diff --git a/ar-EG/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/ar-EG/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/ar-EG/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/ar-EG/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/ar-EG/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/ar-EG/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index 1b0cc4eb0..148e793f5 100644 --- a/ar-EG/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/ar-EG/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/ar-EG/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/ar-EG/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index 4dac305e8..e504819de 100644 --- a/ar-EG/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/ar-EG/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: ar-EG is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/ar-EG/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/ar-EG/Universally Preferable Behaviour/info.yml index 7989397ec..d84f4c9a2 100644 --- a/ar-EG/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/ar-EG/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md b/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md index 043af993a..e8136efa5 100644 --- a/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md +++ b/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md @@ -1,10 +1,10 @@ ## تمهيد لطبعة الثانية -The first edition of *The Economics and Ethics of Private Property*, published in 1993, has been out of print for several years. For some time and from many sides I have been urged to prepare a new edition, and Llewellyn Rockwell has graciously offered the Ludwig von Mises Institute to serve as its publisher. +الطبعة الأولى من * اقتصاد وأخلاقيات الملكية الخاصة ، التي نشرت في عام 1993، وقد تم طباعتها لعدة سنوات. لبعض الوقت، ومن كثير من الجانبين قد تم حثثت بإعداد طبعة جديدة، وعرضت "Llewellyn von Rockwell" تكرم Ludwig Von Mises معهد لتكون بمثابة الناشر.

-*The Economics and Ethics of Private Property* was dedicated to my teacher and mentor, Murray N. Rothbard, with whom I had been closely associated during the last ten years of his life, first as a visiting scholar at the Brooklyn Polytechnic Institute in New York City and after 1986 as a colleague at the University of Nevada, Las Vegas. The year 2005 marks the tenth anniversary of Rothbard’s death. Thus, it seemed a most appropriate time to honor Murray anew with this second edition. +*الاقتصاد والأخلاقيات للملكية الخاصة* وخصص لبلدي معلم ومعلمة، Murray N. Rothbard ، مع الذين كنت قد ترتبط ارتباطاً وثيقا خلال السنوات العشر الأخيرة من حياته، أولاً زائرا في معهدBrooklyn Polythechnic فيNew york City وبعد عام 1986 كزميل في جامعة نيفادا، Las Vegas. عام 2005 يصادف الذكرى العاشرة للموت في Rothbard. وهكذا، فقد بدأ وقت أنسب لتكريم Murray مجددا مع هذه الطبعة الثانية. -The present edition of *The Economics and Ethics of Private Property* is enlarged. It adds four articles written after the original publication of the book but related thematically to its central subject matter Of the economic and ethic rationale of the institution of private property—chapters 6, 7, 8, and 15. The opportunity of a new edition has also been used to make significant editorial improvements and revisions. +هو الموسع الطبعة الحالية *"الاقتصاد"* و "الأخلاقيات للملكية الخاصة". وتضيف أربع مواد مكتوبة بعد نشر الكتاب الأصلي ولكن ذات صلة مواضيعي موضوعها المركزي للمنطق الاقتصادي وأخلاقيات المؤسسة الملكية الخاصة – الفصول 6، 7، 8، و 15. كما استخدمت أيضا الفرصة لطبعة جديدة لإجراء تحسينات كبيرة في التحرير والتنقيحات. Hans Hermann Hoppe diff --git a/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/02_pref1st_ed.md b/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/02_pref1st_ed.md index 68b9ebfb3..3f20d7e66 100644 --- a/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/02_pref1st_ed.md +++ b/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/02_pref1st_ed.md @@ -1,13 +1,13 @@ -## Preface to the First Edition +## مقدمة الطبعة الأولى -The collapse of socialism across Eastern Europe—as manifested most dramatically by the events of the forever memorable November 9, 1989, when the Germans of East and West reunited, moved and overjoyed, on top of the Berlin Wall—has added more support and urgency to the central thesis of this volume than I had ever hoped for. +انهيار الاشتراكية عبر أوروبا الشرقية – كما تجلى معظم بشكل كبير بأحداث الأبد لا تنسى 9 نوفمبر 1989، عندما شمل الألمان من الشرق والغرب، نقل، وسعادة غامرة، فوق "جدار Berlin" – قد أضاف المزيد من الدعم والحاجة الملحة إلى الأطروحة المركزية لهذا الحجم مما كنت أمل لمن أي وقت مضى. -Whether the following studies deal with economic topics such as employment, interest, money, banking, business cycles, taxes, public goods, or growth; with philosophical problems as the foundations of knowledge, and of economics and ethics in particular; or the reconstruction and theoretical explanation of historical and sociological phenomena such as exploitation, the rise and fall of civilizations, international politics, war, imperialism, and the role of ideas and ideological movements in the course of social evolution—each ultimately contributes to but one conclusion: The right to private property is an indisputably valid, absolute principle of ethics and the basis for continuous “optimal” economic progress. To rise from the ruins of socialism and overcome the stagnation of the Western welfare states, nothing will suffice but the uncompromising privatization of all socialized, that is, government, property and the establishment of a contractual society based on the recognition of the absoluteness of private property rights. +ما إذا كانت الدراسات التالية تتناول المواضيع الاقتصادية مثل العمالة، والفائدة، المال، المصرفية، دورات الأعمال، الضرائب، السلع العامة، أو النمو؛ مع المشاكل الفلسفية الأسس للمعرفة، والاقتصاد والأخلاق وبخاصة؛ أو بإعادة الإعمار والشرح النظري لظواهر تاريخية واجتماعية مثل الاستغلال، وصعود وسقوط الحضارات والسياسة الدولية، والحرب، والإمبريالية، ودور الأفكار والحركات الأيديولوجية خلال عام التطور الاجتماعي – كل يسهم في نهاية المطاف ولكن النتيجة واحدة: الحق في الملكية الخاصة مبدأ صحيح بلا منازع، والمطلقة للأخلاق وأساس لاستمرار التقدم الاقتصادي "الأمثل". لترتفع من تحت أنقاض الاشتراكية والتغلب على الركود الذي أصاب دول الرفاه الغربي، لا شيء لن يكون كافياً ولكن الخصخصة لا هوادة فيها لكل اجتماعيا، أي الحكومة والملكية وإقامة مجتمع التعاقدية على أساس الاعتراف تعيق حقوق الملكية الخاصة. -In writing the following studies I received help from many sides. Special thanks go to my wife Margaret, who again took on the task of de-Germanizing my English; to Llewellyn H. Rockwell, Jr., president of the Ludwig von Mises Institute, and to Burton S. Blumert, president of the Center for Libertarian Studies, for their continuing support of my work; and to my friend David Gordon, for his numerous invaluable suggestions and comments. +في كتابة الدراسات التالية تلقي تعليمات من العديد من الجانبين. نتوجه بالشكر الخاص إلى زوجتي مارغريت، قاموا مرة أخرى بمهمة دي-جيرمانيزينج اللغة الإنجليزية؛ الى Llewellyn H. Rockwell, "، Jr"، رئيس Ludwig Von Mises معهد، وإلى Burton S. Blumeet، رئيس مركز "دراسات التحررية"، على مواصلة دعم عملي؛ وإلى صديقي David Gordon، لأن العديد من الاقتراحات لا تقدر بثمن والتعليقات. -My largest debt is to Ludwig von Mises and Murray N. Rothbard, the twentieth century’s two greatest-though much neglected-economists and social philosophers. While I never met Ludwig von Mises, and indeed had not heard of his name until after his death, I am fortunate to have been closely associated with Murray Rothbard for the past six years, first in New York City, and since 1986 as colleagues at the University of Nevada, Las Vegas. Apart from the intellectual debt that I owe him, words cannot express my personal gratitude. His wisdom, insight, kindness, enthusiasm, and unflagging encouragement have been a continuous inspiration to me. It is, therefore, to him that this volume is dedicated. +أكبر ديوني الى Ludwig Von Mises ميزس و Murray N. Rothbard، القرن الحادي والعشرين في اثنين من أكبر-على الرغم من أن الكثير من الاقتصاديين مهملة والفلاسفة الاجتماعية. في حين أنني لم يلتق قط Ludwig Von Mises، وبالفعل لم أسمع عن اسمه حتى بعد وفاته، وأنا محظوظ أن ترتبط وثيقا Murray Rothbard على مدى السنوات الست الماضية، لأول مرة في مدينة New York، ومنذ عام 1986 كزملاء في جامعة Nevada, Las Vegas. وبصرف النظر عن الدين الفكري الذي أدين به، لا يمكن للكلمات أن تعبر عن امتناني الشخصي. وكانت حكمته والبصيرة، والعطف، والحماس، والتشجيع لا يفتر مصدر الهام مستمر بالنسبة لي. أنها، لذلك، عليه أن يكرس هذا الحجم. -Hans-Hermann Hoppe +Hans Hermann Hoppe *Las Vegas, Nevada, 1993* \ No newline at end of file diff --git a/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01.md b/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01.md index a05db30c1..3ffcc7225 100644 --- a/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01.md +++ b/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01.md @@ -1 +1 @@ -# Economics \ No newline at end of file +# الاقتصاد \ No newline at end of file diff --git a/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md b/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md index 4267a0b9b..ae14352db 100644 --- a/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md +++ b/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md @@ -1,8 +1,8 @@ -## Fallacies of the Public Goods Theory and the Production of Security +## مغالطات نظرية السلع العامة وإنتاج الأمن -In 1849, at a time when classical liberalism was still the dominant ideological force and “economist” and “socialist” were generally considered antonyms, Gustave de Molinari, a renowned Belgian economist, wrote, +في 1849, في وقت عندما كانت الليبرالية الكلاسيكية لا تزال القوة الأيديولوجية المهيمنة و "عالم الاقتصاد " و "الاشتراكية" واعتبرت عموما المتضادات، Gustave de Molianari، خبير اقتصادي Belgian مشهور، كتب، -> If there is one well-established truth in political economy, it is this: That in all cases, of all commodities that serve to provide for the tangible or intangible need of the consumer, it is in the consumer’s best interest that labor and trade remain free, because the freedom of labor and trade have as their necessary and permanent result the maximum reduction of price. And this: That the interest of the consumer of any commodity whatsoever should always prevail over the interests of the producer. Now, in pursuing these principles, one arrives at this rigorous conclusion: That the production of security should in the interest of consumers of this intangible commodity remain subject to the law of free competition. Whence it follows: That no government should have the right to prevent another government from going into competition with it, or require consumers of security to come exclusively to it for this commodity.[^1] +> إذا كان هناك حقيقة واحدة راسخة في الاقتصاد السياسي، وهذا: أنه في جميع الحالات، لجميع السلع الأساسية التي من شأنها توفير الحاجة الملموسة أو غير الملموسة للمستهلك، في مصلحة المستهلك أن حزب العمل والتجارة تظل حرة، نظراً أن حرية العمل والتجارة بهم نتيجة ضرورية ودائمة الحد الأقصى للسعر. وهذا: أن مصلحة المستهلك لأي سلعة على الإطلاق ينبغي أن تسود دائماً على مصالح المنتجين. Now, in pursuing these principles, one arrives at this rigorous conclusion: That the production of security should in the interest of consumers of this intangible commodity remain subject to the law of free competition. Whence it follows: That no government should have the right to prevent another government from going into competition with it, or require consumers of security to come exclusively to it for this commodity.[^1] He comments on this whole argument by saying, “Either this is logical and true, or else the principles on which economic science is based are invalid.”[^2] diff --git a/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_01.md b/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_01.md index 649e3ddd7..fb7ca31bc 100644 --- a/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_01.md +++ b/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_01.md @@ -1,12 +1,12 @@ -## Marxist and Austrian Class Analysis +## التحليل الماركسي والنمساوية الطبقة -I will do the following in this chapter: First, I will present a series of theses that constitute the hard-core of the Marxist theory of history. I claim that all of them are essentially correct. Then I will show how these true theses are derived in Marxism from a false starting point. Finally, I want to demonstrate how Austrianism in the Mises-Rothbard tradition can give a correct but categorically different explanation of their validity. +سوف أفعل ما يلي في هذا الفصل: أولاً، سوف أقدم سلسلة من الأطروحات التي تشكل المتشددين من النظرية Marxist للتاريخ. أزعم أن كل منهم الأساس الصحيح. ثم سوف تظهر كيف يتم اشتقاق هذه الأطروحات الحقيقية في الماركسية من كاذبة نقطة انطلاق. وأخيراً، أريد أن تبين كيف يمكن أن تعطي أوستريانيسم في التقليد Mises-Rothbard تفسير الصحيح ولكن رفضا قاطعا مختلفة من صحتها. -Let me begin with the hard-core of the Marxist belief system:[^1] +اسمحوا لي أن ابدأ مع المتشددين للنظام المعتقد الماركسي: [^1] -1. “The history of mankind is the history of class struggles.”[^2] It is the history of struggles between a relatively small ruling class and a larger class of the exploited. The primary form of exploitation is economic: The ruling class expropriates part of the productive output of the exploited or, as Marxists say, “it appropriates a social surplus product and uses it for its own consumptive purposes.” -2. The ruling class is unified by its common interest in upholding its exploitative position and maximizing its exploitatively appropriated surplus product. It never deliberately gives up power or exploitation income. Instead, any loss in power or income must be wrestled away from it through struggles, whose outcome ultimately depends on the class consciousness of the exploited, i.e., on whether or not and to what extent the exploited are aware of their own status and are consciously united with other class members in common opposition to exploitation. -3. Class rule manifests itself primarily in specific arrangements regarding the assignment of property rights or, in Marxist terminology, in specific “relations of production.” In order to protect these arrangements or production relations, the ruling class forms and is in command of the state as the apparatus of compulsion and coercion. The state enforces and helps reproduce a given class structure through the administration of a system of “class justice,” and it assists in the creation and the support of an ideological superstructure designed to lend legitimacy to the existence of class rule. +1. "أن تاريخ البشرية هو تاريخ كفاح الطبقة". [^2] هو تاريخ النضال بين فئة صغيرة نسبيا من الحاكم وفئة أكبر من تستغل. الشكل الأساسي للاستغلال الاقتصادي: الطبقة الحاكمة يصادر جزء من الإخراج المنتجة من تستغل، أو كما يقول الماركسيين، "أنها تخصص منتج فائض الاجتماعي وأنه يستخدم للأغراض الاستهلاكية الخاصة به +2. The ruling class is unified by its common interest in upholding its exploitative position and maximizing its exploitatively appropriated surplus product. أنه يعطي ابدأ عمدا حتى دخل السلطة أو الاستغلال. بدلاً من ذلك، يجب أن تصارعوا أي خسارة في الطاقة أو الدخل بعيداً عن ذلك من خلال الصراعات ونتائجها يتوقف في نهاية المطاف على وعي الطبقة المستغلة، أي، بشأن ما إذا كان ينبغي أم لا وإلى أي مدى تستغل على علم بالحالة الخاصة بهم وهي واعية المتحدة مع أعضاء الفئة الأخرى المشتركة المعارضة للاستغلال. +3. فئة القاعدة يتجلى أساسا في ترتيبات محددة فيما يتعلق بإحالة حقوق الملكية، أو في المصطلحات الماركسية، في محددة "علاقات الإنتاج". من أجل حماية هذه الترتيبات أو علاقات الإنتاج، يشكل الطبقة الحاكمة وهو في قيادة الدولة كجهاز للإكراه والقسر. The state enforces and helps reproduce a given class structure through the administration of a system of “class justice,” and it assists in the creation and the support of an ideological superstructure designed to lend legitimacy to the existence of class rule. 4. Internally, the process of competition within the ruling class generates a tendency toward increasing concentration and centralization. A multipolar system of exploitation is gradually supplanted by an oligarchic or monopolistic one. Fewer and fewer exploitation centers remain in operation, and those that do are increasingly integrated into a hierarchical order. Externally (i.e., as regards the international system), this centralization process will (and all the more intensively the more advanced it is) lead to imperialist interstate wars and the territorial expansion of exploitative rule. 5. Finally, with the centralization and expansion of exploitative rule gradually approaching its ultimate limit of world domination, class rule will increasingly become incompatible with the further development and improvement of “productive forces.” Economic stagnation and crises become more and more characteristic and create the “objective conditions” for the emergence of a revolutionary class consciousness of the exploited. The situation becomes ripe for the establishment of a classless society, the “withering away of the state,” the replacement of government of men over men by the administration of things[^3] and, as its result, unheard-of economic prosperity. diff --git a/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index ba5ecc98d..b7789b3a0 100644 --- a/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/ar-SA/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/ar-SA/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/ar-SA/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index ff622cf32..0d7cbbd4a 100644 --- a/ar-SA/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/ar-SA/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: ar-SA is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/ar-SA/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/ar-SA/Universally Preferable Behaviour/info.yml index 1cc5481a1..f1aebb7b3 100644 --- a/ar-SA/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/ar-SA/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/bn/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/bn/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/bn/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/bn/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/bn/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/bn/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index 510c36cb9..dcccc090c 100644 --- a/bn/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/bn/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/bn/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/bn/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index 208b03977..42cde9f06 100644 --- a/bn/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/bn/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: bn is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/bn/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/bn/Universally Preferable Behaviour/info.yml index e7d879a77..39db1afbd 100644 --- a/bn/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/bn/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/cs/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/cs/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/cs/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/cs/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/cs/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/cs/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index 3daf8776a..c049861fd 100644 --- a/cs/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/cs/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/cs/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/cs/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index 7e3c52ee2..57ae277e2 100644 --- a/cs/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/cs/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: cs is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/cs/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/cs/Universally Preferable Behaviour/info.yml index 121a64743..1e9d471fe 100644 --- a/cs/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/cs/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/de/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/de/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/de/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/de/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/de/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/de/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index 7cee00d14..c1e5ca077 100644 --- a/de/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/de/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/de/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/de/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index db1cd9723..c649e4791 100644 --- a/de/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/de/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: de is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/de/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/de/Universally Preferable Behaviour/info.yml index 90a6a5663..ff1d59b72 100644 --- a/de/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/de/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/en/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/en/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/en/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/en/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/en/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/en/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index d6ce3c62b..98ed5d586 100644 --- a/en/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/en/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/en/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/en/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index b0d221490..855034e24 100644 --- a/en/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/en/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: en is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/en/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/en/Universally Preferable Behaviour/info.yml index 5127279af..5c5b473dd 100644 --- a/en/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/en/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md b/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md index c7f764a48..c76c79953 100644 --- a/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md +++ b/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md @@ -52,7 +52,7 @@ En primer lugar, para llegar a la conclusión de que el Estado tiene que proporc [^14]: Recientemente los economistas, particularmente los de la Escuela de Chicago, han empezado a preocuparse por el análisis de los derechos de propiedad. Harold Demsetz, “The Exchange and Enforcement of Property Rights,” *Journal of Law and Economics* 7 (1964); idem, “Toward a Theory of Property Rights,” *American Economic Review* (1967); Ronald Coase, “The Problem of Social Cost,” *Journal of Law and Economics* 3 (1960); Armen Alchian, *Economic Forces at Work* (Indianapolis: Liberty Fund, 1977), part 2; Richard Posner, *Economic Analysis of the Law* (Boston: Brown, 1977). Estos análisis, no obstante, no tienen nada que ver con la ética. Al contrario, representan intentos de sustituir consideraciones de eficiencia económica por el establecimiento de principios éticos justificables [Para una crítica de estos esfuerzos véase Murray N. Rothbard, *The Ethics of Liberty* ( Atlantic Highlands, N.J.: Humanities Press, 1982), cap. 26; Walter Block, “Coase and Demsetz on Private Property Rights,” *Journal of Libertarian Studies* 1, no. 2 (1977); Ronald Dworkin, “Is Wealth a Value,” *Journal of Legal Studies 9* (1980); Murray N. Rothbard, “The Myth of Efficiency,” in Mario Rizzo, ed., *Time Uncertainty and Disequilibrium* (Lexington, Mass.: D.C. Heath, 1979). Al final, todos los argumentos de eficiencia son irrelevantes porque no existe ninguna manera no arbitraria de medir, ponderar y agregar utilidades individuales que resulten en una asignación determinada de derechos de propiedad. Por tanto, todo intento de recomendar cualquier sistema de asignación de derechos de propiedad en términos de su supuesta maximización del “bienestar social” es una patraña pseudocientífica. Véase en particular, Murray N. Rothbard, *Toward a Reconstruction of Utility and Welfare Economics* (Nueva York: Center for Libertarian Studies, Ocassional Paper Series No. 3, 1977); y Lionel Robbins, “Economics and Political Economy,” *American Economic Review* (1981). -El “Principio de Unanimidad,” que Buchanan y Tullock, siguiendo a Knut Wicksell (*Finanztheoretische Untersuchungen*, Jena: Gustav Fischer, 1896) ha propuesto repetidas veces como guía para la política económica, tampoco debe confundirse con un principio ético propiamente dicho. Según este principio, sólo deberían llevarse a cabo aquellas políticas que reciban consentimiento unánime—y esto ciertamente suena atractivo; pero entonces, mutatis mutandis, éste también exige que el status quo sea preservado si no se da un apoyo mayoritario en cualquier propuesta de cambio—y esto suena mucho menos atractivo, porque implica que cualquier situación presente relativa a la asignación de derechos de propiedad, o bien como punto de partida, o bien como desarrollo, tiene que ser legítima. No obstante, los teóricos de la elección pública no ofrecen una justificación en términos de una teoría normativa de derechos de propiedad para poder realizar esta audaz reivindicación tal y como haría falta. Hence, the unanimity principle is ultimately without ethical foundation. De hecho, dado que éste legitimaría cualquier estatus quo concebible, el principio favorito de los Buchananistas resulta nada menos que absurdo como criterio moral. Véase sobre esto Rothbard, *The Ethics of Liberty* cap. 26; ídem, “The Myth of Neutral Taxation,” pp. 549f. +El “Principio de Unanimidad,” que Buchanan y Tullock, siguiendo a Knut Wicksell (*Finanztheoretische Untersuchungen*, Jena: Gustav Fischer, 1896) ha propuesto repetidas veces como guía para la política económica, tampoco debe confundirse con un principio ético propiamente dicho. Según este principio, sólo deberían llevarse a cabo aquellas políticas que reciban consentimiento unánime—y esto ciertamente suena atractivo; pero entonces, mutatis mutandis, éste también exige que el status quo sea preservado si no se da un apoyo mayoritario en cualquier propuesta de cambio—y esto suena mucho menos atractivo, porque implica que cualquier situación presente relativa a la asignación de derechos de propiedad, o bien como punto de partida, o bien como desarrollo, tiene que ser legítima. No obstante, los teóricos de la elección pública no ofrecen una justificación en términos de una teoría normativa de derechos de propiedad para poder realizar esta audaz reivindicación tal y como haría falta. Por lo tanto, el principio de la unanimidad es, en última instancia, sin fundamento ético. De hecho, dado que éste legitimaría cualquier estatus quo concebible, el principio favorito de los Buchananistas resulta nada menos que absurdo como criterio moral. Véase sobre esto Rothbard, *The Ethics of Liberty* cap. 26; ídem, “The Myth of Neutral Taxation,” pp. 549f. Buchanan y Tullock, siguiendo a Wicksell una vez más, salvan lo que pueden del principio de unanimidad al reducirlo a una unanimidad “relativa” o “cuasi” unanimidad. diff --git a/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md b/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md index 93d217bd5..1613f51b8 100644 --- a/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md +++ b/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md @@ -14,7 +14,7 @@ Además, lo que la policía o jueces estatales decidan hacer (que será arbitrar [^16]: Véase sobre este argumento a Rothbard “The Myth of Neutral Taxation”, p 533. Incidentalmente, la existencia de un solo anarquista invalida todas las referencias a la optimalidad de Pareto como criterio para la acción legítima del Estado. -[^17]: El mismo razonamiento que lleva a rechazar ese estatismo teórico que se excusa y razona desde el carácter supuestamente único de los bienes públicos, tal y como estos se definen a partir del criterio de la no exclusividad, también vale cuando, en su lugar, tales bienes se definen mediante el criterio de consumo no rival (ver notas 6 y 12 arriba). Para llegar a derivar la afirmación normativa de que *deberían* ser ofrecidos de la afirmación de que los bienes que permiten el consumo no rival *no serían* ofrecidos en el mercado libre a tantos consumidores como pueda ser necesario, esta teoría se enfrenta a exactamente el mismo problema de requerir una base ética que así lo justifique. Más aún, el razonamiento utilitarista también es totalmente erróneo. Razonar tal y como hacen los teóricos de los bienes públicos, que la práctica del libre mercado de excluir al gorrón del disfrute de bienes no rivales a un coste marginal cero implica un nivel subóptimo de bienestar social y, por tanto, ello requiere de la acción compensatoria estatal, constituye un error por dos razones. En primer lugar, el coste es una categoría subjetiva y nunca podrá ser medida por ningún observador externo. Por tanto, decir que los gorrones adicionales pueden ser admitidos sin coste adicional alguno es totalmente inadmisible. De hecho, si el valor subjetivo de admitir más consumidores sin entrada fuese cero, el empresario que produce tal bien así lo haría. Que éste no lo haga, revela que los costes para él *no* son nulos. La razón puede residir en su creencia personal de que si así lo hiciera, con ello reduciría la satisfacción disponible para el resto de consumidores y que ello tendería a suprimir el precio de su producto; o puede que sólo se deba a su aversión por el gorrón de turno, como por ejemplo, cuando yo decido negarme a que se me llene la sala de gorrones con la excusa de que el consumo no es rival y tal actividad no acarrea coste adicional alguno. En cualquier caso, dado que no existe razón alguna para asumir el coste como nulo, se hace falaz hablar de una falla de mercado cuando ciertos bienes no se dan gratis. Por otro lado, no cabe duda de que la pérdida de bienestar sería inevitable si uno aceptase las recomendaciones de los teóricos de los bienes públicos de permitir que los bienes que supuestamente permitan un consumo no rival sean provistos gratis por el gobierno. Aparte de la enorme tarea de determinar qué cumple este criterio, el Estado, independientemente del las compras voluntarias tal cuales, primero se encontraría con el problema irresoluble de determinar racionalmente *cuánto* de un bien público proveer. No cabe duda, puesto que ni siquiera el uso de los bienes públicos es del todo libre, sino que éste está sujeto a “saturación” a ciertos niveles de uso, no hay un punto de detención para el intervencionismo de Estado, pues sea cual sea el nivel de suministro, siempre habrá usuarios que habrán de quedar excluidos y que, con un suministro mayor, podrían disfrutar también gratis. Pero incluso en el supuesto de que este problema pudiera resolverse milagrosamente, en cualquier caso el (necesariamente inflado) coste de producción y operación de los bienes públicos distribuidos gratis para un consumo no rival habría de ser financiado con dinero público. Y esto prueba, es decir, el hecho de que los consumidores hayan sido coaccionados para disfrutar de un servicio gratuito, una vez más, sin margen para la duda, que estos bienes públicos son de valor inferior desde el punto de vista del consumidor a los bienes privados en competencia que estos ya no pueden adquirir. +[^17]: El mismo razonamiento que lleva a rechazar ese estatismo teórico que se excusa y razona desde el carácter supuestamente único de los bienes públicos, tal y como estos se definen a partir del criterio de la no exclusividad, también vale cuando, en su lugar, tales bienes se definen mediante el criterio de consumo no rival (ver notas 6 y 12 arriba). Para llegar a derivar la afirmación normativa de que *deberían* ser ofrecidos de la afirmación de que los bienes que permiten el consumo no rival *no serían* ofrecidos en el mercado libre a tantos consumidores como pueda ser necesario, esta teoría se enfrenta a exactamente el mismo problema de requerir una base ética que así lo justifique. Más aún, el razonamiento utilitarista también es totalmente erróneo. Razonar tal y como hacen los teóricos de los bienes públicos, que la práctica del libre mercado de excluir al gorrón del disfrute de bienes no rivales a un coste marginal cero implica un nivel subóptimo de bienestar social y, por tanto, ello requiere de la acción compensatoria estatal, constituye un error por dos razones. En primer lugar, el coste es una categoría subjetiva y nunca podrá ser medida por ningún observador externo. Por tanto, decir que los gorrones adicionales pueden ser admitidos sin coste adicional alguno es totalmente inadmisible. De hecho, si el valor subjetivo de admitir más consumidores sin entrada fuese cero, el empresario que produce tal bien así lo haría. Que éste no lo haga, revela que los costes para él *no* son nulos. La razón puede residir en su creencia personal de que si así lo hiciera, con ello reduciría la satisfacción disponible para el resto de consumidores y que ello tendería a suprimir el precio de su producto; o puede que sólo se deba a su aversión por el gorrón de turno, como por ejemplo, cuando yo decido negarme a que se me llene la sala de gorrones con la excusa de que el consumo no es rival y tal actividad no acarrea coste adicional alguno. En cualquier caso, dado que no existe razón alguna para asumir el coste como nulo, se hace falaz hablar de una falla de mercado cuando ciertos bienes no se dan gratis. On the other hand, welfare losses would indeed become unavoidable if one accepted the public goods theorists’ recommendation of letting goods that allegedly allow for nonrivalrous consumption to be provided free of charge by the state. Aparte de la enorme tarea de determinar qué cumple este criterio, el Estado, independientemente del las compras voluntarias tal cuales, primero se encontraría con el problema irresoluble de determinar racionalmente *cuánto* de un bien público proveer. No cabe duda, puesto que ni siquiera el uso de los bienes públicos es del todo libre, sino que éste está sujeto a “saturación” a ciertos niveles de uso, no hay un punto de detención para el intervencionismo de Estado, pues sea cual sea el nivel de suministro, siempre habrá usuarios que habrán de quedar excluidos y que, con un suministro mayor, podrían disfrutar también gratis. Pero incluso en el supuesto de que este problema pudiera resolverse milagrosamente, en cualquier caso el (necesariamente inflado) coste de producción y operación de los bienes públicos distribuidos gratis para un consumo no rival habría de ser financiado con dinero público. Y esto prueba, es decir, el hecho de que los consumidores hayan sido coaccionados para disfrutar de un servicio gratuito, una vez más, sin margen para la duda, que estos bienes públicos son de valor inferior desde el punto de vista del consumidor a los bienes privados en competencia que estos ya no pueden adquirir. [^18]: Los campeones de la lengua Orwelliana de nuevo cuño más prominentes de hoy día son Buchanan y Tullock (véase sus obras citadas en la nota 3). Estos defienden que el gobierno está fundado por un “contrato constitucional” en el cual todos “aceptan de forma conceptual” el someterse a los poderes coactivos del gobierno sabiendo que los demás también están sujetos a él. Parece que el gobierno es *aparentemente* coactivo pero *realmente* voluntario. Hay varias objeciones evidentes a este curioso argumento. En primer lugar, no hay evidencia empírica alguna para afirmar que cualquier Constitución haya sido aceptada voluntariamente por todos y cada uno de los afectados por ella. Lo que es peor, la misma idea de que todas las personas se coaccionen voluntariamente a sí mismas es simplemente inconcebible, de la misma manera en que es inconcebible denegar la ley de contradicción. Porque si la coacción voluntariamente aceptada es voluntaria, entonces sería posible revocar el sometimiento de uno a la Constitución, y el Estado no sería más que un club al que te unes voluntariamente. Si, no obstante, uno no tiene el derecho de “ignorar al Estado”—y el hecho de que no se tenga este derecho es, por supuesto, la diferencia entre un Estado y un club—entonces sería lógicamente inadmisible afirmar que la aceptación de la coerción estatal sea voluntaria. Además, incluso si todo esto fuese posible, el contrato constitucional no podría pretender aplicarse a todos salvo a los firmantes originarios de la Constitución. diff --git a/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_01.md b/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_01.md index 3393330ca..cdb81ab05 100644 --- a/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_01.md +++ b/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_01.md @@ -14,21 +14,21 @@ Todas estas tesis pueden proporcionar perfectamente una buena justificación, co ¿Qué es la teoría de explotación Marxista? De acuerdo con Marx, tanto los sistemas sociales pre-capitalistas, como la esclavitud y el feudalismo están caracterizados por la explotación. No hay discusión alguna con esto. Porque después de todo, el esclavo no es un empleado libre, y él no puede decir que gane desde su esclavitud. Por el contrario, al ser esclavo su utilidad se reduce a expensas de un aumento en la riqueza apropiada por el amo del esclavo. El interés del exclavo y el del dueño del esclavo son en efecto antagonistas. Lo mismo es cierto en cuanto a los intereses del señor feudal quien obtiene una tierra rentada por un campesino que trabaja en una tierra colonizada por el mismo, es decir, el campesino. Las ganacias del señor con las perdidas del campesino. También es indiscutible que tanto la esclavitud como el feudalismo ciertamente obstaculizan el desarrollo de las fuerzas productivas. Ni el esclavo ni el siervo serán tan productivos como lo serían sin la esclavitud o servidumbre. -La idea marxista genuinamente nueva es que básicamente nada ha cambiando en cuanto a la explotación bajo el capitalismo (si el esclavo se vuelve un trabajador libre), o si el campesino decide cultivar tierra adueñada por otra persona y a cambio pagar su alquiler. Para estar seguros, Marx, en el famoso capítulo 24 de su primer volumen de su *Kapital*, titulado "La llamada acumulación originaria", nos da un recuento histórico del surgimiento del capitalismo en el que señala que gran parte o incluso la mayoría de la propiedad capitalista inicial es el resultado del saqueo, el cerco y la conquista. Similarmente, en el capítulo 25, en la "Teoría Moderna de la Colonización," el rol de de la fuerza y ​​la violencia en la exportación del capitalismo al, como diríamos estos días, Tercer Mundo está fuertemente enfatizado. Admittedly, all this is generally correct, and insofar as it is there can be no quarrel with labeling such capitalism exploitative. Sin embargo uno debe estar consiente del hecho que acá Marx esta involucrado en un truco. In engaging in historical investigations and arousing the reader’s indignation regarding the brutalities underlying the formation of many capitalist fortunes, he actually side-steps the issue at hand. He distracts from the fact that his thesis is really an entirely different one: namely, that even if one were to have “clean” capitalism so to speak (one in which the original appropriation of capital were the result of nothing else but homesteading), work and savings, the capitalist who hired labor to be employed with this capital would nonetheless be engaged in exploitation. Ciertamente, Marx considera la prueba de esta tesis su contribución mas importante al análisis económico. +La idea marxista genuinamente nueva es que básicamente nada ha cambiando en cuanto a la explotación bajo el capitalismo (si el esclavo se vuelve un trabajador libre), o si el campesino decide cultivar tierra adueñada por otra persona y a cambio pagar su alquiler. Para estar seguros, Marx, en el famoso capítulo 24 de su primer volumen de su *Kapital*, titulado "La llamada acumulación originaria", nos da un recuento histórico del surgimiento del capitalismo en el que señala que gran parte o incluso la mayoría de la propiedad capitalista inicial es el resultado del saqueo, el cerco y la conquista. Similarmente, en el capítulo 25, en la "Teoría Moderna de la Colonización," el rol de de la fuerza y ​​la violencia en la exportación del capitalismo al, como diríamos estos días, Tercer Mundo está fuertemente enfatizado. Ciertamente, todo esto es generalmente correcto, y en la medida que lo es no puede haber oposición contra etiquetar a tal capitalismo como explotador. Sin embargo uno debe estar consiente del hecho que acá Marx esta involucrado en un truco. Al participar en investigaciones históricas y despertar la indignación del lector respecto a las brutalidades subyacentes a la formación de muchas fortunas capitalistas, él en realidad esquiva el asunto a la mano. Él desvía la atención del hecho de que su tesis es realmente una enteramente diferente: esto es, que si incluso uno fuese a tener capitalismo "limpio", por así decirlo (uno en el que la apropiación original del capital no fuese el resultado de otra cosa más que la propiedad doméstica), trabajo y ahorros, el capitalista que contrató mano de obra para ser empleada con este capital podría no obstante estar implicado en explotación. Ciertamente, Marx considera la prueba de esta tesis su contribución mas importante al análisis económico. ¿Qué, entonces, es su prueba del carácter explotativo de un capitalismo limpio? Consiste en la observación de que el factor precio, en particular los salarios pagados los trabajadores por los capitalistas, son menores a los precios de producción. El trabajador, en su lugar, se le paga un salario que representa bienes de consumo que pueden ser obtenidos en tres días, pero realmente él trabaja cinco días por su salario y realiza una producción de bienes de consumo que exceden lo que recibe como remuneración. Lo producido en los dos días extra, el valor excedente en terminología Marxista, es apropiado por el capitalista. Por lo tanto, según Marx, hay explotación,[^4] -¿Qué está mal con este análisis?[^5] ¡La respuesta se convierte obvia, una vez se pregunta por qué el trabajador posiblemente aceptaría un acuerdo como este! Él está de acuerdo porque su pago salarial representa bienes actuales, mientas que su propios servicios de trabajo sólo representan bienes futuros, y valora mucho más sus bienes actuales. Después de todo, él puede también decidir no vender sus servicios de trabajo al capitalismo y luego mapear el valor total de su propia producción. Pero esto por supuesto implicaría que tendría que esperar más tiempo para que cualquier bien de consumo se vuelva disponible para él. Al vender sus servicios como trabajador, él demuestra que prefiere un monto de bien de consumo mucho menor a uno posiblemente gran en cualquier fecha del futuro. Por otro lado, ¿por qué el capitalismo quiere lograr un acuerdo con el trabajador? Why would he want to advance present goods (money) to the laborer in exchange for services that bear fruit only later? Obviamente, él no quiere pagar, por ejemplo, $100 ahora si fuera a recibir el mismo monto en un año. In that case, why not simply hold on to it for one year and receive the extra benefit of having actual command over it during the entire time? Instead, he must expect to receive a larger sum than $100 in the future in order to give up $100 now in the form of wages paid to the laborer. Él debe esperar ser capaz de obtener ganancia, o mas correctamente un retorno de interés. He is also constrained by time preference, i.e., the fact that an actor invariably prefers earlier over later goods, in yet another way. For if one can obtain a larger sum in the future by sacrificing a smaller one in the present, why then is the capitalist not engaged in more saving than he actually is? Why does he not hire more laborers than he does, if each one of them promises an additional interest return? The answer again should be obvious: because the capitalist is a consumer, as well, and cannot help being one. The amount of his savings and investing is restricted by the necessity that he, too, like the laborer, requires a supply of present goods “large enough to secure the satisfaction of all those wants the satisfaction of which during the waiting time is considered more urgent than the advantages which a still greater lengthening of the period of production would provide.”[^6] +¿Qué está mal con este análisis?[^5] ¡La respuesta se convierte obvia, una vez se pregunta por qué el trabajador posiblemente aceptaría un acuerdo como este! Él está de acuerdo porque su pago salarial representa bienes actuales, mientas que su propios servicios de trabajo sólo representan bienes futuros, y valora mucho más sus bienes actuales. Después de todo, él puede también decidir no vender sus servicios de trabajo al capitalismo y luego mapear el valor total de su propia producción. Pero esto por supuesto implicaría que tendría que esperar más tiempo para que cualquier bien de consumo se vuelva disponible para él. Al vender sus servicios como trabajador, él demuestra que prefiere un monto de bien de consumo mucho menor a uno posiblemente gran en cualquier fecha del futuro. Por otro lado, ¿por qué el capitalismo quiere lograr un acuerdo con el trabajador? ¿Por qué querría él dar dar avances de bienes presentes (dinero) al trabajador en intercambio por servicios que han de ser fructíferos solo en el futuro? Obviamente, él no quiere pagar, por ejemplo, $100 ahora si fuera a recibir el mismo monto en un año. En ese caso, ¿por qué no simplemente aferrarse a éste por un año y recibir el beneficio extra de tener dominio real sobre el mismo todo este tiempo? En lugar de eso, él debe esperar recibir una suma mayor que $100 en el futuro para poder dar $100 ahora en forma de salarios pagados al trabajador. Él debe esperar ser capaz de obtener ganancia, o mas correctamente un retorno de interés. Él también se encuentra limitado por la preferencia de tiempo, i.e., el hecho de que un actor invariablemente prefiere los bienes más inmediatos a los posteriores, de alguna manera. Puesto que si uno puede obtener una suma mayor en el futuro sacrificando una menor en el presente, ¿por qué entonces no se encuentra el capitalista activo en más ahorro de lo que realmente está? ¿Por qué éste no contrata a más trabajadores que los que hace, si cada uno de ellos promete un retorno de interés adicional? La respuesta de nuevo debería ser obvia: porque el capitalista es un consumidor, de igual forma, y no puede evitar serlo. La suma de sus ahorros e inversión está restringida por la necesidad de que él, también, como el trabajador, requiere un suministro de bienes presentes "suficientemente grande para asegurar la satisfacción de todos esos deseos cuya satisfacción en el tiempo de espera está considerada más urgente que las ventajas que una aún mayor extensión del período de producción proveería".[^6] -Lo que está mal con la teoría de explotación de Marx, entonces, es que él no entiende el fenómeno de la preferencia del tiempo como una categoría universal de las acciones humanas.[^7] That the laborer does not receive his “full worth” has nothing to do with exploitation but merely reflects the fact that it is impossible for man to exchange future goods against present ones except at a discount. Contrary to the case of slave and slave master where the latter benefits at the expense of the former, the relationship between the free laborer and the capitalist is a mutually beneficial one. The laborer enters the agreement because, given his time preference, he prefers a smaller amount of present goods over a larger future one; and the capitalist enters it because, given his time preference, he has a reverse preference order and ranks a larger future amount of goods more highly than a smaller present one. Their interests are not antagonistic but harmonious. Without the capitalist’s expectation of an interest return, the laborer would be worse off having to wait longer than he wishes to wait; and without the laborer’s preference for present goods the capitalist would be worse off having to resort to less roundabout and less efficient production methods than those which he desires to adopt. Nor can the capitalist wage system be regarded as an impediment to the further development of the forces of production, as Marx claims. If the laborer were not permitted to sell his labor services and the capitalist to buy them, output would not be higher but lower, because production would have to take place with relatively reduced levels of capital accumulation. +Lo que está mal con la teoría de explotación de Marx, entonces, es que él no entiende el fenómeno de la preferencia del tiempo como una categoría universal de las acciones humanas.[^7] Que el trabajador no reciba su "valor completo" no tiene nada que ver con explotación, sino que simplemente refleja que es imposible para el hombre el intercambio de bienes futuros por presentes excepto cuando hay un descuento. Contrariamente al caso de los esclavo y esclavista donde el último se beneficia a expensas del primero, la relación entre el trabajador libre y el capitalista es una de mutuo beneficio. El trabajador participa en el acuerdo porque, dada su preferencia de tiempo, prefiere una cantidad menor de bienes presentes sobre una mayor de bienes futuros; y el capitalista entra porque, dada su preferencia de tiempo, tiene un orden de preferencia inverso y estima más altamente una cantidad más grande de bienes futuros que una cantidad presente más pequeña. Sus intereses no son antagónicos sino armónicos. Sin la expectativa del capitalista de un retorno de interés, el trabajador se encontraría peor teniendo que esperar más tiempo que el que desea esperar; y sin la preferencia del trabajador por bienes futuros el capitalista se encontraría peor teniendo que recurrir a métodos menos indirectos y eficientes que aquellos que desea adoptar. Ni puede el sistema de salarios capitalista ser considerado un impedimento para el desarrollo continuado de las fuerzas de producción, como afirma Marx. Si al trabajador no se le permitiera vender sus servicios laborales y al capitalista no se le permitiera comprarlos, el producto no sería mayor sino menor, porque la producción tendría que darse con niveles de acumulación de capital relativamente reducidos. -Bajo un sistema de producción socializado, muy contrario a las proclamaciones de Marx, el desarrollo de las fuerzas productivas no alcanzarían nuevas alturas por en su lugar se hundiría de forma dramática.[^8] For obviously, capital accumulation must be brought about by definite individuals at definite points in time and space through homesteading, producing and/or saving. In each case it is brought about with the expectation that it will lead to an increase in the output of future goods. The value an actor attaches to his capital reflects the value he attaches to all expected future incomes attributable to its cooperation and discounted by his rate of time preference. If, as in the case of collectively owned factors of production, an actor is no longer granted exclusive control over his accumulated capital and hence over the future income to be derived from its employment, but partial control instead is assigned to nonhomesteaders, nonproducers, and nonsavers, the value for him of the expected income and hence that of the capital goods is reduced. His effective rate of time preference will rise and there will be less homesteading of scarce resources, and less saving for the maintenance of existing resources and the production of new capital goods. The period of production, the roundaboutness of the production structure, will be shortened, and relative impoverishment will result. +Bajo un sistema de producción socializado, muy contrario a las proclamaciones de Marx, el desarrollo de las fuerzas productivas no alcanzarían nuevas alturas por en su lugar se hundiría de forma dramática.[^8] Porque, obviamente, la acumulación de capital debe estar efectuada por individuos definidos en puntos definidos en el tiempo y el espacio a través de la propiedad doméstica, la producción y/o el ahorro. En cada caso, es llevada a cabo con la expectativa de que llevará a un incremento en la producción de bienes futuros. El valor que un actor otorga a su capital refleja el valor que da a todos los ingresos futuros esperados atribuibles a su cooperación y descontados por su tasa de preferencia de tiempo. Si, como sucede en el caso de de factores de producción de propiedad colectiva, un actor no tiene ya control exclusivo de su capital acumulado y, consecuentemente, del ingreso futuro que derivará de su empleo, pero el control parcial es, en vez de eso, asignado a no-propietarios-domésticos, no-productores, y no-ahorradores, el valor para él del ingreso esperado, y con ello de los bienes capitales, se ve reducido. Su tasa de preferencia de tiempo efectiva se incrementará y habrá menos propiedad doméstica de recursos escasos, y menos ahorro para el mantenimiento de recursos existentes y la producción de nuevos bienes capitales. El periodo de producción, la vía indirecta de la estructura de producción, se verá recortado, y esto resultará en empobrecimiento relativo. -Si la teoría de Marx sobre la explotación capitalista y sus ideas en cómo terminar con la explotación y implementar una prosperidad universal son falsas al punto de ser ridículas, esta claro que cualquier teoría de la historia que ser derive de ésta debe también ser falsa. O si fuese correcta, debe derivarse incorrectamente. Instead of going through the lengthier task of explaining all of the flaws in the Marxist argument as it sets out from its theory of capitalist exploitation and ends with the theory of history which I presented earlier, I will take a shortcut here. I will now outline in the briefest possible way the correct—Austrian, Misesian-Rothbardian—theory of exploitation; give an explanatory sketch of how this theory makes sense out of the class theory of history; and highlight along the way some key differences between this class theory and the Marxist one and also point out some intellectual affinities between Austrianism and Marxism stemming from their common conviction that there does indeed exist something like exploitation and a ruling class.[^9] +Si la teoría de Marx sobre la explotación capitalista y sus ideas en cómo terminar con la explotación y implementar una prosperidad universal son falsas al punto de ser ridículas, esta claro que cualquier teoría de la historia que ser derive de ésta debe también ser falsa. O si fuese correcta, debe derivarse incorrectamente. En lugar de ir a través de la tarea más larga de explicar todas las fallas en el argumento marxista desde que parte de su teoría de la explotación capitalista hasta que culmina con la teoría la historia que anteriormente presenté, tomaré un atajo acá. Contornearé ahora de la forma más breve posible la correcta teoría—Austríaca, Misesiana, Rothbardiana—de la explotación; daré un bosquejo explicativo de cómo esta teoría tiene sentido fuera de la teoría de clases de la historia; y resaltaré a lo largo del proceso algunas diferencias clave entre esta teoría de clases y la Marxista y también señalaré algunas afinidades intelectuales entre los austríacos y el marxismo provenientes de su convicción común de que en verdad existe algo como la explotación y una clase dominante.[^9] -The starting point for the Austrian exploitation theory is plain and simple, as it should be. Actually, it has already been established through the analysis of the Marxist theory: Exploitation characterized the relationship between slave and slave master and serf and feudal lord. But no exploitation was found possible under a clean capitalism. What is the principle difference between these two cases? The answer is: the recognition or nonrecognition of the homesteading principle. The peasant under feudalism is exploited because he does not have exclusive control over land that he homesteaded, and the slave because he has no exclusive control over his own homesteaded body. If, contrary to this, everyone has exclusive control over his own body (is a free laborer, that is) and acts in accordance with the homesteading principle, there can be no exploitation. It is logically absurd to claim that a person who homesteads goods not previously homesteaded by anybody else, or who employs such goods in the production of future goods, or who saves presently homesteaded or produced goods in order to increase the future supply of goods, could thereby exploit anybody. Nothing has been taken away from anybody in this process and additional goods have actually been created. And it would be equally absurd to claim that an agreement between different homesteaders, savers and producers regarding their nonexploitatively appropriated goods or services could possibly contain any foul play, then. Instead, exploitation takes place whenever any *deviation* from the homesteading principle occurs. It is exploitation whenever a person successfully claims partial or full control over scarce resources which he has not homesteaded, saved or produced, and which he has not acquired contractually from a previous producer-owner. Exploitation is the expropriation of homesteaders, producers and savers by late-coming nonhomesteaders, nonproducers, nonsavers and noncontractors; it is the expropriation of people whose property claims are grounded in work and contract by people whose claims are derived from thin air and who disregard others’ work and contracts.[^10] +El punto de partida para la teoría de la explotación austríaca es simple y llana, como debe ser. En realidad, ya ha sido establecido a través del análisis de la teoría marxista: La explotación caracterizó la relación entre esclavo y esclavista y entre siervo y señor feudal. Pero la explotación no fue encontrada como posible bajo un capitalismo limpio. ¿Cuál es la diferencia fundamental entre estos dos casos? La respuesta es: el reconocimiento o no-reconocimiento del principio de la propiedad doméstica. The peasant under feudalism is exploited because he does not have exclusive control over land that he homesteaded, and the slave because he has no exclusive control over his own homesteaded body. If, contrary to this, everyone has exclusive control over his own body (is a free laborer, that is) and acts in accordance with the homesteading principle, there can be no exploitation. It is logically absurd to claim that a person who homesteads goods not previously homesteaded by anybody else, or who employs such goods in the production of future goods, or who saves presently homesteaded or produced goods in order to increase the future supply of goods, could thereby exploit anybody. Nothing has been taken away from anybody in this process and additional goods have actually been created. And it would be equally absurd to claim that an agreement between different homesteaders, savers and producers regarding their nonexploitatively appropriated goods or services could possibly contain any foul play, then. Instead, exploitation takes place whenever any *deviation* from the homesteading principle occurs. It is exploitation whenever a person successfully claims partial or full control over scarce resources which he has not homesteaded, saved or produced, and which he has not acquired contractually from a previous producer-owner. Exploitation is the expropriation of homesteaders, producers and savers by late-coming nonhomesteaders, nonproducers, nonsavers and noncontractors; it is the expropriation of people whose property claims are grounded in work and contract by people whose claims are derived from thin air and who disregard others’ work and contracts.[^10] Needless to say, exploitation thus defined is in fact an integral part of human history. One can acquire and increase wealth either through homesteading, producing, saving, or contracting, or by expropriating homesteaders, producers, savers or contractors. There are no other ways. Both methods are natural to mankind. Alongside homesteading, producing and contracting, there have always been nonproductive and noncontractual property acquisitions. And in the course of economic development, just as producers and contractors can form firms, enterprises and corporations, so can exploiters combine to large-scale exploitation enterprises, governments and states. The ruling class (which may again be internally stratified) is initially composed of the members of such an exploitation firm. And with a ruling class established over a given territory and engaged in the expropriation of economic resources from a class of exploited producers, the center of all history indeed becomes the struggle between exploiters and the exploited. History, then, correctly told, is essentially the history of the victories and defeats of the rulers in their attempt to maximize exploitatively appropriated income and of the ruled in their attempts to resist and reverse this tendency. It is in this assessment of history that Austrians and Marxists agree, and it is why a notable intellectual affinity between Austrian and Marxist historical investigations exists. Both oppose a historiography which recognizes only action or interaction, economically and morally all on a par; and both oppose a historiography that instead of adopting such a valueneutral stand thinks that one’s own arbitrarily introduced subjective value judgments have to provide the foil for one’s historical narratives. Rather, history must be told in terms of freedom and exploitation, parasitism and economic impoverishment, private property and its destruction—otherwise it is told false.[^11] diff --git a/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_01.md b/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_01.md index 799f20529..559d9c17e 100644 --- a/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_01.md +++ b/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_01.md @@ -3,88 +3,88 @@ Mi objetivo es reconstruir algunas verdades básicas sobre el proceso de desarrollo económico y el papel que desempeñan en él el empleo, el dinero y el interés. Estas verdades no se originaron con la Escuela Austriaca de economía, ni son parte integral de esta tradición de pensamiento económico solo. De hecho, la mayoría de ellos formaban parte de lo que hoy se llama economía clásica, y fue el reconocimiento de su validez lo que distinguió al economista del chiflado. Sin embargo, la Escuela Austriaca, en particular Ludwig von Mises y, más tarde, Murray N. Rothbard, han dado la presentación más clara y completa de estas verdades. 1 Además, también han presentado su defensa más rigurosa que la última instancia, son deducibles de proposiciones básicas e incontestables (historias como las que el hombre actúa y sabe lo que significa actuar). decisivo, equivaldría a contradicciones y absurdos lógico-praxeológicos. 2

- First, I will systematically reconstruct this Austrian theory of economic development. Then I will turn to the “new” theory of Keynes, which belongs, as he himself cannot help but acknowledge, to the tradition of “underworld” economics (like Mercantilism) and of economic cranks (like Silvio Gesell). I will show that Keynes’s new economics, too, is cranky: a tissue of logical-praxeological falsehoods reached by means of obscure jargon, shifting definitions, and logical inconsistencies, intent to create an anticapitalist, anti-private-property, and antibourgeois mentality. + Primeramente, voy a reconstruir sistemáticamente esta teoría austríaca del desarrollo económico. Después regresaré a la "nueva" teoría de Keynes, la cual pertenece, de un modo en qué él mismo no puede hacer otra cosa que aceptar, a la tradición de economía de "inframundo" (como el Mercantilismo) y de manivelas económicas (como Silvio Gesell). Mostraré que la nueva economía de Keynes, también, es falla en su funcionamiento: un tejido de falsedades lógico-praxeológicas alcanzadas mediante jerga oscura, definiciones cambiantes, e inconsistencias lógicas, intento de crear una mentalidad anticapitalista, anti-propiedad-privada y anti-burguesía.

- Employment + Empleo

- “Unemployment in the unhampered market is always voluntary.” Man works, because he prefers its anticipated result to the disutility of labor and the psychic income to be derived from leisure. He “stops working at that point, at which he begins to value leisure, the absence of labor’s disutility, more highly than the increment in satisfaction expected from working more.” Obviously, then, Robinson Crusoe, the self-sufficient producer, can only be unemployed voluntarily (because he prefers to remain idle and consume present values instead of expending additional labor in the production of future ones). + "El desempleo en el mercado sin restricciones es siempre voluntario".El hombre trabaja, porque prefiere su resultado anticipado a la desutilidad del trabajo y que el ingreso psíquico sea derivado del ocio. Él "deja de trabajar en ese momento, en el que comienza a valorar el ocio, la ausencia de desutilidad del trabajo, más que el incremento en la satisfacción esperada por trabajar más". Obviamente, entonces, Robinson Crusoe, el productor auto-suficiente, solo puede estar desempleado voluntariamente (porque prefiere permanecer ocioso y consumir valores actuales en lugar de gastar trabajo adicional en la producción de valores futuros).

- The result is not different when Friday enters and a private property economy is established based on a initial recognition of each person’s rights of exclusive ownership over those resources which he had recognized as scarce and appropriated (homesteaded) by mixing his labor with them before anyone else had done so, and of all goods produced with their help. In this situation not only exchange ratios—prices—for the purchase or rental of material goods become possible, but also prices (wages) for the rental of labor services. Employment will ensue whenever the offered wage is valued more highly by the laborer than the satisfaction to be derived from self sufficiently working with and/or consuming his own resources (or of appropriating previously submarginal resources). Employment will increase, and wages rise, so long as entrepreneurs perceive existing wages as lower than the marginal value product (discounted by time preference) which a corresponding increment in the employment of labor can be expected to bring about. On the other hand, unemployment will result, and increase, so long as a person values the marginal value product attained through self-employment more highly than a wage that reflects his labor services’ marginal productivity. + El resultado no difiere cuando Friday entra en la escena y una economía de propiedad privada es establecida basada sobre un reconocimiento inicial de los derechos exclusivos de todas las personas sobre esos recursos que había reconocido como escasos y apropiados (domésticamente) a través de la mezcla de su trabajo con ellos antes de que cualquier otro lo hubiese hecho, de modo que todos los bienes hubiesen sido producidos con su ayuda. En esta situación no solo las proporciones de cambio—precios—para la compra o alquiler de bienes materiales se vuelven posibles, sino que también lo hacen los precios (salarios) para el alquiler de servicios de trabajo. El empleo sobrevendrá siempre que el salario ofrecido se encuentre valorado más altamente por el trabajador que la satisfacción que provendría del trabajo auto-suficiente con y/o el consumo de sus propios recursos (o de la apropiación de recursos previamente submarginales). El empleo aumentará, y los salarios se elevarán, mientras que los empresarios perciban los salarios existentes más bajos que el producto de valor marginal (descontado por la preferencia de tiempo) del que un correspondiente incremento en el empleo del trabajo puede esperarse que se produzca. Por otra parte, el desempleo resultará, y se incrementará, siempre y cuando una persona valore el producto de valor marginal alcanzado a través del auto-empleo de manera más elevada que un salario que refleje la productividad marginal de sus servicios de trabajo.

- In this construction there is no logical room for such a thing as involuntary unemployment. As employment is always voluntary, so is unemployment (self-employment). + En esta construcción no hay cabida lógica para tal cosa como desempleo involuntario. Así como el empleo es siempre voluntario, también lo es el desempleo (auto-empleo).

- Involuntary unemployment is only logically possible once the situation is fundamentally changed and a person or institution is introduced which can successfully exercise control over resources which he has not homesteaded, or acquired through voluntary exchange from homesteaders. Such an extra-market institution, by imposing, for instance, a minimum wage higher than the marginal productivity of labor, can effectively prohibit an exchange between a supplier of labor service and a capitalist which would be preferred by both, if both had unrestricted control over their homesteaded property. The would-be laborer then becomes involuntarily unemployed, and the would-be employer is forced to dislocate complementary factors of production from more into less value productive usages. As a matter of fact, an extra-market institution can in principle create any desired amount of involuntary unemployment. A minimum wage of say, $1 million per hour would, if enforced, involuntarily disemploy practically everyone and would, along this way toward forced self-employment, condemn most of today’s population to death by starvation. + El desempleo involuntario es solo lógicamente posible una vez que la situación ha cambiado fundamentalmente y es introducida una persona o institución que pueda exitosamente ejercer control sobre recursos de los que no ha tomado propiedad, o adquirido a través del intercambio voluntario de propietarios domésticos. Tal institución extra-mercado, a través de la imposición, por ejemplo, de un salario mínimo superior que la productividad marginal del trabajo, puede efectivamente prohibir un intercambio entre un proveedor de servicio de trabajo y un capitalista que sería preferido por ambos, si ambos tienen control irrestricto sobre su propiedad doméstica. El aspirante a trabajador pasa entonces a estar involuntariamente desempleado, y el aspirante a empleador se ve forzado a dislocar factores de producción complementarios de usos productivos mayores a otros menores. De hecho, una institución extra-mercado puede en principio crear cualquier cantidad deseada de desempleo involuntario. Un salario mínimo de, digamos, un millón de dólares por hora, si es aplicado, involuntariamente desemplearía a prácticamente todo el mundo y, en esta vía hacia el auto-empleo forzado, condenaría a la mayor parte de la población de hoy a la muerte por inanición.

- In the absence of an institution exempt from the rules of the market involuntary unemployment is logically impossible, and prosperity instead of impoverishment will result. + En ausencia de una institución exenta de las reglas del mercado, el desempleo involuntario es lógicamente imposible, y el resultado será la prosperidad en lugar del empobrecimiento.

- Money + Dinero

- Man participates in an exchange economy (instead of remaining in self-sufficient isolation) insofar as he is capable of recognizing the higher productivity of a system of the division of labor and he prefers more goods over less. Out of his market participation arises in turn his desire for a medium of exchange (money). Indeed, only if one were to assume the humanly impossible (that man had perfect foresight regarding the future), would there be no purpose for him to have money. For with all uncertainties removed, in the never-never land of equilibrium one would know precisely the terms, times, and locations of all future exchanges, and everything could be prearranged accordingly and would take on the form of direct rather than indirect exchanges. Under the inescapable human condition of uncertainty, however, when all this is not known and action must by nature be speculative, man will begin to demand goods no longer exclusively because of their use-value, but also because of their value as media of exchange. + El hombre participa en una economía de intercambio (en vez de permanecer en un aislamiento auto-suficiente) en la medida que sea capaz de reconocer la más elevada productividad de un sistema de división del trabajo y prefiera más bienes sobre menos. Fuera de la participación de su mercado, surge entonces su deseo por un medio de cambio (dinero). De hecho, solo si uno asumiese lo humanamente imposible (que el hombre tiene la capacidad de prever perfectamente el futuro), no tendría entonces propósito para éste tener dinero. Porque con todas las incertidumbres removidas, en la tierra del nunca-nunca jamás del equilibro uno sabría precisamente los términos, tiempos y locaciones de todos los intercambios futuros y todo podría ser pre-arreglado de acuerdo a ello y tomarían éstos la forma de intercambios directos en vez de indirectos. Bajo la ineludible condición humana de la incertidumbre, sin embargo, cuando todo esto no es sabido y la acción debe ser por naturaleza especulativa, el hombre comenzará a demandar bienes ya no solo exclusivamente por su valor de uso, sino también por su valor como medio de intercambio.

- Faced with a situation where his reservation demand for some supplied goods or services is low or nonexistent, and where a directly satisfying exchange, due to the absence of double coincidences of wants, is out of the question, he will also consider trading whenever the goods to be acquired are more marketable than those to be surrendered, such that their possession would then facilitate the acquisition of directly serviceable goods and services at not yet known future dates. + Frente a una situación en la que su demanda de reserva para algunos bienes o servicios suministrados es baja o inexistente, y donde un intercambio directamente satisfaciente, debido a la ausencia de doble coincidencias de deseos, está fuera de la cuestión, él también considerará realizar intercambio cuando sea que los bienes a ser adquiridos sean más comerciables que aquellos que serán entregados, de modo que su posesión haya de facilitar entonces la adquisición de bienes y servicios útiles en fechas futuras aún no conocidas.

- Moreover, since it is the very function of a medium of exchange to facilitate future purchases of directly serviceable goods, man will naturally prefer the acquisition of a more marketable and, at the limit, universally marketable medium of exchange to that of a less or nonuniversally marketable one so that + Además, ya que la mismísima función de un medio de intercambio es facilitar compras futuras de bienes útiles, el hombre naturalmente preferirá la adquisición de un medio de intercambio más comerciable y, ultimadamente, universalmente comerciable, que de uno menos o no universalmente comerciable, de forma tal que

- there would be an inevitable tendency for the less marketable of the series of goods used as media of exchange to be one by one rejected until at last only a single commodity remained, which was universally employed as a medium of exchange; in a word, money. + habría una tendencia inevitable hacia la menos comerciable de las series de bienes usados como medio de intercambio para que sean rechazadas una por una hasta que solo quedase una única mercancía, que sería universalmente empleada como medio de intercambio; en una palabra, dinero.

- On the way toward this ultimate goal, by selecting monies that are increasingly more widely used, the division of labor is extended and productivity increased. + En el camino hacia este objetivo final, a través de la selección de dineros que son incrementalmente utilizados de manera más amplia, la división del trabajo es extendida y la productividad aumentada.

- However, once a commodity has been established as a universal medium of exchange, and the prices of all directly serviceable exchange goods are expressed in terms of units of this money (while the price of the money unit is its power to purchase an array of nonmoney goods), money no longer exercises any systematic influence on the division of labor, employment, and produced income. Once established, any amount of money is compatible with any amount of employment and income. Indeed, as explained above, in the nevernever land of equilibrium there would be no money, but there would still be employment and income. This demonstrates that money on the one hand and employment and income on the other must be regarded as logically-praxeologically independent and unrelated concepts. For instance, should the supply of money increase, other things being equal, this would surely have redistributive effects, depending on where and how the additional money entered the economy; but it would just as surely have no systematic effect on the amount of employment and the size of the social product. Prices and wages generally would go up, and the purchasing power of the money unit would go down. However, nothing would follow with regard to employment and social product. They may be different, or they may be the same. The same is true of changes in the demand for money. An increase in the demand for money (i.e., a higher relative value attached to additional cash as compared to additional nonmoney), would certainly change relative prices; yet it would not imply anything as far as employment and social product is concerned. In equilibrating an increased demand for money with a given stock of money, the general level of prices and wages must fall, and the purchasing power of the money unit must rise, mutatis mutandis. But there is no reason to suppose that this should have any impact on employment or income. Money wages fall, but simultaneously the purchasing power of money increases, leaving real wages and real social product entirely unaffected. + Sin embargo, una vez que una mercancía ha sido establecida como medio de cambio universal y los precios de todos los bienes de cambio directamente útiles se encuentran expresados en términos de unidades de este dinero (mientras que el precio de la unidad de dinero es su poder para comprar una serie de bienes no monetarios), el dinero ya no ejerce ninguna influencia sistemática en la división del trabajo, el empleo, ni el ingreso producido. Una vez establecido, cualquier cantidad de dinero es compatible con cualquier cantidad de empleo e ingreso. Ciertamente, como se explica arriba, en la tierra del nuncanunca jamás del equilibrio no habría dinero, pero aún habría empleo e ingreso. Esto demuestra que el dinero en una mano y el empleo y el ingreso en la otra deben ser tenidos en cuenta como conceptos lógica-praxeológicamente independientes y sin relación. Por ejemplo, de aumentar el suministro de dinero, otras cosas siendo iguales, esto con certeza tendría efectos redistributivos, dependiendo de dónde y cómo el dinero adicional entró en la economía; pero, con igual seguridad, no tendría ningún efecto sistemático en la cantidad de empleo y en el tamaño del producto social. Los precios y salarios generalmente subirían, y el poder de compra de la unidad de dinero bajaría. A pesar de ello, nada les seguiría en lo respectivo al empleo y al producto social. Podrán ser diferentes, o podrán ser iguales. Lo mismo aplica a los cambios en la demanda de dinero. Un incremento en la demanda de dinero (i.e., un mayor valor relativo respecto a efectivo adicional comparado con no-dinero adicional), ciertamente cambiaría los precios relativos; y aún así no implicaría nada en lo que al empleo y al producto social se refiere. Al equilibrar una demanda de dinero incrementada con dada existencia de dinero, el nivel general de precios y salarios deben caer, y el poder de compra de la unidad de dinero debe ascender, mutatis mutandis. Pero no hay razón para suponer que esto ha de tener algún impacto en el empleo o los ingresos. Los salarios de dinero caen, pero simultáneamente el poder de compra del dinero se incrementa, dejando a los salarios reales y al producto social real enteramente inafectados.

- The result is no different if changes on the nonmoney side are considered. Other things being equal, an increase in the supply of goods and services, for instance, brings about an increase in the purchasing power of money; money prices fall. This reduces the quantity of money demanded (the demand schedule for money being given), because the cost of holding onto money instead of spending it on non-money has risen; and this lowered demand for cash implies in turn a reverse tendency toward rising prices and a reduced purchasing power of money. Nothing concerning employment and social product follows. Nor does the picture change when expectations are explicitly taken into account. Inflationary (deflationary) expectations reduce (increase) the demand for money immediately and thus speed up the adjustment toward whatever has been anticipated; and if something wrong has been anticipated (i.e., something out of line with the underlying reality), then the process of self-corrective adjustments is sped up through the workings of expectations. But none of these monetary phenomena has any systematic praxeological connection with employment and social product, which may well remain the same throughout all monetary changes. + El resultado no es diferente si los cambios en el lado no monetario son considerados. Otras cosas siendo iguales, un incremento en el suministro de bienes y servicios, por ejemplo, trae consigo un incremento en el poder de compra del dinero; los precios del dinero caen. Esto reduce la cantidad de dinero demandada (siendo dada la programación de demanda para el dinero), porque el costo de aferrarse al dinero en lugar de gastarlo en no-dinero se ha elevado; y esta disminuida demanda de efectivo implica consecuentemente una tendencia inversa hacia la subida de precios y un reducido poder de compra del dinero. Nada concerniente al empleo y al producto social le sigue. Ni tampoco lo hace el cambio de imagen cuando las expectativas son explícitamente tomadas en cuenta. Las expectativas inflacionarias (deflacionarias) reducen (incrementan) la demanda de dinero inmediatamente y así aceleran el ajuste hacia lo que haya sido anticipado; y si algo malo ha sido anticipado (i.e., algo fuera de línea con la realidad subyacente), entonces el proceso de ajustes auto-correctivos es acelerado a través del funcionamiento de las expectativas. Pero ninguno de estos fenómenos monetarios tiene alguna conexión praxeológica sistemática con el empleo y el producto social, que bien pueden puede permanecer iguales a lo largo de todos los cambios monetarios.

- Invariably, money is “neutral” to employment and social product. + Invariablemente, el dinero es "neutral" al empleo y al producto social.

- See in particular Ludwig von Mises, Human Action (Chicago: Regnery, 1966); Murray N. Rothbard, Man, Economy, and State (Los Angeles: Nash, 1970). + Ver en particular Ludwig von Mises, Human Action (Chicago: Regnery, 1966); Murray N. Rothbard, Man, Economy, and State (Los Angeles: Nash, 1970).

- See on the foundations of economics Ludwig von Mises, Epistemological Problems of Economics (New York: New York University Press, 1981); idem, Theory and History (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1985); idem, The Ultimate Foundation of Economic Science (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1978); Murray N. Rothbard, Individualism and the Philosophy of the Social Sciences (San Francisco: Cato Institute, 1979); Hans-Hermann Hoppe, Kritik der kausalwissenschaftlichen Sozialforschung. Untersuchugen zur Grundlegung von Soziologie und Ökonomie (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1983); idem, Praxeology and Economic Science (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988). + Ver en las bases de la exonomía Ludwig von Mises, Epistemological Problems of Economics (New York: New York University Press, 1981); idem, Theory and History (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1985); idem, The Ultimate Foundation of Economic Science (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1978); Murray N. Rothbard, Individualism and the Philosophy of the Social Sciences (San Francisco: Cato Institute, 1979); Hans-Hermann Hoppe, Kritik der kausalwissenschaftlichen Sozialforschung. Untersuchugen zur Grundlegung von Soziologie und Ökonomie (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1983); idem, Praxeology and Economic Science (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988).

- On the competing, positivist view of economics, according to which economic laws are hypotheses subject to empirical confirmation and falsification (much like the laws of physics), see Milton Friedman, “The Methodology of Positive Economics,” in idem, Essays in Positive Economics (Chicago: University of Chicago Press, 1953). + En la competencia, visión positivista de la economía, de acuerdo a la que las leyes económicas son hipótesis sujetas a confirmación empírica y falsificación (muy similarmente a las leyes de la física), ver Milton Friedman, “The Methodology of Positive Economics,” in idem, Essays in Positive Economics (Chicago: University of Chicago Press, 1953).

@@ -108,51 +108,51 @@ Mi objetivo es reconstruir algunas verdades básicas sobre el proceso de desarro

- On time preference, see the following section 1.3. + En preferencia de tiempo, ver la siguiente sección 1.3.

- The claim that involuntary unemployment is possible in the framework of a private property economy as characterized above is due to an elementary logical-conceptual confusion: It ignores the fact that employment is a two-party affair; i.e., an exchange which, like any voluntary exchange, can only take place if it is deemed mutually, bilaterally beneficial. It makes no more sense to classify someone as involuntarily unemployed if he cannot find anybody willing to meet his unilaterally fixed demands for employment, than to call a person in search of a wife, a house, or a Mercedes involuntarily wifeless, homeless, or Mercedesless because no one wants to marry him or supply him with a house or a Mercedes at terms which this person has unilaterally determined as agreeable to him. Absurdity and contradiction would result if one were to do so. For then one would not only have to accept, as the other side of the same coin, that the boycotting employer, woman, or owner of a house or a Mercedes in turn would have to be regarded as an involuntary nonemployer, nonwife, or nontrader of a house or a Mercedes because his/her unilateral demands had not been met by the wouldbe employee, would-be husband, or would-be house or Mercedes owner just as much as they had not met his. Moreover, with both the would-be employee as well as the would-be employer classified as involuntarily being what they are because no mutual agreement had been reached between them, to create “voluntary employment” would imply coercing either one or both parties to accept an exchange whose terms one or both of them regard as unacceptable. Hence, to say involuntary unemployment is possible on the unhampered market is to say coercion means voluntariness and voluntariness coercion, which is nonsense. + La afirmación de que el desempleo involuntario es posible en el marco de una economía de propiedad privada del modo caracterizado arriba se debe a una confusión lógica-conceptual elemental: Ignora el hecho de que el empleo es un asunto de dos partes; i.e., un intercambio que, como cualquier intercambio voluntario, solo puede tener lugar si mutuamente es tenido por bilateralmente beneficioso. No tiene más sentido calificar a alguien como involuntariamente desempleado si no puede encontrar a nadie dispuesto a satisfacer sus demandas para empleo unilateralmente fijadas, que llamar a una persona en búsqueda de una esposa, una casa, o un Mercedes involuntariamente sin esposa, sin hogar, o sin Mercedes porque nadie quiere casarse con él o darle una casa o un Mercedes en los términos en los que esta persona ha unilateralmente determinado como aceptables para él en un acuerdo. Absurdidad y contradicción resultarían si uno se dispusiera a hacerlo. Entonces uno no solo tendría que aceptar, como el otro lado de la misma moneda, que el empleador saboteador, la mujer saboteadora, o el dueño de una casa o un Mercedes saboteador a su vez tendría que verse como noempleador involuntario, nomujer involuntaria, o novendedor de una casa o un Mercedes involuntario porque sus demandas unilaterales no han satisfecho al aspirante a empleado, aspirante a esposo, o aspirante a dueño de una casa o un Mercedes tanto como no han alcanzado a satisfacer las suyas. Además, siendo tanto el aspirante a empleado como el aspirante a empleador calificados como involuntariamente lo que son a causa de no haber alcanzado un acuerdo mutuo entre ellos, la creación de "empleo voluntario" implicaría la coerción de una o ambas partes para que acepten un intercambio cuyos términos uno o ambos tienen por inaceptables. Por lo tanto, decir que el empleo involuntario es posible en el mercado sin restricciones es decir que la coerción significa voluntariedad y voluntariedad coerción, lo cual no tiene sentido.

- See Mises, Human Action, pp. 244–50. + Ver Mises, Human Action, pp. 244–50.

- In a system without change in which there is no uncertainty whatever about the future, nobody needs to hold cash. Every individual knows precisely what amount of money he will need at any future date. He is therefore in a position to lend all the funds he receives in such a way that the loans fall due on the date he will need them. (p. 249) + En un sistema sin cambio en el cual no hay incertidumbre acerca del futuro, nadie necesita aferrarse al efectivo. Todo individuo sabe precisamente qué cantidad de dinero necesitará en cualquier fecha futura. Él se encuentra entonces en condiciones de prestar todos los fondos que recibe de un modo tal que los préstamos sean debitados en la fecha en que los necesitará. (p. 249)

- See also Rothbard, Man, Economy, and State, p. 280. + Ver también Rothbard, Man, Economy, and State, p. 280.

- Ludwig von Mises, The Theory of Money and Credit (Irvington, N.Y.: Foundation for Economic Education, 1971), pp. 32–33; see also Carl Menger, Principles of Economics (New York: New York University Press, 1981); idem, Geld, in Carl Menger, Gesammelte Werke, ed. F.A. Hayek (Tübingen: Mohr, 1970), vol. 4. + Ludwig von Mises, The Theory of Money and Credit (Irvington, N.Y.: Foundation for Economic Education, 1971), pp. 32–33; ver también Carl Menger, Principles of Economics (New York: New York University Press, 1981); idem, Geld, en Carl Menger, Gesammelte Werke, ed. F.A. Hayek (Tübingen: Mohr, 1970), vol. 4.

- See Rothbard, Man, Economy, and State, pp. 669–71. + Ver Rothbard, Man, Economy, and State, pp. 669–71.

- Goods are useful and scarce, and any increment in goods is a social benefit. But money is useful not directly, but only in exchanges…. When there is less money, the exchange-value of the monetary unit rises; when there is more money, the exchange-value of the monetary unit falls. We conclude that there is no such thing as “too little” or “too much” money, that, whatever the social money stock, the benefits of money are always utilized to the maximum extent. (p. 670) + Los bienes son útiles y escasos, y cualquier incremento en los bienes es un beneficio social. Pero el dinero es útil no de manera directa, sino solo en intercambios…. Cuando hay menos dinero, el valor de intercambio de la unidad monetaria aumenta; cuando hay más dinero, el valor de intercambio de la unidad monetaria cae. Concluimos que no hay tal cosa como "muy poco" o "mucho" dinero, que, cualquiera que sea la existencia de dinero social, los beneficios del dinero son siempre utilizados hasta el máximo grado. (p. 670)

- See also Murray N. Rothbard, The Mystery of Banking (New York: Richardson and Snyder, 1983). + Ver también Murray N. Rothbard, The Mystery of Banking (New York: Richardson and Snyder, 1983).

