persian translate p03_ch03_02_existence_versus_non-existence.md (1301 Words)

fa/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_02_existence_versus_non-existence.md

@@ -1,42 +1,42 @@
-### Practicality
+### عملی بودن
 
-Once the violence of government is intellectually exposed – and the supposed “voluntarism” of citizens is revealed as a vicious fraud – the argument always comes back that we *need* government to supply us with public goods such as protection, regional defence, roads etc.
+هنگامی که خشونت دولت برای یک بار به صورت ذهنی در معرفی دید قرار گرفت، - و "داوطلبی" شهروندان به عنوان یک کلاه برداری نادرست آشکار شد - این استدلال باز می گردد که ما به دولت برای عرضه ی کالاهای عمومی مانند حفاظت، دفاع منطقه ای، جاده و غیره *نیاز* داریم.
 
-I have written dozens of articles exposing the falsehood of this position, so I will not bother to reiterate those arguments here, since they are not essential to a book on morality, but rather would be more appropriate to a book explaining the principles and practicalities of a voluntary society.[^4]
+من ده ها مقاله برای کذب این موقعیت نوشته ام، بنابراین آن استدلال ها را در اینجا تکرار نخواهم کرد؛ زیرا آنها برای کتابی درباره ی اخلاق ضروری نیستند بلکه برای کتابی که اصول و کاربردهای عملی جامعه ی داوطلبانه را توضیح می دهد، مناسب تر است. [^4]
 
-The “argument from practicality” in no way solves the problem of violence. If I see you eating cheeseburgers every day, I can tell you that it is impractical for you to do so, if you want to maintain a healthy weight. I cannot claim that it is *evil* for you to eat cheeseburgers, for reasons that we have gone into already. I cannot justly compel you through force to increase the “practicality” of your actions.
+"استدلال از عملی بودن" به هیچ وجه مسئله ی خشونت را حل نمی کند. اگر من شما را هر روز در حال خوردن ساندویچ چیزبرگر ببینم، می توانم به شما بگویم که برایتان غیرممکن است که در وزن سلامتی بمانید. به دلایلی که قبلا به آنها رسیده ایم، نمی توانم ادعا کنم که خوردن چیزبرگر برای شما بد است. من نمی توانم شما را از طریق زور اجبار کنم که "کاربردی بودن" اعمال خود را افزایش دهید.
 
-Thus saying that the government is justified in forcing us to become more “practical” is completely false, which is verified by the UPB framework – even if we assume that government solutions are more “practical”, which in fact they are not.
+بنابراین، گفتن اینکه دولت موظف است ما را مجبور کند که "عملی تر" کار کنیم، کاملا غلط است، که توسط چهارچوب UPB تایید شده است - حتی اگر تصور کنیم که راه حل های دولتی "عملی تر" هستند؛ که در واقع نیستند.
 
-Also, if government representatives claim that a social contract allows them to force an “impractical” population to behave more “practically”, an insurmountable contradiction is created.
+همچنین، اگر نمایندگان دولت اظهار کنند که قرارداد اجتماعی به آنها اجازه می دهد تا جمعیت "غیر کاربردی" را مجبور کنند "کاربردی تر" رفتار کنند، یک تضاد غیرقابل تحمل ایجاد می شود.
 
-If I force a woman to marry a man I have chosen for her, then clearly I believe that I have infinitely better judgement about the suitability of a husband for her than she does. In fact, I do not believe that she is open to reason at all, or has any clue about her own self-interest, because I am taking *no* account of her preferences, but am forcing her to marry a man of my choosing.
+اگر من زنی را مجبور کنم تا با مردی که من انتخاب کرده ام ازدواج کند، پس به طور روشنی من معتقدم که من به مراتب از قضاوت بهتری درباره ی مناسب بودن همسر برای آن زن ، نسبت به خود او برخوردارم. در حقیقت، من اعتقاد دارم که او دارای عقل و خرد نیست و یا هیچ نشانه ای از علایق خود ندارد؛ زیرا من هیچ حسابی بر روی ترجیحات او باز نمی کنم، اما او را مجبور می کنم با مردی که من انتخاب کرده ام ازدواج کند.
 
-When I force this woman to get married, I can only justify the use of force – even on immediate, pragmatic grounds – by claiming that she is mentally unfit to make her own choices with regards to marriage.
+وقتی این زن را مجبور به ازدواج می کنم، می توانم فقط استفاده از اجبار را - حتی در موارد فوری و عملی - توسط ادعای اینکه او از نظر عقلی ناتوان است تا بتواند انتخاب خود را برای ازدواج انجام دهد، توجیه کنم.
 
-If the woman is mentally unfit to make her own choices with regards to marriage, then clearly she is also *mentally unfit to delegate a representative to make that choice for her*. If she has no idea what constitutes a good or suitable husband, then how can she evaluate me as fit to decide who will be a good or suitable husband for her?
+اگر زن از نظر عقلی ناتوان است تا بتواند انتخاب خود را برای ازدواج انجام دهد، پس واضح است که او هم چنین *از لحاظ ذهنی برای محول کردن نماینده ای برای انجام انتخاب او نیز ناتوان است*. اگر او نمی دانست چه چیزی یک شوهر خوب و مناسب را تشکیل می دهد، پس چگونه می تواند مرا برای تصمیم گیری اینکه چه کسی شوهر خوب یا مناسب برای او است، ارزیابی کند؟
 
-If a man of extraordinarily low intelligence does not understand the concept of “health”, would it be reasonable to expect him to be rational in his choice of a doctor? In order to competently choose a doctor, we must understand the concepts of health, efficacy, cost, professionalism and so on. In the same way, if I do not allow a woman to have any say in who she marries, then clearly I must believe that she has no understanding of what makes a good husband – but if she has no understanding of what makes a good husband, then she has no capacity to transfer that choice to me, since she will have no way of evaluating *my* criteria for what makes a good husband.
+اگر مردی با بهره ی هوشی فوق العاده کم، مفهوم "سلامتی" را نمی فهمد، منطقی است که از او انتظار داشته باشیم در انتخاب یک دکتر عقلانی عمل کند؟ به منظور انتخاب با صلاحیت یک دکتر ، ما باید مفهوم سلامتی، کارایی، هزینه، حرفه ای بودن و غیره را درک کنیم. به همین ترتیب، اگر من به زنی اجازه ندهم درباره ی اینکه با چه کسی ازدواج می کند، چیزی بگوید. پس من باید اعتقاد داشته باشم که او هیچ فهمی از یک همسر خوب ندارد. - اما اگر هیچ فهمی از اینکه چه چیزی یک شوهر مناسب را تشکیل می دهد، نداشته باشد، پس او هیچ ظرفیتی برای انتقال این انتخاب به من ندارد؛ زیرا هیچ راه برای ارزیابی معیار *من* برای اینکه چه چیزی یک شوهر خوب را می سازد، ندارد.
 
-If I cannot decide what colour to paint my house, and my solution is to sign a contract with a painter allowing him to choose the colour for me – and in that contract I sign away all my future freedoms to resist his decisions, and give him the right to kidnap and enslave me if I disagree with any of his decisions, or refuse to pay for them – then clearly I am not of sound mind. If I give someone the power to compel me *for the rest of my life*, then clearly I do not believe that I am competent to make my own decisions.
+اگر نمی توانم تصمیم بگیرم که خانه ام را چگونه رنگ آمیزی کنم، و راه حل من این است که با نقاش قراردادی ببندم که به او اجازه دهد برایم رنگ را انتخاب کند، - و در آن قرارداد، من تمام آزادی های آینده ام را برای مقاومت در برابر تصمیمات او، امضا کنم و به او این حق را بدهم که اگر مخالف تصمیم او بودم، او می تواند مرا بدزدد و برده ی خود کند، یا پرداخت از آن اجتناب کند - پس واضح است که من دارای عقل سلیم نیستم. اگر من به کسی این قدرت را بدهم که مرا * برای باقی زندگی ام* اجبار کند، روشن است که من معتقدم صلاحیت اینکه تصمیماتم را خودم اتخاذ کنم، ندارم.
 