\ No newline at end of file diff --git a/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index b4fc972be..06e2ae15d 100644 --- a/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index 9adefd162..701fae768 100644 --- a/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/es-ES/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/es-ES/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/es-ES/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index 0bca0b53b..700522ab7 100644 --- a/es-ES/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/es-ES/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: es-ES is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/es-ES/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/es-ES/Universally Preferable Behaviour/info.yml index 1dc4eb0d9..97a20cd96 100644 --- a/es-ES/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/es-ES/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/es-ES/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md b/es-ES/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md index 022bf7de9..2f424c346 100644 --- a/es-ES/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md +++ b/es-ES/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md @@ -1,54 +1,54 @@ -## Prefacio +## Foreword -En muchos cuentos de hadas, vive una terrible bestia de poder estupendo, un dragón o un basilisco, que tiraniza las tierras a su alrededor. Los aldeanos locales tiemblan ante este monstruo; sacrifican animales, pagan dinero y sangre en la esperanza de apaciguar sus impulsos asesinos. +In many fairy tales, there lives a terrible beast of stupendous power, a dragon or a basilisk, which tyrannises the surrounding lands. The local villagers tremble before this monster; they sacrifice their animals, pay money and blood in the hopes of appeasing its murderous impulses. -La mayoría de las personas se encogen bajo la sombra de esta bestia, llamando a su miedo "prudencia," pero algunos pocos – quizás borrachos en valentía o temeridad – deciden pelear. Año tras año, década tras década, ola tras hola de campeones esperanzados intentan igualar su fuerza, virtud y astucia ante este tirano terrible. +Most people cower under the shadow of this beast, calling their fear “prudence,” but a few – drunk perhaps on courage or foolhardiness – decide to fight. Year after year, decade after decade, wave after wave of hopeful champions try to match their strength, virtue and cunning against this terrible tyrant. -Prueban – y fallan. +Try – and fail. -La bestia siempre es inmortal, así que los aldeanos no pueden esperar para que llegue el momento de librarse de su déspota. La bestia nunca es racional, y no tiene deseo de negociar, así que no hay negociación posible. +The beast is always immortal, so the villagers cannot hope for time to rid them of their despot. The beast is never rational, and has no desire to trade, and so no negotiations are possible. -La única esperanza de los desesperados aldeanos es que aparezca un hombre que pueda derrotar a la bestia. +The desperate villagers’ only hope is for a man to appear who can defeat the beast. -Inevitablemente, un hombre da un paso al frente que impacta a todos como algo totalmente incongruente. Él es un chico estable, el hijo de un zapatero, un aprendiz de panadero – o a veces, sólo un vagabundo. +Inevitably, a man steps forward who strikes everyone as utterly incongruous. He is a stable boy, a shoemaker’s son, a baker’s apprentice – or sometimes, just a vagabond. -Este libro es la historia de mi asalto personal a tal bestia. +This book is the story of my personal assault on just such a beast. -Esta "bestia" es la creencia de que es imposible definir un sistema ético científico, objetivo, racional y secular. Esta "bestia" es la ilusión de que la moralidad debe siempre estar perdida en los pantanos irracionales de dioses y gobiernos, exigida por razones meramente pragmáticas, pero siempre sin justificación lógica o una definición clara. Esta "bestia" es la fantasía de que la virtud, nuestra mayor alegría, nuestra más profunda felicidad, debe ser siempre dejada de lado por adultos seculares, y dejada en el polvo para ser barrida, desfilada y explotada por políticos y curas – y padres. Esta "bestia" es la superstición de que, sin las diatribas de los padres, el acoso de los dioses o las armas de los gobiernos, no podemos ser tanto racionales como buenos. +This “beast” is the belief that it is impossible to define an objective, rational, secular and scientific ethical system. This “beast” is the illusion that morality must forever be lost in the irrational swamps of gods and governments, enforced for merely pragmatic reasons, but forever lacking logical justification and clear definition. This “beast” is the fantasy that virtue, our greatest joy, our deepest happiness, must be cast aside by secular grown-ups, and left in the dust to be pawed at, paraded and exploited by politicians and priests – and parents. This “beast” is the superstition that, without the tirades of parents, the bullying of gods or the guns of governments, we cannot be both rational and good. -Esta bestia ha sido estudiada por muchos héroes, de Sócrates a Platón, a Augustine, a Hume, a Kant, a Rand. +This beast has brought down many great heroes, from Socrates to Plato to Augustine to Hume to Kant to Rand. -El costo a la humanidad ha sido enorme. +The cost to mankind has been enormous. -Desde que permanecemos incapaces de definir un sistema racional de moralidad universal, nosotros hemos sido forzados a infligir horribles historias religiosas a nuestros niños, o dar armas prisiones y ejércitos a un pequeño monopolio de controladores sin alma que se llaman a sí mismos "el estado." +Since we have remained unable to define a rational system of universal morality, we have been forced to inflict religious horror stories on our children, or give guns, prisons and armies to a small monopoly of soulless controllers who call themselves “the state.” -Desde que lo que llamamos "ética" permanece subjetiva y meramente *cultural*, nosotros inevitablemente terminamos dependiendo del acoso, el miedo y la violencia para imponer normas sociales. Ya que la ética carece de base racional en el método científico, la "moralidad" permanece atascada en una guerra tribal de mitologías sangrientas, con cada pandilla luchando con dientes y uñas por el control sobre la lealtad de la gente a la "virtud." +Since what we call “ethics” remains subjective and merely *cultural*, we inevitably end up relying on bullying, fear and violence to enforce social rules. Since ethics lack the rational basis of the scientific method, “morality” remains mired in a tribal war of bloody mythologies, each gang fighting tooth and nail for control over people’s allegiance to “virtue.” -No podemos vivir sin moralidad, pero no podemos definir la moralidad objetivamente – así que permanecemos eternamente condenados a vidas vacías de hipocresía pomposa, dominación cínica o esclavitud piadosa. +We cannot live without morality, but we cannot define morality objectively – thus we remain eternally condemned to empty lives of pompous hypocrisy, cynical dominance or pious slavery. -Intelectualmente, no hay apuestas más altas en el mundo. Nuestro fracaso para definir normas morales objetivas y racionales ha costado cientos de millones de vidas humanas, en las guerras de religión y estados. +Intellectually, there are no higher stakes in the world. Our failure to define objective and rational moral rules has cost hundreds of millions of human lives, in the wars of religions and states. -En muchas formas, las apuestas se están volviendo más elevadas. +In many ways, the stakes are getting even higher. -El creciente flujo de información del Internet ha elevado las sospechas a las nuevas generaciones de que aquello que llamamos "virtud" no es nada más – o menos – que cuentos de hadas autocomplacientes de sus ancestros hipócritas. Las mentiras piadosas dichas por aquellos con autoridad – y la complicidad de aquellos que los veneran – son más claras ahora que nunca antes. +The increased information flow of the Internet has raised the suspicions of a new generation that what is called “virtue” is nothing more – or less – than the self-serving fairy tales of their hypocritical elders. The pious lies told by those in authority – and the complicity of those who worship them – are clearer now than ever before. -La "verdad" ha sido expuesta como manipulación; la "virtud" como control; la "lealtad" como esclavitud, y lo que es llamado "moralidad" ha sido revelado como una ridículo espectáculo de marionetas diseñado para engañar a la gente débil y temerosa para esclavizarse a sí mismos. +“Truth” has been exposed as manipulation; “virtue” as control; “loyalty” as slavery, and what is called “morality” has been revealed as a ridiculous puppet show designed to trick weak and fearful people into enslaving themselves. -Este entendimiento ha dado a luz a una nueva generación de nihilistas, tal y como sucedió en la Alemania del siglo XIX. Estos relativistas extremos reservan sus más virulentos para cualquiera que afirme cualquier forma de certeza. Esta generación posmoderna ha sobrepasado las intolerancias culturales de su historia colectiva, pero ahora ve *toda* la verdad como mera afirmación prejudicial. Como niños con los ojos abiertos que han sido marcados en la "sabiduría" cínica, ellos ven toda comunicación como publicidad, toda afirmación como propaganda, y toda exhortación moral como robos hipócritas. +This realisation has given birth to a new generation of nihilists, just as it did in nineteenth century Germany. These extreme relativists reserve their most vitriolic attacks for anyone who claims any form of certainty. This post-modern generation has outgrown the cultural bigotries of their collective histories, but now view *all* truth as mere prejudicial assertion. Like wide-eyed children who have been scarred into cynical “wisdom,” they view all communication as advertising, all claims as propaganda, and all moral exhortations as hypocritical thievery. -Dado que no hay acuerdo en un marco racional, objetivo y cohesivo para evaluar las proposiciones morales, la "moralidad" permanece atascada en el misticismo, y en su inevitable corolario de violencia. Así como, antes de la Ilustración, las sectas religiosas guerrearon sin parar por el control sobre las hojas de la aristocracia, ahora lo hacen las mitologías morales compitiendo por el control del estado, y toda su maquinaria de coerción. +Since we have no agreement on a cohesive, objective and rational framework for evaluating moral propositions, “morality” remains mired in mysticism, and its inevitable corollary of violence. Just as, prior to the Enlightenment, religious sects warred endlessly for control over the blades of the aristocracy, so now do competing moral mythologies war for control over the state, and all its machinery of coercion. -Así la moralidad permanece, relativa a la ciencia moderna, como lo hizo la "astronomía" medieval – un reino de la mitología imaginaria, impuesta a través de cuentos, amenazas, coacción y explotación – que activamente barre con cualquier progreso real hacia la verdad. +Thus morality remains, relative to modern science, just as medieval “astronomy” did to modern astronomy – a realm of imaginary mythology, enforced through storytelling, threats, compulsion and exploitation – which actively bars any real progress towards the truth. -Esta "bestia" de ética relativista se cierne sobre nosotros, acechándonos, justificando los impuestos, el encarcelamiento, la censura y las guerras. Esclaviza a los jóvenes en escuelas estatales y misas de domingo; atrapa a los pobres en los suaves gulags del bienestar, esclaviza incluso a los no nacidos en los pozos sin fondo de la deuda nacional. +This “beast” of relativistic ethics looms above us, preying on us, justifying taxation, imprisonment, censorship and wars. It enslaves the young in state schools and Sunday pews; it ensnares the poor in the soft gulags of welfare; it enslaves even the unborn in the bottomless wells of national debts. -Como escribí en mi libro anterior, "Sobre la Verdad: La Tiranía de la Ilusión," la mentira más fundamental en el centro de las teorías éticas no comprobadas es que tales teorías son siempre presentadas a los niños como hechos objetivos e incontrovertibles, cuando en verdad son meras intolerancias culturales. La razón por la cual los científicos no necesitan un gobierno o un Vaticano es que los científicos tienen una metodología objetiva para resolver disputas: el método científico. La razón por la que el lenguaje no necesita una autoridad central para guiar su evolución es que se basa en el "libre mercado" de preferencias individuales acumuladas para estilos y utilidades. +As I wrote in my previous book, “On Truth: The Tyranny of Illusion,” the most fundamental lie at the centre of unproven ethical theories is that such theories are always presented to children as objective and incontrovertible facts, when in truth they are mere cultural bigotries. The reason that scientists do not need a government or a Vatican is that scientists have an objective methodology for resolving disputes: the scientific method. The reason that language does not need a central authority to guide its evolution is that it relies on the “free market” of accumulated individual preferences for style and utility. -La razón por la que la moralidad moderna – y la moralidad a través de la historia – siempre ha tenido que depender en la intimidación a los niños, y luego en la amenaza a los adultas, es que es una mentira manipuladora enmascarada como una verdad virtuosa. +The reason that modern morality – and morality throughout history – has always had to rely first on the bullying of children, and then on the threatening of adults, is that it is a manipulative lie masquerading as a virtuous truth. -La verdad es que necesitamos moralidad; la mentira es que los dioses y gobiernos pueden definirla racionalmente o imponerla justamente. +The truth is that we need morality; the lie is that gods or governments can rationally define or justly enforce it. -Mi meta en este libro es definir una metodología para la validación de teorías morales que sea objetiva, consistente, clara, racional, empírica – y *verdadera*. +My goal in this book is to define a methodology for validating moral theories that is objective, consistent, clear, rational, empirical – and *true*. Estoy totalmente consciente de que, en este momento, usted probablemente estará sintiendo una creciente ola de escepticismo. Entiendo completamente que las probabilidades de que un tipo afuera en el Internet – el planeta natal de los locos – haya resuelto el problema filosófico de las edades no son particularmente altas – de hecho, estarían tan cerca de cero que sería virtualmente indistinguible de él. diff --git a/es-ES/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md b/es-ES/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md index 9b9c5320b..6c901002f 100644 --- a/es-ES/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md +++ b/es-ES/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md @@ -1,38 +1,38 @@ -## Introducción +## Introduction -Durante innumerables generaciones, la humanidad vivió en una especie de útero egocéntrico de ignorancia autoimpuesta: el mundo era plano, el sol, la luna y las estrellas giraban a su alrededor, los ancestros llamaban desde más allá de las brumas de la muerte y el trueno era la ira de los Dioses. +For countless generations, mankind lived in a kind of egocentric womb of self-imposed ignorance: the world was flat, the sun, moon and stars revolved around him, ancestors beckoned to him from beyond the mists of death, and thunder was the anger of the gods. -La excavación de esta matriz narcisista de interpretación subjetiva requirió la labor de milenios y costó la vida de millones. El esfuerzo requerido para arrancar nuestra perspectiva de *experiencia perceptiva* a *lógica conceptual* fue aterradora, estimulante, altamente desorientadora y extremadamente peligrosa. Entendiendo que el mundo no era lo que *se sentía* o *parecía*, era -y sigue siendo- la mayor hazaña para nuestra inteligencia. La *verdad* de la realidad resultó estar en los ojos de la mente, no en los del cuerpo. +Burrowing out from this narcissistic womb of subjective interpretation required the labour of millennia – and cost the lives of millions. The effort required to wrench our perspective from *perceptual experience* to *conceptual logic* was terrifying, exhilarating, highly disorienting and extremely dangerous. Understanding that the world was not what it *felt like*, or *seemed like*, was – and remains – the greatest feat of our intelligence. The *truth* of reality turned out to be in the eyes of the mind, not of the flesh. -El mundo parece plano; no lo es. El sol y la luna parecen del mismo tamaño; no lo son. Las estrellas parecen moverse alrededor de la Tierra; no lo hacen. Aprender la verdad requiere que veamos el mundo desde fuera de nuestros sentidos - esto no significa un rechazo a nuestros sentidos, sino una conformidad hermética con la evidencia *real* de los sentidos, que no es que el mundo sea plano, sino que la materia, la energía y las leyes psíquicas son consistentes. Cuando soltamos una piedra en nuestra mano, cae - esto es la evidencia *real* de los sentidos, no que la Tierra es fija e inamovible. La idea que el mundo es inamovible es una suposición incorrecta que contradice la evidencia directa de nuestros sentidos, la cual es que todo cae. Si todo cae, el mundo no puede estar fijo e inamovible. +The world looks flat; it is not. The sun and the moon look the same size; they are not. The stars seem to move around the earth; they do not. Learning the truth requires that we see the world from outside our senses – this does not mean a rejection of our senses, but an airtight compliance with the *real* evidence of the senses, which is not that the world is flat, but that matter, energy and physical laws are consistent. When we let go of a rock in our hand, it falls – this is the *real* evidence of the senses, not that the Earth is fixed and immovable. The idea that the world is immobile is an incorrect assumption that contradicts the direct evidence of our senses, which is that everything falls. If everything falls, the world cannot be fixed and immovable. -Estas son las pequeñas verdades de lo cotidiano; las piedras caen, el humo se eleva, el fuego es caliente y el sol y la luna son redondos. Si nos mantenemos firme y rigurosamente comprometidos con estas "pequeñas verdades", podemos con el tiempo derivar en las grandes verdades de la física, que nos proporcionan conocimiento y poder extraordinarios. +These are the little truths of the everyday; that rocks fall, smoke rises, fire is hot and the sun and the moon are both round. If we remain steadfastly and rigorously committed to these “little truths,” we can in time derive the great truths of physics, which provide us such awesome knowledge and power. -Entre las pequeñas verdades y las grandes verdades, sin embargo, están las ilusiones que nos ciegan - tanto en física como en ética. +In between the little truths and the great truths, however, are the illusions that blind us – both in physics and in ethics. -En física, las grandes verdades no pueden contradecir las pequeñas verdades. Ninguna "teoría del campo unificado" puede contradecir válidamente nuestra experiencia sensorial directa de una roca cayendo o una llama creciente. La más grande teoría matemática no puede ser válida si al aplicarla devuelve un cambio incorrecto en el mostrador de una caja. +In physics, the great truths cannot contradict the little truths. No “unified field theory” can validly contradict our direct sense-experience of a falling rock or a rising flame. The greatest mathematical theory cannot be valid if applying it returns incorrect change at the checkout counter. -Históricamente, sin embargo, entre nuestras propias pequeñas verdades y las grandes verdades se encuentra lo que llamaré la "zona nula". +Historically, however, in between our own little truths and the great truths lies what I will call the “null zone.” -### La "Zona Nula" +### The "Null Zone" -Le decimos a nuestros niños que no se golpeen unos a otros, y creemos que la violencia está mal en abstracto, es una regla moral general. La "pequeña verdad" es: *no golpear*. La "gran verdad" es: *la violencia está mal*. +We tell our children not to punch each other, and we believe that violence is wrong in the abstract, as a general moral rule. The “little truth” is: *don’t punch*. The “great truth” is: *violence is wrong*. -Sin embargo, existe en nuestras mentes un entidad imaginaria llamada "Dios", y esta entidad es considerada perfectamente moral. Desafortunadamente, esta entidad continua y manifiestamente viola el edicto de que "la violencia está mal", al ahogar al mundo, enviando almas al infierno a pesar de un perfecto conocimiento de sus "decisiones", sancionando la violación, el asesinato, el robo, el asalto y otras acciones que condenaríamos como absolutamente malvadas en cualquier individuo. +However, there exists in our minds an imaginary entity called “God,” and this entity is considered perfectly moral. Unfortunately, this entity continually and grossly violates the edict that “violence is wrong” by drowning the world, consigning souls to hell despite a perfect foreknowledge of their “decisions,” sanctioning rape, murder, theft, assault and other actions that we would condemn as utterly evil in any individual. -Así tenemos la pequeña verdad (*no golpear*) y la gran verdad (*la violencia está mal*) pero en el medio, tenemos esta "zona nula" *donde la completa oposición ambas, de nuestras pequeñas y grandes verdades, es considerado perfectamente verdad*. +Thus we have the little truth (*don’t punch*) and the great truth (*violence is wrong*) but in the middle, we have this “null zone” *where the complete opposite of both our little truths and our great truths is considered perfectly true*. -Históricamente, podemos ver la misma inconsistencia en física. No hay círculos perfecto en nuestra experiencia directa, pero debido a una creencia en Dios, todo el movimiento planetario tiene que ser un "círculo perfecto" - una premisa que retardó la astronomía por siglos. Similarmente, si un hombre da vuelta a su cabeza, él razonablemente no cree que el mundo entero gira a su alrededor - y él felizmente colocaría esto adelante no solo como su propia "pequeña verdad", sino como una *gran verdad* o principio universal. Sin embargo, durante la mayoría de la historia humana, se creyó que las estrellas y planetas giraban alrededor de la Tierra, en lugar de que la Tierra giraba. Aquí podemos ver otra vez la "zona nula" entre experiencia sensorial directa y principio universal, en donde principios enteramente opuestos son considerados perfectamente válidos. +Historically, we can see the same inconsistency in physics. There are no perfect circles in our direct experience, but because of a belief in God, all planetary motion had to be a “perfect circle” – a premise that retarded astronomy for centuries. Similarly, if a man turns his head, he does not reasonably believe that the entire world rotates around him – and he would happily put this forward as not just his own “little truth,” but as a *great truth*, or universal principle. Yet for most of human history, it was believed that the stars and planets rotated around the Earth, rather than that the Earth rotated. Here again we can see the “null zone” between direct sense experience and universal principle, wherein entirely opposite principles are considered to be perfectly valid. -Ningún hombre cuerdo experimenta directamente a Dios. En su vida diaria, acepta completamente que *eso que no se puede percibir no existe*. Ningún hombre razonable se estremece cada vez que da un paso, temiendo a una pared invisible que podría estar bloqueando su camino. Las más grandes abstracciones de la ciencia apoyan su enfoque. +No sane man experiences God directly. In his daily life, he fully accepts that *that which cannot be perceived does not exist*. No reasonable man flinches every time he takes a step, fearing an invisible wall that might be barring his way. The greatest abstractions of science support his approach. -Por el contrario, en la "zona nula" de la religión, el *opuesto exacto* de las pequeñas y grandes verdades es considerado como verdad. Personalmente, un hombre cree que *eso que no puede ser percibido no existe* - intelectualmente, la ciencia ha demostrado esto repetidas veces. Sin embargo, en la "zona nula" de la teología, la proposición exactamente opuesta es verdad - el axioma es que *eso que no puede ser percibido **debe** existir*. +Conversely, in the “null zone” of religion, the *exact opposite* of both the little truths and the great truths is believed to be true. Personally, a man believes that *that which cannot be perceived does not exist* – intellectually, science has proven this repeatedly. However, in the “null zone” of theology, the exact opposite proposition holds true – the axiom there is *that which cannot be perceived **must** exist*. -Nuestra creencia en la virtud de los militares también se encuentra en esta "zona nula". Si a un hombre particular se le paga para asesinar a otro hombre, lo llamamos un "asesino a sueldo", y lo condenamos como un sicario. Sin embargo, si este hombre se coloca un traje verde con ciertas cintas *y comete el mismo acto*, lo saludamos como a un héroe y se le recompensa con una pensión. La pequeña verdad (*no debo asesinar*) es perfectamente consistente con la gran verdad (*el asesinato está mal*) - pero en el medio se encuentra una "zona nula", donde el asesinato mágicamente se convierte en "virtuoso". +Our belief in the virtue of the military also lies in this “null zone.” If a private man is paid to murder another man, we call him a “gun for hire,” and condemn him as a hit man. If, however, this man puts on a green costume with certain ribbons *and commits the same act*, we hail him as a hero and reward him with a pension. The little truth (*I should not murder*) is perfectly consistent with the great truth (*murder is wrong*) – yet in the middle there lies a “null zone,” where murder magically becomes “virtuous.” -Si esta "zona nula" es válida, entonces ninguna proposición lógica jamás puede mantenerse. Si una proposición es verdad - y el opuesto exacto de esa proposición también es verdad - entonces el razonamiento lógico resulta imposible. El crecimiento de la ciencia racional ha sido el ataque constante sobre esta "zona nula", y la incursión de la consistencia objetiva dentro de estos pequeños paquetes de locura de capricho subjetivo. +If this “null zone” is valid, then no logical proposition can ever hold. If a proposition is true – and the exact opposite of that proposition is also true – then logical reasoning becomes impossible. The growth of rational science has been the steady attack upon this “null zone,” and the incursion of objective consistency into these mad little pockets of subjective whim. -En los mapas antiguos, antes de que los cartógrafos hubieran terminado sus exploraciones, los dibujos de tierras conocidas se desvanecían en el papel en blanco. El crecimiento del conocimiento primero requiere una delineación de lo que se desconoce y luego una expansión de los principios conocidos sobre las áreas desconocidas. +In old maps, before cartographers had finished their explorations, the drawings of known lands would fade into blank paper. The growth of knowledge requires first a delineation of what is not known, and then an expansion of known principles into the unknown areas. Lo mismo es verdad en el campo de la moralidad. diff --git a/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md b/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md index de9fc8db2..d8e53307c 100644 --- a/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md +++ b/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md @@ -52,7 +52,7 @@ En primer lugar, para llegar a la conclusión de que el Estado tiene que proporc [^14]: Recientemente los economistas, particularmente los de la Escuela de Chicago, han empezado a preocuparse por el análisis de los derechos de propiedad. Harold Demsetz, “The Exchange and Enforcement of Property Rights,” *Journal of Law and Economics* 7 (1964); idem, “Toward a Theory of Property Rights,” *American Economic Review* (1967); Ronald Coase, “The Problem of Social Cost,” *Journal of Law and Economics* 3 (1960); Armen Alchian, *Economic Forces at Work* (Indianapolis: Liberty Fund, 1977), part 2; Richard Posner, *Economic Analysis of the Law* (Boston: Brown, 1977). Estos análisis, no obstante, no tienen nada que ver con la ética. Al contrario, representan intentos de sustituir consideraciones de eficiencia económica por el establecimiento de principios éticos justificables [Para una crítica de estos esfuerzos véase Murray N. Rothbard, *The Ethics of Liberty* ( Atlantic Highlands, N.J.: Humanities Press, 1982), cap. 26; Walter Block, “Coase and Demsetz on Private Property Rights,” *Journal of Libertarian Studies* 1, no. 2 (1977); Ronald Dworkin, “Is Wealth a Value,” *Journal of Legal Studies 9* (1980); Murray N. Rothbard, “The Myth of Efficiency,” in Mario Rizzo, ed., *Time Uncertainty and Disequilibrium* (Lexington, Mass.: D.C. Heath, 1979). Al final, todos los argumentos de eficiencia son irrelevantes porque no existe ninguna manera no arbitraria de medir, ponderar y agregar utilidades individuales que resulten en una asignación determinada de derechos de propiedad. Por tanto, todo intento de recomendar cualquier sistema de asignación de derechos de propiedad en términos de su supuesta maximización del “bienestar social” es una patraña pseudocientífica. Véase en particular, Murray N. Rothbard, *Toward a Reconstruction of Utility and Welfare Economics* (Nueva York: Center for Libertarian Studies, Ocassional Paper Series No. 3, 1977); y Lionel Robbins, “Economics and Political Economy,” *American Economic Review* (1981). -El “Principio de Unanimidad,” que Buchanan y Tullock, siguiendo a Knut Wicksell (*Finanztheoretische Untersuchungen*, Jena: Gustav Fischer, 1896) ha propuesto repetidas veces como guía para la política económica, tampoco debe confundirse con un principio ético propiamente dicho. Según este principio, solo deben promulgarse las modificaciones en la política, que puedan conseguir el apoyo unánime, y eso de seguro suene atractivo; pero entonces, *mutatis mutandis*, también determina que se preserve el status quo si hay un acuerdo que no sea unánime sobre cualquier propuesta de cambio—y eso suena mucho menos atractivo, porque quiere decir que en cualquier momento, el presente estado de las cosas sobre a la asignación de los derechos de propiedad debe ser legitimado como punto de partida o como un estado-continuo. No obstante, los teóricos de la elección pública no ofrecen una justificación en términos de una teoría normativa de derechos de propiedad para poder realizar esta audaz reivindicación tal y como haría falta. Hence, the unanimity principle is ultimately without ethical foundation. De hecho, dado que éste legitimaría cualquier estatus quo concebible, el principio favorito de los Buchananistas resulta nada menos que absurdo como criterio moral. Véase sobre esto Rothbard, *The Ethics of Liberty* cap. 26; ídem, “The Myth of Neutral Taxation,” pp. 549f. +El “Principio de Unanimidad,” que Buchanan y Tullock, siguiendo a Knut Wicksell (*Finanztheoretische Untersuchungen*, Jena: Gustav Fischer, 1896) ha propuesto repetidas veces como guía para la política económica, tampoco debe confundirse con un principio ético propiamente dicho. Según este principio, solo deben promulgarse las modificaciones en la política, que puedan conseguir el apoyo unánime, y eso de seguro suene atractivo; pero entonces, *mutatis mutandis*, también determina que se preserve el status quo si hay un acuerdo que no sea unánime sobre cualquier propuesta de cambio—y eso suena mucho menos atractivo, porque quiere decir que en cualquier momento, el presente estado de las cosas sobre a la asignación de los derechos de propiedad debe ser legitimado como punto de partida o como un estado-continuo. No obstante, los teóricos de la elección pública no ofrecen una justificación en términos de una teoría normativa de derechos de propiedad para poder realizar esta audaz reivindicación tal y como haría falta. Por lo tanto, el principio de la unanimidad es, en última instancia, sin fundamento ético. De hecho, dado que éste legitimaría cualquier estatus quo concebible, el principio favorito de los Buchananistas resulta nada menos que absurdo como criterio moral. Véase sobre esto Rothbard, *The Ethics of Liberty* cap. 26; ídem, “The Myth of Neutral Taxation,” pp. 549f. Buchanan y Tullock, siguiendo a Wicksell una vez más, salvan lo que pueden del principio de unanimidad al reducirlo a una unanimidad “relativa” o “cuasi” unanimidad. diff --git a/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md b/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md index 93d217bd5..1613f51b8 100644 --- a/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md +++ b/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md @@ -14,7 +14,7 @@ Además, lo que la policía o jueces estatales decidan hacer (que será arbitrar [^16]: Véase sobre este argumento a Rothbard “The Myth of Neutral Taxation”, p 533. Incidentalmente, la existencia de un solo anarquista invalida todas las referencias a la optimalidad de Pareto como criterio para la acción legítima del Estado. -[^17]: El mismo razonamiento que lleva a rechazar ese estatismo teórico que se excusa y razona desde el carácter supuestamente único de los bienes públicos, tal y como estos se definen a partir del criterio de la no exclusividad, también vale cuando, en su lugar, tales bienes se definen mediante el criterio de consumo no rival (ver notas 6 y 12 arriba). Para llegar a derivar la afirmación normativa de que *deberían* ser ofrecidos de la afirmación de que los bienes que permiten el consumo no rival *no serían* ofrecidos en el mercado libre a tantos consumidores como pueda ser necesario, esta teoría se enfrenta a exactamente el mismo problema de requerir una base ética que así lo justifique. Más aún, el razonamiento utilitarista también es totalmente erróneo. Razonar tal y como hacen los teóricos de los bienes públicos, que la práctica del libre mercado de excluir al gorrón del disfrute de bienes no rivales a un coste marginal cero implica un nivel subóptimo de bienestar social y, por tanto, ello requiere de la acción compensatoria estatal, constituye un error por dos razones. En primer lugar, el coste es una categoría subjetiva y nunca podrá ser medida por ningún observador externo. Por tanto, decir que los gorrones adicionales pueden ser admitidos sin coste adicional alguno es totalmente inadmisible. De hecho, si el valor subjetivo de admitir más consumidores sin entrada fuese cero, el empresario que produce tal bien así lo haría. Que éste no lo haga, revela que los costes para él *no* son nulos. La razón puede residir en su creencia personal de que si así lo hiciera, con ello reduciría la satisfacción disponible para el resto de consumidores y que ello tendería a suprimir el precio de su producto; o puede que sólo se deba a su aversión por el gorrón de turno, como por ejemplo, cuando yo decido negarme a que se me llene la sala de gorrones con la excusa de que el consumo no es rival y tal actividad no acarrea coste adicional alguno. En cualquier caso, dado que no existe razón alguna para asumir el coste como nulo, se hace falaz hablar de una falla de mercado cuando ciertos bienes no se dan gratis. Por otro lado, no cabe duda de que la pérdida de bienestar sería inevitable si uno aceptase las recomendaciones de los teóricos de los bienes públicos de permitir que los bienes que supuestamente permitan un consumo no rival sean provistos gratis por el gobierno. Aparte de la enorme tarea de determinar qué cumple este criterio, el Estado, independientemente del las compras voluntarias tal cuales, primero se encontraría con el problema irresoluble de determinar racionalmente *cuánto* de un bien público proveer. No cabe duda, puesto que ni siquiera el uso de los bienes públicos es del todo libre, sino que éste está sujeto a “saturación” a ciertos niveles de uso, no hay un punto de detención para el intervencionismo de Estado, pues sea cual sea el nivel de suministro, siempre habrá usuarios que habrán de quedar excluidos y que, con un suministro mayor, podrían disfrutar también gratis. Pero incluso en el supuesto de que este problema pudiera resolverse milagrosamente, en cualquier caso el (necesariamente inflado) coste de producción y operación de los bienes públicos distribuidos gratis para un consumo no rival habría de ser financiado con dinero público. Y esto prueba, es decir, el hecho de que los consumidores hayan sido coaccionados para disfrutar de un servicio gratuito, una vez más, sin margen para la duda, que estos bienes públicos son de valor inferior desde el punto de vista del consumidor a los bienes privados en competencia que estos ya no pueden adquirir. +[^17]: El mismo razonamiento que lleva a rechazar ese estatismo teórico que se excusa y razona desde el carácter supuestamente único de los bienes públicos, tal y como estos se definen a partir del criterio de la no exclusividad, también vale cuando, en su lugar, tales bienes se definen mediante el criterio de consumo no rival (ver notas 6 y 12 arriba). Para llegar a derivar la afirmación normativa de que *deberían* ser ofrecidos de la afirmación de que los bienes que permiten el consumo no rival *no serían* ofrecidos en el mercado libre a tantos consumidores como pueda ser necesario, esta teoría se enfrenta a exactamente el mismo problema de requerir una base ética que así lo justifique. Más aún, el razonamiento utilitarista también es totalmente erróneo. Razonar tal y como hacen los teóricos de los bienes públicos, que la práctica del libre mercado de excluir al gorrón del disfrute de bienes no rivales a un coste marginal cero implica un nivel subóptimo de bienestar social y, por tanto, ello requiere de la acción compensatoria estatal, constituye un error por dos razones. En primer lugar, el coste es una categoría subjetiva y nunca podrá ser medida por ningún observador externo. Por tanto, decir que los gorrones adicionales pueden ser admitidos sin coste adicional alguno es totalmente inadmisible. De hecho, si el valor subjetivo de admitir más consumidores sin entrada fuese cero, el empresario que produce tal bien así lo haría. Que éste no lo haga, revela que los costes para él *no* son nulos. La razón puede residir en su creencia personal de que si así lo hiciera, con ello reduciría la satisfacción disponible para el resto de consumidores y que ello tendería a suprimir el precio de su producto; o puede que sólo se deba a su aversión por el gorrón de turno, como por ejemplo, cuando yo decido negarme a que se me llene la sala de gorrones con la excusa de que el consumo no es rival y tal actividad no acarrea coste adicional alguno. En cualquier caso, dado que no existe razón alguna para asumir el coste como nulo, se hace falaz hablar de una falla de mercado cuando ciertos bienes no se dan gratis. On the other hand, welfare losses would indeed become unavoidable if one accepted the public goods theorists’ recommendation of letting goods that allegedly allow for nonrivalrous consumption to be provided free of charge by the state. Aparte de la enorme tarea de determinar qué cumple este criterio, el Estado, independientemente del las compras voluntarias tal cuales, primero se encontraría con el problema irresoluble de determinar racionalmente *cuánto* de un bien público proveer. No cabe duda, puesto que ni siquiera el uso de los bienes públicos es del todo libre, sino que éste está sujeto a “saturación” a ciertos niveles de uso, no hay un punto de detención para el intervencionismo de Estado, pues sea cual sea el nivel de suministro, siempre habrá usuarios que habrán de quedar excluidos y que, con un suministro mayor, podrían disfrutar también gratis. Pero incluso en el supuesto de que este problema pudiera resolverse milagrosamente, en cualquier caso el (necesariamente inflado) coste de producción y operación de los bienes públicos distribuidos gratis para un consumo no rival habría de ser financiado con dinero público. Y esto prueba, es decir, el hecho de que los consumidores hayan sido coaccionados para disfrutar de un servicio gratuito, una vez más, sin margen para la duda, que estos bienes públicos son de valor inferior desde el punto de vista del consumidor a los bienes privados en competencia que estos ya no pueden adquirir. [^18]: Los campeones de la lengua Orwelliana de nuevo cuño más prominentes de hoy día son Buchanan y Tullock (véase sus obras citadas en la nota 3). Estos defienden que el gobierno está fundado por un “contrato constitucional” en el cual todos “aceptan de forma conceptual” el someterse a los poderes coactivos del gobierno sabiendo que los demás también están sujetos a él. Parece que el gobierno es *aparentemente* coactivo pero *realmente* voluntario. Hay varias objeciones evidentes a este curioso argumento. En primer lugar, no hay evidencia empírica alguna para afirmar que cualquier Constitución haya sido aceptada voluntariamente por todos y cada uno de los afectados por ella. Lo que es peor, la misma idea de que todas las personas se coaccionen voluntariamente a sí mismas es simplemente inconcebible, de la misma manera en que es inconcebible denegar la ley de contradicción. Porque si la coacción voluntariamente aceptada es voluntaria, entonces sería posible revocar el sometimiento de uno a la Constitución, y el Estado no sería más que un club al que te unes voluntariamente. Si, no obstante, uno no tiene el derecho de “ignorar al Estado”—y el hecho de que no se tenga este derecho es, por supuesto, la diferencia entre un Estado y un club—entonces sería lógicamente inadmisible afirmar que la aceptación de la coerción estatal sea voluntaria. Además, incluso si todo esto fuese posible, el contrato constitucional no podría pretender aplicarse a todos salvo a los firmantes originarios de la Constitución. diff --git a/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md b/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md index 446ed4822..c1d4cbf72 100644 --- a/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md +++ b/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md @@ -34,9 +34,9 @@ Finalmente, el estado de la opinión pública limita el tamaño del gobierno de Con la opinión pública más que la demanda y las condiciones de costos identificadas como la fuerza restrictiva sobre el tamaño del gobierno, vuelvo a mi explicación original del fenómeno de los impuestos cada vez mayores como "simplemente" un cambio en las ideas predominantes. -If it is public opinion that ultimately limits the size of an exploitative firm, then an explanation of its growth in purely ideological terms is justified. Indeed, any other explanation, not in terms of ideological changes but of changes in “objective” conditions must be considered wrong. The size of government does not increase because of any objective causes over which ideas have no control and certainly not because there is a demand for it. It grows because the ideas that prevail in public opinion of what is just and what is wrong have changed. What once was regarded by public opinion as an outrage, to be treated and dealt with as such, has become increasingly accepted as legitimate. +Si es la opinión pública la que finalmente limita el tamaño de una empresa explotadora, entonces se justifica una explicación de su crecimiento en términos puramente ideológicos. De hecho, cualquier otra explicación, no en términos de cambios ideológicos, sino de cambios en las condiciones "objetivas" debe considerarse errónea. El tamaño del gobierno no aumenta debido a causas objetivas sobre las cuales las ideas no tienen control y ciertamente no porque exista una demanda para ello. Crece porque las ideas que prevalecen en la opinión pública sobre lo que es justo y lo que está mal han cambiado. Lo que una vez fue considerado por la opinión pública como un ultraje, para ser tratado y lidiado como tal, ha sido cada vez más aceptado como legítimo. -What has happened regarding the general public’s conception of justice?[^26] +¿Qué ha sucedido con respecto a la concepción de la justicia del público en general?[^26] [^16]: Para hacer esta distinción entre economía e historia o sociología no significa, por supuesto, que la economía no tiene importancia para estas últimas disciplinas. De hecho, la economía es indispensable para todas las demás ciencias sociales. Si bien no ocurre lo contrario, la economía puede desarrollarse y avanzarse sin conocimiento histórico o sociológico. La única consecuencia de hacerlo es que tal economía probablemente no sea muy interesante, ya que se escribiría sin tener en cuenta ejemplos reales o instancias de aplicación (como si se tratara de escribir sobre la economía de los impuestos, aunque nunca hubo un ejemplo actual de ello en toda la historia), para ello formularía lo que posiblemente no podría suceder en el mundo social, o lo que debería suceder siempre que se cumplan ciertas condiciones. Así, cualquier explicación histórica o sociológica está lógicamente restringida por las leyes expuestas por la teoría económica, y cualquier reporte de un historiador o sociólogo en violación de estas leyes debe ser tratada como confusa en última instancia. On the relationship between economic theory and history see also Ludwig von Mises, *Theory and History* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1985); Hans-Hermann Hoppe, *Praxeology and Economic Science* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988). @@ -66,7 +66,7 @@ And H.L. Mencken has this to say regarding a thesis such as Buchanan’s and Tul [^24]: This insight (which refutes all talk about the impossibility of anarchism in showing that intra-governmental relations are, in fact, a case of—political—anarchy) has been explained in a highly important article by Alfred G. Cuzán, “Do We Ever Really Get Out of Anarchy,” *Journal of Libertarian Studies* 3, no. 2 (1979). -> Dondequiera que se establezcan o existan gobiernos terrenales, la anarquía está oficialmente prohibida para todos los miembros de la sociedad, comúnmente llamados sujetos o ciudadanos. They can no longer relate to each other on their own terms…. Rather, all members of society must accept an external “third party”—a government—into their relationships, a third party with the coercive powers to enforce its judgments and punish detractors…. However, such a “third party” arrangement for society is non-existent among those who exercise the power of government themselves. In other words, there is no “third party” to make and enforce judgments among the individual members who make up the third party itself. The rulers still remain in a state of anarchy *vis-à-vis* each other. They settle disputes *among themselves*, without regard for a Government (an entity outside themselves). Anarchy still exists. Only whereas without government it was market or natural anarchy, it is now a *political* anarchy, an anarchy inside power. (Cuzán, pp. 152–53) +> Dondequiera que se establezcan o existan gobiernos terrenales, la anarquía está oficialmente prohibida para todos los miembros de la sociedad, comúnmente llamados sujetos o ciudadanos. Ya no pueden relacionarse entre sí en sus propios términos…. Por el contrario, todos los miembros de la sociedad deben aceptar un "tercero". externo—un gobierno—en sus relaciones, una tercero con los poderes coercitivos para hacer cumplir sus sentencias y castigar a los detractores…. Sin embargo, tal arreglo de "tercero " para la sociedad es inexistente entre aquellos que ejercen el poder del gobierno entre ellos. En otras palabras, no existe un "tercero" para crear y hacer cumplir sentencias entre los miembros individuales que componen el tercero en sí mismo. Los gobernantes todavía permanecen en un estado de anarquía*vis-à-vis*entre sí. Ellos resuelven disputas*entre ellos*, sin tener en cuenta un gobierno (una entidad fuera de ellos). Anarchy still exists. Only whereas without government it was market or natural anarchy, it is now a *political* anarchy, an anarchy inside power. (Cuzán, pp. 152–53) [^25]: One of the classic expositors of this idea is David Hume. In his essay, “Of The First Principles of Government,” he writes: diff --git a/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_04.md b/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_04.md index 896e75fec..8e0f6a11e 100644 --- a/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_04.md +++ b/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_04.md @@ -38,11 +38,11 @@ Voy a discutir cuatro de esos factores y explicar su función corruptora de la o [^29]: On the rise of the cities see C.M. Cipolla, *Before the Industrial Revolution: European Society and Economy 1000–1700* (New York: Norton, 1980), chap. 4\. Europe around 1000, writes Cipolla, -> was poor and primitive … made up of numberless rural microcosms—the manors…. Society was dominated by a spirit of resignation, suspicion, and fear toward the outside world…. The arts, education, trade, production, and the division of labor were reduced to a minimal level. The use of money almost completely disappeared. The population was small, production meager, and poverty extreme…. The prevailing ideas reflected a brutal and superstitious society—fighting and praying were the only respectable activities…. Those who labored were regarded as despicable serfs…. In this depressed and depressing world, the rise of cities between the tenth and thirteenth centuries represented a new element which changed the course of history. (p. 144) +> era pobre y primitivo ... compuesto de innumerables microcosmos rurales: los feudos …. La sociedad estaba dominada por un espíritu de resignación, sospecha y temor hacia el mundo exterior…. Las artes, educación, comercio, producción y la división del trabajo se redujeron a un nivel mínimo. El uso del dinero casi desapareció por completo. La población era pequeña, la producción escasa y la pobreza extrema…. Las ideas que prevalecían reflejaban una sociedad brutal y supersticiosa—luchar y orar eran las únicas actividades respetables…. Los que trabajaban eran considerados siervos despreciables…. En este mundo deprimido y deprimente, el aumento de las ciudades entre los siglos X y Xiii representó un nuevo elemento que cambió el curso de la historia. (p. 144) > -> At the root of urban growth was a massive migratory movement. (p. 145) +> En el origen del desarrollo urbano hubo un movimiento migratorio masivo. (p. 145) > -> The town was to the people of Europe from the eleventh to the thirteenth centuries what America was to Europeans in the nineteenth century. The town was the “frontier,” a new and dynamic world where people felt they could break their ties with an unpleasant past, where people hoped they could find opportunities for economic and social success, where sclerotic traditional institutions and discriminations no longer counted, and where there would be ample reward for initiative, daring, and industriousness (p. 146). In the feudal world, a vertical arrangement typically prevailed, where relations between men were dictated by the concepts of fief and service; investiture and homage; lord, vassal, and serf. In the cities, a horizontal arrangement emerged, characterized by cooperation among equals. (p. 148) +> La ciudad fue para la gente de Europa desde el siglo Xi al Xiii lo que América fue para los europeos en el siglo Xix. La ciudad era la "frontera", un mundo nuevo y dinámico donde las personas sentían que podían romper sus ataduras con un pasado desagradable, donde las personas esperaban poder encontrar oportunidades para el éxito económico y social, donde las instituciones tradicionales escleróticas y las discriminaciones ya no contaban, y donde hubiera una recompensa amplia por iniciativa, atrevimiento e industriosidad (p. 146). En el mundo feudal, prevalecía típicamente una estructura vertical, donde las relaciones entre los hombres estaban dictadas por los conceptos de feudo y servicio; investidura y homenaje; señor, vasallo y siervo. En las ciudades, surgió un arreglo horizontal, caracterizado por la cooperación entre iguales. (p. 148) See also Henri Pirenne, *Medieval Cities* (Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1952), chap. 5; Michael Tigar and Madeleine Levy, *Law and the Rise of Capitalism* (New York: Monthly Review Press, 1977). @@ -50,23 +50,23 @@ See also Henri Pirenne, *Medieval Cities* (Princeton, N.J.: Princeton University [^31]: As the outstanding champion of this tradition see John Locke, *Two Treatises of Government*, ed. Peter Laslett (Cambridge: Cambridge University Press, 1960). -> [E]very man has a property in his own person. This nobody has any right to but himself. The labour of his body and the work of his hands, we may say, are properly his. Whatsoever then he removes out of the state that nature hath provided, and left in it, he hath mixed his labour with, and joined to it something that is his own, and thereby makes it his property. It being by him removed from the common state nature placed it in, it hath by his labour something annexed to it that excludes the common right of other men. For this labour being the unquestionable property of the labourer, no man but he can have a right to what that is once joined to. (p. 305) +> [E]el hombre tiene una propiedad en su propia persona. Este nadie tiene algún derecho a él mismo. La labor de su cuerpo y el trabajo de sus manos, podemos decir, son propiamente suyo. Todo lo que él remueva fuera del estado que la naturaleza ha provisto, y dejado en él, ha mezclado su trabajo con, y ha unido a él algo que es suyo, y de este modo lo hace su propiedad. Siendo él separado del estado común en que la naturaleza lo colocó, tiene por su trabajo algo anexado que excluye el derecho común de otros hombres. Para que este trabajo sea la propiedad incuestionable del obrero, ningún hombre excepto él puede tener derecho a lo que una vez se unió. (p. 305) See also Ernest K. Bramsted and K.J. Melhuish, eds., *Western Liberalism* (London: Longman, 1978). -[^32]: See on these developments of economic theory Marjorie Grice-Hutchinson, *The School of Salamanca: Readings in Spanish Monetary History* (Oxford: Clarendon Press, 1952); Raymond de Roover, *Business, Banking, and Economic Thought* (Chicago: University of Chicago Press, 1974); Murray N. Rothbard, “New Light on the Prehistory of the Austrian School” in Edwin Dolan, ed., *The Foundations of Modern Austrian Economics* (Kansas City: Sheed and Ward, 1976); on the outstanding contributions in particular of Richard Cantillon and A.R.J. Turgot see *Journal of Libertarian Studies* 7, no. 2 (1985) (which is devoted to Cantillon’s work) and Murray N. Rothbard, *The Brilliance of Turgot* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, Occasional Paper Series, 1986); see also Joseph A. Schumpeter, *A History of Economic Analysis* (New York: Oxford University Press, 1954). +[^32]: Vea sobre estos desarrollos de la teoría económica Marjorie Grice-Hutchinson, * La escuela de Salamanca: Lecturas en la historia monetaria española *(Oxford: Clarendon Press, 1952); Raymond de Roover, *Negocios, Banca y Pensamiento Económico* (Chicago: University of Chicago Press, 1974); Murray N. Rothbard, "Nueva luz sobre la prehistoria de la escuela austríaca" en Edwin Dolan, ed., * Los fundamentos de la economía austríaca moderna * (Kansas City: Sheed y Ward, 1976); en las contribuciones sobresalientes en particular de Richard Cantillon y A.R.J. Turgot ver * Revista de Estudios Libertarios * 7, no. 2 (1985) (que se dedica al trabajo de Cantillon) y Murray N. Rothbard, * El Brillo de Turgot * (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, Occasional Paper Series, 1986); ver también Joseph A. Schumpeter, *Una historia de análisis económico * (Nueva York: Oxford University Press, 1954). -[^33]: On the Industrial Revolution and its misinterpretation by the orthodox (school-book) historiography see F.A. Hayek, ed., *Capitalism and the Historians* (Chicago: University of Chicago Press, 1963). +[^33]: En la Revolución industrial y su interpretación errónea de la historiografía ortodoxa (libro escolar), ver F.A. Hayek, ed. *El capitalismo y los historiadores*(Chicago: University of Chicago Press, 1963) -[^34]: In fact, though the decline of liberalism began around the mid-nineteenth century, the optimism that it had created survived until the early twentieth century. Thus, John Maynard Keynes could write [*The Economic Consequences of the Peace* (London: Macmillan, 1919)]: +[^34]: De hecho, aunque el descenso del liberalismo comenzó a mediados del siglo Xix, el optimismo que había creado sobrevivió hasta principios del siglo Xx. Thus, John Maynard Keynes could write [*The Economic Consequences of the Peace* (London: Macmillan, 1919)]: -> What an extraordinary episode in the economic progress of man that age was which came to an end in August 1914! The greater part of the population, it is true, worked hard and lived at a low standard of comfort, yet were, to all appearances, reasonably contented with this lot. But escape was possible, for any man of capacity or character at all exceeding the average, into the middle and upper classes, for whom life offered, at a low cost and with the least trouble, convenience, comforts, and amenities beyond the compass of the richest and most powerful monarchs of other ages…. But, most important of all, he [man] regarded this state of affairs as normal, certain, and permanent, except in the direction of further improvement, and any deviation from it as aberrant, scandalous, and avoidable. The projects and politics of militarism and imperialism, of racial and cultural rivalries, of monopolies, restrictions, and exclusion, which were to play the serpent to this paradise, were little more than the amusements of his daily newspaper, and appeared to exercise almost no influence at all on the ordinary course of social and economic life, the internationalization of which was nearly complete in practice. (pp. 6–7) +> ¡Qué episodio tan extraordinario en el progreso económico del hombre de esa edad llegó a su fin en agosto de 1914! La mayor parte de la población, es cierto, trabajó duro y vivió con un bajo nivel de confort, pero, en apariencia, estaba razonablemente satisfecho con este lote. Pero era posible escapar, para cualquier hombre de capacidad o carácter que excediera el promedio, en las clases medias y altas, para quienes la vida ofrecía, a bajo costo y con la menor cantidad de problemas, conveniencias, comodidades y placeres más allá de la brújula de los monarcas más ricos y poderosos de otras épocas…. Pero, lo más importante de todo, él [man] considera este estado de asuntos como normal, cierto y permanente, excepto en la dirección de una mejora superior, y cualquier desviación de ella como aberrante, escandalosa y evitable. Los proyectos y la política del militarismo y el imperialismo, de las rivalidades raciales y culturales, de los monopolios, las restricciones, y la exclusión, que debían interpretar a la serpiente en este paraíso, eran poco más que las diversiones de su periódico, y parecían ejercer casi ninguna influencia en absoluto en el curso ordinario de la vida social y económica, la internacionalización de las cuales estaba casi completa en la práctica. (pp. 6–7) For a similar account see also J.P. Taylor, *English History 1914–15* (Oxford: Clarendon Press, 1965), p. 1. [^35]: Characterizing nineteenth-century America Robert Higgs (*Crisis and Leviathan* [New York: Oxford University Press, 1987]) writes: -> There was a time, long ago, when the average American could go about his daily business hardly aware of the government—especially the federal government. As a farmer, merchant, or manufacturer, he could decide what, how, when, and where to produce and sell his goods, constrained by little more than market forces. Just think: no farm subsidies, price supports, or acreage controls; no Federal Trade Commission; no antitrust laws; no Interstate Commerce Commission. As an employer, employee, consumer, investor, lender, borrower, student, or teacher, he could proceed largely according to his own lights. Just think: no National Labor Relations Board; no federal consumer “protection” laws; no Securities and Exchange Commission; no Equal Employment Opportunity Commission; no Department of Health and Human Services. Lacking a central bank to issue national paper currency, people commonly used gold coins to make purchases. There were no general sales taxes, no Social Security taxes, no income taxes. Though governmental officials were as corrupt then as now—maybe more so—they had vastly less to be corrupt with. Private citizens spent about fifteen times more than all governments combined. (p. IX) +> Hubo una época, hace mucho tiempo, en que el estadounidense promedio podía dedicarse a su actividad diaria apenas consciente del gobierno—especialmente del gobierno federal. Como granjero, comerciante o fabricante, podía decidir qué, cómo, cuándo y dónde producir y vender sus mercancías, limitado por poco más que las fuerzas del mercado. Solo piense: sin subsidios agrícolas, apoyo de precios o controles de superficie; ninguna Comisión Federal de Comercio; no leyes antimonopolio; ninguna Comisión de Comercio interestatal. Como empleador, empleado, consumidor, inversor, prestamista, prestatario, estudiante o maestro, él podría proceder en gran medida según sus propias luces. Solo piense: ninguna Junta Nacional de Relaciones Laborales; ninguna ley federal de "protección" del consumidor; ninguna Comisión de Bolsa y Valores; ninguna Comisión de Igualdad de Oportunidades de Empleo; no Departamento de Salud y Servicios Humanos. Carente de un banco central para emitir papel moneda nacional, las personas comúnmente usaban monedas de oro para hacer compras. No hubo impuestos generales a las ventas, impuestos a la Seguridad Social ni impuestos a la renta. Aunque los funcionarios del gobierno eran tan corruptos como ahora—tal vez más—tenían mucho menos para ser corruptos. Los ciudadanos privados gastaron unas quince veces más que todos los gobiernos combinados. (p. IX) [^36]: On the following see in particular A.V. Dicey, *Lectures on the Relation Between Law and Public Opinion in England* (New Brunswick, N.J.: Transaction Books, 1981); Elie Halevy, *A History of the English People in the 19th Century*, 2 vols. (London: Benn, 1961); W.H. Greenleaf, *The British Political Tradition*, 3 vols. (London: Methuen, 1983–87); Arthur E. Ekirch, *The Decline of American Liberalism* (New York: Atheneum, 1976); Higgs, *Crisis and Leviathan*. diff --git a/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md b/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md index b7e2124e7..384f517f0 100644 --- a/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md +++ b/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md @@ -14,15 +14,15 @@ El surgimiento del dinero, de las formas de dinero cada vez mejores, y finalment Este desarrollo crea las bases para el surgimiento de los bancos como instituciones especializadas de manejo de dinero. Por un lado, los bancos se presentan para satisfacer la creciente demanda de custodia, transporte y despacho de dinero. Por otra parte, ellos cumplen la función cada vez más importante de facilitar intercambios entre capitalistas (ahorradores) y empresarios (inversionistas), de hecho lo que hace posible una división del trabajo entre estos roles. Como instituciones de depósito y en particular como instituciones de ahorro y crédito, los bancos rápidamente asumen el rango de centros nerviosos de una economía. Cada vez es más común que la asignación espacial y temporal y la coordinación de los recursos y actividades económicos se llevan a cabo mediante la mediación de los bancos; y al facilitar esa coordinación, el surgimiento de los bancos implica todavía otro estímulo para el crecimiento económico.[^3] -Mientras que a todos les interesa económicamente que haya un solo dinero universal y solo una unidad de cuenta, y el hombre en su búsqueda de la maximización de la riqueza no se detendrá hasta alcanzar este objetivo, es contrario a tal interés que haya solo un banco o un sistema bancario monopolista. Por el contrario, el interés propio ordena que cada banco use el mismo dinero universal - oro - y que no haya competencia entre los diferentes dineros, sino esa libre competencia entre los bancos y los sistemas bancarios, los cuales todos usan oro, debe existir. Solamente mientras exista la libre entrada en la banca, habrá una eficiencia de costo en esto como en cualquier otro negocio; pero, sólo mientras esta competencia se refiera a los servicios prestados en términos de una y la misma mercancía monetaria, la banca libre podrá realmente cumplir la misma función del dinero y la banca, es decir, facilitar la integración económica en lugar de la desintegración, de ampliar el mercado y expandir la división del trabajo en lugar de restringirlos, de hacer que la contabilidad de valor y de costos sea más que menos racional y por eso aumentar la riqueza económica en lugar de disminuirla. La noción de competencia entre dineros es una *contradicción en adjecto*. Estrictamente hablando, un sistema monetario con dineros rivales de tipos de cambio libremente fluctuantes sigue siendo un sistema de trueque (parcial), plagado del problema de requerir dobles coincidencias de necesidades para que (algunos) intercambios tengan lugar. The existence of such a system is dysfunctional of the very purpose of money.[^4] Buscando libremente su propio interés, el hombre lo abandonaría de inmediato, y sería una idea errónea fundamental en cuanto a la esencia del dinero para pensar en el libre mercado no sólo en términos de bancos competidores, sino también en términos de dineros competitivos.[^5] Competitive monies are not the outcome of free market actions but are invariably the result of coercion, of government imposed obstacles placed in the path of rational economic conduct. +Mientras que a todos les interesa económicamente que haya un solo dinero universal y solo una unidad de cuenta, y el hombre en su búsqueda de la maximización de la riqueza no se detendrá hasta alcanzar este objetivo, es contrario a tal interés que haya solo un banco o un sistema bancario monopolista. Por el contrario, el interés propio ordena que cada banco use el mismo dinero universal - oro - y que no haya competencia entre los diferentes dineros, sino esa libre competencia entre los bancos y los sistemas bancarios, los cuales todos usan oro, debe existir. Solamente mientras exista la libre entrada en la banca, habrá una eficiencia de costo en esto como en cualquier otro negocio; pero, sólo mientras esta competencia se refiera a los servicios prestados en términos de una y la misma mercancía monetaria, la banca libre podrá realmente cumplir la misma función del dinero y la banca, es decir, facilitar la integración económica en lugar de la desintegración, de ampliar el mercado y expandir la división del trabajo en lugar de restringirlos, de hacer que la contabilidad de valor y de costos sea más que menos racional y por eso aumentar la riqueza económica en lugar de disminuirla. La noción de competencia entre dineros es una *contradicción en adjecto*. Estrictamente hablando, un sistema monetario con dineros rivales de tipos de cambio libremente fluctuantes sigue siendo un sistema de trueque (parcial), plagado del problema de requerir dobles coincidencias de necesidades para que (algunos) intercambios tengan lugar. La existencia de tal sistema es disfuncional del mismo propósito del dinero.[^4] Buscando libremente su propio interés, el hombre lo abandonaría de inmediato, y sería una idea errónea fundamental en cuanto a la esencia del dinero para pensar en el libre mercado no sólo en términos de bancos competidores, sino también en términos de dineros competitivos.[^5] Los fondos competitivos no son el resultado de las acciones de libre mercado, sino que son invariablemente el resultado de la coerción, de los obstáculos impuestos por el gobierno en el camino de la conducta económica racional. -Con la banca libre basándose en un estándar universal del oro emergente, el objetivo de lograr la solución más rentable para coordinar y facilitar intercambios interespaciales e intertemporales en el marco de un mercado universalmente integrado es un éxito. Prices for the service of safekeeping, transporting and clearing money, as well as for advancing money in time-contracts would drop to their lowest possible levels under a regime of free entry. And since these prices would be expressed in terms of one universal money, they would truly reflect the minimum costs of providing market-integrative services. +Con la banca libre basándose en un estándar universal del oro emergente, el objetivo de lograr la solución más rentable para coordinar y facilitar intercambios interespaciales e intertemporales en el marco de un mercado universalmente integrado es un éxito. Los precios del servicio de custodia, transporte y despacho de dinero, así como para avances de dinero en contratos a tiempo, caerían a sus niveles más bajos posibles bajo un régimen de libre entrada. Y dados que estos precios se expresarían en términos de un dinero universal, reflejarían realmente los costos mínimos de proporcionar servicios integrados al mercado. Aparte la competencia bancaria combinada con el hecho de que el dinero debe emerger como una mercancía, como el oro, que además de su valor como dinero tiene un valor de mercancía y por lo tanto no puede producirse sin un gasto significativo de costos, también proporciona la mejor forma de salvaguardarse contra la banca fraudulenta. -Como instituciones para depositar de dinero, los bancos — al igual que otras instituciones donde se depositan productos fungibles aún más en el caso de los bancos debido al papel especial del dinero de las materias primas — se ven tentados a emitir recibos de almacén "falsos", es decir, notas de depósito no cubierto por dinero real, tan pronto como tales billetes han asumido el papel de sustitutos del dinero y son tratados por los participantes del mercado como equivalentes incuestionables de dinero real, realmente depositado. In this situation, by issuing fake or fiat banknotes that physically cannot be distinguished from genuine money substitutes, a bank can—fraudulently and at another’s expense—increase its own wealth. It can directly purchase goods with such fake notes and thus enrich itself in the same way as any simple counterfeiter does. La riqueza real del banco y la riqueza de los primeros receptores del dinero aumenta a través de estas compras, y al mismo tiempo y por la misma acción la riqueza de aquellos que reciben el nuevo dinero muy tarde o nada en absoluto, disminuye, debido a las consecuencias inflacionarias de la falsificación. Or a bank can use such fiat money to expand its credit and earn interest on it. Once again a fraudulent income and wealth redistribution in the bank’s favor takes place.[^6] Sin embargo, además esta vez se pone en marcha un ciclo de auge-caída: colocado a una tasa de interés más baja, el crédito recién concedido causa una mayor inversión e inicialmente crea un auge que no puede distinguirse de una expansión económica; sin embargo, este auge debe dar vuelta a la caída, ya que el crédito que lo estimuló no representa ahorros verdaderos sino otro que fue creado de la nada. Por esto, con toda la estructura de inversión nueva y ampliada en marcha, debe surgir una falta de capital que hace que la culminación exitosa de todos los proyectos de inversión sea sistemáticamente imposible y en su lugar requiere una contracción con una liquidación de los anteriores malas inversiones.[^7] +Como instituciones para depositar de dinero, los bancos — al igual que otras instituciones donde se depositan productos fungibles aún más en el caso de los bancos debido al papel especial del dinero de las materias primas — se ven tentados a emitir recibos de almacén "falsos", es decir, notas de depósito no cubierto por dinero real, tan pronto como tales billetes han asumido el papel de sustitutos del dinero y son tratados por los participantes del mercado como equivalentes incuestionables de dinero real, realmente depositado. En esta situación, al emitir billetes falsos o fiat que físicamente no pueden distinguirse de los sustitutos genuinos del dinero, un banco puede - fraudulentamente y a expensas de otros - aumentar su propia riqueza. Puede comprar productos directamente con esas notas falsas y así enriquecerse de la misma manera que lo hace cualquier falsificador simple. La riqueza real del banco y la riqueza de los primeros receptores del dinero aumenta a través de estas compras, y al mismo tiempo y por la misma acción la riqueza de aquellos que reciben el nuevo dinero muy tarde o nada en absoluto, disminuye, debido a las consecuencias inflacionarias de la falsificación. O un banco puede usar dicho dinero fiat para expandir su crédito y ganar interés en él. Una vez más se produce una redistribución de ingresos y la riqueza fraudulenta a favor del banco.[^6] Sin embargo, además esta vez se pone en marcha un ciclo de auge-caída: colocado a una tasa de interés más baja, el crédito recién concedido causa una mayor inversión e inicialmente crea un auge que no puede distinguirse de una expansión económica; sin embargo, este auge debe dar vuelta a la caída, ya que el crédito que lo estimuló no representa ahorros verdaderos sino otro que fue creado de la nada. Por esto, con toda la estructura de inversión nueva y ampliada en marcha, debe surgir una falta de capital que hace que la culminación exitosa de todos los proyectos de inversión sea sistemáticamente imposible y en su lugar requiere una contracción con una liquidación de los anteriores malas inversiones.[^7] -Under the gold standard any bank or banking system (including a monopolist one) would be constrained in its own inclination to succumb to such temptations by two requirements essential for successful counterfeiting. On the one hand, the banking public must not be suspicious of the trustworthiness of the bank—that is, its anti-fraud vigilance must be low for otherwise a bank run would quickly reveal the committed fraud. Por otra parte, el banco no puede inflar sus billetes a un ritmo tal que el público pierda la confianza en el poder adquisitivo de las billetes, reducir su demanda de reserva y huir en su lugar ir hacia valores "reales", incluyendo dinero real, y de ese modo conducir al falsificador a la bancarrota. Under a system of free banking, however, with no legal tender laws and gold as money, an additional constraint on potential bank fraud arises, for then every bank is faced with the existence of nonclients or clients of different banks. Si en esta situación el dinero falsificado adicional es puesto en circulación por un banco, se debe obligatoriamente contar con el hecho de que el dinero puede terminar en manos de los no-clientes que quieren la amortización inmediata, que el banco sería entonces incapaz de conceder sin por lo menos una dolorosa contracción crediticia. In fact, such a corrective contraction could only be avoided if the additional fiat money were to go exclusively into the cash reserves of the bank’s own clients and were used by them exclusively for transactions with other clients. Pero, dado que un banco no tendría forma de saber si se podría lograr o no un resultado específico, o cómo lograrlo, la amenaza de una siguiente contracción de crédito actuaría como un disuasivo económico ineludible para cualquier fraude bancario.[^8] +Bajo el estándar de oro de cualquier banco o sistema bancario (incluyendo al monopolista) se vería limitado en su propia inclinación de sucumbir a tales tentaciones por dos requisitos esenciales para una falsificación exitosa. Por una parte, el público bancario no debe desconfiar de la confiabilidad del banco - es decir, su vigilancia anti fraude debería de ser baja porque de lo contrario una operación bancaria revelaría rápidamente el fraude cometido. Por otra parte, el banco no puede inflar sus billetes a un ritmo tal que el público pierda la confianza en el poder adquisitivo de las billetes, reducir su demanda de reserva y huir en su lugar ir hacia valores "reales", incluyendo dinero real, y de ese modo conducir al falsificador a la bancarrota. Bajo un sistema bancario libre, sin embargo, sin leyes de curso legal y oro como dinero, surge una restricción adicional sobre posibles fraudes bancarios, por esto cada banco se enfrenta con la existencia de no clientes o clientes de diferentes bancos. Si en esta situación el dinero falsificado adicional es puesto en circulación por un banco, se debe obligatoriamente contar con el hecho de que el dinero puede terminar en manos de los no-clientes que quieren la amortización inmediata, que el banco sería entonces incapaz de conceder sin por lo menos una dolorosa contracción crediticia. De hecho, tal contracción correctiva solo podría ser evitada si el dinero fiduciario adicional se destinará exclusivamente a las reservas de efectivo de los propios clientes del banco y fuera utilizado exclusivamente para transacciones con otros clientes. Pero, dado que un banco no tendría forma de saber si se podría lograr o no un resultado específico, o cómo lograrlo, la amenaza de una siguiente contracción de crédito actuaría como un disuasivo económico ineludible para cualquier fraude bancario.[^8] [^1]: On the free-market development of money, see Carl Menger, *Principles of Economics* (New York: New York University Press, 1976), pp. 257–85; “Geld,” in Carl Menger, *Gesammelte Werke*, vol. IV (Tübingen: Mohr, 1970). @@ -38,4 +38,4 @@ Under the gold standard any bank or banking system (including a monopolist one) [^7]: On the Austrian business cycle theory, see Ludwig von Mises, *The Theory of Money and Credit* (lrvington-on-Hudson, N.Y.: Foundation for Economic Education, 1971); idem, *Human Action* (Chicago: Regnery, 1966), chap. XX; F.A. Hayek, *Monetary Theory and the Trade Cycle* (New York: Augustus M. Kelley, 1975); *Prices and Production* (New York: Augustus M. Kelley, 1967); Richard von Strigl, *Kapital und Produktion* (Vienna: Julius Springer, 1934); Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970), vol. 2, chap. 12. -[^8]: What about cartels? Could not the competing banks form a cartel and agree on a joint venture in counterfeiting? Again, under free banking this is most unlikely, because a system of free banking is characterized by the complete absence of any economic incentive for cartelization. Sin restricciones para entrar en existencia, cualquier cártel del banco tendría que ser clasificado como voluntario y sufriría de los mismos problemas que cualquier cártel voluntario: en frente a la amenaza de los "no-cartelistas" y/o nuevos participantes, y reconociendo que como todo acuerdos de cártel, un cártel bancario favorecería a los miembros del cártel menos eficientes a expensas de los más eficientes, simplemente no hay una base económica para la acción exitosa, y cualquier intento de los cárteles se descompondría rápidamente como algo económicamente no eficiente. Moreover, insofar as the counterfeit money would be employed to expand credit, banks acting in concert would set off a full-scale boom-bust cycle. This, too, would deter cartelization. See on the theory of free banking Mises, *Human Action*, pp. 434–48; Rothbard, *The Mystery of Banking*, chap. VIII. \ No newline at end of file +[^8]: ¿Qué hay acerca de los cárteles? ¿No podrían los bancos competidores formar un cártel y acordar una empresa conjunta en la falsificación? De nuevo, en la banca libre, esto es muy poco probable, porque un sistema de banca libre se caracteriza por la ausencia total de cualquier incentivo económico para la cartelización. Sin restricciones para entrar en existencia, cualquier cártel del banco tendría que ser clasificado como voluntario y sufriría de los mismos problemas que cualquier cártel voluntario: en frente a la amenaza de los "no-cartelistas" y/o nuevos participantes, y reconociendo que como todo acuerdos de cártel, un cártel bancario favorecería a los miembros del cártel menos eficientes a expensas de los más eficientes, simplemente no hay una base económica para la acción exitosa, y cualquier intento de los cárteles se descompondría rápidamente como algo económicamente no eficiente. Además, en la medida en que el dinero falso se emplee para expandir el crédito, los bancos que actúen en conjunto desencadenarán un ciclo de auge y caída a gran escala. Esto, también, impediría la cartelización. Ver la teoría de la banca libre de Mises, *Acción Humana*, pp. 434-48; Rothbard, *El Misterio de la Banca*, cap. VIII. \ No newline at end of file diff --git a/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_02.md b/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_02.md index 9f24eaeaa..6ae5626b8 100644 --- a/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_02.md +++ b/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_02.md @@ -12,9 +12,9 @@ La competencia dentro de la clase dominante y entre las diferentes clases domina El principal medio para la expansión del poder estatal y la eliminación de los centros de explotación rivales es la guerra y el dominio militar. La competencia interestatal implica una tendencia hacia la guerra y el imperialismo. Como centros de explotación, sus intereses son por naturaleza antagónicos. Además, con cada uno de ellos--internamente- al mando del instrumento impositivo y de los poderes de falsificación absolutos, es posible que las clases dominantes dejen que otros paguen por sus guerras. Naturalmente, si uno no tiene que pagar por sus arriesgadas empresas, pero puede obligar a otros a hacerlo, uno tiende a ser un mayor tomador de riesgos y más feliz al gatillo de lo que sería de otra manera. [^20] El marxismo, contrariamente a gran parte de las llamadas ciencias sociales burguesas, entiende bien los hechos: Existe de hecho hay una tendencia hacia el imperialismo operativo en la historia; y las principales potencias imperialistas son de hecho las naciones capitalistas más avanzadas. Sin embargo, la explicación es una vez mas defectuosa. Es el * estado * como una institución exenta de las reglas capitalistas de adquisiciones de propiedades que, por naturaleza, es agresiva. Y la evidencia histórica de una estrecha correlación entre el capitalismo y el imperialismo solo aparentemente contradice esto. Encuentra su explicación, con bastante facilidad, en el hecho de que para salir exitosamente de las guerras interestatales, un estado debe estar al mando (en términos relativos) de recursos económicos suficientes. * Ceteris paribus *, el estado con recursos más amplios ganará. Como empresa explotadora, un estado es destructivo por naturaleza de la riqueza y la acumulación de capital. La riqueza es producida exclusivamente por la sociedad civil; y cuanto más débiles sean los poderes de explotación del estado, más riqueza y sociedad de capital acumularán. Por lo tanto, por paradójico que parezca al principio, el estado más débil o más liberal es internamente, el capitalismo más desarrollado es; una economía capitalista desarrollada para extraer hace que el estado sea más rico; y un estado más rico genera guerras expansionistas cada vez más exitosas. Es esta relación la que explica por qué inicialmente los estados de Europa occidental, y en particular Gran Bretaña, fueron las principales potencias imperialistas, y por qué en el siglo XX este papel fue asumido por los Estados Unidos. -Y existe una explicación igualmente directa, pero una vez mas no enteramente marxista, para la observación siempre señalada por los marxistas, que el establecimiento bancario y comercial suele estar entre los más fervientes defensores de la fuerza militar y el expansionismo imperial. No es porque la expansión de los mercados capitalistas requiera explotación, sino porque la expansión del negocio estatal protegido y negocios privilegiado requiere que dicha protección se extienda también a los países extranjeros y que los competidores extranjeros se vean obstaculizados por adquisiciones de propiedad no contractuales e improductivas del mismo modo o más entonces que la competencia interna. Específicamente, apoya al imperialismo si esto promete llevar a una posición de dominación militar del propio estado aliado sobre otro. Para entonces, desde una posición de fuerza militar, es posible establecer un sistema de, como uno pudiese llamar--*imperialismo monetario*. El estado dominante utilizara su fuerza superior para hacer cumplir una política internacional de inflación coordinada. Su propio banco central establece el paso en el proceso de falsificacion, y los bancos centrales de los estados dominados son ordenados a usar la moneda como sus propias reservas e inflar sobre ellas. De esta manera, junto con el estado dominante y como los que reciben mas temprano la moneda de reserva falsificada, su establecimiento bancario y comercial asociado puede participar en una expropiación casi gratuita de los propietarios extranjeros y los productores de ingresos. Una doble capa de explotacion de un estado extranjero y de una elite extranjera sobre un estado nacional y la elite es impuesto a la clase explotada en los territorios dominados, causando una dependencia economica prolongada y el estancamiento relativo de la economia vis-à-vis la nacion dominante. It is this—very uncapitalist—situation that characterizes the status of the United States and the U.S. dollar and that gives rise to the—correct—charge of U.S. economic exploitation and dollar imperialism?[^21] +Y existe una explicación igualmente directa, pero una vez mas no enteramente marxista, para la observación siempre señalada por los marxistas, que el establecimiento bancario y comercial suele estar entre los más fervientes defensores de la fuerza militar y el expansionismo imperial. No es porque la expansión de los mercados capitalistas requiera explotación, sino porque la expansión del negocio estatal protegido y negocios privilegiado requiere que dicha protección se extienda también a los países extranjeros y que los competidores extranjeros se vean obstaculizados por adquisiciones de propiedad no contractuales e improductivas del mismo modo o más entonces que la competencia interna. Específicamente, apoya al imperialismo si esto promete llevar a una posición de dominación militar del propio estado aliado sobre otro. Para entonces, desde una posición de fuerza militar, es posible establecer un sistema de, como uno pudiese llamar--*imperialismo monetario*. El estado dominante utilizara su fuerza superior para hacer cumplir una política internacional de inflación coordinada. Su propio banco central establece el paso en el proceso de falsificacion, y los bancos centrales de los estados dominados son ordenados a usar la moneda como sus propias reservas e inflar sobre ellas. De esta manera, junto con el estado dominante y como los que reciben mas temprano la moneda de reserva falsificada, su establecimiento bancario y comercial asociado puede participar en una expropiación casi gratuita de los propietarios extranjeros y los productores de ingresos. Una doble capa de explotacion de un estado extranjero y de una elite extranjera sobre un estado nacional y la elite es impuesto a la clase explotada en los territorios dominados, causando una dependencia economica prolongada y el estancamiento relativo de la economia vis-à-vis la nacion dominante. Esta es una situación--muy poco capitalista-- que caracteriza el estado de los Estados Unidos y el dólar de los Estados Unidos y que da lugar a la --correcta-- idea de la explotación económica de los Estados Unidos y del imperialismo del dólar. [^21] -Finally, the increasing concentration and centralization of exploitative powers leads to economic stagnation and thereby creates the objective conditions for their ultimate demise and the establishment of a classless society capable of producing unheard-of economic prosperity. +Finalmente, la creciente concentración y centralización de los poderes de explotación llevan al estancamiento económico y crean las condiciones objetivas para su desaparición definitiva y el establecimiento de una sociedad sin clases capaz de producir una prosperidad económica inaudita. Contrary to Marxist claims, this is not the result of any historical laws, however. In fact, no such things as inexorable historical laws as Marxists conceive of them exist.[^22] Nor is it the result of a tendency for the rate of profit to fall with an increased organic composition of capital (an increase in the proportion of constant to variable capital, that is), as Marx thinks. Just as the labor theory of value is false beyond repair, so is the law of the tendential fall of the profit rate, which is based on it. The source of value, interest and profit is not the expenditure of labor but of acting, i.e., the employment of scarce means in the pursuit of goals by agents who are constrained by time preference and uncertainty (imperfect knowledge). There is no reason to suppose, then, that changes in the organic composition of capital should have any systematic relation to changes in interest and profit. diff --git a/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index b4fc972be..06e2ae15d 100644 --- a/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_04.md b/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_04.md index a1d0cdc57..8decd7250 100644 --- a/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_04.md +++ b/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_04.md @@ -20,13 +20,13 @@ Keynes no está terriblemente perturbado por "detalles" como estos. Para consegu Y todavía las maravillas no terminan. ¿Qué es esta fuga, este excedente de de ahorros sobre inversión, que constituye el total de tales peligros? Algo debe fugarse de algún lugar a otro lugar distinto, y debe jugar algún rol aquí y alguno allá. Keynes intenta dispersar tales pensamientos pidiéndonos nuevamente no aplicar la lógica a la economía. "El pensamiento contemporáneo", escribe, "está profundamente asentado en la noción de que si las personas no gastan su dinero de una manera lo harán en otra".[^81] Parecería difícil imaginar cómo cabría la posibilidad de que este pensamiento contemporáneo estuviese errado, pero Keynes lo cree falso. Para él existe una tercera alternativa. Algo, un bien económico pensaría uno, simplemente deja de existir, y esto significa problemas. -> Un acto de ahorro individual significa —por así decirlo —una decisión de no tener cena hoy. Pero éste *no* necesita una decisión para cenar o comprar un par de botas a la semana o al año o para consumir cualquier cosa específica en cualquier fecha específica. Thus it depresses the business of preparing to-day’s dinner without stimulating the business of making ready for some future act of consumption. It is not a substitution of future consumption-demand for present consumption-demand—it is a net *diminution* of such demand.[^82] +> Un acto de ahorro individual significa —por así decirlo —una decisión de no tener cena hoy. Pero éste *no* necesita una decisión para cenar o comprar un par de botas a la semana o al año o para consumir cualquier cosa específica en cualquier fecha específica. En consecuencia, esto deprime el negocio de preparar la cena de hoy sin estimular el negocio de prepararse para algún acto de consumo futuro. Esto no es una sustitución de la demanda de consumo futuro por la demanda de consumo presente— es una *disminución* neta de tal demanda.[^82] -Still, the strictures of a two-valued logic do not quite crumble yet. How can there be any net diminution of something? What is not spent on consumer goods or capital goods must still be spent on something else—namely on cash. *This exhausts all possibilities*. Income and wealth can be and must be allocated to consumption, investment, or cash. Keynes’s diminution, the leakage, the excess of savings over investment, is income spent on, or added to, cash hoardings. But such an increase in the demand for cash has no effect on income, consumption, and investment whatever, as has already been explained. With the social money stock being given, a general increase in the demand for cash can only be brought about by bidding down the money prices of nonmoney goods. But so what?[^83] Nominal income (i.e., income in terms of money) will fall; but real income and the real consumption-investment proportion will be entirely unchanged. And people along the way get what they want: an increase in the real value of their cash balances, and of the purchasing power of the money unit. There is nothing stagnating here, or draining, or leaking, and Keynes has offered *no theory of stagnation at all* (and with this, of course, also no theory of how to get out of stagnation). He merely has given a perfectly normal phenomenon such as falling prices (caused by an increased demand for money, or by an expanding productive economy) a bad name in calling it stagnation, or depression, or the result of a lacking effective demand, so as to find just another excuse for his own inflationary schemes.[^84] +Aún así, las restricciones de una lógica de dos valores no se desmoronan completamente todavía. ¿Cómo puede haber cualquier disminución neta de algo? Lo que no es gastado en bienes de consumo o bienes de capital aún deben ser gastados en algo más—a saber dinero en efectivo. *Esto agota todas las posibilidades*. Ingreso y riqueza puede ser y debe ser destinada al consumo, inversión, o efectivo. La disminución de Keynes, la fuga, el exceso de ahorros sobre inversión, es ingreso gastado en, o añadido a, acaparamientos de efectivo. Pero tal incremento en la demanda de efectivo no tiene efecto en ingreso, consumo, e inversión de cualquier modo, como ya ha sido explicado. Con los valores del dinero social dados, un incremento general en la demanda de efectivo solo puede ser alcanzado bajando los precios monetarios de los bienes no-monetarios a través de la subasta. Pero, ¿y entonces?[^83] El ingreso nominal (i.e., ingreso en términos de dinero) caerá; pero el ingreso real y la proporción consumo-inversión reales permanecerá enteramente invariable. Y las personas en el camino obtienen lo que buscan: un incremento en el valor real de sus balances de efectivo, y el poder de compra de la unidad monetaria. No hay nada estancado aquí, o drenando, o fugándose, y Keynes no ha ofrecido *ninguna teoría del estancamiento* (y con esto, por supuesto, tampoco ninguna teoría de cómo salir del estancamiento). Él meramente ha dado un fenómeno perfectamente normal como la caída de precios (causado por una incrementada demanda de dinero, o por una economía productiva en expansión) un mal nombre al llamarlo estancamiento, o depresión, o el resultado de la falta de una demanda efectiva, con el fin de encontrar otra excusa para sus propios esquemas inflacionarios.[^84] -Here we have Keynes in his entire greatness: the twentieth century’s most famous “economist.” Out of false theories of employment, money, and interest, he has distilled a fantastically wrong theory of capitalism and of a socialist paradise erected out of paper money. +Aquí tenemos a Keynes en toda su grandeza: el más famoso "economista" del siglo veintiuno. Falto de falsas teorías de empleo, dinero e interés, ha destilado una fantásticamente incorrecta teoría del capitalismo y de un paraíso socialista levantado sobre papel moneda. -[^67]: Keynes’s socialism, however, is not the egalitarian-proletarian version as espoused by the Bolsheviks. For this Keynes has nothing but contempt. His socialism is of the fascist or Nazi variety. In the preface to the German edition of his *General Theory* (which appeared in late 1936) he wrote: +[^67]: El socialismo de Keynes, sin embargo, no es la versión igualitaria-proletaria que se muestra como la adoptada por los Bolcheviques. Para esto, Keynes no tiene más nada que desprecio. His socialism is of the fascist or Nazi variety. In the preface to the German edition of his *General Theory* (which appeared in late 1936) he wrote: > The theory of aggregate production that is the goal of the following book can be much more easily applied to the conditions of a totalitarian state than the theory of the production and distribution of a given output turned out under the conditions of free competition and of a considerable degree of *laissez-faire*. (quoted from Hazlitt, *The Failure of the “New Economics,”* p. 277) diff --git a/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_02.md b/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_02.md index c6f1153e9..97ea54212 100644 --- a/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_02.md +++ b/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_02.md @@ -1,12 +1,12 @@ -Selgin and White’s failure to recognize this, and their belief in the ethical innocence of fractional reserve banking, is due to two confusions. On the one hand, as has already been indicated, they do not recognize that no object—and no quantity of money (gold)—can be owned by more than one party at a time and that no contract can possibly increase the quantity of property in existence, and thus that any pretension to the contrary is inherently fraudulent. On the other hand, and intimately related, Selgin and White do not recognize the fundamental praxeological difference between property and property titles. Rather, in subsuming money (gold) and money substitutes (banknotes) under the same heading of “money” they continually obfuscate this very distinction. For if money (gold) and titles to money (banknotes) are both defined as “money,” then it indeed seems to follow that it does not make any difference whether the supply of money or that of banknotes increases. Both are “money” and hence, by definition, in both cases the same event—an increase in the supply of money—has taken place. But this does not alter the facts; it only defines them out of existence. +El fracaso de Selgin y White para reconocer esto, y su creencia en la inocencia ética de la banca de reserva fraccionaria, se debe a dos confusiones. Por un lado, como ya ha sido indicado, ellos no reconocen que ningún objeto—y ninguna cantidad de dinero (oro) —pueda ser poseído por más de una parte a la vez y que no hay contrato sea capaz de incrementar la cantidad de la propiedad en existencia, y en consecuencia que ninguna pretensión de lo contrario es inherentemente fraudulenta. Por el otro, e íntimamente relacionado, Selgin y White no reconocen la diferencia praxeológica fundamental entre propiedad y títulos de propiedad. Más bien, al subsumir dinero (oro) y sustitutos del dinero (billetes de banco) bajo el mismo título de "dinero" ellos continuamente ofuscan esta distinción misma. Ya que si el dinero (oro) y los títulos de dinero (billetes de banco) están ambos definidos como "dinero", entonces, de hecho, parece ser que no hay ninguna diferencia en si la oferta de dinero o de los billetes aumenta. Ambos son "dinero" y consecuentemente, por definición, en ambos casos el mismo evento—un incremento en la oferta de dinero—ha tenido lugar. Pero si esto no altera los hechos; solo los define fuera de la existencia. -Of course, as Selgin and White correctly note, everyone is free to adopt any definition and make any distinction that he wishes. Yet definitions do not create real distinctions; they can, though, make them disappear. They can only either reflect such distinctions or else ignore and confuse them; and clearly, to refer to both money and money substitutes indiscriminately as money is to obscure the difference between two categorically—praxeologically—distinct phenomena and states of affairs. A title to money and an increase of titles is not the same thing as money and an increase of money. Rather, unlike an increase in the quantity of money (gold) or an increase of titles backed by a corresponding increase of money, any increase in the quantity of titles to money unaccompanied by an increased quantity of money necessarily implies that one and the same quantity of money is owned by more than one person at the same time; and since such a thing is physically impossible—the quantity of money is unchanged and all existing money must be presently owned by some-one—every redemption of a fiduciary title, then, be it into money or any other form of real property, involves an act of illicit appropriation. +Por supuesto, como Selgin y White correctamente notan, todos el mundo es libres de adoptar cualquier definición y hacer cualquier distinción que desee. Aunque las definiciones no crean distinciones reales; ellas pueden, sin embargo, hacerlas desaparecer. Ellas solo pueden reflejar tales distinciones o sino ignorarlas y confundirlas; y claramente, referirse tanto a dinero y sustitutos de dinero indiscriminadamente como dinero es oscurecer la diferencia entre dos fenómenos y estados de las cuestiones categóricamente—praxeológicamente—distintos. Un título por dinero y un incremento de títulos no son la misma cosa que dinero y un incremento de dinero. Mejor dicho, a diferencia de un incremento en la cantidad de dinero (oro) o de un incremento de títulos respaldados por un correspondiente aumento de dinero, un incremento en la cantidad de títulos por dinero no acompañado por un incremento de dinero necesariamente implica que una y la misma cantidad de dinero está siendo poseída por más de una persona al mismo tiempo; y ya que tal cosa es físicamente imposible—la cantidad de dinero permanece sin ser cambiada y todo el dinero existente debe ser en el presente propiedad de alguno—cada redención de un título fiduciario, entonces, sea en dinero o cualquier otra forma de propiedad real, involucra un acto de apropiación ilícita. -Assume there exists both property itself and property titles (notes). Besides property in consumer goods, producer goods, and money, titles to consumer goods, titles to producer goods, and titles to money are assumed to exist. The origin of property titles in addition to the existence of property itself promotes legal certainty and reduces and facilitates legal disputes, and hence undoubtedly represents a beneficial (natural) development. Moreover, it allows for two innovations. On the one hand, it becomes possible to separate the act of transferring ownership in property from the act of transferring its possession. That is, it becomes possible to surrender or acquire ownership in objects without simultaneously surrendering or acquiring possession, disposition, and control of the very same objects. Applied to money it becomes possible that, all the while the ownership of existing quantities of money (gold) can change constantly from one person to another, the entire quantity of money may remain—unchangingly—in the hands of one and the same bank (as the manager of money owned by others). On the other hand, with the development of property titles, intertemporal exchanges will be systematically facilitated. Existing (present) property or titles thereto may be transferred in exchange against titles to future property (debt claims); and hence it will be also assumed that next to titles to existing property (consumer goods, producer goods, and money), titles (debt claims) to future consumer goods, future producer goods, and future money exist and are traded as well. +Asuma que existen tanto propiedad en sí misma como títulos de propiedad (notas). Además de la propiedad en bienes de consumo, bienes de producción, y dinero, los títulos para bienes de consumo, los títulos para bienes de producción, y los títulos para dinero están asumidos como existentes. El origen de los títulos de propiedad en adición a la existencia de la propiedad en sí misma promueve la seguridad jurídica y reduce y facilita las disputas legales, y por ende representa, sin lugar a dudas, un desarrollo beneficioso (natural). Es más, permite dos innovaciones. Por un lado, hace posible separar el acto de transferir el ser dueño en propiedad del acto de transferir su posesión. Eso es, se hace posible renunciar o adquirir el carácter de dueño respecto a objetos sin simultáneamente renunciar o adquirir posesión, disposición y control de dichos objetos mismos. Aplicado al dinero se hace posible que, todo el tiempo la propiedad de existentes cantidades de dinero (oro) pudiendo cambiar constantemente de una persona a otra, la cantidad entera de dinero se pueda mantener—sin ningún cambio—en las manos del mismo banco (como el administrador de dinero del que otros son propietarios). Por el otro lado, con el desarrollo de los títulos de propiedad, los canjes intertemporales serán sistemáticamente facilitados. La propiedad existente (presente) o los títulos de ella puede ser transferidos en canje con títulos para propiedades futuras (exposiciones de deuda); y por consiguiente también será asumido que junto a los títulos para propiedad existente (bienes de consumo, bienes de producción, y dinero), los títulos (exposiciones de deuda) para bienes de consumo futuros, para bienes de producción futuros, y para dinero futuro existen y son comerciados de igual forma. -In light of these developments, the following transactions (contracts) between any two parties A (bank client) and B (bank) are possible. A may transfer his money (gold) into B’s disposition and thereby either (1) *not* give up his ownership in it, or (2) give up his ownership. There is no third *possibility*. If (1), then A keeps the title to the sum of money transferred to B; B does not have title to it, but acts as a money warehouser (a bailee) for A (as a money bailor). *There is no third possibility*. If (2), then B acquires the title to the quantity of money put into its disposition by A; A receives from B in exchange either (a) a present-existing-quantity of consumer and/or producer goods previously possessed and owned by B; or (b) a title to a present-existing-quantity of consumer and/or producer goods in B’s possession (but owned now by A) (an equity claim); or (c) a title to a quantity of future consumer and/or producer goods and/or money (a debt claim). Again, *there is no third possibility*. That is, A cannot both retain ownership of this property and transfer it to B. +A la luz de estos desarrollos, las siguientes transacciones (contratos) entre dos partes cualesquiera A (cliente bancario) y B (banco) son posibles. A puede transferir su dinero (oro) en la disposición de B y por lo tanto (1) *no* entrega su propiedad sobre él, o (2) entrega su propiedad. No hay tercera *posibilidad*. Si (1), entonces A conserva el título por la suma del dinero transferido a B; B no tiene el título por esta, pero actúa como un almacenista (un depositario) para A (como un fiador). *No hay tercera posibilidad*. Si (2), entonces B adquiere el título por la cantidad de dinero puesto en su disposición por A; A recibe de B en intercambia (a) una cantidad-existente-presente de bienes de consumo y/o de producción previamente poseídos por B y de los que éste era propietario; o (b) un título para una cantidad-existente-presente de bienes de consumo y/o de producción en posesión de B (pero de los que A es ahora propietario) (una exposición de equidad); o (c) un título por una cantidad futura de bienes de consumo y/o de producción y/o dinero (una exposición de deuda). De nuevo, *no hay tercera posibilidad*. Esto es, A no puede retener el carácter de dueño de esta propiedad y transferírselo a B al mismo tiempo. -Among all possible transactions, not one would result in the issue of a fiduciary note. Fiduciary media, according to Selgin and White’s own definition, are “that portion of redeemable money substitutes backed by assets other than base money.”[^10] There are money (gold) and money substitutes (titles to money) in existence, and there are titles to non-money goods (equity titles), and titles to not-yet-existing future goods (debt claims). Apparently, however, no such thing as “money substitutes backed by assets other than base money” would arise out of any of these transactions. Selgin and White *assume* the existence of fiduciary media (and they simply *assume* that the absence of fiduciary media must be the result of legal restrictions), but they do not provide a praxeological explanation and reconstruction of the origin of such a peculiar entity and state of affairs. Rather, they only ask, why not? “We do not see why bank and customer cannot contractually agree to make them [that is, demand deposits and banknotes] debts and not warehouse receipts.” *Why* is it that there can—and should—be no money substitutes backed by assets other than money? For the same reason that there can and should be no car or house titles backed by assets other than cars or houses, that there can and should be no equity titles backed by assets other than equity, and that there can and should be no assets—money, equity, or debt—owned (backed) by more than one person at a time. Titles to money are—and should be—backed by money in the same way and for the same reason as titles to cars are and should be backed by cars. This is what defines them as property titles. It is in accordance with and a reflection of the nature of property and property titles. In distinct contrast, a title to money backed by assets other than money is a contradiction in terms, and its issue and use involves the same sort of objective misrepresentation as the issue of a title to a car backed by assets other than a car (parts of planes and bikes, for instance).[^11] +Entre todas las transacciones posibles, ninguna resultaría en la emisión de una nota fiduciaria. Los medios fiduciarios, de acuerdo con la definición propia de Selgin y White, son "la porción de sustitutos de dinero reembolsable respaldados por activos aparte del dinero base".[^10] Hay dinero (oro) y sustitutos de dinero (títulos por dinero) en existencia, y hay títulos para bienes no-dinero (títulos de equidad), y títulos para aún-no-existentes bienes futuros (exposiciones de deuda). Aparentemente, sin embargo, ninguna cosa tal como "sustitutos de dinero respaldados en activos aparte del dinero base" podría surgir de ninguna de estas transacciones. Selgin y White *asumen* la existencia de medios fiduciarios (y simplemente *asumen* que la ausencia de medios fiduciarios debe ser el resultado de restricciones legales), pero no proporcionan una explicación y reconstrucción praxeológica del origen de una entidad y estado de asuntos tan peculiares. Por el contrario, ellos solo preguntan ¿por qué no? "No vemos por qué banco y cliente no pueden contractualmente acordar convertirlas [esto es, depósitos de demanda y billetes de banco] en deudas y no recibos de depósito." *¿Por qué* es que no puede—y no debe—haber sustitutos de dinero respaldados por activos aparte del dinero? For the same reason that there can and should be no car or house titles backed by assets other than cars or houses, that there can and should be no equity titles backed by assets other than equity, and that there can and should be no assets—money, equity, or debt—owned (backed) by more than one person at a time. Titles to money are—and should be—backed by money in the same way and for the same reason as titles to cars are and should be backed by cars. This is what defines them as property titles. It is in accordance with and a reflection of the nature of property and property titles. In distinct contrast, a title to money backed by assets other than money is a contradiction in terms, and its issue and use involves the same sort of objective misrepresentation as the issue of a title to a car backed by assets other than a car (parts of planes and bikes, for instance).[^11] The answer to why fractional reserve agreements are ethically impermissible, and why there can be no contracts to make warehouse receipts debt, is that such agreements and contracts contradict (deny) the nature of things. Any such contract is from the outset—a priori—invalid. Selgin and White try to get around this inescapable conclusion by adopting, wittingly or not, an ultra-subjectivist view of contracts and agreements. According to this view, the very fact that a voluntary agreement is reached and/or a contract is concluded demonstrates that it must be a valid—true or permissible—agreement and contract. Yet this view is not only false, it is also incompatible with Rothbard’s title-transfer theory of contract that these authors claim to have accepted. Agreements and contracts per se do not imply anything regarding their validity for the fundamental reason that agreements and contracts do not create reality, but rather presuppose it. More specifically, contracts do not bring property into existence, but rather recognize and transfer existing property. Hence, as in Rothbard’s ethical system, the theory of property must precede the treatment of contracts. Contracts and contract theory presuppose and are constrained by property and property theory. That is, the range of possible (valid) contracts is limited and restricted by the existing quantity (stock) of property and the nature of things, rather than the other way around. Thus, agreements regarding flying elephants, centaurs, squared circles, of *perpetui mobile*, for instance, are invalid contracts. They cannot—by virtue of biological, physical, or mathematical law—be fulfilled, and are from the outset false and fraudulent. diff --git a/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_03.md b/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_03.md index 6e3c071eb..bc18eedbc 100644 --- a/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_03.md +++ b/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_03.md @@ -1,6 +1,6 @@ -### The Issue of Fraud II: Fractional Reserve Banking and Freedom of Contract +### El tema de fraude II: Banca de reserva fraccionaría y la libertad de contrato -Murray Rothbard’s classification of fractional reserve banking as fraud was the result of long and intensive study of ethics and property-rights theory in particular. Selgin and White rightly regard economics as intellectually independent and separate from ethics. It may be studied without any prior knowledge of property and property-rights theory. Yet they do not hesitate to make sweeping ethical pronouncements. In their moral defense of fractional reserve banking Selgin and White rarely mention property, let alone outline a theory of property. This results in a series of fundamental errors and problems: confusion regarding the distinction between property and property titles; confusion as to the (im-)possibility of something (property) being owned simultaneously by more than one owner; confusion concerning the logical priority of property and property theory vis-à-vis contract and contract theory; and confusion concerning the necessity of fulfilling one’s contractual obligations with one’s own property (not just anyone’s). +La clasificación de Murray Rothbard de la reserva fraccionaria bancaria como fraude fue el resultado de el estudio largo e intensivo de ética y la teoría de derechos de propiedad en particular. Selgin y White, acertadamente, consideran la economía intelectual e independientemente separada de la ética. It may be studied without any prior knowledge of property and property-rights theory. Yet they do not hesitate to make sweeping ethical pronouncements. In their moral defense of fractional reserve banking Selgin and White rarely mention property, let alone outline a theory of property. This results in a series of fundamental errors and problems: confusion regarding the distinction between property and property titles; confusion as to the (im-)possibility of something (property) being owned simultaneously by more than one owner; confusion concerning the logical priority of property and property theory vis-à-vis contract and contract theory; and confusion concerning the necessity of fulfilling one’s contractual obligations with one’s own property (not just anyone’s). These difficulties enter into the authors’ discussion of the issue of “freedom of contract.” Their argument is straightforward. diff --git a/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index d6ce3c62b..4c18ab573 100644 --- a/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -103,9 +103,9 @@ content_files: - 03_p02_ch13.md - "" translation: - language: en + language: es-GT is_translation: true - this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy" + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/es-GT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy" fetch_translators: true fetch_reviwers: true fetch_progress: true @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/es-GT/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/info.yml b/es-GT/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/info.yml index 314ee454c..8a0232889 100644 --- a/es-GT/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/info.yml +++ b/es-GT/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/info.yml @@ -4,9 +4,9 @@ content_files: - essay.md - "" translation: - language: en + language: es-GT is_translation: true - this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/Higher Costs Dont Mean Higher Prices" + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/es-GT/Higher Costs Dont Mean Higher Prices" fetch_translators: true fetch_reviwers: true fetch_progress: true diff --git a/es-GT/Libertarianism and the Alt-Right/info.yml b/es-GT/Libertarianism and the Alt-Right/info.yml index e36acabfb..0bfb3285a 100644 --- a/es-GT/Libertarianism and the Alt-Right/info.yml +++ b/es-GT/Libertarianism and the Alt-Right/info.yml @@ -4,9 +4,9 @@ content_files: - 01_speech.md - "" translation: - language: en + language: es-GT is_translation: true - this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/Libertarianism and the Alt-Right" + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/es-GT/Libertarianism and the Alt-Right" fetch_translators: true fetch_reviwers: true fetch_progress: true diff --git a/es-GT/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/es-GT/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index b0d221490..bf944e0e0 100644 --- a/es-GT/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/es-GT/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,22 +3,10 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: - language: en + language: es-GT is_translation: true - this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production" + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/es-GT/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production" fetch_translators: true fetch_reviwers: true fetch_progress: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/es-GT/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/es-GT/Universally Preferable Behaviour/info.yml index 5127279af..3fccaa282 100644 --- a/es-GT/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/es-GT/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -97,9 +97,9 @@ content_files: - p05_appendices.md - "" translation: - language: en + language: es-GT is_translation: true - this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/Universally Preferable Behaviour" + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/es-GT/Universally Preferable Behaviour" fetch_translators: true fetch_reviwers: true fetch_progress: true @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/es-GT/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md b/es-GT/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md index 63e92a27d..d550584b3 100644 --- a/es-GT/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md +++ b/es-GT/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md @@ -63,22 +63,22 @@ Las extraordinarias declaraciones requieren pruebas extraordinarias. Al asumir e 3. No creo en ningún "reino superior" de las Formas Ideales. La moralidad no puede ser concebida como existente en cualquier "otro universo," ya sea material o inmaterial. Si la moralidad existe en algún "otro reino," entonces no puede ser sometida a un riguroso análisis racional o empírico - y, como el propio Platón señaló en "La República," la sociedad requiere por lo tanto un estructura elitista de los Reyes Filósofos para comunicarse - o, con más exactitud, *ejecutar* - los incomprensibles decretos de este "otro reino" sobre todos los demás. Esto tampoco resuelve el problema del subjetivismo, ya que lo que es inaccesible a la razón y la evidencia es por definición subjetivo. 4. No creo que la moralidad pueda ser definida o determinada con referencia a los "argumentos desde los efectos," o a las consecuencias predecibles de las proposiciones éticas. El utilitarismo, o "el bien más grande para el mayor número," no resuelve el problema del subjetivismo, ya que las probabilidades de que cualquier planificador principal sepa lo que es objetivamente bueno para todos los demás son casi las mismas que cualquier planificador económico principal sepa cómo asignar eficientemente los recursos en ausencia de precio -que son efectivamente cero. Además, lo que se considera "el mayor bien para el mayor número" cambia según la cultura, el conocimiento, el tiempo y las circunstancias, por lo que también falla en superar el problema del subjetivismo. No juzgamos el valor de los experimentos científicos según algún ámbito Platónico superior, o alguna optimización utilitaria - son juzgados de acuerdo con el método científico. Tomaré el mismo enfoque en este libro. 5. También me niego a definir la ética como una "doctrina de derecho positivo". Aunque generalmente es aceptado que los sistemas jurídicos se basan en sistemas de ética, nadie podría argumentar que cada ley dentro de cada sistema jurídico es un reflejo perfecto de una moralidad ideal. Las leyes no pueden reflejar directamente *ninguna* teoría de ética objetiva, puesto que las leyes se encuentran en un estado de flujo continuo, constantemente anuladas, abandonadas e inventadas - y los sistemas legales en todo el mundo a menudo se encuentran en oposición directa entre sí, incluso a nivel teórico. La ley islámica a menudo se opone directamente al Derecho consuetudinario anglosajón, y el moderno proceso democrático del "gobierno de la mafia" a menudo parece más similar a un tiroteo de la Mafia que a una serena complementación de los ideales éticos. -6. Estoy totalmente dispuesto a la proposición de que no existe la ética en absoluto, y que todos los sistemas de "moralidad" son meros instrumentos de control, como Nietzsche ha argumentado con tanta insistencia. En este libro, a partir de la suposición de que no existe la ética y construyo un marco a partir de ahí. -7. Tengo un gran respeto por la ética *instintos* de la humanidad. Las prohibiciones sociales casi universales de asesinato, violación, asalto y robo son hechos que cualquier ético racionalista descarta por su cuenta y riesgo. Aristóteles argumentó que cualquier teoría ética que pueda ser utilizada para demostrar que la violación es moral debe tener algo de malo, por decir lo de menos. Por lo tanto, después de haber desarrollado un marco para validar las teorías éticas, dirijo estas premisas morales generalmente aceptadas a través de ese marco, para ver si son verdaderas o no. +6. Estoy totalmente abierto a la proposición de que no existe tal cosa como la ética en absoluto, y que todos los sistemas de "moralidad" son simples instrumentos de control, como Nietzsche ha argumentado con tanta insistencia. En este libro, se parte de la suposición de que no existe tal cosa como la ética, y construye un marco a partir de ahí. +7. Tengo un gran respeto por los *instintos* éticos de la humanidad. Las casi universales prohibiciones sociales en asesinato, violación, asalto y robo son hechos que cualquier ético racionalista descarta por su cuenta y riesgo. Aristóteles argumentó que cualquier teoría ética que pueda ser utilizada para demostrar que la violación es moral debe tener algo de malo, por decir lo mínimo. Por lo tanto, después de haber desarrollado un marco para validar las teorías éticas, dirijo estas premisas morales generalmente aceptadas a través de ese marco, para ver si son verdaderas o no. 8. Respeto su inteligencia lo suficiente como para abstenerme de definir palabras como "realidad","razón","integridad" y así sucesivamente. Tenemos mucho trabajo que hacer sin tener que reinventar la rueda. -9. Por último, creo que cualquier teoría - especialmente una tan fundamental como una teoría de la ética- no sirve de mucho si se limita a confirmar lo que todo el mundo ya sabe instintivamente. No he pasado años de mi vida trabajando en una teoría de la ética para probar que "el asesinato está mal". En mi opinión, las mejores teorías son aquellas que verifican las verdades que todos intuitivamente entendemos - y luego usan esos principios para revelar nuevas verdades que pueden ser completamente contra-intuitivas. +9. Por último, creo que cualquier teoría - especialmente una tan fundamental como una teoría de la ética- no sirve de mucho si solo se limita a confirmar lo que ya todo el mundo sabe instintivamente. No he pasado años de mi vida trabajando en una teoría de la ética en orden de probar que "el asesinato está mal". En mi opinión, las mejores teorías son aquellas que verifican las verdades que todos intuitivamente entendemos - y luego usan esos principios para revelar nuevas verdades que pueden ser completamente contra-intuitivas. -Habiendo pasado los últimos años de mi vida preparando, entrenando y luego combatiendo a esta bestia, espero haberme absuelto con alguna medida de honor. Creo que he salido victorioso - aunque no completamente ileso - y espero ver quién comparte esta opinión. [^2] +Habiendo pasado los últimos años de mi vida preparando, entrenando y luego combatiendo a esta bestia, espero haberme exonerado con alguna medida de honor. Creo que he salido victorioso - aunque no completamente ileso - y espero ver quién comparte esta opinión. [^2] -Estudié la historia de la filosofía en la escuela de posgrado, y tengo una maestría, pero no tengo un doctorado en filosofía. Estoy lejos de ser un intelectual reconocido públicamente. Aunque puede que no sea el *casi* campeón improbable, también estoy lejos de ser el más probable. Si he tenido éxito o no, no depende de ti, y no depende de mí. +Estudié la historia de la filosofía en la escuela de posgrado, y tengo una maestría, pero no tengo un doctorado en filosofía. Estoy lejos de ser un intelectual reconocido públicamente. Aunque puede que no sea el *más* improbable campeón, también estoy lejos de ser el más probable. Si he tenido éxito o no, no depende de ti, y no depende de mí. Si el razonamiento se sostiene, la bestia más grande está abajo. -### Una sugerencia modesta +### Una Sugerencia Modesta Es el colmo de la audacia sugerir a los lectores cómo leer un libro, pero dados los retos de la tarea que tenemos ante nosotros, me gustaría hacer una pequeña sugerencia antes de embarcarnos. -Si viviéramos en el siglo Xv, y yo intentaba convencerte de que el mundo era redondo, yo propondría montones de pruebas matemáticas y físicas. Si mantuvieras una opinión contraria, naturalmente reaccionarías con escepticismo, y te inclinarías a discutir con cada línea de prueba. Sin embargo, si tú y yo pudiéramos navegar alrededor del mundo, y llegar a donde empezamos sin volver sobre nuestros pasos, estarías mucho más dispuesto a aceptar las pruebas conceptuales de lo que ya habías *experimentado* para ser verdad. Usted podría encontrar un fallo en un paso lógico particular o una metáfora, pero ya estaría de acuerdo con la conclusión, y por lo tanto sería más propenso a ayudar a corregir los detalles en lugar de rechazar la teoría como un todo. +Si viviésemos en el siglo XV, y yo intentara convencerte de que el mundo era redondo, yo propondría montones de pruebas matemáticas y físicas. Si mantuvieras una opinión contraria, naturalmente reaccionarías con escepticismo, y te inclinarías a discutir con cada línea de prueba. Sin embargo, si tú y yo pudiéramos navegar alrededor del mundo, y llegar a donde empezamos sin volver sobre nuestros pasos, estarías mucho más dispuesto a aceptar las pruebas conceptuales de lo que ya habías *experimentado* para ser verdad. Tal vez podrías encontrar un fallo en un paso lógico particular o una metáfora, pero ya estaría de acuerdo con la conclusión, y por lo tanto sería más propenso ayudar a corregir los detalles en lugar de rechazar la teoría como un todo. Si mi tarea fuera la de responder a todas las objeciones posibles a cada paso lingüístico, lógico y empírico, este libro jamas se terminaría - ni se leería. El perfeccionismo es, en esencia, un procrastinación, y considero que la tarea de este libro es demasiado importante - y los peligros de la moralidad falsa demasiado graves e inminentes - pasar tanto tiempo tratando de alcanzar el cielo, podríamos acabar en el infierno. diff --git a/es-GT/template/info.yml b/es-GT/template/info.yml index 8f26dbdf0..7c88f5d74 100644 --- a/es-GT/template/info.yml +++ b/es-GT/template/info.yml @@ -2,11 +2,11 @@ content_files: - - content.md - - https://github.com/ancap-ch/from-en/blob/utopian/en/template/content.md + - https://github.com/ancap-ch/from-en/blob/utopian/es-GT/template/content.md translation: - language: en + language: es-GT is_translation: true - this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/template" + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/es-GT/template" fetch_translators: true fetch_reviwers: true fetch_progress: true diff --git a/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md b/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md index 1cfa18322..0be6f4233 100644 --- a/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md +++ b/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md @@ -24,15 +24,15 @@ Pero incluso si uno fuera a ignorar todas estas dificultades y estuviera dispues En primero lugar, por llegar a la conclusión de que el Estado tiene que proporcionar los bienes públicos que de otra manera no pudieran ser producidos, uno debe introducir una norma en el una cadena de razonamiento. De otro modo, partiendo del hecho de que porque tengan algunas características especiales, ciertos bienes no pudieran ser producidos, uno nunca puede llegar a la conclusión de que estos bienes *deberían* serlo. Pero al necesitar de una norma para justificar la conclusión, los teóricos de los bienes públicos tienen claramente han dejado los límites de la economía como una ciencia positiva, *wertfrei*. En su lugar ellos se han adentrado en el reino de la ética y las morales, y así, uno pudiera esperar que le ofrecieran una teoría de la ética como una disciplina cognitiva para hacer legalmente lo que ellos estan haciendo y así derivar a su conclusión como justificable. Pero apenas puede ser tensionado lo suficiente como para que no pueda ser encontrado en la literatura de los bienes públicos para que de algún modo se encuentre una semejanza a la teoría cognitiva de la ética. [^14] Así que debe señalarse al final que los teóricos de los bienes públicos están dando un mal uso al prestigio que ellos pudieran tener como economistas positivos para pronunciamientos en materia en las que, según indican sus propios escritos, no tienen autoridad alguna. ¿Tal vez, a lo mejor, ellos se hayan tropezado con algo casualmente correcto, sin tener que argumentarlo con una teoría moral tan elaborada? Es evidente que nada podría estar más lejos a la realidad tan rápido como uno formulo explicitamente la norma que se necesitaría para llegar a la conclusión de que el Estado tiene que asistir en la provisión de los bienes públicos. La norma requerida en la conclusión anterior es esta: siempre que uno pueda de alguna manera probar que la producción de un bien o servicio en particular tiene un efecto positivo en alguien más pero no pueda ser producido del todo o no pudiera ser producido en una calidad y cantidad definida al menos que ciertas personas participaran en su financiamiento, entonces el uso de la violencia agresiva en contra de estas personas está permitida, tanto directa como indirectamente con la ayuda del Estado, y estas personas se pueden ver forzadas a compartir en la carga del financiamiento necesario. Esto no tiene la necesidad de comentarse para demostrar que el caos sería el resultado de la implementación de esta regla, ya que esto implica decir que cualquiera puede atacar a cualquier otro cuando le apetezca. Más aún, como he demostrado en detalle en otra parte[^15] esta norma nunca podrá ser justificada como una norma justa. Para argumentarlo, de hecho para argumentarlo del todo, en favor de o contra algo, ya sea moral, inmoral, empírica, o una posición lógico-analítico, se debe presuponer que al contrario de lo que una norma dice, cada integridad individual como una decisión físicamente independiente es inviolable. Solo si todo el mundo está libre de la agresión física de los demás, se pudiera empezar a decir y luego llegar a un acuerdo o desacuerdo en sobre cualquier tema posible. El principio de la no agresión es pues la pre condición necesaria para que la argumentación y un posible acuerdo y por lo tanto puede ser defendido argumentativamente como solo una norma que signifique un razonamiento a priori. -[^1]: Gustave de Molinari, * La producción de la seguridad *, trad. J. Huston McCulloch (Nueva York: El Centro de los Estudios Libertarios, Serie de Papel Ocacional No. 2, 1977), p. 3. +[^1]: Gustave de Molinari, *The Production of Security*, trad. J. Huston McCulloch (Nueva York: Center for Libertarian Studies, Occasional Paper Series No. 2, 1977), p. 3. [^2]: Ibid., p. 4. -[^3]: Para algunos enfoques de los teóricos de bienes públicos, vea James M. Buchanan y Gordon Tulloclk,* El calculo del consentimiento * (Ann Arbor: Universidad de Michigan Press, 1962); James M. Buchanan, * Las Finanzas Públicas* (Homewood Iii.: Richard Irwin, 1970); idem,* Los limites de la Libertad* (Chicago: Universidad de Chicago Press, 1975); Gordon Tullock, * Medio Público, Deseos Privados * (New York: Libros Básicos, 1970); Mancur Olson, *La lógica de la acción colectiva* (Cambridge, Mass.: Universidad de Harvard Press, 1965); William J. Baumol, *La economía del bienestar y la teoría del Estado* (Cambridge: Universidad de Harvard Press, 1952), +[^3]: Gustave de Molinari, The Production of Security, trad. Huston McCulloch (Nueva York: Center for Libertarian Studies, Occasional Paper Series No. 2, 1977), p. 3. ). -[^4]: Véase en los siguientes, Murray N. Rothbard, *Hombre, Economía y Estado* (Los Ángeles: Nash, 1970), pp. 883ff.; idem, "Los mitos del impuesto neutral," *Cato Journal*(1981); Wallter Block, "El mercado del Transporte: desnacionalizando las carreteras," *Jornada de estudios libertarios*3, no. 2 (1979); idem, "Bienes públicos y exterrioridades: el caso de las carreteras," *Jornada de los estudios libertarios*7, no. 1(1983). +[^4]: Véase Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970), pp. 883ff.; idem, “The Myth of Neutral Taxation,” *Cato Journal* (1981); Walter Block, “Free Market Transportation: Denationalizing the Roads,” *Journal of Libertarian Studies* 3, no. 2 (1979); idem, “Public Goods and Externalities: The Case of Roads,” *Journal of Libertarian Studies* 7, no. 1 (1983). -[^5]: Véase por ejemplo, William J. Baumol and Alan S. Blinder, * Economía, principios y política*(Nueva York: Harcourt, Brace, Jovanovich, 1979), chap. 31. +[^5]: Véase, por ejemplo, William J. Baumol and Alan S. Blinder, *Economics, Principles and Policy* (New York: Harcourt, Brace, Jovanovich, 1979), cap. 31. [^6]: Otro criterio frecuentemente utilizado a favor de los bienes públicos es la del "consumo no rival". Generalmente, ambos criterios parecen coincidir: cuando a los gorrones no pueden ser excluidos, el consumo no rival es posible; y cuando ellos pueden ser excluidos, el consumo se vuelve rival, o eso parece. No obstante, como los teóricos de los bienes públicos argumentan, esta coincidencia no es perfecta. Es decir, ellos mantienen, que si bien puede ser posible excluir a los gorrones, su inclusión no tiene tiene por qué estar conectada con algún costo adicional (es decir, el costo marginal de admitir el gorrón es cero), y que el consumo del bien en cuestión por la admisión adicional del gorrón no podrá conllevar necesariamente a una sustracción en el consumo del bien disponible para otros. Tal bien también sería un bien público. Y dado que la exclusión pueda ser practicada en el mercado libre y el bien puede no estar disponible para el consumo no rival para todo el mundo podría de otra manera -aunque esto no requeriría de ningún costo adicional- esto, de acuerdo con las estadísticas sociales lógicas, pudieran probar una falla de mercado, es decir, un consumo que situado por debajo del óptimo. De aquí el Estado tiene que asumir la provisión de tales bienes. (Un cine, por ejemplo, medio lleno, para que pueda ser gratis al admitir espectadores sin costo adicional, y vean la película, puede también no afectar a los espectadores que pagaron; lo que implica que la película pueda estar calificada como un bien público. Dado que, no obstante, el dueño del cine se dedicaría a excluir, en vez de permitir que los gorrones disfruten de una película sin costos, los cines tendrían que ser nacionalizados) Sobre las numerosas falacias involucradas en la definición de bienes públicos en términos del consumo no rival, véanse las notas 12 y 17 abajo. @@ -52,7 +52,7 @@ En primero lugar, por llegar a la conclusión de que el Estado tiene que proporc [^14]: Recientemente los economistas, particularmente los de la Escuela de Chicago, han empezado a preocuparse por el análisis de los derechos de propiedad. Harold Demsetz, “The Exchange and Enforcement of Property Rights,” *Journal of Law and Economics* 7 (1964); idem, “Toward a Theory of Property Rights,” *American Economic Review* (1967); Ronald Coase, “The Problem of Social Cost,” *Journal of Law and Economics* 3 (1960); Armen Alchian, *Economic Forces at Work* (Indianapolis: Liberty Fund, 1977), part 2; Richard Posner, *Economic Analysis of the Law* (Boston: Brown, 1977). Estos análisis, no obstante, no tienen nada que ver con la ética. Al contrario, representan intentos de sustituir consideraciones de eficiencia económica por el establecimiento de principios éticos justificables [Para una crítica de estos esfuerzos véase Murray N. Rothbard, *The Ethics of Liberty* ( Atlantic Highlands, N.J.: Humanities Press, 1982), cap. 26; Walter Block, “Coase and Demsetz on Private Property Rights,” *Journal of Libertarian Studies* 1, no. 2 (1977); Ronald Dworkin, “Is Wealth a Value,” *Journal of Legal Studies 9* (1980); Murray N. Rothbard, “The Myth of Efficiency,” in Mario Rizzo, ed., *Time Uncertainty and Disequilibrium* (Lexington, Mass.: D.C. Heath, 1979). Al final, todos los argumentos de eficiencia son irrelevantes porque no existe ninguna manera no arbitraria de medir, ponderar y agregar utilidades individuales que resulten en una asignación determinada de derechos de propiedad. Por tanto, todo intento de recomendar cualquier sistema de asignación de derechos de propiedad en términos de su supuesta maximización del “bienestar social” es una patraña pseudocientífica. Véase en particular, Murray N. Rothbard, *Toward a Reconstruction of Utility and Welfare Economics* (Nueva York: Center for Libertarian Studies, Ocassional Paper Series No. 3, 1977); y Lionel Robbins, “Economics and Political Economy,” *American Economic Review* (1981). -El “Principio de Unanimidad,” que Buchanan y Tullock, siguiendo a Knut Wicksell (*Finanztheoretische Untersuchungen*, Jena: Gustav Fischer, 1896) ha propuesto repetidas veces como guía para la política económica, tampoco debe confundirse con un principio ético propiamente dicho. Según este principio, sólo deberían llevarse a cabo aquellas políticas que reciban consentimiento unánime—y esto ciertamente suena atractivo; pero entonces, mutatis mutandis, éste también exige que el status quo sea preservado si no se da un apoyo mayoritario en cualquier propuesta de cambio—y esto suena mucho menos atractivo, porque implica que cualquier situación presente relativa a la asignación de derechos de propiedad, o bien como punto de partida, o bien como desarrollo, tiene que ser legítima. No obstante, los teóricos de la elección pública no ofrecen una justificación en términos de una teoría normativa de derechos de propiedad para poder realizar esta audaz reivindicación tal y como haría falta. Hence, the unanimity principle is ultimately without ethical foundation. De hecho, dado que éste legitimaría cualquier estatus quo concebible, el principio favorito de los Buchananistas resulta nada menos que absurdo como criterio moral. Véase sobre esto Rothbard, *The Ethics of Liberty* cap. 26; ídem, “The Myth of Neutral Taxation,” pp. 549f. +El “Principio de Unanimidad,” que Buchanan y Tullock, siguiendo a Knut Wicksell (*Finanztheoretische Untersuchungen*, Jena: Gustav Fischer, 1896) ha propuesto repetidas veces como guía para la política económica, tampoco debe confundirse con un principio ético propiamente dicho. Según este principio, sólo deberían llevarse a cabo aquellas políticas que reciban consentimiento unánime—y esto ciertamente suena atractivo; pero entonces, mutatis mutandis, éste también exige que el status quo sea preservado si no se da un apoyo mayoritario en cualquier propuesta de cambio—y esto suena mucho menos atractivo, porque implica que cualquier situación presente relativa a la asignación de derechos de propiedad, o bien como punto de partida, o bien como desarrollo, tiene que ser legítima. No obstante, los teóricos de la elección pública no ofrecen una justificación en términos de una teoría normativa de derechos de propiedad para poder realizar esta audaz reivindicación tal y como haría falta. Por lo tanto, el principio de la unanimidad es, en última instancia, sin fundamento ético. De hecho, dado que éste legitimaría cualquier estatus quo concebible, el principio favorito de los Buchananistas resulta nada menos que absurdo como criterio moral. Véase sobre esto Rothbard, *The Ethics of Liberty* cap. 26; ídem, “The Myth of Neutral Taxation,” pp. 549f. Buchanan y Tullock, siguiendo a Wicksell una vez más, salvan lo que pueden del principio de unanimidad al reducirlo a una unanimidad “relativa” o “cuasi” unanimidad. diff --git a/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md b/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md index 12c73ffb8..79550960b 100644 --- a/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md +++ b/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md @@ -14,7 +14,7 @@ Además, lo que la policía o jueces estatales decidan hacer (que será arbitrar [^16]: Véase sobre este argumento a Rothbard “The Myth of Neutral Taxation”, p 533. Incidentalmente, la existencia de un solo anarquista invalida todas las referencias a la optimalidad de Pareto como criterio para la acción legítima del Estado. -[^17]: Esencialmente el mismo razonamiento que conduce al rechazo de la teoría estado-socialista construido en el carácter supuestamente único de bienes públicos como son definidos por el criterio de no exluibilidad, también aplica cuando, en lugar de, tales bienes son definidos por medios de criterio de consumo de no rivalidad (consulte las notas 6 y 12 en adelante). Para llegar a derivar la afirmación normativa de que *deberían* ser ofrecidos de la afirmación de que los bienes que permiten el consumo no rival *no serían* ofrecidos en el mercado libre a tantos consumidores como pueda ser necesario, esta teoría se enfrenta a exactamente el mismo problema de requerir una base ética que así lo justifique. Más aún, el razonamiento utilitarista también es totalmente erróneo. Razonar tal y como hacen los teóricos de los bienes públicos, que la práctica del libre mercado de excluir al gorrón del disfrute de bienes no rivales a un coste marginal cero implica un nivel subóptimo de bienestar social y, por tanto, ello requiere de la acción compensatoria estatal, constituye un error por dos razones. En primer lugar, el coste es una categoría subjetiva y nunca podrá ser medida por ningún observador externo. Por tanto, decir que los gorrones adicionales pueden ser admitidos sin coste adicional alguno es totalmente inadmisible. De hecho, si el valor subjetivo de admitir más consumidores sin entrada fuese cero, el empresario que produce tal bien así lo haría. Que éste no lo haga, revela que los costes para él *no* son nulos. La razón puede residir en su creencia personal de que si así lo hiciera, con ello reduciría la satisfacción disponible para el resto de consumidores y que ello tendería a suprimir el precio de su producto; o puede que sólo se deba a su aversión por el gorrón de turno, como por ejemplo, cuando yo decido negarme a que se me llene la sala de gorrones con la excusa de que el consumo no es rival y tal actividad no acarrea coste adicional alguno. En cualquier caso, dado que no existe razón alguna para asumir el coste como nulo, se hace falaz hablar de una falla de mercado cuando ciertos bienes no se dan gratis. Por otro lado, no cabe duda de que la pérdida de bienestar sería inevitable si uno aceptase las recomendaciones de los teóricos de los bienes públicos de permitir que los bienes que supuestamente permitan un consumo no rival sean provistos gratis por el gobierno. Aparte de la enorme tarea de determinar qué cumple este criterio, el Estado, independientemente del las compras voluntarias tal cuales, primero se encontraría con el problema irresoluble de determinar racionalmente *cuánto* de un bien público proveer. No cabe duda, puesto que ni siquiera el uso de los bienes públicos es del todo libre, sino que éste está sujeto a “saturación” a ciertos niveles de uso, no hay un punto de detención para el intervencionismo de Estado, pues sea cual sea el nivel de suministro, siempre habrá usuarios que habrán de quedar excluidos y que, con un suministro mayor, podrían disfrutar también gratis. Pero incluso en el supuesto de que este problema pudiera resolverse milagrosamente, en cualquier caso el (necesariamente inflado) coste de producción y operación de los bienes públicos distribuidos gratis para un consumo no rival habría de ser financiado con dinero público. Y esto prueba, es decir, el hecho de que los consumidores hayan sido coaccionados para disfrutar de un servicio gratuito, una vez más, sin margen para la duda, que estos bienes públicos son de valor inferior desde el punto de vista del consumidor a los bienes privados en competencia que estos ya no pueden adquirir. +[^17]: Esencialmente el mismo razonamiento que conduce al rechazo de la teoría estado-socialista construido en el carácter supuestamente único de bienes públicos como son definidos por el criterio de no exluibilidad, también aplica cuando, en lugar de, tales bienes son definidos por medios de criterio de consumo de no rivalidad (consulte las notas 6 y 12 en adelante). Para llegar a derivar la afirmación normativa de que *deberían* ser ofrecidos de la afirmación de que los bienes que permiten el consumo no rival *no serían* ofrecidos en el mercado libre a tantos consumidores como pueda ser necesario, esta teoría se enfrenta a exactamente el mismo problema de requerir una base ética que así lo justifique. Más aún, el razonamiento utilitarista también es totalmente erróneo. Razonar tal y como hacen los teóricos de los bienes públicos, que la práctica del libre mercado de excluir al gorrón del disfrute de bienes no rivales a un coste marginal cero implica un nivel subóptimo de bienestar social y, por tanto, ello requiere de la acción compensatoria estatal, constituye un error por dos razones. En primer lugar, el coste es una categoría subjetiva y nunca podrá ser medida por ningún observador externo. Por tanto, decir que los gorrones adicionales pueden ser admitidos sin coste adicional alguno es totalmente inadmisible. De hecho, si el valor subjetivo de admitir más consumidores sin entrada fuese cero, el empresario que produce tal bien así lo haría. Que éste no lo haga, revela que los costes para él *no* son nulos. La razón puede residir en su creencia personal de que si así lo hiciera, con ello reduciría la satisfacción disponible para el resto de consumidores y que ello tendería a suprimir el precio de su producto; o puede que sólo se deba a su aversión por el gorrón de turno, como por ejemplo, cuando yo decido negarme a que se me llene la sala de gorrones con la excusa de que el consumo no es rival y tal actividad no acarrea coste adicional alguno. En cualquier caso, dado que no existe razón alguna para asumir el coste como nulo, se hace falaz hablar de una falla de mercado cuando ciertos bienes no se dan gratis. On the other hand, welfare losses would indeed become unavoidable if one accepted the public goods theorists’ recommendation of letting goods that allegedly allow for nonrivalrous consumption to be provided free of charge by the state. Aparte de la enorme tarea de determinar qué cumple este criterio, el Estado, independientemente del las compras voluntarias tal cuales, primero se encontraría con el problema irresoluble de determinar racionalmente *cuánto* de un bien público proveer. No cabe duda, puesto que ni siquiera el uso de los bienes públicos es del todo libre, sino que éste está sujeto a “saturación” a ciertos niveles de uso, no hay un punto de detención para el intervencionismo de Estado, pues sea cual sea el nivel de suministro, siempre habrá usuarios que habrán de quedar excluidos y que, con un suministro mayor, podrían disfrutar también gratis. Pero incluso en el supuesto de que este problema pudiera resolverse milagrosamente, en cualquier caso el (necesariamente inflado) coste de producción y operación de los bienes públicos distribuidos gratis para un consumo no rival habría de ser financiado con dinero público. Y esto prueba, es decir, el hecho de que los consumidores hayan sido coaccionados para disfrutar de un servicio gratuito, una vez más, sin margen para la duda, que estos bienes públicos son de valor inferior desde el punto de vista del consumidor a los bienes privados en competencia que estos ya no pueden adquirir. [^18]: Los campeones de la lengua Orwelliana de nuevo cuño más prominentes de hoy día son Buchanan y Tullock (véase sus obras citadas en la nota 3). Estos defienden que el gobierno está fundado por un “contrato constitucional” en el cual todos “aceptan de forma conceptual” el someterse a los poderes coactivos del gobierno sabiendo que los demás también están sujetos a él. Parece que el gobierno es *aparentemente* coactivo pero *realmente* voluntario. Hay varias objeciones evidentes a este curioso argumento. En primer lugar, no hay evidencia empírica alguna para afirmar que cualquier Constitución haya sido aceptada voluntariamente por todos y cada uno de los afectados por ella. Lo que es peor, la misma idea de que todas las personas se coaccionen voluntariamente a sí mismas es simplemente inconcebible, de la misma manera en que es inconcebible denegar la ley de contradicción. Porque si la coacción voluntariamente aceptada es voluntaria, entonces sería posible revocar el sometimiento de uno a la Constitución, y el Estado no sería más que un club al que te unes voluntariamente. Si, no obstante, uno no tiene el derecho de “ignorar al Estado”—y el hecho de que no se tenga este derecho es, por supuesto, la diferencia entre un Estado y un club—entonces sería lógicamente inadmisible afirmar que la aceptación de la coerción estatal sea voluntaria. Además, incluso si todo esto fuese posible, el contrato constitucional no podría pretender aplicarse a todos salvo a los firmantes originarios de la Constitución. diff --git a/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md b/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md index 164fd8f5b..07cdb6f8b 100644 --- a/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md +++ b/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md @@ -14,15 +14,15 @@ El surgimiento del dinero, de dinero cada vez mejor, y finalmente de un dinero u Este desarrollo crea la base para el surgimiento de los bancos como instituciones especializadas de manejo de dinero. Por un lado, los bancos se presentan para satisfacer la creciente demanda de custodia, transporte y despacho de dinero. Por otro lado, cumplen la función cada vez más importante de facilitar los intercambios entre capitalistas (ahorradores) y empresarios (inversores), actualmente haciendo una división casi completa del trabajo entre estos posibles roles. Como instituciones de depósito y en particular como instituciones de ahorro y crédito, los bancos rápidamente asumen el rango de los centros nerviosos de una economía. Cada vez más la asignación espacial y temporal y la coordinación de los recursos y las actividades económicas se lleva a cabo a través de la mediación de los bancos; y al facilitar esa coordinación la aparición de los bancos implica otro estímulo más para el crecimiento económico.[^3] -Si bien es de interés económico de todos que haya una sola moneda universal y solo una unidad de cuenta, y que el hombre en su búsqueda de la maximización de la riqueza no se detenga hasta alcanzar este objetivo, es contrario a tal interés que haya solo un banco o un sistema bancario monopolista. Por el contrario, el interés propio ordena que cada banco use la misma moneda universal -el oro- y que luego no haya competencia entre diferentes monedas, pero que la libre competencia entre los bancos y los sistemas bancarios, todos los cuales usan oro, debe existir. Solo en la medida en que exista la entrada libre a la banca, habrá eficiencia de costos en esto como en cualquier otro negocio; sin embargo mientras esta competencia concierna a los servicios prestados en términos de un mismo producto monetario la banca libre realmente podrá cumplir la función misma del dinero y la banca, es decir, facilitar la integración económica en lugar de la desintegración, ampliar el mercado y expandir la división del trabajo en lugar de restringirlos, hacer que el valor y la contabilidad de costos sean más que racionales y, por lo tanto aumentar la riqueza económica en lugar de disminuirla. La noción de competencia entre dineros es una *contradiction in adjecto*. Estrictamente hablando, un sistema monetario con moneda rival de tipos de cambio libremente fluctuantes sigue siendo un sistema de trueque (parcial), plagado del problema de requerir dobles coincidencias de necesidades para que (algunos) intercambios tengan lugar. La existencia de tal sistema es disfuncional del propósito mismo de la moneda.[^4] Buscando libremente su propio interés, el hombre lo abandonaría de inmediato, y sería una idea errónea fundamental sobre la esencia de la moneda pensar en el mercado libre no solo en términos de bancos competidores, sino también en términos de monedas competitivas.[^5] Competitive monies are not the outcome of free market actions but are invariably the result of coercion, of government imposed obstacles placed in the path of rational economic conduct. +Si bien es de interés económico de todos que haya una sola moneda universal y solo una unidad de cuenta, y que el hombre en su búsqueda de la maximización de la riqueza no se detenga hasta alcanzar este objetivo, es contrario a tal interés que haya solo un banco o un sistema bancario monopolista. Por el contrario, el interés propio ordena que cada banco use la misma moneda universal -el oro- y que luego no haya competencia entre diferentes monedas, pero que la libre competencia entre los bancos y los sistemas bancarios, todos los cuales usan oro, debe existir. Solo en la medida en que exista la entrada libre a la banca, habrá eficiencia de costos en esto como en cualquier otro negocio; sin embargo mientras esta competencia concierna a los servicios prestados en términos de un mismo producto monetario la banca libre realmente podrá cumplir la función misma del dinero y la banca, es decir, facilitar la integración económica en lugar de la desintegración, ampliar el mercado y expandir la división del trabajo en lugar de restringirlos, hacer que el valor y la contabilidad de costos sean más que racionales y, por lo tanto aumentar la riqueza económica en lugar de disminuirla. La noción de competencia entre dineros es una *contradiction in adjecto*. Estrictamente hablando, un sistema monetario con moneda rival de tipos de cambio libremente fluctuantes sigue siendo un sistema de trueque (parcial), plagado del problema de requerir dobles coincidencias de necesidades para que (algunos) intercambios tengan lugar. La existencia de tal sistema es disfuncional del propósito mismo de la moneda.[^4] Buscando libremente su propio interés, el hombre lo abandonaría de inmediato, y sería una idea errónea fundamental sobre la esencia de la moneda pensar en el mercado libre no solo en términos de bancos competidores, sino también en términos de monedas competitivas.[^5] Los fondos competitivos no son el resultado de las acciones de libre mercado, sino que son invariablemente el resultado de la coerción, de los obstáculos impuestos por el gobierno en el camino de la conducta económica racional. -Con la banca libre basándose en un estándar universal del oro emergente, el objetivo de lograr la solución más rentable para coordinar y facilitar intercambios interespaciales e intertemporales en el marco de un mercado universalmente integrado es un éxito. Prices for the service of safekeeping, transporting and clearing money, as well as for advancing money in time-contracts would drop to their lowest possible levels under a regime of free entry. And since these prices would be expressed in terms of one universal money, they would truly reflect the minimum costs of providing market-integrative services. +Con la banca libre basándose en un estándar universal del oro emergente, el objetivo de lograr la solución más rentable para coordinar y facilitar intercambios interespaciales e intertemporales en el marco de un mercado universalmente integrado es un éxito. Los precios del servicio de custodia, transporte y despacho de dinero, así como para avances de dinero en contratos a tiempo, caerían a sus niveles más bajos posibles bajo un régimen de libre entrada. Y dados que estos precios se expresarían en términos de un dinero universal, reflejarían realmente los costos mínimos de proporcionar servicios integrados al mercado. Aparte la competencia bancaria combinada con el hecho de que el dinero debe emerger como una mercancía, como el oro, que además de su valor como dinero tiene un valor de mercancía y por lo tanto no puede producirse sin un gasto significativo de costos, también proporciona la mejor forma de salvaguardarse contra la banca fraudulenta. -Como instituciones para depositar de dinero, los bancos — al igual que otras instituciones donde se depositan productos fungibles aún más en el caso de los bancos debido al papel especial del dinero de las materias primas — se ven tentados a emitir recibos de almacén "falsos", es decir, notas de depósito no cubierto por dinero real, tan pronto como tales billetes han asumido el papel de sustitutos del dinero y son tratados por los participantes del mercado como equivalentes incuestionables de dinero real, realmente depositado. In this situation, by issuing fake or fiat banknotes that physically cannot be distinguished from genuine money substitutes, a bank can—fraudulently and at another’s expense—increase its own wealth. It can directly purchase goods with such fake notes and thus enrich itself in the same way as any simple counterfeiter does. La riqueza real del banco y la riqueza de los primeros receptores del dinero aumenta a través de estas compras, y al mismo tiempo y por la misma acción la riqueza de aquellos que reciben el nuevo dinero muy tarde o nada en absoluto, disminuye, debido a las consecuencias inflacionarias de la falsificación. Or a bank can use such fiat money to expand its credit and earn interest on it. Once again a fraudulent income and wealth redistribution in the bank’s favor takes place.[^6] Sin embargo, además esta vez se pone en marcha un ciclo de auge-caída: colocado a una tasa de interés más baja, el crédito recién concedido causa una mayor inversión e inicialmente crea un auge que no puede distinguirse de una expansión económica; sin embargo, este auge debe dar vuelta a la caída, ya que el crédito que lo estimuló no representa ahorros verdaderos sino otro que fue creado de la nada. Por esto, con toda la estructura de inversión nueva y ampliada en marcha, debe surgir una falta de capital que hace que la culminación exitosa de todos los proyectos de inversión sea sistemáticamente imposible y en su lugar requiere una contracción con una liquidación de los anteriores malas inversiones.[^7] +Como instituciones para depositar de dinero, los bancos — al igual que otras instituciones donde se depositan productos fungibles aún más en el caso de los bancos debido al papel especial del dinero de las materias primas — se ven tentados a emitir recibos de almacén "falsos", es decir, notas de depósito no cubierto por dinero real, tan pronto como tales billetes han asumido el papel de sustitutos del dinero y son tratados por los participantes del mercado como equivalentes incuestionables de dinero real, realmente depositado. En esta situación, al emitir billetes falsos o fiat que físicamente no pueden distinguirse de los sustitutos genuinos del dinero, un banco puede - fraudulentamente y a expensas de otros - aumentar su propia riqueza. Puede comprar productos directamente con esas notas falsas y así enriquecerse de la misma manera que lo hace cualquier falsificador simple. La riqueza real del banco y la riqueza de los primeros receptores del dinero aumenta a través de estas compras, y al mismo tiempo y por la misma acción la riqueza de aquellos que reciben el nuevo dinero muy tarde o nada en absoluto, disminuye, debido a las consecuencias inflacionarias de la falsificación. O un banco puede usar dicho dinero fiat para expandir su crédito y ganar interés en él. Una vez más se produce una redistribución de ingresos y la riqueza fraudulenta a favor del banco.[^6] Sin embargo, además esta vez se pone en marcha un ciclo de auge-caída: colocado a una tasa de interés más baja, el crédito recién concedido causa una mayor inversión e inicialmente crea un auge que no puede distinguirse de una expansión económica; sin embargo, este auge debe dar vuelta a la caída, ya que el crédito que lo estimuló no representa ahorros verdaderos sino otro que fue creado de la nada. Por esto, con toda la estructura de inversión nueva y ampliada en marcha, debe surgir una falta de capital que hace que la culminación exitosa de todos los proyectos de inversión sea sistemáticamente imposible y en su lugar requiere una contracción con una liquidación de los anteriores malas inversiones.[^7] -Under the gold standard any bank or banking system (including a monopolist one) would be constrained in its own inclination to succumb to such temptations by two requirements essential for successful counterfeiting. On the one hand, the banking public must not be suspicious of the trustworthiness of the bank—that is, its anti-fraud vigilance must be low for otherwise a bank run would quickly reveal the committed fraud. Por otra parte, el banco no puede inflar sus billetes a un ritmo tal que el público pierda la confianza en el poder adquisitivo de las billetes, reducir su demanda de reserva y huir en su lugar ir hacia valores "reales", incluyendo dinero real, y de ese modo conducir al falsificador a la bancarrota. Under a system of free banking, however, with no legal tender laws and gold as money, an additional constraint on potential bank fraud arises, for then every bank is faced with the existence of nonclients or clients of different banks. Si en esta situación el dinero falsificado adicional es puesto en circulación por un banco, se debe obligatoriamente contar con el hecho de que el dinero puede terminar en manos de los no-clientes que quieren la amortización inmediata, que el banco sería entonces incapaz de conceder sin por lo menos una dolorosa contracción crediticia. In fact, such a corrective contraction could only be avoided if the additional fiat money were to go exclusively into the cash reserves of the bank’s own clients and were used by them exclusively for transactions with other clients. Pero, dado que un banco no tendría forma de saber si se podría lograr o no un resultado específico, o cómo lograrlo, la amenaza de una siguiente contracción de crédito actuaría como un disuasivo económico ineludible para cualquier fraude bancario.[^8] +Bajo el estándar de oro de cualquier banco o sistema bancario (incluyendo al monopolista) se vería limitado en su propia inclinación de sucumbir a tales tentaciones por dos requisitos esenciales para una falsificación exitosa. Por una parte, el público bancario no debe desconfiar de la confiabilidad del banco - es decir, su vigilancia anti fraude debería de ser baja porque de lo contrario una operación bancaria revelaría rápidamente el fraude cometido. Por otra parte, el banco no puede inflar sus billetes a un ritmo tal que el público pierda la confianza en el poder adquisitivo de las billetes, reducir su demanda de reserva y huir en su lugar ir hacia valores "reales", incluyendo dinero real, y de ese modo conducir al falsificador a la bancarrota. Bajo un sistema bancario libre, sin embargo, sin leyes de curso legal y oro como dinero, surge una restricción adicional sobre posibles fraudes bancarios, por esto cada banco se enfrenta con la existencia de no clientes o clientes de diferentes bancos. Si en esta situación el dinero falsificado adicional es puesto en circulación por un banco, se debe obligatoriamente contar con el hecho de que el dinero puede terminar en manos de los no-clientes que quieren la amortización inmediata, que el banco sería entonces incapaz de conceder sin por lo menos una dolorosa contracción crediticia. De hecho, tal contracción correctiva solo podría ser evitada si el dinero fiduciario adicional se destinará exclusivamente a las reservas de efectivo de los propios clientes del banco y fuera utilizado exclusivamente para transacciones con otros clientes. Pero, dado que un banco no tendría forma de saber si se podría lograr o no un resultado específico, o cómo lograrlo, la amenaza de una siguiente contracción de crédito actuaría como un disuasivo económico ineludible para cualquier fraude bancario.[^8] [^1]: On the free-market development of money, see Carl Menger, *Principles of Economics* (New York: New York University Press, 1976), pp. 257–85; “Geld,” in Carl Menger, *Gesammelte Werke*, vol. IV (Tübingen: Mohr, 1970). @@ -38,4 +38,4 @@ Under the gold standard any bank or banking system (including a monopolist one) [^7]: On the Austrian business cycle theory, see Ludwig von Mises, *The Theory of Money and Credit* (lrvington-on-Hudson, N.Y.: Foundation for Economic Education, 1971); idem, *Human Action* (Chicago: Regnery, 1966), chap. XX; F.A. Hayek, *Monetary Theory and the Trade Cycle* (New York: Augustus M. Kelley, 1975); *Prices and Production* (New York: Augustus M. Kelley, 1967); Richard von Strigl, *Kapital und Produktion* (Vienna: Julius Springer, 1934); Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970), vol. 2, chap. 12. -[^8]: What about cartels? Could not the competing banks form a cartel and agree on a joint venture in counterfeiting? Again, under free banking this is most unlikely, because a system of free banking is characterized by the complete absence of any economic incentive for cartelization. Sin restricciones para entrar en existencia, cualquier cártel del banco tendría que ser clasificado como voluntario y sufriría de los mismos problemas que cualquier cártel voluntario: en frente a la amenaza de los "no-cartelistas" y/o nuevos participantes, y reconociendo que como todo acuerdos de cártel, un cártel bancario favorecería a los miembros del cártel menos eficientes a expensas de los más eficientes, simplemente no hay una base económica para la acción exitosa, y cualquier intento de los cárteles se descompondría rápidamente como algo económicamente no eficiente. Moreover, insofar as the counterfeit money would be employed to expand credit, banks acting in concert would set off a full-scale boom-bust cycle. This, too, would deter cartelization. See on the theory of free banking Mises, *Human Action*, pp. 434–48; Rothbard, *The Mystery of Banking*, chap. VIII. \ No newline at end of file +[^8]: ¿Qué hay acerca de los cárteles? ¿No podrían los bancos competidores formar un cártel y acordar una empresa conjunta en la falsificación? De nuevo, en la banca libre, esto es muy poco probable, porque un sistema de banca libre se caracteriza por la ausencia total de cualquier incentivo económico para la cartelización. Sin restricciones para entrar en existencia, cualquier cártel del banco tendría que ser clasificado como voluntario y sufriría de los mismos problemas que cualquier cártel voluntario: en frente a la amenaza de los "no-cartelistas" y/o nuevos participantes, y reconociendo que como todo acuerdos de cártel, un cártel bancario favorecería a los miembros del cártel menos eficientes a expensas de los más eficientes, simplemente no hay una base económica para la acción exitosa, y cualquier intento de los cárteles se descompondría rápidamente como algo económicamente no eficiente. Además, en la medida en que el dinero falso se emplee para expandir el crédito, los bancos que actúen en conjunto desencadenarán un ciclo de auge y caída a gran escala. Esto, también, impediría la cartelización. Ver la teoría de la banca libre de Mises, *Acción Humana*, pp. 434-48; Rothbard, *El Misterio de la Banca*, cap. VIII. \ No newline at end of file diff --git a/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_02.md b/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_02.md index 97d3fc10f..6ae5626b8 100644 --- a/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_02.md +++ b/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_02.md @@ -12,9 +12,9 @@ La competencia dentro de la clase dominante y entre las diferentes clases domina El principal medio para la expansión del poder estatal y la eliminación de los centros de explotación rivales es la guerra y el dominio militar. La competencia interestatal implica una tendencia hacia la guerra y el imperialismo. Como centros de explotación, sus intereses son por naturaleza antagónicos. Además, con cada uno de ellos--internamente- al mando del instrumento impositivo y de los poderes de falsificación absolutos, es posible que las clases dominantes dejen que otros paguen por sus guerras. Naturalmente, si uno no tiene que pagar por sus arriesgadas empresas, pero puede obligar a otros a hacerlo, uno tiende a ser un mayor tomador de riesgos y más feliz al gatillo de lo que sería de otra manera. [^20] El marxismo, contrariamente a gran parte de las llamadas ciencias sociales burguesas, entiende bien los hechos: Existe de hecho hay una tendencia hacia el imperialismo operativo en la historia; y las principales potencias imperialistas son de hecho las naciones capitalistas más avanzadas. Sin embargo, la explicación es una vez mas defectuosa. Es el * estado * como una institución exenta de las reglas capitalistas de adquisiciones de propiedades que, por naturaleza, es agresiva. Y la evidencia histórica de una estrecha correlación entre el capitalismo y el imperialismo solo aparentemente contradice esto. Encuentra su explicación, con bastante facilidad, en el hecho de que para salir exitosamente de las guerras interestatales, un estado debe estar al mando (en términos relativos) de recursos económicos suficientes. * Ceteris paribus *, el estado con recursos más amplios ganará. Como empresa explotadora, un estado es destructivo por naturaleza de la riqueza y la acumulación de capital. La riqueza es producida exclusivamente por la sociedad civil; y cuanto más débiles sean los poderes de explotación del estado, más riqueza y sociedad de capital acumularán. Por lo tanto, por paradójico que parezca al principio, el estado más débil o más liberal es internamente, el capitalismo más desarrollado es; una economía capitalista desarrollada para extraer hace que el estado sea más rico; y un estado más rico genera guerras expansionistas cada vez más exitosas. Es esta relación la que explica por qué inicialmente los estados de Europa occidental, y en particular Gran Bretaña, fueron las principales potencias imperialistas, y por qué en el siglo XX este papel fue asumido por los Estados Unidos. -Y existe una explicación igualmente directa, pero una vez mas no enteramente marxista, para la observación siempre señalada por los marxistas, que el establecimiento bancario y comercial suele estar entre los más fervientes defensores de la fuerza militar y el expansionismo imperial. No es porque la expansión de los mercados capitalistas requiera explotación, sino porque la expansión del negocio estatal protegido y negocios privilegiado requiere que dicha protección se extienda también a los países extranjeros y que los competidores extranjeros se vean obstaculizados por adquisiciones de propiedad no contractuales e improductivas del mismo modo o más entonces que la competencia interna. Específicamente, apoya al imperialismo si esto promete llevar a una posición de dominación militar del propio estado aliado sobre otro. Para entonces, desde una posición de fuerza militar, es posible establecer un sistema de, como uno pudiese llamar--*imperialismo monetario*. El estado dominante utilizara su fuerza superior para hacer cumplir una política internacional de inflación coordinada. Su propio banco central establece el paso en el proceso de falsificacion, y los bancos centrales de los estados dominados son ordenados a usar la moneda como sus propias reservas e inflar sobre ellas. De esta manera, junto con el estado dominante y como los que reciben mas temprano la moneda de reserva falsificada, su establecimiento bancario y comercial asociado puede participar en una expropiación casi gratuita de los propietarios extranjeros y los productores de ingresos. A double layer of exploitation of a foreign state and a foreign elite on top of a national state and elite is imposed on the exploited class in the dominated territories, causing prolonged economic dependency and relative economic stagnation vis-à-vis the dominant nation. It is this—very uncapitalist—situation that characterizes the status of the United States and the U.S. dollar and that gives rise to the—correct—charge of U.S. economic exploitation and dollar imperialism?[^21] +Y existe una explicación igualmente directa, pero una vez mas no enteramente marxista, para la observación siempre señalada por los marxistas, que el establecimiento bancario y comercial suele estar entre los más fervientes defensores de la fuerza militar y el expansionismo imperial. No es porque la expansión de los mercados capitalistas requiera explotación, sino porque la expansión del negocio estatal protegido y negocios privilegiado requiere que dicha protección se extienda también a los países extranjeros y que los competidores extranjeros se vean obstaculizados por adquisiciones de propiedad no contractuales e improductivas del mismo modo o más entonces que la competencia interna. Específicamente, apoya al imperialismo si esto promete llevar a una posición de dominación militar del propio estado aliado sobre otro. Para entonces, desde una posición de fuerza militar, es posible establecer un sistema de, como uno pudiese llamar--*imperialismo monetario*. El estado dominante utilizara su fuerza superior para hacer cumplir una política internacional de inflación coordinada. Su propio banco central establece el paso en el proceso de falsificacion, y los bancos centrales de los estados dominados son ordenados a usar la moneda como sus propias reservas e inflar sobre ellas. De esta manera, junto con el estado dominante y como los que reciben mas temprano la moneda de reserva falsificada, su establecimiento bancario y comercial asociado puede participar en una expropiación casi gratuita de los propietarios extranjeros y los productores de ingresos. Una doble capa de explotacion de un estado extranjero y de una elite extranjera sobre un estado nacional y la elite es impuesto a la clase explotada en los territorios dominados, causando una dependencia economica prolongada y el estancamiento relativo de la economia vis-à-vis la nacion dominante. Esta es una situación--muy poco capitalista-- que caracteriza el estado de los Estados Unidos y el dólar de los Estados Unidos y que da lugar a la --correcta-- idea de la explotación económica de los Estados Unidos y del imperialismo del dólar. [^21] -Finally, the increasing concentration and centralization of exploitative powers leads to economic stagnation and thereby creates the objective conditions for their ultimate demise and the establishment of a classless society capable of producing unheard-of economic prosperity. +Finalmente, la creciente concentración y centralización de los poderes de explotación llevan al estancamiento económico y crean las condiciones objetivas para su desaparición definitiva y el establecimiento de una sociedad sin clases capaz de producir una prosperidad económica inaudita. Contrary to Marxist claims, this is not the result of any historical laws, however. In fact, no such things as inexorable historical laws as Marxists conceive of them exist.[^22] Nor is it the result of a tendency for the rate of profit to fall with an increased organic composition of capital (an increase in the proportion of constant to variable capital, that is), as Marx thinks. Just as the labor theory of value is false beyond repair, so is the law of the tendential fall of the profit rate, which is based on it. The source of value, interest and profit is not the expenditure of labor but of acting, i.e., the employment of scarce means in the pursuit of goals by agents who are constrained by time preference and uncertainty (imperfect knowledge). There is no reason to suppose, then, that changes in the organic composition of capital should have any systematic relation to changes in interest and profit. diff --git a/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index 7cce5aa5b..7c322facc 100644 --- a/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -92,7 +92,7 @@ Después de esta reconstrucción de lo clásico, y especialmente de la teoría d

- Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.” Who would dare disagree with this! + Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.” Who would dare disagree with this!

diff --git a/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_04.md b/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_04.md index d34f07891..8decd7250 100644 --- a/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_04.md +++ b/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_04.md @@ -18,15 +18,15 @@ Si el consumo limita la producción, y si el no-consumo se incrementa con el cre Keynes no está terriblemente perturbado por "detalles" como estos. Para conseguir lo que quiere, él simplemente cambia, completamente desapercibido, los significados de sus términos. Él abandona las definiciones formales que acaba de citar, que harían imposible tal resultado, y adopta un nuevo significado para el término ahorro. En lugar de ingresos sin consumir, ahorro tranquilamente viene a significar acaparamiento (i.e., el acto de no gastar dinero en *ya sea* consumidor *o* bienes capitales).[^76] De esta manera, los resultados pueden conducirse a salir bien. Para ello los ahorros ya no son iguales a la inversión; y el ahorro, siendo definido como el acto de *no*-gasto, automáticamente adquiere una connotación negativa, mientras que ahorro y consumo toman una positiva. Además, ahora uno debe de manera casi natural preocuparse porque los ahorros se excedan al ingreso, o eso parece, porque esto parecería implicar que algo se está fugando de la economía, y que el ingreso (definido como ingreso + consumo) debe ser de alguna manera reducido. Keynes ciertamente se preocupa acerca de esta posibilidad. Él la llama "una tendencia crónica a través de la historia humana por la propensión a que ahorrar sea más fuerte que la inducción a invertir". [^77] Y esta tendencia crónica debe, con certeza, ser particularmente pronunciada si los ingresos son elevados, porque entonces, como se nos ha dicho, los ahorros alcanzan una particularmente alta proporción del ingreso. Pero no se desesperen. Donde algo puede fugarse, algo también puede colarse. Si los ahorros son dinero sin gastar, entonces los ahorros pueden ser traídos a la existencia, simplemente a través de la creación gubernamental de dinero, de modo que se compense la fuga hacia el exterior que tiende a incrementarse cuando el ingreso aumenta. Existe el peligro, por supuesto, de que estos "ahorros comunitarios" compensatorios inmediatamente se fuguen de nuevo por ser añadidos a al acaparamiento de efectivo del sector privado (porque, de acuerdo a Keynes, los ahorros recién creados bajarían la tasa de interés y esto a su vez incrementaría la preferencia por la liquidez de los capitalistas para contrarrestar tal tendencia y para artificialmente "mantener el capital escaso"). Pero esto puede ser atendido por la "socialización de la inversión" como sabemos, y por algunos esquemas gesellianos de dinero estampado ("La idea detrás del dinero estampado es firme").[^78] Y una vez que el ahorro y la inversión son hechos públicamente—a través de la mediación del Estado, como diría Keynes—y todo el dinero es gastado, y no hay motivo para -mantener-las-cosas-escasas ya en el camino, ya no hay, de hecho, ningún problema con incrementar consumo e inversión simultáneamente. Ya que los ahorros son dinero sin gastar, y los recién creados dinero y crédito son tan genuinos como cualquier otro porque esto no está aplicado de manera "forzada" sobre nadie, los ahorros pueden ser creados de un plumazo.[^79] Y ya que el Estado, contrario a los capitalistas explotadores de la escasez, puede asegurarse que estos ahorros adicionales genuinos están de hecho siendo gastados (en vez de estar extraviados en acaparamientos), cualquier incremento en el suministro de dinero y crédito a través de la falsificación gubernamental incrementa el consumo y la inversión al mismo tiempo y entonces promueve el ingreso al doble. La inflación permanente es para Keynes la cura de todo. Ayuda a superar el estancamiento; y cuanto más lo supera son mayores las crisis de estancamiento severo de las sociedades más avanzadas. Y una vez que el estancamiento es derrotado, aún más inflación va a suprimir la escasez dentro de una generación.[^80] -Y todavía las maravillas no terminan. ¿Qué es esta fuga, este excedente de de ahorros sobre inversión, que constituye el total de tales peligros? Algo debe fugarse de algún lugar a otro lugar distinto, y debe jugar algún rol aquí y alguno allá. Keynes intenta dispersar tales pensamientos pidiéndonos nuevamente no aplicar la lógica a la economía. "El pensamiento contemporáneo", escribe, "está profundamente asentado en la noción de que si las personas no gastan su dinero de una manera lo harán en otra".[^81] Parecería difícil imaginar cómo cabría la posibilidad de que este pensamiento contemporáneo estuviese errado, pero Keynes lo cree falso. Para él existe una tercera alternativa. Something, an economic good one would think, simply drops out of existence, and this means trouble. +Y todavía las maravillas no terminan. ¿Qué es esta fuga, este excedente de de ahorros sobre inversión, que constituye el total de tales peligros? Algo debe fugarse de algún lugar a otro lugar distinto, y debe jugar algún rol aquí y alguno allá. Keynes intenta dispersar tales pensamientos pidiéndonos nuevamente no aplicar la lógica a la economía. "El pensamiento contemporáneo", escribe, "está profundamente asentado en la noción de que si las personas no gastan su dinero de una manera lo harán en otra".[^81] Parecería difícil imaginar cómo cabría la posibilidad de que este pensamiento contemporáneo estuviese errado, pero Keynes lo cree falso. Para él existe una tercera alternativa. Algo, un bien económico pensaría uno, simplemente deja de existir, y esto significa problemas. -> An act of individual saving means—so to speak—a decision not to have dinner to-day. But it does *not* necessitate a decision to have dinner or buy a pair of boots a week hence or a year hence or to consume any specified thing at any specified date. Thus it depresses the business of preparing to-day’s dinner without stimulating the business of making ready for some future act of consumption. It is not a substitution of future consumption-demand for present consumption-demand—it is a net *diminution* of such demand.[^82] +> Un acto de ahorro individual significa —por así decirlo —una decisión de no tener cena hoy. Pero éste *no* necesita una decisión para cenar o comprar un par de botas a la semana o al año o para consumir cualquier cosa específica en cualquier fecha específica. En consecuencia, esto deprime el negocio de preparar la cena de hoy sin estimular el negocio de prepararse para algún acto de consumo futuro. Esto no es una sustitución de la demanda de consumo futuro por la demanda de consumo presente— es una *disminución* neta de tal demanda.[^82] -Still, the strictures of a two-valued logic do not quite crumble yet. How can there be any net diminution of something? What is not spent on consumer goods or capital goods must still be spent on something else—namely on cash. *This exhausts all possibilities*. Income and wealth can be and must be allocated to consumption, investment, or cash. Keynes’s diminution, the leakage, the excess of savings over investment, is income spent on, or added to, cash hoardings. But such an increase in the demand for cash has no effect on income, consumption, and investment whatever, as has already been explained. With the social money stock being given, a general increase in the demand for cash can only be brought about by bidding down the money prices of nonmoney goods. But so what?[^83] Nominal income (i.e., income in terms of money) will fall; but real income and the real consumption-investment proportion will be entirely unchanged. And people along the way get what they want: an increase in the real value of their cash balances, and of the purchasing power of the money unit. There is nothing stagnating here, or draining, or leaking, and Keynes has offered *no theory of stagnation at all* (and with this, of course, also no theory of how to get out of stagnation). He merely has given a perfectly normal phenomenon such as falling prices (caused by an increased demand for money, or by an expanding productive economy) a bad name in calling it stagnation, or depression, or the result of a lacking effective demand, so as to find just another excuse for his own inflationary schemes.[^84] +Aún así, las restricciones de una lógica de dos valores no se desmoronan completamente todavía. ¿Cómo puede haber cualquier disminución neta de algo? Lo que no es gastado en bienes de consumo o bienes de capital aún deben ser gastados en algo más—a saber dinero en efectivo. *Esto agota todas las posibilidades*. Ingreso y riqueza puede ser y debe ser destinada al consumo, inversión, o efectivo. La disminución de Keynes, la fuga, el exceso de ahorros sobre inversión, es ingreso gastado en, o añadido a, acaparamientos de efectivo. Pero tal incremento en la demanda de efectivo no tiene efecto en ingreso, consumo, e inversión de cualquier modo, como ya ha sido explicado. Con los valores del dinero social dados, un incremento general en la demanda de efectivo solo puede ser alcanzado bajando los precios monetarios de los bienes no-monetarios a través de la subasta. Pero, ¿y entonces?[^83] El ingreso nominal (i.e., ingreso en términos de dinero) caerá; pero el ingreso real y la proporción consumo-inversión reales permanecerá enteramente invariable. Y las personas en el camino obtienen lo que buscan: un incremento en el valor real de sus balances de efectivo, y el poder de compra de la unidad monetaria. No hay nada estancado aquí, o drenando, o fugándose, y Keynes no ha ofrecido *ninguna teoría del estancamiento* (y con esto, por supuesto, tampoco ninguna teoría de cómo salir del estancamiento). Él meramente ha dado un fenómeno perfectamente normal como la caída de precios (causado por una incrementada demanda de dinero, o por una economía productiva en expansión) un mal nombre al llamarlo estancamiento, o depresión, o el resultado de la falta de una demanda efectiva, con el fin de encontrar otra excusa para sus propios esquemas inflacionarios.[^84] -Here we have Keynes in his entire greatness: the twentieth century’s most famous “economist.” Out of false theories of employment, money, and interest, he has distilled a fantastically wrong theory of capitalism and of a socialist paradise erected out of paper money. +Aquí tenemos a Keynes en toda su grandeza: el más famoso "economista" del siglo veintiuno. Falto de falsas teorías de empleo, dinero e interés, ha destilado una fantásticamente incorrecta teoría del capitalismo y de un paraíso socialista levantado sobre papel moneda. -[^67]: Keynes’s socialism, however, is not the egalitarian-proletarian version as espoused by the Bolsheviks. For this Keynes has nothing but contempt. His socialism is of the fascist or Nazi variety. In the preface to the German edition of his *General Theory* (which appeared in late 1936) he wrote: +[^67]: El socialismo de Keynes, sin embargo, no es la versión igualitaria-proletaria que se muestra como la adoptada por los Bolcheviques. Para esto, Keynes no tiene más nada que desprecio. His socialism is of the fascist or Nazi variety. In the preface to the German edition of his *General Theory* (which appeared in late 1936) he wrote: > The theory of aggregate production that is the goal of the following book can be much more easily applied to the conditions of a totalitarian state than the theory of the production and distribution of a given output turned out under the conditions of free competition and of a considerable degree of *laissez-faire*. (quoted from Hazlitt, *The Failure of the “New Economics,”* p. 277) diff --git a/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index d6ce3c62b..25227286c 100644 --- a/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -103,9 +103,9 @@ content_files: - 03_p02_ch13.md - "" translation: - language: en + language: es-VE is_translation: true - this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy" + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/es-VE/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy" fetch_translators: true fetch_reviwers: true fetch_progress: true @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/es-VE/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/info.yml b/es-VE/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/info.yml index 314ee454c..b16f95f6d 100644 --- a/es-VE/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/info.yml +++ b/es-VE/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/info.yml @@ -4,9 +4,9 @@ content_files: - essay.md - "" translation: - language: en + language: es-VE is_translation: true - this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/Higher Costs Dont Mean Higher Prices" + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/es-VE/Higher Costs Dont Mean Higher Prices" fetch_translators: true fetch_reviwers: true fetch_progress: true diff --git a/es-VE/Libertarianism and the Alt-Right/info.yml b/es-VE/Libertarianism and the Alt-Right/info.yml index e36acabfb..4b6fb7655 100644 --- a/es-VE/Libertarianism and the Alt-Right/info.yml +++ b/es-VE/Libertarianism and the Alt-Right/info.yml @@ -4,9 +4,9 @@ content_files: - 01_speech.md - "" translation: - language: en + language: es-VE is_translation: true - this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/Libertarianism and the Alt-Right" + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/es-VE/Libertarianism and the Alt-Right" fetch_translators: true fetch_reviwers: true fetch_progress: true diff --git a/es-VE/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/es-VE/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index b0d221490..c8ed82cbc 100644 --- a/es-VE/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/es-VE/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,22 +3,10 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: - language: en + language: es-VE is_translation: true - this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production" + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/es-VE/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production" fetch_translators: true fetch_reviwers: true fetch_progress: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/es-VE/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/es-VE/Universally Preferable Behaviour/info.yml index 5127279af..10c9d3e55 100644 --- a/es-VE/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/es-VE/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -97,9 +97,9 @@ content_files: - p05_appendices.md - "" translation: - language: en + language: es-VE is_translation: true - this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/Universally Preferable Behaviour" + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/es-VE/Universally Preferable Behaviour" fetch_translators: true fetch_reviwers: true fetch_progress: true @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/es-VE/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md b/es-VE/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md index 0a635cbad..9b9c5320b 100644 --- a/es-VE/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md +++ b/es-VE/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md @@ -92,42 +92,42 @@ Biológicamente, el parasitismo es un estrategia totalmente válida de supervive Sin embargo, un virus que nos deja continuamente exhaustos y apenas capaces de mantenernos vivos, puede difícilmente denominarse "beneficio mutuo". Si pensamos en nuestra larga y sombría historia de desastres, hambre, guerra, enfermedades y pobreza - y la comparamos con los asombrosos éxitos materiales de la modernidad - está claro que una forma de parasitismo tiranizó nuestras mentes y capacidades por milenios. Ahora que los últimos cientos de años han mostrado el poder y la creatividad del espíritu humano, podemos ver nuestra especie como un organismo que se ha sacudido un terrible parásito y surgió desde un lecho de muerte sin fin para realizar las más asombrosas hazañas de la gimnasia. -When we cure ourselves of a disease, we feel better, but the disease does not. From the perspective of the smallpox virus, the smallpox vaccine is genocidal. +Cuando nos curamos de una enfermedad, nos sentimos mejor, pero no la enfermedad. Desde la perspectiva del virus de la viruela, la vacuna contra la viruela es genocida. -In the same way, the parasites that strangle mankind view the liberty of the majority with horror. Since their parasitism frees them from the demands of reality – to earn their daily bread – they inevitably view the freedom of the masses as a form of enslavement for themselves. Thus would a farmer view the “liberation” of his livestock as an utter disaster… +En el mismo sentido, los parásitos que estrangulan a la humanidad ven la libertad de la mayoría con horror. Ya que su parasitismo los libera de las demandas de la realidad - Para ganar el pan de cada día - ellos inevitablemente ven la libertad de las masas como una forma de esclavizarse a si mismos. Así, un granjero varia la "liberación" de su ganado como un desastre total… -Establishing truth necessarily limits fantasy. Limiting fantasy necessarily limits exploitation. If I can convince you that I am a living man-God, and that the God who birthed me wants you to give me ten percent of your income, or you will be punished for eternity, then I can become exceedingly rich. I am a parasite of illusions, and depend on those illusions for my sustenance as surely as fungus relies on warmth, dampness – and darkness. +Establecer la verdad necesariamente limita con la fantasia. Limitar la fantasia necesariamente limita con la explotación. Si puedo convencerte de que yo soy un dios hecho hombre, y que el Dios que me dio a luz quiere que me des el diez por ciento de tus ingresos, o seras castigado por la eternidad, entonces yo me haré extremadamente rico. Soy un parásito de las ilusiones y dependo de esas ilusiones para mi sustento seguro, como los hongos dependen del calor, la humedad - y la oscuridad. -Those who use moral fantasies to exploit mankind have always fought tooth and nail against those who threaten their livelihood by discovering and disseminating the truth. +Aquellos que usan fantasías morales para explotar la humanidad, siempre han luchado con uñas y dientes contra quienes amenazan su forma de vida al descubrir y difundir la verdad. -We are familiar with the example of the Mafia, which threatens potential rivals with maiming and death, or the spectacle of religious sects attacking each other, or one government attacking another. +Estamos familiarizados con el ejemplo de la Mafia, que amenaza a rivales potenciales con mutilaciones y muerte, o el espectáculo de sectas religiosas atacándose entre ellas, o un gobierno atacando a otro. -When philosophers expose the falsehoods necessary for continued exploitation, however, they are ideally not aiming to set themselves up as competitors. They do not wish to *replace* the Mafia, or the church – they wish to eliminate it completely. +Cuando los filósofos exponen las falsedades necesarias para una explotación continua, sin embargo, idealmente no pretenden establecerse como competidores. Ellos no quieren *reemplazar* la Mafia, o la iglesia - ellos quieren eliminarla por completo. -A more modern analogy would be the relationship between the state, lobbyists and taxpayers. Lobbyists will ferociously attack other lobbyists who compete for the same tax dollars. However, imagine how *all* lobbyists would band together to attack anyone who proposed eliminating the state as an institution. +Una analogía mas moderna seria la relación entre el estado, cabilderos y contribuyentes. Los cabilderos atacarán ferozmente a otros cabilderos que compiten por los mismos dólares de impuestos. Sin embargo, imagina como *todos* los cabilderos se agruparían para atacar a cualquiera que proponga eliminar el estado como una institución. -Parasites will aggressively compete with one another for the host’s limited resources – but it is in their best interest to band together to attack anything that threatens to eliminate the host itself. +Los parásitos competirán agresivamente entre ellos por los recursos limitados del anfitrión, pero les conviene unirse para atacar cualquier cosa que amenace con eliminar al anfitrión en si. -In this way, in any society where the state and the church are nominally separated, each entity tends to compete for adherents. Where the church begins to lose ground, the state will aggressively recruit patriots – resulting in secular socialism. Where the state begins to lose ground, the church will aggressively recruit adherents – resulting in religious fundamentalism, often with tinges of libertarianism. +De esta manera, en cualquier sociedad donde el estado y la iglesia son nominalmente separados, cada entidad tiende a competir por seguidores. Donde la iglesia empieza a perder terreno, el estado reclutara agresivamente patriotas - resultando en un socialismo secular. Donde el estado empieza a perder terreno, la iglesia agresivamente reclutara adeptos - resultado en el fundamentalismo religioso, a menudo con tintes de libertarismo. -However, the philosophers who oppose *all* intellectual error are the sworn enemies of all the parasites that feed off illusions. The “great truths” of physics eliminate the need for supernatural agents, and render miracles impossible. The explanatory power of science wholly outshines the religious fictions that masquerade as knowledge about the physical world. +Sin embargo, los filósofos que se oponen a *todo* error intelectual son los enemigos jurados de todos los parásitos que se alimentan de ilusiones. Las "Grandes verdades" de la física eliminan la necesidad de agentes sobrenaturales, y hacen a los milagros imposibles. El poder explicativo de la ciencia eclipsa completamente las ficciones religiosas que están disfrazadas de conocimiento acerca del mundo físico. -The scientific method requires that every thesis be supported by evidence and rationality. Since there is no evidence for gods – and the very *idea* of gods is innately self-contradictory – the thesis “gods exist” cannot stand. Inevitably, the religious parasites attempt to defend their thesis by trying to split reality into “two realms” – the scientific and the spiritual. However, there is no evidence for the existence of this “spiritual” realm in the present, any more than there was for the parallel universe of Platonic “Forms” two thousand five hundred years ago. +El método científico requiere que cada tesis esté respaldada por evidencia y racionalidad. Puesto que no hay evidencia de los Dioses - y que cada *idea* de los dioses es de por si -contradictoria- la tesis "dios existe" no se puede aguantar. Inevitablemente, los parásitos religiosos tratan de defender su tesis tratando de dividir la realidad en "dos reinos" - el científico y el espiritual. Sin embargo, no hay evidencia para la existencia de este reino "espiritual" en el presente, más de lo que había para el universo paralelo de las "Formas" platónicas hace dos mil quinientos años. -Thus the establishment of consistent and universal truth necessarily limits and destroys the exploitive potential of illusion. In particular, the “great truths,” which are universal and consistent, make redundant and ridiculous the “middle truths” – which are in fact exploitive fantasies. We are familiar with the “middle truth” of religion; a few others will be examined and revealed here, some of which may shock you. +Por lo tanto, el establecimiento de una verdad consistente y universal necesariamente limita y destruye el potencial de explotación de la ilusión. En particular, las "Grandes verdades" las cuales son universales y consistentes, hacen redundantes y ridículas las "medianas verdades" - que en realidad son fantasías de explotación. Estamos familiarizados las "media verdad" de la religion: algunos otros serán examinados y revelados aquí, algunos de los cuales pueden sorprenderlo. -### Effective Parasitism +### Parasitismo Efectivo -The most effective parasites – or viruses – are those which fool the body into indifference. Our immune systems are designed to attack foreign substances within the body, isolating and killing them. We fear HIV and cancer in particular because they are able to bypass our immune systems. The same technique is used by intellectual parasites to disable the defence systems of those they prey upon. +Los parásitos - o virus - mas efectivos, son aquellos que engañan al cuerpo en la indiferencia. Nuestros sistemas inmunológicos están diseñados para atacar sustancias extrañas dentro del cuerpo; aislándolas y matándolas. Tememos al VIH, y el cáncer en particular porque son capaces de eludir nuestro sistema inmune. La misma técnica se utiliza por parásitos intelectuales para desactivar los sistemas de defensa de quienes se aprovechan. -If a stranger attacks you in an alley and demands your money, you will be horrified and appalled. You may fight back, you may run, or you may give him your wallet, but you would remain shocked, angry and frightened by the interaction. When you repeated the story, you would tell it in a way that reinforced the base and vile violation of your personal and property rights. Others would feel sympathy for your predicament, and would avoid said alley in the future. +Si un extraño te ataca en un callejón y te exige dinero, estarás horrorizado y consternado. Puede que te defiendas, puede que corras, o puede que le des tu cartera, pero quedara sorprendido, molesto o asustado por la interacción. Cuando repites la historia, dirás de una manera que refuerza la base y vil violación de tus derechos personales y a la propiedad. Otros sentirían compasión por su situación, y evitaran dicho callejón en el futuro. -This is an example of a “little truth,” which is: “Stealing from me is wrong.” +Este es el ejemplo de una "pequeña verdad" la cual es: "Robarme está mal-" -However, when a government agent sends you a letter demanding that you pay him money, you may feel a certain indignity, but you would not relate the story with the same horror and indignation to your friends. +Sin embargo, cuando un agente del gobierno le envía una carta exigiendo que le pague dinero, puede sentirse indignado, pero no contaras la historia a tus amigos con el mismo horror e indignación. -This is an example of a “middle truth,” which obscures a “great truth,” which is that “stealing is wrong.” +Este es un ejemplo de una "media verdad" que oculta una "gran verdad" que es "robar está mal." -This book will focus on exposing and destroying these false “middle truths.” I believe that mankind suffers endlessly under the tyranny of false ethical “middle truths” which justify the destructive world-views of religious superstition, secular despotism and the cult of the family. +Este libro se centrará en exponer y destruir estas "medias verdades" falsas. Creo que la humanidad sufre infinitamente bajo la tiranía de falsas "verdades medias" éticas que justifican las destructivas cosmovisiones de la superstición religiosa, el despotismo secular y el culto a la familia. -My thesis in this book is that in ethics, as in every other intellectual discipline, the great truths arise directly from the little truths. The disorienting fog of the “middle truths” is a hellish path to navigate, but it is worth struggling through, because the only fundamental alternative to truth is exploitation, destruction – and, inevitably, the untimely demise of millions. \ No newline at end of file +Mi tesis en este libro es que en la ética, como en cualquier otra disciplina intelectual, las grandes verdades crecen directamente de las pequeñas verdades. La niebla desorientadora de las "verdades medias" es un camino infernal para navegar, pero vale la pena luchar porque la única alternativa fundamental a la verdad es la explotación, la destrucción - e, inevitablemente, la prematura desaparición de millones. \ No newline at end of file diff --git a/es-VE/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_02_univ.md b/es-VE/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_02_univ.md index ba2d4fd3f..8c3806fdc 100644 --- a/es-VE/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_02_univ.md +++ b/es-VE/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_02_univ.md @@ -71,11 +71,11 @@ O: Podríamos incorporar muchos más argumentos para apoyar la existencia y validez del CUP, pero dejaremos terminar nuestro caso con lo anterior, y movernos a una examinación de la naturaleza del CUP. -#### UPB: Optional And Objective +#### UPB: opcional y objetivo -Since we have proven the validity of universally preferable behaviour, the question of morality now shifts. Since morality *is* valid, what theories can quantify, classify, explain and predict it? +Dado que hemos demostrado la validez de un comportamiento universalmente preferible, la cuestión de la moralidad ahora cambia. Puesto que la moralidad *es* valida, ¿Qué teorías pueden cuantificarlo, clarificarlo, explicarlo y predecirlo? -First of all, we must remember that morality is clearly optional. Every man is subject to gravity and requires food to live, but no man has to act morally. If I rape, steal or kill, no thunderbolt strikes me down. Moral rules, like the scientific method or biological classifications, are merely ways of rationally organising facts and principles relative to objective reality. +Antes que nada, debemos recordar que la moralidad es claramente opcional. Cada hombre está sujeto a la gravedad y requiere de comida para vivir, pero ningún hombre tiene que actuar moralmente. Si violo, robo o mato, ningún trueno me va a caer. Las reglas morales, como el método científico o las clasificaciones biológicas, son simplemente formasmracionales de organizar hechos y principios relativos a la realidad objetiva. The fact that compliance with moral rules is *optional*, however, has confused many thinkers into believing that morality itself is *subjective*. Nothing could be further from the truth. diff --git a/es-VE/Universally Preferable Behaviour/p02_ch02_the_first_test_rape.md b/es-VE/Universally Preferable Behaviour/p02_ch02_the_first_test_rape.md index 6224fdfa4..6b93ef881 100644 --- a/es-VE/Universally Preferable Behaviour/p02_ch02_the_first_test_rape.md +++ b/es-VE/Universally Preferable Behaviour/p02_ch02_the_first_test_rape.md @@ -130,26 +130,26 @@ El violador puede justificar sus acciones evitando la proposición "la violació Esta proposición también falla la prueba lógica más básica de UPB. Si Bob cree que debería tomar su propio placer violando a Doug - independientemente del desagrado de Doug - entonces Bob no puede elevar racionalmente su preferencia a un UPB. -If everyone should take their own pleasure regardless of their victim’s *dis*pleasure, then Bob has no right to rape Doug, since although Bob *prefers* to rape Doug, Doug most certainly does *not* prefer to be raped. If everyone should take their pleasure regardless of the displeasure of others, then there is no rational reason why Bob’s preference to rape Doug should take precedence over Doug’s preference to not be raped, regardless of the displeasure that refusing to be raped would cause Bob. +Si todos deberían tomar su placer propio independientemente del *des*agrado de sus víctimas, entonces Bob no tiene derecho de violar a Doug, ya que aunque Bob *prefiere* violar a Doug, Doug sin duda *no* prefiere ser violado. Si todos deberían tomar su placer independientemente del desagrado de otros, entonces no hay ninguna razón racional por qué la preferencia de Bob de violar a Doug debería tomar precedencia sobre la preferencia de Doug de no ser violado, sin importar el desagrado que negarse a ser violado le causaría a Bob. -Thus Doug can say to Bob: “It is morally good for me to rape you, because personal preferences can be violently enforced.” Bob, of course, can then reply: “It is then morally good for me to violently resist your attack, since my personal preference to not be raped can also be violently enforced.” +De este modo Doug le puede decir a Bob: " Es moralmente bueno para mí violarte, porque las preferencias personales pueden ser aplicadas violentamente." Bob, por supuesto, puede responder: "Entonces es moralmente bueno para mí resistirme violentamente a tu ataque, puesto que mi preferencia personal de no ser violado puede también ser aplicada violentamente." -Of course, few rapists are philosophers, but as we mentioned above, the primary danger to human beings is not the individual criminal, but irrational and exploitive moral theories. For instance, incarceration is inevitably justified through an appeal to a moral theory – and incarceration causes far more people to be raped than private criminals could ever dream of. If the moral theory that justifies incarceration is incorrect, then *correcting* this moral theory should be by far the highest concern of anyone wishing to reduce the prevalence of rape. +Por supuesto, pocos violadores son filósofos pero, como mencionamos arriba, el principal peligro para los seres humanos no es el individuo criminal sino las teorías irracionales y de explotación moral. Por ejemplo, el encarcelamiento es inevitablemente justificado a través de una apelación a una teoría moral - y el encarcelamiento causa que mucha más gente sea violada de lo que los criminales privados podrían alguna vez soñar. Si la teoría moral que justifica el encarcelamiento es incorrecta, entonces *corregir* esta teoría moral debería ser por mucho la mayor preocupación de cualquier persona que desee reducir la prevalencia de la violación. -Thus it would seem that the only logical possibility for rape is that *not* raping is universally preferable behaviour – or that rape is universally banned behaviour. +Así, parecería que la única posibilidad lógica para la violación es que *no* violar es un comportamiento universalmente prefererido - o que la violación es un comportamiento prohibido universalmente. -### Whew! +### ¡Uf! -The fact that the UPB framework has logically and effectively validated the moral proposition that rape is evil – not “good,” or “aesthetically preferable,” or “personally preferable,” or “morally neutral” – is a very good sign. It does not prove beyond a shadow of a doubt that UPB will logically validate all “common sense” moral propositions, but the first hurdle has been passed, and that should give us great cause for celebration. If I were a physicist proposing a Unified Field Theory, and the application of my theory correctly predicted where a thrown baseball would land, I could justly be enormously pleased. +El hecho de que la estructura de UPB ha validado lógica y efectivamente la proposición moral de que la violación es maldad - no "buena," o "estéticamente preferible," o "personalmente preferible," o "moralmente neutral" - es una señal muy buena. Eso no prueba más allá de una sombra de duda que los UPB lógicamente validarán todas las proposiciones morales de "sentido común", pero el primer obstáculo ha sido superado y eso debería darnos un gran motivo de celebración. Si yo fuera un físico proponiendo una Teoría del Campo Unificado y la aplicación de mi teoría predijo correctamente dónde aterrizaría una pelota de béisbol que fue lanzada, yo podría con razón estar enormemente satisfecho. -Einstein’s theory of relativity predicted that light would bend around a gravity well – when this was first confirmed, it did not prove his theory beyond a shadow of a doubt, but it did prove that the theory *could* be true, which was a great leap forward. The first validation is always the hardest, because it is so easy to get things wrong, and error always outnumbers accuracy. +La teoría de la relatividad de Einstein predijo que la luz se curvaría alrededor de un pozo gravitacional - cuando esto fue confirmado por primera vez, eso no probó su teoría más allá de una sobra de duda, pero probó que la teoría *podía* ser verdad, lo que era un gran salto adelante. La primera validación es siempre la más difícil porque es muy fácil equivocarse y el error siempre supera a la precisión. -The UPB framework has correctly validated our moral premise that rape is evil. This is a necessary – but not sufficient – criterion for proof, and fully supports additional investigation. Thus, let us continue… +La estructura de UPB ha validado correctamente nuestra premisa moral de que la violación es maldad. Esto es un criterio necesario - pero no suficiente - para prueba y apoya completamente la investigación adicional. De esta manera, continuemos… -[^1]: This is very different from a physical assault, which destroys your capacity for free choice. +[^1]: Esto es muy diferente a una agresión física, lo que destruye tu capacidad de libre elección. -[^2]: It cannot be argued that rape does not involve a preference, since rape is a behaviour and, as we have discussed above, all behaviours involve preference. +[^2]: No se puede discutir que la violación no involucra preferencia, porque la violación es un comportamiento y, como hemos discutido arriba, todos los comportamientos involucran preferencia. -[^3]: Note that I cannot propose that “personal preferences *may* be violently inflicted upon other people, since that is a violation of UPB, which states that moral rules must be absolute and universal – if they are not, they fall into APA territory, and so cannot be inflicted on others. +[^3]: Toma en cuenta que no puedo proponer que las "preferencias personales *pueden* ser infligidas violentamente a otras personas, ya que eso es violación de los UPB, lo que establece que las reglas morales deben ser absolutas y universales - si no lo son, caen en territorio APA y no pueden ser infligidas a otros. -[^4]: We can avoid situations which increase the likelihood of rape, but we cannot avoid a rape in progress. \ No newline at end of file +[^4]: Podemos evitar situaciones que aumenten la probabilidad de violación, pero no podemos evitar una violación en curso. \ No newline at end of file diff --git a/es-VE/template/info.yml b/es-VE/template/info.yml index 8f26dbdf0..d489c9831 100644 --- a/es-VE/template/info.yml +++ b/es-VE/template/info.yml @@ -2,11 +2,11 @@ content_files: - - content.md - - https://github.com/ancap-ch/from-en/blob/utopian/en/template/content.md + - https://github.com/ancap-ch/from-en/blob/utopian/es-VE/template/content.md translation: - language: en + language: es-VE is_translation: true - this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/template" + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/es-VE/template" fetch_translators: true fetch_reviwers: true fetch_progress: true diff --git a/fa/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md b/fa/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md index c55619b3d..08e27b7b7 100644 --- a/fa/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md +++ b/fa/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md @@ -6,54 +6,136 @@ او در کل چینین استدلال می کند، " هرچ چند این منطقی و صحیح باشد یا خیر، اصولی که علم اقتصاد بر آن اساس است نامعتبر می باشد. [^2] -ظاهرا فقط یک راه (برای تمام متخصصان اجتماعی) در این نتیجه گیری ناخوشایند وجود دارد: استدلال می کند که محصولات خاصی وجود دارند که بنا به برخی دلایل خاص استدلال اقتصادی بالا برای آنها صدق نمی کند. این همانیست که نظریه پردازان اصطلاح کالاهای عمومی مصمم به اثبات آن هستند. [^3] با این حال، من نشان خواهم داد که در واقع چنین کالاها یا استدلالهای خاصی وجود ندارد و اینکه تولید امنیت بطور خاص باعث ایجاد یک مشکل متفاوت از دیگر خدمات یا کالاها نمی شود. علیرغم تعداد بالای پیروانش، تمام نظریه کالاهای عمومی اشتباه، استدلال زرق و برق دار، ناسازگار با ناسازگاریهای داخلی، غیرشاخص است که با تعصبات مردم بازی م یکند و اعتقادات را فرض می کند ولی هیچ پشتوانه علمی ندارد - -آیا مسیرفراری که اقتصاددانان اجتماعی پیدا کرده اند به منظور جلوگیری از نمایش نتیجه گیری مولیناری به نظر نمی رسد? از زمان مولیناری به بعد پاسخ آری به این سوال که آیا کالاهایی وجود دارند که انواع مختلف آنالیزهای اقتصادی روی آنها اعمال شود رایج شده است. در حقیقت، تقریبا غیرممکن است که یک کتاب اقتصادی معاصر بتوان یافت که بر اهمیت حیاتی تمایز بین کالاهای خصوصی تاکید نکرده باشد که برای آن حقایق برتری اقتصادی یک نظم سرمایه داری تولید بطور کلی پذیرفته شده باشد، و کالاهای عمومی که بطور کلی انکار می شوند.[^5] کالاها و سرویسهای معینی(شامل امنیت) را خاص می گویند زیرا لذتشان نمی تواند محدود به کسانی بشود که واقعا تولید خود را تامین مالی کرده اند. در عوض افرادی که در تامین مالی آنها شرکت نمی کنند هم سود می برند. چنین کالاهایی ، کالاها یا خدمات عمومی ( در نقطه مقابل کالاها یا خدمات خصوصی، که بطور انحصاری برای مردمی که واقعا پول آنها را داده اند منفعت دارند) نامیده می شوند. با توجه به این ویژگی خاص کالاهای عمومی، چنین استدلال می شود که بازار نمی تواند آنها را کلی یا حداقل به اندازه کافی یا با کیفیت تولید کند. از این رو، عمل جبران آمیز دولت ضروری است. [^6] - -The examples given by different authors of alleged public goods vary widely. Authors often classify the same good or service differently, leaving almost no classification of a particular good undisputed, which clearly foreshadows the illusory character of the whole distinction.[^7] Nonetheless, some examples that enjoy particularly popular status as public goods are the fire brigade that stops a neighbor’s house from catching fire, thereby letting him profit from my fire brigade, even though he did not contribute anything to financing it; or the police that, by walking around my property scare away potential burglars from my neighbor’s property as well, even if he did not help finance the patrols; or the lighthouse, an example particularly dear to economists,[^8] that helps a ship find its way even though the ship’s owner did not contribute a penny to its construction or upkeep. - -Before continuing with the presentation and critical examination of the theory of public goods, I will investigate how useful the distinction between private and public goods is in helping decide what should be produced privately and what should be provided by the state or with state help. Even the most superficial analysis could not fail to point out that using the alleged criterion of inexcludability, rather than presenting a sensible solution, would get one into deep trouble. While at least at first glance it seems that some of the stateprovided goods and services might indeed qualify as public goods, it certainly is not obvious how many of the goods and services that are actually produced by states could come under the heading of public goods. Railroads, postal services, telephone, streets, and the like seem to be goods whose usage can be restricted to the persons who actually finance them, and hence appear to be private goods. And the same seems to be the case regarding many aspects of the multidimensional good “security”: everything for which insurance could be taken out would have to qualify as a private good. Yet this does not suffice. Just as many state-provided goods appear to be private goods, so many privately produced goods seem to fit in the category of a public good. Clearly my neighbors would profit from my wellkept rose garden—they could enjoy the sight of it without ever helping me garden. The same is true of all kinds of improvements that I could make on my property that would enhance the value of neighboring property as well. Even those people who do not throw money in his hat can profit from a street musician’s performance. Those fellow passengers on the bus who did not help me buy it profit from my deodorant. And everyone who ever meets me would profit from my efforts, undertaken without their financial support, to turn myself into a most lovable person. Now, do all these goods—rose gardens, property improvements, street music, deodorants, personal improvements—since they clearly seem to possess the characteristics of public goods, then have to be provided by the state or with state assistance? - -As these examples of privately produced public goods indicate, there is something seriously wrong with the thesis of public goods theorists that public goods cannot be produced privately, but instead require state intervention. Clearly they can be provided by markets. Furthermore, historical evidence shows us that all of the so-called public goods that states now provide have at some time in the past actually been provided by private entrepreneurs or even today are so provided in one country or another. For example, the postal service was once private almost everywhere; streets were privately financed and still are sometimes; even the beloved lighthouses were originally the result of private enterprise;[^9] private police forces, detectives, and arbitrators exist; and help for the sick, the poor, the elderly, orphans, and widows has been a traditional concern of private charity organizations. To say, then, that such things cannot be produced by a pure market system is falsified by experience a hundredfold. - -Apart from this, other difficulties arise when the public-private goods distinction is used to decide what and what not to leave to the market. For instance, what if the production of so-called public goods did not have positive but had negative consequences for other people, or if the consequences were positive for some and negative for others? What if the neighbor whose house was saved from burning by my fire brigade had wished (perhaps because he was overinsured) that it had burned down; or my neighbors hate roses, or my fellow passengers find the scent of my deodorant disgusting? In addition, changes in the technology can change the character of a given good. For example, with the development of cable TV a good that was formerly (seemingly) public has become private. And changes in the laws of property—of the appropriation of property—can have the very same effect of changing the public-private character of a good. The lighthouse, for instance, is a public good only insofar as the sea is publicly (not privately) owned. But if it were permitted to acquire pieces of the ocean as private property, as it would be in a purely capitalist social order, then as the lighthouse shines over only a limited territory, it would clearly become possible to exclude nonpayers from the enjoyment of its services. - -Leaving this somewhat sketchy level of discussion and looking into the distinction between private and public goods more thoroughly, we discover that the distinction turns out to be completely illusory. A clear-cut dichotomy between private and public goods does not exist, and this is essentially why there can be so many disagreements on how to classify a given good. All goods are more or less private or public and can—and constantly do—change with respect to their degree of privateness/publicness as people’s values and evaluations change, and as changes occur in the composition of the population. In order to recognize that they never fall, once and for all, into either one or the other category, one must only recall what makes something a good. For something to be a good it must be recognized and treated as scarce by someone. Something is not a good as such, that is to say; goods are goods only in the eyes of the beholder. Nothing is a good unless at least one person subjectively evaluates it as such. But then, when goods are never goods-as-such—when no physico-chemical analysis can identify something as an economic good—there is clearly no fixed, objective criterion for classifying goods as either private or public. They can never be private or public goods as such. Their private or public character depends on how few or how many people consider them to be goods, with the degree to which they are private or public changing as these evaluations change and range from one to infinity. Even seemingly completely private things like the interior of my apartment or the color of my underwear can thus become public goods as soon as somebody else starts caring about them.[^10] And seemingly public goods, like the exterior of my house or the color of my overalls, can become extremely private goods as soon as other people stop caring about them. Moreover, every good can change its characteristics again and again; it can even turn from a public or private good to a public or private bad or evil and vice versa, depending solely on the changes in this caring or uncaring. If this is so, then no decision whatsoever can be based on the classification of goods as private or public.[^11] In fact, to do so it would become necessary to ask virtually every individual with respect to every single good whether or not he happened to care about it—positively or negatively and perhaps to what extent—in order to determine who might profit from what and who should therefore participate in the good’s financing. (And how could one know if they were telling the truth?) It would also become necessary to monitor all changes in such evaluations continuously, with the result that no definite decision could ever be made regarding the production of anything, and as a consequence of a nonsensical theory all of us would be long dead.[^12] - -But even if one were to ignore all these difficulties and were willing to admit, for the sake of argument that the private-public good distinction does hold water, the argument would not prove what it is supposed to. It neither provides conclusive reasons why public goods—assuming that they exist as a separate category of goods—should be produced at all, nor why the state rather than private enterprises should produce them. This is what the theory of public goods essentially says, having introduced the aforementioned conceptual distinction: The positive effects of public goods for people who do not contribute anything to their production or financing proves that these goods are desirable. But evidently they would not be produced, or at least not in sufficient quantity and quality, in a free, competitive market, since not all of those who would profit from their production would also contribute financially to make the production possible. In order to produce these goods (which are evidently desirable, but would not be produced otherwise), the state must jump in and assist in their production. This sort of reasoning, which can be found in almost every textbook on economics (Nobel laureates not excluded)[^13] is completely fallacious on two counts. - -For one thing, to come to the conclusion that the state has to provide public goods that otherwise would not be produced, one must smuggle a norm into one’s chain of reasoning. Otherwise, from the statement that because of some special characteristics they have, certain goods would not be produced, one could never reach the conclusion that these goods *should* be produced. But with a norm required to justify their conclusion, the public goods theorists clearly have left the bounds of economics as a positive, *wertfrei* science. Instead they have moved into the realm of morals or ethics, and hence one would expect to be offered a theory of ethics as a cognitive discipline in order for them to do legitimately what they are doing and to justifiably derive their conclusion. But it can hardly be stressed enough that nowhere in public goods theory literature can anything that even faintly resembles such a cognitive theory of ethics be found.[^14] Thus it must be stated at the outset, that public goods theorists are misusing whatever prestige they might have as positive economists for pronouncements on matters on which, as their own writings indicate, they have no authority whatsoever. Perhaps, though, they have stumbled on something correct by accident, without having supported it with an elaborate moral theory? It becomes apparent that nothing could be further from the truth as soon as one explicitly formulates the norm that would be needed to arrive at the conclusion that the state has to assist in the provision of public goods. The norm required to reach the above conclusion is this: whenever one can somehow prove that the production of a particular good or service has a positive effect on someone else but would not be produced at all or would not be produced in a definite quantity or quality unless certain people participated in its financing, then the use of aggressive violence against these persons is allowed, either directly or indirectly with the help of the state, and these persons may be forced to share in the necessary financial burden. It does not need much comment to show that chaos would result from implementing this rule, as it amounts to saying that anyone can attack anyone else whenever he feels like it. Moreover, as I have demonstrated in detail elsewhere[^15] this norm could never be justified as a fair norm. To argue so, in fact to argue at all, in favor of or against anything, be it a moral, nonmoral, empirical, or logico-analytical position, it must be presupposed that contrary to what the norm actually says, each individual’s integrity as a physically independent decision-making unit is assured. For only if everyone is free from physical aggression by everyone else could anything first be said and then agreement or disagreement on anything possibly be reached. The principle of nonaggression is thus the necessary precondition for argumentation and possible agreement and hence can be argumentatively defended as a just norm by means of a priori reasoning. - -[^1]: Gustave de Molinari, *The Production of Security*, trans. J. Huston McCulloch (New York: Center for Libertarian Studies, Occasional Paper Series No. 2, 1977), p. 3. - -[^2]: Ibid., p. 4. - -[^3]: For various approaches of public goods theorists, see James M. Buchanan and Gordon Tullock, *The Calculus of Consent* (Ann Arbor: University of Michigan Press, 1962); James M. Buchanan, *The Public Finances* (Homewood, Ill.: Richard Irwin, 1970); idem, *The Limits of Liberty* (Chicago: University of Chicago Press, 1975); Gordon Tullock, *Private Wants, Public Means* (New York: Basic Books, 1970); Mancur Olson, *The Logic of Collective Action* (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1965); William J. Baumol, *Welfare Economics and the Theory of the State* (Cambridge: Harvard University Press, 1952). - -[^4]: See on the following, Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970), pp. 883ff.; idem, “The Myth of Neutral Taxation,” *Cato Journal* (1981); Walter Block, “Free Market Transportation: Denationalizing the Roads,” *Journal of Libertarian Studies* 3, no. 2 (1979); idem, “Public Goods and Externalities: The Case of Roads,” *Journal of Libertarian Studies* 7, no. 1 (1983). - -[^5]: See for instance, William J. Baumol and Alan S. Blinder, *Economics, Principles and Policy* (New York: Harcourt, Brace, Jovanovich, 1979), chap. 31. - -[^6]: Another frequently used criterion for public goods is that of “nonrivalrous consumption.” Generally, both criteria seem to coincide: When free riders cannot be excluded, nonrivalrous consumption is possible; and when they can be excluded, consumption becomes rivalrous, or so it seems. However, as public goods theorists argue, this coincidence is not perfect. It is, they say, conceivable that while the exclusion of free riders might be possible, their inclusion might not be connected with any additional cost (the marginal cost of admitting free riders is zero, that is), and that the consumption of the good in question by the additionally admitted free rider will not necessarily lead to a subtraction in the consumption of the good available to others. Such a good would be a public good, too. And since exclusion would be practiced on the free market and the good would not become available for nonrivalrous consumption to everyone it otherwise could—even though this would require no additional costs—this, according to statist-socialist logic, would prove a market failure, i.e., a suboptimal level of consumption. Hence the state would have to take over the provision of such goods. (A movie theater, for instance, might be only half full, so it might be “costless” to admit additional viewers free of charge, and their watching the movie also might not affect the paying viewers; hence the movie would qualify as a public good. Since, however, the owner of the theater would be engaging in exclusion, instead of letting free riders enjoy a “costless” performance, movie theaters would be ripe for nationalization.) On the numerous fallacies involved in defining public goods in terms of nonrivalrous consumption see notes 12 and 17 below. - -[^7]: On this subject Walter Block, “Public Goods and Externalities.” - -[^8]: See for instance Buchanan, *The Public Finances*, p. 23; Paul Samuelson, *Economics* (New York: McGraw Hill, 1976), p. 166. - -[^9]: See Ronald Coase, “The Lighthouse in Economics,” *Journal of Law and Economics* 17 (1974). - -[^10]: See, for instance, the ironic case that Block makes for socks being public goods in “Public Goods and Externalities.” - -[^11]: To avoid any misunderstanding here, every single producer and every association of producers making joint decisions can, at any time, decide whether or not to produce a good based on an evaluation of the privateness or publicness of the good. In fact, decisions on whether or not to produce public goods privately are constantly made within the framework of a market economy. What is impossible is to decide whether or not to ignore the outcome of the operation of a free market based on the assessment of the degree of privateness or publicness of a good. - -[^12]: In fact, then, the introduction of the distinction between private and public goods is a relapse into the pre-subjectivist era of economics. From the point of view of subjectivist economics, no good exists that can be categorized objectively as private or public. This is essentially why the second proposed criterion for public goods—permitting nonrivalrous consumption (see note 6 above)—breaks down too. For how could any outside observer determine whether or not the admittance of an additional free rider at no charge would not indeed lead to a subtraction in the consumption of a good to others? Clearly there is no way that he could objectively do so. In fact, it might well be that one’s enjoyment of a movie or of driving on a road would be considerably reduced if more people were allowed in the theater or on the road. Again, to find out whether or not this is the case one would have to ask every individual—and not everyone might agree (what then?). Furthermore, since even a good that allows nonrivalrous consumption is not a free good, as a consequence of admitting additional free riders “crowding” would eventually occur, and hence everyone would have to be asked about the appropriate “margin.” In addition, my consumption may or may not be affected depending on who it is that is admitted free of charge, so I would have to be asked about this, too. And finally, everyone might change his opinion on all of these questions over time. It is thus in the same way impossible to decide whether or not a good is a candidate for state (rather than private) production based on the criterion of nonrivalrous consumption as on that of nonexcludability (see also note 17 below). - -[^13]: See Paul Samuelson, “The Pure Theory of Public Expenditure,” *Review of Economics and Statistics* (1954); idem, *Economics*, chap. 8; Milton Friedman, *Capitalism and Freedom* (Chicago: University of Chicago Press, 1962), chap. 2; F.A. Hayek, *Law, Legislation and Liberty* (Chicago: University of Chicago, 1979), vol. 3, chap. 14. - -[^14]: Economists in recent years, particularly the Chicago School, have been increasingly concerned with the analysis of property rights. Harold Demsetz, “The Exchange and Enforcement of Property Rights,” *Journal of Law and Economics* 7 (1964); idem, “Toward a Theory of Property Rights,” *American Economic Review* (1967); Ronald Coase, “The Problem of Social Cost,” *Journal of Law and Economics* 3 (1960); Armen Alchian, *Economic Forces at Work* (Indianapolis: Liberty Fund, 1977), part 2; Richard Posner, *Economic Analysis of the Law* (Boston: Brown, 1977). Such analyses, however, have nothing to do with ethics. On the contrary, they represent attempts to substitute economic efficiency considerations for the establishment of justifiable ethical principles [on the critique of such endeavors see Murray N. Rothbard, *The Ethics of Liberty* (Atlantic Highlands, N.J.: Humanities Press, 1982), chap. 26; Walter Block, “Coase and Demsetz on Private Property Rights,” *Journal of Libertarian Studies* 1, no. 2 (1977); Ronald Dworkin, “Is Wealth a Value,” *Journal of Legal Studies* 9 (1980); Murray N. Rothbard, “The Myth of Efficiency,” in Mario Rizzo, ed., *Time Uncertainty and Disequilibrium* (Lexington, Mass.: D.C. Heath, 1979). Ultimately, all efficiency arguments are irrelevant because there simply exists no nonarbitrary way of measuring, weighing, and aggregating individual utilities or disutilities that result from some given allocation of property rights. Hence any attempt to recommend some particular system of assigning property rights in terms of its alleged maximization of “social welfare” is pseudo-scientific humbug. See in particular, Murray N. Rothbard, *Toward a Reconstruction of Utility and Welfare Economics* (New York: Center for Libertarian Studies, Occasional Paper Series No. 3, 1977); also Lionel Robbins, “Economics and Political Economy,” *American Economic Review* (1981). - -The “Unanimity Principle” which Buchanan and Tullock, following Knut Wicksell (*Finanztheoretische Untersuchungen*, Jena: Gustav Fischer, 1896), have repeatedly proposed as a guide for economic policy is also not to be confused with an ethical principle proper. According to this principle only such policy changes should be enacted which can find unanimous consent—and that surely sounds attractive; but then, *mutatis mutandis*, it also determines that the status quo be preserved if there is less than unanimous agreement on any proposal of change—and that sounds far less attractive, because it implies that any given, present state of affairs regarding the allocation of property rights must be legitimate either as a point of departure or as a to-be-continued-state. However, the public choice theorists offer no justification in terms of a normative theory of property rights for this daring claim as would be required. Hence, the unanimity principle is ultimately without ethical foundation. In fact, because it would legitimize any conceivable status quo, the Buchananites’ most favored principle is no less than outrightly absurd as a moral criterion. See on this also Rothbard, *The Ethics of Liberty* chap. 26; idem, “The Myth of Neutral Taxation,” pp. 549f. - -Whatever might still be left for the unanimity principle, Buchanan and Tullock, following the lead of Wicksell again, then give away by reducing it in effect to one of “relative” or “quasi” unanimity. - -[^15]: Hans-Hermann Hoppe, “From the Economics of Laissez Faire to the Ethics of Libertarianism,” in Walter Block and Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds., *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988); infra chap. 8. \ No newline at end of file +ظاهرا فقط یک راه (برای تمام متخصصان اجتماعی) در این نتیجه گیری ناخوشایند وجود دارد: استدلال می کند که محصولات خاصی وجود دارند که بنا به برخی دلایل خاص استدلال اقتصادی بالا برای آنها صدق نمی کند. این همانیست که نظریه پردازان اصطلاح کالاهای عمومی مصمم به اثبات آن هستند. [^3] با این حال، من نشان خواهم داد که در واقع چنین کالاها یا استدلالهای خاصی وجود ندارد و اینکه تولید امنیت بطور خاص باعث ایجاد یک مشکل متفاوت از دیگر خدمات یا کالاها نمی شود. علیرغم تعداد بالای پیروانش، تمام نظریه کالاهای عمومی اشتباه، استدلال زرق و برق دار، ناسازگار با ناسازگاریهای داخلی، غیرشاخص است که با تعصبات مردم بازی م یکند و اعتقادات را فرض می کند ولی هیچ پشتوانه علمی ندارد.4

+ +

+ آیا مسیرفراری که اقتصاددانان اجتماعی پیدا کرده اند به منظور جلوگیری از نمایش نتیجه گیری مولیناری به نظر نمی رسد? از زمان مولیناری به بعد پاسخ آری به این سوال که آیا کالاهایی وجود دارند که انواع مختلف آنالیزهای اقتصادی روی آنها اعمال شود رایج شده است. در حقیقت، تقریبا غیرممکن است که یک کتاب اقتصادی معاصر بتوان یافت که بر اهمیت حیاتی تمایز بین کالاهای خصوصی تاکید نکرده باشد که برای آن حقایق برتری اقتصادی یک نظم سرمایه داری تولید بطور کلی پذیرفته شده باشد، و کالاهای عمومی که بطور کلی انکار می شوند. کالاها و سرویسهای معینی(شامل امنیت) را خاص می گویند زیرا لذتشان نمی تواند محدود به کسانی بشود که واقعا تولید خود را تامین مالی کرده اند. در عوض افرادی که در تامین مالی آنها شرکت نمی کنند هم سود می برند. چنین کالاهایی ، کالاها یا خدمات عمومی ( در نقطه مقابل کالاها یا خدمات خصوصی، که بطور انحصاری برای مردمی که واقعا پول آنها را داده اند منفعت دارند) نامیده می شوند. با توجه به این ویژگی خاص کالاهای عمومی، چنین استدلال می شود که بازار نمی تواند آنها را کلی یا حداقل به اندازه کافی یا با کیفیت تولید کند. از این رو، عمل جبران آمیز دولت ضروری است. +

+ +

+ The examples given by different authors of alleged public goods vary widely. Authors often classify the same good or service differently, leaving almost no classification of a particular good undisputed, which clearly foreshadows the illusory character of the whole distinction. Nonetheless, some examples that enjoy particularly popular status as public goods are the fire brigade that stops a neighbor’s house from catching fire, thereby letting him profit from my fire brigade, even though he did not contribute anything to financing it; or the police that, by walking around my property scare away potential burglars from my neighbor’s property as well, even if he did not help finance the patrols; or the lighthouse, an example particularly dear to economists, that helps a ship find its way even though the ship’s owner did not contribute a penny to its construction or upkeep. +

+ +

+ Before continuing with the presentation and critical examination of the theory of public goods, I will investigate how useful the distinction between private and public goods is in helping decide what should be produced privately and what should be provided by the state or with state help. Even the most superficial analysis could not fail to point out that using the alleged criterion of inexcludability, rather than presenting a sensible solution, would get one into deep trouble. While at least at first glance it seems that some of the stateprovided goods and services might indeed qualify as public goods, it certainly is not obvious how many of the goods and services that are actually produced by states could come under the heading of public goods. Railroads, postal services, telephone, streets, and the like seem to be goods whose usage can be restricted to the persons who actually finance them, and hence appear to be private goods. And the same seems to be the case regarding many aspects of the multidimensional good “security”: everything for which insurance could be taken out would have to qualify as a private good. Yet this does not suffice. Just as many state-provided goods appear to be private goods, so many privately produced goods seem to fit in the category of a public good. Clearly my neighbors would profit from my wellkept rose garden—they could enjoy the sight of it without ever helping me garden. The same is true of all kinds of improvements that I could make on my property that would enhance the value of neighboring property as well. Even those people who do not throw money in his hat can profit from a street musician’s performance. Those fellow passengers on the bus who did not help me buy it profit from my deodorant. And everyone who ever meets me would profit from my efforts, undertaken without their financial support, to turn myself into a most lovable person. Now, do all these goods—rose gardens, property improvements, street music, deodorants, personal improvements—since they clearly seem to possess the characteristics of public goods, then have to be provided by the state or with state assistance? +

+ +

+ As these examples of privately produced public goods indicate, there is something seriously wrong with the thesis of public goods theorists that public goods cannot be produced privately, but instead require state intervention. Clearly they can be provided by markets. Furthermore, historical evidence shows us that all of the so-called public goods that states now provide have at some time in the past actually been provided by private entrepreneurs or even today are so provided in one country or another. For example, the postal service was once private almost everywhere; streets were privately financed and still are sometimes; even the beloved lighthouses were originally the result of private enterprise; private police forces, detectives, and arbitrators exist; and help for the sick, the poor, the elderly, orphans, and widows has been a traditional concern of private charity organizations. To say, then, that such things cannot be produced by a pure market system is falsified by experience a hundredfold. +

+ +

+ Apart from this, other difficulties arise when the public-private goods distinction is used to decide what and what not to leave to the market. For instance, what if the production of so-called public goods did not have positive but had negative consequences for other people, or if the consequences were positive for some and negative for others? What if the neighbor whose house was saved from burning by my fire brigade had wished (perhaps because he was overinsured) that it had burned down; or my neighbors hate roses, or my fellow passengers find the scent of my deodorant disgusting? In addition, changes in the technology can change the character of a given good. For example, with the development of cable TV a good that was formerly (seemingly) public has become private. And changes in the laws of property—of the appropriation of property—can have the very same effect of changing the public-private character of a good. The lighthouse, for instance, is a public good only insofar as the sea is publicly (not privately) owned. But if it were permitted to acquire pieces of the ocean as private property, as it would be in a purely capitalist social order, then as the lighthouse shines over only a limited territory, it would clearly become possible to exclude nonpayers from the enjoyment of its services. +

+ +

+ Leaving this somewhat sketchy level of discussion and looking into the distinction between private and public goods more thoroughly, we discover that the distinction turns out to be completely illusory. A clear-cut dichotomy between private and public goods does not exist, and this is essentially why there can be so many disagreements on how to classify a given good. All goods are more or less private or public and can—and constantly do—change with respect to their degree of privateness/publicness as people’s values and evaluations change, and as changes occur in the composition of the population. In order to recognize that they never fall, once and for all, into either one or the other category, one must only recall what makes something a good. For something to be a good it must be recognized and treated as scarce by someone. Something is not a good as such, that is to say; goods are goods only in the eyes of the beholder. Nothing is a good unless at least one person subjectively evaluates it as such. But then, when goods are never goods-as-such—when no physico-chemical analysis can identify something as an economic good—there is clearly no fixed, objective criterion for classifying goods as either private or public. They can never be private or public goods as such. Their private or public character depends on how few or how many people consider them to be goods, with the degree to which they are private or public changing as these evaluations change and range from one to infinity. Even seemingly completely private things like the interior of my apartment or the color of my underwear can thus become public goods as soon as somebody else starts caring about them. And seemingly public goods, like the exterior of my house or the color of my overalls, can become extremely private goods as soon as other people stop caring about them. Moreover, every good can change its characteristics again and again; it can even turn from a public or private good to a public or private bad or evil and vice versa, depending solely on the changes in this caring or uncaring. If this is so, then no decision whatsoever can be based on the classification of goods as private or public. In fact, to do so it would become necessary to ask virtually every individual with respect to every single good whether or not he happened to care about it—positively or negatively and perhaps to what extent—in order to determine who might profit from what and who should therefore participate in the good’s financing. (And how could one know if they were telling the truth?) It would also become necessary to monitor all changes in such evaluations continuously, with the result that no definite decision could ever be made regarding the production of anything, and as a consequence of a nonsensical theory all of us would be long dead. +

+ +

+ But even if one were to ignore all these difficulties and were willing to admit, for the sake of argument that the private-public good distinction does hold water, the argument would not prove what it is supposed to. It neither provides conclusive reasons why public goods—assuming that they exist as a separate category of goods—should be produced at all, nor why the state rather than private enterprises should produce them. This is what the theory of public goods essentially says, having introduced the aforementioned conceptual distinction: The positive effects of public goods for people who do not contribute anything to their production or financing proves that these goods are desirable. But evidently they would not be produced, or at least not in sufficient quantity and quality, in a free, competitive market, since not all of those who would profit from their production would also contribute financially to make the production possible. In order to produce these goods (which are evidently desirable, but would not be produced otherwise), the state must jump in and assist in their production. This sort of reasoning, which can be found in almost every textbook on economics (Nobel laureates not excluded) is completely fallacious on two counts. +

+ +

+ For one thing, to come to the conclusion that the state has to provide public goods that otherwise would not be produced, one must smuggle a norm into one’s chain of reasoning. Otherwise, from the statement that because of some special characteristics they have, certain goods would not be produced, one could never reach the conclusion that these goods should be produced. But with a norm required to justify their conclusion, the public goods theorists clearly have left the bounds of economics as a positive, wertfrei science. Instead they have moved into the realm of morals or ethics, and hence one would expect to be offered a theory of ethics as a cognitive discipline in order for them to do legitimately what they are doing and to justifiably derive their conclusion. But it can hardly be stressed enough that nowhere in public goods theory literature can anything that even faintly resembles such a cognitive theory of ethics be found. Thus it must be stated at the outset, that public goods theorists are misusing whatever prestige they might have as positive economists for pronouncements on matters on which, as their own writings indicate, they have no authority whatsoever. Perhaps, though, they have stumbled on something correct by accident, without having supported it with an elaborate moral theory? It becomes apparent that nothing could be further from the truth as soon as one explicitly formulates the norm that would be needed to arrive at the conclusion that the state has to assist in the provision of public goods. The norm required to reach the above conclusion is this: whenever one can somehow prove that the production of a particular good or service has a positive effect on someone else but would not be produced at all or would not be produced in a definite quantity or quality unless certain people participated in its financing, then the use of aggressive violence against these persons is allowed, either directly or indirectly with the help of the state, and these persons may be forced to share in the necessary financial burden. It does not need much comment to show that chaos would result from implementing this rule, as it amounts to saying that anyone can attack anyone else whenever he feels like it. Moreover, as I have demonstrated in detail elsewhere this norm could never be justified as a fair norm. To argue so, in fact to argue at all, in favor of or against anything, be it a moral, nonmoral, empirical, or logico-analytical position, it must be presupposed that contrary to what the norm actually says, each individual’s integrity as a physically independent decision-making unit is assured. For only if everyone is free from physical aggression by everyone else could anything first be said and then agreement or disagreement on anything possibly be reached. The principle of nonaggression is thus the necessary precondition for argumentation and possible agreement and hence can be argumentatively defended as a just norm by means of a priori reasoning. +

+ + + +

+ Gustave de Molinari, The Production of Security, trans. J. Huston McCulloch (New York: Center for Libertarian Studies, Occasional Paper Series No. 2, 1977), p. 3. +

+ + + +

+ Ibid., p. 4. +

+ + + +

+ For various approaches of public goods theorists, see James M. Buchanan and Gordon Tullock, The Calculus of Consent (Ann Arbor: University of Michigan Press, 1962); James M. Buchanan, The Public Finances (Homewood, Ill.: Richard Irwin, 1970); idem, The Limits of Liberty (Chicago: University of Chicago Press, 1975); Gordon Tullock, Private Wants, Public Means (New York: Basic Books, 1970); Mancur Olson, The Logic of Collective Action (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1965); William J. Baumol, Welfare Economics and the Theory of the State (Cambridge: Harvard University Press, 1952). +

+ + + +

+ See on the following, Murray N. Rothbard, Man, Economy, and State (Los Angeles: Nash, 1970), pp. 883ff.; idem, “The Myth of Neutral Taxation,” Cato Journal (1981); Walter Block, “Free Market Transportation: Denationalizing the Roads,” Journal of Libertarian Studies 3, no. 2 (1979); idem, “Public Goods and Externalities: The Case of Roads,” Journal of Libertarian Studies 7, no. 1 (1983). +

+ + + +

+ See for instance, William J. Baumol and Alan S. Blinder, Economics, Principles and Policy (New York: Harcourt, Brace, Jovanovich, 1979), chap. 31. +

+ + + +

+ Another frequently used criterion for public goods is that of “nonrivalrous consumption.” Generally, both criteria seem to coincide: When free riders cannot be excluded, nonrivalrous consumption is possible; and when they can be excluded, consumption becomes rivalrous, or so it seems. However, as public goods theorists argue, this coincidence is not perfect. It is, they say, conceivable that while the exclusion of free riders might be possible, their inclusion might not be connected with any additional cost (the marginal cost of admitting free riders is zero, that is), and that the consumption of the good in question by the additionally admitted free rider will not necessarily lead to a subtraction in the consumption of the good available to others. Such a good would be a public good, too. And since exclusion would be practiced on the free market and the good would not become available for nonrivalrous consumption to everyone it otherwise could—even though this would require no additional costs—this, according to statist-socialist logic, would prove a market failure, i.e., a suboptimal level of consumption. Hence the state would have to take over the provision of such goods. (A movie theater, for instance, might be only half full, so it might be “costless” to admit additional viewers free of charge, and their watching the movie also might not affect the paying viewers; hence the movie would qualify as a public good. Since, however, the owner of the theater would be engaging in exclusion, instead of letting free riders enjoy a “costless” performance, movie theaters would be ripe for nationalization.) On the numerous fallacies involved in defining public goods in terms of nonrivalrous consumption see notes 12 and 17 below. +

+ + + +

+ On this subject Walter Block, “Public Goods and Externalities.” +

+ + + +

+ See for instance Buchanan, The Public Finances, p. 23; Paul Samuelson, Economics (New York: McGraw Hill, 1976), p. 166. +

+ + + +

+ See Ronald Coase, “The Lighthouse in Economics,” Journal of Law and Economics 17 (1974). +

+ + + +

+ See, for instance, the ironic case that Block makes for socks being public goods in “Public Goods and Externalities.” +

+ + + +

+ To avoid any misunderstanding here, every single producer and every association of producers making joint decisions can, at any time, decide whether or not to produce a good based on an evaluation of the privateness or publicness of the good. In fact, decisions on whether or not to produce public goods privately are constantly made within the framework of a market economy. What is impossible is to decide whether or not to ignore the outcome of the operation of a free market based on the assessment of the degree of privateness or publicness of a good. +

+ + + +

+ In fact, then, the introduction of the distinction between private and public goods is a relapse into the pre-subjectivist era of economics. From the point of view of subjectivist economics, no good exists that can be categorized objectively as private or public. This is essentially why the second proposed criterion for public goods—permitting nonrivalrous consumption (see note 6 above)—breaks down too. For how could any outside observer determine whether or not the admittance of an additional free rider at no charge would not indeed lead to a subtraction in the consumption of a good to others? Clearly there is no way that he could objectively do so. In fact, it might well be that one’s enjoyment of a movie or of driving on a road would be considerably reduced if more people were allowed in the theater or on the road. Again, to find out whether or not this is the case one would have to ask every individual—and not everyone might agree (what then?). Furthermore, since even a good that allows nonrivalrous consumption is not a free good, as a consequence of admitting additional free riders “crowding” would eventually occur, and hence everyone would have to be asked about the appropriate “margin.” In addition, my consumption may or may not be affected depending on who it is that is admitted free of charge, so I would have to be asked about this, too. And finally, everyone might change his opinion on all of these questions over time. It is thus in the same way impossible to decide whether or not a good is a candidate for state (rather than private) production based on the criterion of nonrivalrous consumption as on that of nonexcludability (see also note 17 below). +

+ + + +

+ See Paul Samuelson, “The Pure Theory of Public Expenditure,” Review of Economics and Statistics (1954); idem, Economics, chap. 8; Milton Friedman, Capitalism and Freedom (Chicago: University of Chicago Press, 1962), chap. 2; F.A. Hayek, Law, Legislation and Liberty (Chicago: University of Chicago, 1979), vol. 3, chap. 14. +

+ + + +

+ Economists in recent years, particularly the Chicago School, have been increasingly concerned with the analysis of property rights. Harold Demsetz, “The Exchange and Enforcement of Property Rights,” Journal of Law and Economics 7 (1964); idem, “Toward a Theory of Property Rights,” American Economic Review (1967); Ronald Coase, “The Problem of Social Cost,” Journal of Law and Economics 3 (1960); Armen Alchian, Economic Forces at Work (Indianapolis: Liberty Fund, 1977), part 2; Richard Posner, Economic Analysis of the Law (Boston: Brown, 1977). Such analyses, however, have nothing to do with ethics. On the contrary, they represent attempts to substitute economic efficiency considerations for the establishment of justifiable ethical principles [on the critique of such endeavors see Murray N. Rothbard, The Ethics of Liberty (Atlantic Highlands, N.J.: Humanities Press, 1982), chap. 26; Walter Block, “Coase and Demsetz on Private Property Rights,” Journal of Libertarian Studies 1, no. 2 (1977); Ronald Dworkin, “Is Wealth a Value,” Journal of Legal Studies 9 (1980); Murray N. Rothbard, “The Myth of Efficiency,” in Mario Rizzo, ed., Time Uncertainty and Disequilibrium (Lexington, Mass.: D.C. Heath, 1979). Ultimately, all efficiency arguments are irrelevant because there simply exists no nonarbitrary way of measuring, weighing, and aggregating individual utilities or disutilities that result from some given allocation of property rights. Hence any attempt to recommend some particular system of assigning property rights in terms of its alleged maximization of “social welfare” is pseudo-scientific humbug. See in particular, Murray N. Rothbard, Toward a Reconstruction of Utility and Welfare Economics (New York: Center for Libertarian Studies, Occasional Paper Series No. 3, 1977); also Lionel Robbins, “Economics and Political Economy,” American Economic Review (1981). +

+ +

+ The “Unanimity Principle” which Buchanan and Tullock, following Knut Wicksell (Finanztheoretische Untersuchungen, Jena: Gustav Fischer, 1896), have repeatedly proposed as a guide for economic policy is also not to be confused with an ethical principle proper. According to this principle only such policy changes should be enacted which can find unanimous consent—and that surely sounds attractive; but then, mutatis mutandis, it also determines that the status quo be preserved if there is less than unanimous agreement on any proposal of change—and that sounds far less attractive, because it implies that any given, present state of affairs regarding the allocation of property rights must be legitimate either as a point of departure or as a to-be-continued-state. However, the public choice theorists offer no justification in terms of a normative theory of property rights for this daring claim as would be required. Hence, the unanimity principle is ultimately without ethical foundation. In fact, because it would legitimize any conceivable status quo, the Buchananites’ most favored principle is no less than outrightly absurd as a moral criterion. See on this also Rothbard, The Ethics of Liberty chap. 26; idem, “The Myth of Neutral Taxation,” pp. 549f. +

+ +

+ Whatever might still be left for the unanimity principle, Buchanan and Tullock, following the lead of Wicksell again, then give away by reducing it in effect to one of “relative” or “quasi” unanimity. +

+ + + +

+ Hans-Hermann Hoppe, “From the Economics of Laissez Faire to the Ethics of Libertarianism,” in Walter Block and Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds., Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988); infra chap. 8. +

+ + \ No newline at end of file diff --git a/fa/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/fa/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/fa/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/fa/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/fa/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/fa/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index b2ae0ff8e..0683f6b76 100644 --- a/fa/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/fa/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/fa/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/fa/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index e2074d654..4f8b83cee 100644 --- a/fa/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/fa/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: fa is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/fa/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/fa/Universally Preferable Behaviour/info.yml index f08fd7490..b4297b868 100644 --- a/fa/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/fa/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/fa/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md b/fa/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md index 92afe9afa..a1273100d 100644 --- a/fa/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md +++ b/fa/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md @@ -1,49 +1,49 @@ -## Initiation +## 引发 -A reasonable moral theory should be able to explain all of the above universal standards, just as a reasonable theory of physics should be able to explain how a man can unconsciously calculate the arc of a thrown baseball, and catch it. +合理的道德理论应该能够解释以上所有的普遍标准，正如一个合理的物理学理论应该能够解释一个人如何无意识地计算投掷棒球的弧线，并抓住它一样。 -If the framework of UPB can explain the above, then it will certainly have passed at least the “common sense” test. +如果UPB框架可以解释以上，那么它肯定有过至少“常识”测试。 -This does not mean that some surprising – even shocking – conclusions may not result from our moral theory, but at least we shall have passed the first hurdle of explaining the obvious, before analysing that which is far from obvious. +这并不意味着我们的道德理论可能不会产生一些令人惊讶，甚至令人震惊的结论，但至少在分析那些不明显的分析之前，我们将通过解释明显的第一个障碍。 -With that in mind, let us turn to the question of *initiation*. +考虑到这一点，让我们谈谈启动的问题。 -A surgeon can “stab” you with a scalpel, but we can easily understand that his action is very different from a mugger who stabs you with a knife. +外科医生可以用手术刀“刺”你，但我们可以很容易地理解他的行为与用刀刺伤你的抢劫犯非常不同。 -This difference can be understood through a further analysis of *initiation*. +通过对启动的进一步分析可以理解这种差异。 -If you get cancer, you may ask a surgeon to operate on you. The reason that the surgeon’s “stab” is not immoral is that the cancer “initiated” an attack upon your life and health. The surgeon is acting as a “surrogate self-defence agent,” just like a man who shoots a mugger who is attacking you. You have also given your consent to the surgeon, and bound his behaviour by a specific contract. +如果你得了癌症，你可以叫外科医生给你做手术。外科医生的“刺”并不是不道德的，原因是癌症“发起”了对你的生命和健康的攻击。外科医生扮演着“代理自卫代理人”的角色，就像一个男人射杀了一个攻击你的凶手。你也已经同意了外科医生，并通过特定的合同来约束他的行为。 -The mugger who stabs you, however, is initiating an attack upon your life and health, which is why his attack is the moral *opposite* of the surgeon’s efforts. +然而，刺伤你的凶手正在对你的生命和健康发起攻击，这就是他的攻击与外科医生努力相反的原因。 -If I am a chronic and long-time smoker, I have participated in the chain of events that lead to my lung cancer. By initiating and maintaining the habit of smoking, I have set into motion a chain of causality that can result in a life-threatening affliction. It is certainly possible for me to get lung cancer without smoking – or smoke without getting lung cancer – but I certainly have affected the odds. +如果我是一个长期抽烟的人，我就参与了导致我肺癌的一系列事件。通过倡导和保持吸烟的习惯，我开始了一连串的因果关系，可能导致危及生命的痛苦。对我而言，肺癌肯定是可以不吸烟的 - 或者没有肺癌的烟雾 - 但我肯定已经影响了这种可能性。 -Similarly, it is possible for me to leave my wallet on a park bench for a week, return and find it still sitting there, but by leaving it there for such a long time, I certainly have affected the odds of it being gone. +同样地，我有可能把我的钱包放在公园的长椅上呆了一个星期，回来后发现它仍然坐在那里，但是在那里呆了很长时间，我肯定已经影响了它的消失几率。 -On the other hand, if I stay home every night, I am not exactly courting crime, and so if a maniac invades my home and robs me blind, I cannot be reasonably blamed for any causal role I have played in the incident. +另一方面，如果我每天晚上都呆在家里，我并不是完全追求犯罪，所以如果一个疯子侵入我的家，并且让我失明，我不能因为我在事件中扮演的任何因果角色而受到指责。 -### The Non-Aggression Principle (NAP) +### 非侵犯原则（NAP） -A moral rule is often proposed called the *non-aggression principle*, or NAP. It is also called being a “porcupine pacifist,” insofar as a porcupine only uses “force” in self-defence The NAP is basically the proposition that “the initiation of the use of force is morally wrong.” Or, to put it more in the terms of our conversation: “The non-initiation of force is universally preferable”. +道德法则常被称为不侵犯原则，或 NAP。它也被称为是一个“豪猪的和平主义者”，只要一只豪猪用“力”自卫午睡基本上是主张“使用武力的起始是不道德的”。或者，把它放在我们的谈话：“非暴力是普遍较好“。 -When we analyse a principle such as the NAP, there are really only seven possibilities: three in the negative, three in the positive, and one neutral: +当我们分析一个原理时，比如 NAP，实际上只有七种可能性：三在负，三在正，一中性： -- The initiation of the use of force is always morally wrong. -- The initiation of the use of force is sometimes morally wrong. -- The initiation of the use of force is never morally wrong. -- The initiation of the use of force has no moral content. -- The initiation of the use of force is never morally right. -- The initiation of the use of force is sometimes morally right. -- The initiation of the use of force is always morally right. +- 开始使用武力在道德上始终是错误的。 +- 开始使用武力有时在道德上是错误的。 +- 开始使用武力在道德上从来不是错误的。 +- 开始使用武力没有道德内容。 +- 开始使用武力在道德上是不对的。 +- 开始使用武力有时在道德上是正确的。 +- 开始使用武力总是道德上正确的。 -As we have seen above, however, UPB is an “all or nothing” framework. If an action is *universally preferable*, then it cannot be limited by individual, geography, time etc. If it is wrong to murder in Algiers, then it is also wrong to murder in Belgium, the United States, at the North Pole and on the moon. If it is wrong to murder yesterday, then it cannot be right to murder tomorrow. If it is wrong for Bob to murder, then it must also be wrong for Doug to murder. +然而，正如我们上面所看到的，UPB是一个“全部或全部”的框架。如果行动是普遍可取的，那么它不能受个人，地理，时间等因素的限制。如果在阿尔及尔谋杀是错误的，那么在比利时，美国，北极和月亮也是错误的。如果昨天谋杀是不对的，那么明天谋杀是不对的。如果Bob谋杀是不对的，那么Doug谋杀也是错误的。 -Uniting the NAP with UPB, thus allows us to whittle these seven statements down to three: +结合NAP与UPB，从而使我们这七个陈述缩减为三： -1. It is universally preferable to initiate the use of force. -2. It is universally preferable to not initiate the use of force. -3. The initiation of the use of force is not subject to universal preferences. +1. 开始使用武力是普遍优先的。 +2. 最好不要开始使用武力。 +3. 开始使用武力不受普遍偏好的限制。 -This is the natural result of applying the requirement of rational consistency to ethical propositions. A rational theory cannot validly propose that opposite results can occur from the same circumstances. A scientific theory cannot argue that one rock must fall down, but another rock must fall up. Einstein did not argue that E=MC^2^ on a Thursday, but that E=MC^3^ on a Friday, or on Mars, or during a blue moon. The law of conservation – that matter can be neither created nor destroyed – does not hold true only when you really, really want it to, or if you pay a guy to make it so, or when a black cat crosses your path. The laws of physics are not subject to time, geography, opinion or acts of Congress. This consistency must also be required for systems of ethics, or UPB, and we will subject generally accepted moral theories to this rigour in Part Two, in a few pages. +这是将合理一致性的要求应用于道德命题的自然结果。理性的理论不能有效地提出在相同的情况下会出现相反的结果。一个科学理论不能说一个摇滚必须倒下，但另一个摇滚必须掉下来。爱因斯坦在星期四没有争辩说E=MC^2^，但星期五，火星或蓝月亮时E=MC^3^。保护法则 - 既不能创造也不能破坏物质 - 只有当你真正想要的时候，或者如果你付钱让人这么做，或者当一只黑猫超越你的道路，这种规律才会成立。物理定律不受时间，地理，意见或国会行为的约束。伦理体系或UPB也必须要求这种一致性，我们将在第二部分几页中将公认的道德理论置于严谨的层面。 -However, since we are dealing with the question of *consistency*, it is well worth taking the time to deal with our capacity for *inconsistency*. \ No newline at end of file +然而，由于我们正在处理一致性问题，因此很值得花时间来处理我们的不一致性。 \ No newline at end of file diff --git a/fa/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md b/fa/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md index cadf3fb89..218b4d8ab 100644 --- a/fa/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md +++ b/fa/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md @@ -30,12 +30,12 @@ Surely I should cry from the very rooftops that their drinking water was causing Surely, in the knowledge of such universal and preventable poisoning, I should not waste my time arguing that the true danger you faced was the tiny possibility that some random individual might decide to poison you at some point in the future. -Thus, as a philosopher concerned with violence and immorality, should I focus on private criminals, or public criminals? +因此，作为一个关心暴力和不道德的哲学家，我应该关注私人罪犯还是公共罪犯？ -The violations that I experienced at the hands of private criminals fade to insignificance relative to even *one day* under the tender mercies of my “virtuous and good masters.” +我在私人罪犯手中遭受的侵犯行为，即使在一天之内，我的”善良和善良的主人“也毫不留情。 -If, then, the greatest dangers to mankind are false ethical theories, then our highest prioritisation should be the discovery, communication and refinement of a valid, rational, empirical and consistent ethical theory. If we discover that most plague victims are dying from impure water, then surely telling them to purify their water should be our first and highest priority. +那么，如果人类面临的最大危险是虚假的道德理论，那么我们的最高优先级应该是有效的，理性的，经验的和一致的道德理论的发现，交流和改进。如果我们发现大多数瘟疫受害者都因不纯净的水而死亡，那么一定要告诉他们净化水是我们的首要任务。 -Let us now turn to that task. +现在让我们谈谈这个任务。 [^12]: Or, rather: “*forced* education is a virtue” – my parents were compelled to pay through taxes, and I was compelled to attend. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md new file mode 100644 index 000000000..81c331091 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md @@ -0,0 +1,11 @@ +## Paunang Salita sa Ikalawang Edisyon + +Ang unang edisyon ng *Ang mga Ekonomika at Etiko ng Pribadong Pagmamayari* inilathala noong 1993, ay wala sa nalimbag sa loob ng ilang taon. Para sa ilang oras at mula sa maraming mga dako ako ay nakiusap para ihanda ang isang bagong edisyon, at si Llewellyn Rockwell ay mabait na nagalok na ang Ludwig von mises na Intitusyon para paglingkuran bilang tagapaglatha. + +*Ang mga Ekonomiko at Etiko ng Pribadong Pagmamayari* ay nakalaan para sa aking guro at tagapagturo, si Murray N. Rothbard, kasama ako na malapit na nakipagugnayan sa huling sampung taon ng kanyang buhay, una bilang isang skolar na bisita sa Brooklyn Polytechnic Institute sa New York City at pagkatapos ng 1986 bilang isang kolihiyo sa unibersidad ng Nevada, Las Vegas. Ang taong 2005 ay mga marka ng sampung anibersaryo ng kamatayan ni Rothbard. Kaya naman, ito ay tila isang pinaka-angkop na oras na parangalan si Murray muli kasama ang ikalawang edisyong ito. + +Ang kasalukuyang edisyon ng *Ang mga Ekonomiko at mga Etiko ng Pribadong Pagmamay-ari* ay pinalaki. Ito ay nagdagdag ng apat na artikolo na isinulat pagkatapos ng orihinal na publikasyon ng libro pero ito ay nakaugnay sa tematikalyo para sa sentral na paksa na bagay ng ekonimiko at etikong makatwirang paliwanag ng institusyon ng pribadong pagmamayari—mga kabanatang 6, 7, 8, at 15. Ang oportunidad ng isang bagong edisyon ay nagamit din para gumawa ng makabuluhang mga pag-unlad at mga rebisyon. + +Hans Hermann Hoppe + +*Las Vegas, Nevada, 2005* \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/02_pref1st_ed.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/02_pref1st_ed.md new file mode 100644 index 000000000..e1e0b1dd5 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/02_pref1st_ed.md @@ -0,0 +1,13 @@ +## Paunang Salita sa Ikalawang Edisyon + +Ang pagbagsak ng sosyalismo sa buong Silangang Europa—bilang naipahayag ang pinakang madrama sa pamamagitan ng mga kaganapan ng habang buhay na dimalilimutang Nobyembre 9, 1989, na kung saan ang mga German ng Silangan at Kanluran na muling pagsamahin, ilipat at pagsiyahin, sa ibabaw ng Pader ng Berlin—ay may idadagdag na maraming suporta at kagalingan para sa sentral na tesis ng bulyom na ito para sa aking inaaasahan. + +Kung ang mga sumusunod na mga nagaaral patungkol sa ekonomika bilang isang empleyado, interes, pera, pagbabangko, pagpapaikot ng negosyo, buwis, mga mabuti sa publiko at paglaki; kasama ang mga pang-pilosopong mga problema bilang pundasyon ng kaalaman, at ng mga ekonomiko at mga etiko sa partikular; o ang muling pag-buo at panteoryang eksplinasyon ng kasaysayan at sosyalohikal na penomina bilang isang pagpapaunlad, ang pagtayo at pag bagsak ng mga sibilisasyo, pang-internasyonal na mga politaka, digmaan, imperyalismo at ang tungkulin ng mga ideya at ideyolohikal na mga pagkilos sa kurso ng ebolusyon ng lipuna—para sa bawat huling mga nagambag pero iisa ang konklosyon: Ang tama sa pribadong pagmamayari ay isang hindi mapagaalinlangang wasto, ganap na prinsipyo ng mga etiko at ang batayan para sa patuloy na "optimal" na progeso ng ekonomiko. Para itayo mula sa pagkasira ng sosyalismo at mapagtagumpayan ang pagwawalang bahala ng kapanan ng kanluraning estado, walang magkakasya pero hindi matibay ang pribasisasyon ng lahat ng uring lipunan, na ang, gobyerno, pagmamay-ari at mga establisyemento ng isang kontrata ng lipunan base sa pagpapakilala ng sariling katotohanan ng mga karapatan ng pribadong pagmamay-ari. + +Sa pagsulat ng mga sumusunod na mga aralin nakatanggap Ako ng tulong sa maraming dako. Nagpapasalamat ako lalo na sa aking asawa na si Margaret, na muling kumuha sa buwis ng de-Germanizing ang aking inglis; para kay Llewellyn H. Rockwell, Jr., ang presedente ng Ludwig von Mises Institute, at para kay Burton S. Blumert, presidente ng Center for Libertarian Studies, para sa kanila na patuloy na sumusupurta ng aking gawa; at para sa aking kaibigan na si David Gordon, para sa kanyang di mabilang na mahalagang mga mungkahi at mga komento. + +Ang aking malaking utang ay para kay Ludwig von Mises at Murray N. Rothbard, ang pang dalawampung siglo na dalawang Pinakamataas-bagaman marami na napapabayaan-ekonomista at sosyal na mga pilosopo. Samantalang di ko na nakita si Ludwig von Mises, at hindi ko natin narinig ang kanyang pangalan pagkatapos nyang mamatay, Ako ay maswerte na magkaroon na malapitang ugnayan kay Murray Rothbard para sa nakalipas na anim na taon, una sa New York City, at ito ay noong 1986 bilang mga kolehiyo sa unibersidad ng Nevada; Las Vegas. Bukod sa intelektuwal na utang na utang ko sa kanya, hindi maaaring ipahayag ng mga salita ang aking personal na pasasalamat. Ang kanyang kaalaman, pangitainm kabutihan, kasigasigan, at walang humpay na pagpapalakas ay isang patuloy na inspirasyon sa akin. Ito ay, samakatuwid, para sa kanya denidikado ang bulyom na ito. + +Hans-Hermann Hoppe + +*Las Vegas, Nevada, 1993* \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01.md new file mode 100644 index 000000000..07900c0e8 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01.md @@ -0,0 +1 @@ +# Ang mga Ekonomiya \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md new file mode 100644 index 000000000..697246977 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md @@ -0,0 +1,59 @@ +## Mga Kasinungalingan sa Teorya ng mga Kabutihan ng Publiko at ang Produksiyon ng Seguridad + +Noong 1849, sa mga oras ng ang klasikal na liberalismo ay nanatiling dominanteng ideolohiyang pwersa at "economist" at "socialist" ay karaniwang ibinibilang na antonyms, Si Gustave de Molinari, ang kilalang Belgian na economist, ay sumulat, + +> Kapag mayroong isang magiging tapat sa ekonomiyang pampolitika ito ay ito: Na sa lahat ng mga kaso, ng lahat ng mga bagay na inihahain upang makapag bigay ng totoo at hindi totoo na kailangang mananaid, ito ay nasa pinakamainam na mananaid ang inters kung saan ang nagtatrabaho at ang kalakalan ay magiging malaya, dahil ang kalayaan ng trabahador at mangangalakal sa kanilang pangangailangan at permanenteng resulta ang pinaka maraming pagbabawas ng presyo. At ito: Na ang interes ng mananaid sa kahit anong kagamitan ay laging mangingibabaw ng higit sa interes ng gumawa. Ngayon, sa pagtaguyod ng mga alituntunin, ang isa ay dadating na ang pag-papasya ay mahigpit: Na ang produksiyon ng seguridad ay nasa interes ng mananaid sa hindi tunay na pagkakalakal ito'y nananatiling tinatalakay ng batas sa malayang kompetisyon. Kung saan ito susunod: Na walang gobyernong tama na iwasan ang iba pang gobyerno para sa mabubuong kompetisyon na narito, o nangangailangan ng mananaid na seguridad upang dumating lamang dito para sa kalakal na ito.[^1] + +Siya ay nag komento sa kabuuang argumento sa pamamagitan ng pagsasabing, “Bagamat ito ay lohikal at totoo, o kaya ang mga alituntuning na pinagbabasehan ng economic science ay hindi tama.”[^2] + +Mayroong ditong lumilitaw lamang isa lang ang daan upang makalabas dito sa hindi kanais-nais (para sa lahat ng socialist, na ito ay) konklusyon: upang makipag debate na mayroon ditong partikular na pag-aari kung saan para sa espesyal na kadahilanan ang kadahilanan ng higit na ekonomiya ay hindi nagamit. Ito ay ito na tinatawag ding ang teorya ng mga kabutihan ng publiko ay determinadong mapatunayan.[^3] Gayun pa man, aking papatunayan na walang espesyal na bilihin o espesyal na rason ang umiiral, at iyon ay ang produksiyon ng seguridad sa partikular ay hindi gumagawa ng problema ang kahit anong pagkakaiba mula dito sa produksiyon ng kahit anong kabutihan at serbisyo, ay magiging mga bahay mga keso o kaya insyurans. Sa poot ng maraming tagasunod, ang teoryang buong kabutihan ng publiko ay pagkakamali, nakakatawag pansing mga kadahilanan, tigmak na may kakaibang kaloob looban, Hindi siquiturs, ang humihigit dito at laruin ang tanyag na pangmamaliit at pag tanggap sa mga paniniwala, ngunit walang siyensyang halaga anuman.[^4] + +Ano, pagkatapos, ang nakitang rutang tinahak ng sosyalistang ekonomista sa paguutos na iwasan ang pag guhit ng konklusyon ng Molinari na kawangis? Mula sa mga oras ng Molinari ito ay madalas nagiging karaniwan na sumagot ng oo sa katanungan ng kung sakaling mayroong kabutihan sa kung saan kakaibang balabalaki ng pagsasa-ayos ng ekonomiya ang ginamit. Sa katunayan, ito ay higit na imposible na makahanap ng nagiisang kasalukuyang ekonomika aralang aklat na hindi binibigyang diin ang kahalagahan ng katangian sa pagitan ng pribadong mga kabutihan, para sa katotohanan ng husay ng ekonomiya ng kapitalistang kautusan sa produksiyon ay tinanggap na ng karamihan at mga kabutihan ng publiko kung saan ay ito ay pangkalahatang itinanggi.[^5] Any Siguradong mga kabutihan o mga serbisyo (kabilang ang seguridad) ay sinabing magigig espesyal dahil sa kanilang pagiging masaya ay hindi magiging mahigpit sa kung sinong aktwal na magbibigay ng pananalapi sa kanilang produksiyon. Sa halip, ang nga tao na hindi makikipag tulungan sa pananalapi nila ay makaka-kilos ang mga benipisyo para sa kanila. Katulad ng mga kabutihan ay tinatawag na mga kabutihan ng publiko o mga serbisyo (tulad ng sumalungat sa mga kabutihan ng publiko o mta serbisyo, kung saan lamang mayroong benipisyo ang mga taong aktwal na magbabayad para sa kanila). Dahil dito sa espesyal na katangian ng mga kabutihan ng publiko, ito ay pinagtalunan, ang mga palengke ay hindi gagawa para sa kanila, o kahit na sapat na halaga o kalidad; kaya't, ang kabayaran ng lagay ng pag aksyon ay kinakailangan.[^6] + +Ang mga halimbawa ay ibinigay sa ibat ibang mga may akda ng sinasabing mga kabutihan ng publiko ay magbabago ng malaki. Ang mga may akda ay madalas itinuturing na katulad ng kabutihan at serbisyog kakaiba, ang pangiiwan ay lalong walang klasipikasyon ng di karaniwan na kabutihang tiyak, kung saan maliwanag na inilalarawan ang mala ilusyong tauhan sa kabuoang katangian.[^7] Gayun pa man, ang ibang mga Halimbawa na ipinagsasaya kakaibang sikat tulad ng kabutihan ng publiko ay ang mga bumbero na pumipigil sa bahay ng kapit bahay na masunog, doon ay magkakaloob ng kapakinabagan mula sa aking mga bumbero, kahit pa wala siyang naiambag na kahit anong pananalapi dito; o kaya ang pulisya na, na lalakad at lilibutin ang aking mga pagaari ng buong tapang laban sa mga potensyal na mga magnanakaw sa pagaari ng aking kapit bahay, kahit pa hindi sya tumulong sa pagbabayad sa mga nagroronda; o kaya ang mga ilaw sa bahay, ang halimbawa lalo na sa mga minamahal na ekonomista,[^8] na tumulong sa sasakyan upang makita ang kanilang landas kahit na ang may-ari ng sasakyan ay hindi nag-ambag sa pananalapi sa mga nag gagawa o mga mang gagawa dito. + +Bago ipag patuloy ang presentasyon at mga kritikal na Pagsusuri sa Teorya ng mga kabutihan ng publiko, ako ay mag sisiyasat kung gaano kagamit gamit ang mga katangian sa pagitan ng pribado at mga kabutihan ng publiko ay tumutulong upang makapag desisyon kung ano ang malilikha ng sarilinan at ano ang maibibigay nito sa pamamagitan ng kalagayan o kaya sa katayuang makakatulong. Kahit pa ang pinaka mababaw na Pagsusuri ay hindi mabibigo upang maipakita sa pamamagitan ng nagpapatunay na panuntunan ng inexcludability, lalo na kung ipe-presinta ang matalinong solusyon, makakakuha ng isa sa mga malalim na kaguluhan. Habang kahit na isang sulyap marahil ang mga kabutihan ng Estados Unidos at ang serbisyo nito ay, ang katiyakan nito ay hindi halata gaano karami ang naibigay na mga kabutihan at serbisyo ng estado ay darating sa pamamahala ng namumuno ng mga kabutihan ng publiko. Ang mga riles ng tren, koreo ng mga serbisyo, telepono, mga kalye, at ang gaya ng tiyak na mga kabutihan na kung saan ang pag gamit ay mahigpit na ipinapatupad sa mga taong aktwal na naglaan ng pananalapi ukol dito, at kaya ito'y nakikita sa mga kabutihan ng publiko. At ang gaya ng maaaring maging kaso tungkol sa mga aspeto ng multidimensional na kabutihan ang "seguridad" ang kahit anong para sa insyurans ay pwedeng alisin itoy maaaring maging karapat dapat na maging prabagong kabutihan. Sa ngayon ay hindi pa sapat. Lamang tulad ng Estadong-tagapagbigay ng mga kabutihan nahahayag upang maging pribadong mga kabutihan, kaya maraming pribado ang waring nakakapag bigay ng mga kabutihan upang ilapat sa kategorya ng kabutihan ng publiko. Malinaw na ang aking mga kalapit bahay ay nakikinabang mula sa aking hanay na hardin ng rosas—nililibang nila ang kanilang sarili sa patingin dito ng kaylan ma'y walang pagtulong sa aking hardin. Ang kaparehas ay totoo sa lahat ng mga uri ng mga pagpapa-unlad na ako ay makaka gawa sa aking ding pag-aari. Kahit ang ibang tao na hindi naghahagis ng pera sa kanyang sumbrero ay makikinabang mula sa ginawa ng mga musikero ng lansangan. Ang mga pasahero na nasa bus ay hindi tumulong sakin na bilhin itong kapakinabagan mula sa aking deodorante. At ang bawat isa na laging nakikipagtagpo sakin ay makikinabang mula sa aking mga pagsisikap, mga nagawa ko ng walang pinansyal na suporta mula sa kanila, upang ikilos ang aking sarili papunta sa kaibig-ibig na tao. Ngayon, gawin lahat ng mga magaganda—hardin ng mga rosas, mga pinahuhusay na pagaari, awitin sa lansangan, mga deodorante, sariling mga pagpapahusay—mula ng maging malinaw na tila nagtataglay ng mga katangian ng mga kabutihan ng publiko, at magkakaroon sa pamamagitan ng bayab o kaya ang pag-tulong ng bayan? + +Tulad nitong mga halimbawa ng pribadong nagbibigay ng mga kabutihan ng publiko na ipinakita, dito ay mayroong kung anong seryosong pagkakamali sa sanaysay sa teorya ng mga kabutihan ng publiko na ang mga kabutihan ng publiko at hindi gumagawa ng magisa, ngunit kaysa kaylanganin ang kalagayan ng pagtatagpo. Malinaw na ito ay nagbibigay base sa mga pamilihan. Bukod diyan, ang makasaysayang pagpapatotoo na nagpapakita na ang lahat ng ito ay tinatawag na mga kabutihan ng publiko na ang estados unidos ngayon ay gumagawa paminsan minsan ng mga nakaaraan sa madaling salita itoy nagbibigay sa pamamagitan ng mga negosyante o kahit ngayon ay gumagawa sa bansa at sa iba pa. Para sa halimbawa, ang serbisyo ng pagpapadala ay isang beses naging pribado halos kung saan saan; ang lansangan ay pribadong nilalaanan ng salapi at nananatiling tahimik paminsan-minsan; kahit ang minamahal na mga parola ay orihinal na resulta ng pribadong negosyo;[^9] pribadong pwersa ng pulisya, detektib, at pagpapasyang umiiral; at tulong para sa may mga sakit, sa mga mahihirap, mga matatanda, mga ulila, at mga balo ay naging tadisyonal na pagmamalasakit ng mga organisasyon ng charity. Upang sabihin, pagkatapos, katulad ng mga bagay na yan ay hindi mkakagawa sa pamamagitan ng pure market system ay pinalsipika sa pamamagitan ng makasandaang mga karanasan. + +Hiwalay mula dito, ang ibang problema ay bumabangon kapag ang publikong-pribado na mga kabutihang katangian ay nagamit upang makapag desisyon kung ano at ano ang hindi iniiwan sa pamilihan. Para sa halimbawa, ano kaya kapag ang produksiyon nito ay tinatawag na publikong mga kabutihan ay walang pagka positibo ngunit mayroong negatibo mga kahihinatnan ay positibo sa iba at negatibo naman sa iba pa? Paano kapag ang kalapit bahay na iniligtas ang kanilang bahay mula sa pagkasunog base sa aking mga bumbero ay may kahilingan (marahil dahil siya ay talagang sigurado) na ang apoy nito ay bababa; o ang aking kapitbahay ay kamumuhian ang mga rosas, o ang aking mga kapwa pasahero ay mahanap ang nakakasuklam na amoy ng aking deodorante? Sa pagdaragdag, ang pagbabago sa teknolohiya ay makakapagbago ng katauhan ng nasabing kabutihan. Para sa halimbawa, sa tulong ng pagpapaunlad ng cable na TV ang kabutihan na nilikha (wari) ang publiko ay magiging pribado. At ang mga pagbabago sa mga batas ng pagaari—ng pag angkin ng pagaari— ay maaaring mayroong katulad na katulad na epekto ng pagbabago ng publikong-pribado na katangian ng kabutihan. Ang parola, para sa halimbawa, ay isang kabutihan ny publiko sa malapit lamang tulad ng dagat ito ay pang publiko (hindi pribado) pagaari. Ngunit kapag ito'y may pahintulot na umangkin ng piraso ng karagatan bilang pribadong pagaari, sapagkat itoy magiging nasa ganap na panlipunang kautusan ng kapitalista, pagkatapos tulad ng parola na nagni-ningning sa limitadong teritiryo, ito'y malinaw na magiging posibleng ihiwalay ang mga hindi nagbayad mula sa pagiging kasiyahan ng kanilang mga serbisyo. + +Ang pag iwan sa kung anong antas ng sketchy sa mga diskusyon at lubos na pagtingin sa katangian sa pagitan ng pribado at publikong mga kabutihan, na diskubre natin na ang katangian ay lumabas na kompleto sa ilusyon. Ang malinaw na pagkaka putol dichotomy sa pagitan ng pribado at publikong mga kabutihan na hindi namamarati, at ito ay mahalaga bakit ito ay maraming kasalungat kung paano uriin ang ibinigay na kabutihan. Ang lahat ng mga kabutihan ay marami man o kakaunte pribado man o publiko at kaya—at palaging ginagawa—baguhin ng may respeto sa kanilang antas ng pagka pribado/pagka publiko katulad ng kaugalian ng tao at pagbago ng pagpahalaga, at gaya ng dumating na pagbabago sa komposisyon ng populasyon. Sa pag uutos na kilalanin na silay kaylanman hnd bumagsak, kahit isang beses at para sa lahat, maging ang isa o ang iba pang kategorya, tanging ang isa lamang ang kailangan mag recall sa kung ano ang makakapag pabuti. Para sa kung anong magiging kabutihan itoy kailangan na kilalanin at tratuhin bilang kakulangan ng iba. Ang iba pa ay hindi mabuti gaya ng, na nasabing; ang kabutihan ay mga kabutihan sa mga mata lamang ng gumagawa nito. Nothing is a good unless at least one person subjectively evaluates it as such. But then, when goods are never goods-as-such—when no physico-chemical analysis can identify something as an economic good—there is clearly no fixed, objective criterion for classifying goods as either private or public. They can never be private or public goods as such. Their private or public character depends on how few or how many people consider them to be goods, with the degree to which they are private or public changing as these evaluations change and range from one to infinity. Even seemingly completely private things like the interior of my apartment or the color of my underwear can thus become public goods as soon as somebody else starts caring about them.[^10] And seemingly public goods, like the exterior of my house or the color of my overalls, can become extremely private goods as soon as other people stop caring about them. Moreover, every good can change its characteristics again and again; it can even turn from a public or private good to a public or private bad or evil and vice versa, depending solely on the changes in this caring or uncaring. If this is so, then no decision whatsoever can be based on the classification of goods as private or public.[^11] In fact, to do so it would become necessary to ask virtually every individual with respect to every single good whether or not he happened to care about it—positively or negatively and perhaps to what extent—in order to determine who might profit from what and who should therefore participate in the good’s financing. (And how could one know if they were telling the truth?) It would also become necessary to monitor all changes in such evaluations continuously, with the result that no definite decision could ever be made regarding the production of anything, and as a consequence of a nonsensical theory all of us would be long dead.[^12] + +But even if one were to ignore all these difficulties and were willing to admit, for the sake of argument that the private-public good distinction does hold water, the argument would not prove what it is supposed to. It neither provides conclusive reasons why public goods—assuming that they exist as a separate category of goods—should be produced at all, nor why the state rather than private enterprises should produce them. This is what the theory of public goods essentially says, having introduced the aforementioned conceptual distinction: The positive effects of public goods for people who do not contribute anything to their production or financing proves that these goods are desirable. But evidently they would not be produced, or at least not in sufficient quantity and quality, in a free, competitive market, since not all of those who would profit from their production would also contribute financially to make the production possible. In order to produce these goods (which are evidently desirable, but would not be produced otherwise), the state must jump in and assist in their production. This sort of reasoning, which can be found in almost every textbook on economics (Nobel laureates not excluded)[^13] is completely fallacious on two counts. + +For one thing, to come to the conclusion that the state has to provide public goods that otherwise would not be produced, one must smuggle a norm into one’s chain of reasoning. Otherwise, from the statement that because of some special characteristics they have, certain goods would not be produced, one could never reach the conclusion that these goods *should* be produced. But with a norm required to justify their conclusion, the public goods theorists clearly have left the bounds of economics as a positive, *wertfrei* science. Instead they have moved into the realm of morals or ethics, and hence one would expect to be offered a theory of ethics as a cognitive discipline in order for them to do legitimately what they are doing and to justifiably derive their conclusion. But it can hardly be stressed enough that nowhere in public goods theory literature can anything that even faintly resembles such a cognitive theory of ethics be found.[^14] Thus it must be stated at the outset, that public goods theorists are misusing whatever prestige they might have as positive economists for pronouncements on matters on which, as their own writings indicate, they have no authority whatsoever. Perhaps, though, they have stumbled on something correct by accident, without having supported it with an elaborate moral theory? It becomes apparent that nothing could be further from the truth as soon as one explicitly formulates the norm that would be needed to arrive at the conclusion that the state has to assist in the provision of public goods. The norm required to reach the above conclusion is this: whenever one can somehow prove that the production of a particular good or service has a positive effect on someone else but would not be produced at all or would not be produced in a definite quantity or quality unless certain people participated in its financing, then the use of aggressive violence against these persons is allowed, either directly or indirectly with the help of the state, and these persons may be forced to share in the necessary financial burden. It does not need much comment to show that chaos would result from implementing this rule, as it amounts to saying that anyone can attack anyone else whenever he feels like it. Moreover, as I have demonstrated in detail elsewhere[^15] this norm could never be justified as a fair norm. To argue so, in fact to argue at all, in favor of or against anything, be it a moral, nonmoral, empirical, or logico-analytical position, it must be presupposed that contrary to what the norm actually says, each individual’s integrity as a physically independent decision-making unit is assured. For only if everyone is free from physical aggression by everyone else could anything first be said and then agreement or disagreement on anything possibly be reached. The principle of nonaggression is thus the necessary precondition for argumentation and possible agreement and hence can be argumentatively defended as a just norm by means of a priori reasoning. + +[^1]: Gustave de Molinari, *The Production of Security*, trans. J. Huston McCulloch (New York: Center for Libertarian Studies, Occasional Paper Series No. 2, 1977), p. 3. + +[^2]: Ibid., p. 4. + +[^3]: For various approaches of public goods theorists, see James M. Buchanan and Gordon Tullock, *The Calculus of Consent* (Ann Arbor: University of Michigan Press, 1962); James M. Buchanan, *The Public Finances* (Homewood, Ill.: Richard Irwin, 1970); idem, *The Limits of Liberty* (Chicago: University of Chicago Press, 1975); Gordon Tullock, *Private Wants, Public Means* (New York: Basic Books, 1970); Mancur Olson, *The Logic of Collective Action* (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1965); William J. Baumol, *Welfare Economics and the Theory of the State* (Cambridge: Harvard University Press, 1952). + +[^4]: See on the following, Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970), pp. 883ff.; idem, “The Myth of Neutral Taxation,” *Cato Journal* (1981); Walter Block, “Free Market Transportation: Denationalizing the Roads,” *Journal of Libertarian Studies* 3, no. 2 (1979); idem, “Public Goods and Externalities: The Case of Roads,” *Journal of Libertarian Studies* 7, no. 1 (1983). + +[^5]: See for instance, William J. Baumol and Alan S. Blinder, *Economics, Principles and Policy* (New York: Harcourt, Brace, Jovanovich, 1979), chap. 31. + +[^6]: Another frequently used criterion for public goods is that of “nonrivalrous consumption.” Generally, both criteria seem to coincide: When free riders cannot be excluded, nonrivalrous consumption is possible; and when they can be excluded, consumption becomes rivalrous, or so it seems. However, as public goods theorists argue, this coincidence is not perfect. It is, they say, conceivable that while the exclusion of free riders might be possible, their inclusion might not be connected with any additional cost (the marginal cost of admitting free riders is zero, that is), and that the consumption of the good in question by the additionally admitted free rider will not necessarily lead to a subtraction in the consumption of the good available to others. Such a good would be a public good, too. And since exclusion would be practiced on the free market and the good would not become available for nonrivalrous consumption to everyone it otherwise could—even though this would require no additional costs—this, according to statist-socialist logic, would prove a market failure, i.e., a suboptimal level of consumption. Hence the state would have to take over the provision of such goods. (A movie theater, for instance, might be only half full, so it might be “costless” to admit additional viewers free of charge, and their watching the movie also might not affect the paying viewers; hence the movie would qualify as a public good. Since, however, the owner of the theater would be engaging in exclusion, instead of letting free riders enjoy a “costless” performance, movie theaters would be ripe for nationalization.) On the numerous fallacies involved in defining public goods in terms of nonrivalrous consumption see notes 12 and 17 below. + +[^7]: On this subject Walter Block, “Public Goods and Externalities.” + +[^8]: See for instance Buchanan, *The Public Finances*, p. 23; Paul Samuelson, *Economics* (New York: McGraw Hill, 1976), p. 166. + +[^9]: See Ronald Coase, “The Lighthouse in Economics,” *Journal of Law and Economics* 17 (1974). + +[^10]: See, for instance, the ironic case that Block makes for socks being public goods in “Public Goods and Externalities.” + +[^11]: To avoid any misunderstanding here, every single producer and every association of producers making joint decisions can, at any time, decide whether or not to produce a good based on an evaluation of the privateness or publicness of the good. In fact, decisions on whether or not to produce public goods privately are constantly made within the framework of a market economy. What is impossible is to decide whether or not to ignore the outcome of the operation of a free market based on the assessment of the degree of privateness or publicness of a good. + +[^12]: In fact, then, the introduction of the distinction between private and public goods is a relapse into the pre-subjectivist era of economics. From the point of view of subjectivist economics, no good exists that can be categorized objectively as private or public. This is essentially why the second proposed criterion for public goods—permitting nonrivalrous consumption (see note 6 above)—breaks down too. For how could any outside observer determine whether or not the admittance of an additional free rider at no charge would not indeed lead to a subtraction in the consumption of a good to others? Clearly there is no way that he could objectively do so. In fact, it might well be that one’s enjoyment of a movie or of driving on a road would be considerably reduced if more people were allowed in the theater or on the road. Again, to find out whether or not this is the case one would have to ask every individual—and not everyone might agree (what then?). Furthermore, since even a good that allows nonrivalrous consumption is not a free good, as a consequence of admitting additional free riders “crowding” would eventually occur, and hence everyone would have to be asked about the appropriate “margin.” In addition, my consumption may or may not be affected depending on who it is that is admitted free of charge, so I would have to be asked about this, too. And finally, everyone might change his opinion on all of these questions over time. It is thus in the same way impossible to decide whether or not a good is a candidate for state (rather than private) production based on the criterion of nonrivalrous consumption as on that of nonexcludability (see also note 17 below). + +[^13]: See Paul Samuelson, “The Pure Theory of Public Expenditure,” *Review of Economics and Statistics* (1954); idem, *Economics*, chap. 8; Milton Friedman, *Capitalism and Freedom* (Chicago: University of Chicago Press, 1962), chap. 2; F.A. Hayek, *Law, Legislation and Liberty* (Chicago: University of Chicago, 1979), vol. 3, chap. 14. + +[^14]: Economists in recent years, particularly the Chicago School, have been increasingly concerned with the analysis of property rights. Harold Demsetz, “The Exchange and Enforcement of Property Rights,” *Journal of Law and Economics* 7 (1964); idem, “Toward a Theory of Property Rights,” *American Economic Review* (1967); Ronald Coase, “The Problem of Social Cost,” *Journal of Law and Economics* 3 (1960); Armen Alchian, *Economic Forces at Work* (Indianapolis: Liberty Fund, 1977), part 2; Richard Posner, *Economic Analysis of the Law* (Boston: Brown, 1977). Such analyses, however, have nothing to do with ethics. On the contrary, they represent attempts to substitute economic efficiency considerations for the establishment of justifiable ethical principles [on the critique of such endeavors see Murray N. Rothbard, *The Ethics of Liberty* (Atlantic Highlands, N.J.: Humanities Press, 1982), chap. 26; Walter Block, “Coase and Demsetz on Private Property Rights,” *Journal of Libertarian Studies* 1, no. 2 (1977); Ronald Dworkin, “Is Wealth a Value,” *Journal of Legal Studies* 9 (1980); Murray N. Rothbard, “The Myth of Efficiency,” in Mario Rizzo, ed., *Time Uncertainty and Disequilibrium* (Lexington, Mass.: D.C. Heath, 1979). Ultimately, all efficiency arguments are irrelevant because there simply exists no nonarbitrary way of measuring, weighing, and aggregating individual utilities or disutilities that result from some given allocation of property rights. Hence any attempt to recommend some particular system of assigning property rights in terms of its alleged maximization of “social welfare” is pseudo-scientific humbug. See in particular, Murray N. Rothbard, *Toward a Reconstruction of Utility and Welfare Economics* (New York: Center for Libertarian Studies, Occasional Paper Series No. 3, 1977); also Lionel Robbins, “Economics and Political Economy,” *American Economic Review* (1981). + +The “Unanimity Principle” which Buchanan and Tullock, following Knut Wicksell (*Finanztheoretische Untersuchungen*, Jena: Gustav Fischer, 1896), have repeatedly proposed as a guide for economic policy is also not to be confused with an ethical principle proper. According to this principle only such policy changes should be enacted which can find unanimous consent—and that surely sounds attractive; but then, *mutatis mutandis*, it also determines that the status quo be preserved if there is less than unanimous agreement on any proposal of change—and that sounds far less attractive, because it implies that any given, present state of affairs regarding the allocation of property rights must be legitimate either as a point of departure or as a to-be-continued-state. However, the public choice theorists offer no justification in terms of a normative theory of property rights for this daring claim as would be required. Hence, the unanimity principle is ultimately without ethical foundation. In fact, because it would legitimize any conceivable status quo, the Buchananites’ most favored principle is no less than outrightly absurd as a moral criterion. See on this also Rothbard, *The Ethics of Liberty* chap. 26; idem, “The Myth of Neutral Taxation,” pp. 549f. + +Whatever might still be left for the unanimity principle, Buchanan and Tullock, following the lead of Wicksell again, then give away by reducing it in effect to one of “relative” or “quasi” unanimity. + +[^15]: Hans-Hermann Hoppe, “From the Economics of Laissez Faire to the Ethics of Libertarianism,” in Walter Block and Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds., *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988); infra chap. 8. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md new file mode 100644 index 000000000..386fcc406 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md @@ -0,0 +1,118 @@ +Ngunit ang teorya ng pampublikong mga kalakal ay hindi pinigilan hindi lamang dahil sa may mali sa moral na ipinahihiwatig ang kahulugan nito. Kahit na ang utilitarian, nakapaloob sa pangangatuwiran sa ekonomiya sa argumento sa itaas ay maliwanag na mali. Tulad ng sinasabi ng teorya ng pampublikong kalakal, maaaring mas mahusay na magkaroon ng pampublikong mga bagay kaysa sa hindi magkaroon ng mga ito, bagaman ito ay hindi dapat nakalimutan ng umiiral na dahilan kung bakit mayroon na ito na kinakailangan (na kung saan pagkatapos ay tapusin ang mga teoriya sa pampublikong kalakal pagdadahilan dito mismo). Para sa mga ito ay posibleng malinaw, at sa katunayan ay kilala bilang isang katotohanan, na umiiral ang mga anarkista na lubos na mapoot ang aksyon ng estado na mas gusto nila ang hindi pagkakaroon ng tinatawag na mga pampublikong bagay sa pagkakaroon ng mga ito na ibinigay ng estado. 1 Sa anumang kaso, kahit na ang argumento ay sumang-ayon sa ngayon, upang lumukso mula sa pahayag na ang mga pampublikong kalakal ay kanais-nais sa pahayag na dapat sila ay ibigay ng estado sa anumang bagay ngunit hindi kapani-paniwala, dahil hindi ito ang pagpipilian sa kung saan ang isa ay harapin. Dahil ang pera o iba pang mga mapagkukunan ay dapat na nakuha mula sa posibleng mga alternatibong paggamit upang pondohan ang mga angkop na kanais-nais na mga pampublikong kalakal, ang tanging may kaugnayan at naaangkop na tanong ay kung o hindi ang mga alternatibong paggamit na kung saan ang pera ay maaaring ilagay (ibig sabihin, ang mga pribadong kalakal na maaaring magkaroon ay nakuha ngunit ngayon ay hindi mabibili dahil ang pera ay ginugol sa mga pampublikong kalakal sa halip) ay mas mahalaga-mas kagyat-kaysa sa mga pampublikong kalakal. At ang sagot sa tanong na ito ay nagap na malinaw. Sa mga tuntunin ng mga pagsusuri ng mga mamimili, gayunpaman mataas ang antas ng ganap nito, ang halaga ng mga pampublikong kalakal ay medyo mas mababa kaysa sa nakikipagkumpitensya sa mga pribadong kalakal dahil kung ang isa ay umalis sa pagpili sa mga mamimili (at hindi pinilit ang isang alternatibo sa kanila), maliwanag na mas gugustuhin nilang gugulin ang kanilang pera nang iba (kung hindi man ay kinakailangang puwersa). Ito ay nagpapatunay na lampas sa anumang pag-aalinlangan na ang mga mapagkukunan na ginagamit para sa pagkakaloob ng mga pampublikong kalakal ay nasayang dahil nagbibigay sila ng mga mamimili ng mga kalakal o mga serbisyo na pinakamahusay ay lamang na pangalawang kahalagahan. Sa madaling salita, kahit na ang isang ipinapalagay na mga pampublikong kalakal na maaaring kilalang malinaw mula sa mga pribadong kalakal na umiiral, at kahit na ito ay ipinagkaloob na ang isang ibinigay na pampublikong kabutihan ay maaaring maging kapaki-pakinabang, pampublikong mga kalakal ay gusto pa rin makipagkumpitensya sa mga pribadong mga kalakal. At mayroon lamang isang paraan upang matuklasan kung sila ay mas mahigpit na ninanais at kung gaanong lawak, o mutatis mutandis , kung, at sa kung ano ang lawak, ang kanilang produksyon ay magaganap sa kapinsalaan ng hindi paggawa ng produksyon o hindi produksyon ng higit pa na kinakailangan agad ng mga pribadong kalakal: sa pamamagitan ng pagkakaroon ng lahat ng bagay na ibinibigay ng malayang nakikipagkumpitensya sa mga pribadong negosyo. Kaya naman, salungat sa konklusyon ang dumating sa pamamagitan ng mga pampublikong kalakal na mga teoriya, ang mga lohikal na pwersa ay isa na tanggapin ang resulta na tanging ang isang dalisay na sistema ng pamilihan ay maaaring mapangalagaan ang pagkamaykatwiran, mula sa pananaw ng mga mamimili, ng isang desisyon upang makabuo ng isang magandang pampubliko. At lamang sa ilalim ng isang dalisay na kapitalistang kautusan ay maaaring natiyak na ang desisyon tungkol sa kung gaano kalaki ang isang magandang pampubliko upang makagawa (kung ito ay dapat na maisagawa) ay magiging makatwiran din. 2 Hindi bababa sa isang semantiko rebolusyon ng tunay na mga sukat ng Orwellian ay kinakailangan na magkaroon ng ibang resulta. Tanging kung ang isa ay nais na bigyang kahulugan ang isang tao "hindi" tunay na nangangahulugang "oo," ang "walang kabuluhan ng isang bagay" na nangangahulugang talagang "higit na ginugusto sa hindi ginagawa ng taong walang kabuluhan" "Ang kalayaan," ng "hindi pagkontrata" ay tunay na nangangahulugang "paggawa ng kontrata" at iba pa, maaari bang mapapatunayan ang punto ng mga teoriya ng pampublikong kalakal? 3 ano ang ibig sabihin nila kapag sinasabi nila kung ano ang sinasabi nila, at hindi ba ang ibig sabihin ay ang eksaktong kabaligtaran, o hindi nangangahulugan ng anumang bagay na may tiyak na nilalaman sa lahat, ngunit lamang ang pagbabbling? Hindi namin magawa. Murray N. Rothbard ay ganap na tama kapag ang komento nya sa mga pagsisikap ng mga ideolohiyang pampublikong kalakal upang patunayan ang pagkakaroon ng tinatawag na pagkabigo ng merkado dahil sa hindi paggawa ng produksyon o isang quantitatively o qualitatively "kulang" na produksyon ng mga pampublikong kalakal. Siya ang mga nagsusulat,

+ +
+

+ [Ang ganap na pagtingin na pang-agham na pang-ekonomiya ay nagpapahiwatig na ang libreng-market na aksyon ay kailanman pinakamainam. Ito ay pinakamainam, hindi mula sa pananaw ng personal na etikal na pananaw ng isang ekonomista, ngunit mula sa pananaw ng libre, boluntaryong pagkilos ng lahat ng mga kalahok at sa kasiya-siya ang mga malayang ipinahayag na mga pangangailangan ng mga mamimili. Ang pagkagambala ng pamahalaan, samakatuwid ay kinakailangan at palaging lilipat ang layo mula sa naturang isang pinakamabuting kalagayan. 4

+ +

+ Sa katunayan, ang mga argumento na parang nagpapatunay ng pagkabigo sa merkado ay walang maikling patently absurb. Nawawalang-bisa ang kanilang pananalita ng mga teknikal na hindi maintindihang pag-uusap na kanilang pinatutunayan ay ito: Ang isang merkado ay hindi perpekto, dahil ito ay nailalarawan sa pamamagitan ng prinsipyo ng di-pagsalungat na ipinataw sa mga kondisyon na minarkahan ng kakulangan, at kaya ilang mga kalakal o serbisyo na maaari lamang maisagawa at ibinigay kung ang agresyon ay ang pinapayagan ay hindi maisagawa. Totoong sapat, Sapagkat walang market theorist ang kailanman mangahas tanggihan ito. Ngayon, at ito ay hindi mapag-aalinlangan, ang "di-kasakdalan" na ito ng merkado ay maaaring ipagtanggol, sa kagandahang-asal at sa ekonomiya, samantalang ang mga "kasakdalan" ng mga merkado na pinalaganap ng mga pampublikong kalakal ang mga teoriya ay hindi maaaring. Totoo rin na ang pagwawakas ng estado sa kasalukuyang pagsasanay ng pagbibigay ng mga pampublikong kalakal ay nagpapahiwatig ng ilang pagbabago sa umiiral na istrakturang panlipunan at sa pamamahagi ng yaman. Tulad nito ang isang pagbabago ng ayos ay tiyak na nagpapahiwatig ng kahirapan para sa ilang tao. Sa katotohanan, ito ay tiyak na kung bakit may malawak na pampublikong paglaban sa isang patakaran ng mga pribadong pag-andar ng estado, kahit na sa katagalan ang pangkalahatang yaman ng lipunan ay mapapahusay ng patakarang ito. Sigurado, gaano man, ang katotohanang ito ay hindi maaaring tanggapin bilang isang wastong argumento na nagpapakita ng kabiguan ng mga merkado. Kung ang isang tao ay pinahihintulutang sumailalim sa ibang tao sa ulo at ngayon ay hindi pinahintulutan na magpatuloy sa pagsasanay na ito, tiyak na nasaktan siya. Ngunit ang isa ay marahil ay hindi tatanggapin na bilang wastong dahilan para sa pagtataguyod ng mga patakaran ng lumang (pagpindot). Nasaktan siya, ngunit ang pinsala sa kanya ay nangangahulugang pagpapalit ng isang panlipunan na pagkakasunod-sunod kung saan ang bawat mamimili ay may pantay na karapatan upang matukoy kung ano at kung gaano ang anuman ang ginawa, para sa isang sistema kung saan ang ilang mga mamimili ay may karapatan upang matukoy kung ano ang paggalang sa ibang mga mamimili ay hindi pinapayagan na bumili ng kusang-loob kung ano ang nais nila sa mga paraan na makatarungan nakuha ng mga ito at sa kanilang pagtatapon. Tiyak, lalong kanais-nais ang gayong pagpapalit mula sa pananaw ng lahat ng mga mamimili bilang boluntaryong mga mamimili. +

+ +

+ Sa pamamagitan ng lakas ng lohikal na pangangatuwiran, dapat tanggapin ng isang tao ang konklusyon ni Molinari na alang-alang sa mga mamimili, ang lahat ng mga kalakal at serbisyo ay ibinibigay ng mga merkado. 6 Ito ay hindi lamang mali na malinaw na maaaring maibukod ang mga kategorya ng mga kalakal na umiiral, na magbibigay ng mga espesyal na susog sa pangkalahatang sanaysay ng pang-ekonomiyang kahusayan sa kapitalismo; kahit na kung sila ay umiiral, walang espesyal na dahilan ang maaaring makita kung bakit ang mga parang mga espesyal na pampublikong kalakal ay hindi dapat ding gawin ng mga pribadong negosyo, dahil sila ay walang paltos na nakikipagkumpitensya sa mga pribadong kalakal. Sa katunayan, sa kabila ng lahat ng propaganda mula sa mga pampublikong kalakal na mga teoriya, ang mas mataas na kahusayan ng mga pamilihan kumpara sa estado ay lalong natanto na may paggalang sa higit pa at higit pa sa mga diumano'y mga pampublikong kalakal. Araw araw na may karanasan ang naubusan, halos hindi sinasadya ng sinuman na pag-aralan ang mga bagay na ito ay maaaring tanggihan na sa kasalukuyan ang mga merkado na maaaring makabuo ng mga serbisyong postal,railroads, koryente, telepono, edukasyon, pera, kalsada at iba pa mas mabisa kaysa sa estado, ibig sabihin, higit pa sa kagustuhan ng mga mamimili. Ngunit ang mga tao sa pangkalahatan ay nahihiya sa pagtanggap sa isang partikular na sektor kung ano ang lohikal na pwersa sa kanila: sa produksyon ng seguridad. Dahil dito, para sa natitirang bahagi ng kabanatang ito ay ibabalik ko ang aking pansin sa pagpapaliwanag sa superyor na gumagana ng isang ekonomyang kapitalista sa partikular na lugar na ito-isang superioridad na ang lohikal na kaso ay ginawa na ngayon ngunit kung saan ay magiging mas nahihikayat sa sandaling ang ilang mga empirical na materyal ay idinagdag sa pagsusuri at ito ay pinag-aralan bilang isang problema sa sarili nitong karapatan. 7

+ +

+ Paano magiging isang sistema ng hindi monopolistikong, ang producer ay nakikipagkumpitensya sa seguridad na trabaho? Ito ay dapat na malinaw mula sa simula sa pagsagot sa tanong na ito ang isang umalis sa larangan ng polus lohikal na pagsusuri at samakatuwid ang mga sagot ay dapat na walang katiyakan, ang apoditiko na karakter ng mga pahayag sa pagiging wasto ng mga pampublikong kalakal ng teorya. Ang problema na nahaharap ay katumbas ng pagtatanong kung pano malutas ng isang merkado ang produksyon ng hamburger, lalo na kung hanggang sa puntong ito ang hamburger ay ginagawang eksklusibo ng estado at samakatuwid walang maaaring gumamit sa nakaraang karanasan. Ang mga pansamantalang sagot lamang ang maitatatag. Walang maaaring malaman ang eksaktong istraktura ng industriya ng hamburger kung gaano karami ang nakikipagkumpitensya sa mga kumpanyang magaganap, kung ihahambing sa iba ano ang mga kahalagahan ng mga ito, ano ang hitsura ng mga hamburger, Ilan ang iba't ibang uri ng mga hamburger ang lilitaw sa merkado at marahil mawala muli dahil sa isang kakulangan ng pangangailangan, at iba pa. Walang makakaalam ng lahat ng mga pangyayari at ang mga pagbabago na makakaimpluwensya sa napaka-istraktura ng industriya ng hamburger-ang mga pagbabago sa mga pangangailangan ng iba't ibang mga grupo ng mamimili, mga pagbabago sa teknolohiya, ang mga pagbabago sa mga presyo ng iba't ibang mga produkto na nakakaapekto sa industriya nang direkta o hindi direkta, at iba pa. Dapat magbigay diin na bagaman ang mga katulad na problema hinggil sa pribadong produksyon ng seguridad, ito ay hindi nangangahulugan na walang anumang tiyak na maaaring sabihin. Ipagpapalagay ang ilang mga pangkalahatang kondisyon ng demand para sa mga serbisyo sa seguridad (mga kondisyon na higit pa o mas mababa realistically sumalamin sa mundo bilang ito ay kasalukuyang) ano ang maaari at sasabihin ay kung gaano ang iba't ibang mga social order ng seguridad na produksyon, na nailalarawan sa pamamagitan ng iba't ibang mga hadlang sa istruktura na kung saan sila ay kailangang gumana, iba ang tutugon.<0>8 Pag-aralan ko muna ang mga detalye ng monopolistikong, pang-estado na seguridad na produksyon, para sa hindi bababa sa kasong ito maaaring gumuhit sa sapat na katibayan tungkol sa ang bisa ng mga konklusyon naabot at pagkatapos ay ihambing ang sistemang ito ano ang maaaring inaasahan kung ito ay pinalitan ng isang di-monopolistikong isa. +

+ +

+ Kahit na ang seguridad ay itinuturing na isang pampublikong kabutihan, sa alokasyon ng mga mapagkukunan na kakulangan dapat itong makipagkumpitensya sa iba pang mga kalakal. Ano ang ginugol sa seguridad na hindi na gugugol sa iba pang mga kalakal na maaari ring madagdagan ang kasiyahan ng mga mamimili. Bukod dito, ang seguridad ay hindi sa isang solong, magkakauri na kalakal, ngunit bagkus ay binubuo ng maraming mga bahagi at aspeto. Hindi lamang ang pag-iwas ng mga krimen, pagtukoy ng mga kriminal, at pagpapatupad ng mga batas, ngunit mayroong din ng seguridad mula sa mga tulisan, mga rapist, mga polluters, natural na mga kalamidad, at iba pa. Bukod dito, seguridad ay nagbunga ang "bukol", ngunit ay maaaring maibinigay sa mga marginal unit. At saka, iba 't ibang tao ay maglakip ng iba 't ibang kahalagahan sa seguridad ng buong, at din sa iba 't ibang mga aspeto ng ang buong bagay na ito, depende sa kanilang personal na katangian, kanilang nakaraang mga karanasan sa iba 't ibang salik ng kawalang-katiyakan, at ang oras at lugar sa na nangyayari ang mga ito para mabuhay. Narito ang address ko ang pangunahing problema sa ekonomiya ng paglalaan ng mga mapagkukunan na kakulangan sa mga nakikipagkumpitensya na paggamit, paano ang estado — isang organisasyon na hindi pinagbili eksklusibo sa pamamagitan ng kusang-loob na mga kontribusyon at mga benta ng mga produkto nito kundi bagkus bahagyang o kahit nang lubos sa pamamagitan ng buwis — magpasiya kung gaano seguridad upang makabuo, kung gaano karami ng bawat isa nito napakaraming aspeto, kanino at kung saan ibibigay kung magkano ang ano? Ang sagot ay na ito ay walang rasyonal na paraan upang magpasya ang mga tanong na ito. Galing sa pananaw ng mga mamimili, ang tugon sa kanilang mga pangangailangan sa seguridad ay dapat itinuturing na di-makatwirang. Kailangan ba natin ang isang pulis at isang hukom, o 100,000 ang bawat isa? Dapat silang bayaran $100 kada buwan o $10,000? Nararapat ang mga pulis, gayon pa man maraming maaaring mayroon tayo, magpalipas ng oras magpatrolya sa mga kalye, habol ng mga tulisan, at pagbawi sa ninakaw na pagnakawan, o bakay sa kalahok sa walang biktima ng mga krimen tulad ng prostitusyon, droga gamitin, o kontrabando? At kapag ang mga hukom ay gumugugol ng mas maraming oras at enerhiya ng mga pagdinig ng kaso ng diborsyo, ang mga paglabag sa trapiko, ang mga kaso ng pang-uumit, at pagpaslang, o antitrust kaso? Malinaw na ang lahat ng mga tanong na dapat sagutin kahit paano dahil hanggang may pagsasalat at hindi tayo nakatira sa Halamanan ng Eden, ang oras at pera na ginugol sa isang bagay na hindi ginugol sa iba. Ang Estado ay dapat sagutin ang mga tanong na ito, masyadong, ngunit anuman ba, dito ba ito walang pagpapasailalim ng kriterion ng kita at pagkawala. Mula ngayon, ang pagkilos nito ay di-makatwirang at naman ay kinapapalooban ng napakaraming maaksayang misallocations mula sa mga opinyon ng mgamamimili. Ang Independiyente sa isang malaking antas ng nais ng mamimili, ang mga tagagawa ng trabaho sa estado ng seguridad ay sa halip na gawin ang gusto nila. Sila ay naglalakad sa halip na gumawa ng anumang bagay, at kung gumagana ang gusto nila gawin ang pinakamadaling o gawain kung saan sila ay makakaimpluwensya kapangyarihan sa halip na ang mga mamimili ng paglilingkod. Ang mga opisyal ng pulisya ay nagmaneho sa paligid ng maraming, problema petiburges na traffic violators, gumastos ng malaking halaga ng pera na sinisiyasat ang mabibigat na walang biktima na maraming tao (i.e., nonparticipants) na hindi gusto pero na kaunti lamang ang magiging handang gumastos ng kanilang pera sa upang labanan, habang sila ay hindi agad na apektado ng mga ito. Ngunit may paggalang sa kung ano ang pinaka mapilit na gusto ng mga mamimili — sa pag-iwas sa malupit na krimen (i.e., mga krimen sa biktima), ang pangamba at epektibong parusa ng hard-core na kriminal, ang pagbawi ng pagnakawan, at ang pag-iipon ng kompensasyon sa mga biktima ng krimen mula sa mga mananalakay — ang pulisya ay hindi napakapansin, sa kabila ng mas mataas na mga alokasyon ng badyet. +

+ +

+ Tangi sa roon, mangyari ang anumang trabaho ng estado ang mga pulis o mga hukom na gawin (di-makatwirang tulad ng kailangan), sila ay malamang na gumawa ng hindi maganda dahil ang kanilang kita ay humigit kumulang na hiwalay sa pagtatasang ito sa mga mamimili ng kanilang serbisyo. Kaya ang isang tao ay nagmamasid sa palad ng pulisya at brutalidad at kabagalan sa pag-proseso ng panghukuman. Bukod dito, kapansin-pansin na hindi ang pulisya o ang sistemang panghukuman ay nag-aalok sa mga maimili anumang bagay na mahina na kahawig ng kontrata ng serbisyo kung saan ito ay inilatag sa mga hindi malinaw na mga tuntunin kung anong pamamaraan ang maaaring asahan ng mamimili upang itakda sa paggalaw sa isang partikular na sitwasyon. Sa halip, ang parehong nagpapatakbo sa isang walang bisa na kontrata na sa paglipas ng panahon ay nagpapahintulot sa kanila na baguhin ang kanilang mga alintuntunin na nagkataon na pamamaraan at nagpapaliwanag ng tunay na katawa-tawa na katotohanan na ang pag-areglo ng mga alitan sa pagitan ng pulisya at mga hukom sa isang banda at mga pribadong mamamayan sa kabilang banda ay hindi nakatalaga sa isang malayang ikatlong partido, ngunit sa isang pulis o hukom na namamahagi ng mga employer sa isang partido-ang pamahalaan-sa hindi pagkakaunawaan. +

+ + + +

+ Tignan sa agrumento na ito ni Rothbard, "Ang Pabula ng Neutral na Pagbubuwis," p. 533\. Sinasadya, ang pagkakaroon ng isang solong anarkiya ay nagpawalang-bisa ang lahat ng mga sanggunian sa pareto optimality bilang isang modelo para sa ekonomiko na lehitimong pagkilos ng estado. +

+ + + +

+ Talaga ang parehong pangangatwiran na humantong sa isa upang tanggihan ang sosyalista-istatistikang teorya ng itinayo sa diumano'y natatanging katangian ng mga pampublikong kalakal gaya ng nilinaw ng pamantayan ng walang bisa, nalalapit din kapag, sa halip, ang mga naturang kalakal ay tinukoy sa pamamagitan ng pamantayan ng hindi pangkaraniwang pagkonsumo (tignan ang tala 6 at 12 sa itaas). Para sa isang bagay, upang makuha ang normatibong pahayag na sila dapat ay kaya inaalok mula sa pahayag ng katotohanan na ang mga kalakal na nagpapahintulot sa hindi pangkaraniwang pagkonsumo hindi gagawin sa pag-handog sa libreng merkado sa bilang ng maraming mga mamimili bilang maaaring, ang teorya na ito ay haharap sa eksaktong kaparehong problema ng hingin ang isang makatwirang etika. Higit pa, ang paggamit ng utilitaryan ay mali, din. Upang ipaliwanag, gaya ng ginagawa ng mga teoristang pampublikong kalakal, na ang pagsasanay sa libreng-merkado ng pagbubukod ng mga libreng sakay mula sapagtatamasa ng mga kalakal na magpapahintulot sa hindi pangkaraniwang pagkonsumo sa sero na marginal na gastos ay nagpapahiwatig ng isang suboptimal na antas ng panlipunang kapakanan at samakatuwid ay nangangailangan ng kapahintulutang pagkilos ng estado ay may sira sa dalawang kaugnay ng mga bilang. Una, ang gastos ay isang pansarili na kategorya at hindi maaaring maging tuloy-tuloy na nagsusukat sa pamamagitan ng anumang tagamasid sa labas. Samaktuwid, upang sabihin na ang mga karagdagang sakay ay maaaring admitido nang walang gastos at ganap na hindi maaari. Sa katunayan, kung ang mga pansarili na gastos na papasukin na mas maraming mga mamimili sa walang bayad at talagang sero, ang pribadong may-ari ng producer ng mahusay na pinag-uusapan ay gagawin ito. Kung hindi niya ito ginagawa, ito ay nagpapakita na ang mga gastos para sa kanya hindi sero. Ang dahilan ay maaaring ang kanyang paniniwala na ang paggawa nito ay magbabawas na kasiyahan na magagamit sa iba pang mga mamimili at sa gayon ay may posibilidad na ma-depress ang presyo para sa kanyang produkto; o maaaring ito lamang ay ang kanyang pag-ayaw para sa mga hindi inanyayahang mga libreng sakay bilang, halimbawa, kapag ako ay sumasalungat sa panukala na binabaling ko ang aking hindi-gaanong-kapasidad ng salas sa iba't ibang mga bisita na nag-aanyaya sa sarili para sa hindi pangkaraniwang pagkonsumo. Sa anumang kaso, dahil sa kahit anong dahilan ang gastos ay hindi maaaring ipagpalagay upang maging sero, ito ay pagkatapos mapapansin upang magasalita ng isang pagbigo sa merkado kapag ang ilang mga kalakal ay hindi ipinasa na walang bayad. Sa kabilang banda, ang mga pagkalugi sa kapakanan ay sa katunayan maging hindi maiiwasan kung tinanggap ng isang tao ang rekomendasyon ng mga pampublikong kalakal ng mga teorya ng pagpapaalam sa mga kalakal na di-umano'y pinahihintulutan para sa hindi pangkaraniwang pagkonsumo upang ipagkaloob nang libreng estado. Bukod sa hindi malulutas na gawain na magpasya kung ano ang nagagampanan ng pamantayan na ito, ang estado, ay hiwalay sa boluntaryong mga pagbili ng mamimili dahil ito ay, magiging una sa harap ng walang kapantay na problema ng makatwirang pagtukoy magkano ng mahusay na pampublikong ibibigay. Maliwanag, mula noon kahit ang mga pampublikong kalakal ay hindi mga libreng kalakal ngunit napapailalim sa "paggitgit" sa ilang antas ng paggamit, walang magpapahinto para sa estado, dahil sa anumang antas ng suplay ay magkakaroon pa rin ng mga gumagamit kung sino ang dapat maibukod at sino, na may mas malaking suplay, at maaaring magtamasa ng libreng pagsakay. Ngunit kahit na ang problemang ito ay maaaring malutas sa milagrosong paraan, sa anumang kalagayan ng (talagang napalaki) na gastos ng produksyon at pagpapatakbo ng mga pampublikong kalakal na ipinamamahagi nang walang bayad para sa hindi pangkaraniwang pagkonsumo kailangang bayaran ng mga buwis. At pagkatapos, ibig sabihin, ang katotohanan na ang mga mamimili ay pinilit na puwersahin ang kanilang mga libreng sakyan, muli nagpapatunay sa kabila ng anumang pag-aalinlangan na ang mga pampublikong kalakal, masyadong, mababa ang halaga mula sa punto ng pagtingin sa mga mamimili sa nakikipagkumpitensya sa mga pribadong kalakal na hindi na nial kayang makuha. +

+ + + +

+ Ang pinaka-kilalang modernong kampeon ng Orwellian ay dobleng pananalita ni Buchanan at Tullock (tignan ang kanilang mga gawa na binanggit sa tala 3 sa itaas). Inaangkin nila na ang pamahalaan ay itinatag ng isang "konstitusyunal na kontrata" kung saan ang bawat isa ay "sumasang-ayon sa konsepto" upang sumailalim sa mga mapiilit ng kapangyarihan ng pamahalaan na may pag-unawa na ang iba naman ay napapailalim din dito. Samakatuwid, ang gobyerno ay lamang tila pumipilit ngunit totoo nga boluntaryo. Mayroong ilang mga maliwanag na pagtutol sa ganitong kakaibang agrumento. Una, walang katibayan ang empiryo para sa pagtatalo na ang anumang saligang batas ay kailanman ay kusang-loob na tinanggap sa pamamagitan ng lahat ng nababahala. Lalo pang masama, ang mismong ideya ng lahat ng tao ay boluntaryong nagpilit sa kanilang sarili ay hindi maipapahayag, sobra sa parehong paraan na ito ay hindi maipahayag upang tanggihan ang batas ng kontradiksyon. Para sa kung bonlutaryong tinanggap ang pamimilit ay boluntaryo, kung gayon ay posible na mabawi ang pagkasakop ng isang tao sa konstitusyon, at ang estado ay hindi hihigit sa boluntaryo na sumali sa samahan. Kung, gaano man, ang isa ay walang "karapatan na huwag pansinin ang estado"-at ang isang wala sa karapatang ito ay, siyempre, ang markang katangian ng isang estado kumpara sa isang samahan-pagkatapos ay magiging lohikal na hindi na maaaring kunin iyon at ang pag-tanggap ng estado ng pamimilit ay kusang-loob. At saka, kahit lahat ng ito ay imposible, ang konstitusyunal na pakikipag-ugnay ay hindi pa rin maaaring i-claim at masaklaw ng sinuman maliban sa orihinal na may lagda ng konstitusyon. +

+ +

+ Paano maipakita ni Buchanan at Tullock para makabuo ng mga walang katotohanang ideya? Sa pamamagitan ng isang semantikong pandaraya. Ano ang "hindi maipahiwatig" at "walang kasunduan" sa pre-Orwellian na pananalita ay para sa kanila "posibleng konsepto" at isang "haka-haka na kasunduan." Para sa isang pinaka-nakapagtuturo ng maikling ehersisyo sa ganitong uri ng pangangatuwiran sa mga talunan at hangganan, tignan si James Buchanan, "Isang Kontekstratikong Perspektibo sa Anarkiya," sa idem, Kalayaan sa Kontrata ng Konstitusyon (Estasyon ng Kolehiyo: Texas A&M Unibersisdad Press, 1977). Dito namin nalaman (p. l7) na kahit na ang pagtanggap ng 55 mph na limit ng tulin ay posibleng kusang-loob (si Buchanan ay hindi masyadong sigurado) dahil ito sa huli ay nakasalalay sa saligang-batas, at si Buchanan ay hindi talaga isang istatistika, ngunit sa katotohanan isang anarkista (p. 11). +

+ + + +

+ Si Rothbard, Tao, Ekonomiya at Estado, p. 887. +

+ + + +

+ Ito, una sa lahat, ay dapat tandaan kung kailan dapat isaalang-alang ang pagiging totoo ng istatistika- interbensyonal na agrumento tulad ng sumusunod, sa pamamagitan ni John Maynad Keynes ("Ang Katapusang ng Laissez Faire," sa idem, Nakolektang mga Kasulatan, London: Macmillan, 1972, vol. lX, p. 291): +

+ +
+

+ Ang pinakamahalagang Agenda ng estado ay may kaugnayan sa hindi mga gawaing iyon kung saan ang mga pribadong indibidwal ay nagaganap na ngunit sa mga pagtitipon na iyon na kung saan lumagpak sa labas ng saklaw ng mga indibidwal, sa mga desisyong hindi ginawa ng sinuman kung hindi ginagawa ng estado ang mga ito. Ang mahalagang bagay para sa pamahalaan ay hindi dapat gawin ang mga bagay na ginawa ng mga indibidwal, at gawin ang mga ito nang bahagya ng mas mabuti o mas masama pa. +

+
+ +

+ Ang pangangatwiran na ito ay hindi lamang lumabas kasinungalingan, tunay na ito. +

+ + + +

+ Ang ilang mga libertarian minarkista na pakay na ang pagkakaroon ng isang ipalagay na merkado ang pagkilala at pagpapatupad ng isang pangkaraniwang batas ng alintuntunin, at kaya isang gobyerno bilang monopolistikong hukom at ahensiya ng pagpapatupad. (Tingnan, ipaghalimbawa, si John Hospers, Libertarianism [Los Angeles: Nash, 1971]; Tibor Machan, Mga Karpatang Pantao at Kalayaan ng Tao [Chicago: Nelson-Hall, 1975].) Ngayon ito ay tiyak na tama na ang isang magpalagay ng merkado ang pagkilala at pagpapatupad ng mga tuntuning iyon na nagpapatunay sa operasyon nito. Ngunit mula dito hindi sinusunod na ang gawaing ito dapat na ipinagkatiwala sa isang monopolistikong ahensiya. Sa katunayan, ang isang pangkaraniwang wika o sistema ng pag-sign ay ipinapalagay din sa pamamagitan ng merkado, ngunit ang isa ay parang hindi nakakapaniwala upang tapusin na dapat tiyakin ng pamahalaan ang pag sunod ng mga tuntunin ng wika. Tulad ng sistema ng wika, kung gayon, ang mga tuntunin ng pag-uugali sa merkado ay lumitaw nang kusang-loob at maaaring ipatupad ng "hindi makitang panig" ng sariling interes. Kung walang pagmamasid ng mga karaniwang patakaran ng pagsasalita, ang mga tao ay hindi makapag-ani ng mga pakinabang na inaalok ng komunikasyon, at walang pagdaraos ng mga karaniwang alituntunin ng pag-uugali na hindi masisiyahan ng mga tao ang mga benepisyo ng mas mataas na produktibo ng isang palitan sa ekonomiya batay sa dibisyon ng paggawa. Bilang karagdagan, tulad ng ipinahiwatig ko sa itaas, independiyenteng ng anumang pamahalaan ang prinsipyo ng di-pagsalungat na nagpapailalim sa pagpapatakbo ng mga merkado na maaaring protektahan ang isang priori bilang lamang. Saka, tulad ng pagtatalo ko sa pagtatapos ng kabanatang ito, ito ay tiyak na isang mapagkumpitensyang sistema ng batas-pangangasiwa at pagpapatupad ng batas na bumubuo ng pinakamalaking posibleng presyon upang dagdagan ng mga paliwanag at magpatupad ng mga panuntunan ng pag-uugali na nagsasama ng pinakamataas na antas ng pinagkaisahan nalalaman. At tiyak ang tunay na tunutunin gawin mo lng ang mga iyon na ang isang pangangatuwiran na pagtataguyod ay nagtatakda bilang kinakailangang pagpapalagay sa lohikal ng argumentasyon at maargumentong kasunduan. +

+ + + +

+ Hindi sinasadya, ang parehong lohika na puwersahin ang isa upang tanggapin ang ideya ng produksyon ng seguridad sa pamamagitan ng pribadong negosyo bilang matipid at pinaka-mahusay na solusyon sa problema ng kasiyahan ng mga mamimili ay pinipilit din ang isa, kung kaya ang mga posisyon ng moral-ideolohikalay nababahala, upang iwanan ang teorya sa pulitika ng klasikal na liberalismo at kunin ang maliit ngunit gayun din ang pangwakas na hakbang (mula doon) sa teorya ng libertarianism, o pribadong ari-arian ng anarkismo. Klasikong liberalismo, kasama si Ludwig von Mises bilang kinatawan nito sa ikadalawampu siglo, nagtaguyod ng isang sosyal na sistema batay sa prinsipyo ng di-pagsalungat. At ito rin ang anuman tagapagtaguyod ng libertalismo. Ngunit nais ng klasikal na liberalismo na ipatupad ang prinsipyong ito ng isang monopolistikong ahensiya (ang gobyerno, ang estado)-isang organisasyon, ibig sabihin, na hindi eksklusibo nakasalalay sa boluntaryong, ang kontraktwal na suporta ng mga mamimili ng kani-kaniyang mga serbisyo, ngunit sa halip ay may karapatan na sarilihin ang sariling kita, ibig sabihin, ang mga buwis na dapat ipataw sa mga mamimili upang gawin ang trabaho nito sa lugar ng produksyon ng seguridad. Ngayon, kahit na tila ito ay maaaring tunog, dapat itong maging malinaw na ito ay hindi pantay-pantay. Ang alinman sa prinsipyo ng di-pagsalakay ng wasto, kung saan ang estado bilang isang pribilehiyong monopolista ay imoral, o negosyo na binuo at sa paligid ng pagsalakay-ang paggamit ng puwersa at ng hindi kontratwal na paraan ng pagkuha ng mga mapagkukunan-ay balido, kung saan ang isang kaso ay dapat na itapon ang unang teorya. Imposibleng pangalagaan ang parehong mga pagtatalo at hindi maging naaayon maliban kung, tiyak, ang isa ay maaaring magbigay ng isang prinsipyo na mas mahalaga kaysa sa prinsipyo ng di-pagsalungat at karapatan ng mga estado sa agresibong karahasan at mula sa kung saan pareho, na may kani-kanilang mga limitasyon tungkol sa mga lupaing-bayan na kung saan sila ay may-bisa, maaring lohikal na nagmula. Gayunpaman, ang liberalismo ay hindi kailanman nagbigay ng anumang naturang prinsipyo, o hindi rin magagawang gawin ito, dahil, upang makipagtalo sa pabor sa anumang bagay ay nangangahulugang karapatan ng isang tao na maging malaya sa agresyon. Ibinigay ang katunayan pagkatapos na ang mga alituntunin ng nonaggression ay hindi maaaring argumentatively tinututulang bilang moralidad balido kung wala nang kataon lamang pagkilala sa bisa nito, sa bisa ng lohika na isa ay nakatuon sa pagtalikod sa liberalismo at pagtanggap sa halip nito mas radikal na bata: libertarianism, ang pilosopiya ng purong kapitalismo, na hinihingi na ang produksyon ng seguridad ay isagawa ng mga pribadong negosyo rin. +

+ + + +

+ Sa problema ng seguridad sa mapagkumpitensya ng produksyon, tingnan ang Gustave de Molinari, Produksyon ng seguridad; Murray N. Rothbard, kapangyarihan at merkado (Kansas City: Sheed Andrews at McMeel, 1977), pumutok-putok. 1; idem, Para sa bagong kalayaan (New York: Macmillan, 1978), pugputok-putok. 12; W.C. Woolridge, Uncle Sam ang tao ng monopolyo (New Rochelle, N.Y: Arlington bahay, 1970), mga pagputok-putok. 5 – 6; Morris at Linda Tannehill, Ang merkado para sa kalayaan (New York: halukipkip Faire libro, 1984), bahagi 2. +

+ + + +

+ Tingnan ang Manfred Murck, Soziologie der Öffentlichen Sicherheit (Frankfurt: Campus, 1980). +

+ + + +

+ Ang Sabihin na ang proseso ng alokasyon ay nagiging di-makatwirang sa kawalan ng mga epektibong gumagana ng mga criterion ng pagkawala ng kapakinabangan ay hindi nangangahulugan na ang desisyon na kahit papaano ay mayroon na siya ay hindi sasailalim sa anumang uri ng pamimilit at samakatuwid ay dalisay kapritso. Sila ay hindi, at anumang mga desisyon iyon ay nahaharap sa ilang mga limitasyon na ipinapataw sa mga tagagawa ng desisyon. Kung, halimbawa, ang paglalaan ng mga salik ng produksyon ay nagpasiya democratically, pagkatapos ito malinaw dapat umapela para sa nakararami. Ngunit kung ang sang desisyon ay pinigil sa ganitong paraan, o kung ito ay ginawa sa anumang ibang paraan, ang mga ito ay pa rin ang di-makatwirang mula sa punto ng pananaw ng kusang pagbili o hindi pagbili ang mga mamimili. +

+ +

+ Ang tungkol democratically ang mga paglalan ay kinokontrol, naging maliwanag ang ibat-ibang kakulangan. Gaya ng, halimbawa, James Buchanan at Richard E. Wagner isulat (Ang bunga ng Mr. Keynes [London: Institute of Economic Affairs, 1978], p. 19): +

+ +
+

+ Ang Kumpetisyon sa merkado ay tuloy-tuloy; sa bawat pagbili, ang isang mamimili ay magagawang upang pumili sa nagtutunggaliang tagapagtinda. Ang Pampulitikang kompetisyon ay pahintu-hinto; isang desisyon ay nagbubuklod na karaniwan para sa isang nakapirming numero ng taon. Ang Kumpetisyon sa merkado ay nagpapahintulot sa ilang kakompetensya upang mabuhay nang magkakasama…. Ang Pampulitikang kompetisyon ay hahantong sa isang lahat-ng-o-walang kinalabasan…. Sa merkado kumpetisyon ang bumibili ay maaaring makatwirang tiyak kung lamang kung ano ang matatanggap niya mula sa kanyang pagbili. Sa pampulitikang kompetisyon, ang epekto sa mamimili ng pagbili ng mga serbisyo ng isang ahente, kanino niya hindi matalian…. Bukod rito, dahil kailangan ng mga politiko upang matamo ang kooperasyon ng isang mayoriya ng mga pulitiko, ang kahulugan sa isang boto para sa isang politiko ay mas malinis kaysa sa isang "boto" para sa isang pribadong kompanya. +

+
+ +

+ Tingnan din si James M. Buchanan, "Bawat pagpili sa pagboto at ang merkado," sa idem, Fiscal teorya at ekonomyang pampulitika (Chapel Hill: unibersidad ng North Carolina Press, 1962); para sa isang mas pangkalahatang paggamot ng problema Buchanan at Tullock, ang kalkulus ng pahintulot. +

+ +

+ Ano ang karaniwang nakaligtaan, Kahit na lalo na ng mga taong subukan na gumawa ng isang kabanalan ang katotohanan na nagbibigay ng isang demokrasya pantay ang pagboto kapangyarihan sa lahat ng tao, samantalang ang soberanya ng mamimili ay nagbibigay-daan para sa mga hindi pare-parehong "boto" ay ang pinakamahalagang kakulangan sa lahat: sa ilalim ng isang sistema ng mamimili soberanya maitapon ng tao di pantay boto ngunit, sa anumang kaso, sila ay nag-ehersisyo ng eksklusibo sa mga bagay na kanilang nakuha sa pamamagitan ng orihinal na paglalaan o kontrata at samakatuwid ay napipilitang kumilos sa kagandahang-asal. Sa ilalim ng isang demokrasya ng produksyon ipinapalagay na lahat ng tao upang magsalita tungkol sa mga bagay na isa ginawa kaya kunin; Samakatuwid, isa ay tuluyang pinapasok nang sa gayon ay hindi lamang upang lumikha ng mga ligal na karupukan sa lahat nito negatibong epekto sa proseso ng pagbuo ng kapital, ngunit, bukod dito ay kumilos sa imoral. Tingnan din dito sa Ludwig von Mises, sosyalismo (Indianapolis: kalayaan ng Pondo,, 1981), pumutok-putok. 31. +