-If I do not think that I am competent to make my own decisions, then clearly my decision to subject myself to violence *for the rest of my life* is an incompetent decision.
+اگر فکر نمی کنم که مجبورم تصمیماتم را خودم بگیرم، واضح است که تصمیمم برای مجبور کردن خودم به خشونت *برای باقی عمرم* یک تصمیم از روی بی کفایتی است.
 
-Either I am capable of making competent decisions, or I am not. If I *am* capable of making competent decisions, then subjecting myself to force for the rest of my life is invalid. If I am *not* capable of making competent decisions, then my decision to subject myself to force for the rest of my life is also invalid.
+خواه من قادر به گرفتن تصمیمات با کفایت باشم، خواه نباشم، اگر من قادر به گرفتن تصمیمات با صلاحیت *هستم*، پس تحمیل کردن اجبار به خودم برای باقی زندگی ام، بی معنا است. اگر من قادر به گرفتن تصمیمات با صلاحیت *نیستم*، پس، تصمیم من برای تحمیل اجبار  به خودم برای باقی زندگی ام، باز هم بی معنا است.
 
-Even if the above considerations are somehow bypassed, however, it is still impossible to justly enforce a social contract through a government. Clearly, I cannot sign a contract on *your* behalf, or on my children’s behalf, which will be binding upon you or them for the rest of time. I cannot buy a car, send you the bill, and justly demand that you pay it. If I claim the power to impose unilateral contracts on you, UPB also grants *you* this power, and so you will just return the contract to me in my name.
+حتی اگر ملاحظات بالا به نحوی کنار گذاشته شوند، با این حال، این غیرممکن است که فقط یک قرارداد اجتماعی توسط دولت اجرا شود. واضحا، من نمی توانم یک قرارداد را از *طرف شما* یا از طرف فرزندانم امضا کنم که برای بقیه زمان ها، برای شما یا آنها لازم الاجرا باشد. نمی توانم یک اتومبیل بخرم و صورت حساب را برای شما بفرستم و فقط بخواهم که شما آن را پرداخت نمایید. اگر من ادعای اینکه قدرت قرارداد یک جانبه را به شما تحمیل کند، داشته باشم،  UPB نیز این قدرت را به *شما* تحمیل می کند و پس از آن، شما این قرارداد را با اسم من، به من خواهید برگرداند.
 
-In the same way, even if I choose to pay my taxes voluntarily, I cannot justly impose that choice upon you, since a voluntary contract is a merely personal preference, and so cannot be universally enforced through violence.
+به همین ترتیب، اگر من انتخاب کنم که مالیاتم را به صورت داوطلبانه بپردازم، نمی توانم این انتخاب را به شما تحمیل کنم، زیرا یک قرارداد داوطلبانه، صرفا یک ترجیح شخصی است و نمی تواند به صورت جهانی از طریق خشونت اعمال شود.
 
-### The Necessity Of The State?
+### ضرورت دولت؟
 
-This whole question becomes even more ludicrous when we look at the most common moral “justification” for the power of democratic governments, which is based upon the “will of the majority”.
+این سوال کلی، زمانی که ما به رایج ترین "توجیهات" اخلاقی برای قدرت دموکراسی دولت ها نگاه می کنیم، که بر اساس "اراده ی اکثریت است" شگفت انگیز تر می شود.
 