+ + \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md new file mode 100644 index 000000000..b75d0406a --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md @@ -0,0 +1,37 @@ +Ikatlo, sinuman ang nagpapatakbo ng estado ng istasyon ng pulisya at ng mga korte, na para hindi mamensyon ang mga bilango, na alam ang totoo ay mga kadahilanan ng mga produksyon na ginagamit para magbigay ng seguridad na humihigit sa paggamit, magpatuloy sa kasamaan at karumihan. Dahil wala ng gumagamit ng ganitong kadahilanan ng produksyon na talagang sila ang nagmamay ari (sino man ay wala na sa kanila makapag benta at pribadong resibo na naaayon sa pagkakabenta) at pagkawala (at mga nadagdag) sa halaga ng kumakatawan sa kabisera ng lipunan, ang lahat ay nag nanais na itaas ang kanilang pribadong kita na nagiging resulta ng pagkalugi ng halaga ng kabisera. Samakatuwid, lalong lumalaki ang gastos sa paggamit ng nasabing produkto, at magbubunga ng higit na paggamit sa kapital. At kung, sa isang pambihirang pagkakataon, ito ay hindi mangyayari kung hindi maliwanag ang higit na paggamit, pagkatapos ay maaari lamang ito kung ang halaga ay medyo mas mataas sa mga negosyo na pribado.[^26] + +Nang walang pagaalinlangan, lahat ng mga problemang seguridad ay likas sa isang sistemang ng produksyon ng monopolistiko at kapag naibigay na ang pangangailangan dapat ay mabilis itong maibigay para sa serbisyong seguridad ng isang mapagkupitensyang merkado kasama nito ang lahat ng ibat ibang istaktura para sa tagagawa. Ito ay hindi nangangahulugan na ang "perpektong" solusyon para sa problema ng seguridad ay matatagpuan. Mayroon pa ring magiging magnanakaw at pumapatay; at hindi lahat ng pagnanakaw ay mababawi ni lahat ng mamatay tao na nahuli. Ngunit ang mga tuntunin ng mga mamimili sa pagsusuri ng sitwasyon ay dapat mapapabuti likas na sa tao pahintulutan itong mapabuti. Una, hangga't mayroong isang makumpitensyang sistema (i.e., habang ang mga tagagawa ng mga serbisyo ng seguridad ay dedepende sa boluntaryong pagbili, karamihan ng kung saan maaaring kumuha ng anyo ng serbisyo at pumayag ang kontrata pagseseguro sa bago ng anumang aktwal "pag-uulit" ng walang kapanatagan), walang tagagawa ang maaaring taasan ang kita nito nang walang pagpapabuti ng serbisyo o kalidad ng mga produkto tulad ng pinaghihinalaang sa pamamagitan ng mga mamimili. Bukod pa rito, lahat ng mga tagagawa sa seguridad na nakuha nang magkasama ay hindi makatutulong ang kahalagahan ng kanilang partikular na industriya maliban kung, sa anumang kadahilanan, mga mamimili ay nagsimula ng ebalwasyon ng seguridad kaysa sa iba pang mga suplay na mas mataas, kaya tinitiyak na ang produksyon ng Siguridad ay hindi tumagal ng lugar sa kapinsalaan ng di - o bawas na produksyon ng, sabihin nating, keso, bilang isang nagtutunggaliang pribadong mabuti. At saka, ang mga tagapagbigay ng gawa ng serbisyo sa seguridad ay kaylangang pagiba ibahin ang kanilang mga handog sa isang malaking antas dahil sa isang mataas na mga uri ng pangangailangan para sa mga produkto ng seguridad para sa milyun milyon at milyun milyong mamimili na umiiral. Direktang umaasa sa boluntaryong supurta ng mga mamimili, Sila ay dapat tumugon agad sa tagagawa para hindi masaktan sa pananalapi at maging angkop sa ibat iabang mga nais o pagbabago sa gusto. Kaya ang bawat mamimili ay may direktang inpluwensya, kahit na maliit, sa kinalabasan ng mga kalakal na mga lumilitaw o sa mawala mula sa merkado ng seguridad. Embes na mag-aalok ng isang pare-parehong "Bugkos ng seguridad" sa lahat, isang katangian ng patakaran sa produksyon ng estado, ang isang maraming mga bugkos ng serbisyo ay lilitaw sa merkado. Ayusin ito sa ibat ibang pangangailangan ng seguridad ng ibat ibang tao, pagkuha ng bilang ng ibat ibang mga trabaho, ibat ibang mga pag-uugali sa pagkuha ng panganib, ibat ibang mga pangangailangan para sa proteksyon at pagseseguro, at ibat ibang mga heograpikal na lokasyon at oras na limitasyon. + +Pero ito ay malayo sa lahat. Subalit yun ay malayo sa lahat. ang nilalaman at kalidad ng mga produkto ay maisasaayos din. Hindi lamang ang solusyun ng mga mamimili sa pamamagitan ng mga empleyado ng mga empresa ng seguridad ay mapapabuti agad, "Ako kaya-pangangalaga-mababa" saloobin, ang pagkaarbitraryo at kahit kalupitan, ang pagpapabaya at katamaran ng kasalukuyang pulis at panghukuman sistema sana sa huli ay mawala. Dahil ang mga pulis at mga hukom ay dumidepende sa boluntaryong suporta ng mamimili, anumang mga kaso ng pag-mamalupit sa mga mamimili, ng kawalan ng katalinuhan o kawalan ng kabagayan ay maaaring gastos sa kanilang trabaho. Dagdag pa rito, ang kakaiba na ang pag-areglo ng mga pagtatalo sa pagitan ng isang kliyente at kanyang mga kasosyo sa negosyo ay walang pagsala na ipinagkatiwala sa ang huling paghuhukom, mula sa aklat na ito ay tiyak mawawa, at ang arbitrasyon ng tunggalian ng independiyenteng mga partido ay magiging pamantayan sa inaalok ng tagagawa ng seguridad. Pinakamahalaga, upang maakit at mapanatili ang mga mamimili ang mga tagagawa ng naturang serbisyo ay may mag-aalok ng kontrata na magpapahintulot sa mga mamimili upang malaman kung ano ang pagbili niya at makalapit sa kanya upang itaas ang isang katibayan, pagkakasundo o matukoy na reklamo kung ang aktwal na pagganap ng ang mga tagagawa ng seguridad ay hindi sumusunod sa kontrata. Mas partikular, hanggang hindi pa sila magpasarili ng kontrata sa serbisyo kung saan ang pagbabayad ay ginawa ng isang mamimili para mapagtakpan ang kanyang panganib ng eksklusibo ngunit sa halip mga kontrata ng seguro na nangangailangan ng pagsasama ng sariling mga panganib sa iba pang mga tao, salungat sa kasulukuyang istatistikang pagsasanay na ang kontrata ay tiyak na hindi sadyang binuo sa redistributibong pamamaraan pabor sa isang grupo ng mga tao sa gastos ng iba. Kung hindi man, kung sinuman ang may pakiramdam na ang kontrata na iniaalok sa kanya ay kinakailangang bayaran para sa kakaibang pangangailangan at panganib ng ibang tao—mga kadahilanan ng posibleng kawalan ng seguridad, ibig sabihin, siya ay hindi naaangkop sa sarili niyang kaso—tatanggihan lamang niya ang pagpirma o di kaya'y itigil ang pagbayad. + +Ngunit kapag sinabi ang lahat ng mga ito, ang tanong ay hindi maiiwasang mailabas. "Hindi ang isang competitive sistema ng produksyon ng seguridad naman ay magresulta sa permanenteng panlipunan kontrahan, sa kaguluhan at anarkiya?" Maaaring gumawa ng ilang mga sagot sa tanong na ito. Una, dapat itong tandaan tulad ng isang impresyon na hindi dapat kasama sa alinsunoda ng kasaysayan, katibayan ng emperikal. Umiral ang mga sistema ng nagpapaligsahang korte sa iba 't ibang lugar (hal., sa sinaunang Ireland o sa oras ng Hanseatic League) bago ang pagdating ng modernong estandong bansa, at katulad ng alam natin sila ay nagtrabaho ng mabuti. [^27] Hahatulan ng dating umiiral na klase ng krimen (krimen sa Kinakailan), mga pribadong pulis sa tinatawag na mabangis na kanluran (na hindi sinasadya ay hindi ligaw na gaya ng ipinahihiwatig ng ilang mga pelikula) ay relatibong mas matagumpay kaysa sa mga pulis ng mga suportado ng estado sa ngayon). [^28] At pagbaling sa kontemporaryong karanasan at halimbawa, milyun-milyon at milyun-milyong internasyonal kontrata na umiiral pa ngayon — mga kontrata ng kalakalan at paglalakbay — at tiyak na ito ay tila na maging mas malampasan ang isang katotohanan na sabihin, halimbawa, na may higit pang pandaraya, mas maraming krimen, ng kontrata doon kaysa sa domestic relations. At ito, dapat itong tandaan, na walang isang magiging malaking monopolistiko na tagagawa ng seguridad at mambabatas. Sa huli ito ay hindi na malilimutan na kahit ngayon sa isang malaking bilang ng mga bansang may mga iba 't ibang pribadong seguridad tagagawa kasama ang estado: pribadong nagiimbistiga, seguro na hindi, at pribadong tagapaghatol ng arbitrator. Ang kanilang trabaho ay parang konpirmahin ang sanaysay na ang mga ito ay marami pa, hindi kukulangin, matagumpayan ang paglutas ng mga panlipunang salungatan kaysa sa kanilang mga pampublikong katapat. + +Gayunman, itong makasaysayang katibayan ay napapailalim sa hindi pagkakasundo, lalo na tungkol sa kung anumang pangkalahatang impormasyon ay maaaring makuha mula dito. Ngayon ay may mga sistematikong dahilan, pati, kung bakit ang takot na ipinahahayag ng tanong ay hindi mahusay na itinatag. Kabalintunaan man, pagtaguyod ng isang mapagkupetensyang sistema ng seguridad ang mga tagagawa ay nagpapahiwatig ng pagtatayo ng isang itinatag na insentibo na istruktura upang makabuo ng isang utos ng batas at pagpapatupad ng batas na isama ang pinakamataas na posibleng antas ng konsensus tungkol sa mga tanong ng resolusyon ng hidwaan. Ang nasabing istraktura ay may posibilidad upang bumuo ng mas mababa kaysa sa iba pang kaguluhang panlipunan at hidwaan kaysa magaganap sa ilalim ng tangkilik ng monopolistiko. [^29] Upang maunawaan ang kabalintunaan na ito, ito ay kinakailangan upang kumuha ng mas malapit na tingnan sa tanging karaniwang sitwasyon na alalahanin ang mapaghinala at nagpapahintulot sa kanya na maniwala ang nakalalamang na kabanalan ng isang monopolistikal na organisadong kaayusan ng seguridad produksyon: kapag may isang di-pagkakaunawaan sa pagitan ng A at B, kapwa ito ay nakaseguro sa pamamagitan ng iba 't ibang kumpanya at mga kumpanya na hindi makakapunta sa isang agarang kasunduan tungkol sa katotohanan ng mga magkakasalungat na pag-angkin na nagdulot ng pagsulong sa pamamagitan kanikanilang mga kliyente. (Walang problema na umiiral kung ang umabot sa ganitong kasunduan o kung parehong mga kliyente ay seguro ng iisa ng kumpanya — kahit ang problema pagkatapos ay hindi magiging iba sa anumang paraan mula sa umuusbong sa ilalim ng isang monopolyo ng statististika.) Hindi ang ganitong sitwasyon ay palaging magreresulta sa isang barilan? Ito ay malamang na hindi. Una, anumang marahas na labanan sa pagitan ng mga kumpanya ay magiging magastos at mapanganib, lalo na kung umabot na ang mga kompanya sa isang kagalang-galang na sukat (na kung saan ay magiging mahalaga para sa kanila upang lumitaw bilang epektibong tagapanagot ng seguridad sa kanilang inaasahan na mga kliyente sa mga unang lugar). Higit sa lahat, sa ilalim ng isang mapagkupetensyang sistema sa bawat kompanya na nakabatay sa pagpapatuloy ng mga tagagawa ng boluntaryong pagbabayad, anumang labanan ay may sadyang tustusan ng bawat kliyente sa parehong kumpanya. Kung may isang tao lamang na inilayo ang kanyang pagbabayad dahil hindi niya nakumbinsi ng labanan ay kinakailangan sa mga partikular na hidwaan nalalapit, magkakaroon ng agarang presyon ng ekonomiya sa mga kumpanya upang tumingin para sa isang mapayapang solusyon sa alitan. [^30] Kaya naman ang anumang mapagkumpitensya tagagawa ng seguridad ay magiging lubos na maingat tungkol sa pagbabasa ng marahas na hakbang upang lutasin ang hidwaan. Sa halip, hanggang sa ito ay payapang pagaayos ng gulo na gusto ng mamimili, bawat tagagawa ng seguridad ay pupunta sa mahusay na haba upang ibigay sa kanyang kliyente at upang magtatag ng maaga, para sa lahat ng tao upang malaman, kung ano ang mga proseso ng arbitrasyon, ito ay magiging handa na magsumite na mismo at sa mga kliyente sa kaso ng isang pagtatalo sa paglipas ng ebalwasyon ng magkakasalungat na pag-angkin. At bilang isang pamamaraan ng iskema ay maaaring magmukhang ang mga kliyente ng iba 't ibang kompanya na nagtatrabaho lamang kung may kasunduan sa kanila hinggil sa naturang panukala sa arbitrasional, isang sistema ng mga batas na namamahala sa mga relasyon sa pagitan ng mga kumpanya na mawawalan ng lahat na katanggap-tanggap para sa mga kliyente sa lahat ng mga nagtutunggaliang seguridad ng tagagawa ay natural nagbabago. Bukod pa dito, ang presyon ng ekonomiya ay upang bumuo ng mga patakaran na kumakatawan sa isang konsensus sa kung paano dapat pangasiwaan ang kumplikado ay higit na maging mabisa. Sa ilalim ng isang mapagkupetensyang sistema, ang independiyenteng tagapaghatol na ipagkakatiwala sa mga gawain ng paghahanap ng mapayapang solusyon sa kaguluhan ang magiging nakasalalay sa patuloy na suporta ng dalawang kumpanya ng pagtatalo kung ang kumpanya ay pumili ng iba 't ibang hukom kung alinman ang isa sa kanila ay sapat na hindi nasiyahan sa kinalabasan ng arbitrasyon na gawain. Kaya naman, itong mga hukom ay mapapasailalaim ng presyon upang makahanap ng solusyon sa mga problemang ililipat sa kanila, sa pagkakataong ito hindi patungkol sa pamamaraan na aspeto ng batas ngunit ang nilalaman nito, ay magiging katanggap-tanggap sa lahat ng mga kliyente ng mga kumpanya na kasangkot. [^31] Kung hindi man isa o lahat ng mga kumpanya ay baka mawalan ng mamimili, samakatuwid maghihimok ang mga kumpanya upang ibaling sa iba 't ibang tagapaghatol sa susunod na sila ay nangangailangan ng isa. [^32] + +Ngunit hindi ba posible sa ilalim ng isang mapagkumpetensyang sistema para sa isang matatag na seguridad na paggawa upang maging isang ipagbawal na kumpanya — sinimulan ng isang kompanya, iyon ay, na, na suportado ng sarili nitong mga kliyente, agresibo laban sa iba? Mayroong tiyak na walang paraan upang pagkaitan na ito ay posible, bagama 't muling dapat maging binigyang-diin nito na dito ay isa sa mga larangan ng praktikal na agham ng panlipunan at walang sinuman ay malaman ang ganung bagay na may katiyakan. Ganun pa man ang hindi ipinahahayag ng implikasyon na ang posibilidad na ang isang matatag na seguridad ay maaaring maging isang ipagbawal kumpanya kahit paano ay nagpapahiwatig ng isang matinding kakulangan sa pilosopiya at ekonomiya ng isang purong kapitalistang kaayusan ng lipunan ay kamangmangan. [^33] + +Una, ito ay dapat na naaalala ng anumang panlipunang sistema, isang istatistika sosyalistang kaayusan ng merkadong walang mas mababa kaysa sa isang purong merkado na ekonomiya, ay nakasalalay sa patuloy na pag-iral nito sa pampublikong opinyon at na nalilimitahan ng isang partikular na kalagayan ng pampublikong opinyon sa lahat ng oras kung ano ang maaari o hindi maaaring mangyari bilang din ang Ano ang humigit-kumulang na malamang na mangyari. Ang kasalukuyang estado ng pampublikong opinyon sa kanlurang Germani, halimbawa, ay ginagawang mataas na malamang na hindi o kahit imposible na ang isang istatistikang sosyalista ng sistema sa mga kasalukuyang uri ng Sobyet ang ipinapataw sa kanlurang Aleman pampubliko. Ang kawalan ng pampublikong suporta para sa mga tulad ng isang sistema ay ipaubaya ito sa kabiguan at gawin itong bumagsak. Ito ay higit na malamang na hindi na kailanman umaasa sa anumang pagtatangkang ipilit ang isang tipo ng Sobiyet na kautusan upang magtagumpay sa mga Amerikano, ibinigay ng mga Amerikano ang opinyon ng publiko. Samakatuwid, para sa atin upang makita ang mga problema ng mga kompanya ng ipagbawal ng batas, ang mga tanong sa itaas ay dapat maging gaya sa mag sumusunod na nasabi: kung paano marahil ang mga ito ng anumang naturang mga pangyayari ang magaganap sa isang naibigay na lipunan na may partikular na kalagayan ng pampublikong opinyon? Binalangkas sa ganitong paraan, ito ay malinaw na ang sagot ay magkakaroon ng kaibhan para sa mga iba 't ibang lipunan. Para sa ilan, naiilalarawan sa pamamagitan ng sosyalistang ideya na malalim na namulat sa publiko, magkakaroon ng isang mas mataas na posibilidad ng mga nagsanib ng mga kompanya ng mananakop, at para sa iba pang lipunan ay magkakaroon ng maraming mas maliit na pagkakataon na nangyari ito. Ngunit pagkatapos, ay ang pag-asam ng isang mapagkupetensyang sistema ng produksyon ng seguridad sa anumang partikular na kaso ay magiging mas mahusay o mas masahol pa kaysa sa pagpapatuloy ng isang sistema ng istatististiko? Tingnan natin, halimbawa, ang kasalukuyang Estados Unidos. Ipinapalagay na sa pamamagitan ng isang gawaing pambatasan ang estado ay mabubuwag nito karapatan na magbigay ng seguridad sa mga pondo ng buwis at isang mapagkupetensyang sistema ng produksyon ng seguridad ay ipinakilala. Dahil sa pangkalahatang opinyon, kung gaano ay malamang magiging mga taga paglikha ng salarin na lumalabas, at paano kung ginawa nila ito? Malinaw, ang sagot ay depende sa mga reaksyon ng publiko sa nagbagong sitwasyon na ito. Kaya naman, ang unang sagot sa mga mahirap na ang ideya ng isang pribadong merkado para sa seguridad ay kailangang maging: Ano ang tungkol sa iyo? Ano ba ang iyong magiging reaksyon? Ang kahulugan ng iyong takot sa batas ng mga kompanya na saka ka pumunta at lumahok sa kalakalan sa isang prodyuser ng seguridad na agresibo laban sa ibang tao at kanilang ari-arian, at magpapatuloy ka tumatangkilik dito kung ginawa ito? Tiyak ang mga kritiko ay maging mas tahimik na ito ay ganting-salakay. Ngunit mas mahalaga kaysa sa mga ito ay ang sistematikong hamon na ipinahiwatig na ito ay persona na ganting-salakay. Maliwanag, ang inilalarawan sa pagbabago ng sitwasyon ay magpahiwatig ng isang pagbabago sa istruktura ng gastos-pakinabang na lahat ng tao ay haharap sa sandaling siya ay gumawa ng kanyang desisyon. Bago ang pagpapakilala ng isang mapagkumpetensyang paraan ng pag gawa ng kaligtasan, ito ay legal na lumahok sa at suporta (estado) pagsalakay. Ngayon ang ganitong gawain ay ilegal. Kaya naman, ibinigay ang budhi ng isa, na nagpapahiwatig na ang bawat desisyon ay lumalabas nang higit pa o mas mababa (halimbawa, higit pa o mas kaunti kasuwato ng sariling mga alituntunin ng tamang paggawi), ang suporta para sa isang kompanya na nakikibahagi sa pagsasamantala ng mga tao na ayaw tiyakin na suportahan ang mga aksyon nito mas mahalaga kaysa dati. Dahil sa katotohanang ito, dapat na ipagpalagay na ang bilang ng mga tao (kabilang ang kahit sino na kung saan ay madaling maipahiram ang kanilang suporta sa estado) na ngayon ay gugulin ang kanilang salapi upang suportahan ang isang matatag na pananagutan sa pangangalakal ay tumaas saan man ito panlipunang patikim ay sinubukan. Sa pagkakaiba, ang bilang ng mga tao na nakatuon pa rin sa isang patakaran ng pagsasamantala—sa pagkakaroon ng kapinsalaan ng iba—ay malalaglag. Gaano karahas ang magiging epekto siyempre depende sa estado ng opinyon ng publiko. Sa halimbawang nalalapit — ang Estados Unidos, kung saan ang natural na teorya ng ari-arian ay lubhang laganap at tanggap bilang isang pribadong ugali, ang pilosopiya ng Libertaryan na pagiging esensya ng ideolohiya na kung saan ang bansa ay itinatag at pinamunuan na ito na ang taas nito ay umabot [^34] — ang epekto ay natural lalo na igagawad. Ayon dito, ang seguridad na mga kumpanya ng paggawa ay nakatuon sa pilosopiya sa pagprotekta at pagpapatupad ng mga batas ng Libertaryan ay maakit ang pinakamalaking bulto ng pampublikong suporta at tulong pinansiyal. At habang maaaring totoo na ang ilang mga tao, at kabilang sa mga ito lalo na ang mga na nakinabang mula sa lumang kautusan, ay maaaring magpatuloy sa kanilang suporta ang isang patakaran ng pagsalakay, ito ay malamang na hindi na sila ay sapat na sa bilang ng pananalapi na lakas upang magtagumpay sa paggawa nito. Sa halip, ay ang malamang na resulta na ang tapat na mga kumpanya ay paunlarin ang lakas ng pangangailangan — mag-isa o sa isang pinagsamang pagsisikap at sinuportahan sa pagsisikap na ito ng kanilang sariling kusang mamimili — upang suriin ang anumang gayong mga paglitaw ng mga tagagawa ng ipagbawal at wasakin ang mga ito saanman at tuwing sila ay dumating sa pagkakaroon. [^35] + +[^26]: Molinari, *nagagawa ng seguridad*, pp. 13 -14, + +> Kung, bagkos sa, ang mamimili ay hindi libre sa pagbili ng seguridad kung saan nya gusto mamili, agad mo na makikita ang malaking propesyon sa arbitrariness at masamang tagapamahala. Ang hustisya ay bumabagal at nagiging magastos, ang pulis ay nagulat, hindi iginagalang ang indibidwal na kalagayan, abusibo na ang presyo ng siguridad ay napalaki at walang katwiran aporsyon, batay sa kapangyarihan at impluwensya nito o uri ng mga kumukonsomo. + +[^27]: Tingnan ang literatura binanggit sa nota ang 22; din Bruno Leoni, *kalayaan at ang batas* (Princeton, N.J.: D. Van Nostrand, 1961); Joseph Peden, "Mga karapatan sa ari-arian sa mga batas na Celtic ang Irish," *Jtalaarawan ng Libertaryan pagaaral* 1, blg. 2 (1977). + +[^28]: Tingnan Terry L. Anderson and Peter J. Hill, “Ang Eksperimento sa Amerika Anarcho-Capitalism: Ang *hindi* So Wild, Wild West,” *Ang Talaarawan ng Libertaryang pagaaral* 3, no. 1 (1980). + +[^29]: Sa mga sumusunod, tingnan ang Hans Hermann Hoppe, *Eigentum, Anarchie, und Staat* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1986), kapitulo 5. + +[^30]: Kaibahan ito sa mga patakaran ng estado ng pakikipag-usap sa labanan nang hindi pagkakaroon ng kusang suporta ng lahat dahil ito ay may karapatan sa buwis sa mga tao; at itanong sa inyong sarili kung ang panganib ng digmaan ay magiging mas mababa o mas mataas kung ang isa ay nagkaroon ng karapatan upang ihinto ang pagbabayad ng buwis sa lalong madaling isa ay nagkaroon ng damdamin na paghawak ng mga estado ng ugnayang panlabas ay hindi na gustuhin ng isa. + +[^31]: At maaari itong mapansin muli dito na ang mga pamantayan na nagsasama ng pinakamataas na pweding antas ng pinagkasunduan ay, dapat, yaong mga hinuhulaan ng pagtatalo at kung saan ang pagtanggap ay gumagawa ng pinagkasunduan sa anumang maaring ipinahiwatig sa itaas. + +[^32]: Muli, ihahambing ito sa mga naghahatid ng antas ng mga mambabatas, dahil sila ay binabayaran mula sa mga buwis at sa gayon ay kaugnayang malaya sa kasiyahan ng mga mamimili, ay pweding pumasa sa mga hatol na malinaw na hindi katanggap-tanggap ng patas sa lahat; at tanungin ang iyong sarili kung ang panganib na hindi matutuklasan ay ang katotohanan sa isang kaso na mas mababa o mas mataas kung ang isang tao ay may posibilidad na magsumikap sa pang-kabuhayang panggigipit kapag ang isang tao ay may pakiramdam na ang isang mambabatas ay pweding magkaroon ng pag-patibay sa sariling kaso na hindi sapat na maingat sa pag-buo at paghusga sa mga katotohanan ng isang kaso, o lamang ay isang tahasang manloloko. + +[^33]: Tignan ito sa mga sumusunod na partikular Rothbard,*Para sa bagong kalayaan*, pahina 233 + +[^34]: Tingnan ang Bernard Bailyn, *ang ideolohiya na pinagmulan ng rebolusyong Amerikan* (Cambridge, mass.: Harvard University Press, 1967); Jackson Turner Main, *sa Anti-Federalists: ang mga kritiko ng Saligang batas ng* (Chapel Hill: unibersidad ng North Carolina Press, 1961); Murray N. Rothbard, *naglihi sa kalayaan* (New Rochelle, N.Y: Arlington bahay, 1975-1979). + +[^35]: Natural, ang mga kompanya ng seguro ay ipinapalagay ng isang pinaka mahalagang papel sa pagsuri sa paglitaw ng mga kompanya ng ipagbawal. Pansinin ang Morris at Linda Tannehill (*merkado ng kalayaan*, pp. 110 – 11): + +> Mga kompanyang seguro, ang napakahalagang sektor ng anumang malayang pang kabuhayan, ay magkakaroon ng isang mahalagang dahilan upang ihiwalay ang kanilang sarili mula sa anumang agrisibong karagdagan, para dalhin ang lahat ng kanilang malaking impluwensya sa pangangalakal para makamit laban sa kanya. *agresibong karahasan ay sanhi ng pagkawala ng halaga*, at ang mga bilyonaryo ang malaking gastos sa karamihan ng gayong kawalan ng halaga. Isang lubusang maituro sa mananakop ay isang pananagutan ng paglalakad, at walang kumpanya ng seguro, gayunman malayuan na inalis mula sa kanyang orihinal na pananalakay, ay nais upang supurtahan ang panganib na baka siya ay laban sa agreso sa isa sa sarili nitong mga kliyente sa susunod. Bukod dito, ang mga mananalakay na Amerikano at ang mga taong makasalamuha sila ay mas malamang na makibahagi sa mga sitwasyon ng karahasan, sa gayon, hindi mabuti sa seguro. Ang isang kumpanya ay maaaring tumanggi sa pagsakop sa mga tao sa inaasahang pagnanais na mabawasan ang anumang mga pagkalugi sa hinaharap na maaaring sanhi ng kanilang pagsalakay. Ngunit kahit na ang kumpanya ay hindi nahihikayat ng gayong pagiintindi, ito pa rin ay mapipilitang maningil ng husto sa kanilang bayad o kanselahin ang kanilang nasasakupan upang tuluyang iwasan ang pagdala ng dagdag na panganib na mahihingi sa kanilang pagkahilig sa karahasan. Sa isang mapagkumpetensyang ekonomiya, kayang walang kompanya ng seguro na patuloy na sumasaklaw ng mga mananalakay na Amerikano at ang mga taong nagkaroon ng pakikipag-ugnayan sa mga mananalakay at nangyari ang gastos sa mga tapat na mamimili; Hindi nagtagal ito ay mawalan ng mga mamimili na mas kagalang-galang sa kumpanya na kayang singilin ang mga mas mababa para sa kanilang bayad sa seguro. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md new file mode 100644 index 000000000..c0f61e8e7 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md @@ -0,0 +1,71 @@ +## Ang Ekonomiya at Sosyolohiya ng Pagbubuwis + +Bilang ang titulo ay ipinapahiwatig ang kabanata, meron akong sariling dalawang mga layunin. Una, nais kong ipaliwanag ang pangkalahatang epekto ng pagbubuwis sa ekonomiya. Ang bahaging ito ng kabanata ay kumakatawan ng pagsusuri ng isang praksiyolohika sa pagbubuwis at bilang gayon din ang hindi nararapat na ekspektasyon upang hindi mapunta sa kabila ng kung anung nasabi na ng ibang mga ekonomista. + +Ang karamihan ng orihinal ay maaaring makita sa pangalawang parte, kung saan susubukan kong sagutin ang katanungan na: bakit mayroong pagbubuwis; at bakit laging mayroong mga ito? Ang pagsagot sa ganyang mga katanungan ay hindi tungkulin ng pang-ekonomiyang teyorya ngunit sa praksiyolohika na inalam at napilitan ang sosyolohikal o mga interpretasyon ng historikal at mga pagbubuo muli, at mula sa umpisa na mas maraming lugar para sa ispekulasyon sa larangang ito ng itelektwal na umiiral ng pagtatanong. + +## # + +Para sabihing walang bago sa inilagay tungkol sa epekto ng ekonomiya ng pagbubuwis ay hindi sinasabi na kung ano ang *is* hindi maaaring maibalita sa marami. Sa katunayan, matapos suriin ang ilang popular na mga aklat ng pang-ekonomiya ay wari ko na kung anong dapat na sabihin ay ang pinakang mga balita ngayon sa mga ekonomista at mga estudyante ng ekonomiya. Sa gayon tulad ng mga tekstong pinagkasunduan kasama ang epekto sa lahat ng pagbubuwis sa ekonomiya, sa kabila ng isang ganap na dekriptibong presentasyon ng maraming mga pakanang buwis at ang kanilang makasaysayang pagbuo[^1], sila ay halos tahimik lahat sa katanungan na kung ano ang epekto ng pangkalahatang pagbubuwis. Bukod pa rito, kung anung diskusyon nila sa problema ng saklaw ng buwis ng mga teksto ay dapat sabihin na ang epekto ng ekonomiya ng partikular na pagbubuo ng pagbubuwis ay depekto na walang pagbabago. + +Gayun pa man, ang estadong mga suliranin ay sumasalamin lamang sa isang proseso ng intelektwal ng pagkabulok. Noong 150 na mga taong nakalipas halos lahat ng bagay na dapat naiintindihan ngayon tungkol sa pagbubuwis sa ekonomiya ay wasto at nakakakumbinsing pagkakasaad ng sa gayon isang prominenteng pigura sa kasaysayan ng ekonomiya bilang Jean Baptiste Say sa kanyang * Kasasayan sa Pulitika ng Ekonomiya*. + +Ang kaibahan sa ngayong manunulat ng araling aklat, na kung sino ang natalaga sa diskusyon ng pagbubuwis sa mga lugar na di makatwiran sa loob ng kabuuan ng arkitektura ng kanilang mga libro, mula sa umpisa itinama ni Say ang paglolokasyon ng hindi pangkaraniwan sa ilalim ng pangkalahatan tungo sa " Pagkonsumo ng Kayamanan" + +Pagkatapos ay kinilala niya nang walang alinlangan at ipinaliwanag ang pagbubuwis bilang isang pag atake at pagkuha ng kaparusahan at produksyon ng ari-arian, kung saan humahantong sa kinakailangan sa isang pagbabawas sa pagbubuo ng yaman na gayong ang ari-arian at sa isang pagbababa ng pangkalahatang pamantayan ng pamumuhay. + +Mga Tala na sinasabi: + +> Ito ay isang ginagawang kahangalan upang magkunwari, na ang pag-aambag ng pagbubuwis sa pambansang yaman, sa pamamagitan ng nagpapalaki ng bahagi ng pag-ani, at pagyamanin ang nasyon sa pamamagitan ng pagkokonsumo ng bahagi ng kayamanan.[^2] +> +> Ang pagbubuwis ay paglilipat ng isang bahagi ng pamabansang mga produkto mula sa mga kamay ng mga indibidwal para sa gobyerno, para sa layunin ng pagpupulong ng pampublikong pagkonsumo o paggasta. Kahit na anung denominasyon ang nagdadala, kahit buwis, kontribusyon, tungkulin, pag-excise, asal, tulong na salapi, kaloob, o libreng regalo, ito ay halos isang pagpapasan ng pinataw sa bawat indibidwal, alinman sa isang hiwalay o katangian ng korporasyon, sa pamamagitan ng naghaharing kapangyarihan sa panahong iyon, para sa layunin ng pagtutustos ng pagkonsumo ay maaaring mag-isip ng tama para sa kanilang gastusin; sa madaling salita, isang buwis, ang literal na kahulugan.[^3] + +Dahil sa mga ideyang pangunahin ay tila nakalimutan na, o mukhang hindi na kailanman lumilitaw ngayon, ipaalam sa akin, bilang una kong tungkulin, magpakita mulia ng akawnt ng isang praksiyolohika at eksplenasyon para sa sentral na argumento ni Say at ang pagkatotoo nito, at at sa gayon mapabulaanan ang ilang popular na 'counterarguments' ng nagpapanggap na ipakita na ang pagbubuwis ay kailangang hindi harangin ang pagbubuo ng ari-arian at kayamanan. Dahil sa pangkalahatang eksplenasyon dito, papatunayan ko ang kamalian ng pangunahing lohikal na kalagayan ng araling aklat ng saklaw ng buwis. + +Ang pagbubuwis na yan-pangunahin at higit sa lahat-ay at dapat na maintindihan bilang isang paraan ng pagsira ng ari-arian at yaman-pagsunod sa pagbubuo mula sa isang simpleng pagsusuri ng lohikal na kahulugan ng pagbubuwis. + +Isang pagpipilit ang pagbubuwis, hindi kontraktwal na paglilipat ng tiyak na mga ari-ariang pisikal (karamihan sa panahong ito, ngunit hindi eksklusibo sa pera), at ang pagpapahalaga na nakapaloob sa kanila, mula sa isang tao o grupo ng mga tao kung sino ang humahawak sa mga ari-arian at na maaaring nagmula ang isang kita mula sa mga humahawak sa kanila, sa iba, kung sino ang nagmamay-ari sa kanila at nakakakuha ng kita mula sa paggawa nito ngayon. Paano napunta ang mga ari-arian sa mga kamay ng kanilang orihinal na nagmamay-ari? Ang desisyong ito na kinalabasan ng ibang nakararaang akto ng pagbubuwis, ililista lamang ang mga ari-arian na maaaring mabuwisan na hindi pa nauubos o kung kaninong halaga ang hindi pa nauubos sa pamamagitan ng mga akto sa pagkonsumo (ang isang taga-ipon ng buwis ay hindi inaalis ang isa pang basura ng tao bagkus ito ay mahalagang mga ari-arian!), tatlo o talong mga posibilidad na umiiral lamang: Sila ay dumating ng iisa ang pag-aari alinman sa pagkakaroon ng tiyak na bigay na kalakal ng kalikasan bilang di sapat ito at pagkakaroon ng aktibong pagdala sa kanila sa isang pag-aari bago makita ng kahit na sino at nagawa ito; sa pamamagitan ng paggawa ng mga ito na sa pamamagitan ng paggawa ng isang bagay sa nakaraang paglaan ng mga kalakal; o sa pamamagitan ng pagboboluntaryo, pagkuha ng kontraktwal mula sa isang nakaraang tagapaglaan o tagalikha. Sa pamamagitan lamang ng mga tipong ito ng mga aktibidades ay iisa ang may kakayahang makatamo at pataasin ang kahalagahan-at dahil dito maaaring pagbuwisin-ang mga ari-arian. Mga gawain ng orihinal na paglalaan ay ginagawang isang bagay na maaaring wala ni isang may nakaraang mapansin bilang isang posibleng pinagmumulan ng kinikita sa isang nagbibigay ng kinikita sa pagbibigay ng ari-arian; ang mga gawain ng produksyon ay sa pamamagitang ng kanilang tunay na likas na layunin ng transpormasyon ng isang hindi gaanong mas mahalagang ari-arian sa pamamagitan ng isang mas mahalagang isa; at sa bawat kontraktwal ng pangangalakal ay alalahanin ang pagbabago at pag-redirect ng partikular ng mga ari-arian mula sa mga kamay ng mga nagpapahalaga ng kanilang pagmamay-ari na mas mababa ang mas nagpapahala sa kanila. + +Mula rito sa mga sumusunod na kahit anong anyo ng pagbubuwis ay nangangahulugan ng isang pagbabawas ng kinikita ng isang tao na inaasahang matatanggap mula sa orihinal na paglalaan, mula sa produksyon, o mula sa pangongontrata. Dahil sa mga aktibidades na ito ay nangangailangan ng trabaho na nangangahulugang kakaunti-hindi bababa sa panahon at ang paggamit ng isang katawan-kung saan maaaring ginamit para sa pagkokonsumo at/o mga oras na malaya, ang halaga ng oportunidad ay kanilang ginagampanan ang paglaki nito. Ang paggamit ng pagpupuwang na paglalaan, paggawa, at pangongontrata ay nabawasan, at ang pagpupuwang ng paggamit ng pagkonsumo at ng mga oras na malaya ay nadadagdagan. Alinsunod nito, maaaring magkaroon ng pagkahilig sa paglipat sa dating mga tungkulin at sa mga huli.[^4] + +Kaya naman, sa pamamagitan ng pagpilit na paglilipat ng mahahalaga, na hindi naubos ang mga ari-arian mula sa kanilang mga tagagawa (sa mas malawak na kahulugan ng termino kasama ang mga tagapaglaan at mga nangongontrata) sa mga taong hindi ginawa ang mga ito, binabawasan ng pabubuwis ang tagagawa ng kinikita nila ngayon at ang kanilang pagkokonsumo ng pangkasalukuyan sa posibleng lebel nito. Bukod pa rito, binabawasan nito ang kasalukuyang insentibo para sa hinaharap na produksyon sa mahahalagang ari-arian at dahil doon pinabababa rin nito ang hinaharap na kita at ang hinaharap na lebel na magagamit ng pagkokonsumo. Ang pagbubuwis ay hindi lamang isang pagpaparusa sa pagkonsumo ng walang kahit na anong epekto sa produktibong pagsisikap; ito rin ay isang pagsalakay sa produksyon bilang tanging paraan para sa paglalaan at posibleng tumaas ang kita sa hinaharap at paggasta ng pagkonsumo. Sa pamamagitan ng pagbaba ng kasalukuyang halaga kasama ang mga darating pa na tatahakin, ang halaga ng mga namumungang pagsisikap, itinataas ng pagbubuwis ang epekto ng halaga ng oras na napili, i.e., ang halaga ng orihinal na hangarin at, naaalinsunod sa, patungo sa isang pagpapaikli ng oras ng paglikha at pagtustos at pagsisikap na di mapakiusapang impluensiya sa pagtutulak sa sangkatauhan patungo sa direksiyon kung saan ang pagkakaroon ng pamumuhay mula sa kamay papunta sa bibig. Dagdagan mo lamang ng sapat ang pagbubuwis, at makikita mo ang sangkatauhan na bababa mula sa lebel na mababaksik na hayop o animal. + +Tahas lamang na pangangatwirang ang maaaring maging, mayroong mga bilang ng sikat na pagsalungat laban sa mga ito. Halimbawa, mula sa piling ng mga ekonomista na may kasinungalingang kinasihan ang ekonomiya na sinaunang karunungan na walang naidudulot kundi mga disin na pagpapaliwanag kung saan walang magbabago sa pagsubok laban sa sinaunang ebidensiya sa utos na dpat ideklara (nahahawig sa sitwasyon sa mga likas na agham), ang mga sumusunod na pagtatalo ay madalas na naririnig: Noong sinauna, napagmasdan ito ng paulit ulit na ang pagtaas ng lebel ng pagbubuwis ay tunay na may kasamang ng pagtaas (hindi ng pagbaba) sa GNP o iba pang sukat ng huling paglikha; dahil dito, sa pagpapaliwanag sa taas, ngunit marapat purihin, dapat itong ituring na walang kabuluhan sa mga unang panahon. Sa katunayan, ang ibang mga nag-aral ng sinauna sa mga bagay na ito ay kaya pang pumaroon para mas lumakas ang pag-angkin ng buwis ay sa katunayang makakatulong sa pagtaas ng pamantayan sa pamumuhay na may katibayan sa mga katotohanan sa mga ibang bansa na nung una ay may mababang pamantayan ng pamumuhat ang mabababang lebel ng pagbubuwis ay matutuwa na sa ngayon sa mas dakilang kaginhawaan at mas mataas na mga buwis. + +Ang parehong tumututol ay nalilito lamang. Experience cannot beat logic, and interpretations of observational evidence which are not in line with the laws of logical reasoning are no refutation of these but the sign of a muddled mind (or would one accept someone’s observational report that he had seen a bird that was red and non-red all over at the same time as a refutation of the law of contradiction rather than the pronouncement of an idiot?). + +Gaya ng sa mga mas malalakas na suliranin, ito ay walang anoman kundi isang magandang paglalarawan sa laging magaganda sa *post hoc ergo propter hoc*daya. Mula sa katunayan na ang sunod-sunod na pangyayari sa mga pagtataas ng buwis at kayamanan ay dapat din ninyo tinupad sa mga susunod kaysa sa mga pagbababa ng buwis at kayamanan ay siyang pinaghahanguan ng pagtatas ng buwi at pagtataas ng kayamanan. Gayon man ang kadahilanan sa ganitong paraan ay mas kapani-paniwala sa mga pagtatalo-parang inalipusta sa pananalita-na parang inoobserbahan mo ang mayamang tao ay mas umuubos kaysa sa mga mahihirap lamang; samakatuwid, ang taas ng kanilang lebel ng pagkokonsumo ay dapat maging responsable dahil sa katotohanan na sila ay mayayaman.[^5] Gaya ng kaalinsunod nito lang sa kahulugan ng pag-ubos na ito ay imposible at ng, bagkos, ang mga mayayaman ay hindi mayaman dahil sa kanilang taas ng lebel ng pag-konsumo kundi dahil sa sila ay dating nakapagpigil sa pag-konsumo at komprometido sa halip sa mahahalagang ginagawa na nagbubunga, gayon kaalinsunod nito ay mula sa kahulugan ng pagbubuwis ng sangkatauhan ay hindi magiging masagana ng dahil sa taas ng lebel ng pagbubuwis gayon man ito totoo. + +Ang mga mahihinang suliranin-iyong mga naranasan ay kahit pabulaanan ang kahit anong pah-pahayag sa relasyon sa pagitan ng pagbubuwis at produktibong kalalabasan na hindi maganda sa kalalabasan-ito rin ay wala ng tanda. Ang pagpapaliwanang ng Praxeologic ay ipinapakita sa taas na hindi nito pinapaliban ang mga sinaunang ekonomista na may kasinungalingang pagpapakita bilang pag-tutol. Sa naunang paguusap dito ang napag-pasiyahan ay sana umabot sa epekto ng pagbubuwis na malapait ng mabawasan sa mga paggawa ng mga mahahalagang bagay-ang kabawasan, iyan ay, na kinukumpara sa lebel ng kalalabasan na dapat magagawa kung wala ang pagbubuwis o kung hindi naitaas ang lebel ng pagbubuwis. Walang nasabi o nadamay na may respeto sa ganap na lebel ng kalalabasan ng mga mahahalagang bagay. Sa katunayan nga, ang ganap na paglago ng GNP, halimbawa, ito ay di lang pwede sa mga nauna nating pagaanalisa sa praxeology, kundi maaari rin natin tignan ito bilang karaniwang kababalaghan na ang lawak na magsusulong sa mga pag-gawa at posibleng maganap ang mga ito. Kung ito ay posibleng mangyari sa pamamagitan ng pagsasaayos sa teknolohiya ng paglikha para gumawa ng mas mataas na kalalabasan na mayroong kaparehong saloobin (ukol sa pagpapaliwanag ng halaga), o ang pisikal na paris ng kalalabasan na may nabawasang saloobin, at ang panaon na pagtataas ng pagbubuwis at ang pagtataas ng kalalabasan ng mga mahahalagang bagay ay anuman hindi katakataka. Gayon man, ito ay hindi gaanong nakaka-apekto sa kabisaan ng kung ano ang naihayag tungkol sa katugon na paghihirap na ang resulta dahil sa pagbubuwis. Nang may binigay na katayuan sa kaalaman nsa teknolohiya, bagaman maaring mapalitan kinalaunan, at ang pagbubuwis na ito ang ( isang kaparusahan sa halaga ng mga produktibong pagsisikap), ang lebel ng produktong kalalabasan ay dapat mas mababa kaysa sa dapat natamo kasama ng kagaya ng kaalaman at wala ng o mababang pagbubuwis. Ang mga estatistikang pagaaral dito ay kabuuang limak: Sila ay kahit alin man sa pagpapalakas nito, o sila ay maging dahilan sa pagpapahina nito. + +Isa pang kaalaman sa pagiisip na pagtutol na magagalak ang mga tanyag ay ang paggiit o pagtataas ng pagbubuwis na nagdudulot sa kabawasan ng kita galing sa mga nabuwisan na mahahalagang bagay; na ang kabawasang ito ang magtataas sa nauukol sa gilid na tuod ng ganyang mga halagang bagay gaya ng sa kung ano ang galing sa mga iba pang anyo ng gawain; at ganito ang, sa halip na babaan ang mga ito, ang pagbubuwis ay makakatulong sa pagtaas ng gawi ng mga mangyayari sa pag-gawa. Para sa mga pang karaniwan na kaso ng pera na mahahalagang bagay na nabuwisan masasabi na ang buwis na nabawas sa nauukol sa salaping kita ay maitatas ang nauukol sa gilid na tuod ng pera, at sa mga ito kayo maitatas ang mga nakapagpapalakas loob para makakuha ng perang maibabalik. Ang pagtatalong ito, para makasigurado, ay tunay na totoo hanggang sa ito ay lumaon. Gayon man, ito ay maling akala na paniwalaan na gagawin nito ang lahat para pawalaan ng kabuluhan ang ukol sa paghihirap na suliranin na aking ipinagtaas. Una sa lahat, para maging maayos ang lahat at pagtatala ng tuwid ito ay dapat na naka-bantog kahit na ito ay totoo-gaya na lamang ng naipresenta sa pagtatalo na iminumungkahi, yamanag may kasinungalingan tayong makikita, na ang pagtataas ng pagbubuwis ay hindi hahantong sa may kaukulang pagbababa ng kalalabasan ng mga mahahalagang bagay na nagawa mula noong may tahid na pantay na pagtaas sa kagustuhang magtrabaho, ito ay kaso parin sa kita ng mahahalagang bagay na nagawa ng bawat indibiduwal na bumagsak. Kahit na sila ay makagawa ng parehas na kinalababasan gaya nung nakaraan, pwede rin nila gawin kung sila ay gugugol sa mas maraming trabaho ngayon kaysa nung nakaraan. Yamang kahit anong dagdag na trabaho ang igugugol madadamay ang walang pagpapagayongayon o ang pag-ubos (pagpapagayongayon o ang pag-uubos na sila o kaya mawili kasama ang mga kaprehas na kalalabasan ng mga mahahalagang bagay), ang kanilang pangkalahatang pamantayan ng pamumuhay ay dapat mas mababa.[^6] + +Ngayon ito ay magiging maliwanag kung bakit ang palagay sa pagbubuwis ay pwedeng iwan ang pag-gawa ng kalalabasan ng mga mahahalagang bagay ay di makaka-apekto at eksklusibong pilay ang pag-uubos na nakamamatay na lamat. Kung ang pagbubuwis ay babawasan ang isang kita (na kasama ang binawian mula sa pag-uubos at kayamanan ngayon), at binigyan na ng pangkalawakang bagay sa oras na ginusto, yun ay, ang nauukol sa tao na aktor na walang pagbabago ang ginugusto ng mga kasalukuyang pag-aari kaysa sa mga darating pa na mga pag-aari (na hindi nila kayang wala ang tuloy-tuloy na pag-ubos at kayang makipagkayari ng mas mahaba, mas sikot na mga pamamaraan ng paglikha lamang kung ang pagtustos sa anyo ng pag-uubos ng mga bagay na ginawa para sa mga sumusonod na paghihintay ng panahon), kung gayon ito ay nararapat na sundan ng isang tao na ginusto ang epekto ng halaga sa oras at dapat na maitaas sa mga ganitong pamamaraan (ang hindi paggamit sa pagaantay ay dapat tumaas) at dapat niyang paikliin ang haba ng pagbuo ng mga paglilikha kung idadagdag sa isa na dapat niyang pipillin. Alinsunod dito, ang kanyang output ng mahalagang mga asset na magagamit sa mga araw sa hinaharap ay magkakaroon ng mas mababa kaysa sa magiging kaso kung hindi man. Kung mas mababa o walang pagbubuwis ang kanyang kita na dapat mas naging mataas at ang kaniyang oras na ginusto ang naitakda ang naibigay (kung ano man ang mangyari sa kahit anong partikular na oras at panahon), siya ay dapat namuhunan na lamang sa mas pangmatagalan na produksyon na pag-gawa. Gaya ng isang kinahinatnan, ang kaniyang kalalabasan ng mga mahahalagang bagay sa darating na panahon ay mas magiging dakila.[^7] + +Ang pagkakamali sa suliranin ng pagbubuwis ay maaaring magkaroon ng walang kinakampihan na epekto sa produksyon na nakasalalay sa oras na ginusto at hindi kumuha ng isaalang alang. Ang pagtatalo ay pagdaka sa ilalim ng paglilitis ay pawang tama sa pagturo na ang pagbubuwis magdadamay ngdalawangbeses na senyas: sa isang banda ang palitan ay eepekto sa pagtatrabaho na pabor sa pag-ubos at kayamanan at laban sa hanap-buhay; at sa isang banda ang epekto ng kita ay tataas ng nauukol sa gilid na tuod ng mga mahalagang bagay na may buwis. Gayon man, hindi totoo na ipaliwanag ito ng walang kahambugan na halohalong bayong ng magkakaibang mga hudyat-isa ay pabor at isa ay laban sa trabaho-kaya ang isa ay pwede ng magsabi ng hindi patungkol sa mga uri ng likas epekto ng pagbubuwis sa paglikha, at ang tanong na kung ang pagbubuwis ba ay nagbibigay ng mababa o mataas na kalalabasan ng mga mahahalagang bagay ay dapat kasihan bilang isang kabuuan na kasaysayan.[^8] Sa katunayan nga, ang hudyat ng pagbubuwis ay hindi magkakaiba lahat kapag ito ay nakilala na ipinapadala sa mga tao na ang mga ginagawa ay walang pagbabago na pinipigil ng oras na ginusto. Para sa ibang mga aktor doon ay hindi lamang nabubuhay sa alternatibo sa pagitan ng may trabaho at ng walang trabaho kundi pati sa pagitan ng isang gumagawa ng mahalagang bagay na mas marami o mas kakaunting oras ng mga paraan ng pagkonsumo. Hindi mababago, sila ay dapat mamili sa pagitan ng pagkuha ng mga mahalagang bagay na mabilis at tuwiran, sa maikling panahon na dawit, ngunit sa presyo na dulungan na kaunting mabisang mga paraan ng pag-gawa (ang sikat na mangingisda na nag desisyon na gamitin ang kaniyang mga sariling kamay para manghuli ng isda para mas mabilis niya itong makuha kaysa sa sikot na mga pamamaraan ng pag-gawa), o ang pagkuha galing sa mga mas napapakinabangan na mga pamamaraan ngunit kailangan muna mag-hintay ng mas matagal para ito magbunga (ang mangingisda kung sino, pinain ng mas mataas na kinabukasan na pagbalik, magdesisyon na magtiis sa mas matagal na paghihintay at bumuo muna ng lambat). Gayon man, binigyan ng mga pagpipilian, ang mensahe ng pagbubuwis ay lubusan na hindi mababago at hindi kaduda-duda, at wala ng magiging mga pagtatanong sa pagpapalit ng epekto ay dapat isipin na sistematikong pinamumunuan ng pepekto ng inggreso: Kung wala talagang ibang pagpipilian sa pagkakaroon ng anomang bagay o hindi talaga makakakuha ng mas mababa pa sa anomang bagay o higit pa sa iba sa mga susunod, ang dobleng mensahe na pinadala sa pamamagitan ng pagbubuwis ay madali ng maisasama at maisasalin sa isa: bawasan ang oras ng paghihintay; paiklian ang sikot ng mga pamamaraan ng produksyon! Sa pag-gawa nito, ang mga mahahalagang bagay ay makukuha ng mas maaga-kaugnay ng kanilang pagtaas ng ukolsa gilid sa tuod. Sabayan, sa pagpapaikli ng panahon ng paghihintay, marami pang mga lugar ang mabibigyan para sa kayamanan-kaugnay nito ang pagtaas ng nauukol sa gilid ng tuod. Sa pagbabawas ng haba ng sikot na mga pamamaraan ng pag-gawa ang dalawa ay tila magkaibang hudyat ng pagsanga mula sa pagbubuwis ay sabayan ng naibibilang. Salungat sa kahit anong pahayag ng isang sistematikong "walang kinakampihan" epekto ng pagbubuwis sa produksyon, ang kahihinatnan ng kahit anong biglaang pagpaikli ng sikot ng mga pamamaraan sa produksyon ay mas mababang kinalalabasan ng pag-gawa. Ang halaga na hindi nagbabago ay dapat mabayaran sa pagbubuwis, at sa bawat pagtaas ng pagbubuwis, ay ang nakakapigil na pagbaba ng mga pag-gawa na mababawasan ang pamantayan ng pamumuhay sa pagpapaliwanag ng mga mahahalagang bagay para sa mga darating pa na pagkonsumo. Ang bawat gawa ng pagbubuwis kailangan magsumikap ng palayo galing sa mas mataas na mga mamumuhunan, mas marami pang pag-gawa ng produksyon na pinoproseso sa direksiyon na kamay-papunta-sa-bibig na pamumuhay. + +[^1]: Eksklusibong may taglay na pananalaysay na pag-aanalisa ng pagbubuwis ang naibigay, halimbawa, gawa ni Paul Samuelson, *Economics*, 10th ed. (New York: McGraw Hill, 1976), chap. 9; Roger L. Miller, *Mga Ekonomiya Ngayon*, 6th ed. (New York: Harper and Row, 1988), chap. 6. + +[^2]: Jean Baptiste Say, *Ang Kasaysayan ng Politikang Ekonomiya* (New York: Augustus M. Kelley, 1964), pp. 446–47. + +[^3]: Ibid., p. 446; ang sinasabi sa pagaanalisa sa ekonomiya ng pagbubuwis tignan din Murray N. Rothbard, "The Myth of Neutral Taxation,” *Cato Journal* (Fall, 1981), esp. pp. 551–54. + +[^4]: Tignan din dito Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970), chap. 12.8; idem, *Ang kapangyarihan at ang Merkado* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977), chap. 4, 1–3. + +[^5]: Tignan din, Ang Kasaysayan sa Politikong Ekonomiya, p. 448. + +[^6]: Tignan din dito sa puntong ito Rothbard, *Ang Kapangyarihan at ang Merkado*, pp. 95f. + +[^7]: Ang isa ay maaaring tumutol dito na ang resibo ng buwis ay mapupunta sa mga kamay ng iba-yung mga opisyales ng gobyerno o mga nakikinabang sa inililipat na bayad ng gobyerno-at ang pagtaas ng kanilang kita, nagreresulta sa mababang epekto na uri oras na ginugusto nila, maaaring pagaanin ang pagtaas ng presyo nito sa panig ng mga nagbabayad ng buwis at dahil dito iliban ang pangkalahatan presyo at ang kayarian ng produksyon ay hindi magbabago. Ang pagpapaliwanag na ito, gayon man, ito ay maling klasipikasiyon: Sa isang bagay, kung ang ginugol ng gobyerno ang ikinababahala, hindi ito pinagpipitaganan bilang puhunan lamang. Higit pa, ito ay pagkonsumo, at pawang pagkonsumo lamang. Para sa, gaya ng naipaliwanag ni Rothbard, + +> [i]n sa kahit anong klase ng dibisyon ng ekonomiya ng trabaho, pangulong bayan mga ari-arian ay nabubuo, hindi para sa sariling kapakanan ng mga namumuhunan, kundi para sa pag-gamit nila sa paggawa sa mababang-bilin at sa bandang huli pag-aari ng mga suki. Sa madaling salita, ang katangian ng puhunang ginasta ay magandang tanong na hindi nagagamit sa mga pangangailangan ng namumuhunan, kundi para sa iba-ang mga suki. Saka, kapag kinuha ng gobyerno ang mga ari-arian mula sa mga pribadong merkadong ekonomiya, ito ay tiyak na hinahamon ang mga kahilingan ng mga suki; kapag ang gobyerno ay namuhunan sa kahit anong bagay, ginagawa nila ito para pagsilibihan ang kapritso ng mga opisyales ng gobyerno, hindi ang mga kagustuhan ng mga suki. (*Tao, Ekonomiya, at Estado*, pp. 816–17) + +Sa ganitong paraan, ang ginugugol ng gobyerno, sa pamamagitan ng katuturan, hindi pwedeng kasihan sa mas pinahabang produksiyong pagbubuo at dahil dito ay kinokontra ng mga nagbabayad ng buwis ang itinaas na oras at halaga na ginusto nila.—sa kabilang banda, + +> para sa *paglipat* ang pag-gugugol na ginawa ng gobyerno (kasama ang sahod ng mga miyembrong opisyales ng gobyerno at lumulubog sa pribelehiyo ng mga grupo), totoo na ang iba rito ay maisasalba at magiging puhunan. Itong mga puhunan, gayon man, ay hindi mairerepresenta ang boluntaryong kagustuhan ng mga suki, kundi bagkus mga puhunan sa mga larangan ng pag-gawa *hindi* kagustuhan ng mga *paggawa ng* mga suki…. Minsan kelangan ang buwis ay mawala, at ... ang mga bagong puhunanay tinawag sa unahan ng mga pagnanais lalong-lalo na mga pribelehiyo ay magiging mga *maling puhunan*. (*Kapangyarihan at Merkado*, p. 98) + +Dahil dito, ang mga nalipat na ginugol rin ay hindi dapat kasihan bilang kabayaran sa kadahilanan na ang mga nagbabayad ng buwis ay paiikliin ang haba ng paggawa ng istraktura. Yaong lahat ng mga ginasta ay magagawang pahabain pa ang istraktura nga mga pag-gawa. “Sa kahit anong halaga” lumutas Rothbard, + +> ang halaga ng naubos ng gobyerno siniguro na ang epekto ng pagbubuwis sa inggreso ay para maitaas katumbas na oras na ginusto at mabawsan ang naisalba at ang puhunan. (Ibid., p. 98) + +[^8]: Tingnan mo ang mga-hindi bagay-mga pagaaral sa kasaysayan tungkol sa mga importansiya ng kasamahan ng inggreso laban sa. ang pagpapalit ay eepekto George F. Break, "Ang Pagkabalatong at ang Ekonomiyang Epekto ng Pagbubuwis." in *Ang Ekonomiya ng Sambayanang Pananalapi* (Washington, D.C.: Brookings, 1974), pp. 180ff.; A.B. Atkinson at Joseph E. Stiglitz, *Mga Aral sa Sambayanang Ekonomiya* (New York: McGraw Hill, 1980), pp. 48ff.; Stiglitz, *Ang Ekonomiya sa Sambayanang Sektor* (New York: Norton, 1986), p. 372. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_02.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_02.md new file mode 100644 index 000000000..61ed0da3a --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_02.md @@ -0,0 +1,31 @@ +Hindi masyadong mahirap ilarawan ang bisa ng konklusyon kung ikokonsidera ang lahat ng napaka pamilyar na kaso ng pagbubuwis ng ari-ariang pera. Ang mga ganoong ari-arian ay nakukuha lamang at pinanghahawakan dahil ito ay maaaring ibili ng iba pang mahalagang ari-arian sa hinaharap. Ang naturang mga ari-arian ay nakukuha at napanghahawakan lamang dahil sila ay nakabibili ng ibang mahahalagang ari-arian sa hinaharap. Ang mga ito ay walang tunay na halaga (kagaya ng isang fiat na perang papel), o paggamit ng walang halaga kung ikukumpara sa halaga ng palitan (kagaya ng sa kaso ng sa ginto kung saan ang pera ay mayroon ding - kahit na hindi gaano - halaga ng kalakal). Sa halip, ang halagang nakakabit sa mga ito ay dahil sa kapangyarihan ng pagbili sa hinaharap. Kung ang halaga ng pera ay naglalaman ng pag katawan ng iba pang magagamit na ari-arian sa hinaharap, ang epekto ng pagbubuwis ay naging malinaw agad. Ang pinakamahalaga, kasabay ng pag angat ng sapat ng paggamit ng libangan o pagkonsumo, ang nasabing buwis ay nag pa paangat ng paggamit ng nasabing ari-arian sa hinaharap. Ito ay nagbabago sa konstelasyon ng insentibo na isinasalin sa sarili kagaya ng aktor sa pagtatangka na pataasin upang makuha ang ari-arian ng mas mabilis, sa mas madaling panahon ng proseso ng produksyon. Ang natatanging proseso ng produksyon na sa ngayon ay sistematikong maiksi kasya sa pagtatamo ng hinaharap na ari-arian ng hindi direkta, sa pamamagitan ng naunang pagtatamo ng pera, ay mga nakakuha sa kanila sa pamamagitan ng direktang palitan. Sa gayon, ang pagbubuwis ay nagpapahiwatig na ang pagpapalitan ng kalakal ay higit na magbabago para sa mas mahabang pagbaligtad ng pamamaraan ng produksyon ng palitan ng pera. Sa gayon, ang pagbubuwis ay nagpapahiwatig na ang pagpapalitan ng kalakal ay higit na magbabago para sa mas mahabang pag ikot ng pamamaraan ng produksyon ng palitan ng pera. Sa muli, ang pataas ng paggamit sa palitan ng kalakal ay regresyon sa makalumang ekonomiya at barbarismo. Ito ay tiyak na dahil sa produksyon para sa layunin ng palitan ng kalakal na nakapag resulta ng lubhang mababang yari na ang sangkatauhan ay totong nalampasan ang yugto ng pag-unlad na ito at sa halip ay higit na kumapit sa mas pinalawak na sistema ng produksyon-para sa layunin ng hindi direktang-palitan kung saan, habang nangangailangan ng mas mahabang panahon ng paghihintay, magbibigay ng mas malaking balik at ibang ari-arian na nalalapit sa cash nexus. Ang bawat hakbang ng pagbubuwis ay nangangahulugan ng magkakasamang pag urong sa prosesong ito. Binabawasan nito ang nagawa, ibinababa ang lawak ng dibisyon ng paggawa, at patungo sa pagbawas sa panlipunan at ekonomikong integrasyon(na kung saan, ito ay nababatid, na hindi na maaaring maging pang buong mundo, kung saan hindi para sa institusyon ng hindi direktang palitan ng pera). + +Karagdagan pa, ang pangkalahatang tendensya tungo sa lalong pagpili sa direkta kaysa sa hindi direktang mekanismo ng palitan na dulot ng magkakasamang pagsiil sa pera at lalong mahalagang pamamaraan patungkol sa paraan ng pagkakamit ng pera mismo. Sa kagaya ng kaso ng di-salaping ari-arian, ang higit na dagdag na paggamit ng pera kasabay ng sa maluhong-pagkonsumo ay ginagawa lalong mas kaakit-akit ang pagkakamit ng pera sa mas maikli-oras na paraan. Sa halip na makamit ito kapalit ng pagsisikap para sa produktibong-pagsisikap, i.e., sa loob ng balangkas ng kapwa kapaki-pakinabang na palitan, ang pagbubuwis ay nagtataas insentibo para makuha ng mas mabilis at direkta, na walang kailangan pagdaanan gaya ng nakakapagod na pagbaligtad na paraan ng paggawa at pangongontrata. Sa kabilang banda, ito ay nangangahulugan na ang isa ay mas madalas na susubukan na iangat ang perang ari-arian sa pamamagitan ng pagtatago sa mga ito sa maniningil ng buwis. Sa isang banda, ang lumalaking pagkahilig ay sisibol sa pagkakamit ng pera sa pamamagitan ng sama-samang pagsiil-alinman sa ilegal na anyo ng pagnanakaw, o legal, sa pagsali sa laro na tinatawag na pulitika.[^9] + +Matapos ang pangkalahatang ekonomikong pag-aanalisa sa epekto ng pagbubuwis, kung saan ang kasalukuyang manunulat ng aklat pang ekonomiks ay umiiwas na talakayin, hayaan nyo ako na gawin ang karaniwan nilang ginagawa o sinasabi tungkol sa epekto ng pagbubuwis sa ilalim ng panimulang insidente ng pagbubuwis. Sa ilalim ng ating unang pagsusuri ay madali nang makita ang delikadong kapintasan naturang account. Sa katunayan, na ang isa ay kinakailangang malaglag patiwarik sa pakikitungo sa partikular kung ang isa ay hindi nag atubili na pag aralan ang pangunahing kaalaman ay nahaharap sa malaking surpresa. + +Ang pamantayang account ng problema sa sakuna sa buwis ay kadalasang ipinakikita sa kaso ng excise 0 buwis sa benta gaya nito [^10] halimbawang ang excise o buwis sa benta ay ipinataw. Sino ang dapat na magpasan nito? Ito ay kinikilala- at ako ay walang intensyon na makipagtalo sa bisa nito-na sa isang banda ay walang katanungan na ang mamimili ang papasan ng malungkot, at gagawa ng walang paltos. Sa anumang tiyak na magiging bunga ng pagbubuwis na ito, kinakailangan magkaanuman ang kaso ay ang mamimili ang magbabayad ng mas malaking halaga para sa kalakal at ang kanilang pamantayan sa pamumuhay ay magiging mahina dahil dito, o mas nararapat na kaso ay ang buwis ay dapat mas mataas ang singil sa prodyuser, at ang mamimili ay maparurusahan dahil sa mababang produksyong nagawa. Gayumpaman, at dahil dito ay kinakailangan natin na mahigpit ng hindi sumang-ayon, ito ay pagtatalunan kung nakapipinsala o hindi ang pagpataw ng buwis sa mamimili sa dati o huling paraan ay isang bukas na katanungan, ang kasagutan ay nakadepende sa pagkalastiko ng hiling para sa binuwisang produkto. Kung ang pangangailangan ay elastikong sapat, ipapaling prodyuser ang buong pasanin sa mamimili sa anyo ng mataas ng presyo. Kung ito ay sobrang elastiko, ang prodyuser ang siyang papasan ng buwis sa anyo ng mataas na halaga ng produksyon, at kung sa ibang bahagi ng kurba ng demand ay hindi elastiko at ang iba ay elastiko (Ito di-umano ay base sa obserbasyon sa madalas na kaso), pagkatapos ang pasanin kahit papano ay mapagsasaluhan, ang ilang bahagi ay mapupunta sa mamimili at ang iba ay sa prodyuser. + +Ano ang mali sa ganitong pagtatalo? Habang ito ay binabanggit sa terminong iba mula sa gamit sa naunang pagsusuri, halos mahirap ng mapansin na muli lang itong binabanggit, sa halos mas espesipikong antas ng pagtalakay, kung ano ang nailarawan na na hindi totoo sa mas malawak na antas: ang sanaysay ng pagbubuwis ay maaari o hindi maaaring magpababa ng bungang-produktibo; at ito ay maisaalang-alang na sinubok na posible na ang buwis ay makaaapekto sa pagkonsumo habang ang produksyon ay hindi nagagalaw. Ipagpalagay, tulad sa aklat-ulat ng tax incidence, na ang mga buwis ay maaaring ipaling pasulong, maaaring pang lahatan o paunti-unti lamang, tungo sa mamimili ay madaling masabi na ang buwis ay hindi makakaapekto ng negatibo sa produksyon. Kung posible na ipaling ang kahit anong halaga tungo sa mamimili, ang halagang iyon ay kakatawan sa "nonproduction na buwis", buwis na eksklusibo sa pagkonsumo.[^11] + +Upang pasinungalingan ang tipikal na aklat pagsusuri, ang isa ay maaaring bumalik sa ating nakaraang pagtalakay na nagresulta sa konklusyon na ang kahit anong buwis na ipinataw sa tao na limitado sa kagustuhang oras ay kailangan makaapekto nang negatibo sa produksyon at higit pa sa kahit anong negatibong bunga na tumutukoy sa pagkonsumo. Gayunpaman, pipili ako ng kahit papano ay ibang ruta ng argumento dito upang maging parehas ang aking punto at makagawa ng mas tiyak na sanaysay na walang halaga ng kahit anong buwis ang paipataw sa mamimili. Ang maipagpalagay kung hindi man ay ipalagay ang isang bagay na posible. + +Ang kahangalan ng doktina ng pagpihit-pasulong na pagbubuwis ay nagiging malinaw sa oras na ang isa ay sumubok na gaya ng isang aktor na patuloy na gumaganap sa parehas na papel-ang pagiging prodyuser at mamimili. Para sa prodyuser-mamimili, ang doktrina ay nagkakahalaga sa proposisyong ito: Kung siya ay mahaharap sa pagtaas sa halaga ng pagkakamit para sa hinaharap ng kabutihan-isang pag-angat, ito ay, siya sa sarili niya ay maituturing na nakatataas-halagang pangyayari-at pagkatapos ay ipapaling ang mataas na halagang ito sa kanyang sarili sa pamamaraang siya ay tutugon sa paglalakip ng mas mataas na halaga sa mga produkto na makukuha, sa gayon ay maibabalik nya ang dating margin ng kita, kaya naman ang kanyang papel bilang prodyuser ay hindi mababago at hindi maaapektuhan ang kakayahan, at mangangailangan ng mahigpit ng pagsasaayos ng kanyang eksklusibong papel bilang mamimili. O, sa mas lubhang pagbalangkas, kung sa kanyang produtibong-halaga ng pagsisikap ang pag-uusapan, ang buwis ay hindi makalilikha ng pagbabago sa isang tao, dahil nagsimula na nyang magustuhan na maging likhang-gawa na mas nararapat. + +Ang simpleng pangangatwiran ay nagbunyag ng kung ano ang bumubuo sa pundamental na konsepto ng kalituhan: Ang doktrina ng pagpihit-pasulong ay lumilitaw mula sa hindi pagkilala na ang isa ay kailangang ipalagay na ang demand ay ibinigay-at ito ay kailangang ipalagay dahil sa katunayan na bigay sa anumang oras. Ang anumang pagsusuri na nawawala sa pagsubaybay dito ay maybahid, kung saan ang isa ay magpalagay na ang demand ay nagbago, pagkatapos ang lahat ay magiging posible: ang produksyon ay maaaring umangat, bumaba, o manatiling hindi nabago. Kung ako ay prodyuser ng tsaa at ang tsaa ay bubuwisan at kung ito ay ipagpalagay na ang iskedyul ng demand para sa tsaa ay kasabay na aangat, pagkatapos, ito ay posibleng ang mga tao ay handang magbayad ng mataas na halaga para sa tsaa kaysa sa dati. Subalit ito ay malinaw naman na hindi pagpihit pasulong ng buwis ngunit ang resulta ng pagbabago sa demand. Upang ipakita ang posibilidad sa ilalim ng panimulang pagsusuri ng tax-incidence ay simpleng walang saysay: sa katunayan ito ay pagsusuri ng kabuuan ng ibang katanungan sa kung paano ang presyo ay apektado sa pagbabago ng demand at walang kahit anumang kinalaman sa epekto ng pagbubuwis. Ang kalituhan dito ay napakabigat na harapin ng isang tao kung siya ay "hindi sumang-ayon" sa pahayag na ang isang mansanas at isa pa ay makagagawa ng dalawa ayon sa kasabihan"Hindi, Ako ay nagdagdag lamang ng isa pang mansanas, at masdan, walang dalawang mansanas dito ngunit tatlo." Napakahirap na makaiwas sa walang saysay na matimatika; sa ekonomiks ang doktrina ay hindi gaanong hangal kaysa ortodoksiya. + +Subalit kung ang isa ay nakatuon ng lohikal sa pagpapalagay na ang demand na ibibigay sa tuwing may magsusumikap na sagutin ang tanong kung hindi o dapat na ang buwis ay ilipat pasulong, ang bawat buwis ay dapat na ipakahulugan na isang pangyayari na eksklusibong nakaaapekto sa bahagi ng suplay: pinabababa nito ang suplay sa pagtatapon ng tagapagtustos.[^12] Anumang ibang konklusyon na magreresultasa pagtanggi sa kung anuman ang ipinalagay mula sa simula-na ang buwis ay kailangang ipataw at maiparamdam tulad ng sa tagapagtustos. Upang sabihin na ang kurba lamang ng tagapagtustos ang naililipat sa tuwing ang buwis ay kinukuha (habang ang kurba ng demand ay nanantili gaya ng dati) ibig sabihin ay walang kahit ano maliban sa kabuuang pasaning-buwis ay kailangang kunin ng tagapagtustos. Upang makatiyak, ang pakaliwang paglipat ng kurba ng suplay ay magdudulot ng pagtaas ng presyo at ang mamimili at natural na mapinsala sa pagbabayad ng mataas na presyong ito at sa pagkakaroon lamang ng maliit na kapasidad na bumili sa nasabing presyo.[^13] Ang mamimili ay lubhang masasaktan sa pagbubuwis at ito ay hindi maitatanggi sa pagkakatanda ng iba. Subalit, ito ay isang maling palagay na isipin na ang mataas na presyong ito ay paglipat ng bigat ng buwis mula sa tagapagtustos tungo sa mga mamimili. Sa halip, ang mamimili ang nasasaktan "lamang" dito sa pinsalang dulot sa taga-pagtustos na, sa kabila ng mataas na presyo para sa kanilang mga suplay, kailangang pagtiisan ang hirap.[^14] Kailangan tanungin ng isa ang kanyang sarili kung bakit, kung ang isang negosyante ay maaaring ilipat ang bigat ng pagbubuwis palayo sa kanya at patungo sa mga mamimili, Ito ay kanya nang ginawa sa boluntaryong pagpapataw ng buwis sa kanyang sarili sa halip na maghintay para sa aktwal na pagdating ng sapilitang buwis! Malinaw ang kasagutan: Sa lahat ng oras siya ay napipigil sa kanyang gawain ng pagtatakda ng presyo sa ibinigay na aktwal na demand. Ang presyo na itinakda ng kahit sinumang negosyante ay natakda ng may pag-asa na ang mataas na presyo kaysa sa talagang napili ay aani ng mababang kabuuang kita. Sa kabilang banda, kung inaasahan nya ang mas mataas na presyo ay magbibigay ng mataas na kita ito ay kailangan niyang iangat. Hanggat umaasa ang negosyante na ang demand ay magiging elastiko sa loob ng rehiyon ng kahit anong konsiderasyon ng bahagdan ng presyo, siya ay mag sasamantala dito at pipiliin ang mataas na presyo. Siya ay huminto sa pagtataas ng presyo at nanatili sa isang tiyak dahil ang kanyang mga inaasahan ay nabaligtad at umasa na ang kurba ng demand tungkol sa presyo ay magiging elastiko. Ang mga inaasahang ito patungkol sa elastiko at di-elastikong bahagi ng kurba ng demand ay hindi man lang nabago kung ang negosyante ay mahaharap sa buwis. At ngayon siya ay umaasa na ang mataas na presyo ay magbubunga ng kawalan ng kita. Sa gayon, ito ay malinaw na wala ng katanungan at pagtatalunan na maaari niyang takasan ang bigat ng pagbubuwis. Sa katunayan, kung sa kalalabasan ng pagbabawas ng suplay ang presyo ay tataas, ang pataas na paggalaw na ito ay tungo sa elastikong bahagi ng kurba ng demand, at ang negosyante ay kinakailangang magbayad ng buong presyo sa anyo ng mababang kita. Ang iba pang mga konklusyon ay lohikal na may bahid. Kung ang negosyante ay umaasa lamang sa pagbabago sa demand na nangyayari nang sunod-sunod sa pagbubuwis maaari nyang palitan ang kanyang presyo na walang mangyayaring pagkalugi. Kung aasahan niya na ang demand ay aangat, halimbawa, magkakaroon na ng elastiko kaysa elastikong pagbanat sa kurba ng demand sa ibabaw ng kasalukuyang pagtaas ng presyo, maaari niya itong iangat ng walang parusa. Muli, ito ay hindi ang pasulong na paglipat ng buwis. Ito ay ang pagtaas ng demand. Mayron o walang buwis ang negosyante ay kikilos ng tiyak sa parehong pamamaraan. Ang buwis ay walang kinalaman sa pagbabago ng presyo. Sa anumang kaso, ang buwis ay nararapat na bayarad ng eksklusibo at ng buo ng mga taga-pagtustos ng binuwisang kalakal.[^15] + +[^9]: Muli dito kung ano ang naipaliwanag na sa medyo ibang koneksyon sa tanda bilang 7 sa itaas ay magiging malinaw: Bakit kaya pangunahing pagkakamali ang isipin na ang pagbubuwis ay mayroong "neutral" na epekto sa produksyon gaya ng kahit anong "negatibo" epekto sa buwis*tagabayad*ay mababayaran sa kaukulang "positibo"epekto ng buwis*taga-gastos*. Kung ano ang nakaliligtaan sa ganitong uri ng pangangatwiran ay ang panimula ng pagbubuwis hindi lamang sa pahiwatig na pumapabor sa mga di-prodyusers sa pinsala ng mga prodyusers. Sabay sabay itong magbabago, para sa mga prodyuser at di-prodyusers, ang halagang nakakabit sa ibang pamamaraan ng pagkakamit ng kita, at ito relatibong mas mababa ang halaga para makakuha ng karagdagang kita sa nonproductive na paraan, i.e., ang hindi pagbuo ng mas maraming kalakal ngunit sa pamamagitan ng pagsali sa proseso ng di-kontraktwal ng pagkakamit ng nagawa ng kalakal. Kung sa tulad ng ibang istraktura ng insentibo ang iaaplay sa isang bigay na populasyon, pagtapos ang haba ng istruktura ng produksyon ay mapai-ikli, at ang pagbaba ay magreresulta sa kalalabasan ng nagawang kalakal. Tignan din ito sa Hans-Hermann Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism* (Boston: Kluwer Academic Publisher, 1989), chap. 4. + +[^10]: Tignan halimbawa sa William Baumol at Alan Blinder, * Economics: Principle and Policy*(New York: Harcourt Brace Janovich, 1979), pahina 636ff.; Daniel R. Fusted, *Economivs: Principle of Political Economy,* 3rd ed. (Glenview, Iii.: Scott, Foresman, 1978), pahina 639ff.; Robert Ekelund at Robert Tollison, *Microeconomics*, 2nd ed. (Glenview, Iii.: Scott, Foresman, 1988), pahina 463ff. at 469f.; Stanley Fisher, Rudiger Dornbusch, at Richard Schmalensee, *Microeconomics*, 2nd ed. (New York: McGraw Hill, 1988), pahina 385f. + +[^11]: Sa pagkaimposible ng purong pagkonsumo ng buwis tignan din Rothbard, *Power at Market*, pahina 108ff. + +[^12]: Baumol at Blinder, *Economics: Principles and Policy*, pahina 636, ilahad ang * demand* kurba sa pagbabago ng pagtugon sa buwis. + +[^13]: Upang maiwasan ang anumang hindi pagkakaunawaan: sa kahabaan ng pagsusuri sa mga aklat ng tax-incidence ipupunto ang katotohanan na syempre sila ay tama. Nasa interpretasyon ng hindi pangkaraniwang bagay na ito ay pundamental na kalituhan! + +[^14]: Tignan din sa punto na ito Rothbard,*Man, Economy, and State*, pahina 809. + +[^15]: Dapat ay hindi nakakaapekto ang buwis sa suplay, tulad ng maaring maganap sa maikling panahon, At dadaloy sa kasunod mula sa itaas na pagsusuri na ang presyo sisingilin ay hindi magbabago. Upang maitaas ito bilang tugon sa buwis ay muling magpahiwatig sa elastikong bahagi ng kurba ng demand. Sa malayong hakbangin ng suplay ay relatibong babawasan at ang presyo ay kailangan ilipat sa rehiyong ito. Sa anumang kaso, walang paggalaw pasulong ang magaganap. Tignan din sa Rothbard,*Man, Economy, and State*, pahina 807ff.; idem,*Power at Market*, pahina 88ff. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md new file mode 100644 index 000000000..9e3b083a1 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md @@ -0,0 +1,75 @@ +## # + +Maaaring walang duda, pagkatapos, ang buwis ay walang nagbabago at bawasan ang produksyon at kasama ang mamimili sa pamantayan ng pamumuhay. Alinman paraan na mga bagay ay ilagay, Doon ay walang maligtas na konklusyon na pagbubuwis ay isang paraan na pumigil sa pagbuo ng yaman at sa gayong paraan sa paglikha ng kaukulan ng pagpapahirap. + +Dinadala ito sakin sa aking pangalawang paksa: ang sosyolohiya ng pagbubuwis. Kung ang pagbubuwis ay isang instrumento para sa pagkawasak ng kayamanan, pagkatapos ay ang tanong agad na nagiging pagdiin kung paano maaari itong ipaliwanag na may pagbubuwis; kailanman higit pa sa mga ito: ang mga bagay na mayroon tayo karanasan, sa partikular sa panahon ng nakaraang daang taon, isang matatag na pagtaas hindi lamang sa ganap ngunit din sa kaukulang antas ng pagbubuwis; at iyon ang mga institusyon na humantong ang paraan sa pag-proseso, ang mga buwis-estado ng Western World, sabay sabay ipinapalagay kailanman ang mas makapangyarihang posisyon sa arena ng internasyonal na pulitika at lalong dumadami ang natitirang bahagi sa mundo. + +Kasama ang mga ito sa mga tanong ang teorya ng isang dahon sa lupain ng ekonomiya. Ang mga sagot sa ekonomiya sa tanong na " Ano ang kinahinatnan kung ang pagbubuwis ay pinakilala?" Itong deduce ang sagot nito mula sa isang pag-unawa ng kahulugan ng pagbubuwis bilang isang partikular na uri ng pagkilos. Bakit may buwis ang paksa ng sikolohiya, kasayasayan, o sosyolohiya. Economics, o sa halip na praxeology, kinikilala na ang lahat ng mga aksyon ay tinutukoy sa pamamagitan ng mga ideya, tama o hindi tama, mabuti o masama. Ngunit hindi tangkaing ipaliwanag kung ano ang mga ideyang ito at kung paano ang mga tao pumunta sa paniniwalaan o baguhin ang mga ito. Sa halip, ipinapalagay nito na bibigyan sila at naglalayong ipaliwanag ang lohikal na kahihinatnan na daloy na iyon mula sa pagkilos sa kanila, anuman ang mga ito. Kasaysayan at sosyolohiya magtanong kung ano ang mga ideyang ito, kung paano dumating ang mga tao upang aliwin sila, at kung bakit kumikilos sila sa paraan nila.[^16] + +Nasa mataas na abstract na antas ang sagot sa tanong bakit patuloy ang pagtaas ng buwis ay ito: Ang sanhi ng dahilan para dito ay isang mabagal ngunit dramatikong pagbabago sa ideya ng katarungan na naganap sa opinyon ng publiko. + +Hayaan mo ako magpaliwanag. Maaring isa ang kumuha ng ari-arian alinman sa pamamagitan ng homesteading, produksyon at pagkontrata, kung hindi sa pamamagitan ng ekspropriasyon at pagsasamantala ng mga homesteader, producer, o kontratista. Walang iba pang mga paraan.[^17] Ang parehong mga pamamaraan ay natural sa sangkatauhan. Kasama ang produksyon at pagkontrata mayroon palagi isang proseso ng hindi produktibo at hindi pagkakasunduan ng pagkuha ng ari-arian. Tulad ng produktibong mga negosto na maaaring bumuo sa mga kumpanya at mga korporasyon, kaya ang negosyo ng pag-expropriate at pagsasamantala nangyayari sa isang mas malaking proporsyon at bumuo sa mga pamahalaan at mga estado,[^18] Ng dahil dito umiiral ang mga pagbubuwis at na wala ang biyahe patungo sa mas mataas na pagbubuwis halos hindi dumating bilang isang sorpesa. Para sa ideya ng hindi-produktibo o hindi kontratang paglalaanan ay halos kasing tanda ng ideya ng mga bagong produktibo, at saka bawat isa\---ang nagsasamantala ay tiyak na hindi kukulangin ang tagagawa\---mas pinipili ang isang mas mataas na kita kesa sa isang mas mababang isa. + +Ang pangwakas sa tanong na ito: ano mga kontrol at pinipigilan ang pag-laki at paglago ng ganitong negoosyo? + +Dapat ay malinaw na ang mga hadlang sa laki ng mga kumpanya sa negosyo ng pag-expropriate ng producer at ang mga kontratista ay isang katiyakang magkaiba ng uri kaysa sa mga nililimitahan ang laki ng mga kumpanya ay nakikibahagi sa produktibong pamilihan. Salungat sa pahayag ng napiling pampublikong paaralan, gobyerno at pribadong mga kumpanya huwag tuparin ang mahalaga na parehong uri ng negosyo. Sila ay nakikibahagi sa katiyakan ng ibat-ibang uri ng mga operasyon.[^19] + +Ang laki ng isang produktibong proyekto ay napipigilan sa isang banda sa pamamagitan ng demand ng mamimili (kung saan nagpapataw ng isang tiyak na limitasyon sa kabuuang kita na maaabot), at sa kabilang banda ng kumpetisyon ng iba pang mga producer, na patuloy ang lakas ng bawat kompanya upang mapatakbo kasama ang pinakamababang posibleng mga gastos kung nais nito manatili sa negosyo. Para sa ganoong proyekto upang umunlad ang pinaka mahalagang mamimili nais na magsilbi sa pinaka mahusay na paraan. Mga wala pero boluntaryong pagbili ng suporta sa mamimili sa laki nito. + +Ang mga hadlang sa iba pang uri ng matatag, na gobyerno o sa estado, ay magkakaiba. Para sa isang bagay, ito ay walang katotohanan upang sabihin na hindi matukoy ang laki sa pamamagitan ng pangangailangan. Hindi masasabi ng isa, sa pamamagitan ng anumang kahabaan ng imahinasyon, na may lupain, ang mga tagagawa, at mga kontratista kung sino ang dapat sumuko sa bahagi ng kanilang mga aria-arian sa isang pamahalaan ay humingi ng ganitong serbisyo. Sa halip, sila ay dapat na pilitin sa pagtanggap nito, at ito ay matibay na patunay ng katotohanan na ang serbisyo ay hindi talaga nasa pangangailangan ng lahat. Dahil dito, ang pangangailangan ay hindi maaaring isaalang-alang bilang isang limitasyon sa laki ng pamahalaan. Hanggang ngayon habang lumalaki ito, ang estado ng paglaki sa pamamagitan ng pagkilos bukas *contradiction* sa pangangailangan. + +Ang estado ay hindi rin napipigilan sa kaparehong paraan ng kumpetisyon bilang isang produktibong kompanya. Hindi tulad nito ang isang kompanya, ang estado hindi dapat panatilihin ang gastos ng operasyon nito sa itaas-pinakamaliit na mga gastos dahil ito ay magagawang ilipat ang mas mataas na mga gastos nito papunta sa mga katunggali, sa pamamagitan ng pagbubuwis o pagsasaayos ng kanilang pag-uugali. Sa gayon, sa laki ng estado hindi rin pwede pag-isipan sa pamamagitan ng gastos sa kumpetisyon. Hanggang ngayon habang lumalaki ito, sa kabila ng ginawa nito sa katotohanan na ito ay *not* mahusay na gastos. + +Gayunpaman, ito, ay hindi ibig sabihin na ang laki ng pamahalaan ay hindi napigilan sa lahat at ang makasaysayang pagbabagu-bago sa laki ng mga estado ay lamang sa ramdom ng uri ng pamumuhay. Ito lamang estado na ang mga hadlang sa kompanya "pamahalaan" ay dapat na sa magkaibang panimula. + +Sa halip na napipigilan ang gastos at mga kondisyon ng demand, ang paglaki ng isang mapagsamantalang kompanya ay napipigilan sa pamamagitan ng pampublikong opinyon:[^20] Hindi ito kusang sinusuportahan, ngunit sa pamamagitan ng pagpigil sa uri ng pagamit nito. Sa kabila ng parehong lumikha, nagpapahiwatig na pamimilit ang paglikha sa mga biktima, at mga biktima ay hindi taga suporta ngunit aktibo o walang pasubaling resisters ng isang laki ng kompanya. Ito ay naiisip na ang paglaban na ito ay maaaring walang hanggang nasira ayon sa pwersa sa kaso ng isang tao, o isang grupo ng mga lalake, pagsasamantala sa isa o marahil dalawa o tatlong iba pa, o iba pang grupo ng humigit-kumulang na parehong laki. Ito ay hindi maipahahayag, gayunpaman, upang isipin ang pwersa na maaaring isang akawnt para sa pagbagsak ng paglaban sa talagang pamilyar na kaso ng mga maliliit na minorya na tumatakbo ang kanilang negosyo ng pag-expropriate at pinagsasamantalahan ang populasyon ng sampu, daan-daan, o libu-libong beses ng kanilang laki.[^21] Para mangyari ito, ang isang kumpanya ay dapat magkaroon ng pampublikong suporta at saka sa kanyang mapilit na pwersa. Ang karamihan ng populasyon dapat tanggapin nito ang lehitimong mga bilang ng operasyon. Ang pagtanggap na ito ay maaaring saklaw mula sa aktibong sigasig na walang pasubaling pagbibitiw. Ngunit mayroong pagtanggap sa kahulugan na ang isang mayorya na dapat mayroon nagtatakda ng ideya ng aktibo o passively na labanan ang anumang pagtatangkang ipapatupad na pagkuha ng ari-arian na hindi produktibo at hindi kontrata. Sa halip na pagpapakita na kasamaan sa pagkilos, mula sa pagpapakita ng paghamak para sa lahat na gumagawa sa kanila, at walang ginagawa para tumulong gawing matagumpay ang mga ito (hindi banggitin ang aktibong sinusubukan na humahadlang sa kanila), isang mayorya dapat aktibo o passively suportahan ang mga ito. Tanging sa liwanag lamang na maaaring magpaliwanag kung ilan ang maaaring makapangasiwa sa nakakarami. Estado-suportado mga opinyon ng publiko dapat ayusin ang paglaban ng biktima sa may-ari ng ari-arian hanggang sa aktibong paglaban sa lumabas na walang saysay. + +Ang estado ng opinyon ng publiko nagpapatupad din ng isang pagpilit sa laki ng estado sa iba pang paggalang. Ang bawat kompanya ay malakihan na negosyo ng pag-aari ng ari-arian dapat natural ang layunin upang maging isang monopolista sa isang tiyak na teritoryo, para sa isa ay maaari lamang umunlad sa ganoong negosyo hangga't mayroong isang bagay na maaaring kumamkam nito. Gayunpaman, kung ang kompetisyon ay pinapayagan sa negosyo ng pag-expropriate, diyan ay malinaw na walang naiwan. Dahil dito, upang manatili sa negosyo, dapat isa ang monopolista. + +Kahit na walang panloob na kumpetisyon, ang kumpetisyon sa pagitan ng mga gobyerno na tumatakbo sa *magkaiba* umiiral ang mga teritoryo, at ito ay kumpetisyon na ito na nagpapataw ng malubhang mga limitasyon sa laki ng pamahalaan. Sa isang banda, binubuksan nito ang posibilidad na maaaring bumoto ang mga tao kasama ang kanilang paa laban sa isang pamahalaan at umalis sa teritoryo nito kung nakikita nila ang ibang mga teritoryo bilang alay at handog sa mapagsamantalang buhay na mga kundisyon. Natural, dapat makita ng bawat estado ito bilang isang mahalagang suliranin, para sa literal na nakatira sa isang populasyon, at anumang populasyon kaya ang pagkawala ng isang pagkawala ng potensyal na kita ng estado. [^22] Muli, ang estado ng opinyon ng publiko ay pinakamahalaga para sa pagpapanatili ng hindi mapagsamantalang patakaran. Kung nagtagumpay ang estado sa pagbuo ng impresyon sa pangkalahatang publiko na sariling teretoryo ito ng estado na pinaghambing ang pasang-ayon, o kahit na matibay na maayos kasama ng iba at ito ay magagawang iligtas at palawakin ang posisyon nito. + +Gumaganap din ang pampublikong opinyon sa isang mapagpasyang tungkulin sa kaso ng interstate agresyon. Habang hindi isang lohikal na pangangailangan, ang likas na katangian ng estado bilang isang mapagsamantalang proyekto ginagawa pa rin malamang (hindi ang pinakamaliit dahil sa problema lamang na hinarap ng paggalaw ng populasyon) na ito ay magiging pansin sa pagsalakay laban sa isang "dayuhan" teritoryo, o dapat itong ipagtanggol mismo laban sa gayong pagsalakay mula sa iba pang mga estado. [^23] Bukod dito, upang lumabas na matagumpay mula sa naturang interstate na digmaan o mga pagkilos na tulad ng digmaan, ang isang estado ay kailangang nasa sapat ang utos (sa kaugnay ng mga tuntunin) mga mapagkukunan ng ekonomiya na nag-iisa ang mga pagkilos nito ay napapanatili. Gayunpaman, mga mapagkukunang ito maaari lamang ibigay sa pamamagitan ng isang produktibong populasyon. Kaya naman, upang ma-secure ang mga paraan kailangan upang manalo sa mga digmaan at maiwasan na nakaharap sa matumal na produktibong nagbubuhos habang nasa digmaan, muli ang opinyon ng publiko ay lumiliko upang maging ang pangwakas na nagbabago sa pagkontrol sa laki ng pamahalaan. Kung ang popular na suporta para sa digmaan ng estado umiiral na mapanatili ito at marahil ay nanalo. + +Sa wakas, ang estado ng publiko ay nililimitahan ng opinyon ang laki ng pamahalaan sa isa pang ikatlong paraan. Habang pinapanatili ng estado ang posisyon nito vis-a-vis ang pinagsamantalahang populasyon sa pamamagitan ng pamimilit at ang matagumpay na pamamahala ng pampublikong opinyon, para sa malinaw, walang sinuman ang umiiral na estado sa labas kung sino ang maaaring magpatupad ng mga panloob na panuntunan nito. Sa halip, ang pagpapatupad ay dapat na tapos na sa pamamagitan ng pampublikong suporta at opinyon sa mga empleyado ng estado sa ibat ibang sanga ng pamahalaan.[^24] Ibig sabihin, hindi maaaring pilitin ng pangulo ang heneral na pumunta sa digmaan-sa katunayan, ang mas mataas na pisikal na lakas marahil ay nasa gilid ng pangkalahatang; at sa pangkalahatan ay hindi maaaring pilitin ang kanyang mga sundalo upang gawin ang labanan at pagpatay-sa katunayan, maaari nilang saktan siya anumang oras. Ang pangulo at heneral ay maaari lamang magtagumpay dahil sa kanais-nais na pampublikong opinyon, at sa loob lamang ang bilang ng napakaraming mayorya ng mga empleyado ng estado at hindi bababa sa passively na suporta ng kanilang mga pagkilos bilang lehitimo. Kung, sa iba't ibang sangay ng pamahalaan, karamihan sa kanila ay mahigpit na sumasalungat sa pagpapatupad ng patakaran ng pangulo, hindi ito maaaring maging matagumpay sa pagkilos. Ang pangkalahatang iniisip ng karamihan sa kanyang mga hukbo ang digmaan na hindi lehitimo o nag-iisip na ang kongreso, Ang IRS, ang karamihan sa mga tagapagturo ng publiko at ang mga tinatawag na serbisyong panlipunan na isaalang-alang ang mga pagkilos tulad ng masama at maging lantaran ang laban, ay haharap sa isang posibleng gawain kahit na sinusuportahan niya ang sariling utos ng pangulo.[^25] + +Sa opinyon ng publiko sa halip pangangailangan at mga kondisyon sa gastos kaya kinilala pati ang pagpigil sa puwersa sa laki ng pamahalaan, Bumalik ako sa orihinal na paliwanag ng kababalaghan ng patuloy na pagtaas ng pagbubuwis bilang "simpleng" isang pagbabago sa mga umiiral na ideya. + +Kung ito ay pampublikong opinyon na humahadlang sa laki ng mapagsamantalang kompanya, pagkatapos ay isang paliwanag ng paglago nito sa mga tuntunin sa ideolohiya ay makatwiran. Sa katunayan, ang anumang iba pang paliwanag, na hindi sa mga tuntunin ng ideolohiya nagbabago ngunit "layunin" Ang mga kundisyon ay dapat ititunuring na mali. Ang laki ng pamahalaan ay hindi tumaas dahil sa anumang layunin na nagiging sanhi ng kung aling mga ideya ang walang kontrol at tiyak na hindi dahil mayroong isang pangangailangan para dito. Lumalaki ito dahil sa mga ideya na mananaig sa opinyon ng publiko ng kung ano ang makatarungan at ano ang mali na nagbago. Ano ang dating itinuturing na opinyon ng publiko bilang isang pang-aalipusta, upang gamutin at makitungo sa gayon, ay naging lalong tinatanggap bilang lehitimo. + +Ano ang nangyari tungkol sa konsepto ng pangkalahatang publiko ng katarungan?[^26] + +[^16]: Upang gawin itong pagkakaiba sa pagitan ng ekonomiya at kasaysayan o sosyolohiya ay hindi sasabihin, siyempre, ang economics ay walang kahalagahan para sa mga huling disiplina. Sa katunayan, ang ekonomiya ay hindi maaaring wala para sa lahat ng iba pang mga agham panlipunan. Habang ang kabaligtaran ay ang pangyayari, maaaring magawa ang ekonomiya at advance na walang kasaysayan o sociological na kaalaman. Ang tanging bunga ng paggawa kaya naman naging ganyan ang ekonomiya ay maaaring hindi masyadong kaakit-akit, gaya ng nasusulat nang walang pagsasaalang-alang ng mga tunay na halimbawa o mga pagkakataon ng paggamit (gaya kung isusulat sa ekonomika ng pagbubuwis kahit na hindi pa naging isang tunay na halimbawa ito sa buong kasaysayan), para ito ay magpanukala kung ano ang hindi posibleng mangyari sa mundong panlipunan, o kung ano ang dapat mangyari sa ibinigay ng ilang mga kondisyon ay sa katunayan ay natupad. Kaya, anumang paliwanag sa kasaysayan o sociological ay lohikal na nilimitahan ng mga batas bilang espoused sa pamamagitan ng pang-ekonomiyang teorya, at anumang akawnt ng isang mananalaysay o sociologist sa paglabag sa mga batas na ito ay dapat pakitunguhan ang naguguluhan bilang panghuli nito. Sa relasyon sa pagitan ng pang-ekonomiyang teorya at tignan din ang kasaysayan ni Ludwig von Mises, * Teorya at Kasaysayan* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute 1985); Hans-Hernan Hoppe, *Praxeology at Ekonomiya Agham* (Auburn, Ala.; Ludwig von Mises Institute, 1988). + +[^17]: Tignan din dito si Franz Oppenheimer, *Ang Estado* (New York: Vanguard Press, 1914) esp. pp. 24-27; Rothbard, *Kapangyarihan at Market*, kab. 2; Hoppe, *Isang Teorya ng Sosyalismo at Kapitalismo*, kab. 2. + +[^18]: Sa teorya ng estado tulad ng binubuo sa mga sumusunod na makita-bukod pa sa mga gawa na binanggit sa tala 17-sa partikular na si Herbert Spencer, *Social Statics* (New York: Schalkenbach Foundation, 1970); Auberon Herbert, *Ang Karapatan at Maling Pagkilos ng Estado* (Indianapolis: Liberty Fund, 1978); Albert J. Nock,*Ang Ating mga Kaaway, ang Estado* (Tampa, Fla.: Hallberg Publishing, 1983); Murray N. Rothbard, *Para sa Isang Bagong Kalayaan* (New York: Macmillan, 1978); idem, *Ang Etika ng Kalayaan* (Atlantic Highlands, N.J.: Westdeutscher Verlag, 1987) Anthony de Jasay, *Ang Estado* (Oxford: Blackwell, 1985). + +[^19]: Ang sentrong ideya na ito ng pampublikong paaralan na pinili ay ipinahayag sa pamamagitan nitong unang kinatawan ng mga sumusunod: + +> Ang parehong pang-ekonomiyang ugnayan sa kumakatawan sa pakikipagtulungan sa bahagi ng dalawa o higit pang mga indibidwal. Ang merkado at ang estado ay parehong mga aparato sa pamamagitan ng kung anong ko-operasyon ay nakaayos at naging posible. Ang mga lalaki ay nakikipagtulungan sa pamamagitan ng palitan ng mga kalakal at mga serbisyo sa mga organisadong merkado, at mga serbisyo sa mga organisadong merkado, at ang ganitong pakikipagtulungan ay nagpapahiwatig ng magkaparehong pakinabang. Ang indibidwal ay pumasok sa isang relasyon sa pakikipagpalitan kung saan pinapalakas niya ang kanyang sariling interes sa pamamagitan ng pagbibigay ng ilang produkto o serbisyo na direktang benepisyo sa indibidwal sa kabilang panig ng transaksyon. Sa amin base, ang aksyong pampulitika o sama-sama sa ilalim ng indibidwal ay pareho ang pananaw sa Estado. Dalawa o higit pang mga indibidwal ang nakikitang kapaki-pakinabang na ito upang sumali sa mga pwersa upang makamit ang ilang mga karaniwang layunin. Sa isang tunay na pagpapahalaga, sila ay "nagbago" at ilaan ang mga mapapagkunan sa pagpapatayo ng pangkaraniwang kalakal. (James M. Buchanan at Gordon Tullock, *Ang calculus ng Pahintulot* [Ann Arbor: Unibersidad ng Michigan Press], p 192) + +Sigurado, Ang pinaka-kamangha-manghang bagay tungkol dito "bagong teorya ng pulitika" ay sinuman na siniseryo ito. Pahayag ni Joseph A. Schumpeter sa gayong mga pananaw: + +> Ang teorya kung saan ipakahulugan ang buwis sa pagkatulad ng samahan ng karapatan o ang pagbili ng serbisyo ng, sabihin, ang isang doktor ay nagpapatunay lamang kung gaano kalayo ang bahaging ito ng mga agham panlipunan ay mula sa mga siyentipikong gawi ng pag-iisip. (*Kapitalismo, Sosyalismo at Demokrasya* [New York: Harper, 1942], p. 198) + +At H.L Mencken ay mayroon itong sasabihin tungkol sa isang sanaysay tulad ng Buchanan at Tullock: + +> Ang karaniwang tao, anuman ang kanyang pagkakamali, hindi bababa sa nakikita ng gobyerno ang isang bagay na hindi totoo sa labas ng kabuuan ng kanyang kapwa lalaki-na ito ay isang nakahiwalay, independiyente at madalas na masamang kapangyarihan. tanging bahagya sa ilalim ng kanyang kontrol, at may kakayahang pagagawa sa kanya ng malaking pinsala…. Ito b ay isang katotohanan na walang kabuluhan na agawin ng pamahalaan kahit saan tinuturing na isang krimen ng mas mababang kahalagahan kaysa sa pagnanakaw ng isang indibidwal, o kahit isang korporasyon? ... Kapag ang isang pribadong mamamayan ay ninakaw ng isang karapat-dapat na tao ay pagkaitan ng mga bunga ng kanyang industriya at pag-iimpok; kapag tinanggihan ng gobyerno ang pinaka-masamang nangyari sa ilang mga pilyong tao at taong tamad na may mas kaunting pera upang maglaro kaysa sa dati. Ang paniniwala ng kanilang nakuha na ang pera ay hindi na nakakalibang; sa karamihan ng mga makatwirang kalalakihan na ito ay kamukang katawa-tawa. Ang mga ito ay simpleng pandaraya na, sa pamamagitan ng mga aksidente ng batas, ay may isang medyo kaduda-dudang karapatan na ibinahagi sa mga kita ng kanilang mga kapwa lalaki. Kapag ang ibinahagi na iyon ay pinaliit ng pribadong proyekto ng negosyo ay, sa kabuuan, mas higit na kapuri-puri kaysa sa hindi. (*Isang Mencken Chrestomathy* [New York: mga antigong libro, 1949] pp. 146-47) + +[^20]: Tignan din dito si Muray N. Rothbard, "Ang Anatomiya ng Estado" sa idem, *Egalitarianism bilang isang Pag-aalsa Laban sa Kalikasan at Iba Pang Mga Sanaysay* (Washington,D.C.: Libertaryan Review Press, 1974), esp. pp. 37-42. + +[^21]: Maaaring isipin na maaaring magawa ng gobyerno tulad ng isang dakilang gawa sa pamamagitan lamang ng pagpapabuti nito ng armas: sa pamamagitan ng pagbabanta ng mga atomiko na bomba sa halip na may mga baril at riple, kaya magsalita. Gayunpaman, dahil ang realistically ay dapat ipalagay na ang teknolohikal na kaalaman kung paano ang pinabuting mga armas ay maaari at bahagyang pinanatiling mga lihim, lalo na kung ito ay sa katunayan na inilalapat, pagkatapos ay may pinabuting mga instrumentong estado para sa pagpapaunlad ng takot sa mga paraan ng mga biktima sa gitna ng paraan ng paglaban din ng pagpapabuti. Samakatuwid, ang mga pagsulong na ito ay dapat na ipahiwatig bilang isang paliwanag kung ano dapat ang ipaliwanag. + +[^22]: Saksihan ang lahat-ng-masyadong-maraming estado na pumunta sa ngayon upang tipunin ang lahat ng walang habag na hindi nakagawa ng iba pang kasalanan kaysa sa pagsisikap na umalis sa isang teritoryo at lumipat sa ibang lugar! + +[^23]: Sa matalik na relasyon sa pagitan ng estado at digmaan na makita ang mahalagang pag-aaral sa pagitan ng Ekkehart Krippendorff, *Staat und Krieg* (Frankfurt/M.: Suhrkamp, 1985); pati na rin si Charles Tilly, "Paggawa ng Digmaan at Paggawa ng Estado Bilang Nakapangasiwang Krimen" sa Peter Evans et al., eds., *Pagdadala ng Estado Bumalik Sa* (Cambridge: Cambridge Unibersidad Press, 1985). + +[^24]: Ang pananaw na ito (na nagpapahiwatig ng lahat ng pag-uusap tungkol sa hindi posible ng anarkismo sa pagpapakita na ang intra-gobyerno na relasyon ay, sa katunayan isang kaso ng-pampulitika-anarkiya) ay ipinaliwanag sa isang mahalagang artikulo ni Alfred G. Cuzan, "Nauunawaan ba Natin ang Kawakalan ng Pamahalaan," *Jornal ng Libertarian ng mga Agham* 3, no. 2 (1979). + +> Saanman ang mga gobyerno ng lupa ay itinatag o umiiral, ang anarkiya ay opisyal na ipinagbabawal para sa lahat ng mga miyembro ng lipunan, karaniwang tinutukoy bilang mga paksa o mamamayan. Hindi na sila maaaring magkaugnay sa isa't isa sa kanilang sariling mga termino…. Sa halip, dapat tanggapin ng lahat ng mga miyembro ng lipunan ang isang palabas na "ikatlong partido"-isang pamahalaan-sa kanilang mga relasyon, ang isang ikatlong partido na may mga mapilit na kapangyarihan upang ipatupad ang mga hatol nito at parusahan ang mga naninira sa kanila…. Gayunpaman, ang naturang "ikatlong partido" na kaayusan para sa lipunan ay hindi umiiral sa mga nag-ehersisyo sa kapangyarihan ng pamahalaan mismo. Sa madaling salita, walang "ikatlong partido" upang gumawa at ipatupad ang mga hatol sa mga indibidwal na miyembro na bumubuo sa ikatlong partido mismo. Ang mga pinuno ay nananatili pa rin sa isang estado ng anarkiya*vis-a-vis*isa't isa. Sila ay nag-sasaayos ng mga pagtatalo *bukod sa kanilang sarili*, nang walang pagsasaalang-alang sa isang Pamahalaan (isang nilalang sa labas ng kanilang sarili). Umiiral ang mga anarkya. Lamang samantalang walang pamahalaan noong merkado o likas na anarkiya, ito ay isang *pampulitika* anarkiya, isang anarkiya sa loob ng kapangyarihan. (Cuzan, pp. 152-53) + +[^25]: Ang isa sa mga klasikong mga expositor ng ideyang ito ay si David Hume. Sa kanyang sanaysay,"Ang Unang Prinsipyo ng Pamahalaan,: sumulat siya: + +> Wala nang lilitaw na mas nakakagulat sa mga ito, na nag-iisip ng mga bagay sa tao na may pilosopikona mata, kaysa sa kadalian kung saan maraming pinamahalaan ng ilang; at ang lubos na pagsusumite, kung saan ang mga tao ay nagbitiw sa kanilang sariling mga damdamin at mga hilig sa kanilang mga pinuno. Kapag tinanong namin kung ano ang ibig sabihin ng paghahangad na ito ay maipakita, dapat natin makita, na gaya ng puwersa ay laging nasa gilid ng namamahala, ang mga gobernador ay walang anuman upang suportahan ang mga ito ngunit palagay. Samakatuwid, sa opinyon lamang ng pamahalaan ay itinatag; at ang salawikain na ito ay umabot sa mga pinaka-despotikong at pinaka-militar na pamahalaan, pati na rin ang pinaka-malaya at pinaka-sikat. Ang soldan ng EGYPT, o ang emperador ng ROME, ay maaaring itaboy ang kanyang mga hindi nakakapinsalang paksa, tulad ng malulupit na mga hayop, laban sa kanilang mga damdamin at pagkahilig: ngunit dapat siya, kahit na, humantong sa kanya *mamaluks*, o *mga praetorian band*, tulad ng mga tao, ayon sa kanilang opinyon. (*Mga sanaysay. Moral, Pampulitika at Pampanitikan* [Oxford: Oxford Unibersidad Press, 1971], p 19) + +[^26]: Tignan sa mga sumusunod sa partikular din na si Murray N. Rothbard, "Kaliwa at Kanan: Ang mga Prospekto para sa Kalayaan" sa idem, * Egalitarianism bilang isang Pag-aalsa Laban sa Kalikasanat Iba Pang Mga Sanaysay*. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_04.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_04.md new file mode 100644 index 000000000..98aa4e6f5 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_04.md @@ -0,0 +1,79 @@ +Pagkatapos ng pagbagsak ng imperyong Romano, ang kanluraning Europa ay unti-unting nahulog sa mataas na sistema ng anarkiya ng mga teritoryong sinasakupan at pinamumunuan ng maliit na sukat ng mga pyudal na pamahalaan. Ito ay pinapangunahan ng internasyonal na anarkiya na siyang nagpapahina ng panloob na kapangyarihan sa bawat indibidwal na pamahalaan at nagpapagaan sa kilusan ng populasyon, [^27] at napapalago gamit ang ideolohiya ng likas na batas at karapatan, na syang lumitaw bilang pagtaas o paglakas ng teorya sa loob ng Simbahang Katoliko ng mga piling intelektwal na tao, walang duda na ang natural na pag-iisip ng tao tungkol sa pribadong ari-arian na dapat ay tugma sa likas pagiging na makatuwiran ng tao bilang epekto nito.[^28] Ang mga pinaunlad na malilit na sentro kung saan ang kapangyarihan ng pamahalaan ay tinaggal palayo sa antas ng mga unang hindi kilala: Ang mga lungsod sa Hilagang Italya, ang Venice na pinaka-kapansin-pansin sa lahat, ang mga "Hanseatic League" tulad ng Lübeck at Hamburg, at sa mga Flanders at mga bansa sa baba, partikular na sa Antwerp at Amsterdam. Doon, ang mga pyudal na ideya ng pagkaalipin, ng pagsisilbi, at ng hirarkiya na humahati sa lipunan ng hindi mababaling hiwa-hiwalay na klase na pinalitan ng opinyon ng publiko na sa halip ay suportahan ang kalayaan, pagkakapantay-pantay, karapatan sa pag-aari, at mga ugnayan ng pangongontrata. Ang opinyon ng publikong ito na matatag na nakakuha ng pwersa kasama ang patuloy na paglaki ng bagong populasyon, hango sa parehong ideya at nahikayat gamit ang pagtatanggal karapatan sa kasaganaan na ang kalayaan ay kayang patunayan na may kakayahan itong magawa sa kanyang sarili.[^29] + +Gayun pa man, ang mga ideya ng pagkamakatuwiran ng tao, kalayaan, at pribadong pag-aari ay hindi pa rin naipapakalat ng maayos. Nagmula lamang sa ilang magkakahiwalay na lugar, ang humigit-kumulang na kapangyarihan ng pyudal na likas na kinilala tulad ng mga pagpapaunlad bilang banta sa kanilang sariling katatagan na muling binuo bilang kanilang lakas. Sa pamamagitan ng pagsasama-sama sa kanilang mga teritoryo sa mahabang proseso ng pakikibaka at pakikidigma ng "interfeudal" sa malaking sukat ng mga estado at sa gayon pagbibigay ng tuon at ang kanilang pinagsama-samang lakas, kaya nilang matagumpay na pabagsakin ang kompetisyon sa ideya ng kalayaan na namumukadkad sa ilang mga lugar at muling pagpataw ng kanilang mapanamantalang batas sa mga lugar na may dagdag na lakas. Ang haba o tagal ng absolutismo ay nakatakda na, at kasabay nito ang mas pinalakas ng pwersa ng pyudalismo, ang monarkiya, na siyang matagumpay na ginawang sentralisado ang sistema ng pananamantala ng pyudal sa mga teritoryo na sa unang pagkakataon ay nakamit ang sukat ng samahan ng modernong bansa ng estado. Gamit ang paghawak sa absolutismo, ang ekonomiya ng mga nangungunang teritoryo ng malayang mga lungsod ay sapilitan na muling bumagsak at manatili bilang walang pag-unlad na sa ilang pagkakataon, ito ay tumatagal ng ilang siglo.[^30] + +Ngunit ang kanilang tagumpay ay 'di natalo ang mga ideya ng kalayaan at pribadong aria-arian. Sa kabilang banda, ang mga ideyang ito ay nakita bilang higit na makapangyarihan pagdating sa pagpapahayag at pinapataas nito ang kakayanan ng publiko na magsaad ng kanilang opinyon. Naimpluwensyahan gamit ang patuloy na kinaugalian na makabagong likas na karapatan, isang pang kinaugalian na intelektwal na walang kaugnayan sa relihiyon ang lumitaw at umagaw pansin sa isip ng tao: Ang tradisyon o kinaugalian ay kinilala din bilang klasikal na liberalismo at tuluyang naging sentro ng pagpapasya ng buong paniniwala sa kalayaan ng indibidwal at ari-arian at ito ay inilaan sa makatuwiran na intelektwal.[^31] Para sa karagdagan, ang pagsigla sa pamamagitan ng kamakailang mga karanasan ng pagsasawalang-karapatan na makamit ang kasaganaan sa ilalim ng mga kondisyon ng kalayaan at kontraktwalismo, ang pagpapaunlad ng pang-ekonomiyang kaisipan ilang hakbang pa bago makamit. Ang mga doktrina ng istatistika na merkantalismo, kameralismo at *Polizeiwissenschaft* na higit na tinatanggap bilang katotohanan ng nakararami ay intelektwal na binuwag gamit ang nag-uumapaw na bilang ng bagong mga ekonomista na pampulitika na siyang nagbigay gamit ang malinaw na kagalingan at komprehensibong sistematikong pagpapaliwanag, ang pinakamahalagang papel ng pribadong pagmamay-ari at kontraktwalismo para sa proseso ng produksyon at namumuong-yaman at alinsunod dito ang pag-ulan ng patakaran ng radika na laissez-faire.[^32] + +Mula halos 1700 at pasulong, ang opinyon ng publiko ay naagaw-pansin gamit ang mga ideyang ito tulad ng paglawak ng mga kondisyon ng rebolusyonaryo na inilabas sa loob ng mga monarkiyang absolutista sa Kanlurang Europa. Ang Inglatera ay tuluyang nawala sa bilang ng mga rebolusyon noong kasagsagan ng ika-labing-pito ng siglo na lubhang ikinaguho ng kapangyarihan ng estado ng absolutista. Natapos ang ika-labing-walo ng siglo sa pamamagitan ng mga pangyayaring kataklismiko ng rebolusyon ng mga Amerikano at Pranses. Hanggang sa halos kalagitnaan ng ika-labing-siyam ng siglo, ang patuloy na serye ng kaguluhan ay unti-unting tinanggal ang pananamantala ng pamahalaan sa kabuuan ng mababang oras sakop ang buong Kanlurang Europa. + +Ang ideya na sapilitang nakontrol ng opinyon ng publiko at nagawa nitong posibleng bawasan ang lakas ng gobyerno na indibidwal na kalayaan at pribadong pagmamay-ari na may katwiran, maliwanag, likas, di maiiwasan at sagrado, at ang anumang uri ng pananalakay sa gayong karapatan, ang ahente ng pamahalaan na hindi bababa (o mas hihigit) sa pribadong nagkasala ay dapat na ituring at itrato bilang itinakwil na paghamak. + +Sa bawat matagumpay na hakbangin patungo sa liberasyon, ang kilusan ay patuloy na tumitibay ang paglaki. Bukod pa rito, ang tinatawag na Rebolusyong Pang-Industriya na naging patnubay gamit ang mga pagbabago na pang-ideolohiya na siyang nagdala tungkol sa 'di kilalang paglago ng antas ng ekonomiya, na sa unang pagkakataon ay maibigay ang lahat ng pangangailangan para sa patuloy na tumataas na bilang ng populasyon at ang paunti-unti ngunit patuloy ding pagtaas ng kabuuang pamantayan ng pamumuhay nang halos walang hanggan na positibong pananaw.[^33] Para sa kasiguraduhan, sa Kanlurang Europa ay nagkaroon pa rin ng pyudal at absolutistang despotismo na naiwan kahit pa noong panahon sa unang kalahati ng ika-labing-siyam na siglo kung kailan ang ideolohiya ng kalayaan at pribadong ari-arian at pagbabantay kontra-istatistika ay umabot sa pinakamataas na antas ng pagkakakilanlan, ngunit ang pag-unlad patungo sa hindi makamit-kamit na pagbagsak ng mapagsamantalang kapangyarihan ng pamahalaan at patungo sa kalayaan at kasaganaan ng ekonomiya ay halos parang 'di kayang pigilan.[^34] Bukod pa rito, ngayon ay may umiiral na isang independiyenteng Amerika, malaya sa nakaraan ng pyudal at malayo sa ilalim ng kahit anong pamahalaan na ipinapalagay na parehong gumaganap sa mga malayang lungsod noong panahon ng medyebal: na nagsisilbi bilang mapagkukunan ng inspirasyon na pang-ideolohiya at ang sentro ng atraksyon ngunit higit sa mas malaking sukat nito.[^35] + +Ngayon, kaunti lamang ang naiwan na etiko ng pribadong ari-arian at ang nagbabantay kontra sa pamahalaan. Kahit pa ngayon ay nakuha nila ang lugar na higit na mas malaki ang sukat, ang pampamahalaang pinaglalaanan ng mga nagmamay-ari ng pribadong ari-arian ay itinuturing bilang isang lehitimo. Wala nang patuloy pang kabuuang pampublikong opinyon na itinuturing ng pamahalaan bilang isang institusyon na kontra sa lipunan base sa sapilitan at 'di makatwirang pag-aangkin ng ari-arian, na sumasalungat at binabatikos kahit saan at sa lahat ng oras sa mga prinsipyong pinagbasehan dito. Sa pangkabuuan, ito ay 'di na rin itinuring bilang pagpapakalat ng moralidad na kasuklam-suklam, o ang mas malala ay ang aktibong pakikiisa sa pagpapalakas ng kilusan ng pangangamkam, at hindi na rin ang pangkabuuang opinyon na walang kahit anong pribadong transaksyon sa mga tao na kaisa ng gayong mga aktibidad. + +Sa kabilang banda, sa halip pagtawanan ang yugto o makita gamit ang bukas na pakikipaglaban o ang walang pasubaling pagngingitngit, tulad ng mga taong nirerespeto bilang disente at matapat. Ang pulitiko na siyang aktibong sumusuporta sa pagpapatuloy ng kasalukuyang sistema ng hindi kontraktwal na pag-aari ng buwis at ang regulasyon o kahit sinumang nanghihingi ng pagpapalawak nito ay tinuturing bilang respetado kahit saan, sa halip na hamakin. Ang intelektwal na nagbibigay-katwiran sa pagpapataw ng buwis at ng regulasyon ay makatatanggap ng pagkilala bilang malalim at pagkakaroon ng malawak na kaisipan sa mata ng publiko, sa halip na sila'y ilantad bilang mapandayang intelektwal. Ang ahente ng IRS ay tinuturing bilang tao na siyang gumaganap sa gawa bilang lihitimo tulad ng sa'yo at sa akin, at hindi bilang isang tinakwil na walang sinuman na may gusto bilang maging kamag-anak, kaibigan o kapit-bahay. + +Paano magagawa ng pamahalaan na maisakatuparan ang gayong dakila gawa at ilabas ang tungkol sa pagbabago ng opinyon ng publiko na tanggalin ang dating pagpigil sa sukat nito at sa halip ay hayaan (at tuluyang hayaan) itong lumago tulad nang sa relatibong mga tuntunin?[^36] + +Maaaring walang duda na ang susi ng elemento sa tagpong ito-pinalilibutan ng opinyon ng publiko na nagsimula sa paghawak sa Kanlurang Europa noong kalagitnaan ng ikalabing-siyam na siglo, ang panahon ng siglong ito sa Estados Unidos, at pagkatapos ay ang patuloy na mabilis na pagkilos kahit saan matapos ang Unang Digmaang Pandaigdig[^37]na pinalitaw ng bagong atraktibo-pahiwatig man o tahasan-mga ideolohiya ng istatistika. + +Sa katunayan, ang estado ay patuloy na bukas ang kamalayan sa paggawa ng mahalagang desisyon ng mga ideolohiya ng pagbibigay-suporta ng estado para patatagin at pataasin ang kanilang pananamantala sa populasyon, at sa tulong ng kaalaman na ito, sila ay patuloy na gumagawa ng pagtatangka upang kanila itong mapasunod ng sapilitan, higit sa lahat, ang mga institusyon ng edukasyon. Kahit sa kanilang kahinaan, ito ay dapat na lumabas na likas para sila ay makita na nagbibigay ng partikular na pansin para "maitama" ang pang-ideolohiya na alituntunin at para mapag-isipang mabuti kung anuman ang natira sa kanilang kapangyarihan sa pagwasak sa lahat ng malayang institusyon ng pagkatuto at ang kanilang pagpapalit bilang sa kamay ng monopolistiko ng estado. Alinsunod dito, upang muling maibalik ang pagpapasunod sa permanenteng pakikibaka ng mga ideya, simula noong kalagitnaan ng ika-labing-siyam ng siglo, ang matatag na proseso ng pambansa o panlipunang mga paaralan at mga unibersidad (kasama ang isa sa mga pinakabagong halimbawa ng 'di matagumpay na pagsubok ng pamahalaan ng Mitterand para pabagsakin ang mga paaralan ng Katoliko ng Pransiya) at pagpapairal ng pagpapahaba ng panahon ng sapilitang pag-aaral + +Ngunit ang pagpupunto dito at ang mga magkakaugnay na katotohanan ng isang pagtaas sa loob ng alyansa sa pagitan ng estado at mga intelektwal[^39]at ang sinundan ng muling pagsulat sa kasaysayan batay sa mga ideolohiya ng istatistiko na naglalagay o nagsasaad sa problema upang ito'y mabigyang pansin. Sa katunayan, kapag ang isa ay narinig tungkol sa pagkuha ng estado ng sistema ng edukasyon, ang isa ay dapat na magtanong agad tungkol sa kung paano sila magtatagumpay sa pagsasagawa nito kung ang opinyon ng publiko ay tunay na nakakabit sa etiko ng pribadong pag-aari?! Tulad ng naganap na pagkuha, ito ay nangangahulugan ng isang pagbabago sa opinyon ng publiko. Paano, matapos na ito ay maisakatuparan, lalo na sa pananaw ng katotohanan ang naturang pagbabago na nagpapahiwatig ng pagtanggap sa maling manipesto ng mga ideya, at kaya naman mahirap ipaliwanag bilang malagong proseso ng pagganyak sa intelektwal na pagsulong? + +Ito ay tila tulad ng isang pagbabago patungo sa kasinungalingan na nangangailangan ng sistematikong panimula ng paglago ng mga pwersa galing sa labas ng sistema: Ang tunay na ideolohiya ay may kakayahang suportahan ang kanyang sarili sa pamamagitan ng pagiging totoo. Ang isang kasinungalingan ay nangangailangan ng pagpapalakas sa pamamagitan ng mga panlabas na impluwensya na isang malinaw-pagputol, ang nararamdamang epekto sa mga tao upang magkaroon ng kakayahan na makabuo at makasuporta ng isang klima ng intelektwal na katiwalian. + +Ito ay sa mga nakikita at nararamdaman, pagsuporta ng ideolohiya at pagpapalakas ng mga kadahilanan ng isa na dapat maunawaan na ang pagtanggi sa etiko ng pribadong pag-aari at ang nararapat na pagbangon ng istatistimo sa huling isandaan hanggang limangdaang taon.[^40] + +Aking tatalakayin ang apat na mga dahilan at ipapaliwanag ang kanilang pangkatiwaliang gamit para sa opinyon ng publiko. Ang lahat ng pagbabago sa istruktura ng organisasyon ng estado. Ang una ay ang pagsasaayos ng istruktura ng estado galing sa militar o kapulisan na estado tungo sa muling pagpapakalat ng isa nito. (Ang karaniwang katangian ng gayong pagbabago sa isang organisasyon ay parating ginagaya ng Prussia sa ilalim ng Bismark.) Sa halip, ang isang pampamahalaang istruktura na may katangian na isang maliit na uri ng namumuno na gumagamit ng angkop na mapanamantalang mapagkukunan na halos eksklusibo lamang para sa nagagamit ng pamahalaan o para sa pagpapananatili ng militar at pwersa na kapulisan nito, ang estado ngayon ay mataas ang pakikiisa sa patakaran na aktibong sumusulong para sa pagbili ng suporta ng mga tao sa labas ng sarili nitong pampamahalaang sistema na kanilang ginagamit. Gamit ang isang sistema ng paglilipat ng mga kabayaran, tinutupad nito ang mga pribilehiyo ng mga espesyal na kliyente, at ang pampamahalaang produksyon at probisyon ng partikular na "sibilyan" ng mga kalakal at serbisyo (para halimbawa sa edukasyon), ang populasyon ay gawa ng pagtaas na mga dumedepende sa patuloy na patakaran ng estado. Ang mga tao sa labas ng pampamahalaang sistema na ginagamit ay tumataas ang pinansyal na bahagi na nakikita at nararamdaman na siyang umiiral at maaari ring makasama, at kahit na sa maikling panahon at mga bahagi na kanilang pinaiiral, kung ang pamahalaan ay mawalan din ng kapangyarihan. Ito ay medyo likas, ang pagsandal sa iba ay mababawasan ang paglaban at tataas ang pagsuporta. Ang pananamantala ay tila maaari pa ring mapigil, ngunit ito ay mababawasan kung ang isa ay mangyayari na kahit paano ay haharap upang maging ligal na makakatanggap ng benepisyo ng gayong mga pagkilos. + +[^27]: Ang kahalagahan ng internasyonal na anarkiya para sa pagbagsak ng pyudalismo at ang pagbangon ng kapitalismo ay makatuwirang binigyan-diin ni Jean Baechler, sa kanyang akda na *The Origins of Capitalism* (New York: St. Martin’s Press, 1976), esp. kabanata 7\. Kanyang isinulat: "Ang patuloy na paglawak ng merkado, ay parehong pinalaki at pinalakas, ay resulta ng kawalan ng batas ng pulitika na pinalaganap sa buong bahagi ng Kanlurang Europa (pahina 73). "Ang paglawak ng kapitalismo ay utang nito sa kanyang sariling pinagmulan at *raison d’etre* sa pulitikal na anarkiya…. Ang kolektibismo at estado ng pamamahala ay nagtagumpay lamang sa pampaaralang libro"(pahina 77). + +> Ang lahat ng kapangyarihan na nakalaan para bigyang kaganapan. Kung ito'y 'di mangyayari, ito ay dahil sa ilang uri ng mga limitasyon na pinapatupad…. sa mga may posisyon sa kapangyarihan sa gitna ng walang humpay na pagsubok na pagbagsakin ang mga limitasyon na ito. Kailanman, sila ay 'di magtatagumpay, at para sa dahilan na ani mo'y nakatali na sa internasyonal na sistema: ang hangganan ng lakas para sa panlabas na pagkilos at ang patuloy na banta sa pandayuhang pag-atake (ang dalawang katangian ay sistema ng "multi-polar") na nagpapahiwatig na ang lakas ay limitado rin para sa panloob na pagkilos at dapat na nakadepende sa sariling sentro ng paggawa ng desisyon at kaya naman maaaring nilang gamitinng paunti-unti. (pahina 78) + +[^28]: Ang sentral na katangian ng modernong tradisyon na likas na batas (bilang kumakatawan kina St. Thomas Aquinas, Luis de Molina, Francisco Suarez, at ang panahon ng Espanyol Eskolastiko noong ika-labing-anim na siglo, at ang Protestanteng si Hugo Grotius) ay batay sa rasyonalismo: sa pangkabuuan, ang ideyang ito ay katanggap-tanggap, tunay, at mga prinsipyo na 'di mababali ng ugali ng tao na kailanman ay hindi matatawaran nang kahit anong teolohiyang paniniwala-na natuklasan at natagpuan at naging dahilan. Ang "Man" na akda ni Frederick C. Copleston, [*Aquinas* (London: Penguin Books, 1955), pp. 213–14] ay hindi kayang basahin na tulad ng kung ano ang nasa isip ng Panginoon … (ngunit) kaya niyang makilala ang mga pangunahin na maaaring maganap at kanyang mga likas na kailangan, at sa tulong ng pagsasalamin sa kanila na maaaring humantong sa kaalaman ng likas na moral na batas…. Na hinahangad ng bawat tao … ang malinaw na dahilan kung saan siya sumasalamin … ipahayag sa kanyang sarili ang likas na batas, na sa kabuuan ng pangkalahatang paniniwala na batay sa tamang dahilan na may kinalaman sa kabutihan na siyang dapat gawin at ang kasamaan na dapat layuan. + +> Sa pinagmulan at pagpapaunlad ng doktrina ng mga likas na karapatan at ang ideyang ito ng hustisya at pag-aari (kasama ang lahat ng nabigong istatistika at lumipas na dati nitong mga bayani) tingnan ang akda ni Richard Tuck, *Natural Rights Theories* (Cambridge: Cambridge University Press, 1979); sa tauhan ng rebolusyonaryo na ideya ng likas na batas, tingnan ang akda ni Lord (John) Acton, *Essays on Freedom and Power* (Glencoe, Ill.: Free Press. 1948); bilang mahalagang kontemporaryo ng likas na batas ng pilosopo, tingnan ang akda ni Henry Veatch, *Human Rights* (Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1985). + +[^29]: Sa pagbangon ng mga lungsod, tingnan ang akda ni C.M. Cipolla, *Before the Industrial Revolution: European Society and Economy 1000–1700* (New York: Norton, 1980), chap. 4\. Europe around 1000, sinulat ni Cipolla, + +> ay mahirap at primitibo … binubuo ng 'di mabilang na maliliit na bahagi o tinatawag ding "microcosms" ng rural-ang "manors"…. Ang lipunan ay pinangungunahan ng espiritu ng pabitiw, hinala, at takot sa labas ng mundo nito…. Ang sining, edukasyon, palitan, produksyon, at ang paghahati ng trabaho ay bahagyang nabawasan ng lebel. Ang paggamit ng pera ay halos tuluyang mawala. Ang populasyon ay lumiit, produksyon ay humina, at ang pagtindi ng kahirapan…. Ang pananaig ng mga ideyang ito ay sumasalamin sa malupit at paniniwala ng lipunan-ang paglaban at pagdarasal ang natatanging katanggap-tanggap na maaaring gawin…. Ang mga tao na nagtrabaho ay tinuring bilang mga kasuklam-suklam na nasa mababang uri ng lipunan…. Sa kalungkutan at nakakalungkot na mundo, ang pagbangon ng mga lungsod sa pagitan ng ika-sampu at ika-labing-tatlo ng siglo na kumakatawan sa bagong elemento na siyang nagbago sa direksyon ng kasaysayan. (pahina 144) +> +> Ang pinagmulan ng paglaki ng populasyon ng urban ay ang malaking bilang ng paglipat dito. (pahina 145) +> +> Ang bayan ay para sa mga mamamayan ng Europa mula sa ika-labing-isa hanggang ika-labing-tatlo ng siglo kung ano ang Amerika sa mga Europeo noong panahon ng ika-labing-siyam na siglo. Ang bayan ang nagsilbing "hangganan", ang bago at daynamikong mundo kung saan sa tingin ng tao ay maaring putulin ang pagkakatali nila sa pangit na nakaraan, kung saan ang tao ay umasa na matatagpuan ang oportunidad para sa matagumpay na ekonomiya at lipunan, kung saan ang nakagawian na institusyonal na isklerotika at di pagkakapantay-pantay ay 'di na nagpatuloy pa, at kung saan maaring bigyan ng kaunting gantimpla ang mga nangunguna, walang takot, at mga masisipag (pahina 146). Sa mundo ng pyudalismo, patayong kasunduan ay karaniwang nananaig, kung saan ugnayan sa pagitan ng tao ay nasa ilalim ng mga konsepto ng estado ng pyudal at serbisyo; ang pagpapasinaya at karangalan; panginoon, mga dating tao na nasa ilalim ng proteksyon ng panginoon nito at pagbibigay ng sariling lupa kapalit ng serbisyo nito, mga dating tao na nasa mababang antas ng lipunan na naglilingkod sa mga nakakataas. Sa mga lungsod, ang pahalang na kasunduan ay inilabas, na ang katangian ay ang pantay na pagtutulungan. (pahina 148) + +Tingnan din ang akda ni Henri Pirenne, *Medieval Cities* (Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1952), kabanata 5; Michael Tigar at Madeleine Levy, *Law and the Rise of Capitalism* (New York: Monthly Review Press, 1977). + +[^30]: Tingnan ang akda nina Carolyn Webber and Aaron Wildavsky, *A History of Taxation and Expenditure in the Western World* (New York: Simon and Schuster, 1986), pahina 235–41; Pirenne, *Medieval Cities*, pahina 179–80, pp. 227f. + +[^31]: Ang pinakamahusay na kampeon ng tradisyong ito, tingnan ang akda ni John Locke, *Two Treatises of Government*, ed. Peter Laslett (Cambridge: Cambridge University Press, 1960). + +> Ang bawat tao ay may kanya-kanyang mga ari-arian. Walang sinuman ang may karapatan kundi ang kanyang sarili. Ang paggawa ng kanyang katawan at ang trabaho ng kanyang mga kamay, maaari nating sabihin, ay maayos na sa kanya. Ano pa man ang pagkatapos niyang alisin sa estado na likas nitong ibinigay, at ang natira dito, at inihalo ang kanyang paggawa, at sumapi dito ang bagay na sa kanya mismo, at nang sa gayon kanya nang pag-aari. Sa pamamagitan niya, inalis galing sa karaniwang estado na likas na sa lugar nito, nagkaroon ito sa pamamagitan ng kanyang paggawa na nakailalim dito na 'di kasali ang karaniwang karapatn ng ibang tao. Para sa paggawang ito na walang alinlangan na pagmamay-ari ng nagtatrabaho, walang sinuman kundi siya ang may karapatan kung ano ang isang beses na nakiisa dito. (pahina 305) + +Tingnan din ang akda ni Ernest K. Bramsted at K.J. Melhuish, eds., *Western Liberalism* (London: Longman, 1978). + +[^32]: Tingnan ang pagpapaunlad ng teorya ng ekonomiya na akda ni Marjorie Grice-Hutchinson, *The School of Salamanca: Readings in Spanish Monetary History* (Oxford: Clarendon Press, 1952); Raymond de Roover, *Business, Banking, and Economic Thought* (Chicago: University of Chicago Press, 1974); Murray N. Rothbard, “New Light on the Prehistory of the Austrian School” in Edwin Dolan, ed., *The Foundations of Modern Austrian Economics* (Kansas City: Sheed and Ward, 1976); sa mahusay na partikular na ambag partikular ni Richard Cantillon at A.R.J. Turgot tingnan ang *Journal of Libertarian Studies* 7, no. 2 (1985) (which is devoted to Cantillon’s work) at Murray N. Rothbard, *The Brilliance of Turgot* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, Occasional Paper Series, 1986); tingnan din ang akda ni Joseph A. Schumpeter, *A History of Economic Analysis* (New York: Oxford University Press, 1954). + +[^33]: Sa Rebolusyon na Pang-industriya at ang mali nitong pagpapakahulugan gamit ang pinaniniwalaan ng karamihan ng tao (libro ng paaralan) na historyograpiya, tingnan ang F.A. Hayek, ed., *Capitalism and the Historians* (Chicago: University of Chicago Press, 1963). + +[^34]: Sa katunayan, kahit pa tanggihan ng liberalismo ang simula ng kalahitnaan ng ikalabing-siyam na siglo, ang optimismo na nilikha at nakalagpas hanggang unahan ng ikadalawampu ng siglo. Kaya naman, si John Maynard Keynes ay sumulat ng [*The Economic Consequences of the Peace* (London: Macmillan, 1919)]: + +> Ito ay pambihirang pangyayari sa pag-unlad ng ekonomiya ng tao noong panahon na nagtapos noong August 1914! Ang malaking bahagi ng populasyon, ito ay totoo, ang magtrabaho ng maigi at mamuhay sa mababang pamantayan ng kaginhawaan, ngunit, ang lahat ng pagpapakita, ay makatwirang kuntento sa lahat ng ito. Ngunit ang pagtakas ay posible, para sa kahit na sinong tao na may kapasidad o karakter sa lahat na lagpas sa tipikal na lebel, sa gitna at mataas na uri, para sa kaninuman na pinag-alayan ng buhay, sa mababang halaga at malayo sa probema, madaling pamumuhay, kaginhawaan at magandang buhay na di saklaw ng mga mayayaman at pinakamakapangyarihang mga monarko sa ibang panahon…. Ngunit, ang pinakamahalaga sa lahat, siya [man] ay itinuring ang estadong ito ng publiko bilang normal, tiyak, at permanente maliban sa isang daan patungo sa pagpapabuti, at ang anumang paglihis galing dito bilang hindi karaniwan, kahiya-hiya, at maiiwasan. Ang mga proyekto at pulitika ng militarismo at imperyalismo, ng lahi at magkakalaban na kultura, ng mga monopolyo, mga limitasyon, at pagbubukod, na siyang gumaganap bilang ahas sa paraisong ito, ay maliit kumpara sa mga kamangha-mangha ng kanyang pang-araw-araw na balita, at lumabas ang pagsasanay na halos wala talagang impluwensya sa ordinaryong kurso ng lipunan at buhay ng ekonomiya, ang internalisasyon ay malapit nang mabuo ang pagsasabuhay. (pahina 6-7) + +Para sa magkakatulad na gawa, tingnan din ang akda ni J.P. Taylor, *English History 1914–15* (Oxford: Clarendon Press, 1965), pahina 1. + +[^35]: Pagtukoy ng ikalabingsiyam na siglo ng Amerika, Robert Higgs (*Crisis and Leviathan* [New York: Oxford University Press, 1987]) isinulat: + +> May pagkakataon, mahabang panahon na ang lumipas, kung kailan ang karaniwang lebel ng Amerikano na maaaring pumunta tungkol sa kanyang pang-araw-araw na negosyo na hindi alam ng pamahalaan-lalo na ang pamahalaan ng pederalismo. Bilang magbubukid, mangangalakal o tagagawa, siya ang magpapasya kung ano, paano, kailan at saan gagawa at magbebenta ng kanyang mga kalakal, na pinigilan sa pamamagitan ng maliit sa mahigit na pwersa ng merkado. Isipin na lang natin: walang bukid na binabayaran ng pamahalaan, pagsuporta sa presyo o pagkontrol sa sukat ng lupa: walang Federal Trade Commission; walang kontra sa tiwala na batas; walang Interstate Commerce Commission. Bilang amo, manggagawa, mamimili, namumuhunan, nagpapautang, nangungutang, mag-aaral o guro, na siyang maaaring higit na magpatuloy alinsunod sa sarili nitong kaliwanagan. Isipin na lang natin: walang National Labor Relations Board; walang mamimiling pederal "kasangga" ng batas; walang Securities and Exchange Commission; walang Equal Employment Opportunity Commission; walang Kagawaran sa Kalusugan at Serbisyong Pantao. Kakulangan sa isang bangko sentral para magbigay ng pambansang pera, ang tao ay karaniwang gumamit ng gintong barya kapalit ng kanyang mga kalakal. Wala pangkalahatang buwis para sa nagbebenta, walang buwis para sa Panlipunang Seguridad, at walang buwis para sa kinikita. Kahit pa ang mga opisyal ng pamahalaan ay mga magnanakaw sa ngayon - maaaring madagdagan pa - sila ay mas mababa ang pagkakataon na maging magnanakaw. Ang mga pribadong mamamayan ay inuukol ng halos labinglimang beses ng mas higit sa pinagsama-samang pamahalaan. (pahina IX) + +[^36]: Sa mga sumusunod, tingnan sa partikular na akda ni A.V. Dicey, *Lectures on the Relation Between Law and Public Opinion in England* (New Brunswick, N.J.: Transaction Books, 1981); Elie Halevy, *A History of the English People in the 19th Century*, 2 vols. (London: Benn, 1961); W.H. Greenleaf, *The British Political Tradition*, 3 vols. (London: Methuen, 1983–87); Arthur E. Ekirch, *The Decline of American Liberalism* (New York: Atheneum, 1976); Higgs, *Crisis and Leviathan*. + +[^37]: Sa buong mundo, may mga labis na istatismo simula pa noong Unang Digmaang Pandaigdig, tingnan ang akda ni Paul Johnson, *Modern Times: The World from the Twenties to the Eighties* (New York: Harper and Row, 1983). + +[^38]: Ang ugnayan sa pagitan ng estado at edukasyon, tingnan ang akda ni Murray N. Rothbard, *Education, Free and Compulsory: The Individual’s Education* (Wichita, Kans.: Center for Independent Education, 1972). + +[^39]: Para naman sa ugnayan sa pagitan ng estado at mga intelektwal, tingnan ang akda ni Julien Benda, *The Treason of the Intellectuals* (New York: Norton, 1969). + +[^40]: Para sa mga sumusunod, tingnan ang partikular na akda ni Hoppe, *Eigentum, Anarchie, und Staat*, kabanata 1, 5; idem, *A Theory of Socialism and Capitalism*, kabanata 8. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_05.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_05.md new file mode 100644 index 000000000..eb463f34c --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_05.md @@ -0,0 +1,71 @@ +Sa pagkilala sa nakasisirang impluwensiyang ito sa pampublikong opinyon, ipinapahiwatig lamang nito ang patuloy na pagtaas na pakikibahagi sa mga polisiyang redistributive. Ang bahagi ng gobyernong paggasta para sa sibilyang paggastos kumpara sa militar na paggastos at purong gobyernong pagkonsumo ay tumataas. Ang gobyernong pagkonsumo ay maaari pa ring patuloy na lubos na tumaas, at ito nga ay patuloy talaga nilang nagagawa kahit saanman magpasahanggang ngayon, subalit hindi nabibigyang kabuluhan kahit saanman ang patungkol sa nakalaang paggasta sa mga pamamaraang redistributionist + +Depende sa partikular na kalagayan ng opinyon ng publiko, ang gayong patakaran ng mga redistributionist ay karaniwang sabay at ipinapalagay din na isa sa dalawang anyo at kadalasan, gaya ng sa kaso ng Prussia kung saan pareho: Sa isang bahagi ang anyo ng *Sozialpolitik*, ng tinaguriang kapakanang pangreporma, na karaniwang kinasasangkutan ng isang kitang redistrubition mula sa mga "haves" na nasa pagitan ng mga prodyuser patungo sa mga "have-nots", at sa kabilang bahagi naman ang sa mga negosyong kartelisasyon at regulasyon, ito'y pangkalahatang nagpapahiwatig ng redistribution mula sa mga produktibong mga "have-nots" o mga "not yet haves" patungo sa mga estabilisado na na mga "already haves". Sa pagdating ng *Sozialpolitik* isang apela ang isinagawa patungo sa sentimyentong egalitarian at ang makabuluhang bahagi nito ay maaaring masira patungo sa pagtanggap sa isang estadong pagsasamantala kapalit ang pagpapalakas ng "panlipunang katarungan". Sa pagdating ng isang patakaran ng negosyong kartelisasyon at regulasyon may isang konserbatibong pag-apela, partikular sa mga establisyementong burgis, at ito ay maaaring dalhin sa pagtanggap naman sa isang noncontractual appropriations ng estado kapalit ang dedikasyon sa pagpapanatili ng status quo. Samakatuwid, ang sosyalismo at konserbatibong egalitaryan ay napanibago patungo sa isang makaestadong ideyolohiya. Nakikipagtunggali sila sa isa't isa sa paraan ng pagtataguyod ng tila magkaibang pattern ng redistribution, subalit ang kanilang makabuluhang pagsusumikap ay nagtatagpo at naghahalo sa pinagsamang suporta sa mga statim at statist redistribution. + +Ang ikalawang istruktural na pagsasaayos tungo sa pagpapanumbalik ng etikang pampribadong pagmamay-ari ay ang pagbabago ng Konstitusyon ng estado. Bilang pagtugon sa hamon ng etikang pampribadong pagmamay-ari, ang estado ay nagpapanibago ng Konstitusyon mula sa monarkiyang awtokrasya o aristokratikong oligarkiya patungo sa ngayong kilalang anyo na tinaguriang demokrasyang liberal [^42] Sa halip na maging isang institusyon na nagbabawal sa pagpasok patungo sa sarili at/o patungo sa isang partikular na posisyong pampamahalaan sa pamamagitan ng sistemang caste o class legislation, ang isang estadong konstitusyon ay isinasagawa kung saan ang prinsipyo nito ay nakabukas ang bawat posisyong pampamahalaan sa kahit na sinuman at nagkakaloob ng pantay at pangkalahatang karapatan ng partisipasyon at kompetisyon sa pagsasagawa ng estadong-polisiya. Ang lahat ng tao, hindi lamang ang mga nakakataas sa lipunan, ang nakatatanggap ng legal na posisyon sa estado, at ang patutol sa tuntuning ito ay nababawasan kalaunan. Bagaman ang pananamantala at pangangamkam ay tila masama, gayong ito ay tila hindi naman, ang tao bilang kung ano siya, minsang mabigyan ng pagkakataong makibahagi sa kanyang proseso, at habang ang ambisyon sa potensyal ng lumalawak na kapangyarihan sa loob ng pangkalahatang publiko sa nakaraan ay maaaring nabibigo, ngayon mayroon nang isang institusyonal na maaaring pagbuntunan sila. + +Bilang kabayaran sa pagsasademokrasya ng kanyang konstitusyon, sinisira ng estado ang mga makabuluhang parte ng opinyong pampubliko tungo sa unti-unting pagkawala ng pagtanaw sa pangunahing katotohanan na ang isang gawang pananamantala at pangangamkam anumang anyo at kahihinatnan ay magkakahalintulad paanuman at kaninuman ito ipataw at isakatuparan. Sa halip inaakit sila nito patungo sa pagtanggap sa pananaw na ang gayong gawa ay lehitimo hanggat ang isa ay garantisadong magkaroon ng kakayahang may masabi saanman at kailanman at kahit papano kahit saanman ay makasali sa pagpili ng mga tauhan sa estado.[^43] + +Itong mapanirang kakayahan ng pagsasademokrasya bilang pampasigla para sa muling pagsasabuhay ng kapangyarihang pang-estado ay isinalalarawan ng may dakilang pagdamdam ni Bertrand de Jouvenel: + +> Mula sa ikalawa hanggang sa ikalabingwalong siglo ang pampamahalaang awtoridad ay patuloy na lumalago. Ang prosesong ito ay nauunawaan ng sinumang nakakitang ito ay nagaganap; dinala sila nito magkahalong walang humpay na protesta and sa bayolenteng reaksyon. Sa kalaunan, ang paglago nito ay nagpatuloy sa mas pinabilis na antas, at ang ekstensyon nito ay nagdulot ng kaukulang ekstensyon ng digmaan. At ngayon hindi na natin nauunawaan ang proseso, hindi na tayo nagpoprotesta, hindi na tayo tumugon. Ang ating katahimikan ay isang bagong bagay, kung saan ang kapangyarihan ay dapat magpasalamat sa takip na usok kung saan binalot nito ang kanyang sarili. Dati ito ay maaaring makita, halatado sa katauhan ng hari, na hindi itinanggi bilang kung anong master siya, at kung saan ang makataong silakbo ng damdamin ay mapagninilay-nilayan. Ngayon, nakamaskara sa di pagkakakilanlan, inamin nito na siya ay walang pansariling buhay, at upang dahil ang impersonal at kawalang sigasig na instrumento ng pangkalahatang pagnanais. Subalit ito ay malinaw na haka-haka lamang…. Sa ngayon ang kapangyarihan ay nasa kamay ng grupo ng mga taong kumokontrol sa powerhouse…. Ang tanging nabago ay ngayon ay ginawang madali para sa mga pinamumunuan na baguhin ang mga tauhan ng nangungunang may hawak ng kapangyarihan. Ating tanawin sa isang anggulo, ito ay nakapagpapahina ng kapangyarihan, dahil ang mga saloobin na kumokontrol sa buhay ng lipunan ay maaring, sa ikagagalak ng lipunan, ay mapalitan ng ibang saloobin, kung saan ito ay mas katiwa-tiwala. Subalit, sa pagbubukas ng pag-asam sa Kapangyarihan sa lahat ng ambisyosong talentado, ang kaayusang ito ay mas nagpapadali sa pagpapahaba ng Kapangyairhan. Sa ilalim ng *ancien régime*, ang kumikilos na ispiritu ng lipunan, ayon sa kanilang pagkakaalam, ay walang pagkakataon ng isang pakikibahagi ng Kapangyarihan, kung saan mabilisang tinitnuligsa ang, mabilisang panghihimasok. Ngayon, sa kabilang banda, kung saan ang lahat ay potensyal na ministro, walang sinuman ang nagnanais na bawasan ang isang opisina na hinahangad nyang balang araw na maging kanya, o ang maglagay ng buhangin sa makina kung saan niya ninanais na gamitin kapag oras na nyang gamitin ito. Samakatuwid sa loob nga ng lupong politikal ng makabagong lipunan ay may malawak na sabwatan sa pagpapahaba sa paghawak ng Kapangyariahn. [^44] + +Ang dalawa pang pagsasaayos na ginawa ng estado upang mapagtagumpayan ang pinakamababang puntong popularidad at maabot pinakamataas na laki nito ngayon ay may kinalaman sa relasyong interstate. Isa pang bagay, gaya ng naipaliwanag kanina at gaya ng nabanggit ni Jouvenel, sinasabi na ang Qua monopolistic exploiters ay mga nakikisangkot sa digmaang interstate. Sa pagbagsak ng pangloob na mapagsamantalang kapangyarihan, ang paghahangad na bumawi sa kawalang ito sa pamamagitan ng panlabas na pagpapalawak ay tumataas. Gayunman, ang pagnanais na ito ay bigo dahil sa kawalan ng suportang panloob. Ang suporta ay nilikha sa pamamagitan ng polisiyang redistribution, pang-industriyang regulasyon at pagsasademokrasya. (Sa katunayan, ang mga estadong hindi nagsasabuhay ng ganitong pamamaraan ay nadadala tungo sa pagkatalo sa anumang pangmatagalang digmaan!) Ito ay ang suportang ginagamit bilang springboard sa pagkakaunawa sa paghahangad ng estadong pagpapalawak. + +Itong bagong tuklas na suporta ay sinasamantala ang katotohanan na ang redistribution, regulation at democratization ay nagpapahiwatig ng isang mas malawak na nahahawakang pagkakakilanlan ng populasyon ng isang ispesipikong estado at kaya awtomatikong humahantong sa pagtaas ng protectionist o kung hindi ay nagbubukas ng ugaling antagonistiko tungo sa mga "tagalabas" at sa isang partikular na estadong-pribilehiyo tagapagprodyus na sa kalikasan ay nakasasama sa mga "dayuhang" kompetisyon. Ang suportang ito ay pinagpanibago ng estado at ng kanyang mga intelektwal na bodyguard patungo sa pagsiklab ng nasyonalismo at nagbibigay ito ng intelektwal na balangkas para sa pagsasama-sama ng sosyalistang-egalitaryan, konserbatibo at demokratikong sentimyento.[^45] + +Itinaguyod ng nasabing nasyonalismo, nagsimula ang estado sa kanilang kurso ng pagpapalawak. Humigit na sa isang siglo, isang halos walang tigil na serye ng mga digmaan at imperyalistang ekspedisyon ang naganap, sa bawat isa higit na brutal at mapanira kaysa sa nauna, ng may mas higit pang pagkakasangkot ng mga di makalabang populasyon, na nagbunsod sa Ikauna at Ikalawang Digmaang Pandaigdig subalit hindi naman nagwakas lahat rito. Sa ngalan ng mga sosyalista, konserbatibo at demokratikong nasyon, at sa kaparaanan ng digmaan, ang mga estado ay nakapagpalawak ng kanilang mga teritoryo hanggang sa sukat kung saan kahit ang teritoryo ng Imperyong Romano noon ay mapapasawalang halaga, at tunay na binura o dinala sa ilaim ng dayuhang pamumuno sa isang matatag na pagtaas ng bilang ng mga iba-ibang kulutural na mga nasyon.[^46] + +Gayonpaman, hindi lamang panglabas na pagpapalawak ng kapangyarihan ng estado ang naidulot ng ideyolohiya ng nasyonalismo. Ang giyera bilang natural na ibinubunga ng nasyonalismo ay isa ring pamamaraan ng pagpapalakas ng panloob na kapangyarihan ng estado sa pananamantala at pagkamkam. Ang bawat digmaan ay isa ring panloob na emerdyensing kalalagayan, at ang isang emerdyensi ay nangangailangan at tila pinatototohanan ang pagtanggap sa patuloy na pagtaas ng pagkontrol ng estado sa sarili nitong populasyon. Ang ganoong pagtaas ng pagkontrol na bunsod ng pagbuo ng mga emerdyensi ay nababawasan sa panahon ng kapayapaan, subalit hindi ito kahalintulad sa lebel bago pa man naganap ang digmaan. Sa halip, ang bawat nagtapos na mga digmaan (at tanging matatagumpay na mga gobyerno lamang ang natitira) ay ginagamit ng gobyerno upang palaganapin ang ideya na tanging dahil sa nasyonalismong pagbabantay at pinalawig na panggobyernong kapangyarihan na ang mga "dayuhang manunugod" ay nadurog at ang nasyon ng isang tao ay naligtas, na ang ganitong matagumpay na resipi ay dapat lamang na panatilihin upang maging handa sa susunod na emerdyensi. Pinangunahan ng isang makatwiran at subok ng "nangingibabaw" na nasyonalismo, ang bawat matagumpay na digmaan ay nagwawakas sa pagpapanatili ng bagong kapayapaan ng makagobyernong pagkontrol at sa gayon ay nagdudulot ng mas pinalakas na gana ng gobyerno para sa pagpapalaganap ng susunod na kapana-panalong panginternasyonal na emerdyensi.[^47] + +Ang bawat bagong panahon ng kapayapan ay nangangahulugan ng mas mataas na antas ng gobyernong panghihimasok kumpara sa nakaraan: sa loob ng anyo ng mataas na paghihigpit sa bilang ng pagpipilian kung saan ang pribadong nagmamay-ari ay pinapayagang magsagawa patungkol sa sarili nilang pagmamay-ari: at sa panglabas naman, gaya sa mga dayuhang pakikipag-ugnayan, sa anyo ng mataas na hadlang sa kalakalan at ng tumataas na paghihigpit sa mga kilusang pampopulasyon ( pinakakapansin-pansin ang emigrasyon at imigrasyon). Hindi ang pinakamaliit dahil ito ay batay sa pinataas na diskriminasyon laban sa mga dayuhan at dayuhang pangangalakal, anumang gayong anyo ng kapayapaan ay nagtataglay ng pinataas panganib ng susunod na di pagkakaunawaang pang-internasyonal o tinutulak ang apektadong mga gobyerno na makipagkasundo sa isang bi- o multilateral na interstate-agreement na naglalayong mag-cartelize sa kani-kanilang istruktura ng kapangyarihan at kung gayon ay nagdudulot naman ng magkasamang pananamantala at pangangamkam sa kani-kanilang mga populasyon.[^48] + +At huli, ang ikaapat na pagsasaayos ay ginawang kinakailangan ng iba pang tatlo, at muli ng dahil sa nagpapatuloy na proseso ng kompetisyong intersteyt, crisis at digmaan. Iyon ay higit na di hamak na kagaagwan ng estado kumpara sa redistrbusyon, demokratisasyon at paggawa ng digmaan--hindi sa sarili nitong kagagawan kung bakit nga ba may iinterstate-competition. Sa halip, sa makabagong terminolohiyang Hayekian, ang di sinasadyang kinahinatnan ng katotohanan na ang kakapusan ng isang estado na dominahin ang buong mundo ( na siyang, syempre pangarap ng bawat estado) ay ang patuloy na eksistensya ng ibang estado kung saan ay nagpapanatili ng isang makabuluhang pagpigil sa laki at istruktura ng bawat estado. + +Kung sinasadya man o di sinasadya, itong istrukturang pagsasaayos ay dapat mapagtuunan ng pansin kung nais man ng isa na maunawaan ang pag-unlad na nagbunsod sa kasalukuyang mundo ng statism. Tanging sa pagbanggit lamang ng nasabing pagsasaayos na ito na ang tanong na kung bakit tanging ang *tax*-state ang nanigbabaw sa mundo ay maaring na ngang masagot. + +At sapat ng ipaliwanag sa kung bakit ang serye ng mga makanasyonalismong digmaan noong panahon ng ikalabingsiyam at ikadalawampung siglo na ang mga estado ng Kanlurang Europa at Hilagang America ay nangibabaw sa buong mundo at mag-iwan ng bakas. Sa kabila ng lumalagong kulturang relatibismo, ang dahilan dito ay ang payak na katotohanan na ang mga estadong ito ay ang bunga ng lipunan na may nakatataas na tradisyong intelektwal.--gaya ng Kanluraning rasyonalismo-- na nakasentro sa ideya ng kalayaang pang-inbidwal at pampribadong pagmamay-ari, na ang tradisyong ito ang naging pundasyon para sa pagkakabuo ng kayamanag ekonomikal na hinihigitan ang anu pa mang mayroon nito noon. Dahil sila ay nakasandig sa gayong nakatataas na anyo ng kayamang ekonomikal, hindi na kagulat-gulat na ang mga estadong ito ay magtagumpay na kalabanin ang iba. + +Halatado rin na kung bakit kapansin-pansin na may natatanging bilang ng mga bansa sa Pasipiko ang nadaig at umakma sa hindi maka-Kanluraning estado na magpasahanggang sa ngayon ay bigo pa rin na makabuluhang paunlarin ang kanilang pang-internasyunal na katayuan o kahit man lang tapatan ang mga Kanluraning mga bansa, at tukoy na bigo pa rin kahit na nga naabot na nila ang kalayaang politikal mula sa mga maka-Kanluraning pananakop. Walang tradisyunal na pinagmulan ng rasyonalismo at liberalismo, ang mga nasabing estado ay nakadama na gayahin o tangkilikin ang mga "matagumpay" na ideyolohikang angkat ng sosyalismo, konserbatismo, demokratismo at nasyonalismo, mga pangunahinh ideyolohiya kung saan ang mga intelektwal na elitista ng mga nasabing bansa ay nalantad sa panahon ng kanilang pag-aaral sa unibersidad ng Oxford at Cambridge, London, Paris, Berlin, Harvard, at Columbia. At sa katunayan syempre, ang mahinog sa nasabing ideyolohiyang each-and-all statist, na hindi pinipigilan ng anumang makabuluhang tradisyon ng pibadong etnikong pagmamay-ari, ay nagbunsod sa kaguluhang ekonomikal, at ang ganitong katunayan higit kumulang ay inihihiwalay ang anumang kilalang papel sa pangdaigdigang pulitika.[^49] + +Paano kung—at ang kasagutan na hindi gaanong halata— ang mga Kanluraning estado ay digmain ang isa't isa? Ano ang magtutukoy ng tagumpay sa ganitong sigalot, at ano ang nagbubunsod naman sa pakatalo? + +Sa pagkanatural, ang redistribution, democratisasyon, at ang nasyonalismo ay hindi mapapansin dito, dahil ang mga estadong ito ay tila tinangkilik ang mga nasabing polisiya upang mapanumbalik ang pangloob na kalakasan at ihanda para sa interstate na digmaan sa una pa man. Sa halip, gaya ng likas na katatagan ng tradisyon ng etika ng pampribadong pagmamay-ari na siyang responsable sa pangingibabaw laban sa mga hindi Maka-Kanluraning mga mundo, kung gayon, *ceteris paribus<0/>, ay isang mas liberal na polisiyang responsable para kanilang pangmatagalang tagumpay para sa kanilang pakikibaka para sa kaligtasan ng mga mismo ring mga Kanluraning estado. Ilan sa mga ito, yung mga estadong nakapagsaayos ng kanilang panloob na polisiyang redistributionist upang mapababa ang kahalagahan ng isinasaisip na konserbatibong polisiya ng ekonomikong regulasyon tungo sa sosyalistang polisiyang nakasalig na pagbubuwis ay may posibilidad na talunin ang kanilang mga katunggali sa arena ng pangdaigdigang pulitika.

+ +Ang mga regulasyon na nagsasabing kung pilitin man o ipagbawal ang mga tiyak na palitan sa pagitan ng 2 o higit pang pribadong tao gayondin bilang akda ng pagbubuwis ay pagsakop sa karapatan ng pribadong pagmamay-ari. Sa pagsulong ng parehong uri ng polisiyang redistributionist, ang kita ng mga kinatawan ng estado ay kanilang napataas sa pagsasakripisyo nga lang ng katapat na pagbaba ng kita ng isang tao. Gayonpaman, mas hindi nakasisira ng produktibong bunga kung ikukumpara sa pagbubuwis, ang mga regulasyon ay may kakaibang katangiang nangangailangan ng pagkontrol ng estado sa ekonomikong pinagkukunang yaman upang ipatupad ng walang kaalinsabay na pagtaas ng pinagkukunang yaman hanggang sa pagpapamahagi o pagkaubos nito. Sa pagsasabuhay, maaring sabihin na ang mga regulasyon ay may kakayahang hilingin ang utos ng estado patungkol sa paggasta ng buwis, gayong mga regulasyon ay walang kakayahan magbigay ng kita para sa estado subalit kita lamang sa kasiyahan ng purong kapangyarihan ( kung saan ang A, para sa walang materyal pakikinabangng para sa sarili, pinagbabawalan ang B at C na makibahagi sa parehas na kapakinabangang pangangalakal sa isa't isa. Sa kabilang banda, ang pagbubuwis at ang redistribution ng kita ng buwis ayon sa prinsipyong "mula kay pedro tungo kay Paul" ay nagpapataas ng kakayahang ekonomiko sa gobyernong pamamahagi ayon sa sarili nitong "handling charge" para sa kaganapan ng redistribution subalit maaring magbunga ng walang anumang kasiyahan ( bukod sa tumaas na pagtangkilik ng mga Pauls) kumpara sa aktwal na pagmamay-ari ng mga ekonomikong pinagkukunang yaman na maaaring gastusin sa di mapaliwanag na naiisin + +Maliwanag, ang digmaan at di pagkakaunawan sa pagitan ng mga estado ay nangangailangan ng kakayahang ekonomiko, at ang pagkakaroon ng mas higit pang mga pinagkukuhang yaman ay nangangahulugan ng mas madalas at pangmatagalan pang mga nasabing pangyayari. Sa katanuyan, sa mga estado na kumokontrol sa sapat na mga ekonomikong pinagkukunang yaman na gagamiting panggasta sa mga gawaing-pandigma *cetris peribus<0> ay lubos na nagtatagumpay. Samakatuwid, ang polisiya ng pagbubuwis, at ang pagbubuwis na walang regulasyon, ay humahantong sa mas mataas na kita para sa estado kumpara sa polisiyang may regulasyon, at ng taxation cum regulation, ang estado ay dapat maudyok sa direksyon sa isang halos dineregulasyong ekonomiya at halos puro nagbubuwis na estado upang maiwasan ang pandaigdigang pagkatalo.

+ +Ang tiyak na adbantaheng ito sa pangdaigdigang politika ng estadong-nagbubuwis kumpara sa makaregular na estado ang ay isang pagpapaliwanag sa pag-usbong ng United States sa makamundong rangggo ng pinakaunang imperyalistang kapangyarihan, Ito rin ang nagpapalawinag sa pagkatalo ng mga makaregular na estado gaya ng Nazi-Germany at Fascist-Italy, gayondin sa relatibong kahinaan ng Soviet Union at ng mga kaalyado nito kumpara sa NATO-alyansa, ang kamakailang patuloy na pagkilos patungo sa ekonomikong deregulasyon at ang pagtaas ng lebel ng imperyalistang aggresyon ng mga Reagan at, sa mas mahinang epekto, ang pamahalaang Thatcher. + +Ito ang nagbibigay konklusyon sa aking makaprakseyolohiyang sinasabing sosyolohikal na akawnt ng ebolusyon ng mundo ng statist at sa pag-usbong, partikular ng, sa modernong estadong-buwis. Base sa gayong pagkakaunawa hayaan ninyo aking tapusin sa ilang maiiksing pahayag sa kung paanong madadaig ang mga estadong-buwis. + +Hindi ito malalabanan ng isang simpleng boycott, ng gaya sa mga pribadong negosyo, dahil ang isang institusyon na nakalaan sa negosyo ng pangangamkam at pananamantala ay hindi nagbibigay respeto sa negatibong hatol na isinisiwalat ng mga pagbo-boycott. Hindi rin ito madaling malalabanan ng katapat na aggresyon ng mayroon pang depensibong karahasan dahil ang aggresyon ng estado ay suportado ng pampublikong opinyon. Samakatuwid, ang pagdaig dito ay nakadepende sa pagbabago ng opinyon ng publiko. Ang pribadong etikang pagmamay-ari—ang ideya na ang pribadong pagmamay-ari ay isang makatwirang institusyon at ang natatanging pagbuo ng ekonomikong pag-unlad, at ang pananaw ng estado bilang isang itinakwil na institusyon na siyang nakasisira ng pormasyon ng yaman, na siyang dapat buhayin at muling magbigay inspirasyon sa puso at isip ng mga tao. Sa malaganap na ideyolohiyang statist ng nasyonalismo, demokratismo, at redistributionism (ng alin mang sosyalista o konserbatibong uri), ito tila minsan ay walang pag-asa. Gayonpaman, ang mga ideya ay nababago sa nakaraan at maaari pa ring mabago sa hinaharap. Sa katunayan, ang ideya ay maaring magbago ng biglaan.[^52] Bukod dito, ang ideya ng pribadong pagmamay-ari ay may mapagpasyang atraksyon: ito at tanging ito lamang, ang tunay na salamin ng ng kalikasan ng tao bilang isang rasyonal na nilalang.[^53] + +[^41]: On this trend see Webber and Wildavsky, *A History of Taxation and Expenditure in the Western World*, pp. 588f.; on redistribution in general see also de Jasay, *The State*. chap. 4. [#8617;](#fnref:41){.footnote-backref} + +[^42]: On this trend see Reinhard Bendix, *Kings or People* (Berkeley: University of California Press, 1978. + +[^43]: On the social psychology of democracy see Gaetano Mosca, *The Ruling Class* (New York: McGraw Hill, 1939); H.L. Mencken, *Note on Democracy* (New York: Knopf, 1926); on the tendency of democratic rule to"degenerate" to oligarchic rule see Robert Michels, Zur Soziologie des Parteiwesens (Stuttgart: Kroener, 1957). + +[^44]: Bertrand de Jouvenel, *On Power* (New York: Viking Press, 1949), pp. 9-10. + +[^45]: On nationalism, imperialism, colonialism—and their incompatibility with classical liberalism—see Ludwig von Mises,*Liberalism* (San Francisco: Cobden Press, 1985); idem, *Nation, State and Economy* (New York: New York University Press, 1983); Joseph A. Schumpeter, *Imperialism and Social Classes* (New York: World Publishing, 1955); Lance E. Davis and Robert A. Huttenback, *Mammon and the Pursuit of Empire: The Political Economy of British Imperialism 1860-1912* (Cambridge: Cambridge University Press, 1986).&3160; + +[^46]: See Krippendorf, *Staat und Krieg*; Johnson, *Modern Times*. + +[^47]: This process is the central topic of Higgs, *Crisis and Leviathan*.  + +[^48]: The most vicious of such agreements is very likely that of restricting entry for noncriminal persons wanting to immigrate into a given territory—and the chance for those living in this territory to offer employment to them— and of extraditing them back to their home-countries. + +[^49]: On the problem of the so-called Third World see Peter T. Bauer and B.S. Yamey, *The Economics of Under-Developed Countries* (London: Nisbet and Co., 1957); P.T. Bauer, *Dissent on Development* (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1972); idem, *Equality, The Third World and Economic Delusion* (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1981); Stanislav Andreski, *The African Predicament* (New York: Atherthon Press, 1969); idem, *Parasitism and Subversion* (New York: Pantheon, 1966). + +[^50]: On regulations and taxation as different forms of aggression against private property and their economics and sociology see Rothbard, *Power and Market*; Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism<0/>.

+ +[^51]: On the imperialistic foreign policy of, in particular, the U.S. see Krippendorff, *Staat und Krieg*, chap. III, p. 1; and Rothbard, *For a New Liberty*, chap. 14. + +[^52]: See on this also Etienne de la Boétie, *The Politics of Obedience: The Discourse of Voluntary Servitude*,. + +> Magpasya na huwag nang maglingkod pa, at ikaw ay biglang lalaya. Hindi ko hinihiling na ilagay ang gapos sa mga malulupit na pinuno upang sila'y baliktarin, kundi ang simpleng bagay na hindi na sila susuportahan pa; matapos ay makikita mo sila, na parang malaking estatwa na ang sariling pedestal ay nasisira, nasira dahil sa sariling bigat at nagkapira-piraso. (pp. 52-53) + +[^53]: On the—a prioristic—rational justification of the private property ethic see Hans-Hermann Hoppe, "From the Economics of Laissez Faire to the Ethics of Libertarianism." in Walter Block and Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds.,*Man, Economy, and Liberty; Essays in Honour Of Murray N. Rothbard* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988)); idem, "The Justice of Economy Efficiency," *Austrian Economics Newsletter* (Winter, 1988); infra chaps. 8 and 9. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md new file mode 100644 index 000000000..49ca3fc1c --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md @@ -0,0 +1,41 @@ +## Pagbabangko, Estado ng Bansa, at Politikang Internasyunal: Isang Sosyolohikal na Pagbabagong-tatag sa Kasalukuyang Ekonomikong Kaayusan + +### Salapi at Pagbabangko + +Upang maipaliwanag ang paglitaw ng barter, kinakailangan ang wala ng hihigt pa sa isang makitid na pagsasakahulugan ng pansariling interes. Tulad ng pagpili ng tao sa mas maraming mapagpipiliian ng produkto kaysa kakaunti, mas pipiliin niya ang barter at paghahati-hati ng gawain upang matustusan ang sariling pamumuhay. + +Ang paglitaw ng salapi mula sa barter ay mula sa kaparis na makitid na pansariling interes, kung ang isang tao ay napabilang sa isang ekonomiya ng barterl at pinili ang isang mataas patungong mababang pamantayan ng pamumuhay, kanyang pipiliin ang isang karaniwang daluyan ng palitan. Sa pagpili ng salapi maaari niyang daigin ang pangunahing paghihigpit na ipinapataw sa pakikipagpalitan ng isang ekonomiyang barter, i.e., na nangangailangan ng pagkakaroon ng isang dobleng magkahalintulad na pagkakataon ng ninanais. Sa tulong ng salapi ang posibilidad ng pakikipagpalitan ay lumalawak. Ang bawat produkto ay maaring ipalit sa isa pang produkto, malaya mula sa mga dobleng magkahalintulad na pagkakataon at hindi perpektong mga dibisibilidad. At dito sa pinalawak na kakayahang makipagpalitan ang halaga ng bawat isang produkto sa kanyang pagmamay-ari ay tumataas. + +Kung ang isang tao ay napabilang sa ekonomiya ng pakikipagpalitan, pinipilit siya ng sariling interes na humanap pa ng partikular na maibebentang produkto na may kaakit-akit na katangiang pansalapi gaya ng dibisibilidad, tibay, madaling makilala, madaling dalhin at kasalatan, at upang gamitin ang mga kalakal hindi para sariling kapakanan kundi para gamitin ang mga ito bilang pamamaraan ng pakikipagpalitan. Ang sarili niyang interes ang pipili ng kalakal bilang kanyang daluyan ng pakikipagpalitan na siyang karaniwang ginagamit din naman ng iba,. Sa katanuyan, katangian ng salapi na pangasiwaan ang palitan, upang palawakin ang hanay ng posibilidad ng palitan, at upang sa gayon ay mapataas ang halaga ng isang produkto ( hanggang sa lawak na itoy makitang nakapabilang na sa isang ekonomiyang palitan). Samakatuwid, mas higit na malawak na ginagamit ang isang produkto, mas higit nitong maipapamalas ang katangian nitong pangsalapi. Hinihimok ng walang anuman kundi ng makitid na pansariling interes, palaging mas pipiliin ng tao ang isang mas pangkalahtang at, kung posible, isang pang-unibersal na daluyan ng palitan patungo sa isang mas hindi pangkalahatan at pang-unibersal. Kung mas karaniwan ang isang salapi, mas malawak ang merkado kung saan ang isa ay kabilang, mas rasyonal ang halaga at kalkulasyon ng gastos ng isang tao (mula sa pananaw ng isang nagnais-nais ng ekonomoking pagsasama-sama at pagpapalwak ng yaman), mas higit ang kapakinabangan na ang isang tao ang aani mula sa paghahati-hati ng paggawa.[^1] + +Base sa karanasan, siyempre, ang produkto na minsan ng napili bilang "best-because-most-universal-money" ay ginto. Nang walang pamimilit ng pamahalaan ang ginto ang muling mapipili sa nakikitang hinaharap bilang isang produkto na pinakanagpapamalas ng katangian ng salapi. Ang pansariling interes ang magbubunsod sa lahat na piliin ang ginto— bilang isang unibersal na ginagamit na daluyan ng palitan—kumpara sa iba pang salapi. Hanggang sa lawak na ang bawat indibidwal ay nakikita ang kanyang sarili at ang kanyang pagmamay-ari bilang kasapi sa isang ekonomiyang palitan, mas pipiliin niya ang ang akawnting sa paraan ng ginto kaysa iba pang anyo ng salapi, dahil ang unibersal na pagtanggap sa ginto ay nabubunsod sa isang akawnting bilang ang pinakakumpletong pagpapahayag ng opportunidad ng paggastos ng isang tao, at samakatuwid ay nagiging gabay sa isang tao para sa kanyang pagsubok na mapalawak pa ang kanyang yaman. Ang lahat ng iba pang salapi ay mabilis na maaalis sa paggamit, dahil kahit anumang mas mababang uri kaysa sa unibersal at pang-internasyunal na salapi gaya ng ginto—gaya ng pambansa at rehiyonal na salapi,—ay sasalungatin ang mismong layunin ng pagkakaroon ng salapi sa simula pa lamang. Ang salapi ay naimbento ng isang taong may sariling interes upang mapalawak ang kanyang yaman sa pamamagitan ng pagsasapabilang ng kayang sarili sa isang lumalawak at tiyak na unibersal na merkado. Sa paghabol sa pansariling interes, ang mga pambansa at pangrehiyon na mga salapi ay mabilisang di na makakalaban pa at mapapalitan ng ginto, dahil tanging ginto ang magbubunsod sa pagkakabuo ng ekonomikong pagsasama-sama at ang merkado nito ay pandaigdigan, sa gayon ay tinutupad nito ang pinakakatangian ng salapi bilang pangkaraniwang daluyan ng.[^2] + +Ang paglitaw ng salapi, ng lalong umiinam na mga salapi, at sa huli ng isang pang-unibersal na salapi, ang ginto, ang siyang nagpalaya sa mga produktibong enerhiya na noon ay nananatiling bigo at walang ginagawa dahil sa paghihigpit-ng-dobleng-magkahalintulad na pagkakataon-ng-ninanais sa proseso ng mga palitan (gaya ng palitan ng mga nagpapaligsahang salapi na may malayang pabago-bagong antas). Sa ilalim ng barter ang merkado para sa produkto ng prodyuser ay hinahadlangan sa mga pagkakataon ng dobleng makahalintulad na pagkakakataon na naisin. Kung saan ang lahatt ng presyo ay nasa tuntunin ng ginto, ang merkado ng prodyuser ay madalas na malawak at tumatagal ang epekto na hindi tinatakdaan sa anumang kawalan ng dobleng magkahalintulad na pagkakataon sa isang pangdaigidigang saklaw. Alinsunod dito, tumataas ang produksyon—at mas tumataas pa sa tulong ng ginto kumpara sa kahit ano pa mang uri ng salapi. Sa tumataas na produksyon ang halaga ng salapi ay tumataas; at mas tumataas ang kakayahang bumili ng salapi ay mas bumababa ang demand sa hindi paggamit nito. pinapababa ang epektibong antas ng pagkagustong isang tao (ang orihinal na antas ng interes), at humahantong sa pormasyon ng tumataas na capital. Ang umaangat na paikot-ikot na proseso ng pag-unlad ng ekonomiya ay nagaganap na. + +Ang pag-unlad na ito ang bumuo ng paglitaw ng mga bangko bilang isang dalubhasang intitusyon na humawak ng pananalapi. Sa isang banda, lumalapit ang mga bangko upang tugunan ang tumataas na demand sa pag-sasaingat, pagsasalipat at pagsasalinis ng salapi. Sa kabilang banda naman, tinutugunan nito ang tumataas na mahalagang katangian ng pangangasiwa ng palitan sa pagitan ng kapitalista (mga nag-iipon) at entreprenyur (namumuhunan), sa totoo lang kailangang gumawa ng halos kumpletong pagsasahiwalay ng paggawa sa pagitan ng mga papel na ito. Bilang institusyon ng mga deposito at sa partikular bilang institusyon ng pag-iipon at pangungutang, ang mga bangko ay mabilis na inaasahang kukunin ang ranggo bilang sentrong ugat ng isang ekonomiya. Sa kadalasan, ang spatial at temporal na alokasyon at ang koordinasyon ng ekonomikong pinagkukunang yaman at gawain ay siyang gumaganap bilang tagapamagitan sa loob ng mga bangko; at sa pangangasiwa ng ganitong koordinasyon ang paglitaw ng mga bangko ay nagpapahiwatig pa rin ng isang pampasigla para sa paglago ng ekonomiya.[^3] + +Habang ito ay nasa ekonomikong interes ng lahat na dapat mayroong isa lamang unibersal na salapi at isa lamang yunit ng akawnt, at ang tao sa kanyang paghabol sa pagpapalawak ng yaman ay hindi titigil hanggang ang kanyang hangarin ay maabot, ito ay salungat sa nasabing interes na dapat may isang bangko o isang makamonopolyong sistemang pagbabangko. Sa halip, iniuutos ng pansariling interes na dapat bawat bangko ay gagamit ng isang unibersal na salapi—ginto— ng sa gayon ay wala ng kompetisyon sa pagitan ng magkakaibang mga salapi, subalit yaong malayang kompetisyon sa pagitan ng mga bangko at sistemang pagbabangko, lahat ng ito ay dapat gumagamit ng ginto. Lamang hanggat ang libreng pagpasok sa mga pagbabangko ay umiiral ay laging magkakaroon ng kahusayan sa paggastos dito gaya ng sa kahit anumang negosyo; subalit lamang hanggat ang kompetisyon na ito ay may kinalaman sa mga serbisyo na ibinibigay sa mga tuntunin ng isa at sa parehong kalakal na salapi ay saka pa lamang maisasakatuparan ng malayang pagbabangko ang tunay na silbi ng salapi at pagbabangko.i.e., pagpapasinaya ng ekonomikong pagsasama-sama sa halip na paghihiwa-hiwalay, ng sa pagpapalawak ng merkado at pagpapalaki ng paghahati ng paggawa kumpara paghihigpit dito, ng sa pagbibigay halaga at pag-akawnt ng gastos higit sa mas mababang rasyonal, at gayondin sa pagpapataas kaysa pagpapababa ng ekonomikong yaman. Ang paniniwala sa kompetisyon sa pagitan ng mga salapi ay isang *contradiction in adjecto*. Sa makatotohanang pananalita, ang isang sistema ng pananalapi na may kalabang salapi ng pabago-bagong rates ay isap a ring sistema ng (bahagyang) barter, naguguglumihanan sa suliranin ng pangangailangan ng magkahalintulad na pagkakataon ng naisin upang magkaroon ng (iilang) pagpapalitan. Ang pagkakaroon ng ganitong sistema ay nagpapasawalang saysay sa tunay na layunin ng salapi.[^4] Malayang tinutugis ang personal na sariling interes, agad-agad itong iiwan ng tao—at ito ay pundamental na di pagkakaunawa patungkol sa esensya ng salapi kung saan iisipin ang malayang merkado hindi lamang sa pagkakataon ng nagpapaligasahang mga bangko kundi gayondin maging sa nagpapaligsahang mga salapi.[^5] Ang mga may kakayahang makipagpaligsahang na mga salapi ay hindi bunga ng malayang aksyon ng merkado kundi dahil sa walang paltos na resulta ng pamimilit, ng pampamahalaang ipinataw na balakid na ipinuwesto sa makatwirang ekonomikong pag-uugali. + +Habang umuusbong ang malayang pagbabangko na nakabase sa pamantayan ng unibersal na ginto, ang tunguhin na maabot ang pinakamahusay na solusyon sa pagsasaugnay at pangangasiwa ng palitang interspatial at intertemporal sa loob ng balangkas ng pandaigidigang merkado ay naisagawa. Ang presyo para sa serbisyo ng pagsasa-iingat, pagsasabyahe at pagsasalinis ng salapi, gayondin sa pagsusulong ng salapi sa mga kontrata-de-oras ay maaaring bumagsak sa posibleng pinakamababang lebel sa ilalim ng rehimen ng malayang pagpasok. At dahil ang mga presyong ito ay maaaring ipahayag sa pamamagitan ng isang unibersal na salapi, maaari nitong salaminin ang pinakamababang gastos ng pagbibigay ng pinagsama-samang serbisyo merkado. + +Sa pagpapatuloy, ang kompestisyon pambangko kasabay ng katotohanan na ang salapi ay umusbong bilang isang kalakal—gaya ng ginto—bilang karagdagan sa halaga nito bilang salapi na may halagang kalakal at samakatuwid ay hindi maaaring iprodyus ng walang makabuluhang kost-ekspendityur, ay nagbibigay din ng pinakamahusay na posibleng pangangalaga laban sa mapanlinlang na pagbabangko. + +Bilang isang institusyong depositohan ng salapi, ang mga bangko—gaya ng ibang mga institusyon na nagdedeposito ng mga maaaring ipalit na kalakal gayon naman ay higit sa kaso ng mga bangko dahil sa espesyal na papel ng kalakal na salapi—ay natutukso na mag-isyu ng "pekeng" resibo, i.e., ang mga tala ng deposito na hindi sakop ng totoong salapi, sa lalo't madaling panahon na ang mga talang bangko na ito ay kunin ang papel ng mga pamalit pera at itunuring ng mga kaanib ng merkado bilang di mapag-aalinlanganang katumbas ng tunay na dinepositong salapi. Sa ganitong sitwasyon, sa pag-iisyu ng peke o legal na talang bangko na hindi pisikal na makilalang iba sa tunay na kahalili nito, ang bangko ay maaaring—nakapanlilinlang at sa ikasasakripisyo ng iba—pataasin ang sarili nitong yaman. Direkta itong maipambibili ng mga kalakal ang mga naturang pekeng tala na ito at sa gayon ay mas pinayayabong ang sarili nito sa kaparehas na paraang isiginawa ng sinumang maaring manlinlang. Ang tunay na yaman ng bangko at ang yaman ng mga naunang tumanggap ng salapi ay tumataas sa ganitong pagbibili, at sa parehas na oras at parehong aksyon ang yaman ng mga tumatanggap ng bagong salapi ng huli ay hindi naman halos nababawasan, na sanhi ng makaimplasyong bunga ng panlilinlang. O ang isang bangko ay maaring gamitin ang mga legal na salapi upang palawakin ang kanyang mga pautang at kumita ng interes dito. Muli ang isang mapanlinlang na kita at yaman na redistribusyon sa pabor ng bangko ay nagaganap.[^6] Gayonman bilang karagdagan, sa pagkakataong ito isang siklong boom-bust ay naitakda ang paggalaw: inilagak na mas mababang interest rate, ang mga bagong iginawad na utang ay nagpapataas ng pamumuhunan at sa una pa lang ay lumilikha ng boom na hindi maaring kilalaning iba mula sa isang ekonomikong pagpapalawak; gayonpaman, ang boom na ito ay dapat maging bust dahil ang utang na nagpapasigla ay hindi kumakatawan sa tunay na pag-iipon sa halip ay binuo mula sa wala. Samakatuwid, sa kabuunan ng bago at pinalawak na balangkas ng pamumuhunan na lumalago, kailangang magkaroon ng kawalan ng kapital na siyang magbibigay ng matagumpay na kabuuan sa lahat ng imposibleng proyektong pamumuhunan at sa halip ay mangangailangan ng pagkaurong ng likwidasyon ng mga naunang maling pamumuhunan.[^7] + +Sa ilalim ng pamantayan ng ginto anumang bangko o sistemang pagbabangko ( kasama ang mopolyong uri) ay nalilimitahan sa sarili nitong pagkahilig na hindi mapigilang matukso sa dalawang mahalagang kailangan para sa matagumpay na panlilinlang. Sa isang banda, ang nagbabangkong publiko ay hindi dapat magsususpetsa sa katapatan ng bangko—ibig sabihin nito, ang pagbabantay nito laban sa pandaraya ay dapat mababa dahil kung hindi ang takbo ng bangko ay mabilis na maisisiwalat ang mga naisagawang pandaraya/panlilinlang. Sa kabilang banda naman, hindi maaaring payabungin ng bangko ang kanyang tala sa paraang mawawala ang tiwala ng publiko sa kakayahan ng mga tala na iyon na makabili, binabawasan nito ang reserbeysyon demand para sa kanila at tumatakas sa halip patungong "tunay" na halaga, kasama ang tunay na salapi, at gayon ay dinadala ang manlilinlang patungo sa pagkalugi. Sa ilalim ng sistema ng malayang pagbabangko, gayunpaman, ng walang legal na batas at ang ginto bilang salapi, isang karagdagang pagpipigil sa isang potensyal na bangkong panlilinlang ay umuusbong, mula doon ang bangko ay nahaharap sa pagkakaroon ng hindi kliyente o kliyente ng iba't ibang bangko. Sa ganitong sitwasyon isang huwad na salapi ang dinala ng bangko sa sirkulasyon, dapat ay palaging kalkulado ang katotohanan na ang pera ay maaaring magtapos sa mga kamay ng mga hindi kliyente na naghahangad ng agarang pagtubos, na siyang hindi naman magagawang igawad ng bangko ng walang kahit isang masakit na paglimita ng utang. Sa katunayan, maaari lamang maiwasan ang pagwawasto ng paglilimita kung ang isang karagadagang legal na salapi ay mailalagak sa reserbang salapi ng mga sariling kliyente ng bangko at magagamit ng eksklusibo para sa transaksyon sa ibang kliyente. Dahil walang paraan ang bangko para alamin kung makakamit o hindi ang isang pwedeng kalalabasan, o kung paano nga ba ito makakamit, ang banta na sumunod sa paglilimita ng utang ay magiging isang di maiiwasang ekonomikong pagpipigil sa anumang makabangkong panlilinlang.[^8] + +[^1]: Sa pag-unlad ng malayang-merkado ng salapi, tingnan Carl Menger, *Prinsipyo ng Ekonomiks* (New York: Unibersidad ng New York Palimbagan, 1976), pp, 257-85; "Geld," in Carl Menger, *Gesammelte Werke*, vol. IV (Tübingen: Mohr, 1970). + +[^2]: Sa pamantayan ng ginto, tingnan ang Llewellyn H. Rockwell, Jr., ed.,*Ang Pamantayan ng Ginto: Isang Austriyanong Perspektibo* (Lexington, Mass.: D.C.heath, 1985), Ron Paul and Lewis Lehrman, *Ang Kaso para sa Ginto* ( San Francisco: Cato Instityut, 1983). + +[^3]: Sa pagbabangko at sa partikular na pagkakaiba ng katangian ng pangungutang at depositong pagbabangko, tignan Murray N. Rothbard, *Ang Misteryo ng Pagbabangko* (New York: Richardson and Snyder, 1983). + +[^4]: Tingan ang Murray N Rothbard, *Ang kaso para sa 100 Porsyentong Dolyar* (Meriden, Conn.: Cobben Palimbagan, 1984), pp. 32-34. + +[^5]: Isang pinakakilalang halimbawa para sa maling palagay ay F.A. Hayek, *Denasyonalisasyon ng Salapi* (London: Instityut ng mga Ekonomikong Kapakanan, 1976); para sa kritiko tingan ang Murray N. Rothbard, "Hayek's Denasyonalays na Salapi," *Porum na Libertaryan * XV, bilang. 5-6 ( Agosto 1981-Enero 1982). + +[^6]: Sa proseso ng panlilinlang, tingnan Rothbard, *Ang Misteryo ng Pagbabangko*, chap. IV; pati Elgin Groseclose, *Salapi: Ang Makataong di Pagkakaunawaan* (Norman: Unibersidad ng Oklahoma Palimbagan, 1934), pp 178 and 273. + +[^7]: Sa teorya ng Austriyanong negosyo siklo, tignan Ludwig von Mises, *Ang Teorya ng Salapi at Pangungutang* (Irvington-on-Hudson, N.Y.: Pundasyon para sa Ekonomikong Edukasyon, 1971); idem. *Makataong Pagkilos* (Chicago: Regenery, 1966), chap. XX; F.A. Hayek, *Monetaryong Teorya at ang Siklo ng Kalakal* (New York: Augustus M. Kelley, 1975); *Presyo at Produksyon* (New York: Augustus M. Kelly, 1967); Richard von Strigl, *Kapital und Produktion* (Vienna: Julius Springer, 1934); Murray N. Rothbard, *Tao, Ekonomiya, at Estado* (Los Angeles: Nash, 1970). vol. 2, chap. 12. + +[^8]: Ano ang tungkol sa mga kartel? Hindi ba maaaring bumuo ng kartel ang mga nagpapaligsahang bangko at magkasundo sa magkasamang pakikipagsapalaran sa panlilinlang? Muli, sa ilalim ng malayang pagbabangko ito ay maaari, dahil ang sistema ng malayang pagbabangko ay kinakikitaan ng kumpletong kawalan ng ekonomikong insentibo para sa kartelisasyon. Nang walang pagpipigil sa pagpasok ng pag-usbong, anumang bangkong kartel ay maaaring nauuri sa boluntaryo at magdurusa mula sa kaparehas na suliranin bilang anumang boluntaryong kartel: Nahaharap sa banta ng mga hindi kartel at/o mga bagong pasok, at kinikilala ang anumang tila kasunduang kartel, ang bangko ay dapat pumabor sa mas hindi mahusay na miyembro ng kartel sa pagsasakripisyo ng mga mas mahuhusay, walang anumang simpleng basehan ng matagumpay na aksyon, at anumang pagtatangka na magkartel ay mabilis na babagsak bilang ekonomikong pag-aaksaya. Bukod pa rito, kung ang huwad na salapi ay gagamitin upang palawakin ang utang, ang mga bangkong umaakto sa kasunduan ay dapat susugan ang isang buong-buong siklong boom-bust. Ito, rin, ay magpapahinto ng kartelisasyon. Tingnan ang teorya ng malayang pagbabangko Mises, *Makataong Pagkilos*, pp. 434-48; Rothbard, *Ang Misteryo ng Pagbabangko*, chap. VIII. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_02.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_02.md new file mode 100644 index 000000000..5a656b8ad --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_02.md @@ -0,0 +1,55 @@ +### Ang Estado at ang Monopolization ng Pera at Banko + +Ang kasalukuyang pang-ekonomiyang kaayusan ay nailalarawan ng mga pambansang pera; sa pamamagitan ng fiat na pera sa halip isang kalakal tulad ng ginto; sa pamamagitan ng monopolistik central banking sa halip na libreng pagbabangko; at sa pamamagitan ng permanenteng pandaraya sa bangko, at patuloy na paulit-ulit na kita at muling pamamahagi ng kayamanan, permanenteng implasyon at paulit ulit na ikot ng negosyo bilang mga pang-ekonomiyang katumbas nito, sa halip na 100-porsyento-reserba pagbabangko na wala sa mga ito ang resulta. + +Sa kumpletong pagsalungat, pagkatapos, sa sariling interes ng tao nagma-maximize ng yaman sa pamamagitan ng pang-ekonomiyang pagsasama, ibat ibang antiecomic interes nananaig sa ekonomiya dapat ay responsable para sa paglitaw ng kontemporaryong kaayusan sa pera. + +Maaaring ang isa ay makakuha at madagdagan ang kayamanan alinman sa pamamagitan ng homesteading, paggawa at kontrata, o sa pamamagitan ng pag-expropriate at pagsasamantala ng mga homesteader, producer o kontratang nagpapalit. Walang ng iba pang mga paraan. Parehong pamamaraan sa natural na sangkatauhan. Kasama ng isang interes sa paggawa at pag-kontrata ay laging mayroon nagiging interesado sa hindi nagbubunga at hindi kontrata sa ari-arian at pagkuha sa kayamanan. At sa paraan ng pagpapaunlad ng ekonomiya, tulad ng dating interes maaaring humantong sa pagbuo ng mga produktibong kumpanya sa negosyo at mga korporasyon, kaya naman ang huling humahantong sa malakihang negosyo at dalhin sa pamahalaan o estado.[^9] + +Ang paglaki at paglago ng isang produktibong proyekto ay napipigilan sa isang dako sa pamamagitan ng boluntaryong pangangailangan ng mamimili, at sa kanilang dako sa pamamagitan ng kumpetisyon ng iba pang mga producer na patuloy na pwersa ang bawat kompanya upang gumana na may pinakamababang gastos kung nais na manatili sa negosyo. Para sa ganitong negosyo upang mapalaki, ang pinaka-mahalaga na gusto ng mamimili dapat paglingkuran sa pinaka mahusay na paraan. Walang boluntaryong pagbili ng mamimili sa pagsuporta ng paglaki nito. + +Ang mga hadlang sa iba pang uri ng institusyon-ang estado-ay magkakaiba-iba.[^10] Para sa isang pangyayari, ito ay malinaw na walang katotohanang sasabihin na ang paglitaw nito at tinutukoy ang paglago sa pamamagitan ng demand sa parehong pakiramdam bilang isang pang-ekonomiyang kompanya. Hindi masasabi ng isa sa pamamagitan ng anumang kahabaan ng imahinasyon ng homesteaders, ang mga producer at ang kontraktwal exchanger sino dapat sumuko (bahagi ng) ang kanilang mga ari-arian sa isang hiniling ng estado tulad ng isang serbisyo. Sa halip na, sila ay pilitin sa pagtanggap nito, at ito ay kapani-paniwalang patunay ng katotohanan na ang serbisyo ay hindi sa lahat ng pangangailangan. Sa kabilang dako. ang estado ay hindi rin napigilan sa parehong paraan sa pamamagitan ng kumpetisyon bilang isang produktibong kompanya. Para sa hindi katulad ng isang kompanya, ang estado ay hindi dapat panatilihin ang mga gastos ng operasyon nito sa pinakamababa, ngunit maaaring gumana ang mga pinakamataas na gastos papunta sa mga katunggali nito sa pamamagitan ng pagbubuwis o pagkontrol ng kanilang pag-uugali. Tulad ng isang paglitaw ng estado, pagkatapos, ito ay ginagawa sa kabila ng katotohanan na ito ay hindi sa demand o mahusay. + +Sa halip na gastos at mga kundisyon ng demand, ang paglaki ng isang mapagsamantalang kompanya ay napipigilan sa pamamagitan ng pampublikong opinyon: Hindi nagbubunga at hindi kontrata ang pagkuha ng pangangailangan ng pamimilit, at ang pamimilit ay lumilikha ng mga biktima. Ito ay maaaring isipin na ang paglaban ay maaaring walang hanggang nasira sa pamamagitan ng puwersa sa kaso ng isang lalaki (o isa sa grupo ng lalaki) pagsasamantala sa iba o marahil dalawa o tatlong iba pa (o isang grupo na halos magkapareho ng laki). Ito ay hindi maipapahayag, gayunpaman, upang isipin na ang puwersa ay maaaring mag-isa ng akawnt para sa pagbagsak ng paglaban sa totoong pamilyar na kaso ng maliit na minorya sa pag-expropriate at paggamit ng mga populasyon sa sampung, daan-daang, o libu-libong beses ng kanilang laki. Para mangyari ito ang isang kompanya ay dapat magkaroon ng pampublikong suporta bilang karagdagan sa maliit na puwersa. Ang karamihan ng populasyon dapat tanggapin ang operasyon nito bilang lehitimo. Maaaring sakupin ang pagtanggap na ito mula sa aktibong sigasig sa walang pasubaling pagbibitiw. Gayunpaman, ang pagtanggap ay dapat itong maging kahulugan na dapat ang isang mayorya dapat mayroon ibinigay na ideya ng aktibo o lubusang labanan ang anumang pagtatangka upang ipatupad ang hindi produktibo at hindi pagkakasunduan ng pag aari ng ari-arian. Sa halip na magpakita ng pang-aalipusta sa mga pagkilos na iyon, ng pagpapakita ng paghamak para sa mga gumagawa sa kanila, at walang tutulong sa matagumpay na paggawa ng mga ito (hindi babanggitin ang mga aktibong pagsisikap upang hadlangan ang mga ito), ang isang mayorya dapat ay aktibo o passibly na sinusuportahan sila. Ang pag-suporta ng estado sa opinyon ng publiko dapat ayusin ang paglaban ng biktima sa ari-arian ng mga may-ari tulad ng aktibong paglaban sa lumabas na walang halaga. At ang layunin ng estado, pagkatapos, at ng bawat empleyado ng estado na nagnanais na mag-ambag at pag-secure ng pagpapabuti ng kanyang sariling posisyon sa loob ng estado, ay dapat mapakinabangan ang mapagsamantalang nakuha ng kayamanan at kita sa pamamagitan ng paggawa ng makakabuting opinyon ng publiko at paglikha ng pagiging lehitimo. + +May dalawang komplementaryong mga panukala na magagamit sa estado na sinusubukan mong tuparin ito. Sa isang dako, narito ang propaganda sa ideolohiya. Maraming oras at pagsisikap ang ginugugol ng panghihikayat sa publiko na mga bagay na hindi talaga sila humaharap: Ang pagsasamantala ay talagang kalayaan; ang mga buwis ay talagang boluntaryo: hindi kontrata talaga mga relasyon "conceptually" mga kontraktwal; [^11] walang sinuman ang pinasiyahan ng sinuman ngunit lahat tayo ay namamahala sa ating sarili; walang estado ni batas o walang seguridad; at ang mga dukha ay mapapahamak, atbp. + +Sa kabilang dako, diyan ay muling pamimigay. Sa halip ng pagiging isang lamang na parasitiko na mamimili ng mga kalakal na ginagawa ng iba, ang muling pamamahagi ng estado at ang ilan sa kanyang mapilit na inilalaan na yaman sa mga tao sa patakaran ng estado sa labas at sa gayon pagtatangka upang masira ang mga ito sa ipagpapalagay ng mga tungkulin na suportado ng estado. + +Ngunit hindi lang muling ipamimigay ang gagawin. Tulad ng mga ideolohiya na dapat maglingkod sa-istatistika-layunin, kaya dapat muling ipamimigay. Ang muling ipamimigay ay nangangailangan ng gastos-at mga gastusin na kailangan ng isang katwiran. Hindi ito ginagawa ng estado para lamang gawin ang isang bagay na maganda para sa ilang mga tao, halimbawa, kapag ang isang tao ay nagbibigay sa ibang tao ng isang regalo. Hindi rin ito ginagawa para lang makakuha ng mataas na kita hangga't maaari mula sa mga palitan, tulad ng isang ordinaryong ekonomiya ng negosyo na nakikipagtulungan sa kalakalan. Ito ay isinagawa sa pagkasunod-sunod upang ma-secure ang karagdagang pag-iiral at pagpapalawak ng pagsasamantala at ekspropriasyon. Muling ipamimigay at dapat maglingkod ito sa layunin ng strategic. Ang mga gastos nito ay dapat makatwiran sa mga tuntunin ng mas mataas na estado kita at yaman. Ang pampulitikang negosyante sa pag singil ng kagamitan sa estado maaaring mali sa gawaing ito, bilang mga ordinaryong mga negosyante, dahil sa kanilang mga desisyon tungkol sa pag-redistributibong na sumusukat sa pinakamahusay na paglilingkod ang layuning ito ay dapat gawin sa pag-asa ng kanilang aktwal na mga resulta. At kung nagyari ang pagkakamali sa entrepreneural, ang kita ng estado maaaring aktwal na mahulog sa halip na tumaas, marahil kahit na sariling pag-iral ng jeopardizing ito. Ito ang layunin ng pulitika at estado at ang tungkulin ng pampulitikang entrepreneurship upang maiwasan ang gayong mga sitwasyon at pumili sa halip ng isang patakaran na nagpapataas ng kita ng estado. + +Habang hindi partikular ang mga anyo ng redistributibong mga patakaran ni ang kanilang partikular na kinalabasan ay maaaring hinulaan, ngunit sa halip na pagbabago may mga kalagayan ang magbabago, ang likas na katangian ng estado kinakailangan pa rin nito ang redistributibong patakaran na dapat sundin ng isang tiyak na order at ipakita ang isang tiyak na kaayusan ng estruktura. [^12] + +Bilang isang kompanya ay nakikibahagi sa pag-maximize ng mapagsamantalang paglaan ng yaman, ang unang estado at nangunguna sa lahat ng lugar kung saan nalalapat ito sa redistributibong mga panukala ay ang produksyon ng seguridad, i.e., mga pulus, pagtatanggol at isang sistema ng hudisyal. Ang estado sa huli nakasalalay sa pagpipigil at sa gayon ay hindi magagawa ng walang armadong pwersa. Anumang nakikipagkumpetensya sa sandatahang lakas-na kung saan ay natural na lumalabas sa merkado upang masiyahan ang isang tunay na demand para sa mga serbisyo sa seguridad at proteksiyon-ay isang banta sa pagkakaroon nito at dapat na alisin. Upang gawin ito ay ang kumamkam ng trabaho sa sarili nito at maging monopolistikong tagapagtustos at muling mamimigay ng proteksyon na mga serbisyo para sa isang tinutukoy na teritoryo. Kayulad nito, isang nakikipagkumpetensyang sistemang panghukuman ay magbibigay ng agarang banta sa isang kahilingan ng estado sa pagiging lehitimo. At muli, para sa kapakanan nito ang pakakaroon ng panghukuman dapat din ang sistema maging monopolisado at legal na serbisyo kasama sa redistributibong pamamaraan. + +Ang kalikasan ng estado bilang isang institusyon nakikibahagi sa organisadong pagsalakay at ipapaliwanag din nito ang kahalagahan ng susunod na larangan ng mga redistributibong aktibidad: na ng trapiko at komunikasyon. Maaaring walang regular na magpapaunlad sa walang monopolistikong pagkontrol ng mga ilog, seaways, kalye, railroads, paliparan, meyl at mga sistema ng telekumunikasyon. Kaya, ang mga bagay na ito, napaka, dapat maging ang bagay na muling ipapamigay. + +Ng mga katulad na kahalagahan ng larangan ng edukasyon. Depende ito sa pampublikong opinyon at pagtanggap nito ng mga pagkilos ng estado bilang lehitimo, ito ay mahalaga para sa isang estado na salungat sa ideolohikal na kumpetisyon ay aalisin hangga't maaari at istatistika ng mga ideolohiya. Ang estado ay sumusubok na tuparin ito sa pamamagitan ng pagbibigay ng mga serbisyong pang-edukasyon sa isang redistributibong batayan. + +Pinapalabas ng isang sistema ng edukasyon ng estado, ang susunod na kritikal na lugar para sa muling pamimigay at muling ibabahagi ang kapangyarihan ng estado mismo, i,e., ang tamang ipinapalagay ng estado sa pag-kamkam, pagsamantalahan at ipamahagi muli ang mga hindi produktibong inilaan ng mga asset. Sa halip na manatiling isang institusyon na naghihigpit sa pagpasok sa sarili nito at/o patrtikular na mga posisyon ng pamahalaan, ang isang estado lalong, at para sa halatang estratehikong mga dahilan, nagpapatupad ng isang organisasyong istraktura para sa prinsipyo na magbubukas ng bawat posisyon sa lahat at nagbibigay ng pantay at mga unibersal na karapatan ng pakikilahok at kumpetisyon sa pagpapasiya ng patakaran ng estado. Bawat isa-hindi lamang isang pribilehiyong dangal-tumatanggap ng isang legal na taya sa estado upang mabawasan ang paglaban sa kapangyarihan ng estado.[^13] + +Paggamit ng monopolisasyon ng batas at seguridad na produksyon, trapiko, komunikasyon at edukasyon pati na rin ang demokratisasyon ng panuntunan ng estado mismo, lahat ng mga tampok ng modernong estado ay kinikilala ng isa: ang monopolisasyon ng pera at pagbabangko ng estado. Para sa lahat maliban sa isang ito ay ipapaliwanag, bagaman maikling, kung paano nila na dapat na maunawaan bilang gumaganap ng estratehikong mga function: bakit at paano sila hindi normal na produktibong kontribusyon na tinutukoy ng demand at suplay na pwersa o simpleng mabuting gawa, pero redistributibong mga gawain na naglilingkod sa layunin ng pag-stabilize at, kung posible, padaragdag ng isang estado ng mapagsamantalang inilaan ang kita at yaman. + +Ang monopolisasyon ng pera at pagbabangko ay ang tunay na haligi kung saan ang modernong estado ng pamamahinga. Sa katunayan, marahil ito ang pinakamarami na tinatanging instrumento para sa pagtaas ng kita ng estado. Sa ibang lugar ay maaaring ang estado gawin ang koneksyon sa pagitan ng muling pamimigay-expenditure at pagsasamantala- bumalik ng direkta, mabilis at ligtas kaysa sa pamamagitan ng monopolising na pera at pagbabangko. At saan pa man ay ang estado na mas malinaw na ang mga naiiindihan kaysa dito. + +Mas pinili, tulad ng lahat, isang mas mataas at sa isang mas mababang kita, iba pa sa iba, na nasa negosyo ng walang bunga at hindi kontrata sa pagkuha ng ari-arian, ang posisyon ng estado hinggil sa pera at pagbabangko ay halata: Ang mga layunin nito ay hinahain ng pinakamagaling sa pamamagitan ng isang purong pera ng fiat ng monopolistang kontrolado ng estado. Para lamang noon ang lahat ng mga hadlang sa pag-alis ay tinatanggal (maikling isang buong pagkasira ng pera sa pamamagitan ng hyperinflation) at maaaring dagdagan ng estado ang sarili nitong kita at kayamanan sa kapakinabangan ng iba na walang gastos at walang kinakailangang takot sa paglubog.[^14] + +Gayunpaman, may mga hadlang sa paraan ng pag-kuha ng mga ito ay nakakainggit sa estado ng mga pangyayari. Sa isa banda, diyan ay ang hind mapagkakatiwalan sa katotohanan na ang pera ay maaaring lumitaw lamang bilang isang kalakal. (Imposibleng magsimula sa fiat na pera).[^15] Sa kabilang dako, ay may problema na habang ang nagpapayaman sa pamamagitan ng pag-counterfeiting na walang alinlangan ay kahanga-hanga kaysa sa paggawa nito sa pamamagitan ng pagbubuwis, ito ay isang panukalang batas na totoong napapansin, tiyak na sa pamamagitan ng mga bangko, lalo na kung ito ay nangyayari sa isang regular na batayan. At iba pang mga imposible para sa estado na lumayo na itinatag sa mapanlinlang maliban kung ito ay maaaring pinagsama na may redistributibong mga panukala na may kakayang magdala tungkol sa isang pang kanais nais na pagbabago sa pampublikong opinyon. Itong problema at natural ng estado hangad na matukoy ang daan ng pagkilos nito. + +Bilang resulta ng libreng proseso ng merkado, natagpuan ng estado ang ginto na itinatag bilang pera at isang sistema ng libreng pagbabangko. Ang layunin nito ay ang pagkasira ng sistemang ito at kasama nito ang ang pagtanggal lahat ng mga balakid sa counterfeiting. Tektikal (ang hindi pagpansin sa sandali sa lahat ng sikolohikal na paghihirap ay kasangkot sa mga ito), ang pagkakasunod-sunod ng mga hakbang na dapat gawin upang maisakatuparan ang layuning ito pagkatapos idikta: Sa isang unang hakbang sa pag-hulma ng kuwaltang metal na ginto dapat na maging monopolisado ng estado. Naghahain ito ng layunin ng psychologically denationalizing ginto sa pamamagitan ng paglilipat ng diin mula sa ginto bilang denominated sa unibersal na mga tuntunin ng timbang sa ginto bilang denominated sa mga tuntunin ng fiat na etiketa. At inaalis nito ang unang mahalagang balakid patungo sa counterfeiting sapagkat nagbibigay ito sa estado ng napaka institusyonal ibig sabihin ng pagpapayaman mismo sa pamamagitan ng isang sistematikong proseso ng pagbawas ng pera. + +[^9]: Taliwas sa kahilingan ng pampublikong paaralan na pinili, ang estado at pribadong kumpanya ay hindi talaga ginagawa ang parehong uri ng negosyo, ngunit sa halip ay nakatuon sa katiyakan ng iba't ibang uri ng operasyon. Ang parehong uri ng mga institusyon ay ang kinalabasan ng iba't ibang, mga organistang interes. Ang "pampolitika" ay interes sa pagsasamantala ng pinagbabatayan sa pagbubuo ng mga estado malinaw na nangangailangan at nangangahulugang pagkakaroon ng yaman, at dahil dito sa isang "pang-ekonomiya" na interes ng hindi bababa sa isang tao sa paggawa ng ganitong kayamanan sa unang lugar (habang ang pag baliktad ay hindi totoo). Ngunit sa parehong oras, mas maliwanag at matagumpay ang mga pampulitikang interes ay, mas mapanirang pang-ekonomiyang mga interes ito ay magiging. Ang pampublikong paaralan na pinili ay ganap na tama sa pagturo na ang lahat-sa isang empleyado ng gobyerno na hindi bababa sa isang empleyado sa isang pang-ekonomiyang kompanya-karaniwan ay mas mataas sa mas mababang kita at ang interes na ito na nagpapaliwanag kung bakit dapat inaasahan ang pamahalaan na walang mas mababang pagkahilig na lumago kaysa sa anumang iba pang proyekto. + +Gayunpaman, ang pagtuklas na ito-na ang pulitiko at mga barukrata ay hindi na altruistic o nababahala tungkol sa mabuting pampubliko kaysa sa mga tao sa iba pang mga kalagayan sa buhay-ay bahagya kahit kung minsan ay makaligtaan. Ngunit kung ano talaga ang bago na may pampublikong pinili ay ang pagkakilala na inilabas mula dito tamang pag-unawa pagkatapos, na lahat ng institusyon kaya dapat ituring na isang lumalago ng magkatulad na puwersa ng motivational at pa-aalaga ng analytically sa isang pantay-pantay sa bawat isa-ay hindi totoo sa punto na katawa-tawa. Anuman ang mga paniniwala ng isang tao, ang pagsasama ng mga aksyon ng isang tao sa institutional na balangkas ng alinman sa estado o isang "karaniwan" pang-ekonomiyang proyekto at ipagpatuloy ang yaman ng isa na pag-maximize ng mga interes dito o doon sa katunayan ay magkakaroon ng iba't ibang mga kinalabasan. Sa isang kinatrawan na pahayag ng pampublikong paaralan ng pagpili tungkol sa ideya ng "estado bilang isang kompanya" at ng pampulitikang palitan" bilang ng mahalagang parehas na pagpapalitan ng ekonomiya, panoorin si James Buchanan at Gordon Tullock, *Ang Kalkulus ng Pahintulot* (Ann Arbor: Unibersidad ng Michigan press, 1965), p. 19; para sa isang kritika ng pananaw na ito at ang pangunahing pagkakaiba sa pagitan ng pang-ekonomiya at pampulitika na paraan, panoorin si Franz Oppenheimer,*Ang Estado* (New York: Vanguard Press, 1914), pp. 24-27; Murray N. Rothbard, *Kapangyarin at Merkado* (Kansas City: Sheed Andrews at McMeel, 1977), kab. 2. + +[^10]: Sa sumusunod na teorya ng estado, panoorin si Murray N. Rothbard, *Para sa Bagong Kalayaan* (New York: Macmillan, 1978); *Ang Etika ng Kalayaan* (Atlantic Highlands: Humanities Press, 1982); Hans-Hermann Hoppe, *Eigentum, Anarchie und Staat* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1987); *Isang Teorya ng Sosyalismo at Kapitalismo* (Boston: Kluwer, 1989); Anthony de Jasay, *Ang Estado* (Oxford: Blackwell, 1985). + +[^11]: On the semantic confusion spread through the term “conceptual agreement” in particular by James Buchanan, see Hans-Hermann Hoppe, “The Fallacies of the Public Goods Theory and the Production of Security,” *Journal of Libertarian Studies* 9, no. 1 (1989); supra, chap. 1. + +[^12]: See Hoppe, *Eigentum, Anarchie, und Staat*, chap. 5.3; *A Theory of Socialism and Capitalism*, chap. 8. + +[^13]: On democratization as a means of expanding state power, see Bertrand de Jouvenel, *On Power* (New York: Viking Press, 1949), pp. 9–10. + +[^14]: On the state’s inherent tendency toward achieving an unrestricted counterfeiting monopoly, see Murray N. Rothbard, *The Mystery of Banking;* idem, *What Has Government Done to Our Money?* (San Rafael, Calif.: Libertarian Publishers, 1985). + +[^15]: On the impossibility of money originating as a fiat paper money, see the regression theorem: Mises, *The Theory of Money and Credit*, pp. 97–123; *Human Action*, pp. 408–10; Rothbard, *Man, Economy, and State,* vol. I, pp. 231–37. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_03.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_03.md new file mode 100644 index 000000000..615ff6749 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_03.md @@ -0,0 +1,43 @@ +Ang Pangalawa, ang paggamit ng mga pamalit ng salapi sa halip ng aktwal na ginto ay kailangang hikayatin sa paraan at ang gayong pagkahilig na itinatag ng pagpapatibay ng mga legal na batas sa pag-uugali. Ng sa gayon ang pamamaraan ng pag-papalsipikado ay nagiging mas mahal. At sa halip na maulan na araw ginto, tanging ang mga tiket ng papel ay dapat na iprinta. + +Gayunpaman, ang suliranin na napag-usapan ay mas maaga pa. Hangga't ang isang pamamaran ng libreng pagbabangko ay nasa pamamalakad, ang mga huwad na listahan ay hindi mapigilan sa pagbabalik sa bagong pagpapalabas ng kahilingan para sa pagbawi, at pagkatapos ay hindi siya maaaring—hindi bababa sa walang isang kasunduan na pag-aayos—ng kanyang mga tungkulin. At Upang malagpasan ang balakid na ito, sa susunod na hakbang kailangan na manipolahin ng estado ang paraan ng pagbabangko o pilitin ang mga nakikipagkumpitensyang mga bangko sa isang kartel sa ilalim ng pag-upa ng sarili nitong bangko na pinamamahalaan ng estado. Sa sandaling ito ay nasa utos ng isang monopola o kartel paraan ng pag babangko, maaaring ilagay ng antas ang pag tugma at pag palsipika na proseso ng buong pamamaraan ng bangko sa bisa na maiiwasan ang panganib na ito. + +Ang susunod na hakbang ginto ay dapat na nasyonalista, ibig sabihin, ang antas ay dapat na nangangailangan ng lahat ng mga bangko upang deposito ang kanilang ginto sa pangkalahatang bangko at magsagawa ng kanilang pang sarili na hanap buhay sa mga pamalit ng salapi sa halip na ginto. Sa ganitong paraan nawala ang ginto mula sa pamilihan bilang isang tunay na ginamit na daluyan ng palitan at sa halip araw-araw na mga transaksyon ay nagiging lalong nailalarawan sa pamamagitan ng paggamit ng mga perang papel. + +Sa wakas, ang ginto na wala na sa paningin at sa nag-iisang pagmamay-ari ng pamahalaan, dapat na putulin ng pamahalaan ang huling kurbatang sa ginto sa pamamagitan ng pagwawalang-bahala sa mga tungkuling kontraktwal nito at pagpapahayag ng mga salita nito na maibabalik. Itinayo sa mga guho ng ginto, na bilang isang pamantayan ng salapi sa kalakal sa simula ay naging posible na ang mga tala ng perang papel ay maaaring makakuha ng anumang kapangyarihan sa pagbili, ang isang purong pamantayan ng perang papel ay naitayo at maaari na ngayong mapapatakbo, at sa wakas ay ipinasa ang estado ng walang limitasyong pwersang panghihimasok na ito ay nagpapaligsahan. + +Ang layunin ng isang kumpletong pag-aawtorisa ng pagmamay-ari ay din tinutukoy ang pamamaraan na dapat gawin sa sikolohikal na harap. Malinaw na, sa paglapit sa tunay na layunin nito ay lumilikha ang antas ng mga biktima at sa gayon ay nangangailangan din ng kanais-nais na palagay ng bayan. Ang pagtaas nito sa ganap na kapangyarihan ng pagpalsipika ay dapat na may kasamang redistributibo na mga panukala na bumubuo ng suporta na kailangan upang malagpasan ang lahat ng paparating na pwersa ng paglaban. Ito ay kailangan tumingin para sa mga kaalyado. + +Tungkol sa monopolisasyon ng batas at kaayusan ng sistema, trapiko, pakikipag ugnayan at kaalaman, at ang demokrasyalisasyon ng istrakturang pangsamahang nito-samantalang maliwanag na ang mga ito ang lahat ng muling pagkakatulad ng mga panukalang—batas at sa gayon ay nagpapahiwatig ng isang tao sa kapinsalaan ng iba—mahirap kung hindi imposible na kilalanin ang mga kapakinabangan at ang mga natalo na may mga tiyak na mga klase sa panlipunan: maaaring magkaroon ng mga may kapansanan (o mga talunan) sa iba't ibang paraan: sa loob ng isang sitema sa lipunan ay maaaring magkaroon ng mga kapakinabangan at talo; at ang tularan ng muling pamimigay ay maaaring magbago sa paglipas ng panahon. Sa lahat ng mga kasong ito, ang ugnayan sa pagitan ng mga redistributibong paggasta at ang kanilang mga kabayaran ay hindi tuwiran lamang: kung ang mga gastos sa edukasyon sa isang natatangi na paraan, halimbawa, ay babayaran sa mga tuntunin ng mas mataas na kita ng estado at makikita lamang sa ibang araw; at kahit na ito ay magiging mahirap na ipatungkol ang naturang resulta sa isang tiyak na dahilan. Sa kaso ng monopolization ng pera at pagbabangko, sa kabilang banda, kung sino sa labas ng aparatong ng estado mismo ang magiging mga tagapagtaguyod ng mga redistributibong patakaran nito at kung sino ang mga natalo ay malinaw na sabay-sabay; at sociologically ang mga benefactors ay madaling makikilala sa isang natatangi na paraan ng panlipunan. Sa kasong ito, ang koneksyon sa pagitan ng pagpasa ng muling pagpamahagi ng pamahala at ng sariling pagpapayaman ay direkta at malapit na lumaganap; at ang pagpapalagay ng mga sanhi ng halata: Ang pamahalaan ay napilitang gumawa ng mga bangko at mga uri ng panlipunan ng mga taga bangko na kasabwat nito sa pamamagitan ng pagpapahintulot sa kanila na lumahok sa mga pumapalsipika ng pagpapatakbo nito at upang pagyamanin ang kanilang sarili kasama ang sariling pagpayaman ng estado. + +Ang mga taga bangko ang magiging mga unang nakakaalam ng mga pagtatangka sa katayuan ng pagpapalsipika. Kung walang mga espesyal na dahilan sa kabaligtaran ay wala silang katuwiran upang suportahan ang pagkilos at ang bawat dahilan upang matuklasan at itigil ang mga ito nang mabilis hangga't maaari. At ang estado ay hindi tatakbo sa anumang pagsalungat dito: mga taga bangko, dahil sa kanilang mataas na posisyon sa buhay pang-kabuhayan at sa pagtangi dahil sa kanilang malalawak na pagkakabit bilang isang propesyonal na grupo na naglalabas mula sa likas na katangian ng kanilang hanapbuhay bilang mga facilitator ng interspatial at intertemporal na palitan, ay magiging ang pinaka-mabigat na pagsalungat na maaaring makaharap ng isang tao. Ang dahilan na kinakailangan upang buksan ang naturang mga potensyal na kaaway sa mga natural na kaalyado ay nag-aalok ng estado upang putulin ang mga ito sa sarili nitong mapanlinlang na mga sabwatan. Ang Pamilyar na mga ideya ng pagpapalsipika at ang mahusay na potensyal nito para sa sariling pagpayaman, ngunit alam din, na walang pagkakataon na gumawa ng ito nang hindi tumatakbo ang agarang panganib ng bangkarota sa ilalim ng libre, mapagkumpitensya pagbabangko at isang gintong pamantayan, mga taga bangko ay nahaharap sa isang halos hindi mapaglabanan tukso. Ang pagpapatupad ng patakaran ng sistema na monopolising ng pera at pagbabangko ay nangangahulugan din ng pagtupad sa sariling mga pangarap ng mabilis na pag-aari. Hindi lamang ang kalagayan ay nanggagaling sa sarili nito kapag ang isang purong pamantayan ng perang papel ay itinatag. Ibinigay na ang mga ito ay binibigyan ng pribilehiyo ng estado sa pekeng bilang karagdagan sa sarili nitong mga paanlilinlang na mga tala sa ilalim ng salapi na rehimen ng mas mababa sa 100-porsiyento-reserbang pagbabangko, na ang malaking bangko na gumana bilang isang huling resort pagpalsipika na mga bangko ay maaari lamang madaling mapakikilos upang isaalang-alang ang pagtatatag ng naturang sistemang hinggil sa pananalapi bilang kanilang sukdulang tunguhin at bilang isang pangkalahatang panlunas.[^16] + +Ang ekonomiya, ang koalisyon na ito sa pagitan ng kalagayan—bilang dominanteng kasosyo—at ang sistema ng pagbabangko—bilang kaakibat nito—ay humantong sa permanenteng implasyon (napigilan lamang sa pamamagitan ng hindi kinakailangan na labis na labis na pagkawala nito at nagiging sanhi ng pagkasira ng buong sistema ng pera), sa pagpapalaki ng utang at patuloy na paulit-ulit na paglulunsod at sa isang makinis na tuluy-tuloy na kita at redistributibo ng kayamanan sa pabor ng katayuan ng mga bangko. + +Gayunpaman, mas mahalaga pa, ang mga sosyolohikal na implikasyon ng alyansa na ito: Sa pagbubuo nito ng isang naghaharing uri na ang mga interes ay nakatali malapit sa mga ng sistema ay itinatag sa loob ng sambayanan. Sa pamamagitan ng pagkakaisa nito, maaari na ngayong palawakin ng estado ang kanyang lakas sa halos bawat lugar ng lipunan. + +Bago ang pagtatatag ng alyansa sa kalagayan ng bangko, ang paghihiwalay ng sosyolohikal ay sa pagitan ng sistema at lipunan, sa gayon, sa pagitan ng isang mapagsamantalang naghaharing uri ng pinagsamantalahang tagalikha, ay halos kumpleto at malinaw na nakikita. Narito ang isang sambayanan na gumagawa ng lahat ng kayamanan sa kabuhayan; at mayroong katayuan at mga kinatawan nito na gumuhit ng parasitiko sa kung ano ang ginawa ng iba. Ang mga tao ay miyembro ng alinman sa sambayanan o ng sistema at makita ang kanilang sariling tubo na konektado sa alinman sa dating o sa huli. Siguraduhing, may mga muling-distributibong aktibidad na kung saan ang mga parte ng lipunan ay nakikinabang sa kapinsalaan ng iba at nakatutulong sa paglihis ng tubo mula sa paghahangad ng pang-kabuhayang pagsasama sa pagsuporta sa pagsasamantala. Ngunit ang katiwalian sa sambayanan ay hindi sistematiko sa paksang ito. Ito ay hindi katiwalian ng mga klase sa lipunan na konektado sa malawak n sambayanan, ngunit sa halip korapsyon ng iba't ibang disperado at dispersed indibidwal o grupo. At ang mga tubo na ito ay konektado lamang sa mga ng estado sa halip tenuously sa pamamagitan ng ilang mga tiyak na redistributibong mga aktibidad ng estado, sa halip na sa pamamagitan ng isang direktang koneksyon sa pera. + +Sa pagbuo ng alyansa ng kalagayan ng bangko lahat ng ito ay nagiging magkakaiba. Ang isang cash-koneksyon sa pagitan ng mga bahagi ng sibil na lipunan at ang sistema ay umiiral-at walang kaugnayan sa mga tao mas malapit na magkasama kaysa sa magkasanib na mga tubo sa pananalapi. Bukod dito, ang koneksyon na ito ay itinatag sa pagitan ng sistema at kung ano ang maaaring makilala hindi lamang bilang isang malapit na magkakaugnay na katayuan ng panlipunan, kundi bilang isa sa mga pinakalawak na maimpluwensyang at makapangyarihan. Sa katunayan, ito ay hindi lang sa bangko na sumali ang mga interes ng kalagayan at patakaran nito ng pagsasamantala. Ang mga pangunahing kliyente ng mga bangko, at pagtayo ng hanapbuhay at ang pinuno ng industriya ay malalim na isinama sa mga pakana ng mga negosyong pang-estado. Para sa mga ito ay kung sino, bukod sa kalagayan ng mga bangko, ang pinakamaagang tumanggap sa karamihan at mga regular na nilikhang pekeng pera. Sa pagtanggap nito bago ito ay unti-unting gumagalaw sa pamamagitan ng pang-kabuhayan sistema, at sa gayon ay nagbabago ang mga kamag-anak na presyo pati na rin ang nagdaragdag sa pangkalahatang klase ng presyo, at sa pagtanggap ng utang sa mapanlinlang na pagbaba ng mga antas ng tubo, sila rin nagpayaman sa kanilang sarili sa kapinsalaan ng lahat ng mga nag iipon at lahat ng mga tatanggap sa ibang pagkakataon o hindi mga tagatanggap ng perang ito.[^17] + +At Bukod dito, ang pampinansyal na koalisyon sa pagitan ng pang-industriyang pagtayo, ng bangko, at ng estado ay may gawi na pinatibay ng bawat sunud na kurso ng mga pangyayari. Ang pagpapalaki ng utang ay humahantong sa nadagdagang pamumuhunan at—yamang hindi ito kasali ng isang pagtaas sa tunay na pagtitipid-ay hindi maaaring hindi maglalabas sa isang pagwawasto ng pag-urong. Upang maiwasan ang mga pagkalugi o kahit na pagkabangkarote ang mga kliyente ng bangko ay papalapit sa katayuan ng pagbabangko na may mas mataas na pangangailangan para sa pagkatubig (ibig sabihin, pera). Sa natural, upang maiwasan ang pagkawala ng kanilang sariling mga bangko ay sabik na tulungan ang kanilang mga taga labas na kleyente—at higit pa kaya mas binuo sila bilang mga kliyente. Hindi nila magawang gawin ito, bumabaling sila sa antas at sa gitnang bangko nito. At ang estado, samakatuwid, ay inaalok ng isa pang pagkakataon sa sarili nitong pagpapayaman, tumatanggap at nagbibigay ng antas ng pagbabangko, at sa pamamagitan ng pagpapalaki ng negosyo, na may kinakailangang pagkatubig sa pamamagitan ng isang bagong pag-ikot ng pagpapalsipika. Ang alyansa ay na-palitan ng bago, at muling pinatibay ng sistema ang kanyang pangunahing papel sa pamamagitan ng pag-ipon ng itinatag na bangko at pang-industriyang mga piling tao mula sa pagguho sa harap ng pang-kabuhayang paligsahan at pinahihintulutan ang mga ito sa halip na mapanatili ang katayuan quo o kahit na dagdagan ang kayamanan na nakapokus sa kanilang mga kamay. May dahilan upang maging pasasalamat at pagbigyan ang pampublikong suporta para sa estado at propaganda nito. + +Upang matiyak, ang koalisyon na ito sa pagitan ng estado at ng pang-pangkabuhayang elitistang kapangyarihan ay hindi nangangahulugan ng isang kumpletong pagkakakilanlan ng mga interes. Ang iba't ibang itinatag na pang-industriya na hanapbuhay ay maaaring magkakaiba o kahit na magkasalungat na mga tubo; at ang parehong ay totoo para sa mga bangko. Gayundin, ang mga tubo ng bangko at mga kliyente ng hanapbuhay ay maaaring magkakaiba sa maraming aspeto. Hindi rin ang mga interes ng pang-industriyang mga piling tao o ng mga bangko ay nag-kakapareho nang ganap sa mga nasa estado. Para sa lahat, ang mga bangko pati na rin ang pang-industriyang mga hanapbuhay ay nasa "normal" na negosyo ng paggawa ng salapi sa pamamagitan ng produksyon at produktibong palitan-anuman ang ibang mga pinagkukunan ng kita ay maaaring makuha sa kanila. At sa ganitong pag-andar, ang kanilang mga tubo ay maaaring magkaiba sa pagnanais ng sisstema para sa mga buwis, halimbawa. Gayunpaman, ang pagtatatag ng isang sistema ng monopoladong pera at pagbabangko ay lumilikha pa rin ng isang interes na pangkaraniwan sa lahat ng mga ito: isang interes sa pangangalaga ng aparatong pang-estado at ang institusyon ng pampulitika (ibig sabihin, mapagsamantalang) paraan ng paglalaan ng kita na tulad nito. Hindi lamang maaaring sirain ang katayuan ng pangkalahatang bangko ang anumang komersyal na bangko at, hindi tuwiran, halos anumang pang-industriyang proyekto; ang banta na ito ay mas malubhang mas itinatag ang isang hanap buhay. Ang estado ay maaari ring tumulong sa anuman at lahat ng ito ay makakuha ng mas mayaman, at higit pa kung sila ay mayaman na. Samakatuwid, mas may ay mawala mula sa pagsalungat at matatamo mula sa pagtalima, magiging mas masinsin ang pagtatangka ng mga pang-kabuhayang kapangyarihan pili tumagos ang aparato ng sistema at ang mga pinuno ng pamahalaan na ipinapalagay ng mga pinansiyal na interes sa mundo ng hanapbuhay. Ang mga taga bangko at indutriyalista ay naging mga pulitiko; at ang mga pulitiko ay may mga katayuan sa pagbabangko at industriya. Ang isang sistema ng panlipunan ay lumilitaw at nagiging katangian ng makabagong mundo kung saan ang sistema at isang malapit na nauugnay na antas ng mga bangko at mga namumuno sa hanapbuhay ay nagsasamantala sa lahat.[^18][^19] + +[^16]: Sa masigasig na pakikilahok ng piling tao sa pagbabangko sa paglikha ng Nakalaang Sistemena Pederal, tingnan ang Rothbard, *Misteryo ng Bangko*, chaps. XV, XVI. + +[^17]: Sa pagbubuo ng koalisyon ng estado sa bangko-hanapbuhay, tingnan ang Gabriel Kolko, *Ang Pagtatagumpay ng Konserbatismo* (Chicago: Free Press, 1967); *Railroads at Regulasyon*(Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1965); James Weinstein, *Ang Ideal na Kompanya sa Liberal na Estado* (Boston: Beacon Press, 1968); Richard Radosh at Murray N. Rothbard, eds., *Isang Bagong Kasaysayan ng Leviathan* (New York: Dutton, 1972). + +[^18]: Sa Marxist tradisyon, ang yugtong ito ng panlipunang pag-unlad ay tinatawag na "monopolyong kapitalismo," "kapitalismo sa pananalapi," o "monopolyo kapitalismo ng estado." + +Ang mapaglarawang bahagi ng Marxist ay pag-aaral ng karaniwang mahalaga. Sa pag-aalis ng malapit na personal at pampinansyal na mga koneksyon sa pagitan ng kalagayan at hanapbuhay, kadalasan sila ay nagpinta ng mas makatotohanang larawan ng kasalukuyang kaayusang pang-kabuhayan kaysa sa karamihan ng mga burges na economistang "burges." Analytically, gayunpaman, halos lahat sila ay nagkamali at pinalitan ang Ang katotohanan ay nakabaligtad. + +Ang tradisyonal, tamang pre-Marxistang pananaw sa pagsasamantala ay ang radikal na laissez-faire liberalismo bilang yakapin ang, halimbawa, Charles Comte at Charles Dunoyer. Ayon sa kanila, ang mga interes ng kapitalista ay hindi umiiral sa pagitan ng mga kapitalista bilang mga may-ari ng mga kadahilanan ng produksyon at manggagawa, ngunit sa pagitan, sa isang banda, ang mga namumuhunan sa lipunan, ie, mga homisted tagalikha at kontratista, kabilang ang mga negosyante *bilang* ng manggagawa, at sa kabilang banda, yaong mga nakakuha ng kayamanan na hindi pa produktibo at/o hindi kontraktwal, ibig sabihin, ang mga grupo ng estado at may karapatan, tulad ng mga pyudal na panginoong maylupa. Ang pagkakaiba na ito ay unang nalilito sa pamamagitan ng Saint-Simon, na sa ilang panahon ay naiimpluwensyahan ng Comte at Dunoyer, at na inuri ang mga naghahanapbuhay sa pamilihan kasama ang mga pyudal na panginoon at iba pang mga grupo na may karapatan bilang mga nagsasamantala. Kinuha ni Marx ang pagkalito mula kay Saint-Simon at pinagsama ito sa pamamagitan ng paggawa lamang ng mga namumuhunan at lahat ng manggagawa na pinagsamantalahan, na nagpapawalang-bisa sa pananaw na ito sa pamamagitan ng isang Ricardian labor teyorya na halaga at ang kanyang palagay ng kalabisang halaga. Mahalaga, ang pananaw na ito sa pagsasamantala ay naiiba para sa Marxism hanggang sa araw na ito sa kabila ng mapangwasak ni Böhm-Bawerk ng palagay na pagsasamantala ni Marx at ang kanyang paliwanag sa pagkakaiba sa pagitan ng presyo at mga presyong panglabas sa pamamagitan ng kagustuhan ng oras (tubo). Sa araw na ito, tuwing sasabihin ng Marxist theorists ang mapagsamantalang katangian ng monopolyong namumuhunan, nakita nila ang ugat na sanhi nito sa patuloy na pag-iral ng pribadong pagmamay-ari ng mga paraan ng paggawa. Kahit na aminin nila ang isang tiyak na antas ng kalayaan ng aparatong sistema mula sa uri ng mga monopolyong namumuhunan (tulad ng sa bersyon ng "monopolyo kapitalismo ng sistema"), para sa kanila hindi ang katayuan na gumagawa ng maaaring kapitalistang pagsasamantala; bagkus ang katotohanang ang estado ay isang ahensiya ng kapitalismo, isang samahan na nagbabago ng mga kapansin-pansin na paniniwala ng mga nag sasariling mga namumuhunan sa interes ng isang perpektong unibersal na kapitalista (ang *Ideelle Gesamtkapitalist*), ito ay nagpapaliwanag sa pagkakaroon ng pagsasamantala. + +Sa katunayan, tulad ng ipinaliwanag, ang katotohanan ay tapat sa kabaligtaran: Ito ay ang estado na sa pamamagitan ng likas na katangian nito ay isang mapagsamantalang samahan. at ang mga namumuno ay makakaapekto sa pagsasamantala lamang sa pagtigil ng pagiging kapitalista at sa halip ay sumanib sa sistema. Sa halip na magsalita tungkol sa sistemang monopolyong namumuhunan, mas angkop na tawagan ang kasalukuyang antas na "pananaalapi monopolyo sosyalismo ng estado," o "burges na sosyalismo." + +Para sa kinatawan ng Marxist na pag-aaral, tingnan ang Rudolf Hilferding, *Finace Capital* (London: Routledge at Kegan Paul, 1981); V.I. Lenin, *Ang Huling Imperyalismo ng Kapitalismo* (Moscow: Foreign Languages ​​Publishing House, 1947); Paul M. Sweezy, *The Theory of Capitalist Development* (New York: Monthly Review Press, 1942); Paul A. Baran at Paul M. Sweezy, *monopoly Capital* (New York: Press Monthly Review, 1966); Ernest Mandel, *Marxist Economic Theory* (London: Merlin, 1962); *Late Capitalism* (London: New Left Books, 1975); Herbert Meissner, ed., *Burgerliche Ökonomie ohne Perspektive* (East Berlin: Dietz, 1976); sa pag-uusapan ng classical liberal class analysis sa pamamagitan ng Marxism, tingnan ang Murray N. Rothbard, "Kaliwang at Kanan" sa *Egalitarianism Bilang Pag-aalsa Laban sa Kalikasan at Iba Pang Mga Sanaysay* (Washington, Dc: Libertarian Review Press, 1974); sa pagpapawalang-bisa ng Marxistang teorya ng pagsasamantala, tingnan ang Eugen von Böhm-Bawerk, *Karl Marx at ang Isara ng Kanyang System*, ed. Paul M. Sweezy, (New York: Augustus M. Kelley, 1948). + +[^19]: Upang makilala ang napakalaki na pagsasama ng mga kalagayan ng estado at ng mga elitistang pang-kabuhayang kapangyarihan, na dala ng monopolisasyon ng pera at pagbabangko, ay hindi sasabihin na hindi magkakaroon ng mga salungat sa loob ng koalisyong ito. Tulad ng nabanggit na mas maaga, ang sistema ay kinikilala rin, halimbawa, sa pamamagitan ng pangangailangan ng malayang konstitusyong nito. At ang malayang pamamaraan ay maaaring magdala ng mga pahayag na egalitarian o populist sa ibabaw na salungat sa paborableng paggamot ng mga bangko at malaking katayuan ng hanapbuhay. Gayunpaman, ito ay tiyak ang likas na pinansiyal ng koneksyon ng sistema-hanapbuhay na gumagawa ng ganitong pangyayari ay malamang na hindi. Sapagkat hindi lamang ito ay magbibigay ng agarang banta sa elitistang kapangyarihan ng kabuhayan; ito ay nagpapahiwatig din ng malubhang pagkalugi sa pananalapi sa kita ng estado, kahit na hindi ito nagbabanta sa katatagan ng sistema. Samakatuwid, mayroong isang malakas na insentibo para sa magkabilang panig upang sumali sa mga pwersa sa pag-sala ng anumang naturang damdamin sa paraan ng pulitika bago pa ito ay malawak na narinig at upang masiguro na ang lahat ng mga mapagkukunan sa kanilang utos na ang hanay ng mga pamalit pampulitika na pinapapasok sa pampublikong talakayan ay napigilan sa upang sistematikong ibukod ang anumang pagsusuri ng kanilang pinagsamang pagpapalsipikang panloloko. + +Tingnan din dito ang ganito-sa kabila ng kanilang mga katangian na mga misconceptions na leftist-nagbibigay-kaalaman na mga pag-aaral bilang C. Wright Mills, *Ang Piling Kapangyarihan* (New York: 1965); G. William Domhoff, *Ang Batas ng Amerika?* (New York: 1967); E.E. Schattschneider, * Ang Semi-Sovereign People* (New York: Holt 1960); Peter Bachrach at Morton Baratz, *Kapangyarihan at Kahirapan (New York: 1970); C. Offe, *Struckturproblem des Kapitalistischen Staates* (Frankfurt / M. Suhrkamp, 1972).

\ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_04.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_04.md new file mode 100644 index 000000000..b0e6a19a0 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_04.md @@ -0,0 +1,49 @@ +### Internasyonal na mga Politika at Internasyonal na Utos ng Monetaryo + +Ang ekonomika ng tao ay kapakinabangan, halimbawa., ang kanyang interes sa pagpapabuti ng kanyang kita at kayamanan ibig sabihin sapamamagitan ng paggawa at pagpapalitan, para pamunuan ang paglitaw ng isang pangkalahatang paggamit sa kalakal ng pera—ginto—at isang sistema ng libreng pagbabangko. + +Ang Pampolitikong interes ng tao (halimbawa., ang kanyang interes sa pagpapakabuti ng kanyang kita at kayamanan sapamamagitan ng pagsasamantala sa gastos ng mga taga-gawa at mga tagapagbuo) nangunguna sa promasyon ng estado. ang pagkawasak ng pamantayan ng ginto at monopolisasyon ng pera at pagbabangko. + +Ngayon kapag ang isang estado ay naitatag bilang isang monopolista ng pagsasamantala at manghuwad ng bagong mga problema na lumabas. Para kahit kung itong monopolistikang posisyon ay nakaseguridad sa loob ng binigay na isang teritoryo, umiiral parin ang kompetisyon sa pagitan ng mga estado na pinapatakbo sa ibat ibang mga teritoryo. Ang kumpetisyon na ito na nagpapataw ng malubhang limitasyon sa anumang kapangyarihan sa pagsasamantala ng gobyerno. Sa isang kamay, binubuksan nito ang posibilidad na ang mga tao ay bumoto laban sa isang gobyerno sa kanilang mga paa at iwanan ang teritoryo nito kung nakikita nila ang ibang mga teritoryo bilang nag-aalok ng mas kaunting mga mapagsamantalang kondisyon sa pamumuhay. O kung ang ibang mga estado ay itinuturing na mas mapang-api, ang posibilidad na magdagdag ang isang estado ng mga paksang pakikipagtulungan kasama ang ibang lahing kakumpitensya sa kanilang mithiing "makaangat." Pareho sa mga posibilidad na ito ay nagpapakita ng isang mahalagang problema para sa bawat estado. Para sa bawat literal na nakatira sa isang populasyon, at anumang pagkawala ng populasyon ay pagkawala ng potensyal na kita ng estado. Katulad nito, anumang estado na interesado sa ibang internal na mga kapakanan ay dapat na ipakahulugan bilang isang banta, sa partikular kung ito ay suportado sa pamamagitan ng sariling mga paksa ng huli, dahil sa negosyo ng mapagsamantala kung ang isa ay maaari lamang umunlad hangga't mayroong isang bagay na maaaring pinagsamantalahan at, malinaw naman, anumang suporta na ibibigay sa isa pang estado ay magbabawas kung ano ang nananatiling mga natitira para sa sarili nito. + +Sa kabilang banda, kasama ang ilang nagkokompetinsyang mga estado ang bawat indibidwal na estado ang maliliit na kapangyarihan ay nagiging malubhang limitado. Sa makatuwid, ang internasyonal na antas ng isang problema na muling lumitaw na kung saan ay direktang kahalintulad para sa balakid sa paghuwad na ipinahiwatig ng isang sistema ng libreng pagbabangko, at kung saan ang mga estado ay inilulutas sa loob ng monopolisasyon o kartelisasyon ng pagbabangko. Ang sitwasyon ay nailalarawan sa pamamagitan ng iba't ibang pambansang mga perang papel na may malayang pagbabago ng mga halaga ng palitan, kung ang isang estado ay huwad na mas malawakan kaysa sa iba, ang pera nito ay nakasalalay sa pagbaba ng halaga sa mga tuntunin ng iba, at para sa isang estado nangangahulugan ito na (ano man ang pagkakaiba ng mga bagay maaaring mangahulugan ito para sa iba't ibang mga paksa nito) na ang kita nito ay tanggihan sa relasyon na ito para sa ibang estado. Gamit ang kapangyarihan nitong vis-à-vis ang ibang estado ay nabawasan. Ito ay nagiging mas mahina para sa isang kakompetinsyang estado sa pagatake (ekonomiko o militar). Likas na, ito ay walang interes sa estado upang makita na ito ay mangyari, at samakatuwid ang pag-iwas sa pagnanasa ng isang tao ay dapat na pinigilan nang naaayon. Ang Pagkakamali ay patuloy na mananatili, siyempre, dahil ang bawat estado ay may kanya kanyang interes; ngunit walang estado ang tunay na nagsasarili sa desisyon nito tungkol sa kung magkano ang magpapalaganap at sa halip ay dapat na maglaan ng pansin ang lahat ng mga patakaran sa implasyon ng mga kakumpitensya at maging angkop sa pag ayus ng kanilang aksyon para sa kanila. + +Sa utos na palakihin ng labis ang nakuhang pinsalang kita, ito ay sa isang estado natural na interes para mapagtagumpayan ang parehong eksternal mga paghihigpit sa internal na kapangyarihan. Kartelisasyon ay makikitaan ng isang posibilidad ng sulosyon. Sa makatuwid, ito ay kinakailangang mabigo dahil dito—dahil sa kakulangan ng monopolistikong ahensya ng pagpapatupad—ang mga kartel ng interstado ay maaari lamang magboluntaryo at magiging mas kaakit-akit sa isang estado ang mas makapangyarihang at mas mababa ang implasyon ng patakarang panloloko nito. Sapamamagitan ng pagsali bilang kartel ng isang estado na makakasama sa ating sarili para sa kalamangan ng mas mababang pagkatagumpay at mas maraming implasyon sa mga estado. Mayroon lamang isang matatag na solusyon para sa problema pagkatapos: Ang isang estado ay dapat na maglayon na palawakin ang teritoryo nito, alisin ang mga kakumpitensya nito at, bilang pangunahin na layunin, itaguyod ang sarili nito bilang isang pangdaigdigang gobyerno. At ang pararela para dito ay dapat tangkain na gumawa ng papel na pera para gamitin sa malawakang teritoryo at gawin itong pinakang pera ng mundo sa ilalim ng pagkontrol ng pagmamayari ng pangdaigdigang bangko sentral. Ito lamang ay kung ang mga layunin ay makamit ang isang estado ay magiging kanila kung ito ay dumating. Mayroong maraming mga pagsubok sa landas na ito, at ang mga ito ay maaaring labis na napakalubha para gawin itong kinakailangan para ayusin sa mag mababa na isang perpektong sulotion. Gayunpaman, hangga't mayroong isang estado ang nabubuhay, ang naturang interes ay pinapatakbo at dapat na maunawaan kung ito ay tama ang pagkakapaliwanag mga mabilis na mga pagpapaunlad pati na rin ang tendensiya sa hinaharap (pagkatapos ng lahat ng ito kinuha din ng mga estado ang ilang mga siglo upang maabot ang kanilang kasalukuyang panloob na mga mapagkunwaring kapangyarihan!). + +Ang paraan para maisakatuparan ang una sa dalawang pinagbuong layuning nito ay ang digmaan. Ang digmaan at estado ay hindi makakailang magkaugnay.[^20] Hindi lamang isang estado ang pirming mapagsamantala at sa gayon ang mga nangungunang kinatawan nito ay hindi maaaring magkaroon ng prinsipyo na pagtutol sa mga di-produktibo at hindikontraktwal na pagkuwa ng ari-arian—o kaya'y hindi nila gagawin ang ano mang gagawin nila o ang estado ay simpleng masisira at mawawasak. At ito ay hindi nakakagulat na dapat silang magkaroon ng walang pangunahing pagtutol para sa isang ekspasyon ng teritoryo ng pagsasamantala sapamamagitan ng digmaan. Sa makatuwid, ang digmaan ay lohikal na pangunang kailangan ng isang nakaraang pagtigil sa putukan: at itong kanyang internal, ang itinatag na sistema ng pagsasamantala ay wala pero isang—lehitimo—pagtigil sa putukan, halimbawa., ang resulta ng nakaraang mga pananakop. Sa karagdagan, bilang mga kinatawan ng estado sila ay nasa utos din ng pinakang paraan na kung saan ito ay magtataas maaari na ang aktwal na pagnanasa ng isa ay maaaring maging epektibo. Sa utos ng instrumento ng pagbubuwis at, kahit mas higit para sa layuning ito, ng tiyak na internal ng mga kapangyarihan ng pagsasamantala ang estado ay maaaring magbayad ang iba para sa mga digmaan. At likas na, kung ang isa ay hindi maaaring magbayad para sa mapanganib na mga pakikipagsapalaran sa saril pero kayang itulak ang iba para gawin ito sa gayon, o kung ang isa ay kukuwa ng kailangan ang mga pondo mula sa manipis na hangin, ang isa ay may kaugaliang maging mas dakila sa pagkuwa ng panganib at maraming mas masayang pagpigil kaysa sa isang hindi kaya. + +Habang malaya ang pangangailangan at mula dito sa pamamagitan ng kalikasan isa pang agresibong institusyon na kahit ang normal na negosyo na kayang mag pinansyal sa mga digmaan na mayroong kitang nakukuwang eksklusibo sapamamagitan ng boluntaryong mga transaksyon at sa gayon ay makakaharap ng agarang pinansiyal na epekto kung ang nagiisang klayente ay nagbawas ng kanyang mga binili na tugon sa kanyang di sapat na kasiyahan kasama ang mga polisiya ng negosyo sa digmaan, ang estado ay hindi mananatiling malaya sa lahat ng mga hadlang sa pagtugis ng dayuhang agresyon. Tulad ng mga estado na nagsama-sama bagamat ito ay walang pangangailangan para sa kanila, sa gayon ang mga digmaan nangyayari nang hindi hinihiling. Pero bilang paglitaw at paglago ng mga estado ay napipilitan sa pamamagitan ng pampublikong opinyon, sa gayon ang mga estado ay nagsusumikap sa digmaan. Halata naman na, sa utos na palabasin na Matagumpay ang isang interstate na digmaan, isang estado ay dapat na nasa sapat na utos—sa kaugnay na mga tuntunin—ang mga pagkukunan ng ekonomiko na kung saan magisang gumagawa ng aksyon at napapanatili ito. Gayunpaman ang mga pinagkukunang ito ay maaari lamang ibigay sa pamamagitan ng populasyon. Kaya naman, para ma-segurado ang mga ibig sabihin para manalo sa mga digmaan at para maiwasan ang nakaharap kasama ang pagpapaluwag ng produktibong mga output habang nasa digmaan, ang pampublikong opinyon muli na lumiliko ang magiging mapagpasyang pagbabago na nagpapawalang-bisa sa isang banyagang patakaran ng estado. Kung ang popular pagsuporta para sa digmaan ng estado lamang ay maaaring mapanatili at may posibilidad na manalo. Ang suporta mula sa pagbabangko at negosyo pagtatatag ay maaaring makapanalo ng sandalian, ang pangako ng dahuyang agresyon nagbibigay ng isang katagumpayan sa huli at ito ay maaaring maitatatag sa isang sapat na gastos na antas ng kawastuhan. Walang sinoman sa klase na ito ang gandang sumali, syempre, dahil ang isa ay maaaring mag karoon ng interes sa mga teritoryo na maaaring sumira sa kaganapan ng konplika ng interstate; o ang isa ay humiling nang bansang C kaysa sa B na inaaatake; o ang isa ay kahit nasa prinsipyo na laban sa digmaan. Sa pangkalahatan, ang inaasahan na kasama ang isang sariling estado na nagtagumpay ang negosyo at pagbabangko sa piling tao na itatatag bilang isang naghaharing uri sa isang mas malaking teritoryo, kasama ang naaayon sa pagpapalawak sa mga posibilidad para sa pagsasamantala sa pinansyal, ay isang mas makapangyarihang rason para sa ekonomiko—sa partikular na pagbabangko—sa piling tao para bigyan ng mas malapitang atensyon para sa opsyon ng digmaan. + +Subalit ang kanilang suporta ay hindi sapat. Sa isang digmaan higit pa sa panahon ng oras ng kapayapaan ang isang estado ay nakadepende sa bawat tao na may kusang kagustuhan na magtrabaho at magpalago (dito ay walang matagalang taong tamad sa panahon ng digmaan). Para matiyak ang malawakang sigasig, lahat ng mga estado ay dapat tumulong na gumawa at mag suporta sa nasyonalistikong mga idolohiya. Dapat nilang ibalut ang kanilang sarili bilang mga estado ng bansa at magpose bilang mga pagbabandera ng karera at mga protektor ng superyur ng halaga ​​ng sariling bansa bilang naiiba mula sa mga iba, sa utos na paganahin ang pampublik aydentipikasyon kasama ang may isang ispisipikong estado na kung saan ito ay kinakailangan sa utos na para ikutin at linisin ang kalayaan ng marami at maraming naiibang mga nasyon at hiwalang ang etniko, lingguwistiko at mga grupo ng kuktura. + +Gayunpaman, isang bagay na mas malaki ang kailangan upang mapanatili ang populasyon ng nagtatrabaho at gumagawa ng mga mapagkukunan na kailangan para sa isang digmaan: Matapos ang lahat, ang ibang mga estado ay nagaaakala sa suporta ng kanilang mga piling tao sa negosyo; at sila rin ay lumikha ng isang espiritu ng nasyonalismo sa kanilang mga teritoryo. Sa pag-aakala na ang mga antagonistang estado ay nagsimulang kontrolin ang mga populasyon ng mga katulad na sukat at teritoryo na may katulad na likas na mga katangian, ang determinadong bagay na naiiba na tinutukoy ang tagumpay o pagkatalo ay nagiging kaugnay na pang-ekonomiyang yaman ng mga lipunan na kasangkot, ang kanilang pagkakaugnay na antas ng pang-ekonomiyang pag-unlad at kapital na akumulasyon. Ang mga estadong ito ay may posibilidad na maging matagumpay sa digmaang interstate na maaaring parasitiko gumuhit sa superyor na yaman ng ekonomiya. Bagaman malinaw, sa utos na maging sa posisyon na ito ng mga kondisyon na kaugnay ng paborable para sa yaman at kapital na pormasyon sa kanilang respetadong mga teretoryo na dati paman ay umiiral na. Mga estado ay hindi positibong nag-ambag dito. Sa kabaligtaran, bilang mga institusyon na nakikibahagi sa mga hindi produktibo at di-kontraktwal na pag-aari ng mga ari-arian, ang kanilang pag-iral ay nakakasira sa kayamanan at kapital ng akumulasyon. Gayunpaman, kaya nilang gumawa ng isang negatibong kontribusyon. Ang Yaman at kapital ay dumarating lamang sapamamagitan ng paninirahan, paggawa at pakikipagkontrata, at isang relatibong mababang antas ng pagsasamantala ng mga naninirahan, mga maggagawa at mga kontraktor ibigsabihin isang relatibong pagpapabilis sa pormasyon ng kapital, na kung saan sa susunod na ikot ng pagsasamantala ay maaaring magbigay sa estado ng adisyonal na mga pagkukunan ng pangangailangan para magtagumpay ang sundalo higit sa iba pang mga kakompitensya. Kaya naman, ang kinakailangan sa utos para manalo sa digmaan ay isang relatibong mataas na antas ng internal na liberalismo. + +Sa unang tingin ito ay kabalintunaan, kung mas maraming liberal [^21] ang isang estado na internal, mas lalo itong makikisali sa pakunwaring agresyon. Pangloob na liberalismo ay gumagawa ng isang mayamang lipunan; isang mayamang lipunan para mahati mula sa gumagawa ng ikauunlad ng estado, at isang mayamang estado na gumagawa ng mas marami at maraming matagumpay na pagpapalawak ng mga digmaan. At itong tendinsiya ng pagyaman ng estado patungo sa pakikialam ng ibang lahi ay nananatiling lumalakas, kung sila ay magtatagumpay sa paggawa ng isang "liberasyonista" nasyonalismo mula sa publiko, halimbawa., ang ideyolohiya na mataas sa lahat ito ay nasa pangalan at sa ngalan ng pangkalahatang publiko na may sariling pangloob na mga liberatora at kanilang ugnayan sa mataas na mga pamantayan ng pamumuhay sa digmaan na dapat ay magsahod o mga ekspedisyon na isinagawa. + +Sa makatuwid, isang bagay ang nananatiling mas lalong tiyak na maaaring nagtataglay ng tungkol sa pangloob na liberalismo bilang isang kinakailangan at paraan para magtagumpay ang imperyalismo. Ang kailangan para sa isang produktibong ekonomiya na isang naglalabanan na estado ay dapat magpaliwanag din kung bakit ito na *ceteris paribus* ang mga estadong iyon ay may posibilidad upang madaig ang kanilang mga kakumpitensiya sa arena ng pandaigdigang mga pulitika na kung saan kailangan nilang iakma ang kanilang patakaran ng panloob na redistributibo kaya kung mababawasan ang kahalagahan ng ekonomiya Panghalalan na kaugnay ng pagbubuwis. Ang mga regulasyon sapamamagitan ng estado alinman sa pagpilit o pagbabawal may mga ilang pagpapalitan sa pagitan ng dalawa o higit pang pribadong mga tao pati na rin ang pagbubuwis magpahiwatig ng isang diproduktibo at/o di-kontraktwal na kita ekspropriasyon at gayon parehas nagkapinsala ang mga naninirahan, mga gumagawa o mga kontratista. Gayunpaman, bagaman sapamamagitan ng hindi nangangahulugan na mas mapanira ang produktibong output kaysa pagbubuwis, regulasyon ay ang kakaibang katangian ng kinakailangang kontrol ng estado angat sa pinagkukunan ng ekonomika sa utos para maipatupad kahit walang kasabay na pagdagdag sa mga mapagkukunan sa pagtatapon nito. Sa pagsasanay, ito ay upang sabihin na nangangailangan sila ng utos ng estado angat sa mga buwis, gayon pa man hindi sila gumagawa ng kita sa pera para sa estado (sa halip, tinutupad nila ang dalisay na kapangyarihan na pagnanasa, tulad ng kapag ang A, para sa walang materyal na pakinabang sa kanyang sarili, ay nagbabawal sa B at C na makibahagi sa kapwa kapaki-pakinabang na kalakalan). Sa kabilang banda, ang pagbubuwis at isang redistribusyon ng kita ng buwis ayon sa prinsipyo "mula kay Pedro at Pablo," pagtaas ng ekonomika ay ibig sabihin sa gobermamente magtatapon na kahit sa pamamagitan nya "paghawak ng singil" para sa aksyon ng redistribusyon. Yamang ang isang patakaran ng pagbubuwis, at ang pagbubuwis ng walang regulasyon, magbubunga ng isang mataas na salapi na ibabalik sa estado (at may higit pang mga mapagkukunan na ginagastos sa pagsisikap sa digmaan!) na isang patakaran ng regulasyon, at regulasyon kasama ang pagbubuwis, mga estado ay dapat gumalaw sa direksyon ng isang ipapares sa pagkontrol sa ekonomiya at isang ipapares ng dalisay na buwis sa estado sa utos na maiwasan ang pangdaigdigang pagkatalo.[^22] + +Kasama sa mga senaryo ng mga teoretikal na mga konsiderasyon tungkol sa katangian ng mga estado at internasyunal na mga politika, malaking bahagi ng kasaysayan ay bumaba sa lugar. Tumatagal sa paglipas ng mga siglo, halos walang patid na serye ng mga interstate ng mga digmaan malinaw na kumpirmahin kung ano ang ipinahayag tungkol sa mga likas na mabangis na agresibo ng estado. Katulad nito, kapansin-pansing inilalarawan ang kasaysayan ng pagkahilig na patungo sa nadagdagan relatibong konsentrasyon ng Estado bilang ang kalalabasan ng mga naturang mga digmaan: agresibong pagpapalawak ng estado ay humantong sa pagsasara ng lahat ng mga hangganan, at isang matatag na pagbaba ng bilang ng estado kasama sa isang pantay na tumatag pagtaas sa ang laki ng teritoryo ng mga estado na pinamamahalaang upang mabuhay. Walang estado sa mundo ang nagdala, pero isang tendinsiya na sa direksyong ito ay hindi maikakaila sa kasalukuyan. Higit pang espisyal, ang kasaysayan ay nagbibigay liwanag sa kahalagahan ng panloob na liberalismo sa Imperyal na paglago: una, ang pagbangon ng mga estado ng Kanlurang Europa na Ang katanyagan ng daigdig ay maaaring ipaliwanag. Ito ay sa Kanlurang Europa na, binuo sa mga nakatatandang intelektuwal na mga tradisyon ng pilosopiya ng Griyego at pilosopiya ng istoiko pati na rin ang mga batas ng mga Romano, ang ideolohiya ng likas na karapatan at sumulpot na liberalismo. [^23] Ito ay andito na—kaugnay ng mga pangalan tulad ng St. Thomas Aquinas, Luis de Molina, Francisco Suarez at sa huling ikalabing-anim na siglo Spanish Scholastics, Hugo Grotius, Samuel Pufendorf, at John Locke—ito ay lalong nakakuha ng impluwensiya sa opinyon ng publiko; at kung saan ang panloob na kapangyarihan ng iba't ibang mga estado ng pagsasamantala na naaayon ay humina. At ang kanilang kapangyarihan ay higit pa nitong pinahina sapamamagitan ng katunayan na makabagong Europa ay nagtataglay sapamamagitan ng isang lubhang kompetitibo, halos anarkiyang pandaigdigang sistema, kasama ang madamihang nakikipagkumpitensya sa maliliit na estado at pyudal na pamunuan. Ito ay nasa sitwasyon na ito na ang kapitalismo ang nagpasimula.[^24] Dahil ang mga estado ay mahihina, naninirahan, gumagawa, at mga kontraktor ay nagsisimulang madagdagan para makaipon ng kabisera; nakarehistro ang nakaraang mga tantya ng paglago ng ekonomika; para sa unang beses ng isang pananatiling paglago ng populasyon ay maaaring napanatili; at, sa partikular na sa paglago ng paglago ng populasyon, unti unti pero patuloy ang pangkalahatang pamantayan ng lahat ng nabubuhay ay nagsisimulang umusbong, at sa wakas ito ang nangunguna ito ay ang tinatawag na ang Pang-industriya Rebolusyon. Sa pagguhit sa superyor na yaman ng mga kapitalistang lipunan, ang mahina, liberal na mga estado ng Kanlurang Europa ang naging pinakamayamang estado sa mundo. At ang napakalakas na yaman na ito sa kanilang mga kamay ay humantong sa isang pag-aalsa ng mga imperyalistang pakikipagsapalaran na sa unang pagkakataon sa kasaysayan ay itinatag ang mga estado ng Europa bilang tunay na kapangyarihang pandaigdig, na pinalawak ang kanilang mapanakop na patakaran sa lahat ng mga kontinente. + +Katulad nito, ang natitirang katungkulan ng Inglatera sa mga estado ng Kanlurang Europa ay maaaring ipaliwanag. Ang mas higit na Liberal na bansa ng lahat, ang gobernong Britanya ang higit na matagumpay na imperyalistmo.[^25] At ang kaugnayan na pagtanggi ng Inglatera (at Kanlurang Europa) at ang pagusbong ng U.S. sa nangunguna sa imperyalistang kapangyarihan ng mundo ay akma rin sa teoretikal na larawan. Nang walang pyudal na nakaraan na magsalita at natalo ang imperyalismong Britanya, ang liberalismo ay mas binibigkas pa sa U.S. kaysa sa kahit saan sa Europa. Ang kapangyarihan ng estado ay nasa pinakamahina, halos hindi napapansin sa pang-araw-araw na gawain ng mga tao. Alinsunod dito, ang paglago ng ekonomiya ay mas mataas kaysa sa lahat ng iba pang mga bansa; Ang mga pamantayan ng pamumuhay ay tumaas; ang populasyon ay nadagdagan; at ang mga pamantayan ng pamumuhay at laki ng populasyon ay unti-unti na lumampas sa lahat ng mga bansa sa Kanlurang Europa. Kasabay nito, simula noong huling bahagi ng ikalabinsiyam na siglo ang Inglatera at Kanlurang Europa ay nagdusa mula sa panibagong panloob na estatismo na dulot ng paglitaw ng sosyalistang mga ideolohiya sa pinangyarihan ng Europa. Ito ang nakahihigit na kayamanan ng ekonomya—na ginawa ng isang maliit na pinagsamantalahan na lipunan ng sibil—na pinahihintulutan ang mahina sa loob ng aparatong pang-pamahalaan ng Estados Unidos na unti-unting maging pinakamayaman, pinaka-makapangyarihang estado, at ang mga yaman na ito sa dayuhang agresyon at sa kalaunan ay nagtatag ng sarili bilang dominanteng kapangyarihang pandaigdig, na may "mga base sa tahanan" sa buong mundo at direkta o di-tuwirang pangingibabaw ng militar at hegemoniko na kontrol sa isang malaking bahagi ng mundo (maliban sa Sobiyet Union at Tsina at kani-kanilang mga satellite).[^26] Ang Ikasyam na siglo ay naipakita na agresibong Pagpapalawak ng—liberal—Gobyernong U.S. ay pangalawa sa wala. Simula noong 1801, kapag ang U.S. Navy ay ipinadala sa isang misyon ng pagsilip sa liblib na lugar sa paligid ng Tripolis, sa katunayan lumipas ang solong taon na walang interbensyon ng gobyerno ng U.S. sa isang lugar sa mundo. [^27] Tatlong malaking digmaan ay ilunsad: laban sa England (1812); laban sa Mexico (1846 – 48), na kung saan nawala ang kalahati ng teritoryo ng mexico; at laban sa Espanya (1898), na nagresulta sa pananakop ng Estados Unidos sa Cuba at Pilipinas. Taliwas sa popular na alamat, ang Civil War, din, ay ang esensya ng kapitalismong digmaang inilulunsad ng relatibong mas liberal sa North laban sa mga estadong pag-aalyansa. Gayunman, ang labis na pambihirang tagumpay na nangingibabaw sa mundo ay hindi naganap hanggang sa ikadalawampung siglo, nang pumasok ang U.S. sa Digmaang Pandaigdig I at II. Kapansin-pansing pinatunayan ng dalawang digmaan ang kataasan ng U.S sa mga estado ng Europa. Ang U.S ay tinutukoy ang mga nanalo pati na rin ang mga losers, at ang parehong digmaan natapos sa isang tagumpay ng mas liberal na pamahalaan ng gobyerno ng U.S—nagpapahinga sa isang mas mababa na binubuwisan at kinokontrol na ekonomiya—higit sa lahat ng mas maraming sosyalista-awtoritaryan na mga estado ng Europa (kabilang ang Unyong Sobyet) sa kanilang mas mabigat na buwis at inayos na mga ekonomiya. Sa katapusan ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig ang U.S. ay nakarating na pananakop sa Europa at, bilang tagapagmana sa mga dayuhang imperyo ng mga estado ng Europa, sa malalaking teritoryo sa buong mundo. Mula noong ikalawang Digmaang Pandaigdig ang U.S. ay nagpatuloy at kahit tumindi ang nakalalamang na pagpapalawak ng mas maliit o mas malaki militar na interbensyon sa Greece, Iran, Korea, Guatemala, Indonesia, Lebanon, Laos, Cuba, Congo, British Guiana, ang Dominican Republic, Vietnam, Chile, Grenada, at Nicaragua.[^28] + +Sa wakas, Ang kasaysayan ay nagbibigay din ng pinaka matingkad na paglalarawan ng direktang link sa pagitan ng panloob na kapangyarihan ng isang estado ng panlilinlang at nitong patakarang panlabas na pananalakay, pati pagbabanko at piling negosyo pakikipagsabwatan ng pamahalaan sa Pagpapalawak nito mga hangarin. Marka ng himpilan ng tubig sa mga proseso na humantong sa pagtatag ng Us bilang pangunahing kapangyarihan sa mundo ay ang Unang Digmaang Pandaigdig. Ang pamahalaan ng U.S ay hindi lumusong at matagumpay ang panalo sa digmaang ito noong una sa loob ng Europa walang absolutong kapangyarihan ng panghuhuwad na nakamit noong 1913 sa pagtatatag ng Federal Reserve System. Ito ay may kulang na pagkukunan para gawin ito. Sa isang banko sentral na sistema sa lugar, isang malinis na paglapit sa isang digmaan ng ekonomiya na maaaring gawn at ito ay maging posible para sa U.S para maging kasangkot nang mas malalim sa digmaan at palakihin ito bilang isang pinakamalungkot na digmaan sa kasaysayan. At tulad ng naunang pagtatatag ng Federal Reserve System ay naging masigla suportado sapamamagitan ng pagtatatag ng pagbabangko (sa partikular sapamamagitan ng mga bahay ng Rockefeller, Morgan, at Kuhn, Loeb at Co.), kaya ang mga patakaran ng Us ng pumasok sa digmaan sa alyadong panig natagpuan nito ang pinaka matinding mga tagasuporta sa mga pang-ekonomiyang pili (kapansin-pansin ito sa law firm ng jp Morgan at Co. bilang ang kinatawan ng piskal ng banko ng England at monopolyo na nasa ilalim ng sulat ng Britanya at French magkabigkis bilang isang mayoryang gumagawa ng armas, at na kinakatawan sa pangangasiwa ni Wilson sa pamamagitan ng mga makapangyarihang pwersa gaya ng W.G. McAdoo, kalihim ng pundong salapi at manugang ni Wilson; Colonel P.M. House, Wilson's intimate foreign policy adviser; at B. Strong, gobernador ng Federal Reserve Bank ng New York).[^29] + +[^20]: Sa matalik na ugnayan ng estado at digmaan, tingnan ang mahalagang pag-aaral ayon sa Ekkehart Krippendorff, *Staat at Krieg* (Frankfurt/M.: Suhrkamp, 1985); ganoon din sa Charles Tilly, "paggawa ng digmaan at paggawa ng estado bilang krimen," kay Peter Evans, et al. eds., *Pagbabalik sa Estado* (Cambridge: Cambridge University Press, 1985); Robert Higgs, *krisis at Leviathan* (New York: Oxford University Press, 1987). + +[^21]: Ang salitang "liberal" ay dito at ang sumusunod na ginagamit sa mga tradisyonal na kahulugan ng Europa at hindi sa kasalukuyang araw ng Us na ang kahulugan bilang isang kasingkahulugan para sa mga "sosyalista" o "sosyal-demokratiko." + +[^22]: Isang mataas na katangian na halimbawa ng kaugnayang ito sa pagitan ng isang patakaran ng deregulasyon sa panloob at ibayong panlabas agresibo ay ibinigay sa pamamagitan ng administrasyong Reagan. + +[^23]: Sa mga sumusunod makikita din natin ang Hans-Hermann Hoppe, "Ang ekonomiko at sosyalohiya ng pagbubuwis," sa *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* 1, no. 2 (1990); supra chap. 2. + +[^24]: Sa importansya ng "politikal na anarkiya" para sa pinagmulan ng kapitalismo, tignan si Jean Baechler, *Ang Pinagmulan ng Kapitalismo* (New York: St. Martin's, 1976), chap. 7. + +[^25]: Sa imperyalismo ng British, tingnan ang Lance E. Davis at Robert A. Huttenback, *Kayamanan at ang Pagtugis ng Imperyo: ang ekonomyang pampulitika ng imperyalismong Britanya 1860–1912* (Cambridge: Cambridge University Press, 1986). + +[^26]: Tingnan dito at ang sumusunod E. Krippendorff, *Staat at Krieg*, pp. 97-116. + +[^27]: Tingnan ang talahanayan sa Ekkehart Krippendorff, *mamamatay ang amerikanische Strategie* (Frankfurt/M. Suhrkamp, 1970), p. 43ff. + +[^28]: Dalawampung siglo Us foreign policy, tingnan sa Leonard P. Liggio, "Patakaraang panlabas ng American at pambansang seguridad Management" sa Radosh at Rothbard, *A bagong kasaysayan ng Leviathan*; Rothbard, *Para sa isang bagong kalayaan,* chap. 14. + +[^29]: Tingnan sa mga sa Rothbard, *Misteryo ng pagbabangko*, pp 230 – 47; ang papel ng mga Morgans sa pagtulak ng pangangasiwa ni Wilson sa digmaan, lalo tingnan si Charles Tansill, *Amerika ay napunta sa digmaan* (Boston: Brown, 1938), chaps. II–IV. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_05.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_05.md new file mode 100644 index 000000000..7e1447107 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_05.md @@ -0,0 +1,51 @@ +Mayroon lamang isang mahalagang elemento na nawawala pa rin mula sa isang kumpletong pagbabagong-tatag ng kaayusan sa kasalukuyang internasyonal: pera. Sa natural na interes ng estado na palawakin ang teritoryo nito sa militar; at samakatuwid, dapat isa asahan ang isang ugali patungo sa isang kamag-anak na konsentrasyon ng mga estado. Nasa interes din ng estado na makibahagi sa "monetary imperyalismo" (ibig sabihin, upang palawigin ang kapangyarihan ng pag-iwas sa mga mas malaking teritoryo); sa gayon, ang isang pagkahilig patungo sa isang isang-daigdig na pera sa papel ay dapat na inaasahan. Ang parehong mga interes at ang mga tendensya ay umakma sa isa't isa. Sa isang banda, ang anumang hakbang sa direksyon ng isang internasyonal na counterfeiting cartel ay tiyak na mabibigo kung hindi ito kinumpleto sa pamamagitan ng pagtatatag ng militar na pangingibabaw at herarkiya. Ang panlabas at panloob na pang-ekonomiyang mga presyur ay may posibilidad na sumabog sa kartel. Sa militar na higit na kagalingan, gayunpaman, posible ang isang kartel sa pagpintog. Sa kabilang banda, sa sandaling ang pangingibabaw ng militar ay naging posible ng isang kartel, ang tunay na estado ay maaaring palawakin ang kanyang mapagsamantalang kapangyarihan sa ibang mga teritoryo na walang karagdagang digmaan at panunupil. Sa katunayan, ang internasyonal na kartelisasyon ng counterfeiting ay nagbibigay-daan sa nangingibabaw na estado na ipagpatuloy ang mas sopistikadong (ibig sabihin, hindi gaanong nakikita) ay nangangahulugang hindi maaaring makamit ang digmaan at pagsakop. + +Sa unang hakbang ay isang nangingibabaw na estado (isang estado, iyon ay, na maaaring magwasak ng isa pang militar at itinuturing na may kakayahang gawin ito, lalo na ng dominadong gubyerno) ay gagamit ng nakahihigit na kapangyarihan nito upang ipatupad ang isang patakaran ng international koordinadong implasyon. Ang sarili nitong sentral na bangko ay nagtatakda ng tulin ng lakad sa proseso ng pag-iwas, at ang mga sentral na bangko ng mga pinangungunahan na estado ay iniutos na pahintulutan kasama ang nangingibabaw na estado. Sa mga praktikal na termino, ipinapataw ang pera ng pera ng dominating estado bilang isang reserbang pera sa mga banyagang sentral na bangko, at napipilitang gamitin ito bilang batayan para sa kanilang sariling mga aksyon sa implasyon. + +Hindi napigilan ng aktwal na demand ngunit lamang sa pamamagitan ng pampublikong opinyon, ito ay medyo madali para sa isang nangingibabaw na estado upang magawa ang layuning ito. Ang direktang pagsakop sa teritoryo at ang direktang pagpapatupad ng sarili nitong pera sa mga banyagang teritoryo ay maaaring humahadlang dahil sa estado ng pambansa o dayuhang opinyon ng publiko. Ngunit sa kapangyarihan na sirain ang anumang tiyak na dayuhang pamahalaan-kahit na naisip na ito ay hindi sapat na malakas para sa isang kumpletong pag-aalala ay kinakailangan upang ang nangingibabaw na estado ay magtagumpay sa *pananalapi* ng imperyalismo. + +Panloob, malamang na hindi makatagpo ng anumang pagtutol. Ang gobyerno mismo ay nasiyahan sa solusyon na ito. Sa sandaling ang sariling pera ay nagtatrabaho bilang isang reserbang pera ng mga bangko sa ibang bansa kung saan pagkatapos ay pyramid ang kanilang iba't ibang mga pambansang papel na pera, pagkatapos ay magiging posible ito upang makagawa ng halos walang gastos na ekspropriasyon ng mga dayuhang may-ari ng ari-arian at mga tagagawa ng kita nang hindi kinakailangang takutin ang mga kahihinatnan. Katulad nito, ang sarili nitong bangko at negosyo na piling tao ay handa na tanggapin ang ganitong kaayusan, dahil maaari rin silang ligtas na lumahok sa dayuhang pagsasamantala. Ang mga bangko sa partikular ay masigasig. At ang publiko ay hindi gaanong nalalaman kung ano ang nangyayari, o isinasaalang-alang ang pagsasamantala ng mga dayuhan maliban sa mga problema sa panloob. + +Sa labas, ang mga usapin ay bahagyang mas kumplikado. Ang dominadong estado ay nawawalan ng mga mapagkukunan sa dominasyon bilang resulta ng salapi na rehimen. Ngunit nahaharap sa posibilidad na mawala ang panloob na kontrol nito, natural na mas gusto nito ang pagtanggap sa isang pamamaraan na hindi lamang nagpapahintulot nito na manatiling may kapangyarihan ngunit upang aktwal na magpatuloy sa sarili nitong mapanlinlang na mga ekspropriasyon ng sarili nitong populasyon sa pamamagitan ng pagpapalaki ng pera nito sa itaas at sa alinsunod sa paglikha ng pera sa dominasyong estado. Para sa mahalagang dahilan ng bangko at mga elite ng negosyo, bilang unang receiver ng pekeng pera ng kani-kanilang estado, ay handa na tanggapin ang solusyon na ito. At ang pangkalahatang publiko sa mga teritoryo na pinangungunahan, na sa pamamagitan ng pag-aayos ay napapailalim sa isang dobleng patong ng pagsasamantala sa mga elite ng mga dayuhang estado sa ibabaw ng isang pambansang estado at piling tao, ay higit sa lahat hindi alam ng lahat ng ito at nabigo na kilalanin ito bilang isang mahalagang dahilan ng sarili nitong matagal na pang-ekonomiyang dependency at kamag-anak pagwawalang-kilos sa buong dominanteng bansa. + +Ang unang hakbang na ito, gayunpaman, ay hindi nagbibigay ng perpektong solusyon. Ang internasyonal na sistema ng pera ay nailalarawan sa pamamagitan ng isang nangingibabaw na pera ng papel, at ng maraming mga pambansang mga perang papel na pyramiding sa ibabaw nito, at malayang nagbabago ang mga halaga ng palitan sa pagitan ng mga pera. + +Sa isang banda, ito ay mas mababa kaysa sa kasiya-siya para sa nangingibabaw na estado, dahil sa ilalim ng mga pangyayaring ito ang sapat na silid ay naiwan para sa posibilidad ng sarili niyang pera na bumababa sa iba, at ang ganitong pag-unlad ay magbubunga ng sarili nitong papel bilang dominanteng kapangyarihan. Para sa mga kabayaran ng palitan ay hindi eksklusibong natutukoy ng mga patakaran ng implasyon sa iba't ibang mga sentral na bangko. Sa huli at * ceteris paribus*, natutukoy ang mga ito sa pamamagitan ng pagbili ng pariti ng kapangyarihan [^30] At kahit na ang isang dominadong sentral na bangko ay kusang lumalaki kasama ang dominanteng sentral na bangko, iba pang mga kadahilanan (tulad ng mas mababang antas ng pagbubuwis at regulasyon, halimbawa) maaari pa ring mapahalagahan ang pera nito laban sa na dominanteng estado. + +Sa kabilang kamay, ang pagkakaroon ng isang maraming pera na malayang nagbabago laban sa bawat isa ay, gaya ng ipinaliwanag nang mas maaga, dysfunctional ng ang tunay na layunin ng pera. Ito ay isang sistema ng bahagyang palitan. Lumilikha ito ng mga kaguluhan sa impormasyon, gumagawa ng makatuwirang pang-ekonomiyang pagkalkula, gayunpaman ay humahantong sa mga hindi epektibo sa loob ng sistema ng produksyon na kung saan ang nangingibabaw na estado ay parasitikong pagpapahinga. + +Kaya naman, upang tiyakin ang kanyang nangingibabaw na posisyon at mapakinabangan nang husto ang naaangkop na kita, sa pangalawang hakbang ang isang dominanteng estado ay walang paltos na susubukan upang itatag ang isang internasyonal na- at sa huling unibersal- ang monopolistikong kontrolin at inisyu ng pera nang direkta sa pamamagitan ng sarili nitong sentral na bangko o hindi direkta sa pamamagitan ng internasyunal o pandaigdig na bangko na pinangungunahan ng sentral na bangko nito. + +May ilang mga hadlang sa daan patungo sa layuning ito. Gayunpaman, kapag ang unang hakbang ay matagumpay na nakumpleto, wala sa kanila ang tila hindi malulutas. Natural, ang dominadong estado ay mawawalan ng ilang kapangyarihan ng paghuhusga sa ilalim ng kaayusang ito. Ngunit ito ay dahil sa ang katunayan na ang ekonomiya mismo ay mas mahusay na gumagana, masyado, kung ang kalkulasyon ng kalkulasyon sa internasyonal na kalakalan ay nabawasan. Dagdag pa, ang bangko at negosyo na piling tao sa parehong bansa ay magiging kaakit-akit sa pabor ng naturang rehimen ng pera at gagamitin ang kanilang mga malapit na relasyon sa kani-kanilang mga estado at mga internasyonal na koneksyon upang itaguyod ang pag-aampon nito. Para sa, pagkatapos ng lahat, ang mga bangko at mga pang-industriyang kumpanya ay nasa negosyo din ng paggawa ng pera sa pamamagitan ng produksyon at palitan. Ang malayang paglipat ng mga klase ng palitan ay isang artipisyal na balakid sa kanilang pagtugis sa ganitong pang-ekonomiyang interes. At masasalamin sila bilang mas epektibo sa pamamagitan ng mas malalaking negosyo, dahil ito ay malaking negosyo, sa partikular, para sa kung saan ang mga banyagang kalakalan ay gumaganap ng isang mas mahalagang papel. + +Sa katunayan, ang pinakamatinding paglaban sa pag-aampon ng isang internasyonal na pera ay dapat na hindi inaasahan mula sa mga estado at ng mga elite sa ekonomiya, ngunit mula sa pangkalahatang publiko. Sa loob ng isang internasyonal na pera ay nagpapahiwatig ng pagbibigay ng isang bihasa, ito ay tumatakbo laban sa napaka nasyonalismo na ang lahat ng mga estado ay sabik na nagtatagal nang mahaba. Ito ay magiging isang problema lalo na kung ang publiko sa mga pinangungunahan na mga bansa ay hiniling na gamitin nang direkta ang pera ng dominanteng estado-pangalan at lahat-dahil ang pinagbabatayan ng imperyalistang likas na katangian ng naturang sistema ng pera ay magiging malabo na maliwanag. Ngunit may ilang antas ng diplomasya at propaganda ng pasyent, ang problemang ito ay parang nalulusaw, masyadong. Ang isang bagong pera na may bagong pangalan ay dapat na likhain at tinutukoy sa mga tuntunin ng mga umiiral na pambansang pera upang hindi pukawin ang mga sentro ng nasyonalismo o anti-imperyalista. Ang bagong pera na ito ay dapat lamang maging sobra sa halaga ng mga pambansang pera (na kung saan ay tinukoy sa mga tuntunin ng bagong pera) upang ibyahe ang lahat ng mga pambansang pera mula sa sirkulasyon (alinsunod sa batas ni Gresham).[^31] Ito ay dapat na sinamahan ng patuloy na pag-apila ng mga estado at ng mga pang-ekonomiyang elitista sa tunog ng intuwisyon ng pangkalahatang publiko na-anuman ang lahat ng nasyonalistikong damdamin-Ang malayang pagbabagu-bago ng pambansang salapi ay isang anachronistic institusyon na pumipihit ng makatwirang pang-ekonomiyang kalkulasyon, at ito ay sa lahat ng interes na magkaroon ng isang internationally (at kung posible sa lahat) Ang paggamit ng pera tulad ng internasyunal na sistema ng pagbabangko sa ilalim ng pamumuno ng bangko sentral ng dominanteng estado ay handang magbigay. Maliban sa anumang marahas na pagbabago sa pampublikong opinyon sa direksyon ng isang pinalakas na pribadong ari-arian at tunog na oryentasyon ng pera at isang naaayon na nadagdagan na antistat na pagbabantay, walang maiiwasan ang nangingibabaw na estado sa pagkamit ng kumpletong pandaigdig na pandaraya sa pagmamay-ari. At may pera sa mundo at bangko sa mundo sa lugar, at kinokontrol ng bangko sentral ng dominanteng estado, ang isang mapagpasyang hakbang ay kinuha upang maabot ang pangwakas na layunin nito na itatag ang sarili bilang isang ganap na gubyernong mundo, na may kontrol sa buong mundo hindi lamang sa paglilibang, kundi pati na rin sa pagbubuwis at regulasyon ng batas. + +Sa liwanag ng paliwanag na ito ng salaping imperyalismo at ang punsyon nito bilang isang "natural" (mula sa istatistika ng pananaw, iyon ay) makadagdag sa pagpapalawak sa militar, ang natitirang mga piraso mula sa kasaysayan ng internasyunal na pulitika ay nabuo. Kasabay ng pagtaas ng Great Britain sa ranggo ng nangunguna sa imperyalistang bansa ng bansa ay naging isang tunay na imperyalismo. Hindi ganap na libre sa oras ng lahat ng panloob na mga hadlang sa paraan ng pag-hadlang, Ang mga bansa na dominado sa Britanya ay pinilit na panatilihin ang kanilang mga reserba sa anyo ng mga esterlinal na balanse sa London, kung saan tinatangkilik ng Bangko ng Inglatera ang mga ito sa ginto. Sa ganitong paraan, ang mga bansang ito ay pyramid ng kanilang mga pambansang pera sa ibabaw ng libra, at ang Britanya ay makapagpapalabas ng mga tala ng tapat sa ibabaw ng ginto nang hindi natatakot ang isang pag-agos ng ginto. Sa pagtanggi ng Britanya at ang kasabay na pagtaas ng gobyerno ng Estados Unidos sa posisyon ng nangungunang kapangyarihan ng militar sa mundo, Ang dalubhasang imperyalismo ay unti-unti na pinalitan ng isang dolyar na imperyalismo. Sa pagtatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, na pinalawak ang pangingibabaw ng US sa buong mundo, at napatibay nang husto sa kasunduan ng Bretton Woods, ang dolyar ay naging world reserve currency kung saan nadagdagan ng lahat ng iba pang mga estado ang kanilang mga tala sa pambansang pera. [^32] Sa ilang sandali, nagpapanatili pa rin ng U.S.. ang pagkukunwari sa mga redeeming na banyagang sentral na bangko sa ginto,at medyo limitado ang sarili nitong potensyal na implasyon. Gayunpaman, hindi ito pumigil sa matatag na dolyar na pag-counterfeit sa taas ng ginto mula sa nangyari. Ang posisyon ng US bilang dominanteng kapangyarihang pang-militar sa mga pwersang militar (pansamantala pormal na nakatuon sa maraming mga kaso ng militar, laluna sa NATO) ay pinahintulutan ito upang pilitin ang mga dayuhang pamahalaan na ipatupad ang kanilang karapatan na humingi ng pagtubos kung gaano lamang, kaya ang sarili nitong dolyar Ang implasyon ay maaaring mangyari nang hindi maitakda ang mga kontraktwal na kahihinatnan. At kapag ang patakaran sa counterfeiting ay nag-udyok sa mga dayuhang pamahalaan na maging napaka-matapang sa kanilang mga pagtatangka na makakuha ng ginto sa mga presyo sa bargain, maaaring ang superior ng militar sa gobyernong Us na sa wakas ay pinahintulutan ito upang bigyan ang lahat ng pagkukunwari at ipahayag ang mga irredeemable na tala nito. Simula noon ang Federal Reserve System ay nakuha ng posisyon sa isang counterfeiter sa huling resort sa buong internasyonal na sistema ng pagbabangko.[^33] + +Ang imperyalistang kalikasan ng pamantayang dolyar na ito ay may malaking epekto sa mga instrumento tulad ng International Monetary Fund (IMF), International Bank for Reconstruction and Development (IBRD), at Bank for International Settlement (BIS). [^34] Ang pera at kredito, na nilikha ng isang welga ng panulat, ay naipasa mula sa mga institusyon na pinamunuan ng U.S una sa mga banyagang pamahalaan na nagpapalawak ng kanilang mga pambansang pera sa ibabaw nito at ipinasa ang perang ito sa kanilang sariling kartelized sistema ng pagbabangko, pagdaragdag ng karagdagang dosis ng counterfeiting, pagkatapos ay ipinasa ito sa iba't ibang mga estado 'paboritong mga establisyementong pang-negosyo kung saan ito ripples sa pang-ekonomiyang kapaligiran. Ang kahilera sa daloy ng pera na ito ay isang baligtad na proseso ng kita at muling pamimigay ng kayamanan mula sa paligid sa mga pambansang negosyo at pagbabangko ng mga piling tao at iba't ibang estado ng bansa pati na rin mula sa mga dominadong teritoryo sa gobyerno ng U.S at ang bangko at negosyo ng U.S na itinatag bilang sentro ng pananalapi ng mundo. + +Mula sa isang sosyolohikal na pananaw, ang mga kahihinatnan ay partikular na kagiliw-giliw na kung ang dalawang pinagsamang mga proseso na ito ay ipaibabaw sa mga bago at modernong pyudal na mga lipunan. Ang ganitong mga bansa, lalo na sa Africa, Asia, Sentral at Timog Amerika, ay karaniwang nailalarawan sa pamamagitan ng isang uri ng mga pyudal na panginoong maylupa, o pyudal na mga panginoong maylupa-pinalitan-pinansiyal-na-industriyalisado-na nakokontrol sa aparatong pang-estado at karamihan ay naninirahan sa kapital-lungsod-at-upuan-ng-gobyerno; at sa pamamagitan ng isang klase ng higit sa lupa, umaasa na mga magsasaka na nakalat sa kanayunan at nagtutukod sa estado, ang pyudal na piling tao, at ang kabiserang lunsod sa pamamagitan ng pagbabayad ng mga renting lupa.[^35] Ang imperyalismong Dolyar ay nangangahulugan ng pagtataguyod ng pyudal na patakaran, pagsuporta at pakikilahok sa pagsasamantala ng isang mahihirap na magsasaka at kanayunan ng isang parasitiko na pyudal at ang kabiserang lunsod, at nag-aambag sa panunupil sa huli ng anumang liberasyonistang kilusang reporma sa lupa. Sa katunayan, ang tipikal na pag-ikot ng Ikatlong Daigdig ay walang awa na pang-aapi ng gubyerno, at mga rebolusyonaryong kilusan, digmaang sibil, panibagong panunupil, at prolonged dependency na ekonomiya at masa ng kahirapan ay isang malaking lawak na dulot at pinapanatili ng internasyonal na sistema ng pananalapi ng Estados Unidos. + +Mula noong 1971, lalo na, nadagdagan ang mga pagsisikap na ginagawa sa direksyon ng ikalawang hakbang sa proseso ng pagpapalawak ng salapi ng isang bayan. Hindi lahat ng humigit-kumulang 160 ay malayang nagbabago ang mga pera ay talagang nagpapakita ng problema, dahil ang karamihan sa kanila ay walang panganib para sa mga panloob na kadahilanan ng pagpapahalaga laban sa dolyar at sa gayong paraan ay nagpapalakas sa kapangyarihan ng mga estado ng vis-à-vis ng gobyerno ng Estados Unidos, o maglaro sila tulad ng isang maliit na papel sa internasyonal na kalakalan na ang kalkulasyon ng kaguluhan at ipinakilala sa pamamagitan ng kanilang pag-iral ay higit sa lahat hindi gaanong mahalaga. Gayunman, dahil sa kamag-anak ng kanilang mga pera at ang kanilang mahalagang papel sa internasyonal na kalakalan, ang mga pangunahing estado ng Kanlurang Europa pati na rin ang Japan ay isang problema. Samakatuwid ito ay sa mga estado at mga pera sa partikular na U.S-humantong sa pagtatangka upang lumikha ng isang pera sa mundo na tumutulong upang isakatuwiran ang pang-ekonomiyang pagkalkula at sa parehong oras pangalagaan ng U.S. dominasyon at karagdagang pagtaas ng sariling kapangyarihan ng implasyon ay direkta. Ang paglikha ng mga Special Drawing Rights (SDRs), ay tinukoy sa simula sa mga tuntunin ng labing-anim at kalaunan limang nangungunang mga bansa sa pag-export, at inilabas ng IMF, ay isang paglipat patungo sa isang isang-daigdig na pera at isang-mundo bangko sa ilalim ng dominasyon ng US.[^36] Ang isa pang mahalagang pagpuntirya patungo sa layuning ito ay ibinigay sa pamamagitan ng mga gawain ng Trilateral Commission (TC), na itinatag noong 1973 bilang isang sangay ng Konseho ng Foreign Relations ni David Rockefeller. Binubuo ng mga 300 na mataas at maimpluwensyang pulitiko, bangkero, negosyante, pati na rin ang intelektwal at manunulat mula sa Hilagang Amerika, Kanlurang Europa at Japan, ginawa ng TC ang pagtatatag ng perang papel sa mundo at ang isang sentral na bangko sa mundo ang pangunahing pag-aalala nito.[^37] Taimtim na sinusuportahan ng TC bilang isang panggitnang hakbang patungo sa panghuling layunin na ito pati na rin ng maraming iba pang mga pulitiko na pang-industriyalisasyon sa asosasyon na may malaking pagsasapawan ng pagiging kasapi sa TC at nakatuon sa parehong mga dulo, tulad ng Komite sa Pagkilos para sa Europa, ang Asosasyon para sa Monetary Union ng Europa, ang Banking Federation ng European Community, ang ECU Banking Association, ang Basel Committee at ang Wilton Park Group, malaking pag-unlad ay ginawa sa pagpapantay sa European at harap ng pera. Noong 1979, ang bagong likhang European Currency Unit (ECU), na ibinigay sa ilalim ng aegis ng European Economic Community, unang lumitaw. Tinukoy bilang isang average na timbang ng sampung European na pera, at tinulungan ng mga organisasyon tulad ng European Monetary System, ang European Investment Bank, ang Lipunan para sa Pandaigdigang Interbank Financial Telecommunications, at ang European Monetary Cooperation Fund, ang ECU ay ipinapalagay na isang mas mahalagang tuntunin. Dahil bilang isang average na ito ay mas pabagu-bago ng isip kaysa sa iba't ibang mga pambansang pera, Ang mga multinasyunal na bangko at mga korporasyon sa partikular ay natagpuan na lalong kaakit-akit upang gamitin ang ECU bilang isang yunit ng account at isang daluyan ng pag-areglo: ang pang-ekonomiyang pagkalkula ay hindi gaanong mapaniniwalaan na may tatlong pera lamang-ang ECU, ang yen, at ang dolyar-kaysa sa isang dosena. Noong 1998, ayon sa opisyal na kasunduan sa intergovernmental, ang European Central Bank ay itinatag at ang ECU ay naging ang all-European currency na bumubuo ng lahat ng pambansang pera.[^38] + +Sa pamamagitan ng European na kalkulasyon ng kaguluhan na nalutas, kung gayon, at partikular na ang mga bansa sa matitigas na pera sa Europa ay neutralisahin at nagkapinsala sa loob ng isang kartel na sa pamamagitan ng likas na katangian nito ay higit na pinapaboran laban sa mga di-gaanong implasyon ng mga bansa upang maprotektahan at mapalawak ang pananakop ng U.S. sa Europa, maliit na talaga ay mananatiling tapos na. Sa pamamagitan lamang ng mahalagang tatlong sentral na bangko at pera at pangingibabaw ng U.S. sa Europa at Japan, ang mga kandidato na pinili bilang isang U.S-dominado ng World Central Bank ay ang IMP o ang BIS: at sa ilalim ng mga aegis nito, sa simula ay tinukoy bilang isang basket ng dolyar, ang ECU, at ang yen, ang "phoenix" (o anumang iba pang pangalan nito ay maaaring) ay tumaas bilang isang isang-mundo na perang papel-maliban na lamang kung, ang opinyon ng publiko bilang ang tanging hadlang sa paglago ng pamahalaan ay sumasailalim sa malaking pagbabago at ang publiko ay nagsisimula upang maunawaan ang aralin na ipinaliwanag sa aklat na ito: ang pangangatuwiran pang-ekonomiya pati na rin ang katarungan at moralidad ay humihingi ng pandaigdigang pamantayan ng ginto at libre, 100-porsiyento ay nagpoprotekta sa pagbabangko pati na rin ang mga libreng merkado sa buong mundo; at ang gobyernong mundo, isang pandaigdigang bangko sentral at isang pandaigdigang perang papel-salungat sa mapanlinlang na impresyon na kumakatawan sa mga unibersal na halaga-ang tunay na nangangahulugang ang universalization at pagpapataas ng pagsasamantala, huwad-pandaraya at pagkasira ng ekonomiya.[^39] + +[^30]: Sa pagbili ng kapangyarihan ng teorya ng parity, tingnan sa mises, *Human Action,* pp. 452-58; Rothbard, *Tao, Ekonomiya, at Estado,* pp. 715-22. + +[^31]: Sa batas ni Gresham makikita ang Mises, *teorya ng pera at kredito*, pp. 75, 77; *Human Action*, pp. 781-83; Rothbord, *Kapangyarihan at Merkado*, pp. 29-31. + +[^32]: Sa pamantayan ng dolyar na itinatag sa sistema ng Bretton Woods, tingnan ang Henry Hazlitt, *Mula sa Bretton Woods to World inflation* (Chicago: Regnery, 1984). + +[^33]: Mula noong 1971, kung saan ang oras ng pamantayan ng ginto ay nasuspinde sa wakas, mas maraming pera ang nalikha kaysa noong una ay naipon ng lahat ng mga bansa sa mundo mula noong simula ng oras. + +[^34]: Sa uri ng imperyalista ng mga institusyong ito, tingnan din ang Gabriel Kolko, *Ang Pulitika ng Digmaan, Ang Mundo at Dayuhang Patakaran ng Estados Unidos 1943-1945* (New York: Random House, 1968), pp. 242–340. + +[^35]: Tingnan ang Paul A. Baran, *Pampulitikang Ekonomiya ng paglago* (New York: Monthly Review Press, 1957), chaps. V-VI. + +[^36]: Tingnan ang Hazlitt, mula sa Bretton Woods sa World Inflation. + +[^37]: Ang isang sample ng mga kilalang mga miyembro ng US ng Trilateral Commission ay kinabibilangan ni David M. Abshire, tagapayo sa Pangulo; Frank C. Carlucci, pambansang tagapayo sa seguridad; J.C. Whitehead, Deputy Secretary of State; Alan Greenspan, Tagapangulo ng Federal Reserve System; Winston Lord, Ambassador sa China; George Bush, Pangulo; Paul A. Volcker, dating Tagapangulo ng Federal Reserve System; Alexander Haig, dating Kalihim ng Estado; Jean Kirkpatrick, dating Ambassador sa U.N.; David A. Stockman, dating pinuno ng OMB; Caspar Weinberger, dating Kalihim ng Pagtatanggol; W. Michael Blumenthal, dating Sekretaryo ng Treasury; Zbigniew Brzezinski, dating tagapayo ng pambansang seguridad; Harold Brown, dating Kalihim ng Depensa; James E. (Jimmy) Carter, dating Pangulo; Richard N. Cooper, dating Pangalawang Sekretarya ng Estado para sa Pang-ekonomiya at kagawaran ng Pananalapi; Walter Mondale, dating Bise Presidente; Anthony M. Solomon, dating Pangalawang Seretarya para sa mga usapin sa pananalapi; Cyrus Vance, dating Sekretarya ng Estado; Andrew Young, dating Ambassador sa U.N.; Lane E. Kirkland, pinuno ng AFL-CIO: Flora Lewis, *New York Times*; Thomas Johnson, *Los Angeles Times*; George Will, ABC Telebisyon at *Newsweek*. + +[^38]: Tingnan din dito si Jeffrey Tucker, "Ang Kontribusyon ng Menger at Mises sa Mga Pundasyon ng Austrian sa Pamamahala ng Pera na Kasama ng Isang Modernong Aplikasyon," (manuskrito 1988), iniharap sa ika-13 na taunang kumperensya ng The Association for Private Enterprise Education, Cleveland, Ohio; at Ron Paul, "Ang Paparating na Monetary Order," Isang Espesyal na Ulat mula sa *Ron Paul Investment Letter* (1988). Ang mga prominenteng taga-Europa ay tahasang sumusuporta sa ideya ng isang European Central Bank, ang ECU, at sa wakas ang isang pera sa mundo ay kinabibilangan ng: G. Agnelli, Tagapangulo ng FIAT, TC; J. Deflassieux, Tagapangulo ng BIS, TC; G. FitzGerald, dating Punong Ministro ng Ireland, TC; L. Solana, Presidente ng Compania Telefonica Nacional de Espana,TC; G. Thorn, Pangulo ng Komunidad ng Europa at dating Punong Ministro ng Luxembourg, TC; N. Thygesen, Propesor ng Economics, Copenhagen University, TC; U. Agnelli, Pangalawang Pangulo ng FIAT; E. Balladour, Ministro ng Pananalapi ng France; Brady, Dillon Read Investments; J. Callaghan, dating Punong Ministro ng Britanya; K. Carstens, dating Pangulo ng West Germany; P. Coffey, Propesor ng Economics University of Amsterdam; E. Davignon, dating European Commissioner; J. Delors, dating Presidente ng komunidad ng Europa; W. Dusenberg, Presidente ng BIS; L. Fabius, dating Punong Ministro ng Pransiya; J.R Fourtou, Presidente ng Rhone-Poulence; R. d. La Jemere, dating Gobernador ng Banque de France; V. Giscard d'Estaing, dating Presidente ng Pransiya; Ch. Goodhart, Propesor ng Pagbabangko, London School of Economics; P. Guimbretiere, Direktor ng proyekto ng ECU ng Komunidad ng European; W. Guth, Pamgulo ng Deutsche Bank; E. Heath, dating Punong Ministro ng Britanya; M. Kohnstamm, dating Pangulo ng European University Institute, Florence; N. Lawson, British Chancellor ng Exchequer; L.M. Leveque, Pangulo ng Credit Lyonnais; L. Lucchini, Pangulo ng Confindustria Italy; F. Maude, British Minister para sa Corporate at Consumer Affairs; P. Mentre, Tagapangulo ng Credit National, France; H.L Merkle, Tagapangulo ng Bosch Gmbh, West Germany; Mitterrand, Pangulo ng Pransiya; J. Monet, tagapagtatag ng European Community; P.X. Ortoli, Pangulo ng Kabuuang Langis at dating Komisyonado ng Komunidad ng Europa; D. Rambure, Credit Lyonnais; H. Schmidt, dating Chancellor ng West Germany at Editor ng yumao *ZEIT*; P. Sheehy, Tagapangulo ng BAT Industries; J. Solvay, Tagapangulo ng Solvay, Belgium; H. J. Vogel, Tagapangulo ng Aleman Social Democratic Party; J. Zijlstra, dating Pangulo ng Nederlandse Bank. + +[^39]: Si Jeffrey Tucker ng Ludwig von Mises Institute ay nagkaroon ng mahalagang impluwensya sa aking pagkaunawa sa dynamics ng internasyunal na sistema ng pera-sa pamamagitan ng mga madalas na talakayan pati na rin sa pamamagitan ng pagbibigay sa akin ng daan sa kanyang sariling kaugnay na pananaliksik. Hindi na kailangang sabihin, lahat ng mga pagkukulang ay ganap na sa aking sarili. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_01.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_01.md new file mode 100644 index 000000000..b7709ee26 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_01.md @@ -0,0 +1,59 @@ +## Ang Pagsusuri sa klase ng Marxistang at Awstrya + +Gagawin ko ang sumusunod na kabanata na ito: Una, Ihahayag ko sa isang sanaysay na binubuo ang hard-core ng teorya ng kasaysayan ng Marxistang. Ihahabol ko na lahat sila ay talagang tama. Pagkatapos ipapakita ko kung paano ang mga totoong sanaysay na ito ay nanggaling sa marxismo na mula sa hindi totoong panimulang punto. Sa wakas, Gusto kong magpatotoo kung paano ang Awstryanismo sa tradisyon ng Mises-Rothbard na maaaring magbigay ng isang tama pero may katiyakang iba-ibang pagpapaliwanag kanilang katumpakan. + +Hayaan akong magsimula kasama ang hard-core ng sistemang paniniwala ng Marxistang: [^1] + +1. "Ang kasaysayan ng sangkatauhan ay ang kasaysayan ng labanan ng mga klase."[^2] Ito ay ang kasaysayan ng pagpupumiglas sa pagitan ng isang maliit na nakapangyayaring klase at isang mas malaking klase na pinagsasamantalahan. Ang pangunahing anyo ng pagsasamantala ay ekonomiya: Ang nakapangyayaring klase ng pagkamkam ng parte ng mapanlikhang pagbubuhos ng pinagsamantalahan o, tulad ng sinabi ng mga Marxistang, "ito ang nararapat sa isang sobrang sosyal na produkto at ginagamit ito para sa ngayong mga layunin ng pagkunsumo." +2. Ang nakapangyayaring klase ay pinag-isa sa pamamagitan nito karaniwang interes ng pagtitibay nito sa mapagsamantalang posisyon at labis na pagpapalaki nito sa pagsasamantala sa pag-angkin ng sobrang produkto. Hindi kailanman ito kusang isusuko ang kapangyarihan o pagsasamantala sa kinikita. Sa halip, anumang pagkawala ng kapangyarihan o ng kita ay dapat makipagbuno palayo mula dito sa pamamagitan ng pakikibaka, na ang kinalabasan sa huli ay depende sa kamalayan ng klase ng pinagsamantalahan, hal., sa panahon o hindi at sa anong paglawak ang pinagsamantalahan ay may kamalayan sa kanilang katayuan at sinadyang makipagkaisa sa ibang mga miyembro ng klase sa karaniwang pagsalungat sa pagsasamantala. +3. Klase ng patakaran na ipinakikilala ang una mismong tiyak na kaayusan tungkol sa trabaho ng mga karapatan sa pag-aari o, sa Marxistang terminolohiya, sa tiyak na "mga kaugnayan ng produksyon." Nang sa gayon ay maprotektahan ang kaayusang ito o ang mga kaugnayan sa produksyon, ang mga anyo ng naghaharing klase at nasa utos ng estado na ayon sa patakaran ng pamahalaan ng pamimilit at pagpipigil. Ang estadong nagpapatibay at tumutulong sa pagpaparami ng isang binigay na klase ng kaayusan sa pamamagitan ng administrasyon ng sistema ng "klase ng katarungan," at tutulungan ito sa paglikha at sa suporta ng ideolohikal na magarang kaayusan ng disenyo upang mapahiram ng pagkaletihimo upang lumabas ang klase ng patakaran. +4. Sa loob, ang proseso ng kompetisyon sa hindi hihigit na nakapangyayaring klase sa bumubuo ng isang kaugaliang patungo sa karagdagang konsentrasyon at sentralisasyon. Isang sistema ng maraming polar ng pagsasamantala ay unti-unting napapalitan sa pamamagitan ng oligarkik o isang monopolitiko. Mas kumukonti at kumukonti ang mga lunsaran ng pagsasamantala sa naiwang operasyon, at yaong mga nagagawa ay makakadagdag sa pagbuo sa isang kautusan ng hierarchical. Sa panlabas (hal., bilang pagbati sa sistemang pandaigdig), itong proseso ng sentralisasyon ay maaaring (at sa lahat ng mas totohanan ay mas masusulong ito) Sa pangunguna ng imperyalista makiki-estado sa mga digmaan at sa pagsasamantalang patakaran sa pagpapalawak ng nauukol na lupa. +5. Sa huli, sa sentralisasyon at pagpapalawak ng pagsasamantalang karapatan na unti-unting nilalapitan nito ang panghuling hangganan paghahari ng mundo, klase ng karapatan na maaaring maging hindi kaayon ang pagtaas sa pagpapaunlad sa Kalalabasan at pagpapabuti ng "pinakikinabangang pwersa." pagwawalang-kilos ng Ekonomiya at maging ang krisis ay marami at maraming katangian at paglikha sa "Layunin sa mga Kundisyon" para sa paglitaw ng isang naghihimagsik na klase ng kamalayan ng pagsasamantala. Ang sitwasyon ay magiging handa para sa pagpapatatag ng isang Walang klase ng lipunan, sa "patuloy na nalalantang estado," ang pagpalit ng gobyerno ng lalaki sa lalaki sa pamamagitan ng administrasyon ng mga bagay[^3] at, sa resulta nito, hind-naririnig na kasaganaan ng ekonomiya. + +Lahat ng Sanaysay na ito pwedeng magbigay ng isang perpektong tamang pagkamakatarungan, tulad ng ipapakita ko. Sa kasamaang palad, gayon pa man, ito ay marxismo, kung saan lahat sila ay umaayon, na mayroong katapusan higit sa anumang ibang sistema ng ideyolohikal upang sirain ang kanilang katumpakan sa kanilang pinanggalingan mula sa isang malinaw na walang katotohanang teorya ng pananamantala. + +Ano itong teorya ng Marxistang sa pansamantala? Ayon kay Marx, ganito mga sistema ng sosyal na prekapitalista bilang pang-aalipin at pyudalismo ay nailalarawan ng pagsasamantala. Walang nakikipag-away sa mga ito. Kasunod ng lahat, ang pang-aalipin ay hindi isang libreng trabahador, at hindi nya masasabing may pakinabang mula sa pang-aalipin sa kanya. Sa halip, sa pagiging alipin nya binabawasan ang kahalagahan sa paggastos ng isang pagdadagdag sa kamayanan na apropyado sa pamamagitan ng amo ng alipin. Ang interes ng alipin at nang ng namamay-ari sa alipin ay talagang magkaaway. Parehong totoo bilang pagsasaalang-alang sa mga interes ng pyudal na panginoon na siyang kumuha ng isang upahang lupa mula sa isang magsasaka na siyang nagtatrabaho sa lupain mabuting-tahanan sa pamamagitan ng sarili (hal., ang magsasaka). Ang mga natamo ng panginoon ay ang pagkatalo ng magsasaka. Ito ay tunay din na pang-aalipin pati rin sa pyudalismong tunay na makakasagabal sa pag-unlad ng pinakikinabangang puwersa. Maging ang alipin ni hindi pamusabos ay magiging lumilikha tulad nila na maaaring walang pang-aalipin o kaalipinan. + +Ang tunay na bagong ideya ng Marxistang na talagang walang pagbabago tulad ng pagsasamantala sa ilalim ng kapitalismo (kung ang alipin ay magiging libreng trabahador), o kung ang magsasaka ay magdesisyon na gumawa ng kubo sa bukid ng ibang tao at magbayad ng upa kalapit para sa nagawa nito. Para makasiguro, Marx, sa kanyang sikat na kabanata 24 na unang kabuuan ng kanyang *Kapital*, na may titulong "Kaya-Tinawag na Orihinal na Pagtitipon," nagbibigay ng isang makasaysayang salaysay ng paglitaw ng kapitalismo kung saan gumagawa ng punto na mas o kahit lahat ng naunang ari-arian ng kapitalista na resulta ng pagnanakaw, pagkakulong, at pagsakop. Katulad nito, sa kabanata 25, ng "Makabagong Teorya ng Kolonyalismo," ang tungkulin ng puwersa at karahasan sa paluluwas ng kapitalismo sa, katulad ng gagawin natin ngayon sa mga araw na ito, ang Pangatlong Mundo ay mabigat na binigyang diin. Tinatanggap na, lahat ng ito ay karaniwang tama, at hanggang ngayon tulad ng naroroon na maaaring maging walang away na may tatak na talagang kapitalismong mapagmalasakit. Gayon pa man isa ang dapat maging may kamalayan na ang katunayan na narito si Marx ay nakatuon sa isang pandaraya. Sa makakasaling makasaysayang mga inbestigasyon at pukawin ang mangbabasa sa pagkasuklam tungkol sa kalupitang nasa ilalim ng pagkabuo ng kapalaran ng maraming kapitalista, siya ay lumihis sa malapit na isyu. Siya ay nagambala sa katotohanan na ang sanaysay nya ay talagang lahat ay may isang pagkakaiba: lalo, na kahit na magkaroon ng isang "malinis" na kapitalismo kaya para sabihin na (isa sa alin mang orihinal na angkop puhuna ay walang ibang resulta maliban sa homistiding), trabaho at pag-iipon, ang kapitalista na siyang nag-uupa sa trabahador upang gamitin ito sa puhunan na maaaring hindi maging kabahagi sa pagsasamantala. Sa katunayan, itinuturing ni Marx na ang patunay ng sanaysay na ito ang kanyang pinaka importanteng naiambag na pagsusuri sa ekonomiya. + +Ano, pagkatapos, siya ang patunay ng katangian pagsasamantala ng isang malinis na kapitalismo? + +Binubuo ito sa pagmamasid na ang salik ng mga presyo, sa natatanging pagbayad ng sahod sa mga trabahador sa pamamagitan ng kapitalista, ay mas mababa pa kaysa sa presyo ng pagbubuhos. Ang trabahador, para paghihimok, ay babayaran ng sahod na kumakatawan sa paggamit ng kalakal na kung saan maaaring magawa ng tatlong araw, pero nagtatrabaho talaga siya ng limang araw para sa kanyang sahod at gumawa ng isang pagbubuhos ng paggamit sa kalakal na lumalampas sa natanggap nya bilang gantimpala. Sa pagbubuhos ng dalawang karagdagang araw, ang labis na halaga sa terminolohiyang Marxista, ay apropyado sa pamamagitan ng kapitalista. Kaya, tungkol kay Marx, mayroong pagsasamantala. [^4] + +Anong mali sa pagsusuring ito?[^5] Halata naman ang sagot, kapag tinanong nito ang trabahador kung bakit niya gustong sumang-ayon sa gayong pakikitungo! Sinang-ayunan niya dahil sa kanyang sahod na babayaran ng kinatawanan ng kasalukuyang kalakal—habang sariling nyang serbisyo sa trabaho ay kumakatawan lamang sa hinaharap na kalakal—at sobrang niyang pinahahalagahan ang kasalukuyang kalakal. Sa wakas, napagdesisyunan niya na wag ng ibenta sa kapitalista ang kanyang serbisyo sa pagtatrabaho at magbalangkas sa buong halaga ng sarili niyang pagbubuhos. Pero ito talaga ang gustong ipakahulugan na gusto niyang maghintay ng mas matagal para sa anumang paggamit sa kalakal na maaaring makuha niya. Sa pagbebenta ng kanyang serbisyo sa trabaho pinapakita niya ang kanyang paghahanda sa isang pinakamaliit na kabuuang halaga ng paggamit sa kalakal ngayon sa kabila ng isang bakasakaling isang pinakamalaki sa ilang mga petsa sa hinaharap. Sa kabilang banda, bakit nais ng kapitalista na gustuhing mag-aklas ng isang pakikitungo sa trabahador? Bakit gusto niyang masulong ang kasalukuyang kalakal (pera) para sa trabahador na makikipagpalit ng mga serbisyo na magbunga mamaya lamang? Malinaw na, hindi niya gustong magbayad, para sa Pagkakaroon, $100 ngayon kung makakatanggap ng parehong halaga sa oras ng isang taon. Sa sitwasyong ito, bakit hindi na lamang panghawakan ito para sa isang taon at makatanggap ng dagdag na benipisyo sa pagkakaroon ng tunay na utos sa kabila nito habang ang buong oras? Sa halip, dapat niyang asahan na makatanggap ng isang mas malaking kabuuan kaysa sa $100 sa hinaharap kautusan sa pagbibigay ng mataas sa $100 ngayon sa anyo ng pagbabayad sa sahod para sa trabahador. Dapat niyang asahan na maaaring may kakayanan siya para kumita ng tubo, o mas wastong isang pagbalik ng interes. Siya din ay napilitan sa pamamagitan ng kagustuhang oras, hal., sa katotohanang na isang aktor na walang alinlangan na mas gustong mas maaga sa kabila ng kalakal mamaya, sa isa pang paraan. Sapagkat kung ang isang ay kayang makuha ang isang mas malaking kabuuan sa hinaharap sa pamamagitan ng pagsasakripisyo sa isang mas maliit sa kasalukuyan, bakit pagkatapos ay sa kapitalista ay hindi nakikibahagi sa mas naiipon kaysa sa talagang siya? Bakit maaaring hindi siya makakuha ng maraming mga trabahador kasya sa ginawa niya, kung bawat isa sa kanila ay mangako na iisang pagdaragdag ng binalik na interes? Ang naulit na sagot ay maaaring maging halata: dahil ang kapitalista ay isang mamimili, din, at hindi matutulungan ng pagiging isa. Ang dami ng kanyang naipon at namumuhunan ay pinaghihigpitan sa pamamagitan ng kanyang pangangailangan, din, tulad ng trabahador, na nangangailangan ng isang panustos ng kasalukuyang kalakal "na tama ang laki para siguruhin ang kasiyahan ng lahat ng yaong gusto ng kasiyahan na kung saan habang ang paghihintay ng oras ay itinuturing na mas mahalaga kaysa sa kalamangan ng kung alinmang isang nananatiling malaking ihahaba ng panahon ng paglikha na maaaring ibigay."[^6] + +Anong mali sa teorya ng pagsasamantala ni Marx, pagkatapos, ay hindi niya naintindihan ang Kababalaghan ng kagustuhang oras bilang isang pandaigdigang pangkat na kilos ng tao.[^7] Na ang trabahador ay hindi nakakatanggap ng kanyang "buong halaga" na walang magagawa sa pagsasamantala pero basta lang nilarawan ang katotohanang na ito ay imposible para sa isang lalaki na ipagpalit ang hinaharap na kalakal sa isang kasalukuyan maliban sa isang pagbabawas. Salungat sa sitwasyong ng alipin at amo ng alipin kung saan ang huling mga benipisyo sa gastos ng nakaraan, ang ugnayan sa pagitan ng libreng trabahador at sa kapitalista ay isang parehong isang kapaki-pakinabang. Ang trabahador ay napapasok dahil sa kasunduan, pagbibigay ng kanyang kagustuhang oras, inihanda niya ang isang pinakamaliit na dami ng kasalukuyang kalakal sa kabila ng isang pinakamalaking hinaharap na kalakal; at ang kapitalista ay makakapasok ito dahil, binigay niya ang kagustuhang oras, mayroon siyang isang salungat na kagustuhang kaayusan at mga antas ng pinakamalaking hinaharap na dami ng kalakal na mas mataas kaysa sa isang pinakamaliit na kasalukuyang kalakal. Ang kanilang mga interes ay hindi magkaaway ngunit magkatugma. Kahit wala ang inaasahang pagbalik ng isang interes ng kapitalista, ang trabahador ay maaaring maging mas masahol pa na kailanganing maghintay ng mas mahaba kaysa sa hinihiling na paghihintay; at wala ang kagustuhan ng trabahador para sa kasalukuyang kalakal ang kapitalista ay maaaring maging mas masahol pa sa pagkakaroon ng dulugan na mas kaunti sa paligid at mas kaunting mahusay sa paggawa ng paraan kaysa sa mga iyon na nais niyang ipagpatibay. Ni hindi maaaring ang sistema ng pasahod ng kapitalista ay tungkol sa bilang isang sagabal sa pagsulong ng pagpapa-unlad ng puwersa ng paggawa, bilang paghahabol ni Marx. Kung ang trabahador ay hindi pinahihintulutan na magbenta ng kanyang serbisyong trabaho at ang kapitalista upang bilihin sila, ang pagbubuhos ay hindi gustong maging mas mataas pero mas mahaba, dahil ang paggawa ay nais magkaroon ng pagkuha ng lugar sa medyo binawasan na antas ng pagtitipon ng puhunan. + +Sa ilalim ng isang sistema ng sosyalisahing paggawa, ganap na pagsalungat sa mga pagpapahayag ni Marx, ang pagpapa-unlad ng puwersang maraming nagagawa na hindi nais ang bagong kaitaasan pero sa halip gustong labis na kapansin-pansin.[^8] Para sa walang alinlangan, ang pagkaipon ng puhunan ay dapat sinama ang tungkol sa mga taong determinado sa tiyak ng mga punto sa oras ay pagitan sa pamamagitan ng bigay na lupa ng pamahalaan sa mamamayan, paggawa at/o pag-iipon. Sa bawat sitwasyon ito ay sinama ang tungkol sa inaasahan na nais ito pamumunuan para sa isang karagdagang sa pagbubuhos ng hinaharap na kalakal. Ang halaga ng isang sinamang aktor para sa kanyang puhunan na sumasalamin sa halaga na kanyang dinikit sa lahat ng inaasahang mga kita sa hinaharap na katangian upang sa pakikipagtulungan nito at may bawas singil sa kanyang kagustuhang oras. Kung, katulad sa sitwasyon ng pagsama-sama ng sariling mga kadahilanan ng paggawa, ang isang aktor ay hindi naipagkakaloob ang piling pagkontrol na higit pa sa naipon niyang puhunan at dahil dito mahigit sa hinaharap na kita ang magiging deribatibong mula sa pagtatrabaho nito, maliban sa bahagyang pagkontrol embes ay magtalaga para sa hindi pagbigay ng lupa sa mga mamamayan, hindi mga tagalikha, at hindi mga nag-iipon, ang halaga para sa kanya ng inaasahan kita at kaya nga ang kalakal na puhunan ay binawasan. Ang kanyang epektibong pagsingil ng kagustuhang oras ay tumaas at magkakaroon ng mas kaunting homistiding na nawalan ng mga mapagkukunan, at mas kaunting ipon para sa pagpapanatili ng umiiral na mga kayamanan at sa paggawa ng bagong puhunang kalakal. Sa panahon ng paglikha, ang hindi tuwirang kauyusan sa paglikha, maaaring maging maikli, at kaugnay sa pagpapahirap ang magiging resulta. + +Kung ang teorya ni Marx sa pagsasamantala kapitalista at sa kanyang mga sapataha tungkol sa paano matatapos ang pagsasamantala at magtatag ng pandaigdigang kasaganaan ay mali para sa punto ng pagiging katawa-tawa, ito ay malinaw na anumang teorya ng kasaysayan na maaaring maging deribatibo na mula ito sa dapat na hindi totoo, din. O kung ito ay dapat na tama, ito ay dapat naging deribatibong hindi tama. Sa halip na pupunta sa may kahabaan na gawain ng paunawa sa lahat ng lamat sa Marxistang pangangatwiran tulad ng itinatakda nito na labas sa teoryang ito ng pagsasamantala ng kapitalista at matatapos sa teorya ng kasaysayan kung saan inihayag ko ng mas maaga, kukuha ako ng tuwirang daan dito. Ako ngayon ay magbabalangkas sa pinaiksing posibleng tamang paraan—Awstryan, Misesian-Rothbardian—teorya ng pagsasamantala; nagbibigay ng isang banghay na paliwanag kung paanong gagawin na mawalan ng kahulugan ang teoryang ito sa klase ng teorya ng kasaysayan; at i-highlight kasama sa paraan ng ilang susi sa pagkakaiba sa pagitan ng klase nitong teorya at sa isang Marxista at ituro din ang ilang pangkaisipang pagkakahawig sa Awstryanismo at Marxismo sa pag-ampat mula sa kanilang karaniwang pananalig na mayroon talagang umiiral na isang bagay na katulad ng pagsasamantala at isang nakapangyayaring klase.[^9] + +Ang panimulang punto para sa teorya ng pagsasamantala ng Awstryano ay payak at simple, tulad ng nararapat. Sa katunayan, ito ay naging matatag sa pamamagitan ng pagsusuri ng teoryang Marxista: Ang Pagsasamantala ay magpapakilala sa kaugnayan sa alipin at amo ng alipin at pamusabos at panginoon ng pyudal. Pero walang matatagpuang pagsasamantala na maaaring nasa ilalim ng isang malinis na kapitalismo. Ano ang pagkakaiba ng alituntunin sa pagitan ng dalawang sitwasyong ito? Ang sagot ay: ang pagpapakilala o di-pagpapakilala ang alituntunin ng homistiding. Ang magsasakang nasa ilalim ng pyudalismo ay pagsasamantala dahil wala siyang sariling pamamahala sa lupain na kanyang homistid, at ang alipin dahil wala siyang sariling pamamahala sa pag-aaring katawang homistid. If, contrary to this, everyone has exclusive control over his own body (is a free laborer, that is) and acts in accordance with the homesteading principle, there can be no exploitation. It is logically absurd to claim that a person who homesteads goods not previously homesteaded by anybody else, or who employs such goods in the production of future goods, or who saves presently homesteaded or produced goods in order to increase the future supply of goods, could thereby exploit anybody. Nothing has been taken away from anybody in this process and additional goods have actually been created. And it would be equally absurd to claim that an agreement between different homesteaders, savers and producers regarding their nonexploitatively appropriated goods or services could possibly contain any foul play, then. Instead, exploitation takes place whenever any *deviation* from the homesteading principle occurs. It is exploitation whenever a person successfully claims partial or full control over scarce resources which he has not homesteaded, saved or produced, and which he has not acquired contractually from a previous producer-owner. Exploitation is the expropriation of homesteaders, producers and savers by late-coming nonhomesteaders, nonproducers, nonsavers and noncontractors; it is the expropriation of people whose property claims are grounded in work and contract by people whose claims are derived from thin air and who disregard others’ work and contracts.[^10] + +Needless to say, exploitation thus defined is in fact an integral part of human history. One can acquire and increase wealth either through homesteading, producing, saving, or contracting, or by expropriating homesteaders, producers, savers or contractors. There are no other ways. Both methods are natural to mankind. Alongside homesteading, producing and contracting, there have always been nonproductive and noncontractual property acquisitions. And in the course of economic development, just as producers and contractors can form firms, enterprises and corporations, so can exploiters combine to large-scale exploitation enterprises, governments and states. The ruling class (which may again be internally stratified) is initially composed of the members of such an exploitation firm. And with a ruling class established over a given territory and engaged in the expropriation of economic resources from a class of exploited producers, the center of all history indeed becomes the struggle between exploiters and the exploited. History, then, correctly told, is essentially the history of the victories and defeats of the rulers in their attempt to maximize exploitatively appropriated income and of the ruled in their attempts to resist and reverse this tendency. It is in this assessment of history that Austrians and Marxists agree, and it is why a notable intellectual affinity between Austrian and Marxist historical investigations exists. Both oppose a historiography which recognizes only action or interaction, economically and morally all on a par; and both oppose a historiography that instead of adopting such a valueneutral stand thinks that one’s own arbitrarily introduced subjective value judgments have to provide the foil for one’s historical narratives. Rather, history must be told in terms of freedom and exploitation, parasitism and economic impoverishment, private property and its destruction—otherwise it is told false.[^11] + +While productive enterprises come into or go out of existence because of voluntary support or its absence, a ruling class never comes to power because there is a demand for it, nor does it abdicate when abdication is demonstrably demanded. One cannot say by any stretch of the imagination that homesteaders, producers, savers and contractors have demanded their expropriation. They must be coerced into accepting it, and this proves conclusively that the exploitation firm is not in demand at all. Nor can one say that a ruling class can be brought down by abstaining from transactions with it in the same way as one can bring down a productive enterprise. For the ruling class acquires its income through nonproductive and noncontractual transactions and thus is unaffected by boycotts. Rather, what makes the rise of an exploitation firm possible, and what alone can in turn bring it down is a specific state of public opinion or, in Marxist terminology, a specific state of class consciousness. + +An exploiter creates victims, and victims are potential enemies. It is possible that this resistance can be lastingly broken down by force in the case of a group of men exploiting another group of roughly the same size. However, more than force is needed to expand exploitation over a population many times its own size. For this to happen, a firm must also have public support. A majority of the population must accept the exploitative actions as legitimate. This acceptance can range from active enthusiasm to passive resignation. But it must be acceptance in the sense that a majority must have given up the idea of actively or passively resisting any attempt to enforce nonproductive and noncontractual property acquisitions. The class consciousness must be low, undeveloped and fuzzy. Only as long as this state of affairs lasts is there still room for an exploitative firm to prosper even if no actual demand for it exists. Only if and insofar as the exploited and expropriated develop a clear idea of their own situation and are united with other members of their class through an ideological movement which gives expression to the idea of a classless society where all exploitation is abolished, can the power of the ruling class be broken. Only if, and insofar as, a majority of the exploited public becomes consciously integrated into such a movement and accordingly displays a common outrage over all nonproductive or noncontractual property acquisitions, shows a contempt for everyone who engages in such acts, and deliberately contributes nothing to help make them successful (not to mention actively trying to obstruct them), can its power be brought to crumble. + +[^1]: See on the following Karl Marx and Frederic Engels, *The Communist Manifesto* (1848); Karl Marx, *Das Kapital*, 3 vols. (1867; 1885; 1894); as contemporary Marxists, Ernest Mandel, *Marx’s Economic Theory* (London: Merlin, 1962); idem, *Late Capitalism* (London: New Left Books, 1975); Paul Baran and Paul Sweezy, *Monopoly Capital* (New York: Monthly Review Press, 1966); from a non-Marxist perspective, Leszek Kolakowski, *Main Currents of Marxism* (Oxford: Clarendon Press, 1995); G. Wetter, *Sovietideologie heute* (Frankfurt/M.: Fischer, 1962), vol. 1; W. Leonhard, *Sovietideologie heute* (Frankfurt/M.: Fischer, 1962), vol. 2. + +[^2]: Marx and Engels, *The Communist Manifesto* (section 1). + +[^3]: *The Communist Manifesto* (section 2, last 2 paragraphs); Frederic Engels, *Von tier Autorität*, in Karl Marx and Frederic Engels, *Ausgewählte Schriften*, 2 vols. (East Berlin: Dietz, 1953), vol. I, p. 606; idem, *Die Entwicklung des Sozialismus von der Utopie zur Wissenschaft*, ibid., vol. 2, p. 139. + +[^4]: See Marx, *Das Kapital*, vol. I; the shortest presentation is his *Lohn, Preis, Profit* (1865). Actually, in order to prove the more specific Marxist thesis that exclusively the owner of labor services is exploited (but not the owner of the other originary factor of production: land), yet another argument would be needed. For if it were true that the discrepancy between factor and output prices constitutes an exploitative relation, this would only show that the capitalist who rents labor services from an owner of labor, and land services from an owner of land would exploit either labor, or land, or labor and land simultaneously. It is the labor theory of value, of course, which is supposed to provide the missing link here by trying to establish labor as the sole source of value. I will spare myself the task of refuting this theory. Few enough remain today, even among those claiming to be Marxists, who do not recognize the faultiness of the labor theory of value. Rather, I will accept for the sake of argument the suggestion made, for instance, by the self-proclaimed “analytical Marxist” John Roemer (*A General Theory of Exploitation and Class* [Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1982]; idem, *Value, Exploitation and Class* [London: Harwood Academic Publishers, 1985]) that the theory of exploitation can be separated analytically from the labor theory of value; and that a “generalized commodity exploitation theory” can be formulated which can be justified regardless of whether or not the labor theory of value is true. I want to demonstrate that the Marxist theory of exploitation is nonsensical even if one were to absolve its proponents from having to prove the labor theory of value and, indeed, even if the labor theory of value were true. Even a generalized commodity exploitation theory provides no escape from the conclusion that the Marxist theory of exploitation is dead wrong. + +[^5]: See on the following Eugen von Böhm-Bawerk, *The Exploitation Theory of Socialism-Communism* (South Holland, Ill.: Libertarian Press, 1975); idem, *Shorter Classics of Böhm-Bawerk* (South Holland, Ill.: Libertarian Press, 1962). + +[^6]: Ludwig von Mises, *Human Action* (Chicago: Regnery, 1966), p. 407; see also Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970), pp. 300–01. + +[^7]: See on the time preference theory of interest in addition to the works cited in notes 5 and 6; also Frank Fetter, *Capital, Interest and Rent* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977). + +[^8]: See on the following Hans-Hermann Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism* (Boston: Kluwer Academic Publishers, 1989); idem, “Why Socialism Must Fail,” *Free Market* (July 1988); idem, “The Economics and Sociology of Taxation,” *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* (1990); supra chap. 2. + +[^9]: Mises’s contributions to the theory of exploitation and class are unsystematic. However, throughout his writings he presents sociological and historical interpretations that are class analyses, if only implicitly. Noteworthy here is in particular his acute analysis of the collaboration between government and banking elite in destroying the gold standard in order to increase their inflationary powers as a means of fraudulent, exploitative income and wealth redistribution in their own favor. See for instance his *Monetary Stabilization and Cyclical Policy* (1928) in idem, *On the Manipulation of Money and Credit,* ed. Percy Greaves (Dobbs Ferry, N.Y.: Free Market Books 1978); idem, *Socialism* (Indianapolis: Liberty Fund, 1981), chap. 20; idem, *The Clash of Group Interests and Other Essays* (New York: Center for Libertarian Studies, Occasional Paper Series No. 7, 1978). Yet Mises does not give systematic status to class analysis and exploitation theory because he ultimately misconceives of exploitation as merely an intellectual error which correct economic reasoning can dispel. He fails to fully recognize that exploitation is also and probably even more so a moral-motivational problem that exists regardless of all economic reasoning. Rothbard adds his insight to the Misesian structure of Austrian economics and makes the analysis of power and power elites an integral part of economic theory and historical-sociological explanations; and he systematically expands the Austrian case against exploitation to include ethics in addition to economic theory, i.e., a theory of justice next to a theory of efficiency, such that the ruling class can also be attacked as immoral. For Rothbard’s theory of power, class and exploitation, see in particular his *Power and Market* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977); idem, *For a New Liberty* (New York: Macmillan, 1978); idem, *The Mystery of Banking* (New York: Richardson and Snyder, 1983); idem, *America’s Great Depression* (Kansas City: Sheed and Ward, 1975). On important nineteenth-century forerunners of Austrian class analysis, see Leonard Liggio, “Charles Dunoyer and French Classical Liberalism,” *Journal of Libertarian Studies* 1, no. 3 (1977); Ralph Raico, “Classical Liberal Exploitation Theory,” *Journal of L ibertarian Studies* 1, no. 3 (1977); Mark Weinburg, “The Social Analysis of Three Early 19th Century French Liberals: Say, Comte, and Dunoyer,” *Journal of Libertarian Studies* 2, no. 1 (1978); Joseph T. Salerno, “Comment on the French Liberal School,” *Journal of Libertarian Studies* 2, no. 1 (1978); David M. Hart, “Gustave de Molinari and the Anti-Statist Liberal Tradition,” 2 parts, *Journal of Libertarian Studies* 5, nos. 3 and 4 (1981). + +[^10]: See on this also Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism*; idem, “The Justice of Economic Efficiency,” *Austrian Economics Newsletter* 1 (1988); infra chap. 9; idem, “The Ultimate Justification of the Private Property Ethics,” *Liberty* (September 1988): infra chap. 10. + +[^11]: See on this theme also Lord (John) Acton, *Essays in the History of Liberty* (Indianapolis: Liberty Fund, 1985); Franz Oppenheimer, *System der Soziologie*, vol. II: *Der Staat* (Stuttgart: G. Fischer, 1964); Alexander Rüstow, *Freedom and Domination* (Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1986). \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_02.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_02.md new file mode 100644 index 000000000..95d839eed --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_02.md @@ -0,0 +1,65 @@ +Ang unti-unting abolisyon ng pyudal at panuntunan ng absolutist at ang pagbangon ng tumataas na mga kapitalistang lipunan sa Kanlurang Europa at sa Estados Unidos, at kasama ang hindi narinig na pag unlad ng ekonomiya at tumataas na bilang ng mga population ay resulta ng pagtaas ng klase ng kamalayan bukod sa pinagsamantalahan, kung saan ay idelohiyang hinubog ng magkasama sa pamamagitannng mga doktrina ng natural na mga karapatan at liberalismo. Dito ang mga Austrian at Marxist ay sumang-ayon.[^12] Sila ay hindi sumang-ayon, gayunpaman, sa susunod na pagtatasa: Ang kabaligtaran ng proseso ng liberalisasyon at tuluyang pagtaas ng mga lebel ng pagsasamantala sa mga lipunang ito mula pa ng huling ikatlong linggo ng ika-labing siyam na siglo, at partikular na binigkas mula WW I, ay resulta ng pagkawala ng klase ng kamalayan. Sa katunayan, sa Austrian tiningnan ang Marxism na dapat tanggapin ang maraming sisisihin para sa pag-unlad na ito sa pamamagitan ng pagmamali ng atensyon mula sa modelo ng tamang pagsasamantala ng homesteader-producer-saver-kontratista laban sa. ang hindi homesteader-producer-saver-kontratista sa nakakalason na modelo ng kumikita ng pasahod laban sa. ang kapitalista, kaya naman naglalagay ng mga bagay na muddling.[^13] + +Ang pagtatatag ng naghaharing uri higit sa pinagsamantalahan ang isa ng maraming beses sa kaniyang sukat sa pamamagitan ng pamimilit at ang manipulasyon ng pampublikong opinyon (i.e., ang mababang degree ng klase ng kamalayan bukod sa pinagsamantalahan), natagpuan ang karamihan na basic na intitusyonal na ekspresyon sa paglilikha ng isang sistema ng pampublikong batas na sobrang ipinataw sa pampribadong batas. Ang naghaharing uri ay itinakda ang kaniyang sarili ng naka-bukod at prinotektahan ang kaniyang posisyon bilang naghaharing uri sa pamamagitan ng pagpapatibay ng saligang batas para sa kanilang mga operasyon ng kompanya. Sa isang banda, sa pamamagitan ng pagfo-formalize ng panloob na mga operasyon sa loob ng kasangkapan ng estado pati na rin ang kaniyang relasyon vis-àvis ang pinagsamantalahang populasyon, ang saligang batas ay lumilikha ng ilang degree ng legal na katatagan. Ang higit na pamilyar at popular na paniwala ng pampribadong batas ay inkorporada sa konstitusyonal at pampublikong batas, ang higit na ito'y maging kaaya-aya ay maglilikha ng kanais-nais na pampublikong opinyon. Sa kabilang banda, ang kahit anong saligang batas at pampublikong batas ay nagfo-formalize din ng kapuri-puring katayuan ng naghaharing uri tungkol sa prinsipyo ng homesteading. Pino-formalize nito ang karapatan ng kinatawan ng estado para makisali sa walang bunga at hindi kontrata na mga pagkuha ng ari arian at ang panghuling subordinasyon ng pampribado sa pampublikong batas. + +Katarungan ng klase, i.e., isang dualism ng isang hanay ng mga batas para sa mga naghahari at isa pa para sa pinaghaharian, dumating para tiisin ang dualism ng pampubliko at pampribadong batas at sa dominasyon at paglusot ng pampublikong batas higit sa at sa pampribadong batas. Hindi ito dahil ang karapatan ng pribadong ari arian ay hindi kinikilala ng batas, gaya ng iniisip ng mga Marxist, ang katarungan ng klase ay itinatag. Sa halip, ang katarungan ng klase ay dumating sa pagiging tiyak sa tuwing ang isang legal na pagkakaiba ay umiral sa pagitan ng isang klase ng mga tao na kumikilos sa ilalim at pinoprotektahan ng pampublikong batas at ng isa pang klase na kumikilos at pinoprotektahan sa halip ng ilang katulong ng pampribadong batas. Sa mas partikular na pagkatapos, ang basic na panukala ng teorya ng Marxist ng isang bansa sa partikular ay hindi totoo. Ang bansa ay hindi mapagsamantala dahil pino-protektahan nito ang mga karapatan ng ari arian ng mga kapitalista, ngunit dahil ang sarli nito mismo ay hindi kasali mula sa paghihigpit ng pagkakaroong makakuha ng ari arian na produktibo at may kontrata. [^14] + +Sa kabila ng pangunahing maling kuro-kuro na ito, gayun pa man, ang Marxism, dahil ito ay tamang binibigyan ng kahulugan ang bansa bilang mapagsamantala (salungat, halimbawa, sa pampublikong pagpili ng eskwelahan, kung saan nakikita ito bilang normal na kompanya bukod sa iba), [^15] ay papunta sa ilang importanteng pananaw tungkol sa lohika ng mga pagpapatakbo ng bansa. Para sa isang bagay, kinikilala nito ang estratehikong tungkulin ng muling pamamahagi ng mga patakaran ng bansa. Bilang isang mapagsamantalang kompanya, ang bansa sa lahat ng pagkakataon ay maging interesado sa mababang antas ng klase ng kamalayan bukod sa mga pinaghaharian. Ang muling pagbabahagi ng ari arian at kita—isang patakaran ng *hatiin et paghahari*—ay ibig sabihin ng estado kung saan makakalikha ito ng divisiveness sa publiko at sirain ang pagbuo ng nagkakaisang uri ng kamalayan ng mga mapagsamantala. At saka, ang muling pamamahagi ng kapangyarihan ng bansa mismo sa pamamagitan ng pagde-demokratisa ng saligang batas ng bansa at pagbubukas ng bawat naghaharing posisyon sa lahat at pagbibigay sa lahat ng karapatan na lumahok sa pagpapasiya ng mga tauhan ng bansa at patakaran ay nangangahulugang pagbabawas ng pagtutol laban sa pagsasamantala tulad nito. Pangalawa, ang bansa ay sa katunayan, sa paningin ng mga Marxist, ang mahusay na sentro ng ideolohikal na propaganda at mistipikasyon: Ang pagsasamantala ay talagang kalayaan; ang mga buwis ay boluntaryong mga kontribusyon; ang hindi kontraktwal na mga relasyon ay talagang "konseptong" mga kontraktwal; walang sinuman ang pinaghaharian ng sinuman ngunit tayong lahat ay pinaghaharian ang mga sarili natin; kung walang bansa ni batas ni seguridad na umiiral; at ang mga mahihirap ay mawawala, atbp. Ang lahat ng ito ay parte ng ideolohikal na pagsasahimig na dinesenyo para gawing lehitimo ang pinagbatayan ng batayan ng pang-ekonomiyang pagsasamantala.[^16] At sa wakas, ang mga Marxist ay tama rin sa pagpansin ng saradong asosasyon sa pagitan ng bansa at negosyo, lalo na ang mga piling tao na nagbabangko—kahit ang kanilang paliwanag dahil ito ay may mga mali. Ang dahilan ay hindi dahil ang mga establisyemento ng burges ay nakikita at sinusuportahan ang bansa bilang tagapanagot ng pribadong karapatan ng mga ari arian at kontraktwalismo. Sa kasalungat, ang establisyemento ay nakikita ng tama ang bansa bilang ang pinaka kabaligtaran sa pribadong ari arian na ito at kumukuha ng malapit na interes dito sa dahilan na ito. Kapag lalong matagumpay ang negosyo, lalong malaki ang potensyal na panganib ng pagpapaunlad ng gobyerno, ngunit kapag lalong malaki din ang potensyal na natamo na maaaring makamit kung dumating ito sa ilalim ng espesyal na proteksyon ng gobyerno at malaya mula sa buong bigat ng kompetisyon ng kapitalista. Ito ang dahilan kung bakit ang establisyemento ng negosyo ay interesado sa bansa at sa pagpasok nito. Ang mga piling tao na naghahari naman ay interesado sa malapit na pagtutulungan kasama ang establisyemento ng negosyo dahil sa pinansyal na mga kapangyarihan nito. Sa partikular, ang mga piling tao na nagbabangko ay interesado dahil bilang isang mapagsamantalang kompanya ang bansa ay natural na hinihiling na magtaglay ng kumpletong awtonomya para sa paghuhuwad. + +Sa pamamagitan ng pag a-alok na putulin ang mga piling tao na nagbabangko sa kanilang sariling paghuhuwad ng mga sabwatan at pagpapahintulot sa kanila sa paghuwad sa taas ng sarili nitong huwad na mga tala sa ilalim ng isang rehimen ng praksyonal na reserba ng pagbabangko, ang bansa ay madaling makakamit ang layunin na ito at magtayo ng sistema ng akaparadong pera ng bansa at i-cartelize ang pagbabangko na kinokontrol ng sentralna banko. At sa pamamagitan ng diretang paghuhuwad ng koneksyon na ito kasama ang sistema ng pagbabangko at sa pamamagitan ng pagpapalawak ng pangunahing mga kliyente ng banko, ang naghaharing uri sa katunayan ay pinapalawig na malayo pa sa kasangkapan ng bansa hanggang sa pinaka sentro ng ugat ng sambayanan—hindi sa gaanong pagkakaiba, kahit na sa hitsura, mula sa litrato na gustong ipinta ng mga Marxist ang pagtutulungan sa pagitan ng pagbabangko, piling mga tao sa negosyo at ang bansa.[^17] + +Ang kompetisyon sa loob ng naghaharing uri at bukod sa iba pang naghaharing mga uri ay nagdadala tungkol sa tunguhin sa tumataas na konsentrasyon. Ang Marxism tama rito. Gayun pa man, ang maling teorya ng pagsasamantala ay humantong na naman ito para hanapin ang dahilan para sa pagkahilig na ito sa maling lugar. Nakikita ng Marxism ang pagkahilig bilang likas sa kompetisyon ng kapitalista. Gayon pa man ito ay tiyak na matagal bilang ang mga tao ay nakikibahagi sa malinis na kapitalismo na ang kompetisyon ay *hindi* isang anyo ng zero-sum na pakikipag-ugnayan. Ang homesteader, ang tagagawa, saver at kontratista ay hindi nakikinabang sa gastos ng iba. Ang mga natamo nila ay sa alinman na iwanan ang pisikal na pag aari ng iba na ganap na hindi maaapektuhan o sila ay talagang magpapahiwatig ng parehong mga natamo (bilang sa kaso ng lahat ng pakikipag-ugnayan sa pakikipag-uganayan). Ang kapitalismo kaya naman ay maaaring mag-account para sa pagtaas ng ganap na kayamanan. Ngunit sa ilalim ng rehimen nila walang sistematikong pagkahilig patungo sa kaugnay na konsentrasyon ay maaaring sabihin na umiiral.[^18] Sa halip, ang sero-sum na pakikipag-ugnay nagcha-characterize hindi lang ng relasyon sa pagitan ng naghahari at ng pinaghaharian, ngunit sa pagitan ng mga nakukumpetensiyang naghahari din. Ang pagsasamantala ay natukoy ilang hindi produktibo at hindi kontraktwal na mga pagkuha ng ari arian ay posible lamang hangga't mayroong anomang bagay na maaaring inilaan. Gayon pa man kung mayroong libreng kompetisyon sa negosyo ng pagsasamantala, malinaw na walang matitira para kamkamin. Kaya naman, ang pagsasamantala ay nagangailangan ng monopolyo higit sa ilang binigay na teritoryo at populasyon; at ang kompetisyon sa pagitan ng mga nagsasamantala ay sa pinaka natural nito ay maaalis at dapat na magdala ng tungkol sa pagkahilig tungo sa nakaugnay na konsentrasyon ng mapagsamantalang mga kompanya pati na rin ang pagkahilig tungo sa sentralisasyon sa loob ng bawat isang mapagsamantalang kompanya. Ang pag-unlad ng *bansa* sa halip ang kapitalistang mga kompanya ay nagbibigay ng unang ilustrasyon ng pagkahilig na ito: Mayroon na ngayong isang makabuluhang maliit na bilang ng mga bansa na may mapagsamantalang kontrol higit sa mas malaking mga teritoryo kaysa sa mga nakaraang bansa. At sa loob ng bawat kasangkapan ng bansa sa katunayan mayroong isang pare-parehong pagkahilig tungo sa pagtaas ng mga kapangyarihan ng sentral na gobyerno sa gastos ng rehiyonal at lokal na mga subdibisyon nito. Gayon pa man sa labas ng kasangkapan ng bansa isang pagkahilig tungo sa nakaugnay na konsentrasyon ay naging maliwanag din para sa parehong dahilan. Hindi, dapat ay malinaw na sa ngayon, dahil sa anumang katangiang likas sa kapitalismo, ngunit dahil sa ang naghaharing uri ay pinalawak ang patuntunan nito sa gitna ng sambayanan sa pamamagitan ng paglikha ng alyansa ng negosyo ng pagbabangko ng bansa at sa partikular ang establisyemento ng isang sistema ng sentral na pagbabangko. Kung ang konsentrasyon at sentralisasyon ng kapangyarihan ng bansa ay maganap, ito ay natural lamang na samahan ng prosesong parallel ng nakaugnay na konsentrasyon at kartelisasyon ng pagbabangko at industriya. Kasama ng may nadagdagan na mga kapangyarihan ng bansa, ang nauugnay na kapangyarihan ng pag aalis ng pagbabangko at establisyemento ng negosyo o ang plalagay ng mga katunggali ng ekonomiya sa kakulangan sa pamamagitan ng hindi produktibo at/o hindi kontraktwal na mga pagtaas ng pag kamkam. Ang konsentrasyon ng negosyo ay ang paglalarawan ng "state-ization" ng buhay ng ekonomiya.[^19] + +Ang kauna-unahang ibig sabihin ng palalawakin ang kapangyarihan ng bansa at ang pag aalis ng karibal ng sentro ng pagsasamantala ay digmaan at dominasyon ng militar. Ang kompetisyong interstate ay nagpapahiwatig ng isang ugali tungo sa digmaan at imperyalismo. Bilang sentro ng pagsasamantala ang kanilang interes ay sa pamamagitan ng kalikasan laban sa kalikasan. Bukod dito, bawat isa sa kanila—sa loob—sa utos ng instrumento ng pagbubuwis at ganap na mga kapangyarihan ng paghuhuwad, ito ay posible para sa mga naghaharing uri na hayaan ang iba na magbayad para sa kanilang mga digmaan. Sa natural, kung ang sa ay hindi na kailangan magbayad para sa isang mapanganib na pakikipagsapalaran ng sarili, ngunit maaaring payagan ang iba na gawin ito, ang isa ay magsisilbing maging mas malaking taga kuha ng panganib at lalong na-trigger na maging masaya kaysa sa isa na hindi magiging ganito.[^20] Ang Marxism, salungat sa mga tinatawag na agham panlipunan ng burges, nakukuha ang katotohanan ng tama: sa katunayan ay mayroong pagkahilig tungo sa imperyalismong pinasusunod sa kasaysayan; at ang pinaka unang imperyalistang mga kapangyarihan ay talagang ang pinaka paunang kapitalistang mga bansa. Gayon pa man ang paliwanag ay pagkakamali na naman. Ito ay ang *bansa* bilang isang hindi kasaling institusyon mula sa kapitalistang tuntunin ng pagkuha ng ari arian na sa natural ay agresibo. At ang makasaysayang eidensya ng malapit na pagkakaugnay sa pagitan ng kapitalismo at imperyalismo ay tila kinokontra lang ito. Nahanap ng paliwanag na ito, sapat na madali, sa katunayan nang sa gayon ay mailabas ng tagumpay mula sa mga digmaang interstate, ang isang bansa ay dapat na sa utos ng sapat na (sa nakaugnay na mga tuntunin) mga pinagkukunanng ekonomiya. *Ceteris paribus*, ang bansa na may mas sapat na pinagkukunan ang mananalo. Bilang isang mapagsamantalang kompanya, ang isang bansa ay sa natural nakakasira ng kayamanan at akumulasyon ng kapital. Ang kayamanan ay eksklusibong ginawa ng sambayanan; at sa paghina ng mapagsamantalang kapangyarihan ng bansa, mas maraming kayamanan at kapital ng lipunan ang maiipon. Kaya naman, makabalighuan mang pakikinggan sa una, mas mahina o mas liberal ang isang bansa sa loob, mas matagal na mabubuo ang kapitalismo; ang buong kapitalistang ekonomiya para kunin ay magpapayaman ng bansa; at pag mas mayaman ang isang bansa ay gagawa ng higit pa at higit pang tagumpay na mga digmaan ng expansionist. Ito ay ugnayang ito na nagpapaliwanag kung bakit noong una ay ang estado ng Kanlurang Europa, at lalo na sa dakilang Britanya, ang mga nangungunang kapangyarihang imperyalista, at kung bakit noong ika-20 siglo ang role na ito ay ipinapalagay ng Us. + +At ang tapat na katulad nito gayon pa man ay muling kabuuang paliwanag ng hindi Marxist ay umiiral para sa obserbasyon ay laging pinupunto ng mga Marxist, na ang pagbabangko at negosyo ng establisyemento ay kadalasang bukod sa mga pinaka masigasig na tagasuporta ng militar na kalakasan at imperyal na pagpapalawak. Hindi dahil sa pagpapalawak ay ng mga kapitalistang pamilihan ay nangangailangan ng pagsasamantala, Ngunit dahil sa pagpapalawak ng protektadong bansa at pribiliheyong negosyo ay nangangailangan na ang ganoong proteksyon ay palawakin din sa mga dayuhang bansa at ang mga dayuhang katunggali ay mapigilan sa pamamagitan ng hindi kontraktwal at hindi produktibong mga pagkuha ng ari arian sa parehong paraan o higit pa kaysa pangloob na kompetisyon. Sa partikular, sinusuportahannito ang imperyalismo kung nangangako ito na pamunuan ang isang posisyon ng militar na dominasyon ng isang sariling kapanalig na bansa higit sa iba. Para pagkatapos, mula sa isang posisyon ng militar na kalakasan, ito'y posibleng magtayo ng isang sistema ng—kung tatawagin ng isa—*imperyalismong pera*. Ang nangingibabaw na bansa ay gagamitin ang higit na mataas na kapangyarihan nito para ipatupad ang patakaran ng internasyonal na naka ugnay na paglabas ng labis na salapi. Ang sarili nitong sentrong bangko ay nagtatakda ng bilis sa proseso ng pagpalsipika, at ang mga sentrong bangko ng mga nagingibabaw na bansa ay inutusang gamitin ang kanilang pera bilang kanilang sariling mga reserba at umunlad sa taas ng mga ito. Sa paraang ito, kasama ng mga nagingibabaw na bansa at bilang pinaka maagang taga tanggap ng reserbang pera ng counterfeit ang nauugnay na pagbabangko at negosyo ng establisyemento ay maaaring makisali sa isang halos walang halagang pagkamkam ng mga dayuhang may-ari ng ari arian at mga tagagawa ng kita. Ang dobleng patong ng pagsasamantala ng isang dayuhang bansa at ng isang dayuhang piing tao sa itaas ng isang pambansang bansa at ang piling mga tao ay ipinataw sa pinagsamantalahang uri sa mga nangingibabaw na teritoryo, dahilan ng matagal na pang-ekonomiyang dependency at kaugnay na pang-ekonomiyang pagwawalang-kilos vis-à-vis ang nagingibabaw na bansa. Ito ay itong—napaka hindi kapitalista—sitwasyon na pinapakilala ang katayuan ng Estados Unidos at ng dolyar ng U.S at ito ay nagbibigay ng pugay sa—tamang—singil ng ekonomiyang pagsasamantala ng U.S at imperyalismo ng dolyar?[^21] + +Sa huli, ang tumataas na konsentrasyonat sentralisasyon ng mga mapagsamantalang kapangyarihan ay humantong sa pang-ekonomiyang pagwawalang kilos at sa gayon nakakalikha ng layuning mga kondsiyon para sa kanilang panghuling pagmamana ng ari arian at ang pagtatayo ng walang klaseng lipunan na may kakayahang gumawa ng jindi narinig na pang-ekonomiyang kasaganaan. + +Salungat sa pag-angkin ng Marxist, ito ay hindi resulta ng anumang makasaysayang mga batas, gayunpaman. Sa katotohanan, walang tulad nitong mga bagay bilang hindi malulutas na makasaysayang mga batas bilang mga pagiisip ng Marxist ay umiiral.[^22] Ni hindi ito resulta ng puntahin para sa tantiya ng kita para mahulog sa pagtaas ng komposisyon ng organic ng kapital (ang pagtaas sa proporsiyon ng pareho-parehong kapital ng variable, kaya ganoon) bilang pag iisip ng Marx. Katulad lang ng teorya ng paggawa ng halaga ay mali lampas sa pagkumpuni, ganun din ang batas ng malamang na hulog ng tantiya ng kita, kung saan ito ay naka-base dito. Ang pinagkukunan ng halaga, interes at kita ay hindi ang paggasta ng gawa ngunit ng kilos, i.e., ang trabaho ng kakulangan ay ibig sabihin sa pag habol ng mga layunin ng mga ahente na mga napigilan sa pamamagitan ng kagustuhan ng oras at kawalan ng katiyakan (hindi perpektong kaalaman). Walang dahilan para mag-akala, pagkatapos, na babaguhin ang komposisyon ng organic na kapital na dapat ay mayroong anumang ma-sistemang kaugnayan sa mga pagbabago sa interes at kita. + +Sa halip, ang pagkakatulad ng mga krisis kung saan pinapasigla ang pag-unlad ng mas mataas na degree ng klase ng kamalayan (i.e., ang pansariling mga kondisyon para sa pagbagsak ng naghaharing uri) tumataas dahil—para gamitin ang isa sa paboritong termino ng Marx—ng mga dyalekto ng pagsasamantala kung saan ay nahawakan ko na ng mas maaga: Ang pagsasamantala ay nakakasira ng pagbuo ng yaman. Kaya naman, sa kompetisyon ng mapagsamantalang mga kompanya (ng mga bansa), mas mababang pagsasamantala o mga mas liberal na isa na mauwi sa pag outcompete ng mas mapagsamantala dahil sila ay inutusan ng mas sapat na pinagkukunan. Ang proseso ng unang imperyalismo ay mayroong relatibong pagpapalayang epekto sa mga lipunan na darating sa ilalim ng kontrol nito. Ang relatibong mas kapitalistang soyal na modelo ay inilabas sa relatibong mas mababang kapitalistang (mas mapagsamantala) mga lipunan. Ang pag-unlad ng produktibong mga pwersa ay pinasigla: ang pang ekonomiyang integrasyon ipinagpapatuloy, ang dibisyon ng gawa ay pinalawak, at ang totoong mundo ng pamilihan ay itinayo. Ang mga numero ng populasyon ay umakyat na kabilang, at ang mga inaasahan na tungkol sa kinabukasan ng ekonomiya ay tumaas sa walang ulirang mga taas.[^23] Sa pamamagitan ng pangingibabaw ng mapagsamanta, at ang kompetisyon ng interstate ay bumaba o kahit na matanggal sa proseso ng imperyalistang pagpapalawak, gayunpaman, ang panglabas na mga hadlang sa nangingibabaw na kapangyarihan ng pangloob na pagsasamantala at pagkamkam ng bansa ay unti-unting nawawala. Ang pangloob na pagsasamantala, pagbubuwis at regulasyon ay nagsisimulang tumaas ng malapit ang naghaharing uri ay dumating sa pang huling layunin nito na pangingibabaw ng mundo. Ang pang ekonomiyang pagwawalang-kilos ay itinakda at ang—sa buong mundo—mataas na pag-asa ay naging bigo. At ito—mataas na mga pag-asa at pang ekonomiyang katotohanang pagtaas ay bumababa sa likod ng mga inaasahang ito—ay ang klasikong sitwasyon para sa paglitaw ng potensyal na rebolusyonaryo.[^24] Ang desperadang pangangailangan para sa ideyolohiyang mga solusyon sa umuusbong na mga krisis ay lumitaw, kasama ang mas kalat na pagkilala ng katotohanang ang bansa ay naghahari, ang pagbubuwis at regulasyon—malayo sa paghahandog ng gayong solusyon—ay talagang bumubuo ng pinaka problema na dapat na mapagtagumpayan. Kung sa sitwasyon na ito ng pang ekonomiyang pagwawalang-kilos, mga krisis, at ideolohikal na disilusyon[^25] isang positibong solusyon ay inihandog sa anyo ng ma-sistema at komprehesibong pilosopiya ng libertarian kaisa ang pang ekonomiyang katapat nito: Ang mga pang ekonomiya ng Austrian; at kung ang ideyolohiyang ito ay pinalaganap ng aktibistang kilusan, sa gayon ang mga prospect ng pagniningas ng potensyal ng rebolusyonaryo sa aktibismo ay naging lubhang positibo at maasahan. Ang lakas ng Antistatist ay aahon at magdadala ng hindi mapaglabanang tendensya tungo sa pagtanggal-tanggal ng kapangyarihan ng naghaharing uri at ang bansa bilang instrumento ng pagsasamantala.[^26] + +Kung sa gayon ay mangyari ito, gayunpaman, hindi ibig sabihin nito ang sosyal na pagmamay ari ng dahilan ng produksyon, salungat sa modelo ng Marxist. Sa katunayan, naipaliwanag na ang sosyal na pagmamay-ari ay hindi lamang hindi mabisa sa ekonomiya; ito ay hindi hindi tugma sa ideya na ang bansa ay "nalalanta na."[^27] Kung para sa dahilan ng produksyon ay sama-samang pag-aari, at kung ito ay totoong ipinapalagay na hindi lahat ng ideya ng mga tao sa kung pano gumamit ng dahilan ng produksyon ay mangyaring magkasabay (na sa pamamagitan ng milagro), sa gayon ito ay tiyak na sosyal na pagmamay-aring mga kadahilanan ng produksyon kung saan nangangailangan ng tuloy tuloy na aksyon ng bansa, i.e., isang institusyong coercively na nag uutos ng kagustuhan ng isang tao sa ibang mga hindi sumasang-ayon. Sa halip, ang pagkalanta ng bansa, at kasama nito ang pagkatapos ng pagsasamantala at ang simula ng kalayaan at ang hindi narinig na pang ekonomiyang kasaganaan, ibig sabihin ay ang pagkatatag ng purong pribadong ari-ariang pang lipunan na pinapangasiwaan ng walang anuman kundi ng pribadong batas. + +[^12]: Makikita sa Murray N. Rothbard na ito, "Kaliwa't kanan: Ang mga pag-asa ng kalayaan," sa idem, *Egalitarianism bilang isang pag aalsa laban sa kalikasan at iba pang mga sanaysay* (Washinton, D.C.: Libertaraian Review Press, 1974). + +[^13]: Lahat ng sosyalistang propaganda na salungat sa kabila nito, ang kasinungalingan ng paglalarawan ng Marxist sa mga kapitalista at manggagawa bilang mgamapangahas na uri ay dumating din upang makisama sa tiyak na obserbasyong empirical: Sa lohikal na pagsasalita, ang mga tao ay maaaring ipangkat sa mga uri sa walang hanggang iba-ibang mga paraan. Ayon sa pamamaraan ng orthodox positivist (kung saan maaari kong ituringna kasinungalingan ngunit handa akong tanggapin dito para sa kapakanan ng argumento), ang sistemang pag-uuri ay mas mabuti kung saan makakatulong sa atin na hulaan nang mas mabuti. Gayunpaman ang pag-uuri ng mga tao bilang mga kapialista o manggagawa (o bilang mga kinatawan ng iba-ibang mga antas ng kapitalista- o manggagawa) ay halos walang kwenta sa panghuhula ng kung anong tumatayo sa isang tao ay magdadala sa pangunahing pulitika, sosyal at mga isyung pang ekonomiya. Salungat dito, ang tamang pag-uuri ng mga tao bilang taga-produce ng buwis at ang pangangasiwa laban sa. mga kumokonsumo ng buwis at ang nangangasiwa (o bilang mga kinatawan ng iba-ibang mga antas ng tagaproduce ng buwis- o kumokonsumo) ay talaga ring makapangyarihang manghuhula. Ang mga sosyolohista ay may higit sa lahat na makaligtaan ito dahil sa halos buong mundong pamamahagi ng preconception ng Marxist. Ngunit ang araw-araw na karanasan ay lubhang pinatunayan ng aking sanaysay: Alamin kung o hindi ang isang tao ay pampublikong empleyado (at ang kaniyang ranggo at sweldo), at kung o hindi at kung hanggang saan ang lawak ng kita at yaman ng isang tao sa labas ng pampublikong sektor ay tinutukoy ng mga pagbili ng pampublikong sektor at/o mga aksyong regulsyon; ang mga tao ay sistematikong naiiba sa kanilang pagtugon sa pangunahing mga isyu ng pulitika depende kung sila ay nauuri bilang direkta o hindi direktang mga kumokonsumo ng buwis o bilang taga-produce ng buwis! + +[^14]: Franz Oppenheimer, *Sistema der Soziologie*, vol. II. pp. 332-23, itinatanghal ang mga bagay kaya naman: + +Ang basehan na pamantayan ng kapangyarihan ng bansa. Yan ay, nakita mula sa gilid ng pinagmulan nito: ang karahasan ay nagbagong anyo at naging lakas. Ang karahasan ay isa sa pinaka makapangyarihang mga pwersa na humuhubog sa lipunan, ngunit hindi ito mismo anyo ng panlipunang pakikipag-ugnayan. Ito ay dapat na maging batas sa positibong diwa ng terminong ito, yan ay, sa sosyolohikal na pagsasalita, dapat nitong pahintulutan ang pag-unlad ng isang sistema ng "subhetibong katumbasan," at ito ay posible lamang sa pamamagitan ng isang sistema ng mga paghihigpit na self-imposed sa paggamit ng karahasan at ang palagay ng tiyak na mga obligasyon kapalit ng arrogated na karapatan nito; sa paraang ito ang karahasan ay naging lakas, at ang relasyon ng dominasyon ay lumilitaw kung saan ay tinatanggap hindi lamang ng mga naghahari, ngunit sa ilalim ng hindi masyadong malubhang mapang-aping mga pangyayari sa pamamagitan ng kanilang mga paksa pati narin, ang pagpapahayag ng "tanging katumbasan." Labas ng basic na pamantayan na ito pangalawa at pangatlong mga pamantayan ngayon ay lumitaw bilang ipinahiwatig dito; ang mga pamantayan ng probadong batas, ng mana, kriminal, obligasyon at konstitusyonal na batas, kung saan ang lahat ay dinadala ang marka ng basic na pamantayan ng kapangyarihan at dominasyon, at kung saan ang lahat ay dinisenyo para maimpluwensyahan ang istraktura ng bansa sa ganoong paraan para tumaas ang pang ekonomiyang pagsasamantala sa pinakamataas na lebel na kung saan ito ay tugma na may pagpapatuloy ng legal na pangangasiwa ng dominasyon. + +Ang kaalaman ay pangunahin na "ang batas ay lumalaki sa dalawang importanteng magkaibang pinagmulan." Sa isang banda, labas ng batas ng asosasyon ng mga pantay, na maaaring tawaging "natural na karapatan," kahit na hindi ito natural na batas, sa kabilang banda, labas ng batas na karahasan ay naging pinangasiwaang lakas, ang batas ng mga hindi pantay. + +Sa relasyon sa pagitan ng pribado at publikong batas, tingnan rin sa F.A. Hayek, *Batas, lehislasiyon at kalayaan*, 3 vols. (Chicago: Unibersidad ng Chicago Press, 1973-79), esp. vol. I, chap. 6 and vol. II, pp. 85-88. + +[^15]: Tingnan si James Buchanan at Gordon Tullock, *Ang calculus ng pahintulot* (Ann Arbor: Unibersidad ng Michigan Press, 1962), p. 19. + +[^16]: Tingnan si Hans-Hermann Hoppe, *Eigentum, Anarchie, und Staat* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1987); idem, *Ang teorya ng sosyalismo at kapitalismo*. + +[^17]: Tingnan si Hans-Hermann Hoppe, “Pagbabangko, Nasyon ng mgabansa at Internasyunal na mga pulitika,” *Pagsusuri ng mga ekonomiya ng Austrian* 4 (1990); supra chap. 3; Rothbard, *Ang misteryo ng pagbabangko*, chaps. 15-16. + +[^18]: Tingnan sa partikular na ito Rothbard, *Lalaki, Ekonomiya, at Bansa*, chap. 10, esp. ang seksiyon "Ang problema ng Isang Malaking Cartel"; pati narin ang mali, *Sosyalismo*, chaps. 22-26. + +[^19]: Tingnan dito si Gabriel Kolko, *Ang pagtatagumpay ng konserbatismo* (Chicago: Free Press, 1967); James Weinstein, *Ang ulirang korporasyon sa bansang liberal* (Boston: Beacon Press, 1968); Ronald Radosh at Murray N. Rothbard, eds., *Ang bagong kasaysayan ng Leviathan* (New York: Dutton, 1972); Leonard Liggio and James J. Martin, eds., *Watershed ng Imperyo* (Colorado Springs, Colo.: Ralph Myles, 1976). + +[^20]: Sa relasyon sa pagitan ng bansa at digmaan tingnan si Ekkehart Krippendorff, *Staat Und Krieg* (Frankfurt/M.: Suhrkamp, 1985); Charles Tilly, “Pagsasagawa ng digmaan at Pagsasagawa ng bansa bilang Organisadong Krimen,” in Peter Evans et al., eds., *Bringing the State Back In* (Cambridge: Cambridge University Press, 1985); also Robert Higgs, *Crisis and Leviathan* (New York: Oxford University Press, 1987). + +[^21]: Sa higit pang napaliwanag na bersiyon ng teoryang ito ng militar at imperyalismo ng pera tingnan si Hoppe, *Pagbabangko, Nasyon ng mga bansa at Internasyunal na mga pulitiko* (supra chap. 3). + +[^22]: Tingnan sa partikular na ito si Ludwig von Mises, *Teorya at kasaysayan* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises institute, 1985), esp. part 2. + +[^23]: Maaaring nabanggit dito na ang Marx at Engels, una sa kanilang *Komunistang manipesto*, pinanalo ang makasaysayang progresibong karakter ng kapitalismo at puno ng puri para sa walang ulirang mga nagawa nito. Sa katunayan, sinusuri ang may kaugnayang mga sipi ng *Manipesto* ay tinapos ni Joseph A. Schumpeter, + +Hindi kailanman, inuulit ko, at sa partikular na walang modernong tagapagtanggol ng sibilisasyon ng burges may anumang bagay tulad nito ang naisulat, hindi kailanmang mayroong maikling binuo sa ngalan ng uri ng negosyo mula sa malalim at malawak na pagkaunawa ng kung anong tagumpay nito at kung anong ibig sabihin sa sangkatauhan. ("Ang Communist Manifesto sa sosyolohiya at mga ekonomiya," sa idem, *Sanaysay ni Joseph A. Schumpeter*, ed. Richard Clemence [Port Washington, N.Y: Kennikat Press, 1951], p. 293) + +Dahil sa pananaw na ito sa kapitalismo, Ang Marx ay nagpunta hanggang sa ipagtanggol ang British pananakop ng India, halimbawa, bilang isang progresibong pag-unlad sa kasaysayan. Ang mga Marx ay Tingnan ang kuntribusyun sa *New York Daily Tribune*, sa hunyo 25, 1853, Hulyo 11, 1853, Agosto 8, 1853 (Marx at Engels, *werke*[East Berlin: Dietz, 1960], vol. 9). Bilang isang kasalukuyang Marxista katulad na naninindigan sa imperyalismo tingnan Bill Warren, *imperyalismo: Pioneer ng kapitalismo* (London: kaliwa ng bagong libro, 1981). + +[^24]: Tingnan sa mga teorya ng rebolusyon sa partikular sa Charles Tilly, *Mula sa pagpapakilos para sa rebolusyong* (pagbabasa, mass.: Addison-Wesley, 1978); idem, *Bilang sosyolohiya nakakatugon sa kasaysayan* (New York: akademikong Press, 1981). + +[^25]: Para sa isang neo-Marxistang pagsusuri ng kasalukuyang panahon ng "late capitalism" bilang nailalarawan sa pamamagitan ng "isang bagong ideolohiya disoryentasyon" ipinanganak mula sa permanenteng ekonomiya pagwawalang-kilos at ang pagkaubos ng mga legitimatory kapangyarihan ng konserbatismo at panlipunan-demokrata (i.e. " liberalismo"sa Amerika na terminolohiya) tingnan Jürgen Habermas, *Mamamatay sa Neue Unübersichtlichkeit* (Frankfurt/M.: Suhrkamp, 1985); din idem, *Lehitimo krisis* (Boston: Beacon Press, 1975); C. Offe, *Strukurprobleme des kapitalistischen Staates* (Frankfurt/M.: Suhrkamp, 1972). + +[^26]: Para sa isang halaga ng Austrian-Libertaryan ng krisis-katangian ng huling bahagi ng kapitalismo at sa mga prospect para tumaas ng isang libertaryan sa rebolusyonaryong makauring kamulatan tingnan Rothbard, "Kaliwa at kanan"; idem, *Para sa isang bagong kalayaan,* pagputok-putok. 15; idem, *Ang mga Etika ng kalayaan* (Atlantic Highlands, N.J.: Humanities Press, 1982), bahagi V. + +[^27]: Sa mga panloob na mga pagkakasalungatan ng Marxistang teorya ng estado tingnan din Hans Kelsen, *Sozialismus und Staat* (Vienna, 1965). \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_01.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_01.md new file mode 100644 index 000000000..92b2d2a83 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_01.md @@ -0,0 +1,67 @@ +## Ang Teorya ng Empleyado, Pera, Interes at ang Kapitalistang Proseso: Ang kaso ng Misisean laban sa Keynes + +Layunin ko na muling buuin ang ilang mga batayan at katotohanan tungkol sa pag-proseso ng ekonomiya at pag-unlad ng tungkulin na makipaglaro sa pamamagitan ng pagtatrabaho, pera at interes. Ang mga katotohanang ito ay hindi nagmula kasama ang Austrian na Paaralan ng ekonomika, ni sila ay isang mahalagang bahagi ng tradisyong ito ng pang-ekonomiyang kaisipan na nag-iisa. Sa katunayan, karamihan sa kanila ay bahagi ng sukat ng kung ano ang tinatawag na klasikal na ekonomiya, at ito ang pagkilala sa kanilang lakas na natatangi ang pambihirang ekonomista mula sa crackpot. Ngunit ang Austrian na Paaralan, sa partikular na Ludwig von Mises at, mamaya, Murray N. Rothbard, ay nagbibigay ng malinaw at pinaka-kumpletong pagtatanghal ng mga katotohanang ito.[^1] Bukod dito, ipinakita rin nila ang kanilang pinaka-mahigpit na depensa sa pamamagitan ng pagpapakita sa kanila ng ganap na mapapapawalang-bisa mula sa batayan, hindi mapag-aalinlanganang mga panukala (tulad ng taong iyon ay kumikilos at nakakaalam kung ano ang ibig sabihin nito na kumilos) upang itatag ang mga ito bilang mga katotohanan na ang pagtanggi ay hindi lamang maging tama ang katotohanan ngunit, mas tiyak, ay magiging lohikal na praxeological na kontradiksyon at walang katotohanan.[^2] + +Una, susuriin ko ang sistematikong ito na Austrian teorya ng pang-ekonomiyang pag-unlad. Pagkatapos ay babalik ako sa "bagong" teorya ng Keynes, na pamamay-ari bilang siya mismo ay hindi maaaring makatulong ngunit kinilala, sa tradisyon ng "underworld" ekonomika (tulad ng Mercantilism) at ng pang-ekonomiyang cranks (tulad ni Silvio Gesell).[^3] Ipapakita ko na ang mga bagong ekonomiya ni Keynes, Labis, na mainit ang ulo: ang isang tisyu na lohikal-praxeological ay mga kasinungalingan na naaabot sa pamamagitan ng hindi nakikitang pag-uusap, at paglilipat ng mga kahulugan, at lohikal na hindi pagkakapare-pareho, hangad na lumikha ng anticapitalist, anti-pribadong -ari-arian at mentalidad ng antiburge. + +### + +#### Pagtatrabaho + +"Ang kawalan ng trabaho sa walang humpay na merkado ay palaging boluntaryo."[^4] Tao ay gumagana, dahil mas gusto niya ang inaasahang resulta nito sa disutility ng paggawa at ang sychic na kita na nagmula sa paglilibang. Siya "ay tumigil sa pagtatrabaho sa puntong iyon, kung saan sinimulan niya ang halaga ng paglilibang, ang kawalan ng disutility ng paggawa, mas mataas kaysa sa pagtaas ng kasiyahan ay inaasahang magtrabaho ng higit pa."[^5] Kung gayon, malinaw naman, Robinson Crusoe, ang sariling-kakayahan ng producer, maaari lamang kusang loob na walang trabaho (dahil mas gusto niya na manatiling walang ginagawa at ubusin ang kasalukuyang halaga sa halip ng pagpapalawak ng karagdagang trabaho sa produksyon ng mga hinaharap). + +Ang resulta ay hindi naiiba kapag pumasok ang Biyernes at isang pribadong ekonomiya ng ari-arian ay itinatag batay sa isang paunang pagkilala sa mga karapatan ng bawat tao ng eksklusibong pagmamay-ari sa mga mapagkukunag iyon na kinilala niya bilang kakulangan at inilaan (homesteaded) sa pamamagitan ng paghahalo ng kanyang paggawa kasama nila bago ang sinuman gumawa nito at iba pa, at ng lahat ng mga kalakal na ginawa sa kanilang tulong. Sa sitwasyon ito hindi lamang ang proporsyon ng palitan-presyo-para sa pagbili o pag-upa ng mga kalakal na materyal na maging posible, kundi pati na rin ang mga presyo (sahod) para sa pag-upa ng mga serbisyo sa paggawa. Magaganap ang trabaho tuwing ang inaalok na sahod ay mas pinahahalagahan ng manggagawa kaysa sa kasiyahan na nakuha mula sa sarili ng sapat na pagtatrabaho sa pamamagitan ng at/o pag-ubos sa kanyang sariling mga mapagkukunan (o kaya tungkol sa paglalaan dati na mga mapagkukunan ng submarginal). Ang pagtaas ng trabaho, at pagtaas ng sahod, hangga't nakikita ng mga negosyante ang mga kasalukuyang sahod mas mababa kaysa sa produkto ng marginal na kahalagahan (bawas sa pamamagitan ng oras na kagustuhan)[^6] kung saan ang isang nararapat na pagdagdag sa trabaho ng paggawa na maaaring inaasahan na magdala. Sa kabilang dako, ang kawalan ng trabaho ay magreresulta, at pagtaas, hangga't pinahahalagahan ng isang tao ang marginal na halaga mas mataas ang produkto na nakamit sa pamamagitan ng pag-unlad sa sarili kaysa sa isang sahod na sumasalamin sa kanyang mga serbisyo sa paggawa'at maginal na produkto. + +Sa konstruksiyon na ito walang lohikal na silid para sa ganoong bagay bilang hindi sinasadyang kawalang ng trabaho. Tulad ng trabaho ay palaging boluntaryo, gayon din ang kawalan ng trabaho (self-employment).[^7] + +Walang kapintasan na kawalan ng trabaho ay posible lamang kapag ang sitwasyon ay nagbago sa panimula ng isang tao o institusyon ay pinakilala na maaaring matagumpay sa pagkontrol ng ehersisyo sa mga mapagkukunan kung saan siya ay hindi homesteaded, o nakuha sa pamamagitan ng boluntaryong palitan mula sa mga homesteader. Ang ganitong uring ekstrang pamilihan, sa pamamagitan ng pagpataw ng, isang minimum na pasahod na mas mataas kaysa sa marginal na produktibo ng paggawa, ay maaaring epektibong nagbabawal ng isang palitan sa pagitan ng isang tagapagtustos ng serbisyo sa paggawa at isang kapitalista na mas gusto ng kapwa, kung ang kapwa ay walang ipinagpapahintulot na kontrol sa kanilang homesteaded na ari-arian. Ang magiging manggagawa pagkatapos ay nagiging walang trabaho, at ang magiging employer ay napipilitan upang mabuwag ang komplimentaryong mga kadahilanan ng produksyon mula sa higit na mas mababang halaga ng produktibong paggamit. Sa katunayan, sa isang ekstrang-pamilihan na institusyon maaaring sa prinsipyo lumikha ng anumang ninanais na dami ng hindi sinasadyang kawalan ng trabaho. Ang isang minimum na sahod ng sinasabi, $1 milyon bawat oras ay, kung ipinapatupad na hindi sinasadya ang kawalan ng trabaho sa totoo lang sa lahat at sa gusto, sa ganitong paraan patungo sa sapilitang paglilingkod sa sariling gawain, pinarusahan ang karamihan sa ngayong populasyon sa kamatayan sa pamamagitan ng gutom. + +Sa kawalan ng isang institusyon na malaya mula sa mga tuntunin ng merkado na hindi sinasadya ang kawalan ng trabaho ay lohikal na imposible, at ang kasaganaan sa halip na kaligtasan ay magreresulta. + +#### Salapi + +Nakikilahok ang tao sa isang ekonomiya ng palitan (sa halip na manatili sa sariling pagkakabukod) hanggang sa siya ay may kakayahang magpakilala sa mas mataas na produkto ng isang sistema ng dibisyon ng paggawa at mas pinipili niya ang mas maraming kalakal. Lumabas ang paglahok sa pagsali sa kanyang merkado na kanyang pagnanais para sa isang daluyan ng palitan (pera). Sa katunayan, kung ang isa ay dapat ipagpapalagay sa makataong imposible (ang taong iyon ay may perpektong pag-iintindi sa kinabukasan tungkol sa hinaharap), walang layunin para sa kanya na magkaroon ng pera. Para sa lahat ng kawalan ng katiyakan ay inalis, sa hindi kailanman-hindi na lupa ng punto ng balanse ang isa ay tiyak na alam ang mga tuntunin, beses, at lokasyon ng lahat ng palitan, at lahat ng bagay ay maaaring nakasaayos naayon at magkakaroon ng anyo ng direkta sa halip na di-tuwirang mga palitan.[^8] Sa ilalim ng hindi maiiwasang kondisyon ng tao ng kawalan ng katiyakan, gayunpaman kapag ang lahat ng ito ay hindi kilala at ang aksyon ay dapat na likas na maging teorya, ang tao ay magsisimula na humingi ng mga paninda na hindi na eksklusibo dahil sa kanilang paggamit-halaga, ngunit dahil sa kanilang halaga bilang media ng palitan. + +Nahaharap sa isang sitwasyon kung saan hiniling ang kanyang reserbasyon para sa ilang mga kalakal o serbisyo ay mababa o wala, at kung saan ang isang direktang nagbibigay-kasiyahan sa palitan, dahil sa kawalan ng dobleng pagkakaisa ng mga nais, ay wala sa tanong na ituturing din niya ang kalakalan kapag ang mga kalakal na nakuha ay mas mabibili kaysa sa mga sumusuko, tulad ng kanilang pag-aari pagkatapos ay mapadali ang pagkuha ng direktang serbisyo na hindi pa nalalaman ng mga petsa sa hinaharap. + +Bukod dito, dahil ito ay ang tunay na pag-andar ng isang daluyan ng palitan upang mapadali ang mga hinaharap na mga pagbili ng direktang mapapakinabangan na mga kalakal, ang tao ay likas na mas gusto ang pagkuha ng isang mas mabibili at, sa limitasyon, sa pangkaraniwang mabibilis na daluyan ng palitan ng isang mas mababa o hindi pangkaraniwang mabibili ng isa upang iyon + +> magkakaroon ng isang hindi maiiwasan na pagkahilig para sa mas mabibili ng serye ng mga kalakal na ginamit bilang media ng palitan na isa-isa na tinanggihan hanggang sa huling isa lamang ang solong kalakal na nananatili, na kung saan ay sa pangkalahatan ay nagtatrabaho bilang isang daluyan ng palitan; sa isang salita, salapi.[^9] + +Sa paraan patungo sa tunay na layunin, sa pamamagitan ng pagpili ng mga pera na lalong mas malawak na ginagamit, ang dibisyon ng paggawa ay pinalawak at nadagdagan ang pagiging produktibo. + +Gayunpaman, kapag ang isang kalakal ay itinatag bilang isang pangkalahatang daluyan ng palitan, at ang mga presyo ng lahat ng direktang maayos na palitan ng kalakal ay ipinahayag sa mga tuntunin ng mga yunit ng pera na ito (habang ang presyo ng yunit ng pera ay ang kapangyarihan nito upang bumili ng isang hanay ng mga di-pangkalakal na paninda), hindi na ginagamit ng pera ang anumang sistematikong impluwensya sa dibisyon ng paggawa, trabaho at kita. Kapag itinatag, ang anumang laki ng pera ay magkasundo sa anumang halaga ng trabaho at kita[^10] Sa katunayan, tulad ng pagpapaliwanag sa itaas, sa anumang lupa ng punto ng balanse ay walang pera, ngunit magkakaroon pa ng trabaho at kinita. Pinatunayan nito na ang pera sa isang kamay at trabaho at kita sa iba ay dapat isaalang-alang bilang lohikal-independiyenteng praxeologically at hindi nauugnay na mga konsepto. Halimbawa, kung ang pagtaas ng suplay ng pera, ang iba pang mga bagay ay magkapantay, ito ay tiyak na magkakaroon ng muling pagkakatulad na mga epekto, depende sa kung saan at kung paano ang karagdagang pera ay pumasok sa ekonomiya; ngunit ito ay tiyak na walang sistematikong epekto sa dami ng tungkulin at sukat ng produktong pang-sosyal. Ang mga presyo at kita sa pangkalahatan ay mapupunta, at ang kapangyarihan ng pagbili ng yunit ng pera ay pababa. Gayunpaman, walang sinuman ang umunawa tungkol sa gawain at produkto ng lipunan. Maaaring magkaiba ang mga ito, o maaaring sila ay magkatulad. Totoo rin ang mga pagbabago na kailangan sa pera. Ang pagtaas ay kaylangan para sa pera (ibig sabihin, ang isang mas mataas na kamag-anak na halaga na nakakabit sa karagdagang salapi kumpara sa karagdagang walang salapi), ay tiyak na mababago ang mga kamag-anak na presyo; ngunit hindi ito magpahiwatig ng anumang bagay hangga't ang trabaho at produkto ng panlipunan ay nababahala. In equilibrating an increased demand for money with a given stock of money, the general level of prices and wages must fall, and the purchasing power of the money unit must rise, *mutatis mutandis*. But there is no reason to suppose that this should have any impact on employment or income. Money wages fall, but simultaneously the purchasing power of money increases, leaving real wages and real social product entirely unaffected. + +The result is no different if changes on the nonmoney side are considered. Other things being equal, an increase in the supply of goods and services, for instance, brings about an increase in the purchasing power of money; money prices fall. This reduces the quantity of money demanded (the demand schedule for money being given), because the cost of holding onto money instead of spending it on non-money has risen; and this lowered demand for cash implies in turn a reverse tendency toward rising prices and a reduced purchasing power of money. Nothing concerning employment and social product follows. Nor does the picture change when expectations are explicitly taken into account. Inflationary (deflationary) expectations reduce (increase) the demand for money immediately and thus speed up the adjustment toward whatever has been anticipated; and if something wrong has been anticipated (i.e., something out of line with the underlying reality), then the process of self-corrective adjustments is sped up through the workings of expectations. But none of these monetary phenomena has any systematic praxeological connection with employment and social product, which may well remain the same throughout all monetary changes. + +Invariably, money is “neutral” to employment and social product. + +[^1]: See in particular Ludwig von Mises, *Human Action* (Chicago: Regnery, 1966); Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970). + +[^2]: See on the foundations of economics Ludwig von Mises, *Epistemological Problems of Economics* (New York: New York University Press, 1981); idem, *Theory and History* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1985); idem, *The Ultimate Foundation of Economic Science* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1978); Murray N. Rothbard, *Individualism and the Philosophy of the Social Sciences* (San Francisco: Cato Institute, 1979); Hans-Hermann Hoppe, *Kritik der kausalwissenschaftlichen Sozialforschung. Untersuchugen zur Grundlegung von Soziologie und Ökonomie* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1983); idem, *Praxeology and Economic Science* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988). + +On the competing, positivist view of economics, according to which economic laws are hypotheses subject to empirical confirmation and falsification (much like the laws of physics), see Milton Friedman, “The Methodology of Positive Economics,” in idem, *Essays in Positive Economics* (Chicago: University of Chicago Press, 1953). + +[^3]: John Maynard Keynes, *The General Theory of Employment, Interest, and Money* (New York: Harcourt, Brace and World, 1964), esp. chap. 23. + +[^4]: Mises, *Human Action*, p. 599. + +[^5]: Ibid., p. 611. + +[^6]: On time preference, see the following section 1.3. + +[^7]: The claim that involuntary unemployment is possible in the framework of a private property economy as characterized above is due to an elementary logical-conceptual confusion: It ignores the fact that employment is a two-party affair; i.e., an exchange which, like any voluntary exchange, can only take place if it is deemed *mutually*, *bilaterally* beneficial. It makes no more sense to classify someone as involuntarily unemployed if he cannot find anybody willing to meet his unilaterally fixed demands for employment, than to call a person in search of a wife, a house, or a Mercedes involuntarily wifeless, homeless, or Mercedesless because no one wants to marry him or supply him with a house or a Mercedes *at terms which this person has unilaterally determined as agreeable to him.* Absurdity and contradiction would result if one were to do so. For then one would not only have to accept, as the other side of the same coin, that the boycotting employer, woman, or owner of a house or a Mercedes in turn would have to be regarded as an involuntary *non*employer, *non*wife, or *non*trader of a house or a Mercedes *because his/her unilateral demands had not been met by the wouldbe employee, would-be husband, or would-be house or Mercedes owner just as much as they had not met his*. Moreover, with both the would-be employee as well as the would-be employer classified as involuntarily being what they are because no mutual agreement had been reached between them, to create “voluntary employment” would imply coercing either one or both parties to accept an exchange whose terms one or both of them regard as unacceptable. Hence, to say involuntary unemployment is possible on the unhampered market is to say coercion means voluntariness and voluntariness coercion, which is nonsense. + +[^8]: See Mises, *Human Action*, pp. 244–50. + +> In a system without change in which there is no uncertainty whatever about the future, nobody needs to hold cash. Every individual knows precisely what amount of money he will need at any future date. He is therefore in a position to lend all the funds he receives in such a way that the loans fall due on the date he will need them. (p. 249) + +See also Rothbard, *Man, Economy, and State*, p. 280. + +[^9]: Ludwig von Mises, *The Theory of Money and Credit* (Irvington, N.Y.: Foundation for Economic Education, 1971), pp. 32–33; see also Carl Menger, *Principles of Economics* (New York: New York University Press, 1981); idem, *Geld*, in Carl Menger, *Gesammelte Werke*, ed. F.A. Hayek (Tübingen: Mohr, 1970), vol. 4. + +[^10]: See Rothbard, *Man, Economy, and State*, pp. 669–71. + +> Goods are useful and scarce, and any increment in goods is a social benefit. But money is useful not directly, but only in exchanges…. When there is less money, the exchange-value of the monetary unit rises; when there is more money, the exchange-value of the monetary unit falls. We conclude that there is no such thing as “too little” or “too much” money, *that, whatever the social money stock, the benefits of money are always utilized to the maximum extent*. (p. 670) + +See also Murray N. Rothbard, *The Mystery of Banking* (New York: Richardson and Snyder, 1983). \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_02.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_02.md new file mode 100644 index 000000000..78f2cc809 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_02.md @@ -0,0 +1,59 @@ +#### Interes + +Ang pera ay "neutral" din sa interes. Gayunpaman, ang interes, hindi katulad ng pera, ay praxeologically na may kaugnayan sa trabaho at sosyal na produkto. + +Dahil ang pera ay resulta ng kawalan ng katiyakan, kaya ang resulta ng mga interes mula sa kagustuhan ng oras, na kung saan ay mahalaga sa pagkilos ng kawalan ng katiyakan (at sa isang banda upang maipaliwanag sa ilang sandali at higit pa). Sa pagkilos, ang isang aktor ay hindi lamang walang paltos na naglalayong palitan ang isang higit pa para sa isang mas hindi kasiya-siyang estado ng mga pangyayari at nagpapakita ng higit sa kagustuhan sa halip na mas mababa sa mga kalakal; dapat din niyang isaalang-alang kung kailan sa hinaharap ay maaabot ang kanyang mga layunin (i.e., ang oras na kinakailangan upang maisagawa ang mga ito) pati na rin ang tagal ng isang mahusay na serbisyo, at ang bawat pagkilos ay nagpapakita rin ng isang pandaigdigang kagustuhan para sa mas maaga sa paglipas ng mga kalakal sa hinaharap at higit pa sa mga hindi gaanong matibay. Ang bawat kilos ay nangangailangan ng ilang panahon upang matamo ang layunin nito; yamang ang tao ay dapat mag konsumo ng isang bagay paminsan-minsan at hindi maaaring ihinto ang ganap na pag-ubos, ang oras ay laging mahirap makuha. Sa gayun, *ceteris paribus*, ay kasalukuyan o mas maagang mga kalakal, at dapat na walang pasubali, pahahalagahan ng mas mataas kaysa sa hinaharap o sa ibang pagkakataon.[^11] Sa katunayan, kung ang tao ay hindi napipigilan sa kagustuhan ng oras at ang tanging pagpapatakbo ng pagpigil ay mas pinipili ng mas mababa, siya ay walang palagian piliin ang mga proseso ng produksyon na magbubunga ng pinakamalaking output sa bawat input, anuman ang haba ng oras na kailangan para sa mga pamamaraang ito upang mamunga. Halimbawa, sa halip na bumuo muna ng isang net sa pangingisda, Ang crusoe ay agad na magsisimula sa pagtatayo ng pangingisda ng trawler, bilang ito ang pinakamahusay na pamamaraan para makahuli ng isda. Walang sinuman, kabilang ang Crusoe, ang mga gawa sa ganitong paraan ay nagpapakita na ang tao ay hindi maaari ngunit "halaga ng mga fraction ng oras ng parehong haba sa iba't ibang mga paraan ayon sa mga ito ay malapit o remoter mula sa instant na desisyon ng aktor." [^12] + +Sa gayon, ang oras ng kagustuhan ay napipigilan, ang tao ay magpapalit lamang ng isang pangkasalukuyang kabutihan laban sa hinaharap kung inaasikaso niya ang pagtaas ng kanyang halaga ng mga kalakal sa hinaharap. Ang rate ng kagustuhan ng oras, na maaaring naiiba mula sa tao patungo sa tao at mula sa isang punto sa oras hangang sa susunod, ngunit hindi kailanman maaaring maging anumang bagay ngunit positibo para sa lahat, sabay na tinukoy ang taas ng premium na nagpapahiwatig ng mga kalakal na utos sa hinaharap at pati na ang halaga ng mga pagtitipid at pamumuhunan. Ang market rate ng interes ay ang pinagsama-samang kabuuan ng lahat ng mga indibidwal na rate ng kagustuhan ng oras, sumasalamin, kaya sabihin, ang panlipunang rate ng kagustuhan ng oras at ang mga katumbas na sosyal saving (i.e., ang supply ng mga kasalukuyang kalakal na inaalok para sa exchange laban sa mga kalakal sa hinaharap) at panlipunang pamumuhunan (i.e., ang pangangailangan para sa mga kasalukuyang kalakal na may kakayahang magbunga sa hinaharap). + +Walang supply ng mga pautang na maipapataas ay maaaring umiiral nang walang mga nakaraang saving, i.e., nang walang abstention mula sa ilang posibleng pagkonsumo ng mga kasalukuyang kalakal. Bukod pa rito, walang pangangailangan para sa mga pautang na maipapataas ang umiiral kung walang sinuman ang makaintindi ng anumang pagkakataon na gumamit ng mga kalakal na kasalukuyan nang produktibo (i.e., upang mamuhunan ang mga ito upang makabuo ng isang hinaharap na output na lalampas sa kasalukuyang input). Sa katunayan, kung ang lahat ng kasalukuyang mga kalakal ay natupok at walang namuhunan sa mga proseso ng paggawa ng oras, walang interes o rate ng kagustuhan ng oras, o sa halip, ang rate ng interes ay magiging walang hanggan, na kung saan sa labas ng Hardin ng Eden, ay magiging katumbas ng isang primitive subsistence na pamumuhay sa pamamagitan ng nakaharap na katotohanan sa walang anuman kundi ang isang hubad kamay at walang anuman kundi isang pagnanais para sa kaagad na pagbibigay kasiyahan. + +Ang isang supply ng isang demand para sa mga pautang na maipapataas lamang—at ito ang kalagayan ng tao—sa sandaling ito ay kinikilala na hindi tuwiran, mas maraming roundabout, ang mga proseso ng mas maraming produksyon ay maaaring magbunga ng mas malaki o mas mahusay na output sa bawat input kaya sa direkta at maikli;[^13] at posible, sa pamamagitan ng pagtitipid, upang maipon ang halaga ng mga kasalukuyang kalakal na kailangan upang ibigay para sa lahat ng mga nais na kasiyahan sa panahon ng matagal na oras ng paghihintay ay itinuturing na mas kagyat kaysa sa pagtaas sa inaasahan sa hinaharap mula sa pag-aampon ng mas maraming oras na proseso ng produksyon.[^14] + +Hangga't ito ang kaso, ang pagbubuo ng kapital at akumulasyon ay itatakda at magpapatuloy. Sa halip na suportado at nakikibahagi sa instantaneously gratifying na proseso ng produksyon, ang orihinal na mga kadahilanan ng produksyon, lupain at paggawa, ay suportado ng labis na produksyon sa paglipas ng pagkonsumo at nagtatrabaho sa produksyon ng mga kalakal ng kapital. Ang mga ito ay walang halaga maliban sa mga intermediate na mga produkto sa proseso ng pagbubukas ng mga kalakal (consumer). Sa ibang salita, ang kanilang halaga ay nakasalalay sa katotohanan na ang sinumang nagtataglay sa kanila ay maaaring gamitin ang mga ito upang makabuo ng iba pang mga kalakal na kapital nang mas mahusay. Ang labis na halaga (presyo) ng kabisera ay mabuti sa paggastos ng halaga sa komplimentaryong mga kadahilanan na kinakailangan para sa produksyon nito ay dahil sa pagkakaiba ng oras na ito at ang unibersal na katotohanan ng oras ng kagustuhan. Ito ang presyo na binabayaran para sa oras ng pagbili; para sa paglipat ng mas malapit sa pagkumpleto ng pangunahing layunin ng isa sa halip na magsimula sa pinakadulong simula. Dahil sa kagustuhan ng oras, ang halaga ng huling output ay dapat lumampas sa kabuuan na ginugol sa mga kadahilanan ng produksyon (ang presyo na binabayaran para sa kabisera ng mabuti at lahat ng mga pantulong na serbisyo sa paggawa). + +Ang mas mababa ang rate ng kagustuhan ng oras, pagkatapos, ang mas maaga ang proseso ng pagbubuo ng kabisera ay itatakda, at ang mas mabilis na ito ay pahahabain ang roundabout na istraktura ng produksyon. Anumang pagtaas sa akumulasyon ng mga kalakal sa kabisera at sa pag-ikot ng istraktura ng produksyon naman ay nagpapataas ng nasa gilid na produktibo ng paggawa. Ito ay humahantong sa alinman sa mas mataas na trabaho at/o mga rate ng pasahod, at, sa anumang kaso (kahit na ang curve ng supply ng manggagawa ay dapat maging pabalik na kiling sa mas mataas na sahod) Ibinigay sa isang mas mataas na halagang kapital na kalakal pagkatapos, ang isang mas mahusay na binabayaran na populasyon ng mga kumikitang sahod ay makakapagdulot ng isang pangkalahatang tumaas—sa hinaharap— sa panlipunang produkto, paglaki sa wakas, pagkatapos ng mga empleyado, at ang tunay na kita ng mga may-ari ng kapital at lupain. Habang ang interes (oras ng kagustuhan) sa gayon ay may direktang prexeological kaugnay sa trabaho at panlipunang kita, ito ay walang anuman na dapat gawin sa pera. Upang makatiyak, sa isang ekonomiya ng pera mayroon din isang pagpapahayag ng pera para sa mga social rate na kagustuhan ng oras. Ngunit hindi ito nagbabago sa katotohanan na "totoo" ang isang interes, hindi isang kababalaghan ng pera. Sa katunayan, sa hinding hindi kailanmang lupain ng punto ng balanse ay walang lugar para sa pera dahil ang hinaharap sa pamamagitan ng kahulugan ay tiyak at sa lahat ng kawalan ng katiyakan ay walang sinuman ang magkakaroon ng anumang pangangailangan para sa mga kinita sa salapi (na ang tanging layunin nito ay, ang pagiging produktibo o hindi kapani-paniwala upang magkaroon ng isa na inihanda para sa hindi pa kilalang mga pagbili sa hindi pa nakilala na mga petsa). Ang kagustuhan at interes sa oras, gayunpaman, ay hindi maaaring maisip na bilang nawawala kahit na pagkatapos. Para kahit na sa punto ng balanse ang umiiral na istraktura ng kabisera ay kailangan na patuloy na pinapanatili sa paglipas ng panahon (upang mapigilan ito mula sa unti-unting nagiging natupok sa kahit na kurso ng walang katapusang paulit-ulit na pattern ng mga produktibong operasyon). Walang gayong pagpapanatili, gayunpaman, walang patuloy na pagtitipid at mga reinvenstment; at maaaring walang mga bagay tulad ng mga ito nang walang inaasahan na isang positibong rate ng interes. (Sa katunayan, kung ang rate ng interes na binayaran ay sero, ang pagkonsumo ng kabisera ay magkakaresulra, at ang isa ay lilipat sa equilibrium.)[^16] + +Ang mga bagay ay naging mas komplikado sa ilalim ng mga kondisyon ng kawalan ng katiyakan, na may aktwal na pera na ginagamit, ngunit ang praxeological na pagsasarili ng pera at interes ay nananatiling ganap na buo. Sa ilalim ng mga kondisyon na ito, ang tao ay walang alinlangan ay may tatlo sa halip na may dalawang alternatibo kung paano ilalaan ang kanyang kasalukuyang kita. Hindi lamang siya ang dapat magpasiya kung magkano ang gagastusin sa pagbili ng mga kalakal at kung magkano ang mga kalakal sa hinaharap (i.e., kung magkano upang ubusin at kung magkano upang mamuhunan), kundi pati na rin kung magkano ang dapat panatilihin sa kash. Walang iba pang mga alternatibo. Gayunpaman habang ang tao ay dapat sa lahat ng oras gumawa ng mga pagbabago tungkol sa tatlong gilid ng sabay-sabay, walang paltos ang kinalabasan ay tinutukoy ng dalawang magkakaiba at walang kinalaman na mga kadahilanan ng praxeologically. Ang proporsyon ng paginom/pamumuhunan ay natutukoy sa pamamagitan ng kagustuhan ng oras. Ang pinagmulan ng demand para sa kash, sa kabilang banda, ay ang utility na naka-attach sa pera (i.e., ang pagiging kapaki-pakinabang nito sa pagpapahintulot ng mga agarang pagbili ng direktang mapapakinabangan na mga kalakal sa hindi tiyak na mga petsa sa hinaharap). Ang parehong mga kadahilanan ay maaaring mag-iba, at malaya sa isa't-isa. + +Kung ang supply ng pera ay nagbabago, o kung ang demand para sa pera ay nagbabago sa isang ibinigay na social stock ng pera, ang pagbabago ng kapangyarihan ng pera ay magbabago rin. Gayunpaman, bukod sa pagbibigay ng mga pagbabago sa mga kaugnay na kita, walang ganitong pagbabago sa kapangyarihan sa pagbili ng yunit na magkakaroon ng anumang epekto sa pangkalahatang kita. Ang mga kita sa mga tuntunin ng pagtaas o pagbaba ng pera, ngunit ang pagbili ng kapangyarihan ng pera ay katumbas ng bumaba o tumataas, na nag-iiwan ng tunay na kita na hindi nabago. O, may mga kita ng pera na hindi nagbabago, na mas marami o mas kaunti sa mga ito ay gaganapin sa kash (hoarded), ngunit pagkatapos ay ang pagbili ng kapangyarihan kaisa ang pera na tumataas o bumaba, muli namang iniwan ang tunay na kita na binili na may mas maliit o mas malaki na halagang hindi nabago. Ang totoong kita na ito, gayunpaman, ay hindi pera kung gayon, kung saan ang skedyul ng kagustuhan ng isang tao ay kaugnay, at sa liwanag kung saan ang kanyang epektibong rate ng oras ay tinutukoy. Dahil ang tunay na kita ay hindi nagbabago sa pamamagitan ng lahat ng mga pagbabagong ito ng pera, walang dahilan upang ipagpalagay na ang rate ng kagustuhan ay loobin ng panahon. Kung, halimbawa, ang bangungot ng keynesian na nadagdagang pag-iimbak ay naging katotohanan at ang mga presyo sa pangkalahatan ay nahulog habang ang pagbili ng kapangyarihan ng pera ay katimbang na umaangat, ito ay umalis sa tunay na proporsyon ng pamumuhunan/pagkonsumo ng ganap na hindi maaapektuhan. Maliban kung ang iskedyul ng kagustuhan ng oras ay ipinapalagay na nagbago nang sabay-sabay, ang mga karagdagang mga hoard ay kukunin mula sa mga pondo na dating ginugol sa pagkonsumo at mula sa mga pondo na dating napunta sa pamumuhunan sa parehong pre-established na proporsyon, upang mag-iwan ng tunay na konsumo at tunay na pamumuhunan sa tiyak na kanilang mga lumang antas. Gayunpaman, kung ang time-preference ay ipinapalagay na baguhin nang magkakasama, kung gayon posible ang lahat. Sa katunayan, kung ang nga karagdagang hoard ay eksklusibo mula sa nakaraang paggastos sa konsumo, ang mas mataas na demand para sa pera ay maaaring magkasundo kahit na may pagbagsak sa rate ng interes at mas mataas na pamumuhunan. Subalit ito ay dahil hindi sa mga pagbabago sa demand para sa pera ngunit eksklusibo sa isang pagbabago (isang pagkahulog) sa iskedyul ng kagustuhan ng oras.[^17] + +#### Ang Kapitalistang Proseso + +Sa pamamagitan ng dibisyon ng paggawa na itinatag at pinalawig sa kanyang sukdulang limitasyon sa pamamagitan ng pagbuo ng isang unibersal na daluyan ng palitan, ang proseso ng pang-ekonomiyang pag-unlad ay mahalagang tinutukoy ng oras ng kagustuhan. + +Siguraduhin, may iba pang mga kadahilanan na mahalaga: ang kalidad at dami ng populasyon, ang endowment na may likas na pinagkaloob ng kalikasan, at ang estado ng teknolohiya. Ngunit sa mga ito, ang kalidad ng isang tao ay lampas sa higit na kontrol ng sinuman at dapat na kunin bilang isang ibinigay: ang dami ng isang populasyon ay maari o hindi maaaring mag-advance ng pang-ekonomiyang pag-unlad, depende sa kung ang populasyon ay mas mababa o mas mataas ang pinakamainam na sukat nito para sa isang ibinigay na laki ng teritoryo: at mga mapagkukunan na ibinigay ng likas na katangian o teknolohikal na kaalaman ay maaari lamang magkaroon ng epekto sa ekonomiya kung natuklasan at ginagamit. Gayunpaman, upang gawin ito, kailangang may mga naunang pagtitipid at pamumuhunan. Ito ay hindi ang pagkakaroon ng mga mapagkukunan at teknikal o pang-agham na kaalaman na nagpapataw ng mga limitasyon sa pagsulong ng ekonomiya: sa halip, ito ay ang kagustuhan ng oras na nagpapataw ng mga limitasyon sa pagsasamantala ng talagang magagamit na mga mapagkukunan pati na rin sa paggamit ng umiiral na kaalaman (at gayon din sa pag-unlad ng siyensiya para sa bagay na iyon, sa ganoong mga aktibidad sa pananaliksik, ay dapat ding suportahan ng mga pondo na naka-save). + +Kaya, ang tanging maayos na landas patungo sa paglago ng ekonomiya ay sa pamamagitan ng pagtitipid at pamumuhunan, na pinamamahalaan ayon sa mga kagustuhan ng oras. Sa huli walang paraan patungo sa kasaganaan maliban sa pamamagitan ng pagtaas sa quota ng bawat capita ng namuhunan na kapital. Ito ay ang tanging paraan upang madagdagan ang marginal na produktibo ng paggawa at kung ito ay tapos na ang kita ay tataas sa hinaharap. Sa pagbagsak ng tunay na kita, ang epektibong rate ng oras na kagustuhan ay bumaba (nang wala, gayunpaman, na kailanman ay umaabot sa sero o maging negatibo), magdaragdag pa rin ng karagdagang pagtaas na dosis ng pamumuhunan, at pagtatakda ng isang pagtaas na proseso na nagsasanib ng pang-ekonomiyang pag-unlad. + +Walang dahilan upang ipagpalagay na ang prosesong ito ay dapat tumigil sa pag-abot sa Hardin ng Eden kung saan nawala ang lahat ng kakulangan—maliban kung ang mga tao ay sadyang pumili ng iba at magsisimula na pahalagahan ang karagdagang paglilibang na mas mataas kaysa sa anumang karagdagang pagtaas sa tunay na kita. Wala ring dahilan upang ipagpalagay na ang proseso ng kapitalistang pag-unlad ay magiging anumang bagay ngunit mahusay at ang ekonomiya ay maaaring magaling na ayusin hindi lamang sa lahat ng mga pagbabago sa pera ngunit pati na rin sa lahat ng mga pagbabago sa panlipunang rate ng kagustuhan ng oras. Siyempre, hangga't ang hinaharap ay hindi tiyak, magkakaroon ng mga pangnegosyong pagkakamali, pagkalugi, at pagkalubog. Ngunit walang umiiral na sistematikong dahilan kung kung bakit ito ay maaaring maging sanhi ng higit sa pansamantalang pagkagambala, o kung bakit ang mga pagkagambala ay dapat lumampas, o lubhang nagbabago sa paligid, isang “natural rate” ng mga pagkabigo sa negosyo.[^18] + +Ang mga bagay ay naiiba lamang kung ang isang ekstrang-pamilihan na institusyon tulad ng pamahalaan ay ipinakilala. Ito ay hindi lamang gumagawa ng mga boluntaryong kawalan ng trabaho, tulad ng naipaliwanag sa itaas: ang pag-iral ng isang ahensya na maaaring epektibong pag-angkin ng pagmamay-ari sa mga mapagkukunan na hindi nito pinagsama-samang, ginawa, o nakuha sa kontrata, itinataas din ang panlipunang rate ng oras na kagustuhan para sa mga homesteader, prodyuser, at kontratista, at sa makatuwid ay lumilikha ng boluntaryong pagpapaudlot, pagkawalang-kilos, o kahit na pagbabalik. Sa pamamagitan lamang ng gobyerno na ang sangkatauhan ay maaaring itigil sa natural na kurso patungo sa isang unti-unting pagpapalaya mula sa kakulangan bago pa umabot sa punto ng isang boluntaryong napili na zero-growth.[^19] At ito ay nasa pagharap lamang ng isang gobyerno, na ang proseso ng kapitalista ay maaaring posible sa isang paikot-ikot (kaysa sa isang makinis) na pattern, na may sumabog na sumusunod na mga pag-unlad. Hindi nakuha mula sa mga patakaran ng pagkuha at paglipat ng pribadong pag-aari, ang gobyerno ay natural na nagnanais ng isang monopolyo sa pera at pagbabangko at gusto ng walang mas mahusay kaysa sa nakikibahagi sa fractional reserve (deposito) banking—in sa hindi teknikal na tuntunin: monopolistang counterfeiting—upang mapagbuti ang sarili sa kapinsalaan ng iba sa pamamagitan ng mas hindi gaanong nakamamanghang paraan ng pandaraya sa halip na sa pamamagitan ng tahasang pagkumpiska.[^20] Ang mga cycle ng boom at bust ay ang kinalabasan ng mapanlinlang na fractional reserve banking. Kung at sa kasunod ng bagong likhang pekeng pera na pumasok sa ekonomiya bilang karagdagang mga suplay sa merkado ng kredito, ang rate ng interes ay dapat na mahulog sa ibaba kung ano ang gagawin sa kabilang banda. Dapat maging mas mura ang kredit. Ngunit sa isang mas mababang presyo mas maraming kredito ang kinuha, at higit na mapagkukunan pagkatapos ay namuhunan sa produksyon ng mga kalakal sa hinaharap ( sa halip na ginagamit para sa kasalukuyang pagkonsumo) kaysa sa kung hindi man ay naging. Ang roundaboutness ng buong istraktura ng produksyon ay pinalawak. Upang makumpleto ang lahat ng mga proyektong pamumuhunan na ngayon ay ginagawa, mas maraming oras ang kailangan kaysa sa kinakailangan upang makumpleto ang mga sinimulan bago ang pagpapalaki ng kredito. Ang lahat ng mga kalakal na kung saan ay nilikha nang walang credit expansion ay dapat na ginawa; kasama ang mga bagong idinagdag. Gayunpaman, upang maging posible, higit na kapital ang kinakailangan. Ang mas malaking halaga ng mga kalakal sa hinaharap ay maaaring matagumpay na magawa kung ang karagdagang mga pagtitipid ay nagbibigay ng isang pondo ng paraan ng kabuhayan na sapat na malaki sa tulay, at nagdadala ng mga manggagawa sa pamamagitan ng, mas mahabang oras ng paghihintay. Gayunpaman, sa pamamagitan ng palagay, wala pang pagtaas sa pagtitipid ang naganap. Ang mas mababang rate ng interes ay hindi resulta ng mas malaking suplay ng mga kalakal sa kabisera. Ang panlipunang rate ng oras sa kagustuhan ay hindi nagbago sa lahat. Ito ay tanging resulta ng pekeng pera na pumapasok sa ekonomiya sa pamamagitan ng kredito sa merkado. Ito ay sumusunod na lohikal na dapat isaalang-alang na imposible upang matagumpay na makumpleto ang lahat ng mga proyekto sa pamumuhunan ay nagsisimula pagkatapos ng pagpapalawak ng kredito dahil sa isang sistematikong kakulangan ng tunay na kapital. Ang mga proyekto ay kailangang likidahin upang mapalaw ang pangkalahatang istraktura ng produkasyon at i-adjust ito sa isang hindi nabago na antas ng kagustuhan sa oras ng lipunan at ang katumbas na tunay na proporsiyon sa paggamit ng pamumuhunan.[^21] + +Ang mga cynical na paggalaw ay hindi maaaring iwasan sa pamamagitan ng pag-asa sa kanila (ayon sa moto na “isang pag-ikot na inaasahan ay isang pag-iwas sa pag-ikot”): Ang mga ito ay ang kinakailangang resulta ng karagdagang peke na kredito na matagumpay na inilagay. Sa sandaling ito ang kaso, ang isang cycle ng boom-bust ay hindi maiiwasan, hindi alintana kung ano ang tama o hindi tama ang paniniwala o inaasahan ng mga aktor. Ang pag-ikot ay sapilitan sa pamamagitan ng pagbabago ng pera, ngunit ito ay nagkakabisa sa larangan ng “tunay” na phenomena at magiging isang “tunay” na cycle kahit ano ang paniniwala ng mga tao na mangyari.[^22] + +Hindi rin maasahang realistikal na ang hindi maiwasan na mga paikot-ikot na galaw na nagreresulta mula sa pagpapalawak ng kredito ay hihinto: Habang ang isang ekstrang pamilihan na tulad ng gobyerno ay kontrolado ng pera, ang isang permanenteng serye ng mga paikot-ikot na paggalaw ay markahan ang prosesong pang-ekonomiyang pag-unlad. Para sa pamamagitan ng paglikha ng mapanlinlang na kredito, ang isang gobyerno ay maaaring makapagbigay ng isang makinis at lubos na kapansin-pansin na kita at pamimigay ng yaman sa sarili nitong pabor. Walang dahilan (maikli ang mga pagpapalagay ng mga anghel) upang ipagpalagay na sadyang ito ay sadyang itigil ang paggamit ng magic wand na ito dahil ang paglawak ng kredito ay may “kapus-palad” epekto ng bahagi ng mga siklo ng negosyo. + +[^11]: Sa teoriya ng kagustuhan sa oras na makita ang William Stanley Jevons, *Teoriya ng Pampulitika Ekonomiya* (New York: Augustus M. kelley, 1965); Eugen von Böhm-Bawerk, *Kapital at Interes*, 3 vols. (South Holland, Ill.: Libertarian Press, 1959); Richard von Strigl, *Kapital und Produktion* (Vienna: Julius Springer, 1934 [Engl. trans., Ludwig von Mises Institute, 1988]); Frank Fetter, *Kapital, Interes, at Upa* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1971); Roger Garrison, “In Defense of the Misesian Theory of Interest,” *Journal of Libertarian Studies* 3, no. 2 (1979); idem, “Professor Rothbard and the Theory of Interest,” in Walter Block and Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds., *Man, Ekonomiya, at Kalayaan: Mga sanaysay sa Honor of Murray N. Rothbard* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988). + +[^12]: Mises, *Human Action,* p. 483. + +[^13]: Upang maging sigurado, hindi lahat ng mga mas mahahabang proseso ng produksyon ay mas produktibo kaysa sa mas maikli; ngunit sa ilalim ng palagay na ang tao, napipigilan ng oras-kagustuhan, ay palaging at piliin ang pinakamahabang paraan ng paggawa ng ilang mga ibinigay na output, anumang pagtaas sa output pagkatapos ay maaaring—praxeologically—makamit lamang kung ang istraktura ng produksyon ay pinalawak. + +[^14]: Mises, *Human Action*, pp. 490ff. + +[^15]: Tingnan din ang Rothbard, *Man, Economy, and State*, pp. 663f. + +[^16]: Tingnan din sa Mises, *Human Action*, pp. 530–32; Rothbard, *Tao, Ekonomiya, at Estado*, pp. 385–86. + +[^17]: Tingnan din sa Murray N. Rothbard, *America’s Great Depression* (Kansas City: Sheed and Ward, 1975), pp. 39–41. + +[^18]: Tingnan din ang Rothbard, *America’s Great Depression*, pp. 12–17. + +[^19]: Sa papel na ginagampanan ng pamahalaan bilang mapanira sa pagbuo ng kayamanan, tingnan sa partikular na Murray N. Rothbard, *Kapangyarihan at Merkado* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977); Hans-Hermann Hoppe, *Isang Teorya ng Sosyalismo at Kapitalismo* (Boston: Kluwer Academic Publishers, 1989); idem, “The Economics of Sociology and Taxation,” *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* (1990); supra chap. 2. + +[^20]: Tingnan ang partikular na Rothbard, *Ang Misteryo ng Pagbabangko*; Hans-Hermann Hoppe, “Banking, Nation States, and International Politics,” *Review of Austrian Economics* 4 (1990); supra chap. 3; idem, “Marxist and Austrian Class Analysis,” *Journal of Libertarian Studies* 9, no. 2 (1990); supra chap. 4; idem, “European Economic Integration and the ECU,” *Austrian Economics Newsletter* (1989). + +[^21]: Sa teorya ng cycle ng negosyo makita ang orihinal na kontribusyon ni Mises sa kanyang *Teorya ng Pera at Kredito*, bahagi III, chap. 5; Ang kanyang unang detalyadong bersyon ay *Geldwertstabilisierung und Konjunkturpolitik* (Jena: Gustav Fischer, 1928), ang pagsasalin ng Ingles na hindi lumilitaw hanggang 1978 sa Ludwig von Mises, *Sa ang Manipulasyon ng Pera at Kredito* (Dobbs Ferry, N.Y.: Mga libreng Market Book, 1978); F.A. Hayek, *Monetary Theory and the Trade Cycle* (New York: A.M. Kelley, 1966); idem, *Mga presyo at Produksyon* (New York: Augustus M. Kelley, 1967); Ang gawa ni Hayek ay unang nailathala noong 1929, resp. l93l; ito ay kagiliw-giliw na tandaan na Hayek, na natanggap ang Nobel prize noong 1974, ang taon pagkatapos ng pagkamatay ni Mises, para sa kanyang mga kontribusyon sa Mises-Hayek teorya ng cycle ng negosyo, ang mga nakamit ni Mises hinggil sa pagpapaunlad ng mga teoryang ito: Sa kanyang *Mga Presyo at Produksyon* ng 1931, ang unang pagtatanghal ng teorya ng negosyo ng Austrian na lumitaw sa Ingles, kinikilala niya ang naunang pag-angkin ni Mises sa katanyagan. Ngunit kahit binanggit niya ang nabanggit na gawa ni Mises sa nabanggit na 1928, sinasadya niyang sinasabing ang mga kontribusyon ni Mises sa teorya ay mahalagang nakakabit sa ilang mga pangungusap sa kanyang orihinal na gawain noong 1912; tingnan sa chap. 3 fn. 1 sa *Mga Presyo at Produksyon*; Strigl, *Kapital und Produktion*; Lionel Robbins, *Ang Great Depression* (Freeport, N.Y.: Books for Libraries Press, 1971); Rothbard, *America’s Great Depression*; Ludwig von Mises, et al., *Ang Austrian Teorya ng Trade Cycle at iba pang mga sanaysay* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1983); Hoppe, *Kritik der kausalwissenschaftlichen Sozialforschung*, chap. 3; Roger Garrison, “Hayekian Trade Cycle Theory: A Reappraisal,” *Cato Journal* 6, no. 2 (1986); idem, “Ang Austrian Teorya ng Siklo ng Negosyo sa liwanag ng Modern Macroeconomics,” *Review of Austrian Economics* 3 (1988). + +[^22]: Tingnan din sa Roger Garrison, “‘Ang mga Makatwirang Inaasahan’ ay Nagbibigay ng Wala na Parang Bago at Totoo,” *Austrian Economics Newsletter* 6, no. 1 (1985); idem, “The Austrian Theory of the Business Cycle sa liwanag ng Modern Macroeconomics” esp. pp. 19-23. Tingnan din ang pagsisiyasat ng sikolohikal—na salungat sa mga teorya ng cycle ng praxeological—business sa ibaba. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md new file mode 100644 index 000000000..a82d24507 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -0,0 +1,169 @@ +### + +Matapos ang pagbabagong ito ng klasiko, at lalo na ang Austrian teorya ng trabaho, pera, interes, at ang kapitalistang proseso, bubuksan ko ngayon si keynes at ang kanyang "bagong" teorya. Bago ang backdrop ng aming paliwanag ng lumang isa ito ay madaling makilala keynes ng "bagong" * Pangkalahatang teorya ng trabaho, Interes, at salapi* bilang batayang depektibo at ang keynesian rebolusyon bilang isa sa mga pangunahing intelektuwal na iskandalo sa ikadalawampung siglo.[^23] + +#### Pagtatrabaho + +Si keynes ay nagtatakda ng isang maling teorya ng pagtatrabaho. Taliwas sa klasikal na pagtingin, inaangkin niya na maaaring maging boluntaryong pagkawala ng trabaho sa libreng merkado; at, higit pa, na ang isang merkado ay maaaring umabot sa isang matatag na punto ng balanse sa patuloy na hindi pagkilos ng kawalan ng trabaho. At sa pag-claim ng ganoong mga pagkabigo ng merkado upang maging posible ay ipinaglalaban niya na walang takip ang pangwakas na makatwirang pang-ekonomiya para sa mga nakakasagabal sa mga pagpapatakbo ng mga merkado sa pamamagitan ng mga pwersang sobrang pamilihan. + +Dahil ang libreng merkado ay tinukoy sa mga tuntunin ng homesteaded o ginawa sa pribadong ari-arian ang boluntaryo ng lahat ng mga pakikipag-ugnayan sa pagitan ng may-ari ng pribadong ari-arian, ito ay dapat maging malinaw na kung ano ang nais ng keynes upang ipakita ang katumbas ng isang squaring ng bilog. + +Nagsisimula si keynes sa maling pahayag na ipinapalagay ng teorya ng klasikal “na walang ganoong bagay na hindi sinasadyang kawalan ng trabaho sa mahigpit na kahulugan.”[^24] sa katunayan, hindi ito nangyayari. Ang klasikal na teorya ay ipinapalagay na ang boluntaryong kawalan ng trabaho ay lohikal-imposibleng imposible hangga't ang isang malayang pamilihan ay nasa operasyon. Na ang hindi sinasadyang kawalan ng trabaho, sa katunayan ng anumang halaga nito, ay maaaring umiiral sa pagkakaroon ng isang sobrang pamilihan na institusyon, batas sa minimum na pasahod, atbp., ay hindi kailanman sineseryoso at pinag-alinlangan. + +Matapos ang kamalian na ito, Pagkatapos ipinagkakaloob ni keynes ang kanyang kahulugan ng di-aktibo na kawalan ng trabaho: + +> Ang mga lalaki ay hindi sinasadya na walang trabaho kung, sa kaganapan ng isang maliit na pagtaas sa presyo ng mga sahod kalakal [i.e., consumer goods] kaugnay sa sahod ng pera, ang parehong pinagsamang suplay ng paggawa na gustong magtrabaho para sa kasalukuyang pera-sahod at ang pinagsama-samang pangangailangan para sa mga ito sa sahod ay mas malaki kaysa sa umiiral na dami ng trabaho. [^25] + +Isinalin sa payak na Ingles, kung ano ang sinasabi ni keynes sa kanyang tipikal na paraan ng pag-obserba ay ang mga tao ay hindi sinasadya na walang trabaho kung ang isang pagtaas sa mga presyo kaugnay sa mga rate ng pasahod ay humahantong sa mas maraming trabaho.[^26] Ngunit tulad ng isang pagbabago sa mga kaugnay na presyo ay lohikal na katumbas ng isang pagkahulog sa tunay na mga rate ng pasahod; at ang pagbagsak sa tunay na sahod ay maaaring magdala sa walang humpay na merkado sa pamamagitan ng mga kumikita sa sahod sa anumang oras na gusto nila, sa pamamagitan lamang ng pagtanggap ng mas mababang nominal na rate ng sahod sa mga presyo ng kalakal na natitira kung nasaan sila. Kung ang mga manggagawa ay nagpasya na huwag gawin ito, walang nakakaalam sa lahat ng ito. Dahil sa kanilang demand na reserbasyon para sa paggawa, pinili nilang ibigay ang dami ng paggawa na talagang binibigay. Ni ang pag-uuri ng mga ito bilang boluntaryong kawalan ng trabaho-trabaho baguhin ng kaunti, kung sa ibang punto sa oras na may mas mababang totoong rate ang halaga ng trabaho ay madadagdagan. Sa pamamagitan ng lohika, ang nasabing resulta ay maaaring madala lamang kung ang mga manggagawa ay nagpalaki ng kanilang ugnayan sa pagsusuri sa isang ibinigay na antas ng pasahod kumpara sa kanilang demand ng reserbasyon sa paggawa (kung hindi, kung walang ganap na pagbabagong ito, ang trabaho ay bababa sa halip na tataas). Sa katunayan, gayunpaman, na ang isa ay maaaring baguhin ang isip mula sa isang punto sa oras na susunod ng bahagya na nagpapahiwatig na ang isang mas maagang pagpipilian ay hindi sinasadya, bilang ang keynes ay magkakaroon nito. Siyempre, ang isa ay maaaring tukuyin ang mga termino ng isang tao sa anumang paraan na naisin, at sa isang tunay na Orwellian pasyon ay maaari kahit na pumili upang tumawag sa hindi sinasadyang boluntaryo at hindi sinasadyang utang na loob. Ngunit sa pamamagitan ng pamamaraan na ito anumang bagay sa ilalim ng araw ay maaaring “napatunayan,“ habang sa katunayan wala ng sangkap kahit ano ay ipinapakita. Ang paraan ng pagpapakita ni keynes ng posibilidad ng hindi pagkakasakit na pagkawala ng trabaho ay isang walang saysay na patunayan na walang alinlangan na hindi naaapektuhan ang katotohanan na walang ganoong bagay na hindi sinasadya sa trabaho, ang karaniwang kahulugan ng terminong ito, ay maaaring umiiral sa walang humpay na merkado. + +Tulad ng kung ito ay hindi sapat, Pinupuna ito ni keynes sa pamamagitan ng pag-angkin na ang di-kilalang pagkawala ng trabaho ay maaaring maipahiwatig kahit na walang-kailanman sa lupain ng punto ng balanse. Sa katunayan mas maaga niyang pinupuna ang *Treatise on Money* sa pamamagitan ng pagsabi, “Hindi ko naunawaan na, sa ilang mga kundisyon, ang sistema ay maaaring nasa punto ng balanse na may mas mababa kaysa sa buong trabaho.”[^27] Subalit ang equilibrium ay *tinukoy* bilang isang sitwasyon kung saan ang mga pagbabago sa mga halaga, teknolohiya, at mga mapagkukunan ay hindi na magaganap kung saan ang lahat ng mga pagkilos ay ganap na nababagay sa isang pangwakas na konstelasyon ng data; at kung saan ang lahat ng mga kadahilanan ng produksyon pagkatapos, kabilang ang paggawa, ay nagtatrabaho nang hangang sa abot ng makakaya (ibinigay ang mga hindi nagbabagong datos na ito) at paulit-ulit at walang katapusan na nagta trabaho sa parehong pattern ng patuloy na produksyo. Samakatuwid, gaya ng sinabi ni H. Hazlitt, ang pagkatuklas ng kawalang trabaho ng punto ng balanse sa pamamagitan ng keynes, sa kanyang *General Theory*, ay tulad ng pagkatuklas ng isang tatsulok na hugis bilog—isang pagkakasalungatan sa mga tuntunin. [^28] + +#### Pera + +Na itinatapon ang lohika sa kanyang pakikitungo sa trabaho at sa kawalan ng trabaho, si keynes, sa kanyang pagtatalakay ng pera, at pagkatapos ay itapon ang pangangatwiran sa ekonomiya sa pamamagitan ng pagsulong sa pag nais na ang mga pagbabago hinggil sa pananalapi (maaari) magkaroon ng isang sistematikong epekto sa kita ng trabaho, at interes. + +Dahil sa ang katunayan na ang “pera“ ay lilitaw sa pamagat *General Theory,* Ang positibong teorya ng pera ni keynes ay kamangha-manghang maikli at hindi maunlad. Siyempre, ang brevity ay maaaring maging isang kabutihan. Sa kaso ni keynes, nag-aalok ito ng pagkakataong maituro nang madali ang kanyang mga pagkakamali sa elemtarya. Para sa keynes, “*ang kahalagahan ng pera ay magandang daloy mula sa pagiging isang pag-ugnay sa pagitan ng kasalukuyan at sa hinaharap*.”[^29] ”Ang pera sa makabuluhang katangian nito, higit sa lahat, isang banayad na kagamitan para sa pag-uugnay sa kasalukuyan at sa hinaharap.”[^30] Na ito ay maling sumusunod mula sa katotohanan na walang-kailanman lupain ng punto ng balanse na hindi umiiral ang pera,[^31] gayunpaman kahit sa ilalim ng mga kundisyon ng balanse ay magkakaroon pa rin ng isang kasalukuyan at hinaharap, at pareho pa rin na naka-ugnay. Sa halip na gumana bilang isang pag-ugnay sa hinaharap, ang pera ay nagsisilbi bilang daluyan ng palita; isang papel na walang hanggan na nakatali sa kawalan ng katiyakan ng hinaharap.[^32] Ang aksyon, na kung saan ay nagsisimula sa kasalukuyan at naglalayon sa ilang layunin sa hinaharap, mas marami o mas malayo sa oras mula sa punto ng simula, ay bumubuo ng tunay na ugnayan sa pagitan ng kasalukuyan at hinaharap. Ito ay oras na kagustuhan bilang isang unibersal na kategorya ng aksyon na nagbibigay ng ugnayan na ito sa pagitan ng kasalukuyan at sa hinaharap at ang partikular na hugis nito. Ang pera, na salungat sa interes, ay hindi nauugnay sa kasalukuyan sa hinaharap kaysa sa iba pang mga pangyayari sa ekonomiya, tulad ng mga di-gaanong gamit na kalakal. Ang kanilang kasalukuyang halaga ay sumasalamin din sa mga inaasam-asam tungkol sa hinaharap, wala nang iba at walang mas mababa kaysa sa pera. + +Mula sa unang maling kuro-kuro tungkol sa likas na katangian ng pera, awtomatikong dumadaloy lahat ng iba pang mga maling akala. Ang pagiging pagtukoy bilang isang mapaglalang na ugnayan sa pagitan ng kasalukuyan at sa hinaharap, ang demand para sa pera (suplay nito na ibinigay), na kung saan ang keynes, ayon sa kanyang pangkalahatang pagkahilig ng maling interpretasyon ng mga lohiko-praxeological na kategorya bilang mga sikolohikal, ang mga salitang “kagusthan sa pagkatubig“ o “likas na pag-iimbak“[^33] ay sinasabing may kaugnayan sa rate ng interes (at kabaligtaran).[^34] “Interes,” isinulat ni keynes, “ay ang gantimpala ng hindi pag-iimbak,”[^35] “ang gantimpala para sa paghihiwalay sa pagkatubig,”[^36] sa ginawang preperasyon sa pagkatubig sa paglikas ng pagnanais na mamuhunan sa mga may-ari ng interes. Na ang maling ito ay nagiging halata sa sandaling ang isa ay nagtanong sa tanong na “Anu, kung gayon, ang tungkol sa mga presyo?” Ang dami ng beer, halimbawa, na maaaring mabili para sa isang tiyak na kabuuan ng pera ay malinaw na walang mas mababa sa isang gantimpala para sa paghihiwalay sa pagkatubig kaysa sa rate ng interes, na kung saan ay gumawa ng demand para sa pera pagkatapos ay ang hindi pagkakasundo upang bumili ng beer ng mas maraming bilang ito ay isang ayaw na mamuhunan.[^37] Binuo sa pangkalahatang tuntunin, ang pangangailangan para sa pera ay ang hindi pagnanais na bumili o magrenta ng nonmoney, kabilang ang mga asset na may kinalaman sa ineteres (lupa, paggawa, at/o mga kalakal na kapital, o mga kalakal sa hinaharap) *at* non-interest-bearing-assets (mamimili o kasalukuyang kalakal). Upang makilala ito ay upang makilala na ang demand para sa pera ay walang kinalaman sa pamumuhunan o sa pagkonsumo; ni may anumang bagay na gagawin sa ratio ng paggasta sa paggastos sa pamumuhunan, o ang pagkalat sa pagitan ng mga presyo ng input at output (ang diskwento ng mas mataas na order o mga kalakal sa hinaharap kumpara sa mas mababang order o kasalukuyang mga kalakal). Nagtataas o bumababa sa pangangailangan para sa pera, iba pang mga bagay na pagiging pantay, mas mababa o itaas ang pangkalahatang antas ng mga presyo ng pera, ngunit ang tunay na pagkonsumo at pamumuhunan pati na rin ang tunay na consumption-investment na proporsyon ay nananatiling hindi apektado; at tulad ng kaso, trabaho at panlipunang kita ay mananatiling hindi na rin magbabago. Ang demand para sa pera ay tumutukoy sa paggasta/proporsyon ng balanse ng salapi. Ang proporsyon ng pamunuhunan/pagkonsumo, sa bilis ng keynes, ay isang ganap na naiiba at hindi kaugnay na bagay. Ito ay tanging natutukoy sa pamamagitan ng oras-preference.[^38] + +Ang parehong konklusyon ay naaabot kung ang mga pagbabago sa supply ng pera (binibigyan ang kagustuhan ng pagkatubig) ay isinasaalang-alang. Sinabi ni keynes na ang pagtaas sa suplay ng pera, ang iba pang mga bagay na pantay, ay maaaring magkaroon ng positibong epekto sa pagtatrabaho. Nagsusulat siya, “hangga't mayroong pagkawala ng trabaho, ang trabaho ay magbabago sa parehong proporsyon ng dami ng pera.”[^39] Ngunit ito ay hindi lamang mausisa na pahayag dahil ito *ipagpapalagay* ang mga pagkakaroon ng mga mapagkukunang walang trabaho sa halip *nagpapaliwanag* kung bakit ang bagay na ito ay maaaring mangyari—para sa, malinaw naman, isang mapagkukunan ay maaaring walang trabaho lamang dahil ito ay hindi kinikilala bilang kakulangan sa lahat at sa gayon ay walang halaga kung ano pa man, o dahil ang may-ari nito kusang presyo na ito sa labas ng merkado at ang kawalan ng trabaho nito pagkatapos ay walang problema para tumawag sa isang solusyon.