-First of all, “will” is an aspect of the individual, while “majority” is a conceptual tag for a group. The “majority” can no more have a “will” than a “chorus line” can “give birth”. If you doubt this, just try building a tree house with the concept “forest” rather than with any individual pieces of wood.
+اول از همه، "اراده"، یک جنبه از فرد است ؛ در حالی که "اکثریت" یک برچسب مفهومی برای گروه است. "اکثریت" نمی تواند "اراده ای" بیشتر از یک "خط هم سرایی" که می تواند "تولد بدهد" داشته باشد. اگر به این شک دارید، فقط ساختن یک خانه ی درختی با مفهوم جنگل، نه با هر قطعه چوب خاص، را امتحان کنید.
 
-Two additional objections constantly recur whenever the question of the necessity of a government arises. The first is that a free society is only possible if people are perfectly good or rational – in other words, that citizens *need* a centralised government because there are evil people in the world.
+دو اعتراض اضافی همواره هنگامی که سئوال ضرورت دولت ها پیش می آید‌، تکرار می شود. اول اینکه یک جامعه ی آزاد هنگامی ممکن می شود که مردم به طور کامل خوب یا منطقی باشند - به عبارت دیگر، این شهروندان به یک دولت متمرکز *نیاز* دارند زیرا مردم بد هم در جهان وجود دارند.
 
-The first and most obvious problem with this position is that if evil people exist in society, they will also exist within the government – and be far more dangerous thereby. Citizens can protect themselves against evil individuals, but stand no chance against an aggressive government armed to the teeth with police and military might. Thus the argument that we need the government because evil people exist is false. If evil people exist, the government *must* be dismantled, since evil people will be drawn to use its power for their own ends – and, unlike private thugs, evil people in government have the police and military to inflict their whims on a helpless (and relatively disarmed) population. Thus the argument is akin to the idea that “counterfeiters are very dangerous, so we should provide an exclusive monopoly over counterfeiting to a small group of individuals”. Where on earth do people think the counterfeiters will go first?[^5]
+اولین و واضح ترین مشکل با این موفقیت این است که اگر من بد نیز در جامعه وجود دارند، آنها در دولت نیز وجود خواهند داشت - و در آنجا خیلی خطرناک تر می توانند باشند. شهروندان در برابر افراد بد می توانند از خود محافظت کنند اما هیچ فرصتی در برابر دولت تهاجمی مسلح به دندان با نیروهای پلیس و نظامی باقی نمی ماند. به این ترتیب، استدلال اینکه ما به دولت به خاطر اینکه آدم های بد وجود دارند، نیازمندیم، اشتباه است. اگر مردم بد وجود داشته باشند، دولت *باید* بی مصرف باشد؛ زیرا مردم بد، از قدرت آن برای رسیدن به اهداف خود استفاده می کنند - و ، برخلاف اراذل و اوباش شخصی، افراد بد در دولت دارای پلیس و ارتش هستند تا هوی و هوس خود را بر مردم درمانده (و نسبتا خلع سلاح) تحمیل کنند. پس این استدلال، وابسته به ایده ی "جاعلان مهر بسیار خطرناک هستند پس ما باید یک حق منحصر به فرد را نسبت به جعل مهر به گروه کوچکی از افراد فراهم کنیم" است. در کجای زمین مردم فکر می کنند که جاعلان برای اولین بار خواهند رفت؟ [^5]
 
 Logically, there are four possibilities as to the mixture of good and evil people in the world:
 
@@ -113,4 +113,4 @@ Fleeing from imaginary devils into the protective prisons of governments only en
 
 [^10]: For a more detailed discussion of the role that *parents* play in inculcating the fantasy that “power equals virtue”, see [On Truth](http://wiki.mises.org/wiki/On_Truth).
 
-[^11]: See [Practical Anarchy, Part 2](http://wiki.mises.org/wiki/Book:Practical_Anarchy/2), Chapter 5: "War, profit, and the state".
+[^11]: See [Practical Anarchy, Part 2](http://wiki.mises.org/wiki/Book:Practical_Anarchy/2), Chapter 5: "War, profit, and the state".