[^40] + +Kahit na ang isa ay talikdan ang pagpuna na ito, ang pahayag ay hindi pa rin mapapansin. Sapagkat kung ang ibang mga bagay ay katumbas ng halaga, ang karagdagang suplay ng pera ay hahantong sa pagtaas ng pangkalahatang presyo at sabay at proporsyonal na pagtaas ng mga rate ng pasahod, at walang pagbabago sa lahat. Kung, salungat dito, dapat na tumaas ang pagtatrabaho, posible lamang kung ang mga rate ng pasahod ay hindi tumaas kasama, at parehong lawak ng iba, iba pang mga presyo. Gayunpaman, ang iba pang mga bagay ay hindi na masasabi na pantay-pantay, sapagkat ang mga real wage rate ay ibababa, at ang tabaho ay maaari lamang tumaas habang ang mga tunay na sahod ay nahulog kung ang kaugnay na pagsusuri sa trabaho kumpara sa sariling trabaho (ie.,kawalan ng trabaho) ay ipinapalagay na mayroon nagbago. Ngunit kung ito ay ipinapalagay, walang pagtaas sa suplay ng pera ang kinakailangan. Ang parehong resulta (nadagdagan na trabaho) ay maaaring dinala sa pamamagitan ng mga manggagawa na tumatanggap ng mas mababang mga nominal na pasahod. + +#### Interes + +Sa pamamagitan ng lohika at pang-ekonomiyang teorya na itinatapos sa labas ng bintana, sa kanyang talakayan sa kababalaghan ng interes iniwan ni keynes ang dahilan at karaniwang kahulugan. + +Ayon kay keynes, dahil ang pera ay may sistematikong epekto sa pagtatrabaho, kita, at interes, interes, sa kabila nito—na palagian, para sa bagay na iyon—ay dapat na maisip bilang isang pulos na kababalaghan ng pera.[^41] Hindi ko kailangan ipaliwanag ang elemental na kamalian ng pananaw na ito. Sapat na sabihin dito muli na ang pera ay mawawala sa punto ng balanse, ngunit ang interes ay hindi, na nagpapakita na ang interes ay dapat isaalang-alang na isang tunay, hindi isang kababalaghan ng pera. + +Dagdag pa rito, ang keynes, sa pag-uusap tungkol sa “functional relationships” at “mutual determination” ng mga variable sa halip ng causal, undirectional relations, ay nagiging gusot na hindi maiiwasan na mga kontradiksyon tungkol sa kanyang teorya ng interes.[^42] Tulad ng naipaliwanag sa itaas, sa isang banda ay naiisip ni keynes ang kagustuhan sa pagkatubig (at ang suplay ng pera) bilang *pagtukoy* ang rate ng interes, tulad ng isang mas mataas na demand para sa pera, halimbawa, ay itataas ang rate ng interes (at ang mas mataas na suplay ng pera ay bababa ito) at na ito ay babawasan ang pamumuhunan “habang ang isang pagtangi sa rate ng interes ay maaaring inaasahan *ceteris paribus*, upang madagdagan ang dami ng pamumuhunan.”[^43] Sa kabilang banda, nailalarawan ang interes rate bilang “ang gantimpala para sa paghihiwalay sa pagtubig,” nagtatalo siya na ang demand para sa pera ay *tinutukoy* sa pamamagitan ng rate ng interes, tulad na ang pagkahulog sa interes rate, halimbawa, ay dagdagan ang demand ng pera para sa kash (at din, ang isa ay dapat idagdag, ang likas na katangian ng isa upang ubusin) at kaya humantong sa *nabawasan* na pamumuhunan. Gayunpaman, malinaw naman, ang mas mababang rate ng interes ay maaaring bahagyang tumaas at bumaba ang pamumuhunan sa parehong oras. May bagay na mali dito. + +Gayunpaman, pinagsama ni keynes ang kasinungalingan at pagkakasalungat sa isa sa mga pinaka-kamangha-manghang teorya ng pakikipagsabwatan na narinig. + +Dahil ang interes, ayon kay keynes, ay isang purong kababalaghan ng monetary, natural lamang na ipalagay na maaaring manipulahin ito sa pamamagitan ng patakaran ng hinggil s pananalapi (kung sinasadya, ang isa ay hindi pinaghihigpitan sa panamagitan ng pagkakaroon ng isang 100-porsyento-reserve standard na kalakal ng pera tulad ng standard ng ginto).[^44] “Mayroong,” nasulat si keynes, “walang espesyal na kabutihan sa bawat-umiiral na rate ng interes.”[^45] sa katunayan, kung ang suplay ng pera ay sapat na nadagdagan, ang bunga ng interes ay maaaring ibababa sa sero. Kinikilala ni keynes na ito ay magpapahiwatig ng isang sobrang kabuhayan ng mga kalakal sa kapital, at isa ang mag-iisip na ang pagsasakatuparan na ito ay dapat na nagbigay sa kanya ng dahilan upang muling isaalang-alang. Hindi naman! Sa kabaligtaran, sa lahat ng kabigatan ay sinasabi niya sa amin + +> na ang isang maayos na pagpapatakbo ng komunidad na nilagyan ng moderning teknikal na mapagkukunan, kung saan ang populasyon ay hindi mabilis na pagtaas, ay dapat na maibabalik ang marginal na kahusayan ng kabisera sa punto ng balanse ng humigit-kumulang sa sero sa loob ng isang solong henerasyon.[^46] + +Ito ay “medyo madali upang gumawa ng mga kalakal na kapital kaya labis na ang marginal na kahusayan ng kabisera ay sero (at) ito ay maaaring ang pinaka-makatwirang paraan ng unti-unting pagkuha ng marami sa mga tampok na mga katangian ng kapitalismo.”[^47] “walang mga tunay na dahilan para sa kakulangan ng kapital.”[^48] Sa halip, ito ay “posible para sa pangkomunidad na pag-save sa pamamagitan ng ahensya ng Estado upang mapanatili sa isang antas kung saan ito ay tumigil na maging mahirap makuha.”[^49] + +Huwag mag-alala na ito ay magpapahiwatig na walang pagpapanatili o pagpapalit ng kabisera ay kinakailangan na (para sa, ito ang kaso, ang mga kalakal ay magkakaroon pa rin ng kakulangan at samakatuwid ay nag-utos ng isang presyo), at ang mga kalakal sa halip ay kailangang “libreng mga kalakal” sa parehong kahulugan kung saan ang hangin ay karaniwang “libre.” Huwag mag-alala na kung ang mga kalakal ay hindi na magkakaroon ng kakulangan, at ang mga kalakal ng mamimili ay hindi na din magkakaroon ng kakulangan (sapagkat, kung sila ay, ang mga paraan na ginagamit upang makagawa ng mga ito ay kailangang maging mahirap makuha). At huwag mag-alala na sa Hardin ni Eden na ito, na ipinapangako ni keynes na itatag sa loob ng isang henerasyon (bakit napakatagal?!), hindi na magkakaroon ng anumang paggamit para sa pera. Para sa, habang siya ay nagsasabi sa amin, “Ako mismo ay humanga sa pamamagitan ng mga mahusay na panlipunang pakinabang ng pagtaas ng stock ng kapital hanggang sa ito ay huminto sa maging mahirap makuha.”[^50] Sino ang maglakas-loob na hindi sumasang-ayon dito! [^51] + +Ngunit higit pa ang darating. Sapagkat, habang nakikita ito ni keynes, may ilang mga hadlang sa landas patungo sa paraiso. Para sa isang bagay, ang gintong pamantayan ay nakatago sa daan, sapagkat ito ay nagpapahiwatig ng pagpapalawak ng imposibleng kredito (o mahirap, kahit na ang pagpapalawak ng kredito ay hahantong sa isang pag-agos ng ginto at kasunod na pagkalugi ng ekonomiya). Samakatuwid, ang mga paulit-ulit na polemics ni keynes laban sa institusyong ito.[^52] Bukod dito, may ipinaliwanag lamang ang problema ng kanyang sariling paggawa: na ang isang mas mababang rate ng interes ay parang tumataas at bumababa ng pamumuhunan nang sabay-sabay. At ito ay upang makakuha na lumabas sa lohikal na gulo na ito Keynes ay dumating sa isang teorya ng pagsasabwatan: Para sa, habang ang interes rate ay dapat na nabawasan sa sero upang upang maalis ang kalulangan, bilang namin ay sinabi lamang, mas mababa ang interes rate mas mababa din ang gantimpala para sa paghihiwalay sa pagkatubig. Mas mababa ang rate ng interes, ibig sabihin, mas mababa ang insentibo para sa mga kapitalista na mamuhunan, dahil ang kanilang kita ay mababawasan. Sa gayon, susubukan nilang pahinain, at magsabwatan laban, anumang pagtatangkang muling buhayin ang Harding ng Eden. + +Hinihimok ng “mga espiritu ng hayop,”[^53] “kutob sa pagsusugal,”[^54] at “gumon sa paggawa ng pera na simbuyo ng damdamin,”[^55] kaya “ang kabisera ay kailangang manatili sa sapat na kakulangan.”[^56] “Ang katalinuhan at kakaibang katangian ng ating kontemporaryong problema ay lumalabas, samakatuwid,” ang isinulat ni Keynes, + +> sa posibilidad na ang average na rate ng interes na magpapahintulot sa isang makatwirang average na antas ng trabaho [at panlipunang kita] ay isang hindi katanggap-tanggap sa mga nagmamay-ari ng yaman na hindi ito madaling maitatag sa pamamagitan lamang ng pagmamanipula ng dami ng pera.[^57] + +Sa katunayan, + +> ang pinaka-matatag, at hindi bababa sa madaling paglipat, elemento sa aming kapanahon ekonomiya ay hanggang ngayon, at maaaring patunayan na sa hinaharap, ang pinakamababang rate ng interes na katanggap-tanggap sa mga karamihan ng mga may-ari ng yaman.[^58] + +Sa kabutihang palad, alam namin, may isang paraan sa labas ng suliranin na ito; sa pamamagitan ng “euthanasia na rentier, at, dahil dito, ang euthanasia ng pinagsama-samang mapang-api na kapangyarihan ng kapitalista upang pagsamantalahan ang kakulangan-halaga ng kapital.”[^59] At tiyak na katapat-dapat sila ng nasabing kapalaran. Para sa “ang mundo ng negosyo” ay pinasiyahan ng isang “hindi mapigilan at masuwayin na sikolohiya,”[^60] at mga pribadong merkado ng pamumuhunan + +> sa ilalim ng impluwensiya ng mga mamimili ay labis na walang pinag-aralan kung ano ang kanilang binibili at ng mga speculator na mas nababahala sa pagtataya sa susunod na paglilipat ng damdamin sa merkado kaysa sa isang makatwirang pagtatantya ng hinaharap ng ani ng mga benipisyo ng kapital.[^61] + +Sa katunayan, hindi namin alam ang lahat na “walang malinaw na katibayan mula sa karanasan na ang patakarang pamumuhunan na kapaki-pakinabang sa lipunan ay tumutugma sa pinaka mas kapaki-pakinabang;”[^62] sa katunayan, na ang mga desisyon ng mga pribadong mamumuhunan ay nakasalalay sa kalakhan sa “ang mga ugat at isterismo at maging mga digestion at mga reaksiyon sa panahon,”[^63] kaysa sa nakapangangatwirang pagkalkula?! Sa gayon, tinatapos ni Keynes, “ang tungkulin ng pag-order ng kasalukuyang dami ng pamumuhunan ay hindi ligtas na maiiwan sa pribadong mga kamay.”[^64] Sa halip, upang i-on ang kasalukuyang paghihirap sa isang lupain ng gatas at pulot, “isang medyo komprehesibong pagsasapanlipunan ng pamumuhunan ay patunayan ang tanging paraan.”[^65] + +> Ang Estado, na nasa posisyon upang kalkulahin ang marginal na kahusayan ng mga kalakal sa kabisera sa matagal na pananaw at batay sa pangkalahatang panlipunang kalamangan [ay dapat kumuha] ng mas malawak na pananagutan para sa direktang pag-organisa ng pamumuhunan.[^66] + +Nagtitiwala ako na wala sa mga ito ang nangangailangan ng karagdagang komento. Ito ay masyadong halata na ang mga ito ay ang mga pagbubuhos ng isang taong karapat-dapat na tawaging anuman, maliban sa isang ekonomista. + +[^23]: Para sa mga panitikan ng pro-Keynesian makita sa partikular Seymour P. Harris, ed., *The New Economics* (New York: Alfred Knopf, 1947); Alvin Hansen, *Isang gabay sa keynes* (New York: McGraw-Hill, 1953); para sa mga literatura ng anti-Keynesian makikita sa partikular na Henry Hazlitt, *Ang Kabiguan ng “New Economics”* (Princeton, N.J.: D. Van Nostrand, 1959); idem, ed., *Ang Mga Kritiko ng Keynesian Economics* (Lanham, Md.: University Press of America, 1983). + +[^24]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teorya*, p. 21; also pp. 6, 15. + +[^25]: Ibid., p. 15\. Keynes sa puntong ito ay nangangako ng isang alternatibong kahulugan na ibibigay sa p. 26; revealingly, walang lumilitaw na kahulugan doon o kahit saan pa sa aklat! + +[^26]: Tingnan din sa Hazlitt, Ang Pagkabigo ng “New Economics,” p. 30. + +[^27]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teorya*, pp. 242–43; also p. 28. + +[^28]: Tingnan din sa Hazlitt, Ang Pagkabigo ng “New Economics,” p. 52. + +[^29]: Keynes, *Pangkalahatang Teorya*, p. 293. + +[^30]: Ibid., p. 294. + +[^31]: Ipinaliwanag ni Mises: + +> Ipalagay natin na mayroon lamang ginto na pera at isa lamang sentral na bangko. Sa susunod na pag-unlad patungo sa estado ng isang pantay na umiikot na ekonomiya ang lahat ng mga indibidwal at mga kumpanya ay naghihigpit ng hakbang sa kanilang paghawak ng kash at ang mga dami ng ginto sa gayon ay naglabas ng daloy sa nonmonetary—pang-endustriya—trabaho. Kapag ang balanse ng pantay na umiikot na ekonomiya ay naaabot na sa wakas, wala nang mga karagdagang pananalapi; wala nang ginto ang ginagamit para sa mga layuning pang-pera. Ang mga indibidwal at mga kumpanya ay may sariling pag-aangkin laban sa bangko sentral, ang kapanahunan ng bawat bahagi na kung saan ay tiyak na tumutugma sa halaga na kakailanganin nila sa kani-kanilang mga petsa para sa pag-aayos ng kanilang mga obligasyon. Ang bangko sentral ay hindi nangangailangan ng anumang mga reserba bilang ang kabuuang halaga ng araw-araw na pagbabayad ng mga kostumer nito ay eksaktong katumbas ng kabuuang halaga ng mga pag-alis. Ang lahat ng mga transaksyon sa katunayan ay maaaring maapektuhan sa pamamagitan ng paglipat sa mga libro ng bangko nang walang anumang paglipat sa kash. Kaya ang “pera” ng sistemang ito ay hindi isang daluyan ng palitan; hindi ito pera; ito ay isang *numéraire*, isang kalangitan at hindi pa natitiyak na yunit ng isaalang-alang ng hindi malabo at hindi maipaliliwanag na katangian na kung saan ang magarbo ng ilang ekonomista at ang mga pagkakamali ng maraming mga laymen na nagkakamali ang may kinalaman sa pera. (*Human Action*, p. 249) + +[^32]: Kinilala ni Keynes na ang pera ay may kinalaman sa kawalan ng katiyakan. Ang pangunahing pagkakamali sa kanyang teorya ng pera na itinuturo dito, gayunpaman, lumalabas muli kapag siya ay may kaugnayan sa pera hindi sa kawalan ng katiyakan tulad nito, ngunit, mas partikular, sa kawalan ng katiyakan ng mga rate ng interes. “Ang kinakailangang kalagayan” [para sa pagkakaroon ng pera] isinulat niya, “ang pagkakaroon ng kawalan ng katiyakan tungkol sa hinaharap na rate ng interes” (*Pangkalahatang Teorya*, p. 168; also p. 169). Tingnan din ang sumusunod na talakayan. + +[^33]: Ibid., p. 174. + +[^34]: Sa mga walang kabuluhang implikasyon ng pag-uumpisa ng pagganap—sa halip na pananahilan—relasyon, tingnan ang talakayan sa ibaba. + +[^35]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teorya*, p. 174. + +[^36]: Ibid., p. 167. + +[^37]: Tingnan din sa Hazlitt, Ang Pagkabigo ng “New Economics,” pp. 188f. + +[^38]: Tingnan din ang Rothbard, *America’s Great Depression*, pp. 40–41; Mises, *Human Action*, pp. 521–23. + +[^39]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teorya*, p. 296. + +[^40]: Tingnan din ang W.H. Hutt, *The Theory of Idle Resources* (Indianapolis: Liberty Fund, 1977). + +[^41]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teorya*, p. 173; tingnan din ang kanyang mga pahayag sa pamantayan sa mercantilist economics, at sa partikular, si Silvio Gesell, bilang mga precursor ng pananaw na ito sa pp. 341, 355. + +[^42]: Tingnan din dito sa Rothbard, *Tao, Ekonomiya, at Estado*, pp. 687–89. + +[^43]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teorya*, p. 173. + +[^44]: Tingnan din sa ibaba. + +[^45]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teorya*, p. 328. + +[^46]: Ibid., p. 220. + +[^47]: Ibid., p. 221. + +[^48]: lbid., p. 376. + +[^49]: Ibid., p. 376. + +[^50]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teorya*, p. 325. + +[^51]: Tingnan din sa Hazlitt, *Ang Kabiguan ng* “*New Economics,*” pp. 231–35\. Ano ang tungkol sa mukhang malinaw na pagtutol, na ang pagpapalawak ng kredito ng pera sa pamamagitan ng kung saan nais ni Keynes na mabawasan ang rate ng interes sa sero ay walang anuman kundi isang pagpapalawak ng papel, at ang problema ng kakulangan ay isang bagay na “tunay” na mga kalakal, na maaari lamang pagtagumpayan sa pamamagitan ng “tunay na pagtitipid”? Sa ganito siya ay may sumusunod na nakakatawang sagot sa *Ang Pangkalahatang Teorya*: + +> Ang paniniwala na ang paglikha ng kredito sa pamamagitan ng sistema ng pagbabangko ay nagbibigay-daan sa pamumuhunan upang maganap kung saan “walang tunay na pag-save” ay tumutugma, i.e., ang ideya na ang pag-save at pamumuhunan … ay maaaring naiiba mula sa isa't-isa, ay ipaliwanag, tingin ko, sa pamamagitang ng isang optical illusion. (p. 81) +> +> [T]ang pagtitipid na nagreresulta sa desisyon na ito ay kasing totoo ng anumang iba pang mga pagtitipid. Walang sinuman ang maaaring mapilit na magkaroon ng karagdagang pera na naaayon sa bagong bangko-kredito maliban kung sadyang siya ay mas pinipili na humawak ng mas maraming pera kaysa sa iba pang uri ng yaman. (p. 83) +> +> Ang bagong pera ay hindi “sapilitan” sa sinuman. (p. 328) + +Tulad ng sinabi ni Henry Hazlitt, + +> [o]n ang parehong pangangatuwiran maaari naming lumikha ng anumang halaga ng mga bagong “pagtitipid” na nais naming magdamag, sa pamamagitan lamang ng pag-print ng dami ng bagong papel na pera, dahil ang *isang tao* ay kinakailangang humawak ng papel na pera! (*Ang Kabiguan ng “New Economics,”* p. 227) + +[^52]: Tingnan ang Keynes, *Ang Pangkalahatang Teorya,* pp. 129ff., 336ff., 348f. Sa papel na ginagampanan ni Keynes sa aktwal na pagkasira ng gintong pamantayan, nakita ni Henry Hazlitt, *Mula sa Bretton Woods hanggang World Inflation* (Chicago: Regnery, 1984). + +[^53]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teorya*, p. 161. + +[^54]: Ibid., p. 157. + +[^55]: Ibid., p. 374. + +[^56]: Ibid., p. 217. + +[^57]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teorya*, pp. 308–09. + +[^58]: Ibid., p. 309, at idinagdag niya, sa isang talababa, “Ang sinasabi ng ikalabinsyam na siglo, na sinipi ni Bagehot, na ang ‘John Bull’ ay maaaring tumayo ng maraming bagay, ngunit hindi siya maaaring tumayo ng 2 porsiyento.” Sa teorya ng pagsasabwatan ni keynes tingnan din ang Hazlitt, *Ang kabiguan ng “New Economics,”* pp. 3, 16–18. + +[^59]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teorya*, p. 376, also p. 221. + +[^60]: Ibid., p. 317. + +[^61]: Ibid., p. 316. + +[^62]: Ibid., p. 157. + +[^63]: Ibid., p. 162. + +[^64]: Ibid., p. 320. + +[^65]: Ibid., p. 378. + +[^66]: Ibid., p. 164. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_04.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_04.md new file mode 100644 index 000000000..a672cc1e2 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_04.md @@ -0,0 +1,71 @@ +#### Ang sistema ng mamumuhunan + +Tulad ng isang pasya makakahanap pa rin ng labis na suporta kapag sa huli ay isinaalang-alang ni keynes teorya ang sistema ng pamumuhunan. Para kay keynes ay walang kaibigan mula sa kapitalismo at mga mamumunuhan ang dapat na halata galing sa itaas ng mga pagsipi. Sa katunayan, sa pamamagitan ng pagtataguyod "isang pagsasapanlipunan ng pangangapital" sya ay lumabas nang lantaran bilang isang sosyolista. [^67] Para kay keynes, kapitalismo *ay nangangahulugang* krisis. + +Kinikilala nya ang dalawang mahalagang mga dahilan para dito, ang pang una, na kung saan ang keynes ay mga katangian ng cyclical nature na sistema ng pamumunuhan, ay nai-naantig na. Tiyak, sa haba ng panahon bilang ang kurso ng ekonomiya ay higit na tinutukoy ng mga kapitalista, batay sa ating napakinggan, "ay higit na mga ignorante sa kung ano ang kanilang binibili", at nakipagsabwatan "para maitago ang mga salat na bagay", ito ay maaring hindi maganda at ang kahit isa dito. Depende sa karamihan ng tao kung kanino nakabase ang kanilang mga desisyon sa kanilang "panunaw at lagay ng panahon", ang proseso ng kapitalista ay dapat na mali-mali. Napilitan sa pamamagitan ng "paglaki at pagliit" ng negosyong optimismo at pesismo, na kung lumiko ay malaman sa pamamagitan ng "hindi makokontrol at hindi sumusunod na sikolohiya ng mundo ng negosyo," sa paglaki at pagputok ay hindi inaasahan. Ang ikot ng negosyo - ang sentral na mensahe ng kabanata 22 ng Keynes *Pangkalahatang Teyorya*, ang "Mga tala sa ikot ng pagpapalitan"—ay *sikolohikal* natukoy na hindi pangkaraniwang bagay. Ito ay tiyak na mali. Ang isang sikolohikal na paliwanag ng ikot ng negosyo ay mahigpit na imposible, at upang isipin ito bilang isang paliwanag na nagsasangkot sa isang kategoryang pagkakamali: Ang pag-ikot ng negosyo ay halatang totoong mga pangyayari, maranasan sa pamamagitan ng mga indibidwal, ngunit maranasan sa pamamagitan ni bilang pagsulpot sa labas nila sa mundo ng totoong kalakal at totoong kayamanan. Paniniwala, kaisipan, inaasahan, optimismo, at pesismo sa ibang panig ay *sikolohikal* na hindi karaniwang bagay. Ang isa ay maaaring magisip ng isang sikolohikal na hindi karaniwang bagay bilang nakaka-apekto at nakakaimpluwensya sa iba pa, ngunit ito ay imposible na mag-isip ng isang sikolohikal na hindi karaniwang bagay bilang pagkakaroon ng anumang direktang epekto sa kahihinatnan sa labas ng mundo ng totoong mga bagay at kalakal. Sa pamamagitan lamang ng *mga kilos* ang maaaring paraan ng totoong mga pangyayari na maaaring maimpluwensyahan; at anumang pagpapaliwanag ng ikot ng negosyo ay dapat nangangailangan maging isang *prakseyolohikal* (bilang pagsalungat sa isang sikolohikal) isa. Ang Keynes sikolohikal na ikot ng negosyo ay sa katotohanan *ay hindi maipapaliwanag ang anumang totoong nangyayari*. Gayunman, bilang totoong mga bagay ay dapat mangyari sa tao ay dapat kumilos, at magtalaga at magbago ng talaga ng kakaunting mga yaman upang pahalagahan ang mga mithiin. Ang isa ay kayang kumilos bilang nagkataon, kahit na, habang si Keynes ay magkakaroon nito, dahil sa pagkilos ng isa ay walang pagbabagong napipigilan sa pamamagitan ng totoong kakulangan na kung saan ay hindi maaapektuhan sa pamamagitan ng ating sikolohikal sa lahat. Kahit na napaliwanag ni Keynes sa kanyang teyorya kung bakit ang pagnenegosyong pabagu-bago ay nagbubunga sa anumang *partikular* na padron ng pabago-bago sa negosyo—tulad ng sa paglaki at pagputok ng ikot, na dapat niyang gustuhin na ipaliwanag—sa halip ng anumang iang aspeto ng mga padron ng pagbabago. + +Ang pangalawang dahilan para sa kawalang tatag ng kapitalismo, at ang kagustuhan ng isang sosyalistang kalutasan, ayon kay Keynes, ay ang kapitalismong likas na pagwawalang-kilos na tunguhin. Ang kanyang kawalang-kilos na teyorya ay sumesentro sa paligid ng paniwala na kung saan ay tinahak niya mula sa Hobson at Mummery, at nagtataguyod, "na sa normal na estado ng modernong industriyang pamayanan, ang pagkunsumo ay naglilimita sa produksyon at hindi ang pagkonsumong produksyon."[^68]" Para dito bilang isa sa kanyang nangungusap na katotohanan lamang ng walang katuturang para sundin. + +Ang pagwawalang-kilos ay dahil sa isang kakulangan ng pagkonsumo. "Hanggang sa punto na kung saan ay may lubos na trabaho ang nanaig," sinulat niya, "ang paglaki ng kapital ay nakadepende hindi lang sa isang mababang pagkamalikhain sa pagkonsumo ngunit ay, sa kabilang banda, nahahawakan ulit dahil dito."[^69] Pagsama nito sa ilalim ng konsumong tesis ay isang "pangunahing sikolohikal na batas, na kung saan ay nakalaan na dumepende sa labis na tiwala sa parehong isang prayoridad mula sa aying kaalaman ng likas ng tao at mula sa detalyadong katotohanan ng karanasan, na ang mga tao ay nakalaan, bilang isang patakaran at sa karaniwan, upang mapataas ang kanilang konsumo habang ang kanilang sweldo ay tumataas, ngunit hindi sa katulad sa pagtaas ng kanilang konsumo sa pagtaas ng kanilang sweldo."[^70] "bilang isang patakaran … isang mas malaki na proporsyon ng sweldo [ay maaari] maligtas tulad ng totoong pagtaas ng sweldo."[^71] + +Sa sarili nito, ang pangalawang batas, na kung saan ay tanggap bilang maging totoo dito para sa kapakanan ng argumento (maliban sa pagdaragdag ng konsumo ay, siyempre, hindi babagsak sa zero), ay tila hindi upang maipahiwatig ang anumang gulo. Ano naman? Kung ang pag-iipon ay naglalabis ng proporsyonal na tumataas habang tumataas ang kita, mas maganda para sa produktong panlipunan.[^72] Ngunit si Keynes, sa kanyang katangiang lohika na walang inaalala na paraan ng pag-iisip ng pagsali sa batas na ito ng tesis na ang produksyon ay limitado sa pagkonsumo, at hindi siya mahihirapan na patunayan kung ano man ang naisin niya. + +Kung ang pagkonsumo ay nililimitahan ang produksyon, at kung ang walang konsumo ay tumataas kasama ang pagtaas ng sweldo, sa gayon talagang kailangan sundin ang pagtaas ng kita ay nagpapahiwatig ng kanilang salariling pagkatastas sa pamamagitan ng pagtaas ng walang konsumo, na akung saan ay nililimitahan ang produksyon, atbp. At kung gayon man, ito ay tila sumusunod sa pagpapayaman ng lipunan, na kung saan ang mas hindi konsumo, ay dapat maging salot partikular na matigas sa pamamagitan nitong "stagnitis"; at sa anumang binigay na panlipunan na dapat maging mayaman, na komukunsumo ng marami, na pinaka nag-aambag sa pagwawalang-kilos na ekonomiya (maliban sa "maliit" na problema na kung saan ang isa ay hindi maipaliwanag, ayon sa teyorya, bakit ang mga indibidwal o mga lipunan ay maaring maging mas mayaman kaysa sa iba sa una palang!). Sa anumang kaso, si Keynes ay tinatanggap ang mga konklusyon na ito ay totoo.[^73] Alinsunod, nagpakita siya ng kanyang mga rekomendasyon kung paano makakaalis sa pagwawalang-kilos. Sa pagdadagdag sa isang "komprehensibong pagsasapanlipunan ng puhunan," si Keynes ay nagmumungkahi ng mga hakbang upang pasiglahin ang pagkonsumo, sa partikular sa muling pamimigay ng kita mula sa mga mayayaman (taong may isang mababang pagkamalikhain sa pagkonsumo) sa mahihirap (mga tao na may mataas na pagkamalikhain sa pagkonsumo). + +> Habang nagpupuntirya sa isang panlipunang kontrol na antas singil ng puhunan na may isang pananaw sa progresibong pagtanggi sa nasa gilid ng kahusayan ng kapital dapat kong suportahan sa parehong oras ang lahat ng uri ng mga pulisiya para sa pagpapataas ng pagkamalikhain sa pagkonsumo. Dahil ito ay malamang na hindi na buong trabaho ay maaaring mapanatili, anuman ang maaari nating gawin tungkol sa pamumuhunan, sa umiiral na pagkamalikhain sa pagkonsumo. Mayroong isang silid, sa gayon, para sa parehong mga pulisiya upang magkasabay na gumana;—upang itaguyod ang puhunan at, parehas na oras, upang itaguyod ang pagkonsumo, hindi lamang sa antas na kung saan ang umiiral na pagkamalikhain sa pagkonsumo ay maaaring nararapat sa pagtaas ng puhunan, ngunit sa isang mas mataas na antas.[^74] + +Paano ang tulad ng isang bagay bilang sabay-sabay na pagtataguyod sa puhunan at pagkonsumo upang mapataas ang sweldo ay maaaring maging posible? Sa katunayan, Si Keynes ay nagbibigay sa atin ng kanyang sariling pormal na kahulugan ng mga termino na sangkot sa: "kita = pagkonsumo + puhunan; ipon = kita - pagkonsumo; sa gayon, ipon = puhunan."[^75] Sa ilalim ng mga kahulugang ito, ang isang sabay-sabay na pagtaas sa pagkonsumo at puhunan mula sa isang ibinigay na kita ay konseptwal na imposible! + +Si Keynes ay hindi lubhang naguguluhan sa "mga detalye" tulad ng mga ito. Upang makuha kung ano ang gusto niya, siya ay nagbabago, ganap na hindi makita, ang mga kahulugan ng kanyang mga termino. Binaba niya ang nabanggit na pormal na mga kahulugan, na kung saan ay maaaring magbigay ng tulad ng isang imposibleng bunga, at ampunin ang isang bagong kahulugan para sa inipon na salita. Sa halip ng hindi pagkonsumo ng kita, pag-iipon ng tahimik na nanggagaling sa salbaheng pagkamkam (i.e., ang kilos ng hindi paggastos ng pera sa *alinmang* mamimili *o* kapital na mga kalakal).[^76] Nang sa gayon ang mga resulta ay maaaring madaling pabalabas kaagad. Sapagkat ang pag-iipon at hindi katumbas ng sa pamumuhunan; at ang pag-iipon, sa pagkakahulugan bilang isang kilos ng *hindi* paggastos, awtomatikong pagkuha ng isang negatibong kahulugan, habang ang puhunan at pagkonsumo nagtatamo ng isang positibong kahulugan. Bukod pa dito, ang isa ay dapat halos natural na mag-alala tungkol sa pagiipon na labis sa puhunan, o parang ganoon, para dito ay tila nagsasabi na ang anuman ay lumalabas sa ekonomiya, at ang kita (tinutukoy bilang puhunan + pagkonsumo) ay dapat maging kahit papaano ay mabawasan. Si Keynes ay tiyak na nag-aalala tungkol sa posibilidad na ito. Tinawag niya itong "isang talamak na gawi sa buong kasaysayan ng tao para sa pagkamalikhain upang maipon bilang maging mas malakas kaysa sa paghihikayat para mamuhunan."[^77] At ang talamak na gawi na ito ay dapat tiyakin na maging partikular na igawad kung ang mga kita ay mataas, sa gayon, kung ano ang nasabi sa atin, ang pag-iipon ay maaabot sa isang partikular na mataas na proporsyon ng kita. Ngunit huwag mawalan ng pag-asa. Kung saan ang ilan ay maaaring tumagas, at ang ilan ay maaaring tumahas sa loob. Kung ang pag-iipon ay hindi paggastos ng pera, sa gayon ang pag-iipon ay maaaring madala sa pag-iral, simpleng sapat, sa pammagitan ng paggawa ng pampamahalaang pera, upang para bumawi para sa panlabas na pagtagas na kung saan ay nadaragdagan sa pagtaas ng kita. Mayroong mga panganib, siyempre, ang mga nauukol na bayad "ipon ng komunidad" ay agad na tumatagas ulit sa pamamagitan ng pagdaragdag sa mga pribadong sektor na pagkamkam ng pera (dahil, ayon kay Keynes, ang bagong likhang ipon ay maaaring mapababa ang interes na singil, at ito ay madadagdagan ang kapital na liquidity na kagustuhan upang kontrahin ang isang gawi at upang artipisyal na "mapanatili ang kakaunting kapital."). Ngunit ito ay maaring mapangalagaan sa pamamagitan ng "panlipunang pamumuhunan" tulad ng alam natin, at sa ilang Gesellian nakatatak ang perang pamamaraan ("Ang ideya sa likod ng natatakang pera ay may tunog").[^78] At kapag nakapag-ipon at nagkapuhunan ay nagawa sa publiko—sa pamamagitan ng ahensya ng Estado, tulad ng Pagsasabi ni Keynes—at ang lahat ng pera ay nagagastos, at walang nanatiling-mga bagay-na kukunti ang motibo ay sa paraang na pahabain, tunay na walang anumang problema sa pagtaas ng konsumo at puhunan ng magkasabay. Dahil ang ipon ay isang hindi paggastos ng pera, at ang bagong likhang pera at utang ay tulad ng tunay ng iba dahil ito ay hindi "puwersahan" sa kahit sino, ang pag-iipon ay maaaring malikha sa pamamagitan ng pagguhit ng bolpen.[^79] At dahil ang Estado, ay salungat sa kakulangan-pagsasamantalang mga kapitalista, na kayang siguraduhin na ang mga karagdagan na tunay na ipon ay tunay na nagagastos (sa halip na maglibot sa pagkamkam), anumang pagtaas sa suplay ng pera at utang sa pamamagitan ng huwad na pagtaas ng pagkonsumo at puhunan sa parehong oras at itaguyod ang kita ng dalawang beses. Permanenteng pagtaas ay ang Keynes na sagot-sa lahat. Ito ay nakakatulong upang mapagtagumpayan ang pagkawalang-kilos; at ang madami nito ay mapagtagumpayan ang mas matinding kawalang-kilos na krisis ng mas maunlad na lipunan. At kung pagwawalang-kilos ay natalo, mayroon parin namas pag-unlad ay maaalis ang kakulangan sa isang henerasyon.[^80] + +Ngunit ang mga humahanga ay hindi tumitigil. Ano ang pagtagas na ito, itong labis na pag-iipon laban sa pamumuhunan, na bumubuo ng lahat ng gayong mga panganib? Dapat ay may tumagas mula sa isang lugar papunta sa kahit saan, at dapat maglaro ng ilang papel dito at ilan doon. Si Keynes ay sinusubukan na ikalat ang ganitong mga kaisipan sa pamamagitang ng pagtatanong sa amin muli hindi upang iangkop ang lohika sa ekonomiks. "Napapanahon na kaisipan," pagsulat niya, "ay lubos na matarik parin sa paniniwala na kung ang tao ay hindi gagastos ng kanilang pera sa isang paraan gagastusin nila ito sa ibang paraan."[^81] ito ay tila mahirap isipin kung paano ang napapanahon na kaisipan ay maaaring posible na maging mali, ngunit si Keynes ay naniniwala na ito ay huwad. Para sa kanya may umiiral na isang pangatlong alternatibo. Isang bagay, ang isang ekonomikong mabuti ay maiisip ng isa, simpleng ilalabas sa pag-iiral, at ang ibig-sabihin nito ay kaguluhan. + +> Ang isang kilos ng pag-iipon ng indibidwal ay nangangahulugang—kaya magsalita—ng isang desisyon na huwag kumain ng hapunan sa-araw. Ngunit ito ay *hindi* kinakailangan ang isang desisyon upang maghapunan o bumili ng isang pares ng bota sa isang linggo o kaya sa isang taon o kaya upang ikonsumo ang anumang partikular na bagay sa partikular na petsa. Kung gayon ito ay nagpapabawas sa negosyo ng paghahanda sa ngayong hapunan nang hindi pinapasigla ang negosyo ng pagiging handa para sa ilang hinaharap na kilos ng pagkunsumo. Hindi ito isang panghalili ng hinaharap na pagkonsumong pangangailangan para sa kasalukuyan na pagkonsumong pangangailangan—ito ay isang netong *pagbabawas* ng naturang pangangailangan.[^82] + +Kahit na, ang mga istraktura ng isang dalawang mahalagang lohika ay hindi masyadng gumuguho pa. Paano magkakaroon ng anumang netong pagbabawas ng ilang bagay? Ano ang hindi paggastos at pagkonsumo ng mga kalakal o kapital ay dapat magastos sa ibang bagay—na nagngangalang sa pera. *Ito ay nauubos ang lahat ng mga posibilidad*. Ang kita at kayaman ay maaaring maging at dapat malaan sa pagkonsumo, puhunan, o pera. Ang Keynes na pagbabawas, ang pagtagas, ang sobrang mga ipon sa puhunan, ang kita ba ay nagagastos, o nadadagdag sa, perang nakamkam. Ngunit ang gayon ng isang pagtaas sa pangangailangan para sa pera ay walang epekto sa kita, pagkonsumo, at puhunan ng anuman, tulad ng naipaliwanag na. Kasama ang ipong pera ng lipunan na naibigay, isang pangkalahatang pagtaas sa pangangailangan para sa pera ay maaari lamang madala tungkol sa pagtawad pababa ng presyo ng pera ng hindi perang kalakal. Ano naman?[^83] Ang nominal na kita (i.e., kita sa tuntunin ng pera) ay mahuhulog; ngunit ang totoong kita at ang totoong pagkunsumo-puhunan na proporsyon ay maaaring lubos na magbago. At ang mga tao sa daan ay makukuha ang gusto nila: isang pagtaas sa tunay na halaga ng kanilang balanseng pera, at sa kapangyarihan ng pagbili ng yunit ng pera. Walang hindi pagkilos dito, o nagpapahina, o tagas, at si Keynes ay naghahandog ng*walang teyorya ng pagwawalang-kilos sa lahat* (at dahil dito, siyempre, wala rin teyorya ng paano makakaalis sa pagwawalang-kilos). Binigyan lamang niya ng isang perpektong normal na hindi pangkaraniwang bagay tulad ng pagbaba ng presyo (dahil sa isang pagtaas ng pangangailangan para sa pera, sa pamamagitan ng isang pagpapalawak ng produktibong ekonomiya) isang masamang pangalan ang pagtawag dito ng pagwawalang-kilos, o pagbaba, o bunga ng isang pagkukulang na epektibong pangangailangan, upang makita ang isa pang dahilan para sa kanyang mga sariling skimang pagpintog.[^84] + +Dito mayroon tayong Keynes sa kanyang buong kadakilaan. Ang dalawampu't siglo na pinaka sikat na "ekonomista." Mula sa hindi totoong mga teyorya ng pagtratrabaho, pera, at interest, sinala niya ang isang pantasyang teyorya ng kapitalismo at ng panlipunang paraiso na tumayo sa mga perang papel. + +[^67]: Ang Keynes na sosyalismo, gayunman, ito ay hindi egalitaryong-proletaryong bersyon bilang pagyakap sa pamamagitan ng Bolsheviks. Para dito kay Keynes ay wala ngunit pang-aalipusta. Ang kanyang sosyalismo ay sa mga pasista o Nazy na iba't- iba. Sa paunang salita sa edisyong Aleman ng kanyang *Pangkalahatang Teyorya* (na kung saan ay lumitaw noong 1936) sa pagsulat niya: + +> Ang teyorya ng pinagsama-samang produksyon na ang mithiin ng mga sumusunod na libro ay maaaring maging mas madali ilapat sa mga kondisyon ng isang totalitaryan na estado sa halip na teyorya ng produksyon at distribusyon ng isang pagbibigay bunga na lumalabas sa ilalim ng mga kondisyon ng malayang kompetisyon at ng isang mas malaki na antas ng *hindi pakikialam sa pamahalaan*. (sumipi mula sa Hazlitt, *Ang Kabiguan ng "Bagong Ekonomiks,"* p. 277) + +[^68]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teyorya*, p. 368\. Sa Keynesian na teyorya ng pagwawalang-kilos makita rin sa Alvin H. Hanson, *Piskal na Pulisiya at Negosyong paulit-ulit* (New York: Norton, 1941); para sa isang kritiko makita sa George Terborgh, *Ang Kurso ng Ekonomikong Kapanahunan* (Chicago: Makinarya at Magkaanib na mga Produktong Institusyon, 1945); gayundin kay Murray N. Rothbard, "Ang Pagwawakas ng Walrasian na Kahon: Ang mga Kaso ng Schumpeter at Hansen," *Pagsusuri ng Austran na Ekonomiks* 1 (1987). + +[^69]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teyorya*, pp. 372-73. + +[^70]: Ibid., p. 96. + +[^71]: Ibid., p. 97; rin pp. 27f. + +[^72]: Sa katunayan, Si Keynes ay pinapaalam sa atin na* ang pag-iipon sa pamamagitan ng pagkakahulugan ng kapareho sa puhunan* (p. 63), "na ang sobra ng kita laban sa pagkonsumo, na kung saan ay tinawag na ang pag-iipon, hindi naiiba mula sa pagdadagdag ng kapital na makinarya na kung saan matatawag natin na puhunan" (p. 64). Pagkatapos, gayunman, ang isang pagbaba ng proporsyon ng pagkonsumo ng mga gastos ay dapat sa pamamagitan ng kahulugan magpatuloy ng magkasama ayon sa pagtaas ng mga puhunan, at ito ay mapupunta sa isang mataas na hinaharap ng kita, para sa mas lubos na pagkonsumo at mas lubos at relatibong pag-iipon at puhunan. Kung saan, sa katunayan, andito ba ang problema? + +[^73]: Sinulat ni Keynes, + +> Kung sa isang potensyal na mayaman na komunidad ng pang-aakit sa puhunan ay mahina, sa gayon, sa kabila ng kanyang potensyal na kayamanan, ang paggawa ng prinsipyo ng epektibong pangangailangan na pipilitin ito na pababain ang kanyang aktwal na bunga, hanggang, sa kabila ng kanyang potensyal na kayamanan, ito ay naging sobrang hirap na ito ay sobra laban sa kanyang pagkonsumo ay sapat na pinaliit upang tumugma sa kahinaan ng pang-aakit mamuhunan. (*Ang Pangkalahatang Teyorya*, p. 31) + +O: + +> Ang mas malaki, bukod pa rito, ang pagkonsumo para sa mga naibigay natin ng mas maaga, ang mas mahirap ay makita ang ilang bagay upang mas makapagbigay ng mas maaga, at ang mas malaki ng ating kalayaan sa kasalukuyang pagkonsumo bilang isang pinagmumulan ng pangangailangan. Subalit ang mas malaki ating kita, mas mahigit, sa kasamaang palad, ay sa margin sa pagitan ang ating mga kita at ang ating pagkonsumo. Kaya, sa pagkabigo sa ilang nobela na kapaki-pakinabang, mayroong, tulad ng nakikita natin, walang sagot sa mga bugtong, maliban sa mayroon dapat sapat na walang trabaho upang mapanatili tayo sa sobrang hirap na ang ating pagkonsumo ay hindi aabot sa ating kita sa pamamagitan ng walang katumbas ng pisikal na probisyon para sa hinaharap na pagkonsumo kung saan ito ay magbabayad sa paggawa sa ngayon. (p. 105) + +[^74]: Ibid., p. 325; o "ang lunas ay maaaring magsinungaling sa ilang mga panukala na nakadisenyo sa pagtaas sa pagkamalikhain sa pagkonsumo sa pamamagitan ng muling pamamahagi ng mga kita o kung hindi naman" (p. 324). + +[^75]: Ibid., p. 63\. Ito ay tipikal ng Keynes na pilosopiya ng kasaganahan na makukuha niya ang mga bagay na baligtad din dito. Para sa pagtatama ng mga kahulugan ay: paggawa ng produkto = kita; kita - pagkonsumo = ipon; ipon = puhunan. Saan ba nagmumula ang Keynes na kita? + +[^76]: Tignan din sa Hazlitt, *Ang Pagkabigo ng "Bagong Ekonomiks,"* pp. 120-23. + +[^77]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teyorya*, p. 347. + +[^78]: Ibid., p. 357. + +[^79]: Tignan ito sa tala 51. + +[^80]: Sa kanyang programa ng permanenteng pagpintog tingnan din itong pahayag sa paulit-ulit na pagpapalitan: "Ang tamang lunas para sa paulit-ulit na pagpapalit ay hindi makikita sa pag-aalis ng mga boom at pagpapanatili sa atin ng permanente sa isang hindi gaanong masadlak; ngunit ang pagaalis ng masadlak at ang pagpapanatili sa atin ng permanente sa isang quasi-boom" (p. 322). Ang sagot sa pagpapalawak na utang, Ibig sabihin, ay malawak na utang pa rin. + +[^81]: Ibid., p. 20. + +[^82]: Ibid., p. 210; pangalawang diin na nadagdag. + +[^83]: Salungat kay Keynes imahinatibong mga takot, ang pangangailangan para sa pera ay hindi magiging walang katapusan, dahil ang lahat ay dapat magkonsumo minsan (at hindi maaaring maantala ang pagkonsumo pa); at ang tulad na mga puntos ng liquidity na kagustuhan ay talagang wakas. + +[^84]: Ang pangalawang elemento ng Keynes na pagwawalang-kilos na teyorya ay pantay na huwad. Ito ay maaari na ang pag-iipon sa kahulugan ng pantay na puhunan ay tumataas laban sa proporsyunal na pagtaas ng kita—habang ito ay hindi aabot sa 100 na porsyento. Gayunman ang sitwasyon ay tiyak na dapat bigyan ng walang pa-aalala tungkol sa panlipunang kita na ginawa. Ito, gayunman, *hindi* totoo na ang pag-iipon sa kaisipan ng pagkamkam ay napapataas kasama ang pagtaas ng kita, at ang pinaka malaking tagas ay lumalabas sa mayayaman at sa may yaman sa lipunan. Ang kabaligtaran ay totoo. Kung ang totoong kita ay nagpapataas dahil ang ekonomiya, sinusuportahan sa pamamagitan ng pagdagdag na ipon, ay pagpapalawak, ang kapangyarihan ng pagbili ng pera ay nagpapataas (ang perang laan ay naibigay). Ngunit sa isang mas mataas na kapangyarihan ng pagbili ng perang yunit, ang halaga ng salapi ay hinihiling ang aktwal na pagbaba (ang pangangailangan para sa pera na nakaskedyul ay binigay). Sa gayon, kung anuman, ang pagtagas ng pagwawalang-kilos ng walang problema ay dapat aktwal na alisin sa halip sa pagtaas kasama ang pagtaas ng kayamanan \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_01.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_01.md new file mode 100644 index 000000000..8745c4367 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_01.md @@ -0,0 +1,55 @@ +## Paano ang Fiat Posible ang Pera?-o, Ang Paglaganap ng Pera at Kredito + +Ang pera ng Fiat ay ang nakataga para sa isang daluyan na palitan na kung saan ay hindi isang komersyal na kalakal, isang mamimili, isang producer na mabuti o pamagat sa anumang natural na kalakal. Ito ay hindi na matutubos ang papel na pera. Sa kaibahan,*kalakal* ang pera ay tumutukoy sa isang daluyan ng palitan na kung saan ay isang komersyal na kalakal o isang pamagat dito. + +Walang alinlangan na ang pera ng fiat ay *posible*. Ang posibilidad ng teoretikal nito ay nakilala ng matagal na ang nakalipas, at mula noong 1971, kapag huling mga remnant ng dating na internasyonal na ginto (kalakal) sa pamantayan ay buwag, ang lahat ng pera sa katunayan ay wala ngunit hindi maaaring ibale-wala na mga piraso ng papel. + +Ang tanong na matutugunan sa papel na ito ay *kung paano* ay isang posible na pera? Mas partikular, maaaring magtagumpay ang pera bilang natural na kinalabasan na mga pakikipag-ugnayan sa pagitan ng mga taong interesado sa sarili; o, posible na ipakilala ito nang hindi lumalabag sa alinman sa mga prinsipyo ng katarungan o ligsi sa ekonomiya? + +Magpapakilala na ang sagot sa huling tanong ay dapat na negatibo, at wala ng pera pa pwede pang lumitaw "walang kasalanan" o 'immaculately." Ang mga agrumento na sumusulong sa tesis na ito ay higit na nakakatulong at sistematiko. Gayunpaman, ibinigay ang katunayan na ang tesis ay madalas na pinagtatalunan, kasama ang paraan ng iba't ibang mga kilalang counterargumento ay pinupuna. Sa partikular, ang mga agrumento ng *monetarists*, lalo na ky Irving Fisher at Milton Friedman, at ng ilan *Austrian* "libreng bankers" lalo na ky Lawrence White at George Selgin, sa etika at/o ekonomiyang suporta ng alinman sa isang kabuuan o isang praksyonal fiat na pera ay papatunayan. + +### Ang Pinagmulan ng Pera + +Nakikilahok ang tao sa isang ekonomiya ng palitan (sa halip na natitira sa sariling pagbubukod) samantalang mas pinili niya ang higit pang mga kalakal sa mas mababa at may kakayahan ng pagkilala sa mas mataas na produkto ng isang sistema ng dibisyon ng paggawa. Ang parehong makitid na katalinuhan at sariling interes ay sapat na upang ipaliwanag ang paglitaw ng isang-at sa huli ay isang-kalakal na pera at isang-at sa huli ay isa lamang, sa buong mundo-ekonomiya ng pera.[^1] Ang paghahanap sa kanilang merkado bilang isang mamimili at nagbebenta ng kalakal na pinaghihigpitan sa mga pgkakataon ng dobleng pagkakatulad ng mga gusto (Nais ng isang bagay kung ano nais ng B at gusto ni B kung ano ang A ay), ang bawat tao ay maaari pa rin palawakin ang kanyang sariling merkado at kaya kumita nang mas ganap mula sa pakinabang ng pinaliwanag na dibisyon ng paggawa kung siya ay handa na tanggapin hindi lamang direktang kapaki-pakinabang na mga kalakal sa palitan, kundi pati na rin ang mga kalakal na may mas mataas na antas ng kakayahang magamit kaysa sa mga sumuko. Para sa kahit na walang direktang usevalue ng isang artista, ang pagmamay-ari ng relatibong mas mabubuting kalakal ay nagpapahiwatig sa pamamagitan ng kahulugan ng ganitong mga kalakal ay maaaring maging mas madali muling ibenta sa iba, direktang kapaki-pakinabang na mga kalakal sa susunod na palitan, at sa gayon ay lumapit ang kanilang may-ari upang maabot ang isang pangwakas na layunin na hindi matamo sa pamamagitan ng direktang pagpapalitan. + +Dahil pinasisigla lamang ng sariling interes at batay sa pagmamasid ng direktang palitan ng mga kalakal ay may iba't ibang antas ng kakayahang magamit, ang mga ilang mga indibidwal ay nag-simulang humingi ng tiyak na mga kalakal hindi para sa kanilang sariling kapakanan ngunit alang-alang sa paggamit nito bilang isang daluyan ng palitan. Sa pamamagitan ng pagdaragdag ng isang bagong bahagi sa pre-umiiral na (barter) demand para sa mga produktong ito, ang kanilang pagiging mahusay ay katiwa-tiwala pa rin. Batay sa kanilang pang-unawa sa katotohanang ito, ang ibang kalahok sa merkado ay lalong pumili ng parehong mga kalakal para sa kanilang imbentaryo ng palitan ng media, tulad sa kanilang sailing interes upang piliin ang mga kalakal tulad ng media ng palitan na ginagamit ng iba para sa parehong layunin. Sa una, ang iba't ibang mga kalakal ay maaaring in-demand bilang karaniwang media ng palitan. Gayunpaman, dahil ang isang kalakal ay hinihingi bilang isang daluyan ng palitan-sa halip na para sa paggamit o mga layunin produksyon-upang mapadali ang mga hinaharap na mga pagbili ng direktang mapapakinabang na mga kalakal (i.e., upang makatulong sa isa bumili ng mas mura) at sabay-sabay na palawakin ang isang merkado bilang isang nagbebenta ng direktang kapaki-pakinabang na mga kalakal at serbisyo (i.e., tulungan ang isang nagbebenta ng mas mahal), ang mas malawak na kalakal ay ginagamit bilang isang daluyan ng palitan, ang mas mahusay nitong gawin ang tungkulin nito. Sapagkat ang bawat kalahok sa merkado ay natural na mas gusto ang pagkuha ng isang mas mabibili at, sa huli, pangkalahatang mabibili sa daluyan ng pera sa isang mas mababa o di-pangkaraniwang mabibili, + +> magkakaroon ng isang hindi maiiwasan na pagkahilig para sa mas mababang mabibili ng serye ng mga kalakal na ginamit bilang media ng palitan na isa-isang tinanggihan hanggang sa huling isang solong kalakal lamang, na kung saan ay pangkalahatang pagtatrabaho bilang isang daluyan ng palitan; sa isang salita, pera.[^2] + +Kasama nito, ang kasaysayan sa pagtatag ng pandaigdigang pamantayan ng ginto sa kurso ng ikalabinsiyam na siglo (hanggang 1914), ang nais na wakas sa pamamagitan ng anumang pangangailangan ng isang kalahok sa merkado para sa media ng palitan ng ganap na natapos. Gamit ang mga presyo ng lahat ng mga mamimili at mga kalakal na pinahayag sa mga tuntunin sa isang solong kalakal, ang demand at supply ay maaaring magkabisa sa buong mundo hindi pinagpapahintulot ng mga absensya ng doble pagkakataon na mga nais. Dahil sa katanggap-tanggap nito sa buong mundo, ang akawnt sa mga tuntunin ng naturang pera ay naglalaman ng pinaka kumpletong at tumpak na pagpapahayag ng anumang mga gastos sa pagkakataon ng mga producer. At the same time, na may lamang isang unibersal na pera na nagamit-sa halip na ilang mga limitadong pagtanggap-ang mga gastusin ng mga kalahok sa merkado (ng direktang mapapakinabangan ng mga kalakal) sa mga pinagkakatiwalaan ng di-tuwirang kapaki-pakinabang na media ng palitan ay mahusay na nakakatipid; at my mga paggasta sa mga di-tuwirang kapaki-pakinabang na mga kalakal upang maging matipid, tunay na kayamanan (kayamanan sa anyo ng mga paninda ng mga producer at mga kalakal ng mamimili) ay na-optimize din. + +Ayon sa isang mahabang-Espanyol-Pranses-Austrian-American-tradisyon ng teorya ng pera,[^3] ang isang orihinal na tungkulin ng pera-na nagmumula sa pagkakaroon ng kawalan ng katiyakan-ay ang isang*daluyan ng pera*. Ang pera*dapat* lumabas bilang isang *kalakal* ng pera dahil ang isang bagay ay maaaring hingin bilang isang daluyan ng palitan lamang kung mayroon itong pre-existing demand na barter (sa katunayan, dapat na ito ay isang mataas na mabibili ng barter na kalakal), at ang kumpetisyon sa pagitan ng mga pera *qua* ang media ng palitan ay hindi umaalis sa isang tendensya ng nagtatagpo papunta sa isang *solo* pera- bilang pinakamadaling resold at madaling tinanggap na kalakal. + +Sa liwanag ng mga ito, ang ilang mga tanyag na palagay ng pera sa teorya ay agad na nagsiwalat bilang naligaw na landas o kamalian. + +Ano ang tungkol sa ideya ng isang kalakal sa pag-reserba ng pera? Maaari ba mag-bundle (basket) ng mga kalakal o mga pamagat doon?[^4] Hindi dahil ang mga bundle ng iba't ibang kalakal ay sa pamamagitan ng kahulugan ng mas madaling maihahatid kaysa sa madaling maibenta ng iba't ibang bahagi nito, at samakatuwid ang mga basket ng kalakal ay katangi-tangi *hindi nababagay* upang maisagawa ang tungkulin ng isang daluyan ng palitan (at sa gayon ito ay hindi lamang aksidente na walang mga makasaysayan na halimbawa para sa ganoong umiiral na pera). + +Kamusta naman ang-Friedmanite-ideya ng malayang pagbabagu-bago ng "mga pambansang pera" o ng "pinaka mainam na lugar ng pera?"[^5] Dapat itong ituring na walang katotohanan, maliban bilang isang nasa pagitan na hakbang sa pag-unlad ng isang inter-pambansang pera. Mahigpit na pagsasalita, ang isang salapi ng sistema na may karibal na pera na malayang pabago-bago na mga halaga ng palitan ay isang sistema pa rin ng bahagyang barter, na puno ng problema sa pag-uutos ng dobleng pagkakataon ng mga nais upang makagawa ng mga palitan. Ang walang hanggang pag-iral ng gayong sistema ay hindi gumagaling sa pinaka-madaling layunin ng pera: ng pagpapadali ng palitan (sa halip na gawing mas mahirap) at pagpapalawak ng isang merkado (sa halip na paghihigpit nito). There are no more “optimal”—local, regional, national or multinational monies or currency areas than there are “optimal trading areas.” Instead, as long as more wealth is preferred to less and under conditions of uncertainty, just as the only “optimal” trading area is the whole world market, so the only “optimal” money is *one* money and the only “optimal” currency area the entire globe. + +What about the idea, central to monetarist thought since Irving Fisher, that money is a “measure of value” and of the notion of monetary “stabilization?”[^6] It represents a tangle of confusion and falsehood. First and foremost, while there exists a motive, a purpose for actors wanting to own media of exchange, no motive, purpose or need can be discovered for wanting to possess a measure of value. Action and exchange are expressive of *preferences*—each person values what he acquires more highly than what he surrenders—*not* of identity or equivalency. No one ever needs to *measure* value. It is easily explained why actors would use cardinal numbers—to count—and construct measurement instruments—to measure space, weight, mass and time: In a world of quantitative determinateness, where means can only produce limited effects, counting and measuring are the prerequisite for successful action. But what imaginable technical or economic need could there possibly be for a measure of *value*? + +Second, setting these difficulties aside for a moment and assuming that money indeed measures value (such that the money price paid for a good represents a cardinal measure of this good’s value) in the same way as a ruler measures space, another insurmountable problem results. Then the question arises “what is the value of this measure of value?” Surely it must have value just as a ruler must have value, otherwise no one would want to own either one. Yet it would obviously be absurd to answer that the value of a unit of money—one dollar—is one. One what? Such a reply would be as nonsensical as answering a question concerning the value of a yardstick by saying “one yard.” The value of a cardinal measure cannot be expressed in terms of this measure itself. Rather, *its* value must be expressed in ordinal terms: It is better to have cardinal numbers and measures of length or weight than merely to have ordinal measures at one’s disposal. Likewise it is better if, because of the existence of a medium of exchange, one is able to resort to cardinal numbers in one’s costaccounting, rather than having to rely solely on ordinal accounting procedures, as would be the case in a barter economy. But it is impossible to express in cardinal terms *how much* more valuable the former techniques are as compared with the latter. Only ordinal judgments are possible. It is precisely in this sense, then, that ordinal numbers—ranking, preferring—must be regarded as more fundamental than cardinal ones and value be considered an irreducibly subjective, nonquantifiable magnitude. + +Moreover, if it were indeed the function of money to serve as a measure of value, one must wonder why the demand for such a thing should ever systematically exceed one per person. The demand for rulers, scales, and clocks, for instance, exceeds one per person only because of differences in location (handiness) or the possibility of their breaking or failing. Apart from this, at any given point in time and space, no one would want to hold more than one measurement instrument of homogeneous quality, because a *single* measurement instrument can render *all* possible measurement services. A second instrument of its kind would be useless. + +Third, in any case, whatever the *characteristicum specificum* of money may be, money is a *good*. Yet if it is a good, then it falls under the law of marginal utility, and this law *contradicts* any notion of a stable- or constant-valued good. The law follows from the proposition that every actor, at any given point in time, acts in accordance with his subjective preference scale and chooses to do what he expects—rightly or wrongly—to satisfy him more rather than less, and that in so doing he must invariably employ quantitatively definite (limited) units of qualitatively distinct goods as means and thus, by implication, must be capable of recognizing unit-additions and -subtractions to and from his supply of means. From this incontestably true proposition it follows that an actor always prefers a larger supply of a good over a smaller one (he ranks the marginal utility of a larger sized unit of a good higher than that of a smaller sized unit of the same good) and that any increment to the supply of a good by an additional unit—of any unit-size that an actor considers and distinguishes as relevant—will be ranked lower (valued less) than any same-sized unit of this good *already* in one’s possession, for it can only be employed as a means for the removal of an uneasiness deemed less urgent than the least urgent one *up-to-now* satisfied by the same sized unit of this good. In other words, the marginal utility of a given-sized unit of a good decreases or increases as the supply of such units increases or decreases. Each change in the supply of a good therefore leads to a change in this good’s marginal utility. Any change in the supply of a good A, as perceived by an actor X, leads to X’s *re*-evaluation of A. X attaches a *different* value-rank to A now. Hence, the search for a stable or constant-valued good is obviously illusory from the outset, on a par with wanting to square the circle, for every action involves exchange, and every exchange alters the supply of some good. It either results in a diminution of the supply of a good (as in pure consumption), or it leads to a diminution of one and an incrementation of another (as in production or interpersonal exchange). In either case, as supplies are changed in the course of any action, so are the values of the goods involved. To act is to purposefully *alter* the value of goods. Hence, a stable-valued good—money or anything else—must be considered a constructive or praxeological impossibility. + +Finally, as regards the idea of a money—a dollar—of constant purchasing power, there is the fundamental problem that the purchasing power of money *cannot be measured* and that the construction of price indices—any index—is scientifically arbitrary. (What goods are to be included? What relative weight should be attached to each of them? What about the problem that individual actors value the same things differently and are concerned about different commodity baskets, or that the same individual evaluates the same basket differently at different times? What is one to do with changes in the quality of goods or with entirely new products?)[^7] Moreover, what is so great about “stable” purchasing power anyway (however that term maybe arbitrarily defined)? To be sure, it is obviously preferable to have a “stable” money rather than an “inflationary” one. Yet surely a money whose purchasing power per unit *increased*—“deflationary” money—would be preferable to a “stable” one. + +What about the thesis that in the absence of any legal restrictions money—non-interest-bearing cash—would be completely replaced by interest-bearing securities?[^8] Such displacement is conceivable only in equilibrium, where there is no uncertainty and hence no one could gain any satisfaction from being prepared for future contingencies as these are per assumption ruled out of existence. Under the omnipresent human condition of uncertainty, however, even if all legal restrictions on free entry were removed, a demand for non-interest-bearing cash—as distinct from a demand for equity or debt claims (stocks, bonds or mutual fund shares)—would necessarily remain in effect, for whatever the specific nature of these claims may be, they represent titles to *producer* goods, otherwise they *cannot* yield interest. Yet even the most easily convertible production factor must be less salable than the most salable one of its final products, and hence, even the most liquid security can never perform the same service of preparing its owner for future contingencies as can be provided by the most marketable *final* non-interest-bearing product: money. All of this could be different only if it were assumed—as Wallace in accordance with the Chicago School’s egalitarian predispositions tacitly does—that all goods are equally marketable. Then, by definition there is no difference between the salability of cash and securities. However, then all goods must be assumed to be identical to each other, and if this were the case neither division of labor nor markets would exist. + +[^1]: See on the following, in particular Carl Menger, *Principles of Economics* (New York: New York University Press, 1981); idem, *Geld*, in Carl Menger, *Gesammelte Werke,* F.A. Hayek, ed. (Tübingen: Mohr, 1970), vol. 4; Ludwig von Mises, *The Theory of Money and Credit* (Irvington-on-Hudson, N.Y.: Foundation for Economic Education, 1971); idem, *Human Action: A Treatise on Economics* (Chicago: Regnery, 1966). + +[^2]: Mises, *The Theory of Money and Credit*, pp. 32–33. + +[^3]: See Murray N. Rothbard, “New Light on the Prehistory of the Austrian School,” in *The Foundations of Modern Austrian Economics*, Edwin G. Dolan, ed. (Kansas City: Sheed and Ward, 1976); Joseph T. Salerno, “Two Traditions in Modern Monetary Theory,” *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* 2, nos. 2–3 (1991). + +[^4]: On commodity reserve proposals see Benjamin Graham, *Storage and Stability* (New York: McGraw Hill, 1937); Frank D. Graham, *Social Goals and Economic Institutions* (Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1942); also F.A. Hayek, “A Commodity Reserve Currency,” *Economic Journal* 210 (1943); Milton Friedman, “Commodity-Reserve Currency,” *Journal of Political Economy* (1951). + +[^5]: See Milton Friedman, “The Case for Flexible Exchange Rates,” in Friedman, *Essays in Positive Economics* (Chicago: University of Chicago Press, 1953); idem, *A Program for Monetary Stability* (New York: Fordham University Press, 1959); also *Policy Implications of Trade and Currency Zones: A Symposium* (Kansas City: Federal Reserve Bank of Kansas City, 1991). + +[^6]: See Irving Fisher, *The Purchasing Power of Money* (New York: Augustus M. Kelley, 1963); idem, *Stabilizing the Dollar* (New York: Macmillan, 1920); idem, *The Money Illusion* (New York: Adelphi, 1929); Milton Friedman, “A Monetary and Fiscal Framework for Economic Stability,” *American Economic Review* 38 (1948). + +[^7]: Mises, *The Theory of Money and Credit*, pp. 187–94; idem, *Human Action*, pp. 219–23. + +[^8]: See Neil Wallace, “A Legal Restrictions Theory of the Demand for ‘Money’,” *Federal Reserve Bank of Minneapolis Quarterly Review* (1983); Eugene Fama, “Financial Intermediation and Price Level Control,” *Journal of Monetary Economics* 9, no. 1 (1983); for a critique see Lawrence White, “Accounting for Non-Interest-Bearing Currency” *Journal of Money, Credit, and Banking* 19, no. 4 (1987). \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_02.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_02.md new file mode 100644 index 000000000..535518136 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_02.md @@ -0,0 +1,77 @@ +### Mula sa kalakal ng pera sa fiat na pera: Ang Debolusyon ng Pera + +Kapag ang pera ay kailangang malaman bilang isang kalakal na pera, paano ba ito magiging pera na fiat? Ito ay isinasagawa na pamalit sa pagpapa-unlad ng pera (mga titulo sa halaga ng pera) ngunit tanging ang presyo ng mapanlinlang at tanging ang presyo ng ekonomiya ay para sa kawalan. + +Sa ilalim ng mahigpit na batayan ng pera tulad ng isang ginto hanngang 1914, ang pera ay "umikot" sa isang anyo sa uri ng pamantayan bar ng bullion at uri ng gintong mga barya iba't ibang mga denominasyon at sa pagkalakal laban sa bawat isa sa mahahalagang ratios kaugnay sa kanilang bigat at kanilang gaan. At sakabila nito, para mapag-ingatan ang halaga sa pag-iimbak (pag-iingat) at sa paglilipat (paglilinis) ng pera, at sa pag-unlad na gaya ng pagsasalin ng mga titulo ng mga ari-arian—kaugnay ang mga sertipiko ng stock at sertipiko ng bono—at nangangahulugan ng pagpapagaan ang malapd at pansamantalang pagpapalit ng *non* ng kalakal na pera, at tamang halaga ng pera gayun din ang sertipiko ng ginto—at mga titulo ng mga ari-arian (pagkuha) sa mga tinukoy na halaga ng mga nakadepoditong ginto sa tinutukoy na institusyon (mga bagko)—ay nagsisilbing katamtamang palitan. This coexistence of money proper (gold) and money substitutes (claims to money) affects neither the total supply of money—for any certificate put into circulation an equivalent amount of gold is taken out of circulation (deposited)—nor the interpersonal income and wealth distribution. Yet without a doubt the coexistence of money and money substitutes and the possibility of holding money in either form and in variable combinations of such forms constitutes an added convenience to individual market participants. This is how intrinsically worthless pieces of paper can acquire purchasing power. If and insofar as they represent an unconditional claim to money and if and insofar as no doubt exists that they are valid and may indeed be redeemed at any time, paper tickets are bought and sold *as if* they are genuine money—they are traded against money at par. Once they have thus acquired purchasing power and are then deprived of their character as claims to money (by somehow suspending redeemability), they may continue functioning as money. As Mises writes: + +> Before an economic good begins to function as money it must already possess exchange-value based on some other cause than its monetary function. But money that already functions as such may remain valuable even when the original source of its exchange-value has ceased to exist.[^9] + +However, would self-interested individuals *want* to deprive paper tickets of their character as titles to money? Would they *want* to suspend redeemability and adopt intrinsically worthless pieces of paper as money? Paper money champions like Milton Friedman claim this to be the case, and they typically cite a savings-motive as the reason for the substitution of fiat for commodity money: A gold standard involves social waste in requiring the mining and minting of gold. Considerable resources have to be devoted to the production of money.[^10] With essentially costless paper money instead of gold, such waste would disappear, and resources would be freed up for the production of directly useful producer or consumer goods. It is thus a fiat money’s higher economic efficiency which explains the present world’s universal abandonment of commodity money. But is it so? Is the triumph of fiat money indeed the outcome of some innocuous saving? Is it even conceivable that it could be? Can self-interested individuals really *want* to save as fiat money champions assume that they do? + +Somewhat closer scrutiny reveals that this is impossible, and that the institution of fiat money requires the assumption of a very different—not innocuous but sinister—motive: Assume a monetary economy with (at least) one bank and money proper (“outside money” in modern jargon) as well as money substitutes (“inside money”) in circulation. If market participants indeed wanted to save on the resource costs of a commodity money (with the ultimate goal of demonetizing gold and monetizing paper), one would expect that first—as an approximation to this goal—they would want to give up using any outside money (gold). All transactions would have to be carried out with inside money (paper), and all outside money would have to be deposited in a bank and thus taken out of circulation entirely (Otherwise, as long as genuine money was still in circulation, those individuals making use of gold coins would demonstrate unmistakably—through their very actions—that they did *not* want to save on the associated resource costs.) + +However, is it possible that money substitutes can thus outcompete and displace genuine money as a medium of exchange? Even many hard money theoreticians have been too quick to admit such a possibility. The reason is that money substitutes are *substitutes* and have one permanent and decisive disadvantage as compared to money proper. Paper notes (claims to money) are redeemable at par only to the extent that a deposit fee has been paid to the depositing institution. Providing safeguarding and clearing services is a costly business, and a deposit fee is the price paid for guarded money. If paper notes are presented for redemption after the date up to which safeguarding fees were paid by the original or previous depositor, the depositing institution would have to impose a redemption charge and such notes would then trade at a discount against genuine money. The disadvantage of money substitutes is that they must be continuously redeposited and re-issued in order to maintain their character as money—their salability at par—and thus that they function as money only temporarily and discontinuously. Only money proper (gold coins) is permanently suited to perform the function as a medium of exchange. Accordingly, far from inside money ever displacing outside money, the use of money substitutes should be expected to be forever severely limited—restricted essentially to the transaction of very large sums of money and the dealings between regular commercial traders—while the overwhelming bulk of the population would employ money proper for most of their purchases or sales, thus demonstrating their preference for *not* wanting to save in the way fancied by Friedman.[^11] + +Moreover, even if one assumed for the sake of argument that only inside money is in circulation while all genuine money is stored in a bank, the difficulties for fiat money proponents do not end here. To be sure, in their view matters appear simple enough: All commodity money sits idle in the bank. Wouldn’t it be more efficient if all of this idle gold were used instead for purposes of consumption or production—for dentistry or jewelry—while the function of a medium of exchange were assumed by a less expensive—indeed, practically costless—fiat money? Not at all. + +First, the envisioned demonetization of gold certainly cannot mean that a bank thereby assumes ownership of the entire money stock, while the public gets to keep the notes. No one except the bank owner would agree to that! No one would want *such* savings. In fact, this would not be savings at all but an expropriation of the public by and to the sole advantage of the bank. No one could possibly *want* to be expropriated by somebody else. (Yet the expropriation of privately owned commodity money through governments and their central banks is the only method by which commodity money has ever been replaced by fiat money.) Instead, each depositor would want to retain ownership of his deposits and get his gold back. + +Then, however, an insurmountable problem arises: Regardless who—the bank or the public—now owns the notes, they represent nothing but irredeemable paper. Formerly, the cost associated with the production of such paper was by no means only that of printing paper tickets, but more importantly that of attracting gold depositors through the provision of safeguarding and clearing services. Now, with irredeemable paper there is nothing worth guarding anymore. The cost of money production falls close to zero, to mere printing costs. Previously, with paper representing claims to gold, the notes had acquired purchasing power. But how can the bank or the public get anyone to accept them now? Would they be bought and sold for nonmoney goods at the formerly established exchange ratios? Obviously not. At least not as long as no legal barriers to entry into the note-production business existed; for under competitive conditions of free entry, if the (nonmoney) price paid for paper notes exceeded their production costs, the production of notes would immediately be expanded to the point at which the price of money approached its cost of production. The result would be hyperinflation. No one would accept paper money anymore, and a flight into *real values* would set in. The monetary economy would break down completely and society would revert back to a primitive, highly inefficient barter economy. Out of barter then, once again a new (most likely a gold) commodity money would emerge (and the note producers once again, so as to gain acceptability for their notes, would begin backing them by this money). What a way of achieving savings! + +If one is to succeed in replacing commodity money by fiat money, then, an additional requirement must be fulfilled: Free entry into the note-production business must be restricted, and a money *monopoly* must be established. A single paper money producer is also capable of causing hyperinflation and a monetary breakdown. However, insofar as he is legally shielded from competition, a monopolist can safely and knowingly restrict the production of his notes and thus assure that they retain their purchasing power. He then presumably would assume the task of *redeeming* old notes at par for new ones, as well as that of again providing safeguarding and clearing services in accepting note deposits in exchange for his issuance of substitutes of notes—demand deposit accounts and checkbook money—against a depositing fee. + +Regarding this scenario, several related questions arise. Formerly, with commodity money every person was permitted to enter the gold mining and coining business freely—in accordance with the assumption of self-interested, wealth-maximizing actors. In contrast, in order for Friedman’s “fiat money dividend” to come into existence, competition in the field of money production would have to be outlawed and a monopoly erected. Yet how can the existence of a legal monopoly be reconciled with the assumption of self-interest? Is it conceivable that self-interested actors could agree on establishing a fiat money monopoly in the same way as they can naturally agree on participating in the division of labor and on using one and the same commodity as a medium of exchange? If not, does this not demonstrate that the cost associated with such a monopoly must be considered higher than all attending resource cost savings? + +To raise these questions is to answer them. Monopoly and the pursuit of self-interest are incompatible. To be sure, a reason why someone might want to become the money monopolist exists. After all, by not having to store, guard and redeem a precious commodity, the production costs would be dramatically reduced and the monopolist could thus reap an extra profit. By being legally protected from all future competition, this monopoly profit would immediately become “capitalized” (reflected permanently in an upward valuation of his assets), and on top of his inflated asset values he then would be guaranteed a normal rate of return in the form of interest. Yet to say that such an arrangement would be advantageous to the monopolist is not to say that it would be advantageous to anybody else, and hence that it could arise naturally. In fact, there is no motive for anyone wanting *anyone but himself* to be this monopolist, and accordingly no agreement on the selection of any particular monopolist would be possible. The position of a monopolist can only be arrogated—enforced against the will of all excluded nonmonopolists. By definition, a monopoly creates a distinction between two classes of individuals of different legal quality: between those—privileged—individuals who are permitted to produce money, and those—subordinate—ones who, to the exclusive advantage of the former, are prohibited from doing the same. Such an institution *cannot* be supported in the same voluntary way as the institutions of the division of labor and a commodity money. It is *not*, as they are, the “natural” result of mutually advantageous interactions, but that of an unilaterally advantageous act of expropriation (abrogation). Accordingly, instead of relying for its continued existence on voluntary support and cooperation, a monopoly requires the threat of physical violence.[^12] + +Moreover, the incompatibility of self-interest and monopoly does not end once the monopoly has been established but continues as long as the monopoly remains in operation. It cannot but operate inefficiently and at the expense of the excluded nonmonopolists. First, under a regime of free competition (free entry), every single producer is under constant pressure to produce whatever he produces at minimum costs, for if he does *not* do so, he invites the risk of being outcompeted by new entrants who produce the product in question at lower costs. In contrast, a monopolist, shielded from competition, is under no such pressure. In fact, since the cost of money production includes the monopolist’s own salary as well as all of his nonmonetary rewards, a monopolist’s “natural” interest is to *raise* his costs. Hence, it should be expected that the cost of a monopolistically provided paper money would very soon, if not from the very outset, *exceed* those associated with a competitively provided commodity money. + +Furthermore, it can be predicted that the price of monopolistically provided paper money will steadily increase and the purchasing power per unit money, and its quality will continuously fall. Protected from new entrants, every monopolist is always tempted to raise price and lower quality. Yet this is particularly true of a money monopolist. While other monopolists must consider the possibility that price increases (or quality decreases) due to an elastic demand for their product may actually lead to reduced revenues, a money monopolist can rest assured that the demand for his particular product—the common medium of exchange—will be highly inelastic. Indeed, short of a hyperinflation, when the demand for money disappears entirely, a money monopolist is practically always in a position in which he may assume that his revenue from the sale of money will increase even as he raises the price of money (reduces its purchasing power). Equipped with the exclusive right to produce money and under the assumption of self-interest the monopoly bank should be expected to engage in a steady increase of the money supply, for while an increased supply of paper money does not add anything to social wealth—the amount of directly useful consumer and producer goods in existence—but merely causes inflation (lowers the purchasing power of money), with each additional note brought into circulation the monopolist can increase *his* real income (at the expense of lowering that of the non-monopolistic public). He can print notes at practically zero cost and then turn around and purchase *real* assets (consumer or producer goods) or use them for the repayment of *real* debts. The real wealth of the non-bank public will be reduced—they own less goods and more money of lower purchasing power. However, the monopolist’s real wealth will increase—he owns more non-money goods (and he always has as much money as he wants). Who, in this situation, except angels, would *not* engage in a steady expansion of the money supply and hence in a continuous depreciation of the currency? + +It may be instructive to contrast the theory of fiat money as outlined above to the views of Milton Friedman, as the outstanding modern champion of fiat money. + +While the younger Friedman paid no systematic attention to the question of the origin of money the older Friedman recognizes that, as a matter of historical fact, all monies originated as commodity monies (and all money substitutes as warehouse claims to commodity money), and he is justly skeptical of the older Friedrich A. Hayek’s proposal of competitively issued fiat currencies.[^13] However, misled by his positivist methodology Friedman fails to grasp that money (and money substitutes) *cannot* originate in any other way and accordingly that Hayek’s proposal must fail. + +In contrast to the views developed here, throughout his entire work Friedman maintains that a commodity money in turn would be “naturally” replaced by a—more efficient, resource cost saving—fiat money regime. Amazingly, however, he offers no argumentative support for this thesis, evades all theoretical problems, and whatever argument or empirical observation he does offer *contradicts* his very claim. There is, first off, no indication that Friedman is aware of the fundamental limitations of replacing outside money by inside money. Yet if outside money cannot disappear from circulation, how, except through an act of expropriation, can the link between paper and a money commodity be severed? The continued use of outside money in circulation demonstrates that it is *not* regarded as an inferior money; and the fact that expropriation is needed for the decommoditization of money would demonstrate that fiat money is *not* a natural phenomenon! + +Interestingly, after evading the problem of explaining how the suspension of redeemability can possibly be considered natural or efficient, Friedman quite correctly recognizes that fiat money cannot, for the reasons given above, be provided competitively but requires a monopoly. From there he proceeds to assert that “the production of fiat currency is, as it were, a natural monopoly.”[^14] However, from the fact that fiat money requires a monopoly, it does not follow that there is anything “natural” about such a monopoly and Friedman provides no argument whatsoever as to how any monopoly can possibly be considered the natural outcome of the interactions of self-interested individuals. Moreover, the younger Friedman in particular appears to be almost completely ignorant of classical political economy and its antimonopolistic arguments: the axiom that if you give someone a privilege he will make use of it, and hence the conclusion that every monopolistic producer will be inefficient (in terms of costs as well as of price and quality). In light of these arguments it has to be regarded as breathtakingly naive on Friedman’s part first to advocate the establishment of a governmental money monopoly and then to expect this monopolist *not* to use its power, but to operate at the lowest possible costs and to inflate the money supply only gently (at a rate of 3–5 percent per year). This would assume that, along with becoming a monopolist, a fundamental transformation in the self-interested nature of mankind would take place. + +Having had extensive experience with his own ideal of a world of pure fiat currencies as it came into existence after 1971 and looking back on his own central resource cost savings argument for a monopolistically provided fiat money of nearly four decades earlier, it is not surprising that the older Friedman cannot but acknowledge that his predictions turned out blatantly false.[^15] Since abolishing the last remnants of the gold commodity money standard, he realizes, inflationary tendencies have dramatically increased on a worldwide scale; the predictability of future price movements has sharply decreased; the market for long-term bonds (such as consols) has been largely wiped out; the number of investment and “hard money” advisors and the resources bound up in such businesses have drastically increased; money market funds and currency futures markets have developed and absorbed significant amounts of real resources which otherwise—without the increased inflation and unpredictability—would not have come into existence at all or at least would never have assumed the same importance that they now have; and finally it appears that even the direct resource costs devoted to the production of gold accumulated in private hoards as a hedge against inflation have increased.[^16] But what conclusion does Friedman draw from this empirical evidence? In accordance with his own positivist methodology according to which science is prediction and false predictions falsify one’s theory, one should expect that Friedman would finally discard his theory as hopelessly wrong and advocate a return to commodity money. Not so. Rather, in a remarkable display of continued ignorance (or arrogance), he emphatically concludes that none of this evidence should be interpreted as “a plea for a return to a gold standard. On the contrary I regard a return to a gold standard as neither desirable nor feasible.”[^17] Now as then he holds onto the view that the appeal of the gold standard is merely “nonrational, emotional,” and that only a fiat money is “technically efficient.”[^18] According to Friedman, what needs to be done to overcome the obvious shortcomings of the current fiat money regime is find + +> some anchor to provide long-term price predictability, some substitute for convertibility into a commodity or, alternatively some device that would make predictability unnecessary. Many possible anchors and devices have been suggested, from monetary growth rules to tabular standards to the separation of the medium of exchange from the unit of account. As yet, no consensus has been reached among them.[^19] + +[^9]: Mises, *The Theory of Money and Credit*, p. 111. + +[^10]: See Friedman, “Essays in Positive Economics, p. 210; idem, *A Program for Monetary Stability*, pp. 4–8; idem, *Capitalism and Freedom* (Chicago: University of Chicago Press, 1962), p. 40. + +[^11]: Indeed, historically this has been the case: Traditionally, notes have always been widely distrusted, and their acceptability—as compared to that of genuine money such as gold or silver coins—was severely limited. + +In order to increase the popularity of money substitutes two complementary measures were actually required: First, the note-issuing depositing institution had to overvalue deposit notes against genuine money by either charging no depositing fee or by even paying interest on deposits. Secondly, because the guarding of money is actually *not* costless and deposited money *cannot* possibly generate an interest return, the bank, in order to cover its otherwise unavoidable losses, had to engage in fractional reserve banking, i.e., it had to issue and bring into circulation new, additional deposit tickets that, while physically indistinguishable from any other notes, were actually not covered by genuine money. + +On the ethical and economic status of the practice of fractional-reserve banking see the section, “From Deposit and Loan Banking to Fractional-Reserve Banking: The Devolution of Credit,” below. + +[^12]: It might be argued that a monopoly agreement would be possible (conceivable), if the monopolistic bank of issue were owned by—and its profits distributed to—everyone. Wouldn’t everyone, then, not just the monopolist, profit from the savings of substituting paper for gold? + +In fact, such an agreement is illusionary. Joint ownership of the monopoly bank would imply that tradeable stock certificates must be issued and distributed. But who should get how much stock? Bank clients, according to their deposit size? Yet all private holders of notes help save on gold and would want to be included among the bank owners according to the size of their note holdings. What about the owners and sellers of nonmoney goods? In showing themselves willing to accept paper instead of gold, they, too, play their part in the resource cost savings. But how in the world is one to determine how many shares to award *them* when their contribution consists, as it does, of various quantities of heterogeneous consumer and producer goods? Here, at the very latest it would become impossible to reach agreement. + +Moreover, why would any new market participant—any later deposit, note and/or nonmoney good owner *not* initially endowed with bank stock—want to consent to and support this arrangement? Why should he *pay* for banking stock, while it was distributed to the initial wealth owners free of charge, even though he is now involved in resource cost savings just as much as they were then? Such an arrangement would involve a systematic redistribution of income and wealth in favor of all initial wealth owners and at the expense of all later ones. Yet if new additional bank stock were issued for each new deposit, note, or nonmoney good owner, such stock would be worthless from the outset and any bank offering it would be a nonstarter. + +In addition, as will be explained below, regardless of how the ownership problem is resolved, the very operation of the bank will—indeed *must*—have effects on the interpersonal income and wealth distribution. + +[^13]: See Milton Friedman and Anna Schwartz, “Has Government Any Role in Money?” *Journal of Monetary Economics* (1986); for Hayek’s proposal see his *Denationalization of Money* (London: Institute of Economic Affairs, 1976). + +[^14]: See Friedman, *Essays in Positive Economics*, p. 216; also Friedman and Schwartz, “Has Government Any Role in Money?” + +[^15]: Milton Friedman, “The Resource Cost of Irredeemable Paper Money,” *Journal of Political Economy* (1986). + +[^16]: Monetarists had predicted that, as the result of the demonetization of gold and the transition to a pure fiat money system, the price of gold would fall—from the then official rate of $35 per ounce to an estimated nonmonetary value of gold of around $6\. In fact, the price of gold rose. At one point it reached $850 per ounce, and for most of the time it has lingered between $300 and $400\. As of this writing the price is $375. + +[^17]: Friedman, “The Resource Cost of Irredeemable Paper Money,” p. 648. + +[^18]: Friedman, *Essays in Positive Economics*, p. 250. + +[^19]: Friedman, “The Resource Cost of Irredeemable Paper Money,” p. 646; also idem, *Money Mischief Episodes in Monetary History* (New York: Harcourt Brace Jovanovich, 1992), chap. 10. + +Among the suggestions for an alternative fiat money “anchor” recently considered by Friedman, the “frozen monetary base rule” deserves a brief comment (see Friedman, “Monetary Policy for the 1980s” in *To Promote Prosperity*, John H. Moore, ed. [Stanford: Hoover Institution, 1984]). In one respect this rule represents an advance over his earlier 3 to 5 percent monetary growth rule. His advocacy of the latter rule was based essentially on the erroneous proto-Keynesian notion that money constitutes part of social capital, such that an economy cannot grow by 5 percent unless it is accommodated to do so by a proportional increase in the money supply. In contrast, the frozen monetary base rule indicates a recognition of the old Humean insight that any supply of money is equally optimal or, in Friedman’s own words, that money’s “usefulness to the community as a whole does not depend on how much money there is (Friedman, *Money Mischief*, p. 28). Otherwise, the proposal represents no advance at all, for how in the world can a monopolist be expected to follow a frozen monetary base rule any more than a less stringent 3 to 5 percent growth rule? + +Moreover, even if this problem were solved miraculously, this would still not alter the monopoly’s character as an instrument of unilateral expropriation and income and wealth redistribution. The monopolist, apart from offering depositing and clearing services (for which his customers would pay him a fee), would also have to perform the function, for customers and noncustomers alike, of replacing old, worn-out notes—one-to-one and free of charge—with new, identical ones (otherwise, who would want to replace a permanent commodity money by a perishable fiat money?). However, while the costs associated with this task may be low, they are definitely not zero. Accordingly, in order to avoid losses and recoup his expenses, the monopolist cannot but *increase* the monetary base—and hence one would essentially be back at the older monetary growth rule. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_03.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_03.md new file mode 100644 index 000000000..f95ab4f10 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_03.md @@ -0,0 +1,67 @@ +### Mula sa Pagdedesposito at Pag-utang sa Pagbabangko para sa Praktisyonal na Pagpapareserba sa Pagbabangko: Ang Pag-aabot ng mga tungkulin ng Pangungutang + +Ang mga bangko ay gumaganap sa dalawang istriktong paghihiwalay ng mga gawain, isa lamang sa mga ito ang tinuturing hanggang ngayon. [^20] Sa kabilang banda, Sila ay naghahain bilang paglalagay ng mga institusyon, nag-aalok sila ng pag-aalaga at malinis na mga serbisyo. Tumatanggap sila ng mga deposito ng (kagamitan) ng pera at problema sa paghahabol sa pera (bodega ng mga resibo; mga kapalit na pera) sa kanilang mga depositor, mabibili sa par at sa demand. Para sa bawat paghahabol sa pera na binigay sa pamamagitan nila may hawak silang katumbas ng dami ng tunay na pera sa kamay, na handa para sa pagtubos (100 porsiyento ay nireserba para sa pagbabangko). Walang interes na binayaran ang mga magdedeposit. Sa halip, ang mga nagdedeposit ay magbabayad ng bayad sa bangko para sa pagbibigay ng pagpapanatili at malinis na mga pagseserbisyo. Nasa ilalim ng mga kondisyon ang libreng kompetisyon—libreng pagpasok para sa industriya ng pagbabangko—ang bayad sa pagdedeposit, kung saan bumuo sa isang kita ng bangko at posibleng pinagmulan ng tubo, mauwi upang maging isang pinakamaliit na bayad; at ang mga tubo—o sa halip, ibalik ang interes—kumita sa pagbabangko na may posibilidad na maging pareho sa iba, industriya ng di-pagbabangko. + +Sa kabilang banda, orihinal lahat ng hiwalay na institusyonal mula sa mga institusyon ng deposito, ang mga bangko ay nagsisilbi bilang tagapamagitan sa pagitan ng mga saver at mga mamumuhunan—bilang mga bangkong utangan. At sa tungkuling ito sila ay may unang alok at pumasok sa oras-ng mga kontrata ng mga saver. Ang mga saver ay mangungutang sa bangko para sa tinukoy—pinakamaigsi at pinakamahaba—panahon sa palitan para sa mga bangko' ayon sa kontrata na obligasyon sa hinaharap na pagbabayad dagdagan pa na may ilang karagdagang pagbabalik ng interes. Mula sa punto ng pagtingin ng mga saver, pwede nilang palitan ang kasalukuyang pera para may pag-asa sa hinaharap na pera: ang interes ay magbabalik ng pagtatakda ng kanilang gantimpala para sa gumaganap ng tungkulin ng paghihintay. Pagkakaroon ng ganitong tinamo ng pansamantalang pagmamay-ari ng mga ipon para sa mga saver, sa bangko pagkatapos muling uutang nang parehong pera sa mga namumuhunan (kasama ang kanyang sarili) sa pagpalit para sa mga huling obligasyon ng hinaharap na pagbabayad at interes. Ang kaugalian ng interes—ang pagkakaiba sa pagitan ng pagbabayad ng interes sa mga saver at nang sinisingil sa mga nanghihiram—kumakatawan ang presyo para pumagitan sa pagitan ng mga saver at mga namumuhunan at bumubuo ang utang sa kita ng bangko. Tulad ng para sa deposito ng pagbabangko at mga bayad sa pagdeposito nasa ilalim ng pataasan ng mga kondisyon ang mga gastos na tungkulin ng tagapamagitan pati dumako sa pinakamaliit na mga gastos, at ang tubo mula sa pautang ng bangko gayon din sa pagbantay upang maging parehong bilang iyon tulad ng mga maaaring makuha sa ibang lugar. + +Alinma'y hindi pagdeposito sa bangko ni mangutang sa bangko bilang paglalarawan sa kinasangkutan nito sa isang karagdagang panustos na pera o sarilinan na kita o muling pamimigay ng kayamanan. Sa bawat panibagong inilathalang pagdeposito inilista ang isang katumbas ng halaga pera at kinuha mula sa sirkulasyon( tanging ang anyo ng pera at nagbabago, Hindi nitong dami), at sa kurso ng pautang sa bangko ang parehong kabuan ng pera ay nagbabago lamang ang mga Kamay na paulit-ulit. Lahat palitan—sa pagitan ng mga depositante ng paglagay sa institusyon pati na rin sa pagitan ng mga saver, ang pagitan ng bangko at mga namumuhunan—ay kapwa kapaki-pakinabang. + +Sa kaibahan, praksyonal na pagreserba sa pagbabangko na kinasangkutan ng isang sinadyang pagkalito sa pagitan ng tungkulin ng pagdedeposito at ng pangungutang. Pinahihiwatig nito sa pagtaas ng perang panustos, at ito ay humahantong sa isang sarilinan kita na muling pamimigay ng mga bangko ay pabor pati na rin para sa kawalan ng kaalaman ng ekonomiya sa anyo ng pagbubunsod-busto ng mga siklo ng negosyo. + +Ang pagkalito ng kapwa nagbabangko na may mga pag-andar patungo sa liwanag ng katunayan na nasa ilalim sa praksyonal na pagreserba sa pagbabangko, maski sinong mga depositor ay magiging bayad sa interes (sa halip na pagkakaroon ng pagbabayad sa upa), at/o ang mga saver ay ipinagkakaloob ang kanilang karapatan sa saglit na pagkuha (sa halip na maghintay sa kanilang hiling para sa pagtubos hanggang sa tinukoy ang hinaharap na petsa). Teknikal na, ang posibilidad ng isang bangko ay kahali-halina sa gayong mga gawi lumilitaw palabas ang katunayan na ang mga sisidlan ng pangangailangan sa pagdedeposito (mga paghahabol sa perang mabibili sa pangangailangan, kaagad, sa par) kadalasang get awain *hindi* pagsasanay sa kanilang karapatang sabay-sabayin, gayon na lahat sila ay lumapit sa bangko kasama ang hiling para sa pagtubos sa parehong oras. Alinsunod dito, sa isang deposito sa bangko karaniwang hawakan ang dami ng mga reservations (ng angkop na pera) sa labis tungkulin sa tunay na araw araw na mga pagkuha. Ito ay mag-aangkop ng sa gayon makakagawa ang bangko ng pautangin ang mga ito "labis" na mga reserba para sa mga humihiram, kaya kumikita ang bangko sa loon ng interes na binabalik (kung saan ang bangko sa panahon ngayon ay maaaring bahagyang pinasa sa mga depositor sa anyo ng interes sa pagbabayad ng deposito sa mga account). + +Pagbibigay ng proposisyon sa praksyonal na pagreserba ng bangko na karaniwang naghahabol na sa paghahawak ng di baba sa 100 porsyento ng mga reserbang kumakatawan lamang sa hindi nakasasamang pera "magtipid," at sila ay mahilig sa pagturo hindi lang basta sa bangko, pero ang mga depositor (nakakatanggap ng interes) at ang mga nag-iipon (nakakatanggap saglit na pagkuha ng karapatan) tubo mula sa kaugalian rin. Sa katunayan, praksyonal na pagrereserba ng bangko na nagtitiis mula sa dalawang pakikipag-ugnayan sa nakamamatay na mga pag-agos at sa anumang pero hindi nakakapinsala at mabuti ang buong kapaligiran. Unang pagpatay, ito ay dapat na mapansin na anumang mas bababa sa 100 porsyento nareserbeng deposito sa bangko ay sangkot sa anumang maaaring tumawag ng isang legal na hindi ikapangyayari, para sa mga trabahador ito ay labis na mga reserba para pagbibigay ng utang, sa bangko talaga ililipat pansamantala ang pagmamay-ari ng mga ibang nanghihiram, habang ang mga nagdedeposito, may karapatan sila dahil sa mabilis nilang pagtubos, panatilihin ang kanilang pagmamay-ari sa parehong pondo. Gayon pa man, ito ay imposible para sa ibang oras ng nagdedeposito *at* ang nanghihiram ay may karapatan sa eksklusibong pagkontrol sa ilalim ng parehong mga pinagmulan. Dalawang indibidwal *hindi maaari* ang eksklusibong may-ari na isa sa parehong bagay at sa parehong oras. Alinsunod sa anumang bangko na nagpapanggap sa ibang paraan—sa pag-aakalang pangangailangang panagutan sa labis na tunay na pagreserba—dapat itinuturing bilang mapaglinlang na pagkilos. Ito'y ayon sa kontrata na mga obligasyon *hindi maaaring*natupad. Mula sa simula, ang bangkong dapat naaalala bilang likas na pagbagsak—bilang paglabas ng tunay na ito ay maaaring hindi, salungat sa sarili nitong pag-aakala, tumagal sa posibleng pagpapatakbo ng bangko. + +Pangalawa, sa pagpapautang ito'y labis sa mga reserba sa nanghihiram, madaragdagan ang panustos na pera na bangko, hindi alintana kahit ang mga nanghihiram ay tatanggap ng nakareserbang nasa anyo ng angkop na pera o sa katunayan ng mga depositong kailangan (pagsusuri sa mga account). Kung ang utang ay nakuha ang anyo ng tunay na pera, saka ang bilang ng perang angkop sa sirkulasyon ay madaragdagan kahit walang kumuha ng isang katumbas na bilang ng kapalit na pera mula sa sirkulasyon; at kung kunin nitong ang anyo ng pagsusuri sa isang pakakautang, pagkatapos ang bilang ng mga kapalit na pera ay madaragdagan ng hindi kumukuha ng isang katumbas ng bilang ng tunay na pera mula sa sirkulasyon. Sa magkabilang sitwasyon, maaaring maraming pera ang lumalabas ngayon kesa noon, pinangungunahan ng pagbabawas sa kapangyarihan ng pera (pagpintog) at, sa kursong ito, na may sistemang muling pamimigay ng tunay na kita sa tulong ng bangko at ng mga nanghihiram rito na kliyente at sa na gastos ng hindi nakabangkong publiko at lahat ng mga kliyente ng ibang bangko. Ang bangko ay nakatanggap ng karagdagang kita sa interes kahit na wala naman itong ambag na kahit ano pa man sa tunay na kayamanan ng hindi nakabangkong publiko (gaya ng maaaring maging kaso kung ang interes na ibinalik ay resullta ng kabawasan sa paggastos ng bangko, hal., mga ipon); at ang mga nanghihiram ay makakakuha ng katutuhanan, mga salaping di-pinahahalagahan sa kanilang mga pondo, sa gayon magbabawas ng tunay na yaman ang karamihan sa mga publiko sa pamamagitan ng parehong bilang. + +Bukod doon, hanggang sa ngayon ang bangko ay hindi basta basta gumagastos ng labis sa pagrereserba ng sarili nitong paggamit pero sa halip na tanggalin nila sa mga utang laban sa singil sa interes, walang alinlangan na sa isang pag-ikot ng negosyong pinapagalaw.[^21] Ang dami ng utang na inalok ay mas malaki kumpara dati. Gaya ng kinahinatnan, ang presyo ng utang—ang sinisingil sa interes ng mga utang—ay mahuhulog sa ibaba kung anu ang gagawin nito. Sa mababang halaga, ay maraming makukuhang utang. Yaman lamang na ang pera ay hindi magbubunga ng maraming pera, sa hanay na maaaring kumita ay ang pagbalik ng interes at sa purong tubo na nasa taas nito, ang mga nanghihiram ay maaaring palitan ang kanilang pondo sa paghihiram para sa pamumuhunan. Yan ay, upang gusto nilang magkaroon ng pangbili o pag-upa ng mga sanhi ng produksyon—lupa, trabaho, at sa maaaring kapital sa nakamamatay (ginawa ng mga pagbili ng produksyon)—kayang maipagawa sa hinaharap na paglabas ng kalakal na may halaga (presyo) mga lumampas na pagpasok. Ayon sa isang pinalawak na dami ng utang, karamihan sa mayamayang paggamit ng mga kayamanang lumundag pataas sa produksyon ng*hinaharap* kalakal (sa halip na gimagamit para sa kasalukuyang paggamit) kaysa sana naging sa ibang paraan; at sa ayos na makompleto ang lahat ng mga proyekto ng pamumuhunan ay kasalukuyang ginagawa ngayon. Ang lahat ng kalakal sa hinaharap kung saan ay nilikha kahit wala ang paglawak at iyon ay pinakabagong karagdagang kuwenta ng utang na paglawak na dapat ginawa. + +Gayon pa man, sa naiibang kaibahan ng sitwasyon na kung saan ang singil sa interes ay nahulog sa nararapat na pagkabuwal sa singil ng oras ng pagtatangi (ang antas kung saan ang kasalukuyang kalakal ay mas gusto kaysa sa hinaharap na kalakal), at buhat ngayon nasaan ang publiko na mayroon ng katunayang maraming ipon para sa malaking pondo sa kasalukuyang. Ang publiko ay mayroon *hindi* maraming naipon, at kaya, ang karagdagang bilang ng utang ipinagkaloob ng bangko ay hindi kumatawan *pag-utang ng kalakal* (utang na tinatakpan ng di-perang kalakal kaya ang publiko ay may mangilin mula sa pag-ubos), pero ito'y *katiwala* o *utang ng sirkulasyon* (ang utang ay mayroon nang literal na paglikha sa labas ng manipis na hangin—na walang kahit na among sakripisyo, sa anyo ng di-natupok di-perang kalakal sa parte ng mangungutang).[^22] Mayroon ng karagdagang utang na naging utang sa kalakal, ng isang dami paglawak sa mga gawain ng pagpupuhunan na sana ay naging utos. Nagkaroon sana ng isang sapat na malaking panustos ng kasalukuyang kalakal na maaaring magmahal sa produksyon ng kalakal sa hinaharap ganoon na lahat—ang luma at ang pinakabagong simula—pagpupuhunan sa mga proyekto na maaaring maging kompletong matagumpay at pinakamataas na antas ng paggamit na natatamuin sa hinaharap. Kung ang paglawak ng utang ay angkop sa pinagkaloob ng sirkulasyon sa utang, gayon pa man, ang kalalabasan ng dami ng pagpupuhunan ay dapat talagang mapatunayan ang sobrang paghahangad. Linlangin sa pamamagitan ng isang pagbaba ng singil sa interes, pagkilos ng mga mamumuhunan *tulad ng*mga ipon na nagkaroon na nadagdagan. Binawi nila ang karamihan sa mayamayang paggamit ng kayamanan para sa pamumuhunan ng mga proyekto, para sa kombertidong puhunan ng hinaharap na kalakal, kaysa patunayan sa ilaw ng tunay na mga naipon. Dahil dito, ang mga presyo ng pinuhunang kalakal ay madaragdagan una na ang mamimili sa mga presyo ng kalakal, pero kapag ang pinagbabatayan oras ng publiko sa kagustuhang singil na nagsimula sa paggiit ng kanilang karapatan, sa nakasistemang kakulangan ng mamimili sa babangon na kalakal. Gayon pa man, ang singil sa interes ay aayusin pagtaas, at mamimili na ngayon ng mga presyo ng kalakal kung saan kaugnay sa pagtaas ng mga presyo ng pinuhunang kalakal, nangangailangan ng pagpuksa sa parte ng pamumuhunan bilang hindi pananatili ng maling-pamumuhunan. Ang maagang biglang paglakas ng negosyo ay maaaring pumutok, pagbawas sa hinaharap na pamantayan ng pamumuhay sa ibaba ng antas kung hindi man maaaring maabot. + +Kabilang sa nakaraang pagbibigay ng proposisyon sa praksyonal na pagreserba sa bangko ng mga kaso ni Lawrence White at George Selgin[^23] karapatan sa ilang mapanganib na mga komento, kung para sa Walang kadahilanan kaysa sa dalawang mga mamumuri ng monetarismong Friedmanite na siyang nagbalik tanaw, sa halip, na nasa tradisyon ng awstriyan at sa kaliit-liitang bagay sa teorya ng Maysesyan ng salapi ng isang Bryan.[^24] Ang kanilang ulirang salapi ay isang pandaigdigang paggamit ng pera sa gayon bilang isang gintong pandaigdigang pamantayan at, base mga ito, isang sistema ng paligsahan sa pagbabangko kung saan, sila'y naghahabol, nais—at dapat na pinahihintulutan para magawa ang ano mang mga dahilan ng ekonomiya bilang mahusay sa katarungan—na umaakit sa praksyonal na pagreserba ng pagbabangko at ang pagkakaloob sa pinagkatiwalang utang. + +Bilang tanong sa katarungan, sila White at Selgin ay inaalok ng isang nakalaang paliwanag para makita ang paninindigan sa katangiang di-mapanlinlang ng praksyonal na mga reserba: na wala sa batas gayon man isang pagsasagawa ang disididong idawit sa paglabag ng alituntunin sa malayang pagkontrata sa pamamagitan ng paghadlang, "ang mga bangko at ang kanilang mga mamimili mula sa paggawa ng anumang mga uri ng pagsasaayos ng mga kontrata ay kapwa sang-ayon."[^25] sa ngayon ang pagtatalong ito ang talagang hangal. Una sa lahat, bilang isa sa paksa ng makasaysayang katunayan ng praksyonal na pagreserba ng mga bangko na hindi nalaman ng mga nagdedeposito na karamihan o lahat ng kanilang mga deniposto ay maaaring talagang mautang at dahil dito ay hindi maaaring maging handa para sa pagtubos anumang oras. (kahit na ang bangko ay magbabayad ng interes sa mga pagkakautang na deposito, Kaya ito *dapat* nang malinis na ng bangko *lalo na* ang pag-utang ng mga dineposito, ito ay hindi nagpapahiwatid nang anumang sa mga nagdedeposito na talaga namang naiintindihan itong katunayan. Sa katunayan, ito ay ligtas na sabihin na ilan sa anumang gawain, kahit na sa sinumang hindi mangmang sa ekonomiya.) ni hindi gumawa ng praksyonal na pagreserba sa mga bangko na ipaalam sa kanilang mga manghihiram na karamihan o lahat ng utang na ipinagkaloob sa kanila ay ginawang panglikha sa labas ng manipis na hangin at paksa ng pagtawag sa anumang oras. Paano, pagkatapos, maaaring silang mag-ensayo ng pagtawag sa kahit na ano pero panloloko at paglustay! + +Pangalawa, at maraming di-mag-aalinlangan, na paniwalaan ang praksyonal na reserba ng pagbabangko na maaaring maging tungkol sa kaparis ng pagbagsak sa ilalim at protektado sa pamamagitan ng alituntunin ng malayang mga pagdawit ng kontrata na isang ganap hindi pagkakaintindihan sa tunay na kahulugan ng alituntuning ito. Ang kalayaang pagkontrata ay hindi pangangahulugan na *bawat* isa't isang mahusay na kontrata ay maaaring pahintulutan. Malinaw, na kung ang A at B ay nakakontratang sumang-ayon na agawin ang C, ito ay hindi pagkakasunduan kasama ang alituntunin. Ang kalayaan sa pagkokontrata ay paraan embes na A at B ay dapat na pahintulutan na gumawa ng anumang kontrata sa kahit na ano pa mang *tungkol sa kanilang sariling mga ari-arian*, ngunit ang praksyonal na pagreserba ng pagbabangko ay nasasangkot sa paggawa ng mga kontrata tungkol sa ari-arian ng ikatlong parte. Kapag ang bangko ay umutang ito'y "labis" napagreserba sa isang manghihiram, tulad nito ng isang bilateral na kontrata na nakakaapekto sa ari-arian ng mga ikatlong partido na may tatlong bahagi ng landas. Una, sa pamamagitan ng sa gayon magpapataas ang panustos ng pera, ang pagbili ng kapangyarihan ng lahat na iba pang mga may-ari ng pera ay binawasan; ikalawa, lahat ng mga nagdedeposito ay napinsala dahil sa probabilidad ng kanilang matagumpay sa pagbawi ng kanilang sariling mga pag-aari ay binaba; at ikatlo, lahat ng iba pang mga manghihiram—mga manghihiram ng utang na kagamitan—ay napinsala dahil sa pag-iniksyon ng katiwalang utang ng mga impeksyon sa ligtas na buong utang na may kayarian at mga pagdagdag ng panganib ng isang pagkabagsak ng negosyo para sa bawat mamumuhunan ng utang na kagamitan. + +Sa pagkakasunod-sunod na pagtagumpayan itong mga pagtutol sa paghahabol ng praksyonal na pagreserba sa pagbabangko kasunduan kasama ang alituntunin sa kalayaan ng pagkontra, pagkatapos nila White at Selgin, bilang kanilang huling linya ng pagdepensa, pagkuha sa posisyon nang mga bangko na maaaring ikabit sa isang "takda ng pagpipilian" para sa pagtala nilang, ipaalam sa mga nagdedeposito na ang bangko ay ano mang oras ay maaaring masuspende o iliban ang pagtubos, at hayaang malaman ng mga manghihiram na ang kanilang mga utang ay maaaring makuha kaagas.[^26] Habang ang ganyang kaugalian ay disididong itapon ang singil ng pangloloko, ang paksang ito ay isa pang napakahalagang pamumuna, para sa gayong pagtala ay hindi maaaring maging mahaba *pera* pero sa isang kakaibang anyo ng *mga tiket ng loterya*.[^27] Ito ay tungkulin ng pera na pagsisilbi bilang pinaka walang hirap na paghigpit at pinaka malawak na maaaring tamang pagtanggap, kaya bilang paghahandang ito ng may-ari para sa saglitang mga pagbili direkta man o hindi tuwirang naaayos na mamimili o tagalikha ng kalakal na hindi pa alam sa ngayon ang mga petsa sa hinaharap; dahil dito anuman ang maaaring isilbi ng pera para maging mahigpit kaagad sa anumang punto ng oras sa hinaharap, dapat itong ipagkaloob sa isang bagay na*lubos* at *walang pasubaling* karatapan sa ari-arian ng may-ari nito. Sa biglang pagkakaiba, ang pagtala ng may-ari kung saan takda ng pinagpipilian ay ang kalakip *hindi* pag-angkin sa isang Walang takdang titulo ng ari-arian. Sa halip, katulad sa kasosyo ng isang "praksyonal na pagreserba ng tiket sa pagparada" (saan naroon ang maraming mga tiket na nabenta kaysa doon na ang mga lugar na paparadahan ay nasa Kamay na, at ang mga lote ay nailaan na ayon sa "unang-dumating-unang pagsisilbihan" na patakaran), siya lamang ang may karapatang lumahok sa pagguhit na may tiyak na mga premyo, na binubuo ng pagmamay-ari o pag-upa ng oras sa mga serbisyo para sa tinutukoy na ari-arian ayon sa tinutukoy na mga patakaran. Pera bilang katumpakan ng pagguhit—at sa hindi ganap na titulo ng pagmamay-ari—sila ay nang-aangkin lamang*pansamantalang may pasubaling* halaga hanggang sa oras ng pagguhit, at sila'y mawawalan ng halaga sa oras na ang mga premyo ay naigawad sa naging mga tagahawak ng tiket; sa gayon, sila ay magiging katangi-tangi *di*angkop bilang katamtamang palitan ng pagsisilbi. + +Gaya ng pagmamasid sa ikalawang pagtatalo: itong praksyonal na pagreserba sa pagbabangko ay mabisang makakatipid, ito ay kapansin-pansin sa pagkawala ng punto ng White na iyon, kahit na siya ay tiyak na pamilyar sa paghahabol ng Awstrya-Maysyan *anumang* bakuna ng katiwalang utang na dapat maging resulta sa isang madagundong na pagputok ng pinaulit-ulit, Wala kahit saan ang bumabanggit sa mga paulit-ulit na problema ng negosyo. Si Selgin lamang ang nanliligaw sa problema. Sa pagtangka niyang ipakita na ang praksyonal na pagreserba sa pagbabangko ay hindi dahilan ng mga pag-ikot ng negosyo, gayon pa man, pagkatapos bumaba ni Selgin sa kapusukan sa napakahalagang pagkakamali ng keynsiyan na nakakalitong pangangailangan para sa pera (sa pamamagitan ng determinadong kahalagahan ng pera) at mga naipon (sa pamamagitan ng determinadong oras ng kagustuhan).[^28] + +Batay Kay Selgin, "ang paghahawak ng paloob sa pera ay kasali sa kusang-loob na pag-iipon"; at kaya "isang karagdagang pangangailangan para sa kapangyarihan ng pera na isang pagdagdag ng mga utang sa bangko at mga pamumuhunan" dahil + +> [w]henever ang isang bangko ay nagpalawak may pananagutan ito sa paraan ng paggawa ng mga bagong mga utang at ng mga pamumuhunan, ito ay pananagutan ng kung sino mang humahawak huling nagpahiram ng utang, at ano ang pinahiram nila ay ang totoong kayamanan na maaari nilang makuha kapag, embes na hawakan lamang ang pera, ito ay inubos nila. [^29] + +Batay sa nakikitang paghawak ng pera bilang kumakatawan sa naipon at sa isang karagdagang pangangailangan sa pera bilang pagiging pareho sa nadagdag na ipon, pagkatapos, si Selgin ay nagpunta para punahin ang Mises na naghahabol ng *anumang* ilabas, ng katiwalang mediya, sa pagpapababa ng singil sa interes na mababa sa "likas" na antas, na dapat dahilan ng pag-ikot ng isang negosyo bilang "nalilito." "walang masamang kahihinatnan ang resulta mula sa isyu ng katiwalang mediya sa tugon sa isang mas malaking pangangailangan para sa mga pagbabalanse ng ipinaloob na pera."[^30] + +Gayunman ang lahat ng pagkalito ay si Selgin. Una sa lahat, ito ay hindi totoong salitain na ang paghawak ng pera (ang kumilos ng hindi ito nagagastos), ay katumbas lang ng pag-iipon. Isang maaaring mabuting salita—at ito ay maaaring parehong mali—na ang hindi-paggastos ng pera ay katumbas ng *hindi* pag-iipon. Sa katunayan, ang pag-iipon ay hindi-nakaka-ubos, at sa pangangailangan ng pera ang tangi mo lang magagawa ay mag-ipon o wag mag-ipon. Ang pangangailangan sa pera ay hindi pagkukulang sa pagbili o pang-upa sa kalakal na di-salapi, at itong mga napasama sa mamimili ng kalakal (kasalukuyang kalakal) *at* pangpuhunang kalakal (kalakal sa hinaharap). Hindi-paggastos ng pera ay paraan ipangbili, *maging* kalakal ng mamimili *at hindi* pangpuhunang kalakal. Laban kay Selgin, pagkatapos, bilang pagsunod sa mga bagay: mga taong maaaring upahan ng salapi ang kanilang ari-arian sa isa sa tatlong pamamaraan. Pwede nilang gastusin sa kanilang mamimili ng kalakal; pwede nilang gastusin sa kanilang pamumuhunan; o pwede nilang itago ang pera sa paraan nila. Doon ay walang ibang mga alternatibo. Habang ang isang tao ay dapat makagawa ng mga desisyon sa lahat ng oras tungkol sa tatlong puwang sa paligid kaagad, walang pagbabagong kinalabasan ay determinado sa pamamagitan ng dalawang naiiba at praksyolohikal na hindi kaugnay sa mga salik. Ang paggamit/pamumuhunan ng proporsyon (ang desisyon na kung magkano ang isang pera na gagastusin sa paggamit at magkano sa pagpupuhunan) ay sa pamamagitan ng isang determinadong tao sa kagustuhang oras (sa antas kung alinman ang Kanyang mas gusto sa kasalukuyang paggamit at paggamit sa hinaharap). Sa kabilang panig, ang pinagmulan ng kanyang pangangailangan sa pera ay kalakip ng kahalagahan ng pera (sa pansariling kasiyahan na hango sa pera na nagpahintulot sa kanya ng madaliang mga pagbili ng direkta o hindi tuwirang mapakikinabangang mamimili o tagalikha ng kalakal sa hindi tiyak na mga petsa sa hinaharap). + +Alinsunod dito, kung ang pangangailangan sa nadadagdagang pera habang ang sosyal na saping-puhunan ng pera ay binigay, itong karagdagang pangangailangan ang nag-iisang kasiyahan bilang pagbaba ng tawad sa mga presyo ng pera ng di-salaping kalakal. Ang kapangyarihan ng pagbili ng pera ay maaaring magdagdag, ang *tunay* na halaga ng mga balanse ng perang panarili ay maaaring magtaas, at sa isang mataas na kapangyarihan ng pagbili sa bawat pamantayan ng pera, para sa pangangailangan at ang panustos ng pera ay maaaring magbalanse ulit. Kaugnay sa presyo ng pera laban sa di-salapi ay maaaring magbago. Pero maliban na lamang kung ang kagustuhang oras ay maaaring hindi tunay na pagbabago sa parehong oras, *totoo* paggamit at *totoong* pamumuhunan na maaaring manatili gaya ng dati: ang karagdagang pangangailangan ng pera ay nasisiyahan sa pamamagitan ng may masabi lang na pagbabawas ng paggamit *at* pamumuhunan na alinsunod sa paggastos kasama ang parehong pagbuhay bago sa simula ng paggamit/pamumuhunang bahagi, sa pagpapatakbo ng mga presyo ng pera ng kapwa pagbili pati na rin ang pagbaba ng tagalikha ng kalakal at iwanan ang tunay na pagbili at sa pamumuhunan ng wasto sa kanilang mga Kulang mga antas. Kung sa oras ng kagustuhang ay hindi tunay na pagbabagong na kasabay nitong isang pagdagdag ng pangangailangan para sa pera, Gayunman, saka lahat ay posible. Sa katunayan, kung ang paggastos ay ibabawas sa puhunang kalakal, isang karagdagang pangangailangan para sa pera maaaring mapunta sa kamay sa kamay ng isang karagdagang singil ng interes at pagbabawas ng ipon at pamumuhunan. Gaano man, ito, o ang posibleng pantay na pagkasalungat sa kinalabasan, hindi nais maging isang angkop ng pagbabago sa pangangailangan sa pera pero sa isang pagbabago lamang (lumitaw, o isang pagkahulog) sa talakdaan ng kagustuhang oras. Sa anumang sitwasyon, kung ang sistema ng pagbabangko ay susundin ang payo ni Selgin at tumutulong sa karagdagang pangangailangan para sa pera batay sa paglabas ng katiwalang utang, ang singil sa sosyal ng kagustuhang oras ay maaaring maging huwad, ang maaaring maging resulta ay labis na pamumuhunan, at isang pag-ikot sa ugong-ng pagputok ay maaaring itakdang pagkilos, pagsasalin sa kasanayan ng praksyonal na pagreserba sa pagbabangko na mapanlinlang *pati na rin ang* hindi mabisang ekonomiya. + +Sila White at Selgin ay may mungkahi tungkol sa perang kagamitan base sa sistema ng pataasan sa praksyonal na pagreserba sa pagbabangko—ng pagpanig sa fiat na pera—alinman ay hindi sadya (at kaya ang katawagang "libreng pagbabangko" ay hindi naaangkop), at ba ito gumawa katatagan ng ekonomiya. Ito ay walang pagpapahalaga sa ikakabuti bilang pagkukumpara sa makatotohanang unidos ng monopolistikong nagbigay ng tunay na mga perang fiat. Sa katunayan, sa isang nirerspetong si Friedman ay may purong perang fiat na nagmungkahi na naglalaman ng isa pang makatotohanan at tamang pagsusuri kaysa kina White at Selgin dahil kinilala ni Friedman "na maaaring tawaging 'ang likas na kawalang-tatag' ng praksyonal na pagreserba ng pagbabangko," at naiintindihan niya na itong likas na kawalang-tatag ng pataasan sa praksyonal na pagreserba ng pagbabangko na maaaring bumaksag mamaya o sa lalong madaling panahon sa isang "pagkatubig na krisis" at saka sumama sa kanyang pinapaborang pamahalaan—isang nakalaang panggobyernong purong fiat na pera—anuman ang mangyari.[^31] + +Sa isang sistema ng pandaigdigang katiwalang pera (ginto), paligsahan ng mga bangko, *at* 100-porsyentong-pagrereserba ng pagdeposito sa pagbabangko kasama ng isang mahigpit na gumaganang paghihiwalay ng utang at pagdedeposito sa pagbabangkong bumubuo ng isang makatarungan sistema ng salapi na maaaring tiyakin ang katatagan ng ekonomiya at isang kasalukuyang tunay na sagot sa laganap na kabalastugan ng unidos. + +[^20]: Sa sumusunod makikita sa natatanging si Murray N. Rothbard, *Ang Kababalaghan ng Pagbabangko* (New York: Sila Richardson at Sunset, 1983); iyon din, *Ang Kaso para sa 100 Porsyentong Gintong Dolyar* (Auburn, Ala.: Ludwig van Mises Institute, 1991); Mises, *Ang Teorya ng Pera at Utang*; iyon din, *Kilos ng Tao*; pati si Walter Block, "Praksyonal na Pagreserba sa Pagbabangko: Isang Perspektibong Paglilibing-ng disiplina," at *Tao, Ekonomya, at Kalayaan: Mga Sanaysay sa Karangalan ni Murray N. Rothbard*, Walter Block at Llewelyn H. Rockwell, Jr., eds. (Auburn, Ala.: Ludwig van Mises Institute, 1988); S. Koch, *Praksyonal na Pagreserba sa Pagbabangko: Isang Praktikal na Pagpintas* (Punong sanaysay, Unibersidad ng Nevada, Las Vegas, 1992). + +[^21]: Tungkol sa teorya ng pag-ikot ng negosyo na makikita sa partikular na Ludwig van Mises, *Geldwertstabilisierung under Konkunkturpolitik*Jena: Gustav Fischer, 1928); iyon din, *Kilos ng Tao*, kabanata. 20; F.A. Hayes, *mga Presyo at Paglikha*(London: Rougledge at Kegan Paul, 1931); Murray N. Rothbard, *Malaking Depresyon ng Amerika* (Lungsod ng Kansas: Sheed at Ward, 1975). + +[^22]: Tungkol sa napakahalang pagkakaiba sa pagitan kagamitan sa utang at sirkulasyon ng utang, Tignan ang Mises, *Ang Teorya ng Pera at Utang*pp. 263ff. + +[^23]: Tignan si Lawrence White, *Paligsahan at Pera* (New York: Unibersidad na Pahayagan ng New York, 1989); George Selgin, *Ang Teorya ng Libreng Pagbabangko* (Totowa, N.J.: Rowman at Little field, 1988). + +[^24]: Para sa kapintasan nila White at Selgin bilang hindi maunawaan ang napakahalagang tulak ng Mises sa teorya ng pera at pagbabangko tignan si Joseph Salerno, "Ang Konsepto ng Koordinasyon na Makro-ekonomiya ng Awstrya," sa *Ekonomiya ng Awstrya: perspektibo sa nakaraan at mga pag-asa para sa hinaharap*, Richard Ebeling, ed. (Hillsdale, Mich.: Hillsdale Collage Press, 1991); iyon din, "Mises and Hayek Dehomogenized,” *Pagsusuri sa Ekonomiya ng Awstrya* 6, no. 2(1993): 113–46. + +[^25]: White, *Paligsahan at Pera*, p. 156, pati pp. 55–56; si George Selgin, "maliit-na pagbabago sa Chile: Ang Katotohananh tungkol sa bahagi ng Libreng-Pagbabangko," *Pahayagang palihan ng Ekonomiya ng Awstrya* (Taglamig/Tagsibol, 1990): 5. + +[^26]: White, *Pera at Paligsahan*, p. 157; Selgin, *Ang Teorya ng Libreng Pagbabangko*, p. 137. + +[^27]: Tignan si Block, "Praksyonal na Pagreserba sa Pagbabangko: Isang Perspektibong Libing ng Disiplina," p. 30. + +[^28]: Para ito sa isang kapintasan ng pagkakamali sa tingin ni Rothbard, *Labis na Depresyon ng Amerika*, pp. 39–43; Hans-Hermann Hopped, "Teorya ng Trabaho, Interes ng Pera, at Proseso sa Pamumuhunan: Ang kaso ng Misesyan Laban sa Keynes," ay *Ang Ekonomiya at Tuntunin ng moralidad ng Pribadong Ari-arian*, Hoppe, ed. (Boston: Kluwer, 1993), pp. 119–20, 137–38. + +[^29]: Selgin, *Ang Teorya ng Libreng Pagbabangko*, p. 55. + +[^30]: Ibid., pp. 61–62. + +[^31]: Tignan sila Friedman at Schwartz, "Ay may Gobyernong Dilang Papel sa Pera?" \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_01.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_01.md new file mode 100644 index 000000000..414a07f19 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_01.md @@ -0,0 +1,51 @@ +## Laban sa Pidusyari Midya + +Halos lahat ng makabagong mga Austriyanong ekonomista ay nagkakaisa sa kanilang oposisyon sa sentrong pagbabangko at sa kanilang adbokasiya ng isang sistema ng malayang kumpestisyon ng pagbabangko. Gayonpaman, ang isang matatag na debate ang umusbong mula sa isang tumpak na kahulugan ng "malayang kumpetisyon ng pagbabangko". Ang "malayang pagbabangko" ba ay nangangailangan ng 100-porsyento-natatagong-deposito ng pagbabangko, o pinapayagan ba o kinakailangan ba lamang ng praksyonal reserb ng pagbabangko? Sa isang kamakailan lamang na artikulo na *Pgsusuri ng Austriyanong Ekonomiks*, George A. Salin at Lawrence White, ang dalawa sa pinakaprominentong kotemporaryong Austriyanong mga proponent ng "malayang pagbabangko" bilang praksyonal reserb na pagbabangko, sumailalim Sila sa sistematikong pagtatangka upang masagot ang kanilang napakaraming mga Austriyanong kritiko at tagapagtanggol ng 100-porsyentong-natatagong-deposito ng pagbabangko.[^1] + +Laban sa mga pagbibintang na ginawa ng kanilang mga kritiko, sina Selgin at White ay sumubok na magtatag ng dalawang tisis. Una, ipinakita nila na ang pagsasanay ng praksyonal reserb na pagbabangko, gaya ng, isyu ng Pidusyari Midya, ay hindi bumubuo ng pandaraya dahil ito ay pinatutunayan ng prinsipyo ng kalayaan ng kontrata, at sila ay nakikipaglaban na ang praksyonal reserb na pagbabangko ay naayon sa teorya ng paglilipat-titulo ng kontrata bilang pinaunlad ni Murray N. Rothbard ( ayon kay Rothbard, sinumang may hawak ng praksyonal reserb na pagbabangko ay mandaraya, subalit bigong patunayannaman ang sariling teorya). Pangalawa, tinangka nilang ipakita na ang pagkakabuo ng pidusyari midya ay hindi kaagad na hahantong sa ekonomikong walang kakayahan at walang koordinasyon ngunit maaaring makatulong na maiwasan ang kasalungat at hindi maiiwasang krisis at sa gayon ay magpapahusay pa sa ekonomikong pagganap. Sa mga susunod, ating ipapakita na hindi alinman sa sentral normatib kleym o sekondaryang positibong kleym ang naitatag.[^2] + +### Ang isyu ng Pandaraya I; Salapi, Pamalit salapi, Pidusyari Midya, at ang Teorya ng Titulo-Paglilipat ng Kontrata + +Upang maresolba ang tanong na oo ba o hindi na ang praksyonal reserb na pagbabangko ay isang pandaraya, mula sa iilang makatotohanang pagpapalagay at terminolohikal na isyu ay kailangang malinawan. Sa kabutihang palad halos ang kumpletong argumento sa mga bagay-bagay na ito sa parehas na panig ay umiiiral na, kung kayat mas magiging maiksi na tayo. Ang salapi ay hindi maiuugat bilang kalakal, gaya ng ginto. Ang ginto, kung gayon, bilang isang salapi ay tinutukoy bilang "ang pinakakatanggap-tanggap na daluyan ng palitan," at dahil dito ay katangi-tanging nailalarawan sa pammagitan ng "kadaliang maibenta kumpara sa ibang pag-aari" (tulad ng " ang pag-aari nito ay naglalagay sa isang tao sa posisyon na may kakayahang gumawa ng potensyal na pagbili ng may pinamababang abala").[^3] Ang mga pamalit pera, naman, ay tinutukoy bilang mga kleym o mga titulo ng itinakdang mga halaga ng salaping ginto. Kung ang mga pamalit salapi (talang papel) ay buong-buong natatakpan ng reserba ng salapi (ginto), tinawag ni Mises ang mga ito na "mga sertipiko ng salapi", dito atin itong tutukuyin bilang pamalit salapi. Kung ang mga pamalit salapi (talang papel) ay hindi natatakipan ng salapi (ginto), ito ay tutukuyin nilang Pidusyari Midya sa halip.[^4] + +Base sa mga palagay na ito at mga depinisyon, maaari na nating balikan ang tanong na kung oo ba o hindi na ang isyu ng pidusyari midya ay isang pandaraya. Sa kabutihang palad ang diskusyon tungkol sa isyu na ito ay pinangangasiwaan ng katotohanan na sina Selgin at White ay malinaw na tinatanggap ang teorya ng kontrata ng Rothbardian na pagsasalipat ng titulo. Na ang isyu ng pidusyari midya ay likas na mapanlinlang, gaya ng sinasabi ni Rothbard and Hoppe, na nakita ni Selgin at White + +> imposibleng makipagkasundo kay Rothbard... ang teorya ng kontrata ng titulo-pagsasalipat na ating tinatanggap, at kung saan sa kasalungatan ginagamit ni Rothbard upang ipagtanggol ang kalayaan ng parehas na pumapayag na indibidwal na makisali sa mga kapitalisting pagkilos gamit ang sariling ( makatarungang inari) pagmamay-ari. Tinutukoy ni Rothbard ang pandaraya bilang ang "bigong pagtupad ng isang boluntaryong-pagsang-ayon-ng pagsasalipat ng ari-arian. "Ang mga kasunduang praksyonal-reserb ay hindi *likas* o *hindi maiiwasan* na madaya. Kung ang isang partikular na bangko ay gumagawa ng pandaraya sa pamamagitan ng paghawak sa mga praksyonal reserb dapat na depende sa mga tuntunin ng mga kasunduan ng taytel-transper sa pagitan ng bangko at ng kanyang mga kostomer[^5] … +> +> Kung ang pangdaraya ang paghawak ng mga praksyonal reserb laban sa panangutan ng bangko hindi nakadepende *per se* sa kung ito ay demand o taym layabiliti, subalit tanging kung ang bangko ay nagsisinungaling mismo na naghahawak ng 100 porsyento ng reserba. Ang kahilingan ng isang partikular na kleym na inisyu ng bangko, i.e., ang kontraktwal na pagpipilian ng mayhawak na tubusin ito kahit anumang oras, ay hindi *per se* representasyon na ang bangko ay naghahawak ng 100 porsyento ng reserba laban sa kabuuan ng mahihiliing nitong kleyms. Si Rothbard ay nagsabing hindi, base sa pananaw na ang demand ng mga deposito at tala ng bangko ay kinakailangang "resibo ng bodega" at hindi utang. Hindi natin makita kung bakit hindi maaari na ang bangko at kostomer ay makakontrang sasang-ayon na ang mga ito ay gawing utang at hindi resibo ng bodega, at naniniwala tayo na kung kasaysayan ang pagbabatayan sila ay nagkasundo naman ukol dito.[^6] + +Habang ito ay tila maaari sa unang sulyap, hindi ito dumaan sa seryosong pagsusuri. Sa katunayan, ang nabanggit na pahayag ay nagsisiwalat na ang pangunahing aral hinggil sa pagmamay-ari ay nakaliligtaan. Tulad ng ginawa ni Hoppe, " ang dalawang indibidwal ay hindi maaaring maging eksluskibong nagmamay-ari ng iisang bagay sa parehas na pagkakataon. "[^7]. Bagkus, anumang kontraktwal na kasunduan na nagsasangkot sa paglalahad ng dalawang magkaibang indibidwal na sabay-sabay na nagmamay-ari ng iisang bagay (o maaari ring, ang iisang bagay ay pagmamay-ari ng higit sa isa pang tao) ay ganap na mali at sa gayon ay mapanlilinlang[^8] Subalit ito ang tumpak sa kung ano ang nilalaman ng kasunduang praksyonal-reserb sa pagitan ng bangko at kostomer. + +Sa pag-iisyu at pagtanggap ng talang pidusyari (sa kinakailangang pinababang presyo), parehong ang bangko at kostomer ng *sa katunayan*, ay hindi inaalintana kung anuman ang kanilang paniniwala patungkol sa transaksyon, ay nagkasundo na katawanin ang kanilang mga sarili— sa mapanlinlang na paraan—bilang nagmamay-ari ng iisa at parehong bagay sa parehas na pagkakataon. Sa katunayan sila ay nagkontratahan upang lumikha ng karagdagang titulo at kleyms sa parehas na umiiral na dami ng pagmamay-ari. Sa pag-iisyu ng talang pidusyari, hindi nila—at hindi maaari—maghatid ng mas maraming pang pagmamay-ari. Sa katunayan, walang kontrata na kung anuman na maaaring magpataas ng umiiral na dami ng pagmamay-ari, subalit pwede lamang ipamahagi (redistribyut) ang umiiral na pagmamay-ari mula sa isang tao patungo sa isa pa. Ang dami ng umiiral na pag-aari ay maaari lamang padamihin sa pamamagitan ng karagdagang paglalaan at produksyon (at samakatuwid isang pinalaking dami ng pag-aari ay maaaring humantong sa naaayong pagdami ng bilang ng titulo sa pag-aari). Ngunit ang pagbabangkong praksyonal reserb at ang isyu ng pidusyari midya, samantalang hindi nito at hindi maaaring dagdagan ang dami ng pag-aaring umiiral, gayon din hindi nagsasangkot (gaya ng gawa ng ibang kontrata) ng paglilipat ng umiiral na pag-aari o titulo patungo sa umiiral na pag-aari mula sa isang kamay patungo sa isa pa. Hindi rin ang isyu at at pagtanggap ng talang pidusyari ang simisimbolo sa paglilipat ng pag-aari mula sa bangko patungong kliyente o pabaliktad. Upang makasigurado, bilang resulta ng isyung pidusyari, ang distribusyon ng mga assets at mga layabiliti sa akawnt ng mga bangko at kiliyente ay binago. Subalit walang umiiral na dami ng pag-aari ay tunay na nalipat mula sa bangko tungong kliyente, o pabaliktad, at ang kabuuang dami ng pag-aari ay nananatiling hindi nababago. Sa halip, ang pidusyari midya ay kumakatawan sa bago at karagdagang titulo o kleyms sa umiiral at hindi nababagong tambak ng pag-aari. Hindi ito ang resulta at dokumentadong kinalabasan ng karagdagang suplay ng pag-aari sa parte ng bangko o kliyente. Sa halip, sila ay kumakatawan ng karagdagang suplay ng mga titulo ng pag-aari, habang ang suplay ng *pag-aari* ay nananatiling pare-pareho. Ito ay sa ganitong kahulugan na masasabi na ang pidusyari midya ay binuo mula sa kawalan. Ito ay ang titulo ng kawalan-ng-pag-aari sa paghahanap ng pagmamay-ari. Ito, mismo, ay bumubuo ng pandaraya, kung ayon sa depinisyon ni Rothbard ng mga termino gaya ng "isang kabiguang matupad ang boluntaryong-pinagkasunduang paglilipat ng pag-aari" o ayon sa sariling depinisyon nina Selgin at White na *buong kusa* o *sadyang* panlilinlang para sa layunin ng pagkita." Ang bawat taga-isyu at tagabili ng isang talang pidusyari ( isang titulo para sa pera na tinatakpan ng pera), ng di alintana anuman ang maaaring paniwalaan, na sa katunayan— ay dumako sa maling representasyon para sa layunin ng personal na pakinabang. Ang bangko at ang kliyente ay pumayag na maling ipahayag ang kanilang mga sarili bilang mga may-ari ng dami ng pagmamay-aari na hindi naman nila pag-aari at sa kapayakan ay hindi naman talaga umiiral: at sa tuwing bibili sila ng umiiral na dami ng pagmamay-aari bilang pamalit sa mga titulo tungo sa hindi umiiral na dami ng pag-aari, sila ay walang paltos at di maiiwasang may sala sa akto ng mapanlinlang na paglalaan.[^9] + +[^1]: George Selgin at Lawrence White, "Sa pagtatanggol sa Pidusyari Midya—o, Hindi kami mga Debo(lusyonista), Kami ay mga Misesayan! *Pagsuri ng Austriyanong Ekonomiks* 9 blg. 2 (1996): 83-107. + +Nakatutuwa, sa pagtugon sa kanilang iba't ibang mga kritiko, pinili ni Selgin at White bilang kanilang target ang isang artikulo ni Hans-Herman Hoppe ("Gaano Kaposible ang Salaping Fiat?—or, Ang Debolusyon ng Salapi at Pagpapautang," *Pagsusuri sa Austriyanong Ekonomiks* 7, blg. 2(1994): 49-74, at mabilis na nakikitungo lamang sa kanilang posisyon. Ang ibang mga Austriyanong kritiko ng pagbabangkong praksyonal reserb ay tahasang ginagawa kasama sa artikulo nila Selgin and White kabilang ang Walter Block, Pagbabangkong Praksyonal Reserb: Isang Interdisiplinaryong Pananaw,"sa *Tao, Ekonomiya at Kalayaan: Mga sanaysay para sa Karangalan ni Murray N. Rothbard*, Walter Block at LlewelynH. Rockwell, Jr., eds. (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Instituto, 1988) at Jesús Huerta de Soto, " Isang Kritikal na Pag-aanalisa ng mga Bangko Sentral at Pagbabangkong Praksyonal-Reserb mula sa Austriyanong Perspektibo," *Pagsusuri ng Austriyanong Ekonomiks* 8, blg. 2 (1995): 25-36\. Murray N. Rothbard, ang pinakakilalang kritiko ng pagbabangkong praksyonal reserb, ay tinatarget lamang ng hindi tuwiran; at bagaman iilan sa kanyang mga gawa ay nabanggit sa kanilang bibliyograpiya, ang mga kalaunang sulatin ni Rothbard sa paksa (Ang Alamat ng Malayang Pagbabangko sa Scotland," *Pagsusuri ng Austriyanong Ekonomiks* 2 [1988]: 229-57; idem, "Auropobya: o, Malayang Pagbabangko sa Anong Pamantayan?"*Pagsusuri ng Austriyanong Ekonomiks*, 6, blg. 1 [1992]: 97-108; idem, "Ang kasalukuyang Estado ng Austriyanong Ekonomiks," *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* 6, blg. 2 [1995]) ay hindi nabanggit. Gayon din ang hindi pinansin sa lahat ay ang mga kritissimo ni Joseph T. Salerno ("Dalawang Tradisyon sa Teorya ng Makabagong Pananalapi: John Law at A.R.J. Turgot," * Journal de Economistes et des Etudes Humaines* 2, blg 2/3 [1991]; idem, "Ang Konsepto ng Koordinasyon sa Austriyanong Makroekonomiks," sa *Austriyanong Ekonomiks: Mga perspektibo sa Nakaraan at mga Prospect para sa Hinaharap*, Richard Ebeling, ed. [Hillsadale, Mich.: Palimbagan ng Kolehiyo ng Hillsdale, 1991]; at idem."Mises at Hayek Dehomogenays,"*Pagsusuri ng Austriyanong Ekonomiks* 6. blg. 2 [1993]: 113-46). Hindi rin hinarap ni Selgin at White, at sa kasong ito ay hindi na nagawa pa, ang pinakabago at pinakamalawak na kritisismo ng kanilang gawa ni Jörg Guido Hülsmann (Malayang Pagbabangko at ang mga Malayang Nagbabangko," *Pagsusuri ng Austriyanong Ekonomiks* 9, blg. 1 [1996]: 3-53) + +[^2]: Bilang isang doktrinal na bagay, iminungkahi rin ni Selgin at White na kanilang pananaw ng pagbabangkong praksyonal reserb ay nahahawig sa pananaw ni Ludwig von Mises; samakatuwid, tinatawag nila ang kanilang mga sarili bilang mga Misesians at inaangkin na ito ay mga tagapagtanggol ng 100-porsyentong-reserbang pagbabangko at sila ay mga debyeysyonist. Ang pag-aangkin na ito ay maaaring tanggihan. Sa katunayan, Selgin (*Ang Teorya ng Malayang Pagbabangko: Suplay ng Salapi sa ilalim ng Isyung Talang Kompetitib* {Totowa, N.J.: Rowman at Littlefield, 1988], pp. 60-63) ay lantarang inamin na ang pananaw ni Mises at ng sa kanya hinggil sa pidusyari midya ay magkasalungat at ang pagtatangka ni White na angkinin si Mises bilang proponent ng malayang pagbabangkong prasyonal reserb ay naharap ni Salerno ("Mises at Hayek Dehomogenays," *Pagsusuri ng Austriyanong Ekonomiks* 6. blg 2 [1993]: 113-46.). At dito ay nakasasapat na magbigay ng isang saloobin mula kay Mises: + +> Ang pangunahing bagay ay ang pamahalaan ay dapat wala na sa posisyon na dagdagan ang dami ng salapi sa sirkulasyon at ang dami ng aklat-tsekeng salapi na hindi buong—i.e., 100 porsyento—sakop ng mga depositong binayaran sa publiko…. Walang bangko ang dapat na payagang magpalawak ng total ng dami ng kayang mga deposito at mapasailalim sa tseke o ang balanse ng nasabing mga deposito ng sinumang bawat kostomer... kundi sa pamamagitan ng pagtanggap ng depositong kash... o sa pamamagitan ng pagtanggap ng tseke na babayaran ng isa pang domestikong bangko at mapasailalim sa kaparehong limitasyon. Nangangahulugan ito ng matibay na 100 kada sentimong reserba para sa hinaharap na deposito; i.e., lahat ng deposito ay hindi pa talaga umiiral sa unang araw ng reporma. (*Ang Teorya ng Salapi at Pangungutang* [Irvington-on-Hudson, N.Y.: Pundasyon para sa Ekonomikong Edukasyon, 1978], pp. 438 at 48) + +Tingan din ang mga tala 11, 25, 37, 47 at 48 sa ibaba. + +[^3]: Lawrence H. White, *Kompetisyon at Kaperahan* (New York: Palimbagan ng Unibersidad ng New York, 1989). + +[^4]: Tingnan Salerno, "Ang Teoryang Pananalapi sa Liwanag ng Makabagong Pananalaping Kaisipan ni Luwig von Mises," *Pagsusuri ng Austriyanong Ekonomiks* 8, blg, 1 (1994): 71-115\. Binigyang diin ni Selgin at White ang katotohanan na tinukoy sila ni Hoppe bilang mga proponents ng "bahagyang salaping fiat", ngunit pagkatapos ay nagmamadaling inamin na hindi niya maling naunawaan ang kanilang posisyon bilang mga tagapagtaguyod ng pagbabangkong praksyonal reserb base sa nakapailalim na gintong pamantayan. Ang kanilang reklamo ay nagbunsod sa walang anu pa kundi pagtatalo sa mga semantik. At ating ituturing ang ganoon dito, rin, at sa halip at tumutok na lamang sa isang malaking di pagkakasundo-sundo. + +Mas talagang higit na mayroon sa tinuran sina Selgin at White bilang mga tagapagtaguyod ng salaping fiat sa artikulo sa illaim ng pagsisiyasat. At, sa "ang matyur na sistema ng malayang-pagbabangko," ayon kay Selgin at White (subalit sa salungat sa analisis ng operasyon ng nasabing isang sistemang binigay ni Mises), isang sitwasyon ang uusbong kung saan + +> Sa limistasyon, kung ang pamayanan ng inter-kliringhaws ay naisagawa ng buo sa kasama ng ibang asets (maaaring mga kleym sa super-kliringhaws na sa sarili niya ay humahawak sa di mabilang na kalakal na salapi), at kung lubos ng nakasanayan ng publiko ang humawak ng kalakal na salapi, ang aktibong demand para sa nilumang salaping kalakal ay buong-buong mawawalang halaga. (Lawrence White, *Kompetisyon at Pananalapi* [New York: Palimbagan ng Unibersidad ng New York, 1989], p. 235) + +Samakatuwid, itinala ni Salerno ("Ang Teoryang Pananalapi sa Liwanag ng Makabagong Pananalaping Kaisipan Ni Ludwig von Mises," *Pagususri ng Austriyanong Ekonomiks* 8, blg. 1 [1994]: 71-115, p. 76, n. 7) patungkol sa sukdulang layunin nila Selgin at White, "ang publiko ay maaaring mapalaya mula sa mga gapos ng ginto upang tamasahin ang magagandang katangian ng imbisibol-hand-dyenereyted na salaping fiat." Bukod pa riyan, ayon sa semantikong makabagong-likha at paglilihis mula sa nakasanayang terminolohiyang Misesayan, samakatuwid ang potensyal na mga pinagmumulan ng pagkalito ay nababahala, kailangan nating isaalang-alang ang mga panulat ni Selgin at White. Sa pagtukoy sa salapi at salaping pamalit bilang "panglabas at pangloob" na salapi ayon sa pagkakabanggit, sa pag-usap ng "batayang salapi", "bangkong salapi", at "mababang-power" na salapi, at, oo, ang gintong dolyar "bilang pamalit sa depositong bangko," sila ay nagpapakita ng di kadalasang antas ng sematikong pagkamalikhain. Bukod pa rito, sa pagmumungkahi, sa pamamgitan ng pagpipili ng ng tuntunin, na ang lahat ng ito ay tila pantay na "salapi", ang panulat ay tunay na naging pinagmumulan ng kalabuan. Tingnan para dito Hülsmann, "Malayang Pagbabangko at ang Malayang mga Nagbabangko," pp. 5ff, + +[^5]: Selgin at White, "Sa pagtatanggol sa Pidusyari Midya," pp 86-87. + +[^6]: Ibid., p. 87, n. 8. + +[^7]: Gayon din "imposible na ang ilang mga taym depositor at manghihiram ay may karapatan sa eksklusibong kontrol sa kaparehas na mga pinagkukunang-yaman" (Hoppe, "Gaano kaposible ang Salaping Fiat?", p. 67). + +[^8]: Kahit mga kasosyo ay hindi kayang magkakasabay na ariin ang*parehas*na bagay. Si A at si b ay maaaring magmay-ari ng kalahati ng sambayanan, o kalahati ng sheyrs nito subalit sila ay magmamay-ari ng, *magkaibang* 50 porsyento. Ito ay lohikal na imposible para sa kanila na magmay-ari ng parehas na kalahati kung paanong gaya ng pag-okupa ng parehas na espasyo. Yes, A at B ay maaaring parehas na nasa Syudad ng New York sas parehong oras, subalit sa magkaibang parte nito. + +[^9]: Jesús Huerta de Soto ("Isang Kritikal na Pag-analisa sa mga Bangko Sentral, p. 33) tinamang nagustuhan ang epekto ng pagbabangkong praksyonal reserb patungo sa tinatawag na trahedya ng mga komon. Selgin at White ("Sa Pagtatanggol ng Pidusyari Midya," pp. 92-93, n. 12) pagtuligsa sa analohiya ni de Soto sa paksa na ang trahedya ng mga komon ay tumutukoy 'sa isang partikular na anyo ng teknolohiyang panlabas," ayon kay Selgin at White, nangangailangan ng "isang pisikal o pwede ring direktang panghihimasok sa pagkonsumo o produkyon ng isang tao" at kumakatawan sa "interaksyon sa labas ng merkado." Sa kabalikataran, sinulat ni Selgin at White, ang "eksternalidad mula sa pidusyari midya" ay isang hindi nakapipinsalang salaping "epekto sa isang paglilipat yaman sa pamamagitan ng sistemang presyo," gaya ng, sa pamamagitan ng pagbabago sa sistema ng relatibong presyo, at kumakatawan sa " isang interdependens sa pamamagitan ng merkado." Selgin at White err: isang bagay at titulo sa isang bagay ay hindi parehas na bagay. + +Sa pagbuo ng salapi at pamalit na salapi na magkasamang nasa ilalim ng titulong "salapi", na tila sila ay pwedeng parehas na bagay, nabigong hawakan ni Selgin at White na ang isyu ng pidusyari midya—isang pagtaas ng titulo ng pagmamay-ari—ay hindi parehas sa malaking suplay ng pagmamay-ari at ang relatibong nababagong presyo ayon sa epekto ng pidusyari midya ay isang magkaibang "ekstarnalidad" na bagay kumpara sa nababagong presyo sa epekto ng pagdadagdag ng suplay ng pagmamay-ari. Habang nasasaisip ang pundamental na pagkakaiba sa pagitan ng pagmamay-ari at titulong pagmamay-ari, ang analohiya ni de Soto sa pagitan ng pagbabangkong praksyonal reserb at ang trahedya ng mga komon ay nagdudulot ng perpektong kahulugan. Gaya sitwasyon ng trahedya ng mga komon, ang bawat isyu ng pidusyari midya— patungo sa titulo sa paghahanap ng pag-aari— ay nagtatakda ng pagmamadali, na laging nagsisimula sa bangko at kanyang kliyente, upang mapunan ang mga blangkong tiket ng mga umiiral na pag-aari; at sa pagdaloy nitong pagmamadaling ito, ang mga unang-dumating ay lubos na pisikal na mapapayaman ang kanilang mga sarili (sa pamamagitan ng paglalaan ng mga umiiral na dami ng pagmamay-ari) sa pagsasakripisyo ng mga huling-dumating, kung saan ang dami ng umiiral na pag-aari ay pisikal na nababawasan habang sila ay naiwan ng may mas malaking bilang ng pagmamay-aring tiket. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_02.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_02.md new file mode 100644 index 000000000..b1289893a --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_02.md @@ -0,0 +1,43 @@ +Ang kabiguan ni Selgin at White na makilala ito, at ang kanilang paniniwala sa mga etikal na kawalang malay ng praksyonal reserb ng pagbabangko, ay dahil sa dalawang kalituhan. Sa isang banda, gaya ng nasaad na, hindi nila kinikilala na walang anumang bagay—at walang dami ng salapi (ginto)—ay maaaring maging pagmamay-ari ng isang partida sa isang panahon at walang kontrata na maaaring magdagdag ng dami ng pagmamay-ari na umiiral na, at sa gayon ay ang anumang pagkukunwari sa salungat ay mapanlinlang. Sa kabilang banda naman, at magkalapit na nauugnay, hindi kinikilala ni Selgin at White ang pundamental na prakseyoolohikal na pagkakaiba sa pagitan ng pagmamay-ari at mga titulo ng pagmamay-ari. Sa halip, sa paglalagak sa salapi (ginto) at mga salaping pamalit (talangbangko) sa ilalim ng isang pamagat na "salapi" ay patuloy nilang pinalalabnaw ang mismong kaibahan ng mga ito. Sapagkat kung ang salapi (ginto) at mga titulo sa salapi (talangbangko) ay parehas na ilarawan bilang "salapi", kung gayon sumusunod ito sa katotohanang wala itong mga pinagkaiba kung suplay man ito ng salapi o kung ang talangbangko man ay tumaas. Kapwa ang dalawa ay "salapi", sa parehong sitwasyon at pangyayari— sa pagtaas ng suplay ng salapi—na naganap. Subalit hindi nito binabago ang mga katotohanan; tinitukoy lamang ang mga ito depende sa kanilang pag-iral. + +Syempre, tulad sa tamang pagtala ni Selgin at White, ang lahat ay malaya na gumamit ng anumang depinisyon at pagkakaiba na nais niya. Gayonman ang mga kahulugan ay hindi bumubuo ng tunay na pagkakaiba; maaari pa nga itong mawala. Maaari lamang nitong salaminin ang nasabing pagkakaiba o kung hindi balewalain na lang o malito dito; upang matukoy ang salapi at salaping pamalit ng walang itinatangi bilang mga salapi ay magdudulot ng kalabuan sa pagkakaiba sa pagitan ng dalawang kategoryang—prakseyolohikal na—magkaibang kaganapan at estado ng pangyayari. Ang titulo sa salapi at pagtaas ng mga titulo ay hindi kapareho ng salapi at pagtaas ng salapi. Sa halip, di gaya sa pagtaas ng dami ng salapi (ginto) o pagtaas ng mga titulo na sinusuportahan ng kaugnay na pagtaas ng salapi, anumang pagtaas sa dami ng mga titulo sa salapi ng walang kasabay na pagtaas sa dami ng salapi ay makabuluhang nagpapahiwatig na ang isa at parehong dami ng salapi ay pag-aari ng higit pa sa iisang tao sa parehas na panahon; dahil ang ganitong bagay ay pisikal na imposible—ang dami ng salapi ay hindi nababago at lahat ng umiiral na salapi ay dapat kasalukuyang pagmamay-ari ng sino man—bawat pagtubos ng anumang titulong pidusyari, kung gayon, ito dapat ay sa salapi o anumang anyo ng tunay na pag-aari, ay nagsasangkot ng ipinagbabawal na paglalaan. + +Ipagpalagay na mayroong umiiral na parehong mismong pag-aari at mga titulong pagmamay-ari (tala). Bukod sa ari-arian sa mga kalakal ng konsyumer, kalakal ng prodyuser, at salapi, titulo sa mga kalakal ng konsyumer, titulo sa kalakal ng prodyuser, at titulo sa salapi ay ipinapagpalagay na umiiral. Ang pinagmulan ng mga titulong pag-aari bilang karagdagan sa pag-iral ng mismong pag-aari ay nagtataguyod ng legal na katiyakan at binabawasan at pinapasinayaan ang mga legal na alitan, at samakatuwid ay walang duda na naglalarawan ng kapaki-pakinabang (natural) na pag-unlad. Bukod dito, ito ay nagbibigay daan para sa dalawang inobasyon. Sa isang banda, nagiging posible na ihiwalay ang akto ng pagsasalin ng pagmamay-ari ng mga ari-arian mula sa akto ng pagsasalin ng pag-aari. Ibig sabihin, nagiging posible na isuko o magkamit ng pag-aari sa mga bagay ng kahit walang naaayon na pagsuko o pagkamit ng pag-aari, paghahangad, at pagkontrol sa magkaparehong-parehong bagay. Inilapat sa pera nagiging posible na, mula't mula pa ang pagmamay-ari ng umiiral na mga dami ng salapi (ginto) ay pwedeng mabago palagi mula sa sa isang tao patungo sa isa, ang kabuuang dami ng salapi ay maaaring manatili (ginto)—ng hindi nababago— sa kamay ng isa at parehas na bangko (bilang manager ng salapi na pag-mamay- ari ng iba). Sa kabilang banda, sa pagkakabuo ng titulong pagmamay- ari, ang pagbabagong intertemporal ay sistematikong pangangasiwaan. Ang mga umiiral (kasalukuyan) na pag-aari o titulo ay maaari ring isalin kapalit at laban sa titulo ng pag-aari sa hinaharap (kleyms ng utang); kaya maaari ring ipagpalagay na kasunod sa umiiral na pag-aari (mga kalakal ng konsyumer, mga kalakal ng prodyuser, at salapi), titulo (kleyms ng utang) tungo sa hinaharap na mga kalakal ng konsyumer, hinaharap na mga kalakal ng prodyuser, at hinaharap na salapi na umiiral at maaari ring ipagpalit. + +Mula sa kaliwanagan sa mga pangyayaring ito, ang mga sumusunod na transaksyon( kontrata) sa pagitan ng anumang dalawang partida A (kliyente ng bangko) and B (bangko) ay posible. Maaaring isalin ni A ang kanyang salapi (ginto) tungo sa disposiyon ni B kaya't kung gayon alinman sa (1) *hindi* isuko ang kanyang pag-aaari dito, (2) isuko ang kanyang pag-aari mismo. Walang anumang *posibilidad* ng ikatlong partida. Kung (1), kaya itatabi ni A ang suma ng salapi na isinalin ni B; si b ay walang titulo ukol dito, kundi kikilos lamang bilang bodega ng salapi (nag-bail) para kay A (bilang taga-bail ng salapi). *Walang posibilidad ng ikatlong partida*. Kung (2), kung gayon makukuha ni B ang titulo sa dami ng salapi na inilagak ni A sa kanyang disposiyon; ang matatanggap ni A na kapalit mula kay B ay alinman sa (a) kasalukuyang-umiiral-na-dami ng kalakal ng konsyumer at/o prodyuser na dating hawak at pagmamay-ari ni B; o (b) isang titulo sa kasalukuyang-umiiral-na-dami ng kalakal ng konsyumer at/o prodyuser na hawak ni B ( subalit pag-aari na ngayon ni A) (isang ekwiti kleym); o (c) isang titulo ng dami ng kalakal ng konsyumer at/o prodyuser at/o salapi ( kleyms na utang) sa hinaharap. Muli, *walang posibilidad sa ikatlong partida*. Ibig sabihin, parehas na hindi mapapanatili ni A ang pag-aari sa mga pagmamay-aring ito at isalin kay B. + +Sa lahat ng posibleng transaksyon, hindi isa man ang magreresulta sa isyu ng talang pidusyari. Ang pidusyari midya, ayon sa depinisyon ni Selgin at White, ay " bahagi ng natutubos na salaping pamalit ay sinususportahan ng mga aset maliban sa batayang salapi.", [^10]. Mayroong salapi (ginto) at salaping pamalit (mga titulo sa pera) na umiiral, at mayroon ding mga titulo sa mga kalakal na hindi-salapi (titulo ng ekwiti), at titulo sa mga hinaharap na kalakal na hindi-pa-umiiral (kleyms ng utang). Kitang-kita naman, subalit, walang anumang bagay na "salaping pamalit na sinusuportahan ng aset maliban sa batayang salapi" na lalabas sa anumang mga transaksyon na ito. Si Selgin at White ay *nagpalagay* na ang umiiral na pidusyari midya ( at kanilang simpleng *ipinalagay* na ang kawalan ng pidusyari midya ay pwedeng resulta ng legal na paghihigpit ng batas), subalit hindi sila nagbigay ng prakseyolohikal na pagpapaliwanag at rekonstruksyon ng pinagmulan ng nasabing bihirang entidad at estado ng gawain. Sa halip, sila ay nagtanong lamang na, bakit hindi? "Hindi namin makita kung bakit ang bangko at kostomer ay hindi kontraktawal na magkasundo na gawin ang mga ito [ ibig sabihin ang mga deposito at talang bangko] bilang utang at hindi resibong bodega." *Bakit* walang—at dapat walang—salaping pamalit na sinusuportahan ng aset maliban sa salapi? Sa parehas na dahilan kung bakit wala at dapat walang kotse o titulo ng bahay na sinusuportahan ng mga aset maliban sa kotse at mga bahay, gayondin wala at dapat walang titulo ng ekwiti na sinusuportahan ng mga mga aset maliban sa ekwiti, at walang at dapat walang mga aset—salapi, ekwiti, o utang—na pag-aari (sinususportahan) ng higit pa sa iisang tao sa parehas na panahon. Ang mga titulo sa salapi ay— at dapat—sinusuportahan ng salapi sa kaparehas na paraan at sa parehas na dahilan sa mga titulo ng kotse na dapat sinusuportahan ng kotse. Ito ang nagbibigay kahulugan sa kanila bilang mga titulo ng pagmamay-aari. Ito ay alinsunod sa at sumasalamin sa kalikasan ng pagmamay-ari at titulo ng pagmamay-ari. Sa malinaw na kabaliktaran, ang titulo sa salapi na sinusuportahan ng mga aset maliban sa salapi ay isang kontradiksyon ng mga termino, at ang ang isyu nito at gamit ay nagsasangkot ng kaparehas na sinadyang maling representasyon gaya ng isyu ng titulo sa kotse na sinusuportahan ng mga aset maliban sa kotse (halimbawa ang parte ng eroplano at bisikleta). [^11] + +Ang sagot sa kung bakit ang kasunduang praksyonal reserb ay hindi wasto, at kung bakit walang kontrata na magsagawa ng bodegang resibo ng utang, ay dahil ang mga nasabing mga kasunduan at mga kontrata ay sumasalungat (itinanggi) sa kalikasan ng mga bagay na ito. Anumang naturang kontrata ay mula sa pasimula—isang prayori—ay walang bisa. Sina Selgin at White ay sumubok na makalabas sa hindi matatakasang konklusyon na ito sa pamamagitan ng pagpapatibay, matalas man ang isip o hindi, ng isang ultra-sabdyektib na pananaw ng mga kontrata at mga kasunduan. Ayon sa pananaw na ito, ang katotohanan na ang boluntaryong kasunduan ay natapos at/o ang kontrata ay nagwakas nagpapakita ito na ito ay dapat may bisang—totoo o pinapayagan—kasundaun at kontrata. Subalit ang pananaw na ito ay hindi lamang mali, hindi rin ito kaparis sa teorya ng kontrata ng titulo-pagsasalin ni Rothbard na sinasabi ng mga may kada na ito tinaggap daw. Ang mga kasundaun at mga kontrata per se ay hindi nagpapahiwatig ng anuman patungkol sa kanilang bisa para sa pangunahing dahilan na ang mga kasunduan at mga kontrata ay hindi lumilikha ng reyalidad, kundi bagkus ipinagpapalagay lamang. Higit pang partikular, hindi dinadala ng mga kontrata ang mga pag-aari sa pag-iral, bagkus kinikilala at sinasalin ang umiiral na pag-aari. Dahil dito, gaya ng sa etikal na sistema ni Rothbard, ang teorya ng pag-aari ay dapat pangunahan ang pagsasaayos ng mga kontrata. Ang mga kontrata at teorya ng kontrata ay ipinagpapalagay na napipiglan ng pag-aari at teorya ng pag-aari. Ibig sabihin, ang lawak ng mga posibleng (may bisa) kontrata ay limitado at pinipigilan ng umiiral na dami (tambak) ng pag-aari at ng kalikasan ng mga bagay, sa halip na kabaliktaran. Samakatuwid, ang kasunduan patungkol sa lumilipad na mga elepante, mga sintor, mga kudradong bilog, ng *perpetui mobayl*, bilang halimbawa, ay mga walang bisang kontrata. Hindi nila—sa katangian ng bayolohikal, pisikal, o matematikal na batas—maaaring tuparin, at sa simula pa lang ay huwad at isang pandaraya. + +Habang si Selgin at White ay maaaring kilanlin ito, nabigo sila na kilalanin na ang kasunduan na pagbabangkong praksyonal reserb ay nagpapahiwatig na walang ano pa man kundi kaimposiblehan at panloloko na gaya ng pagsasangkot sa kalakal ng mga lumilipad na elepante at mga kundaradong bilog. Sa katunayan, ang kaimposiblehang kinasasangkutan ng pagbabangkong praksyonal reserb ay mas higit pa. Samantala ang kaimposiblehan ng mga kontrata patungkol sa mga lumilipad na elepante, bilang halimbawa, ay base sa obserbasyon at karanasan lamang (hindi maipapahayag na sa ibang posibleng mundo, saanman at minsan, ang mga lumilipad na elepante ay talagang umiiral, samakatuwid ay ginagawang posible ang nasabing mga kontrata), ang kaimposiblehan ng mga kontrata ng pagbabangkong praksyonal reserb ay kinakailangan at tiyak. Ibig sabihin, ito ay hindi maipapahiwatig—prakseyolohikal na imposible—na ang isang bangko at ang isang kostomer ay maaaring magkasundo na gumawa ng salaping pamalit (mga talangbangko, mga demand deposit akawnt) na utang sa halip na mga bodegang resibo. Kung hindi man maaari nilang sabihin o patunayan, syempre, tulad ng maaaring sabihin ng sinuman na ang mga tatsulok ay mga parisukat. Subalit ang mga sinasabi nila ay hindi naman talaga totoo. Ang mga tatsulok ay mananatiling mga tatsulok at naiiba sa parisukat, kung gayon ang salaping pamalit ay mananatiling salaping pamalit (titulo sa kasalukuyang salapi) at maging kakaiba sa kleyms na utang (titulo sa mga hindi pa umiiral na kalakal sa hinaharap) at mga ekwiti kleyms (titulo sa umiiral na pag-aari maliban sa salapi). Sa pagsasabi ng kabaliktaran ay hindi nito binabago ang katotohanan kundi sinasadyang magpahayag ng mali. + +Sa pagsasabuhay ng paniniwalaan ni Selgin at White ang mga kliyente at mga bangko ay kailangang gawin—magkasundo na magsagawa ng bodega ng mga resibo ng utang—ang nagdeposito ng salapi na si A ay nakatanggap mula sa bangko B ng isang kleym na maipakita bilang salapi, sa halip na titulo ng ekwiti ng umutang. Ibig sabihin, hindi isinusuko ni A ang kanyang pagmamay-ari sa dinepositong salapi (na siyang mangyayari kung siya ay nakatanggap ng kleym ng ekwiti ng umutang mula kay B). Samantalang nananitli kay ang titulo ng dinepositong salapi, gayonpaman, hindi tinuturing ni B ang dineposito ni A bilang beylment, kundi bilang isang utang, at ipinasok iyon bilang aset sa sarili (B) nitong balans syit (isang balangkas ng suma ng natitirang halaga ng ng demand layabiliti). Habang ito ay lumalabas na sa pasimula ay hindi nakapipinsalang gawaing akawnting, ito ay nagsasangkot sa simula pa lang ng maling paglalarawan ng tunay na kalagayan.[^12] Dadhil parehong, B pati na rin si A, ay nabibilang sa parehas na dami ng salapi ng magkasabay sa kanilang mga sariling aset, may epekto ito na sila ay nagkuntsaba na katawanin ang kanilang mga sarili sa kanilang mga pinansyal akawnt na nagmamay- ari ng mas malaki pa sa dami ng kanilang tunay napagmamay-ari kumpara sa tunay nilang pag -aari: ibig sabihin sila ay naging mga pinansyal na impostor.[^13] Bagaman panlilinlang, ito'y hindi mahalaga ng husto kung lahat ay iwanang ganito na nga. Gayunpaman, sa lalong madaling panahon na si B ay kumilos sa paraang kung paano nila kinatawan ang kanlang mga sarili sa kanyang balans syit kuno—na tila pag-aari ng bangko ang dinepositong salapi at may tanging obligasyon na tubusin ang natitirang bodegang resibo ng demand—lamang ang maling paglalarawan ay humantong sa maling paglalaan. Kung si B, alinsunod sa kanyang maling paglalarawan, ang nagpahiram ng salapi, o mas pwede, mag-isyu ng karagdagang bodegang resibo para sa salapi at ipahiram ito sa ikatlong partida na si C, sa pag-asa na mababayaran ang prinsipal at interes, ang bangko ay nakikibahagi sa hindi nararapat na paglalaan, dahil kung ano ang ipinahiram kay C—pera man ito o titulo ng pera—ay sa katunayan hindi naman pag-aari ni (B) kundi ng kung sinong (A). Ang katotohanang ito—na ang titulong sinalin mula kay B patungo kay C ay nagsasangkot ng pag-aaring hindi naman kay B— na siyang ginagawang isang panlilinalng sa simula pa lang ang pagbabangkong praksyonal reserb. + +Hindi ang kaso, na gaya ng inangkin, ang pandaraya (paglabag sa kontrata) na iyon ay nagawa lamang kung si Bang bangkong praksyonal reserb, ay talagang hindi magampanan ang kahilingan ng pagtubos kapag kailangan na ito,. Subalit, ang pandaraya ay naisasagawa pa rin sa tuwing si B ay tutuparin ang kanyang mga obligasyon sa pagtubos. Dahil sa tuwing tutubusin ni B ang bahagi ng nasasakop na talangbangko tungong salapi (ginto) (kung kailanman ang may hawak ng tala ay kunin na ang kanyang pagmamay-ari), ganun sa pera ng iba: kung tubusin ni B ang tala ni C, gayon din dapat sa salapi ni A, at kung nais ring kunin ni A ang kanyang pera, babayaran siya ni B ng perang pag-aari ni D, at iba pa. Bilang mga tagapagtanggol ng pidusyari midya at pagbabangkong praksyonal reserb, kailangang panatilihin nila Selgin at White na walang paglabag ng kontrata hanggat si B ay kayang tuparin ang kanyang mga obligasyong kontraktwal sa mga *ninumang*pag-aari (salapi). + +Subalit ito ay walang dudang mali, at ang pamantayan nito ay isang malinaw na kontradiksyon sa teorya ng kontrata ng pagsasalin ng titulo ni Rothbard na siya namang inaangkin ni Selgin at White na tinanggap na. Alinsunod sa teorya ng kontrata ni Rothbard, ang mga indibidwal ay maaari lamang gumawa ng mga kontrata patungkol sa pagsasalin ng *sariling pagmamay-ari*. Sa kabaliktaran, ang pagbabangkong praksyonal reserb, sa kalikasan nito (kahit na ito ay naisasagawa ng matagumpay), ay nagsasangkot ng mga kontrata hinggil sa pagsasalin ng *pagmamay-ari ng ibang tao*. Samakatuwid ang ganitong gawain—ang isyu ng pidusyari midya—ayon sa prinsipyo (likas) ay salungat sa teorya ng kontrata ng pagsasalin-ng-titulo, at lumalabas, hindi kabigla-bigla, na ito ay kay Rothbard, at hindi sa kanyang dalawang tagapagpaliwanag, na siyang mas mismong nagpapakita ng sarili niyang teorya ng kontrata. + +[^10]: Selgin at White, Sa pagtatanggol ng Pidusyari Midya," p. 85. + +[^11]: Kaparehas na lohiko-semantikong pagkalito ang gumagana ng si Slegin at White ay sumubok na bawasan ang pagkakaiba sa pagitan ng demand at taym layabiliti ng isang digri sa halip na uri ("Sa Pagtatanggol ng Pidusyari Midya," p. 90). Paliwanag ni Slegin: + +> Ang mga may hawak ng mga demand layabiliti ay mga tagapagkaloob ng kredito ganun din ang mga may hawak ng taym layabiliti. Ang tanging pagkakaiba ay doon sa naunang kaso ang tagal ng indibidwal na pautang ay hindi tinukoy, ang mga ito ay mga "tawag na utang" at maaaring magmatyur anumang oras; + +at si "Mises" na may hawak ng kabaliktaran na pananaw," nililito ang pagkakaiba ng digri sa isang sangkap" (Selgin, *Ang Teorya ng Malayang Pagbabangko*, p. 62). Sa katunayan, si Selgin ang siyang nalito. + +Upang makasigurado, maaring sabihin ng isa na ito ay isa bagay lamang ng digri kung ang pautang (ng kotse o pera) ay magmatyur sa loob ng oras, isang araw, isang linggo, isang buwan. Tulad ng tiyak, gayunman, hindi nito binabago ang kategorikal na pagkakaiba sa pagitan ng kasalukuyang—umiiral—na mga kalakal at hindi (pa) umiiral na mga kalakal sa hinaharap. Sa alinmang punto ng buhay, ang isang kotse o anumang suma ng salapi (ginto) umiiral man o hindi. At hindi rin binabago nito ang prakseyolohikal na tala na walang sino man, sa anumang oras, ay maaring kumilos sa alinman maliban sa mga kasalukuyang mga kalakal. Ang mga kalakal sa hinaharap ay ang mga tunguhin ng mga pagkilos, subalit upang makamit ang mga ito, ang bawat kumilos ay dapat munang walang paltos na gumamit ng kasalukuyang pamamaraan ng mga kalakal. Hindi rin ang mga obserbasyon ni Selgin patungkol sa antas ng oras ay nakaapekto kahit na pahapyaw sa pundamental na pantaong kondisyon ng kakapusan. Ang suplay ng pangkasalukuyang mga kalakal ay sa lahat ng panahon ay limitado, at ang limitadong dami ng mga kasulukayng mga kalakal ay nililimitahan sa halip ang dami ng posibleng mga kalakal sa hinaharap. + +Samantala, kinikilala ni Mises ang mga pagkakaiba ng kasalukuyang kalakal at kalakal sa hinaharap bilang isang unibersal na prakseyolohikal na kategorya, ang pagtatangka ni Selgin na pagsamahin ang demand at mga taym deposit ( samakatuwid ay kinilala ang kanyang sarili mula kay Mises) ay nagpapahiwatig ng isang pagtanggi na walang pundamental na pagkakaiba sa pagitan ng kasalukuyang (umiiral) kalakal at hinaharap (hindi umiiral) kalakal ( o ang kanilang pag-iral ay nag-iiba lamang sa antas). Salungat kay Selgin, hindi iyon tungkol sa antas kundi sa isang sangkap kung ang kotse o suma ng salapi ay kasalukuyang umiiral o hindi, at kung may isang tao o iba pa ang nagmamay-ari sa mga iyon. Kahit umiiral o hindi sila umiiral, kahit na si A ang may-ari nito o iba pa man. Alinsunod dito kung ang isang titulo ng pagmamay-ari ( talang demand deposit) ay nagsasabi na ang isang tao ay nagmamay-ari ng kasalukuyang kotse o kasalukuyang salapi at walang kotse at salapi naman ang umiiral, o ang kotse at salapi ay kasalukuyang pag-aari ng ibang tao, ito ay hindi kumakatawan sa antas ng katotohanan kundi kamalian. Paliwanag ni Mises: + +> Ang isang nagdeposito ng suma ng salapi na siyang nagkamit ng kapalit ng isang kleym na maipapalit ng salapi kahit anumang oras na siyang magbibigay ng kaparehas na serbisyo para sa kanya gaya ng suma na nasasaad na ipinapalit ng walang kasalukuyang kalakal para sa hinaharap na kalakal. Ang kleym na kanyang nakamit sa pamamagitan ng kanyang dineposito ay isa ring kasalukuyang kalakal para sa kanya. Ang pagdedeposito ng salapi ay hindi nangangahulugan na kanyang binawi ang agarang pagtatapon ng silbi na inuutos nito. (*Ang Teorya ng Salapi at Pagpapautang,* p. 268) + +Tingnan din ang mga sumusunod na mga tala. + +[^12]: Tingnan sa puntong ito Rothbard. "Paano," tanong ni Rothbard, + +> na ang mga bodegang resibong transaksyon na ito ay nauugnay sa T-akawnt balans syit ng mga depositong bangko? Sa simpleng katarungan, hindi lahat. Kapag ako ay nagtago ng isang piraso ng kasangkapan na nagkakahalaga ng $5,000, sa batas at hustisya ang kasangkapan ay *hindi* masasabi bilang aset ng bodega sa panahon na itinago ko ito rito. Ang bodega ay hindi magdadagdag ng $5,000 sa parehas na aset at layabiliti dahil sa hindi nito *pag-aari* ang kasangkapan; hindi rin masasabi na aking *inutang* sa bodega ang kasangkapan sa hindi masabing haba ng panahon. Ang kasangkapan ay akin at mananatiling akin; akin lamang itinatago iyon doon para sa kaligtasan at samakatuwid ako ay legal at moral na may karapatan na tubusin ito kung kelan ko man gustuhin. Ako samakatuwid ay hindi "mangungutang" ng bangko; wala akong*utang* na pera na aking maaaring kolektahin balang araw. Samakatuwid, walang utang na makikita sa parte ng Ekwiti + Layabiliti ng ledyer. Sa legal, ang buong transaksyon ay hindi utang kundi isang *beylment*. (*Ang Misteryo ng Pagbabangko* [New York: Richardson at Snyder, 1983] pp. 88-89) + +Ang nakakatuwa, habang sina at Selgin at White ay nagpapamalas ng matatag na positibong pagkahilig (ang pagbabangkong praksyonal reserb ay kinikilala ng mga korte, kung kayat ayos lang ito; sa pagkahilig na ito. tingnan "Ang Isyu ng Pangdaraya III" sa ibaba), hindi sila nagkakasundo sa legal na reyalidad. Kung ang mga salaping nadeposito ay utang, bakit, kung gayon, ang mga korte ay hindi isinasabuhay ang ganitong pamamaraan sa lahat ng iba pang mga pandyibol na kalakal gaya ng trigo? Bakit ang mga bodegang resibong trigo ay hindi itinuturing na utang kundi isang beylment ng mga korte? Bakit ang pagtrato ay kakaiba sa salapi at negosyong pagbabangko? Buko pa rito, bakit nga ba ang mga korte, kahit na maling itinuturing nila ang mga salaping deposito bilang mga utang, ay patuloy na nagpupumilit na ang mga ito ay higit sa isang ordinaryong utang, at ang ugnayan ng tagadeposito ay hindi kahalintulad ng sa ordinaryong pinagkakautangan? Tingan Rothbard, *Misteryo ng Pagbabangko*, p. 275. + +[^13]: Tingan din William Stanley Jevons (*Salapi at ang Mekanismo ng Palitan* [London: Kegan Paul, 1905], pp. 206-12, 221), na siyang nanaghoy sa pag-iral ng pangkalahatang mga deposito dahil ito ay "naging posible na makabuo ng hindi tunay na suplay ng kalakal, ibig sabhin, ay paniwalain ang tao na may umiiral na suplay na wala naman." Sa kabilang banda, ang mga espesyal na deposito, gaya ng "singil ng pagkarga, tiket ng sangla, mga dak-warant, o sertipiko na pagtatag ng pagmamay-ari sa isang tiyak na bagay," ay mga nakakataas dahil "hindi ito posibleng maisyu bilang sobra sa kalakal na talagang idineposito, maliban kung malinaw na pandaraya." At napagpasyahan ni Jevon "ito ay dating ginamit bilang pangkalahatang tuntunin ng batas, na ang isang kasalukuyang tagapagbigay ng pagtatalaga ng mga kalakal na hindi umiiral ay walang operasyon." \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_03.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_03.md new file mode 100644 index 000000000..699f60abd --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_03.md @@ -0,0 +1,131 @@ +### Ang Isyu ng Panloloko II: Praksyonal Reserb na Pagbabangko at Kalayaan sa Kontrata + +Ang klasipikasyon ni Murray Rothbard ng praksyonal reserb na pagbabangko bilang panloloko ay resulta ng mahaba at masinsin na pag-aaral sa etika at teorya ng karapatang-pagmamay-ari. Wastong ipinagpalagay ni Selgin at White na ang ekonomiks ay intelektwal na nagsasarili at hiwalay sa mga etika. Ito ay maaaring aralin ng kahit walang paunang kaalaman ng pagmamay-ari at ng teorya ng karapatang-pagmamay-ari. Gayonman hindi sila nag-aalinlangan na walisin ang mga etikal na pahayag. Sa kanilang moral na pagtatanggol ng praksyonal reserb na pagbabangko bihirang mabanggit ni Selgin at White ang pagmamay-ari, hayaang mag-isa ang balangkas ng teorya ng pagmamay-ari. Ito ay nagresulta sa serye ng pundamental na pagkakamali at suliranin: ang kalituhan patungkol sa pagtukoy sa pagitan ng pagmamay-ari at mga titulo ng pagmamay-ari; pagkalitong abot sa posibilidad o kawalang posibilidad ng isang ( pagmamay-ari) na inaari ng magkasabay ng dalawang may-ari: kalituhan tungkol sa prayoridad ng pagmamay-ari at teorya ng pagmamay-ari vis-à-vis kontrata at teorya ng kontrata; kalituhan patungkol sa pangangailangan ng tuparin ang kontraktwal na obligasyon ng isa sa kanyang sariling pagmamay-ari (hindi lamang sinuman). + +Ang mga paghihirap na ito ay pasok sa talakayan ng may-akda tungkol sa isyu ng "kalayaan sa kontrata". Ang kanilang argumento ay tuwiran. + +> Kung hindi kinakatawan ng bangko o hayagang obligahin ang sarili nito na panghawakan ang 100 porsyento ng reserba, kung gayon hindi nilalabag ng praksyonal reserb ang kasunduang kontraktwal sa pagitan ng bangko at nga kanyang kostomer…. Ang pagbabawal ng mga boluntaryong kasunduang kontraktwal na nagpapahintulot sa praksyonal reserb-holding ay isang interbensyon sa merkado, isang pagpigil sa kalayaan ng kontrata na siyang mahalagang aspeto ng karapatan sa pribadong magmamay-ari.[^14] + +Ang pahayag na ito ay nagsisiwalat muli sa ultra-subhetibismo na nabanggit nina Selgin at White. Ayon sa pananaw na ito, ang boluntaryong kasunduan ang gumagawa ng—bumubuo at nagbibigay kahulugan—isang may bisang kontrata. Gayonman, ang mga may bisang kontrata ay mga kasundaun hinggil sa pagsasalin ng mga ari-arian: samakatuwid ang lawak ng mga may bisang kontrata ay sa katunayan at unang-una ay napipigilan ng kalikasan ng mga bagay at pag-aari ( at doon lamang sa pamamagitan ng kasunduan). Ito kung gayon ay yung ipinapaliwanag ni Hoppe (p. 70) na + +> Ang kalayaan ng kontrata ay hindi nangangahulugan na *bawat* parehas na may adbantaheng kontrata ay dapat pinapayagan…. Ang kalayaan ng kontrata ay nangangahulugan sa halip na si A at B ay pinapayagan na gumawa ng anumang kontrata *hinggil sa kanilang sariling mga pagmamay-ari*, subalit ang pagbabangkong praksyonal reserb ay nagsasangkot ng paggawa ng mga kontrata hinggil sa pag-aari ng ikatlong mga partida.[^15] + +Tinutukoy nila Selgin at White ang pahayag na ito na tila nanlilito bilang "epekto ng ikatlong-partida" at tinapatan naman ito ng pahayag na si Hoppe ang siyang may pang-unang pagkalito hinggil sa kalikasan ng pag-aari at mga karapatan ng pag-aari. Kanilang unang sinabi, na + +> ang mga di sinasadyang resulta ng mga pagkilos ng iba sa *halaga* ng pag-aari ni C... ay mga hindi maiiwasang pangyayari ng malayang-merkado at hindi paglabag sa karapatan ni C sa pribadong-pagmamay-ari, [samantalang] ang *pisikal na pagsakop*sa pag-aari ni C... ay syempre ay hindi tugma sa proteksyon sa karapatang magmay-ari ni C. Dapat ay malinaw na kung si A at B ay ililiban mula sa anumang transaksyon na nakakaapekto sa *halaga sa merkado* ng mga pag-aari ni C, ng walang anumang pisikal na pananalakay o pagbabanta laban kay C o sa kanyang mga tunay na pagmamay-ari, kung gayon ang prinsipyo ng pribadong pagmamay-ari, malayang kontrata, at malayang-merkadong kompetisyon ay lubusang inaalis. Kung si B ay ililiban sa pag-aalok na magbenta ng mga nirekord sa kompak disc kay A, ito ba ay dahil lamang sa pagsasagawa ng gayon ay magpapaba ng halaga sa merkado ng mga inimbenraryo ni C na mga nirekord nya sa vynil + +Ikalawa, kanilang sinabi na ang pagkabawas sa kakayahang bumili ng salapi, ay kanilang inamin na maaaring dahil sa resulta ng isyu ng pidusyari midya, isang di nakakapinsalang halaga-epekto at samakatuwid "hindi nagbibigay ng wastong pagpapatunay sa legal na pagliliban sa kilos ng bangko." Samakatuwid kanilang konklusyon na ang argumento ni Hoppe ay "walang bisa" ( at hindi naaayon sa teorya ng pagmamay-ari ni Rothbard). + +Ang kontraargumento ni Selgin at White ay naglalaman ng dalawang pagkakamali. Una, habang ang pangunahing tinuran ay tama, mali na si Hoppe ay nagkamali ukol dito. Si Hoppe ay hustong nagsulat tungkol sa teroya ng karapatan ng pagmamay-ari, at hindi alam ang pakakaiba sa binanggit ni Selgin at White kundi nagbigay ng prakseyolohikal na pagtatanggol ukol dito; samakatuwid, hinggil dito walang pagkakaiba sa tinuran sa pagitan ni Rothbard at Hoppe na umiiral.[^17] + +Ikalawa, ang menor na tinuran ay kitang-kitang huwad (at samakatuwid, gayon din ang konklusyon). Sinasabi nila Selgin at White na ang pagbagsak sa kakayahang magbili ng salapi na resulta ng isyu ng pidusyari midya ay ang kaparehas na nakapipinsalang pangyayari sa anumang uri ng pagbaba ng presyo (sanhi ng mga pagbabago sa suplay at/o demand). Ang may-ari ng salapi ay nawalan ng kakayahang magbili bilang resulta ng pagbabangkong praksyonal reserb, kanilang sinasabi, na hindi iba sa sitwasyon kung saan ang may-ari ng mga patatas o mga kotse ay magdusa sa kawalan-ng -halaga laban sa mas malaking suplay ng o mas mababang demand ng mga patatas o mga kotse. + +Dito muli, pinaghalo nina Selgin at White ang salapi (ginto)—ibig sabihin, ari-arian—at mga salaping pamalit (talangbangko)—ibig sabihin mga titulo ng pagmamay-ari. Upang makasigurado, ang isyu ng pidusyari midya ay hindi humahantong sa pisikal na pagkasira sa mga ari-arian. Tutal, ang talangbangko ay isa lamang piraso ng papel, at ang papel ay hindi nagdudulot ng kaugnay na pisikal na epekto sa panlabas na mundo. Subalit ang kaparehas ay maaari ring sabihin tungkol sa isyu ng mga pidusyari titulo sa mga patatas o mga kotse (titulong sinusuportahan ng mga aset sa halip na mga patatas o mga kotse). Ang mga ito, rin, ay mga piraso lamang ng papel, at ang mga nasabi ay walang epekto sa totoong mundo. Subalit may umiiral na mahalagang pagkakaiba sa pagitan ng pagbabago sa posisyon ng yaman ng may-ari ng patatas o kotse na dulot ng mga pagbabago sa suplay o demand ng mga patatas o mga kotse sa isang banda, at ang mga pagbabago sanhi ng mga pagbabago sa suplay at demand sa mga titulo para sa hindi umiiral (hindi nabago) na mga dami ng mga patatas at kotse sa kabilang banda. Tiyak, na ang mga may-ari ng mga patatas at kotse ay apektado sa magkaibang paraan ng parehas na kaso. Sa una pa lang, kung ang presyo ng mga patatas at mga kotse ay bumagsak sanhi ng mas mataas na suplay ng patatas at kotse, lahat ng kasalukuyang may-ari ng patatas at kotse ay mananatiling ( hindi nababago) may hawak ng parehas na dami ng pag-aari ( mga patatas at mga kotse). Walang sinumang may pisikal na ari-arian ang nabawasan. Gayundin, kung ang presyo ay bumagsak ang mga mga mamimili ng patatas at kotse ay nais na magbigay ng mas mababang dami ng iba pang kalakal kapalit ng mga patatas at mga kotse, ito ay walang epekto sa pisikal na dami ng mga patatas o mga kotse na pag-aari ng mga may-ari ng patatas at kotse. Sa natatanging kaibahan sa pangalawang kaso, ang isyu at pagbebenta ng karagdagang titulo sa hindi nabagong dami ng mga patatas at mga kotse *ay* hahantong sa kabawasan sa dami ng mga kasalukuyang pisikal na pag-aari ng may-ari ng patatas o kotse. Ito ay hindi nagtataglay ng isang halagang-epekto: ang kakayahang magbili ng mga titulo ng papatas at kotse ay babagsak. Wala itong pisikal na epekto: ang taga-isyu at tagabenta ng titulo ng pidusyari patatas o kotse ay maling ginagamit ang mga patatas at kotse ng ibang tao. Kanyang ginagamit ang pag-aari ng ibang tao ng hindi iniiwan ang alinmang sariling pag-aari (bilang pamalit sa walang lamang titulo ng pag-aari). [^18] + +### Ang Isyu ng Panloloko III: Ang "Patunay ng Pag-iral" ng Pagbabangkong Praksyonal Reserb at Estado + +Hindi ang alinman sa teorya ng kontrata ng titulo-pagsasalin o ng prinsipyo ng kalayaan sa kontrata ang sumusuporta sa kleym na ang isyu ng pidusyari midya at pagbabangkong praksyonal reserb ay marangal napatunayan. Sa kabilang banda, isang argumento lamang ang natitirang sumusuporta sa kleym na ang pagbabangkong praksyonal reserb ay kumakatawan sa lehitimong anyo ng negosyo. + +Ang mga argumento ay bumabagsak sa isang patunay mula sa pag-iral: X, Y o Z ay umiiral; hindi sila iiral kung hindi kapaki-pakinabang; samakatuwid dapat umiral (at ang pagbabawal nito ay nakapipinsala at maling-mali). + +Sa gayon, Sinulat nila Selgin at White: + +> ang grupo [ng mga tao] na ang kalayaan ng kontrata na tayo ay nababahala dito ay hindi isang maliit na panlabas buwig, ngunit isang malaking masa ng tao na nagpapakita na kanilang mga pinipili ang mga bangko na tumatakbo gamit ang mga praksyonal reserb…. Ang mga nagdedeposito ay patuloy na tinatangkilik ang mga bangkong ito, pinapakita ang panilang pagpili, sa mga ito.[^19] +> +> .... Sa prinsipyo ng ipinakikitang pagpili ang mga nagdedeposito ay dapat inaasahan na makikinabang mula sa pakete na kanilang napagkasunduan na tanggapin, isugal ang lahat., [^20] +> +> \[Samakatuwid,\] \[kung\] *sinumang* di sadyang pumili na maglagak ng salapi sa (interes-tindig) praksyonal reserb akawnt, sa halip na sa isang (imbakan-bayad-singil) 100 porsyentong reserb akawnt, matapos nito ay isang pagbabawas sa pagbabangkong praksoynal reserb sa pmamagitan ng pagpapatupad ng batas ay isang nagbubuklod na legal na pagbabawal sa kalayaan ng kontrata sa merkado para sa mga pagbabangkong serbisyo. 8

+> +>

+> [Bukod pa rito,]... ang mga [b]enepisyo na inipon para sa mga tagadeposito ng bangko at mga may hawak ng tala, na siyang mga nakatanggap ng mga interes at mga serbisyo na binayaran ng mga ekstrang kinita ng bangko na galing sa pagpapahiram ng bahagi ng mga layabiliti nito. Ang mga benepisyong inipon para sa mga humiram sa bangko na tumangkilik sa sapat na suplay ng pumagitan na pagkakautang, at sa lahat na nagtatrabaho sa lumalaking tambak ng kapital na kagamitan ng ekonomiya. At ang mga benepisyo ay dapat maipon patungong mga sheyrholder ng bangko, na maaaring piliin ang bangko na huwag mag-isyu ng demand layabiliti kung matuklasan nilang ang panganib ay hindi sulit na pangatawanan. +>

+> +>

+> Sa pagkakataaong ito unang inilagay ni Selgin at White ang karitela bago ang kabayo. Ang pag-iral ng ganitong gawain, gayunman malawakan, ay walang kinalaman sa tanong na kung ito ba ay makatwiran o hindi. Pag-isipan muna, para sa paglalarawang layunin, ang sumusunod na analohiya hinggil sa etikal na pagpapahintulot ng estado, ibig sabihin, ng sa monopolistang teritoryal ng batas at kaayusan ( o ng hustisya at proteksyon). +>

+> +>

+> Sa pananalita nila Selgin at White (dito ay inilapat sa iba't ibang konteksto at parapreys), ang grupo ng tao na ang kalayaan sa kontrata na tayo ay nababahala ay hindi isang panlabas na buwig, kundi ito ay ang malawak na masa ng tao na nagpapakita na mas pinipili nila ang estado (humuhusga at nagpoprotekta) na gumagana sa monopolistang basehan. Ang mga teritoryal na maninirahan ay patuloy na tinatangkilik ang nasabing estado, pinapakita ang kanilang pagpili dito. Sa pamamagitan ng pinakitang pagpili, ang mga teritoryal na maninirahan ay dapat ipinagpapalagay na makikinabang mula sa pakete na kanilang napagkasunduang tanggapin, isugal ang lahat. Samakatuwid, kung sinumang sadyang piliin na maglagak ng salapi sa isang buwis-tindig isteyt akawnt, kaysa sa proteksyon-bayad-singil na akawnt sa isang di nagbubuwis na hustisya ang ahensya ng proteksyon, kung gayon isang blanket na pagbabawas sa pormasyon-ng-estado sa pamamagitan ng pagpapautapd ng batas ay isang nagbubuklod na legal na pagbabawal sa kalayaan ng kontrata sa merkado para sa hustisya at serbisyong pamproteksyon. Bukod pa rito, ang benepisyong inipon para sa tagadeposito ng estado at mga mayhawak ng tala, na tumanggap ng interes at mga serbisyo na binayaran sa pamamagitan ng ekstrang estadong kita na galing sa paggamit ng bahagi ng mga deposito para sa mga ekstrang koleksyon ng buwis. Ang mga benepisyong inipon para sa mga humiram sa bangko na tumangkilik sa sapat na suplay ng pumagitan na utang, at sa lahat na nagtatrabaho sa lumalaking tambak ng kapital na kagamitan ng ekonomiya. At ang mga benepisyo ay dapat maipon sa mga sheyrholders ng estado, na maaaring piliin ang estado na hindi papasok sa pagbubuwis kung nakita nilang ang pasugal dito ay hindi kapaki-pakinabang. +>

+> +>

+> Dahil sa kanilang mga kredensyal na libertaryan, maaring tanggihan nila Selgin at White ang analohiyang ito bilang mali at hindi naaangkop. Subalit kung gayon, bakit? Ano ang nagpapalawang bisa sa ikalawang patunay, at hindi ang nauna? Paano kung anuman, ang magsagawa ng blanket na pagbabawas (o permiso) ng pagbabangkong praksyonal reserb na kategorikal na iba mula sa blanket na pagbabawas ( o permiso) ng pormasyon ng estado at operasyon? +>

+> +>

+> Ang sagot—na walang gayong pagkakaiba na umiiral at ang parehas na patunay ay parehong walang bisa— ay matatagpuan sa prisipyong Rothbardian ng ipinakitang kagustuhan. Habang si Selgin at White ay ginamit ang prinsipyong ito bilang pansuporta sa kanilang konklusyon hinggil sa etikal na permisibilidad ng pagbabangkong praksyonal reserb, nakaligtaan nila ang implikasyon nito. Ang prinspyo ng ipinakitang kagustuhan, gaya ng ipinaliwanag ni Rothbard sa kanyang sikat na "Tungo sa Pababagong-tatag ng Ekonomikong Kagamitan at Kapakanan, "nangangahulugan lamang ng mga karapatang pagmamay-ari. Hindi lahat ng pinakitang kagustuhan ay etikal na permisibol o may panlipunang kapakinabangan. Sa halip, ang tanging mga nasabing kagustuhan na permisibol at nagpapahusay ng gawaing pangkapakanan ay yaong mga ipinahayag sa pamamagitan ng paraan ng sariling pag-aari ng isang tao at wala ng iba kundi ng sariling pag-aari ng isang tao. Ang bawat pagpapakita ng kagustuhan sa pamamagitan ng pag-aari maliban sa sariling pag-aari— sa ari-arian ng ibang tao—ay impermisibol at hindi kapaki-pakinabang. +>

+> +>

+> Sa mga pinakitang kagusuthan para sa estado, ito ay kumokomplika sa makaRothbard na prinsipyo. Sa pag-aanalisa ni Rothbard, na ipinagpalagay na tinanggap ng mga kasapi sa magkabilang panig ng kasalukuyang debate, ang paglabag ay madaliang maituturo. Ang pribadong ari-arian, bilang resulat ng mga kilos ng (orihinal) paglalaan at/o produksyon, ay nagpapahiwatig ng karapatan ng eksklosibong hurisdiksyon hinggil sa pagmamay-ari, kabilang ang karapatang mag-employ nitong pagmamay-ari na ito bilang pagtatanggol laban sa mga posibleng pagsakop at mananakop. Sa katunayan, walang pagmamay-ari kung walang karapatan ng pagmamay-ari tungo sa pisikal na pagtatanggol, at ito ang pinakamismong layunin ng pribadong pagmamay-ari ang magtayo ng kahiwalay na saklaw ng eksklosibong hurisdiksyon. Walang nagmamay-ari ng pribadong ari-arian ang maaaring magsuko ng kanyang sariling karapatan ng sukdulang hurisdiksyon sa ibabaw at pagtatanggol ng sarili niyang ari-arian laban sa ibang tao—maliban kung ibenta o sa kabaliktaran ay isalin ang kanyang ari-arian ( sa ganitong kaso iba na ang may eksklosibong hurisdiksyon dito). Ibig sabihin, hanggat ang isang bagay (isang kalakal) ay hindi pa inaabandona, ipinagpapalagay na ang may-ari ay nagpapanitili ng nasabing karapatan; hanggat ang kanyang relasyon sa ibang tao ay isasaalang-alang, ang bawat may-ari ng ari-arian ay maaari lamang makibahagi sa adbantahe ng paghahati-hati ng gawain at ang maghanap ng mas higit at pinaunlad na proteksyon ng kanyang hindi mababagong karapatan sa pagmamay-ari sa pamamagitan ng kooperasyon ng ibang may-ari ng ari-arian. Ang bawat may-ari ng ari-arian ay maaaring bumili mula sa, magbenta kay o sa kabaliktaran makipagkontrata sa lahat hinggil sa karagdagang proteksyon sa ari-arian at pangseguridad na serbisyo. Subalit bawat may-ari ay maaari ring sa anumang oras ay unilateral na itigil ang nasabing kooperasyon sa iba. Sa kitang-kitang pagkakaiba, ang teritoryal na monopolyo ng proteksyon at hurisdiksyon —isang estado—ay nagpapahiwatig na ang bawat may-ari ng ari-arian ay ipinagbabawal sa pagsasatigil ng sariling kooperasyon sa kanyang protektor, at walang sinuman ( maliban sa monopolista) ang maaring magsagawa ng sukdulang hurisdiksyon sa kanyang sariling ari-arian. Sa halip, lahat maliban sa monopolista ang nawalan ng karapatang ipagtanggol at samakatuwid ay walang kalaban-laban vis-a-vis sa kanyang sariling protektor. Malinaw na, ang nasabing institusyon ay tumatayo na laban sa bawat ipinakitang kagustuhan ng may-ari na hindi pagsuko ng kanyang ari-arian. Salungat sa kanilang ipinakitang kagustuhan, ang monopolista ay nagbabawal sa mga tao na gamitin ang sarili nilang ari-arian sa pisikal na pagtatanggol laban sa posibleng pagsakop ng kanyang sarili at ng kanyang mga ahente. Isang monopolyo ng proteksyon at hurisdiksyon ang nakasalalay samakatuwid mula sa pasimula ng isang impermisibol na kilos ng maling paglalaan (pagbuubuwis) ang nagbibigay sa monopolista at sa kanyang mga ahente ng lisensya sa mas lalong maling paglalaan at pagbubuwis. Ang bawat lawak ng permisbol na kilos ng may-ari hinggil sa sarili niyang pagmamay-ari, at samakatuwid sa halaga ng kanyang ari-arian, ay pinaliit, samantalang ang lawak ng kilos at kontrol ng monopolista ay kaalinsabay na lumaki pa at ang kanyang eksklosibong pribelehiyo ay nasasalamin sa pagtaas ng halaga ng sarili niyang ari-arian (kapitalisasyon ng monopolyong kita). +>

+> +>

+> Sa kasalukuyang, ang mga estado ay umiiral saanman, at ang lahat ay naninirahan sa ilalim ng proteksyon ng estado. Anuman ang pinapakitang kagustuhan na ito, gayonpaman, walang mali, etikal o ekonomikal, sa blanket na proteksyon laban sa pormasyon ng estado. Walang sinuman ang maaaring bumuo ng estado, sa parehas na dahilan na walang sinuman ang maaaring kamkaman o nakawan ang sinuman. Sa korte ng batas, nakasasapat na isang may-ari ng ari-arian ang tumutol sa pag-iral ng monopolyo, at dahil ang mga monopolista ay dapat tumigil sa kanyang kasalukuyang operasyon bilang nagpoprotektang nagbubungang-buwis na ahensya at makumpuni tungo sa legal na kalagayan ng hindi nagbubuwis subalit malayang-bayad na ahesnyang batas-at seguridad ( isang normal na dalubhasang kompanya). Ang isang nagbubungang-buwis na ahensya ay isang salungatan sa kataga ng—bilang nanghihimasok na protektor—at dapat ipinagbabawal, ng hindi isinaalang-alang ang anumang mga benepisyong inipon para sa mga estadong tagapagdeposito, mga estadong nanghihiram, at mga estadong nagmamay-ari. Kapag ginawa na ay hindi legal na pagbabawal ng kalayaan ng kontrata sa merkado para sa serbisyong hustisya at proteksyon, kundi ang mismong pagpapalagay ng kalayaan ng kontrata at hustisya. Ang lahat ng naglalagak ng salapi o iba pang pinagkukunang yaman tungo sa nagbubungang-buwis na proteksyong akawnt ay nakikibahagi sa labag sa batas na pagkilos at ito ay saklaw ng pagpaparusa. +>

+> +>

+> Gaya ng mga estado ay umiiral kahit saan man, gayon din ang mga bangkong praksyonal reserb, at sa panahon ngayon praktikal na ang lahat ay nagbabangko sa mga bangkong praksyonal reserb. Paano, kung alinman, ay ang pagkakaiba sa pagitan ng katayuan ng estado at ng bangkong praksyonal reserb? Bakit ang mga bangkong praksyonal reserb ay hindi pwedeng maging labag sa batas na bangko gaya ng mga estadong labag sa batas na proteksyong ahensya? Upang makasigurado, tulad ng maaaring walang duda hinggil sa demand para mga serbisyong pamproteksyon, wala ring dapat pagdududa sa demand ng serbisyong pagbabangko. Subalit ang demand para sa mga serbisyong pamproteksyon na maaaring ipakita ng mga pribadong nagmamay-ari ay hindi nagsasama ng demand para sa nagbubungang-buwis na mga serbisyo proteksyon, gaya ng ating nakita. Eksklusibo nitong pinapayagan ang isang demand para sa malayang-singil proteksyong ahensya. Bakit ang isang kahalintulad na pagkakaiba ay hindi pwede ring maging totoo para sa mga pagbabangkong serbisyo? Bakit ang isang demand para sa nagbubungang-interes na demand deposit akawnt ay hindi pwedeng maging kasing- impermisibol ng sa demand para sa nagbubungang-buwis na proteksyong akawnt, sa batayan na parehas ang mga nagbubungang-interes deposit akawnt at nagbubungang-buwis na pagmamay-aring proteksyon ay salungatan sa tuntunin? Bakit ba ang mga tungkulin ng weyrhawser ng salapi at tagapaglinis na institusyon (pagbabangkong-100-porsyentong- reserb-deposit) at bilang tagapamagitan ng utang (pagbabangkong ipon-at-utang) ay hindi ang natatanging patas na anyo ng pagbabangko (gaya ng sa mga malayang-singil nagpoproteksyong ahensya ay ang natatanging lehitimong anyo ng proteksyon)? +>

+> +> +> +>

+> Selgin at White,"Sa Pagtatanggol ng Pidusyari Midya," p. 87. +>

+> +> +> +>

+> Hoppe, "Gaano Kaposible ang Salaping Fiat?", p. 70. +>

+> +> +> +>

+> Selgin at White, "Sa Pagtatanggol sa Pidusyari Midya,"pp. 92-93. +>

+> +> +> +>

+> Halimbawa, Hans-Herman Hoppe ("Mula sa Ekonomiya ng Laissez-Faire tungo sa Etika ng Libertaryanismo."sa Tao, Ekonomiya, at Kalayaan: Sanaysay para sa Karangalan ni Murray N. Rothbard, Walter Block at Llwellyn H. Rockwell, Jr., eds. [Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Instityut, 1988], pp. 69ff.); at pagsusuri ni White kay Hoppe (Lawrence White, "Pagsusuri ng Tao, Ekonomiya at Kalayaan: Sanaysay para sa Karangalan ni Murray N. Rothbard," Dyornal ng Ekonomikong Literatrua (June 1990): 664-65). +>

+> +> +> +>

+> Tingnan din ang tala 7 sa itaas. Atin ding ipapakita na kahulugan ng mga may-akda na ito sa demand para (at suplay ng) salapi ay hindi maintindihan. Ang isang pagtaas ng demand para sa salapi (o mga patatas at mga kotse) ay hindi lamang isang kahilingan na magkaroon ng mas maraming salapi ( o mga patatas), kundi mas higit na epektibong demand. +>

+> +> +> +>

+> Selgin at White, "Sa Pagtatanggol ng Pidusyari Midya." p. 95. +>

+> +> +> +>

+> Ibid., p. 93. +>

+> +> +> +>

+> Ibid., p. 88. +>

+> +> +> +>

+> Ibid., p. 94. +>

+> +> +> +>

+> Upang maiwasan ang anumang hindi pagkakaintindihan, ang katagang monopolyo ay ginamit rito sa kanyang depinisyong Rothbardian bilang isang eksklusibong pribelehiyo (o ang kawalan ng malayang entrada). Ang ibig sabihin ng monopolyo ng batas at kaayusan ay ang isang tao ay maaaring pumunta sa hustisya at proteksyon para sa isang partida lamang—ang estado—at ang partidang ito ang eksklusibong magpapasya ng nilalaman ng hustisya at proteksyon. +>

+> +> \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_04.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_04.md new file mode 100644 index 000000000..9e7809593 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_04.md @@ -0,0 +1,45 @@ +Ang sagot ay depende kung oo o hindi na ang ipinakitang kagustuhan para sa serbisyong praksyonal reserb, gaya ng, ang isyu at ang pagtanggap sa pidusyari midya, nagsasangkot lamang at eksklusibo sa dalawang magkasalungat na partida. Sa anumang ibinigay na punto ng panahon, ang dami ng pagmamay-ari ( naaayong mga kalakal)— kung mga kalakal ng konsyumer, o salapi—ay naibigay. Ang praksoyanal reserb na pagbabangko ay hindi nagpapataas sa dami ng umiiral na pagamamy-ari (salapi o ang kabaliktaran), at hindi rin nito dinadala ang umiiral na pagmamay-ari mula sa isang partida patungo sa isa pa. Sa halip, sinasangkot nito ang produksyon at benta ng pinataas na dami ng titulo patungo sa hindi na mababago pang imbak ng salaping pagmamay-ari (ginto); gaya ng, ang suplay at ang demand ng pagpeke ng salapi at anumang hindi lehitimong paglalaan. Sa bawat kaso ng panlilinlang (pamemeke)—ng istak at sertipiko ng kalakal, talang bangko, titulo ng lupa, original na sining, atbp—ang isyu at benta ng mga kopya (talang bangko) na walang takip ng mga orihinal (ginto) ay pisikal na babawasan o sisirain ang orihinal na salapi—istak, kalakal, lupa, o sining— ari-arian ng may-ari. Subalit ang manlilinlang ng salapi ay partikular na mapanganib and mapanakop dahil sa mapantukoy na kataningian ng salapi bilang ang pinakamadaling ibenta at malawakang tinatanggap sa lahat ng kalakal; ibig sabihin, dahil ang *salaping*panlinlang ay nagbubukas sa kanilang mga tagabenta sa pinakamalawak na posibleng hanay ng mga bagay para sa hindi nararapat na paglalaan (mula sa salapi ahnggang sa sa alin mang anyo ng ari-arian). + +Kung gayon, hindi kataka-taka na alinmang anyo ng pamemeke, ang panlilinlang ng salapi ay ang may hawak ng pinakamatinding atraksyon. Hanggat ang salapi ay umiiral laging magkakaroon ng masugid na demand para sa panlilinlang ng salapi. Anuman ang atraksyon at demand dito, gayonman, walang mali sa isang blanket na pagbabawas laban sa pagbabangkong praksyonal reserb. Maaring walang ibang magpapatakbo ng isang bangkong praksyonal reserb sa kaparehas na dahilan na walang sinuman, sa iba pang linya ng negosyo, ay maaaring gumawa ng panlilinlang, ibig sabihin, ang produksyon at benta ng mga titulo sa hindi umiiral o orihinal. Sa isang hukumang batas, magiging sapat kung ang isang piraso ng salapi, at ng bangko ay madaliang ititigil ang kanyang sariling operasyon at mapababa sa orihinal nitong mga silbi: mga deposito at mga utang. Isang nagbubunga- interes (sa halip na bayad-singil) na depostiong bangko sa tuntuning: ito ay mapanlinlang na salaping weyrhawser, at dapat ipagbawal, ng walang galang sa lahat ng benepisyo na naiipon sa kanilang mga taga-deposito, mga humiram at may-ari. Upang gawin ito ay hindi pagpigil sa kalayaan ng kontrata sa merkado para sa bangkong serbisyo, kundi iniatas ng matuwid na salapi at pagbabangko. Ang lahat na naglalagay ng salapi o iba pang yaman sa nagbubunga-interes na depositong akawnt ay nagsasagawa ng hindi nararapat at labag sa batas na paglalaan. [^24] + +Ang relasyon sa pagitan ng estado at mga bangkong praksyonal reserb ay mas nakikilala, at sa alinmang kaso ay tila magkaiba mula sa sinuhestyon ni Selgin at White. Kanilang sinasabi na ito ay maaaring hindi lehitimong panghihimasok sa operasyon ng mga malayang merkado kung ang estado ay pipigilan ang pagbabangkong praksyonal reserb. Sa katunayan, ang pagbabangkong praksyonal reserb ay resulta ng hindi lehitimong panghihimasok ng estado sa merkado, at ang pagbabawal nito ang siya lamang makakapagsasaayos ng naunang panghihimasok. Kinikilala nila Selgin at white na sa ebolusyon ng sistema ng malayang pagbabangko, 100-porsyento-reserba-depostiong pagbabangko at, sa magkahiwalay na silbi, pagbabangkong pautang, ay dapat ( prakseyolohikal) nauna sa pagbabangkong praksyonal reserve. Sa kanilang pagsusuri, ang pagbabangkong praksyonal reserb ay ang nyutral na bunga ng mas naunang 100-porsyentong-reserbang sistema. Gayonpaman, hindi sila nagbibigay ng paliwanag para sa transisyong ito bilang natural na solusyon sa problema na hindi mareresolba sa ilalim ng naunang sistemang 100-porsynetong pagbabangko ( sa paraaang nakikita ng mga Austriyano na ang salapi ang solusyon sa problema ng kakaunting mga nagkataong kagustuhan sa ilalim ng naunang sistemang barter). Kanilang sinigurado na ang transisyon ay talagang naganap. + +Habang madaling makita ng sinuman kung bakit at paano na ang isang tagabangko ay nagnanais na samantalahin ang mga posibilidad ng panlilinlang, malinaw na ang nasabing mga pagtatangka ay hindi tatakbo ng walang mabilis at tuloy-tuloy na paghamon. Panigurado ang mga kasalukuyang manunulat at libo-libong mga naunang legal at ekonomikong mga teorist ay pinararatangan ang mga bangkong praksyonal reserb ng panglilinlang at maaaring pa ngang nagdala ng kaso sa kanila. Ang patuloy na daloy ng ebolusyon ng pagbabangko ay maaaring nadepende sa isang desisyon ng korte. Kung ang korte ay nagdesisyon na ang isyu ng pidusyari midya *qua* ang mga titulo ng salapi na hindi tinatakpan ng salapi ay naglalaman ng panlilinlang, kung ang mga bangko ay hindi umiral; at kung ito ay nagdesisyon ng salungat sila ba ay talagang lalabas. Wala sa ebolusyon na ito ang natural; ang lahat ay tila sinadya. Ni ang kalalabasan ng nasabing mga pagsubok at natural sa kagustuhan ni Selgin at White. Sa kabilang banda, kung sinuman ang magpalagay na ang mga tagabangkong praksyonal reserb ay sumubok na gawin ang mga panlilinlang na gawain sa ilalim ng hurado ng sarili nilang mga kapantay (ng ibang mga negosyante), aming masasabi na, ang nakakalulang dami ng ganyang mga kaso ay magtatapos sa isang paghatol ( sa kabila ng testimonya nila Selgin at White). Gayonman, bakit, ang halos pangingibabaw ng pagbabangkong praksyonal reserb? + +Ang sagot ay dahil ang mga korteng nagdedesisyon para sa bagay na ito kahit saan ay mga korte ng estado. Kung sana ay kahit isang korte ang nagtataglay ng teritoryal na monopolyo ng hurisdiksyon posible kaya na ang pagtatalong naririto ay maaaring matapos ng tuluyan. At dahil dito ito ay magkakatulad na naisaayos sa paraang dati, ibig sabihin, sa pamamagitan ng pagpayag sa halip na pagpigil ng pagbabangkong praksyonal reserb, sumusunod mula sa interes ng bawat korte at hukom *qua*korte ng estado at hukom ng estado. Ang mga may-ari at ahente ng estado ay kinikilala ng buong-buo gayondin ang mga tagabangko ang mga potensysal ng salaping panlilinlang bilang mapagkakakitaan. Sa pagpayag sa mga tagabangko na mag-isyu ng pidusyari midya (sa halip na pigilan ang gawain bilang panlilinlang), ang mga bangko ay ginawang umiral na nakadepende sa estado. Sila lamang ay maaaring gumana dahil sa estado, sanhi ng teritroyal na monopolyo ng hurisdiksyon nito, pinoprotektahan sila mula sa mga demanda dulot ng kanilang panlilinlang; isinasagawa lamang ng estado ito sa ilalim ng probisyon na ang bangko ay hahatian sila ng ekstrang kita at utang na nakuha mula sa ginawang legal na panlilinlang. Samakatuwid, sa pagpayag sa malayang pagbabangkong praksyonal reserb ang estado ay talagang lumilikha ng una at paunang anyo ng pinagsamang-bangko-estado-panlilinlang kartel sa ilalim ng sarili nitong sukdulang kontrol. + +Kapag tumanggap na ang bangkong praksyonal reserb ng blanket proteksyon mula sa estado, natural na sumusunod dito na ang mga bangkong praskyonal reserb ay tatalunin sa kompetisyon ang iba pang mga 100 porsyentong reserbang bangko. Hindi, gaya ng iginiit nila selgin at White [^25], sila ay mas maigi at mas mahusay na mga bangko, subalit sa dahilan na, kapag panlilinlang na salapi ay payagan, ang mga bangko na tumangkilik dito ay tatalunin ang mga bangkong hindi sumali. Ibig sabihin, para sa dahilan na, kapag ang isang industriyang polusyon sa hangin ay pinayagan sa isang bakal na prodyuser ng polusyon ay tatalunin nito ang bakal na prodyuser na hindi nagbibigay ng polusyon, at sa parehas na dahilan na ang isang ahensyang proteksyon na may kakayahang magbuwis, isang estado, ay tatalunin ang mga protektor na hindi nagbibigay ng kapangyarihan na magbuwis. Tingnan ng naiiba, hindi sa lahat ng pagkakataon na ang mabuti ay nagpapalabas ng masama. Ito ang tanging kaso sa kung ang mga karapatang pribadong pagmamay-ari ay malabag. Kung hindi sila, at may umiiral na may pribilehiyong ahente o ahensya, na di kasali sa mga tuntuning unibersal patungkol sa paglalaan, produksyon at pagsasalin ng ari-arian, kung gayon ito ay tatalunin ang iba pang mga normal na ahente. Sa ganitong kaso ang masama ay nagdulot ng mabuti. Samakatuwid, ito ay buong-buong nagkakamali na bigyang kahulugan ang panlabas na tagumpay ng pagbabangkong praksyonal reserve bilang patunay ng sarili nitong lumalawak na ekonomikong kahusayan. Ang tagumpay ng praksyonal laban sa 100 porsyentong depostisong bangko ay walang iba kundi nagkataon lang kaysa sa tagumpay ng mga nagpoprotekta sa mga bubungang-buwis, ang estado, sa mapagkumpetensya at hindi nagbubuwis na mga mapagkumpetensya at hindi nabubuwis na panseguridad na mga prodyuser. Maling isuhestyon, gaya ng ginawa nila Seglin at White, na ang pagbabangkong praskyonal reserb ay napagtagumpayan ang pagsubok ng merkado at kinakatawan ang kinalabasan ng boluntaryong mga mapagpipilian ng konsyumer. Sa kabila ng lahat, 100-porsyentong- reserbang-deposito na pagbabangko ay hindi ipinagbabawal at ang mga konsyumer ay malaya na magbangko sa kanila sa halip na mga bangkong praksyonal kung anuman ang mapili nila. O kaya naman kanilang maaaring kahalintulad na ipahayag na ang nagbibigay polusyon na bakal na prodyuser ay napagtagumpayan ang pagsubok ng merkado, sa kabila ng lahat, ang mga konsyumer ay malaya na bilhin ang kanilang bakal mula sa hindi nagbibigay polusyon na mga prodyuser, o ang estado ay napatunayan ang kanilang mga sarili sa merkado dahil, sa kabila ng lahat, ang mga konsyumer ay malayang bilhin ang kanilang seguridad mula sa mga ahensya ng walang buwis at kapangayarihang hurisdiksyonal? [^26] + +Bukod pa rito, samantalang ang 100-porsyento-reserbang pagbabangko ay matatag sa krisis, ang pagbabangkong praksyonal reserve, na gaya ng inaamin ni Selgin at White, ay hindi sa katunayan, gaya ng maiksi nating matutukoy dito. Ang sistema ng pagbabangkong praksyonal reserb ay, alinsunod sa teorya ng interbensyonismo ni Mises, ay hahantong sa mas lalong mga interbensyon ng estado at ang matagumpay na debolsuyon ng salapi. Ang malayang pagbabangkong praksyonal reserb *qua*maka-estadong protektado ng kompetisyon sa panlilinlang ay hahantong sa matatag na paligsahan sa pagitan ng mga bangko ng pagsubok ng bayabilidad ng tumataas na pagbaba ng reserb reysho. Ito ay tiyak na hahantong sa mga pagbabangkong krisis, at ito ay gagamitin ng mga pamahalaan sa introduksyon ng pagbabangkong sentral. Ang pagbabangkong Sentral ay humahantong sa mas lalong mga panlilinlang, at sa abolisyon ng mga kalakal na salapi at adapsyon ng mga pambansang salaping fiat. Panghuli, ang internasyonal—inter-sentral na bangko—na kompetisyon sa panlilinlang na salaping fiat ay hahantong sa pagkalugi ng estado, ang kanilang depolt na pananalapi ay gagamitin ng pinakamakapangyarihang kasamang nabubuhay pang estado para sa pagtatag ng isang pandaigdigang pamahalaan, bangko sentral at salaping fiat. + +Samakatuwid, ang solusyon na iminungkahi si Selgin at White sa kasalukuyang pansalaping disorder, ibig sabihin, isang malayang nakabase-sa-ginto—na praksyonal reserb—sistema ng pagbabangko, ay sa katunayan ay inisyal na interbensyonist na sanhi ng birtwal na pangkalahatang kontemporaryong suliranin sa salapi. [^27] + +[^24]: Paliwanag ni Rothbard: + +> Ang mga kampyon ng malayang kompetisyon sa panlilinlang ay mariin na tumugon na ito ay isa lamang merkado na kumikilos, na ang merkado ay nagrehistro ng isang "demand" para sa mas pinalawak na pangungutang, at ang mga taga-pribadong bangko, yung mga Kriznerian entreprenyur, ay tunay na alerto sa nasabing mga demand ng mga merkado. Kung sa bagay, syempre, laging may "demand' sa pandaraya, at pagnanakaw, sa merkado, at palaging maraming "alistong" manggagantso na mga sabik at handang magsuplay ng mga aytem na ito. Subalit kung ating bibigyang kahulugan ang "merkado" hindi bilang suplay lamang ng ninanais na kalakal at serbisyo, kundi suplay ng nasabing mga kalakal *sa loob ng isang* balangkas ng hindi malalabag na mga karapatan sa pagmamay-ari, kung gayon tayo ay makakakita ng ibang larawan. ("Ang Kasalukuyang Estado ng Austriyanong Ekonomiks," *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* 6, blg 2, [1995]: 77) + +[^25]: Selgin at White, "Sa pagtatanggol ng Pidusyari Midya," pp. 97-98. + +[^26]: Isang kaparehas na pagkalito ang naglalarawan sa pananaw ni Selgin at White tungkol sa relasyon sa pagitan ng wastong salapi (ginto) at talangbangko. Kanilang pinintasan si Hoppe sa pag-angkin nito na, sa isang tunay na malayang-merkadong kaayusan, karamihan ng tao ay gagamit ng salapi sa halip na mga talangbangko (ng hindi binabanggit ang teoretikal na rason ni Hoppe). "Ang mga katotohanan," na kanilang sinasabi, "ay kung hindi man"(Sa Pagtatanggol ng Pidusyari Midya," p. 99). Subalit ang mga datos na ito—ang makasaysayang tagumpay ng talangbangko sa tunay na salapi—ay *ang resulta ng mas maagang panghihimasok* sa mga karapatan ng pribadong-pagmamay-ari (ang legalisasyon ng pagbabangkong praksyonal reserb). Gaya ng isinaad ni Ludwig von Mises, + +> [t]Ang katotohanan ay, maliban sa mga maliliit na grupo ng negosyante na nagawang makilala sa pagitan ng mabuti at masama mga bangko, ang mga talang bangko ay laging tinitignan ng kawalang tiwala. Ang mga espesyal na tsarter na ipinagkaloob ng mga pamahalaan para sa mga pribiliheyong bangko ang unti-unting ginawang maglaho ang mga hinalang ito. (p. 438) +> +> Sa mga mata ng [pamahalaan] ang pangunahing tungkulin ng mga bangko ay ang magpahiram ng salapi sa kabang-yaman. Ang mga salaping-pamalit ay ang kanais-nais na itinuturing bilang mga peys-meyker para sa mga inisyu ng pamahalang salaping papel. Ang mapapalitan na talangbangko ay unang hakbang patungong hindi matutubos na talangbangko. Sa pag-unlad ng isteytolatri at polisiya ng interbensyonismo ang mga ideyang ito ay naging pangkalahatan at hindi na pinagduduhan pa ng sinuman. (p. 442) +> +> Ang pamahalaan ay hindi nagpapaunlad ng paggamit ng mga talangbangko upang maiwasan ang abala sa pamimili ng mga babae. Ang kanilang ideya ay babaan ang antas ng interes at magbukas ng isang pagmumulan ng murang pautang sa kanilang kabang-yaman. Sa kanilang mga mata ang pagtaas ng dami ng pidusyari midya ay isang paraan ng pagpapalaganap ng gawaing pangkapakanan. Ang mga talangbangko ay hindi kailangang kailangan. Ang lahat ng ekonomikong tagumpay ng kapitalismo ay maaaring nakamit kung hindi sila kailanman umiral. (*Kilos ng Tao: Isang Exposisyon sa Ekonomiya*, 3rd rev. ed. [Chicago: Kontemporaryong Aklat, 1966], 1966 p. 447) + +Alinsunod dito, ang pananaw ni Mises patungkol sa mga tunog ng salapi ay ibang-iba kumpara kanila Selgin at White. Samantalang itong si huli ay naniniwala na ang ginto ay—at dapat—sukdulang mawala lahat-lahat sa sirkulasyon (tignan ang tala 3 sa itaas), itinuturing ni Mises na kailangan ito sa ligtas na sistema ng salapi na + +> ang [g]into ay dapat nasa mga kash holding ng lahat. Dapat makita ng lahat na ang mga nagbabagong kamay ng mga gintong barya, dapat masanay na hawak ang mga gintong barya sa kanyang mga bulsa, hanggang sa pagtanggap ng mga gintong barya kapag pinapakash na nya ang kanyang peytsek, at hanggang sa paggastos ng kanyang gintong barya kapag bibili na sa tindahan. (*Ang Teorya ng Salapi at Pangungutang*, pp. 450-51) + +[^27]: Sa ugnayan ng estadong salapi at pagbabangko at politikal na centralisasyon tingan Hans-Hermann Hoppe, "Pagbabangko, Estado ng Bansa, at Politikang Internasyonal," *Pagsusuri ng Austriyanong Ekonomiks* 4 (1990); 55-87; at Jörg Guido Hülsmann, "Pagbabangko at Politikal na Sentralisasyon," *Dyornal ng Araling Libertarian* 13, blg. 1 (1997). Argumento nila Selgin at White: + +> Atin ding tinatanggihan ang paniniwala... na ang *mapagkumpetensya* mga bangko na nag-iisyu ng natutubos na layabiliti ay maaring bumuo ng utang "mula sa kawalan." Sa kalikasan ng balans syit, lahat ng bangkong pautang ay dapat pondohan ng mga layabiliti o ekwiti. Hindi rin ang mga pinagkukunang pondo ay maaaring magmula sa kawalan. Walang sinuman ang pinilit na hawakan ang natutubos na layabiliti ng mapagkumpetensyang bangko o upang bilhin ang sarili nitong mga sheyr; sa halip kahit sino ay maaaring humawak ng kleyms sa ibang bangko, o sa walang bangko. Ang isang mapagkumpetensyang bangko ay dapat * ginagamit ang mga tunay na pinagkukunang yaman upang makaakit ng kliyente* sa pamamagitan ng pagkakaloob ng mga interes at mga serbisyo. Ang paniniwala na ang bangko ay maaring magpalawig ng utang... ng walang bayad ay may bisa lamang kung may kinalaman sa mga inpramardyinal na utang ng monopolyong bangko, o para sa [the] taga-isyu ng sapilitang kabaitan; hindi ito maiaaplay sa isang bangko na nasa mpagkompetensyang sistema. (p. 94, n. 13) +> +> Kung gayon ang kompetisyon ang magpapabagsak ng balik sa kapital na pinuhunan sa pagbabangkong praksyonal reserb hanggang ang marginal na bangko ay kumikita lamang ng normal na antas ng balik. ("Sa Pagtatanggol ng Pidusyari Midya," p. 97) + +Habang tayo ay hindi nahihirapang tanggapin ang kahirapan sa pagtukoy sa pagkakaiba sa pagitan ng mapagkumpetensya at monopolistik na pagbabangko, wala alinman dito ang may kinalaman sa isyung kinakaharap, ibig sabihin, ang katumpakan ng analohiya sa pagitan ng mga estado at bangkong praksyonal reserb bilang ipinagbabawal na organisasyon. Sa una, ang estado ay kailangang makipagkompetensya sa mga kliyente ( mga residente). Sa katunayan, ang kompetisyon sa pagitan ng mga estado (o mga bangko) para sa mga kliyente ay nagbubunsod lamang sa isang kumpletong pagtigil sa mga establisyemento ng isang pandaigdigang estado (o sentral bank). At ang intra-estadong kompetisyon sa pagitan ng bangkong praksyonal reserb ay, gaya ng naipalawanag, ang kompetisyon sa estado-pribilehiyong industriya; ibig sabihin, monopolistikong kompetsiyon (kung paanong ang inter-estadong kompetisyon ay isang halimbawa ng monopolistikong kompetisyon). Ikalawa at mas mahalaga, ang pagkakaiba sa pagitan ng mapagkumpetensya at monopolistikong mga bangko (o mga estado), kawili-wili kung hindi man, ay hindi nakakaapekto kahit kaunti sa kanilang karaniwang katangian bilang mga bangkong praksyonal reserb (o estado). Ang panlilinlang at pagbubuwis ay hindi nababago ayon sa kanilang kalikasan dahil ang mga ito ay isinasagawa ng mapagkompetensya. + +Ang pagkakamali ay maaaring maisiwalat ng analohiya. Sina Selgin at White ay nagsasabi dito na: Amin ding itinatanggi ang paniniwala na ang mapagkumpetensyang mga estado na nag-iisyu ng mga buwis layabiliti ay maaaring gumawa ng mga buwis mula sa kawalan. Sa kalikasan ng mga estadong badyet ang lahat ng mga gastusin ay dapat pondohan sa pamamagitan ng pananakop, pagnanakaw o pang-uumit. Hindi rin ang mga pinagkukunang pondo ay maaaring buuhin mula sa kawalan. Walang sinuman ang pinipilit na panghawakan ang anumang partikular na buwis layabiliti ng isang estado o bilhin ang mga sheyrs nito; sinuman ay maaaring lumipat at magbayad ng buwis sa isa pang estado, o sa walang estado. Ang isang mapagkompetensyang estado ay dapat samakatuwid *ginagamit ang natural na pinagkukunang -yaman* upang makaakit ng kliyente sa pamamagitan ng pagkakaloob ng proteksyon at mga serbisyo. Ang paniniwala na ang estado ay maaaring magtaas ng buwis ng walang dahilan ay may bisa lamang kung may kinalaman sa inpramardyinal na buwis ng monopolyong estado; hindi ito maaari sa estado ng mapagkumpetensyang sistema. Samakatuwid, ang kompetisyon ang magpapabagsak sa balik ng kapital na pinuhunan sa mga estado hanggang ang mga mardyinal na estado ay kumikita lamang ng normal na antas ng balik. + +Ayon kanila Selgin at White, tila sumusunod na ang pagbubuwis (gaya ng pandaraya ng salapi) ay hindi masasabing suliranin hanggang sa pagdating ng nag-iisang pandaigdigang mopolyong bangko. Hanggang sa dumating iyon, sa ilalim ng mapagkumpetensyang kondisyon, ang pagbubuwis ay walang ibang kinakatawan kundi isang normal na merkadong kita. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_05.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_05.md new file mode 100644 index 000000000..f105cf119 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_05.md @@ -0,0 +1,83 @@ +### Ang positibong Ekonomiya ng Fiduciary Media: Balanse ng Pera, Piresyo, Pagsasaayos, Pagtitipid, at Pamumuhunan + +Mula sa likas na katangian na fiduciary media—bilang mga titulo ng hindi mabilang na dami ng pag-aaring pera (ginto), mga titulo ng pera na sakop ang ibapang mga bagay maliban sa pera, o malinaw na palsipikadong pera—tila nais nito na sundan na ang fractianal reserve banking ay hindi maaring maka-apekto sa kahit anong bagay subali't sa isang patuloy ang pagyamanan at ang muling pamimigay ng kita. Gaya ng pagkakatuklas sa mga pamalit na pera na nagpapaalon-alon mula sa naglabas na banko at mga kliente nito na umuutang sa labas sa pamamagaitan ng kabuhayan, at sa gayon sunod-sunod na itataas ang piresyo ng mas maraming mga kalakal, ang tunay na kayamanan (ari-arian) ay inilipat at ipinamigay sa tulong ng nagbigay na banko at ng una at maagang mga tatanggap at magbebenta ng pera na ito, at sa mga gagasto ng mga ito ng huli o hindi nakatangap o nakapagbenta niyo. Ang mga paliwanag ng Rothbord, + +> ang unang tumanggap ng mga bagong pera ay nakakuha ng pinakamarami, ang sumunod naman ay nakakuha ng bahagyang mas mababa, atbp., hanggang sa umabot sa kalagitnaan, at pagkatapos ang bawat tatanggap ay nawawala ng higit at higit pa habang siya ay naghihintay para sa mga bagong pera. Para sa mga unang indibidwal na nagbebenta na pumapailanglang ang piresyo habang nananatili ang piresyo ng bilihin na halos pareho parin; pero maya-maya, ang piresyo ng bilihin ay tumaas habang ang pangbentang piresyo ay hindi nabago.[^28] + +Ayon sa Selgin at white, gayunpaman, ang fiduciary media ay maaarin magawa ang mas higit pa. Sa halip na muling ipamahagi ang umiiral na ari-arian, ang isyu ng fiduciary media ay maaari, sa ilalim ng ilang mga kondisyon, humantong sa isang pagtaas ng mga tunay na yaman (ari-arian). Naipasa na natin ang mga ito na nagsasaad na "ang binipisyo na naipon sa mga humihiram sa banko na nagnanais sa isang mas sapat na suplay na nasa pagitan ng pautang, at sa lahat ng nakipagtulungan sa ekonomiya para sa mas malaking stock ng mga gamitan sa kapital." Tunay na pinigilan nila nag paglalagay nito, ngunit kung ano ang sinabi nila ay na, sa ilalim ng mga partikular na kalagayan, ang pagtaas ng mga tittulo sa isang hindi nagbabagong pundo sa mga kalakal kahit paano ay napalago o napigilang ang paglubog ng pundo. + +Kailan at paano magagawa ang gayong himala? Ayon sa Selgin at White, (ang mga hindi inaasahang) pagbabago sa pangangailangan sa pera ay humantong sa "pangsamantala" o maiksing kawalang ng katumpakan na kinasasangkutan ng lubhang seryosong misallocation ng mga pagkukunan"—na nga, *malibang kung* ang mga pagbabagong ito ay tinatanggap ng mga praksiyonal na gawi ng reserbang pagbabangko. Isinulat nila: + +> Sa katagalan, ang mga tinuturing na prisyo ay aayusin upang ihambing ang pagtutustos at pangangailangan para sa pagbalanse ng mga pera, ano naman ang tinuturing na dami ng pera. Hindi nito sinunod, gayonpaman, ang bawat isang *pagbabago* sa mga pangtutustos o pangangailangan para sa pera ay hahantong *ng sabay-sabay* sa isang bagong pag-baluktot ng balanse, dahil ang kahilingan para sa pagsasaayos ng piresyo ay nangangailangan ng oras. Kumukuha sila ng oras dahil hindi lahat ng mga ahente ay agad at lubos na nakaaalaman ng mga pagbabago ng nakalaang pera o pangangailangan ng pera at dahil ang ilang mga prisyo ay magastos upang ayusin at samakatuwid ay "madikit," Sinusunod nito ang mga iyon, sa maising panahon (empirically, isip "para sa isang bilang ng mga buwan") mas mababa kaysa sa ganap na inaasahang pagbabago ng pangtutos o pangangailangan para sa pera ay maaring magbunga ng disequilibrium ng pera…. Samakatuwi ito ay isang kaakit-akit na hinaharap ng malayang pagbabangko sa mga praksyonal na reserba na ang nominal na dami ng perang inilabas ng-bangko na may kaugalian na ayusin upang mabawi ang mga pagbabago sa bilis ng pera.[^29] +> +> Kung ang sistem ng pagbabangko ay nabigo upang dagdagan ang dami ng pera na inisyu-ng bangko at ang antas ng piresyo ay hindi kaagad bumababa, ang isang labis na pangangailangan para sa pera ay lumitaw (sa pag-aakala na base sa dami ng pera ay hindi kaagad magtataas). Ang isang katubas ng labis na pagbibigay ng mga kalakal ay naglilitawan: ang mga hindi nabentang kalakal ng mamimili ay nakalagay sa mga istante ng mga nagbebenta (ito ay tiyak na malapit sa paglalagay ng presyon pababa sa presyo, haggang ang mga huling presyo ng kalakal ay bumagsak ng sapat). Ang pagnenegosyo ay malungkot hanggang ang lakas ng mamimili ng pera ay maibalik sa punto ng balanse,[^30] + +Mula sa pasimula, ang isa ay dapat magtaka tunkol sa tunay na kahulugan ng problema sa kawalang ng katarungan sa pera (hindi para magsalita pa tunkol sa mga solusyon). Sa mga wastong-pagbibigay ng presyo, ang isa ay maaring palitan ang kahit anong mabuti para sa pera: telebisyon, bakal, serbesa, o mga pretzel. Ang dami ng mga kalakal tulad ng mga ito ay matibay ang pagkakaayos (gaya ng dami ng ginto), gayunman (ang hindi inaasahang) mga pagbabago sa mga pangangailangan para sa tebesyon, bakal, serbesa, o mga pretzel ay hindi humantong sa pansamantalang pagkawala ng kinasasangkutang mga seryosong misallocations ng mga pagkukunan. O, sa anumang kaso, hindi ito nagiging sanhi ng mga problema na nangangailangan ng pag-imbento ng isang espesyal na bagong aparato (tulag ng praksyonal na telebisyon o produksyon ng serbesa). + +Hindi rin malinaw kung bakit dapat namin paniwalaan na "mahalagang makilala sa pagitna ng mga implikasyon ng maiksi-panahon at mahabang-panahom ng pagbabago sa iskedyul ng mga pangangailangan para sa pera sa mga stock na pera,"[^31] o, sa kahit anong kaso, kung bakit ang pagkakaiba nito ay dapat may iba't ibang kahalagahan o kabuluhan sa kaso ng pera mula sa lahat ng iba pa. Upang makasigurado, ito ay nangangailangan ng oras bago ang isang hindi inaasahang pagtaas ng pangangailangan para sa mga telebisyon at serbesa, halimbawa, ay maubos na ang lahat ng mga epekto ng sistima na kaugnay ng mga presyo at isang bagong nakaayos na akmang produkto ang itinatag. Ngunit hindi ito na ngangahukugan na ang mga pagsasaayos ng presyo ay tumatagal ng kahit anong oras (samantalang nagiging sanhi ng mga problema sa maikling-panahon). Sa kabilang banda, ang pagbabago ng presyo ay nanyayari agad at walang pagkaantala,. Ang bawat pagbabago sa mga pangtustus o pangangailangan para sa anomang bagay ay nakakaapekto sa mga presyo agad. Ang katotohanang ito ay hindi nakaligtaan dahila sa pagmamalasik ng isang hindi-Austrian para macroeconomic na mga artifact tulad ng pangkalahatang antas ng presyo, at pangmahabang-panahong balanse ng bilis ng pera. Gayunpaman, tiningnan mula sa wastong perspektibo sa indibidwal, maaaring walang pagdududa tunkol sa pagmamadaling pagaayos sa presyo at sa praxeological na pagsasama-sama ng mga maiksi at pangmatagalan. + +Sa mga indibidwal ng termino, isang mas mataas na pangangailangan para sa pera ay ang resulata ng mga mapanghamon na pagkilos ng mga indibidwal; iyon ay ang mga tao hangad ang pagtaas ng kanilang indibidwal na balanse sa pera. Upang gawin ito, dapat paghigpitan ng isang tao ang kanyang pamimili at/o pataasin ang kanyang mga benta. Sa alinmang kaso, ang kalalabasan ay isang agad na pagbagsak ng ilang mga presyo. Bilang resulta ng paghihigpit sa mga pagbili ng x, y, o z, ang presyo ng pera ng x, y, o z ay ibinaba agad (kumpara sa kung ano magiging kung hindi man), at gayundin sa pamamagitan ng mga benta ng isang, b, o c, ang kanilang mga presyo ay mahuhulog agad. Walang nag-aalala tungkol sa pangkalahatang antas ng presyo o ang pangkalahatang kakayahan ng pagbili ng pera. Sa halip, lahat ay palaging nag-aalala tungkol sa mga tiyak na presyo at sa kakayahan ng pagbili ng pera tungkol sa tiyak na mga bagay (at ang lahat ay interesado sa kanilang sarili at iba't ibang tiyak na ayos ng presyo at kakayahan ng pagbili). Sa paghihigpit sa kanyang partikular na pagbili at/o pagtataas ng kanyan partikular na mga benta, ang bawat aktor ay ganap na natapos at kaagad ang mga nais niya: ang mga presyo na nais niyang itaas ay ibinababa, ang kakayahang bumili ng isang yunit ng pera ay tumaas, ang tunay na halaga ng kayang balanse sa pera ay tumaas, at ang kanyang pangangailangan at pagbibigay ng pera ay kaagad na bumalik sa punto ng balanse (at siya ay nagnais na humawak ng mas mataas pa o mas mababa kaysa sa kanyang aktwal na ginawa).[^32] + +Ang pagsasaayos ng praxeologically ay walang kahulugan sa pangkalahatang antas ng piresyo na nangangailangan ng isang mas mataas na pangangailangan para sa pera ay walang anuman nguni't ang pagbuboo ng isang serye ng mga hindi mabilang na agaran at may layunin na indibidwal na pagsasaayos ng cash-balance. Kung ang pagtaas ng pangangailangan sa pera ay tinatanggap ng isyu ng fiduciarymedia, bilang tagapagtaguyod ng Selgin at White ang proseso ng pagbabagong ito ay hindi mapapadali ngunit maaantala.[^33] Ang bilis ng pagbabago ng mga presyo ay nakadepende sa mga pamilihan- mga inaasahan ng mga kalahok ukol sa ibinigay na dami ng pera. Kung ito ang makatwirang palagay na ang mga fractional reserve bank ay itataas ang kanilang mga fiduciary isyu bilang tugon sa di-inaasahang pagtaas ng pangangailangan sa pera, sa gayon ang pagsasaayos ay gagamit ng *maraming* oras. Ang produksyon ay aayusin at magsisimula ng *mas maaga* nang walang karagdagang impluwensya ng implasyon.[^34] + +Bukod pa rito, ang mungkahing solusyon sa pinaghihinalaang problema ng kakulangan sa disekwilibriyong salapi ay nagpapakita ng napakahalagang kaguluhan tungkol sa konsepto ng pangangailangan (at suplay), at ang kaugnayan ngsa pagitan ng pangangailangan sa pera, pag-iimpok, at partikular sa pamumuhunan. Una, ang pagtaas ng pangangailangan sa pera (para sa mga telebisyon, beer, or pretzels) ay hindi lamang nais na magkaroon ng mas maraming pera (o telebisyon, beer, atbp.) ngunit *epektibong* pangangailangan. Iyan ay, ang pagtaas ng pangangailangan sa pera (para sa iba pang bagay) ay maaaring masiyahanlamang kung ang nangangailangan ay handa sa pagtaas ng kanyang suplay ng at/o bawasan ang kanyang pangangailangan sa mga ibang bagay. Gayundin, ang tagapagtustos (nagbebenta) ng pera ay maaarin lamang itaas ang kanyang suplay ng pera kung babawasan niya sabay-sabay ang suplay ng ( o ang reserbasyon ng pangangailangan para) iba pa. Ang mga may-akda ay hindi nakaligtaan ang batas ni Say: lahat ng mga kalakal (ari-arian) ay binibili kasama ang ibang mga kalakal, walang sinuman ang maaaring mangailangan ng kahit ano ng walang isinusuplay na kahit ano, at walang sinuman ang maaaring mangailangan o mag suplay ng higit pa sa anumang bagay maliban kung siya ay nangangailangan o nag susuplay ng mas mababa sa iba. Ngunit ito ay narito *hindi* ang kaso ang isang fiduciary note ay ibinibigay at hinihingi. Ang mas mataas na pangangailangan para sa pera ay nasisiyahan nang walang magtanong, hinihingi, at walang tagapagtustos na nagbibigay, ng mas mababa sa anumang bagay. Sa pamamagitan ng isyu at pagbebenta ng fiduciary media, ang mga kahilingan ay tinatanggap, hindi epektibong pangangailangan. Ang ari-arian ay inilaan (epektibong hinihiling) nang walang pagbibigay ng ibang ari-arian bilang kapalit. Kaya nga, hindi ito isang palitan ng merkado—na kung saan ay pinamamahalaan ng batas ni Say—nguni't isang gawa na hindi nararapat paglaanan. O kaya ito ay magiging mahusay na solusyon sa problema ng di-inaasahang kakulangan sa telebisyon, beer, o mga kakulangan sa pretzel kung ang tagalikha ng telebisyon, beer, at pretzel ay magbibigay ng naturang pagtaas sa demand "pansamantala" sa pamamagitan ng paglalabas at pagbebenta ng karagdagang titulo sa telebisyon, beer, at mga pretzel ngunit hindi ang mga kalakal sa kanilang sarili? + +Pangalawa, ang Selgin at White ay dinagdagan ang pinsala sa uri ng pera at pangangailangan sa pera na ganap sa paggawa ng pambihirang pag-angkin na ang isyu sa fiduciary media "* na itinapat sa pagtaas ng demand upang mahawakan ang fiduciary media* ay hindi lamang hindi balanse, kundi makakayanan ng ekonomiya ang "mas mataas na kalakal ng kagamitang kapital, sapagkat + +> [t]paghawak ng reserbang-praksyonal *inilabas ng bangko* na pera hindi lamang (tulad ng paghawak ng pera) inaantala ang paggamit sa mahaba o maikling panahon, ngunit pati narin *pansamantalang pagpapahiram ng pera* sa bangko ng isyu sa paggawa nito. Ang panahon ng pagpapautang ay hindi tinukoy … ngunit kung ang banko ay maaring tantyahin sa isang makatarungang antas ng ganap na kawastuan ang haba ng oras kung saan ang paghahabol sa mga pangangailangan ay mananatili sa sirkulasyon … maaari itong ligtas na gumawa ng mga puhunan sa katumbas na haba.[^35] + +Kasunod ng panununga ni Rothbard, pinuna ni Hoppe ang mahahalagang Keynesian view tunkol sa relasyon sa pagitan ng pangangailangan para sa pera at ipon (loanable na mga pondo)[^36] sa pamamagitan ng pagtuturo na + +> Ang hindi-paggastos ng pera ay upang bumili ng *hindi* mga kalakal ng mamimili*at hindi* pangpuhunang sa kalakal…. Maaaring gamiting ng mga indibidwal ang kanilang pananalapi at mga ari-arian sa isa sa tatlong paraan. Maaari nilang gamitin ang mga ito sa mga kalakal ng kanilang mamimili; maaari nilang gamitin ang ang mga ito sa pamumuhunan; o maaari nilang panatilihin ang mga ito sa anyo ng pera. Walang iba pang mga alternatibo…. Ang proporsyon ng paggamit/pamumuhunan, ibig sabihin, ang pasya kung magkano … ang gagastusin sa paggamit at kung magkano sa pamumuhunan, ay natutukoy sa pamamagitan ng kagustuhan ng isang tao. ibig sabihin, ang antas kung saan mas gusto niya ang kasalukuyang paggamit higit kaysa sa hinaharap na paggamit. Sa kabilang banda, ang pinagmulan ng kanyang pangangailangan para sa pera ay ang kalakip ng pagiging mahalaga ng pera; ibig sabihin, ang kasiyahan ng tao ay nanggagaling mula sa pera sa pagpapahintulot sa kanya na madaliang makabili ng direkta o hindi direktang mapakikinabangan ng mamimili o tagagawa ng mga kalakal sa hindi tiyak na mga petsa. +> +> Alinsunod dito, kung ang pangangailangan para sa pera ay tumaas habang ang panglipunang stock ng pera ay ibinigay, itong karagdagang pangangailangan ay maaaring lamang nasiyahan sa pamamagitan ng pag-bid pababa ang mga prisyo ng pera ng hindi perang mga kalakal. Ang kakayahang mamili ng pera ay tataas, ang *tunay* na halaga ng balanse sa pera ng indibidwal ay itinaas, at sa isang mas mataas na kakayahang mamili ng bawat yunit ng pera, ang pangangailangan para sa at ang pagbibigay ng pera ay muling magkakaruon ng equilibrated. Ang kaugnay na presyo ng pera kumpara sa hindi pera ay magkakaruon ng pagbabago. Ngunit *malibang* ang ginustong oras ay ipinapalagay na nagbago sa parehong oras din, ang *tunay* na paggamit at *tunay* na pamumuhunan ay mananatiling pareho parin gaya ng dati: ang karagdagang pangangailangan sa pera ay nakuntento sa pamamagitan ng pagbabawas sa naturingang paggamit *at* ang paggastos sa puhunan alinsunod sa parehong pre-existing na bahagi ng pagkunsumo/pamumuhunan, na nagtutulak sa mga presyo ng pera sa parehong mamimili pati na rin ang pagbaba ng tagagawa ng mga kalakal at paglisan ng tunay na pagkunsumo at pamumuhunan sa eksaktong kanilang mga lumang antas.[^37] + +Gayunpaman, napagpasyahan ni Hoppe, ito ay *hindi kaylanman* nagarantiyahan para tumanggap ng isanag mas mataas na pangangailang para sa pera sa pamamagitan ng pagpapalabas ng fiduciary credit.[^38] Sa katunayan, upang gawin ito ay alinman—sa gayon ang katanggap-tanggap na pagtaas ng fiduciary media ay hindi inaasahan at ang rate ng interes ng merkado ay pangsamantalang mas mababa sa natural na rate ng interes—na humantong sa isang boom-bust cycle; o iba pa—sa gayon alinsunod sa pagbabago ng pera na nagmumula sa sistema ng pagbabanko ay inaasahan at ang rate ng interes ng merkado ay magtataas ( sa inaasaha ng mas mataas na presyo ng pagbebenta) alinsunod sa taas ng natural na rate—ito ay magagawa ng hindi hihigit sa isang simpleng kayaman at kita muling pamimigay sa iba't ibang mga miyembro ng lipunan. Ito ay praxeologically impossible, gayunpaman, iyan ang isyu ng fiduciary media ay maaaring humantong sa isang "pinalaking stock ng kagamitang ng kapital." + +[^28]: Murray N. Rothbard, *Tao, Ekonomiya, at Estado* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1993), p. 851. + +[^29]: Selgin at White, " Sa pagtatanggol ng Fiduciary Media," pp. 100-01. ↩ + +[^30]: Ibid., p. 105\. Bilang Roger Garrison, isa pang fractional reserve na libreng banker, ay inilagay ito, "sa mga tuntunin ng ekwasyon ng palitan [MV=PQ], maaari naming sabihin na ang libreng pagsasaayos ng pagbabanko sa M upang mai-offset ang mga pagbabago sa V; ngunit nagpapahintulot sa mga pagbabago sa Q upang magpatuloy ang mga pagbabago sa P." Inilarawan ni Garrison ang maikling-takbo ng "disequilibrium ng pera' sa halos magkaparehang porma: + +> Ang pagtaas sa pangangailangan para sa pera ay naglalagay ng pababang presyon sa mga presyo ng produkto at kadahilanan sa pangkalahatan. Kung walang pagtugong sa pagbibigay-ng pera, isang pankalahatang pagtanggi sa aktibidad ng ekonomiya ay susundan, yamang ang mga presyo at sahod ay hindi ganap at agad inaayos ang kanilang sarili sa mga bagong kondisyon ng merkado. Ang mga kalakal sa pangkalahata ay papunta sa hindi pagkabenta; Ang produksyon ay maaaring putulin; Ang mga trabahador ay maaaring tanggalin sa trabaho…. Sa pamamagitan ng hindi-gaanong-perpektong sistema ng presyong nababaluktot, ang pangkalahatan na mga deflationary pressure ay maaaring maitulak ang ekonomiya pababa sa potensyal nito habang ang panahon na ang prisyo ay isinaasayos para sa mas mataas na pangangailangan sa pera. At ang katunayan na ang ilang mga presyo at ang ilang mga sahod ay mas nababaloktot kaysa sa ibang pang paraan na ang panahon ng pagaayos ay nakapaloob sa mga pagbabago na nakaugnay sa mga presyo na ipinapakita na walang mga pagbabago na nakaugnay sa mga kakulangan. Ang mga ito ay tiyak na uri ng mga problemang … iniwasan sa pamamakitang ng malayang pagtugon sa pagbabangko na nagpapataas ng pangangailangan sa pera. ("Sentral na Pagbabangko, Malayang Pagbabangko, at Krisis sa Pananalapi," * Pagsusuri ng Ekonomya ng Austrian* 9, no. 2 [[1996]: 117) + +[^31]: Selgin at White, "Sa pagtatanggol ng Pidusyari Midya," p. 100. + +[^32]: Kaya naman isinulat ni Mises: + +> Ang mga mamimili at nagtitinda sa merkado ay hindi kailanman nag-alala sa kanilang sarili sa mga elemento ng equation ng palitan, ng kung alin sa dalawang—bilis ng sirkulasyon at ang antas ng presyo—ay hindi pa umiiral bago ang pagkilos ng mga partido sa merkado at ang dalawang iba pa—ang kahalagahan ng pera (sa buong ekonomiya) at ang kabuuan ng mga transaksyon—ay hindi maaaring malaman sa mga partido sa merkado. Tanging ang kahalagahan kung saan ang iba't-ibang mga aktor sa merkado ay nakalakip. sa isang kamay, sa pagpapanatili ng balanse sa pananalapi ng isang tiyak na magnitude at, sa isang kamay, sa pag-aari ng iba't-ibang mga kalakal sa mga tanong na tinutukoy ang ayos ng relasyon sa pagpapalitan sa pagitan ng pera at mga kalakal. ("Ang Kalagayan ng Pera sa Gitna ng Pang-ekonomiyang mga Kalakal," sa *Pera, Paraan, at ang Proseso ng Merkado*, Richard Ebeling, ed. [Boston: Kluwer, 1990], p. 61) + +[^33]: Bukod pa rito, mula sa pananaw ng isang indibidwalista, ang nadagdagang na pangangailangan para sa pera nangyayari sa partikular na mga aktor at sa tiyak na oras at lugar. Ito ay hindi sapat para sa mga bangko upang mapaunlakan ang ilang abstarct mas mataas na pangangailanga para sa pera sa pamamagitang ng mas maraming pera; sa halip, ngunit ang tulong ay kailangan mangyari ng eksakto sa tamang tao at mga lugar. Kung hindi ito ang kaso, ang isa ay maaaring magsalita ng isang tulong ngunit ng ang isang karagdagang pagbaluktot. Ito ay hirap na kinikilala ng maagang Hayek: + +> upang maalis ang lahat ng mga impluwensya ng pera sa pagkakaayos ng mga presyo, at ang istraktura ng produksyon, hindi ito magiging sabat basta-basta sa pagpapalit sa pangangailangan, ito ay kinakailangan upang makita na ito ay dunating sa mga kamay ng talagang nangangailangan nito; ito ay bahagi ng sistema kung saan ang pagbabago sa organesasyon sa pagnenegosyo o ang mga gawa ng pagbabayad ay naganap. (*Mga Presyo at Produksyon*[London: Routledge, 1935], p. 124) + +Kasama mamaya si Hayek, isa sa mga kataka-taka kung paanong ang mga bangko ay posibleng magkaroon ng kinakailangang kaalaman sa pagsasagawa ng gawain ito. + +[^34]: Tungkol sa katigasan ng mga presyo, at ang mga redistributibong kahihinatnan ng isang mas mataas na pangangailangan para sa pera vis-a-vis ang isang ayos sa mga presyo ng iba't ibang antas ng katigasan, kung saan sina Selgin at White pati na rin si Garrison ay itinaas bilang pagmamalasakit sa mga bagay, ito ang pinakamahalagang kilalanin na ang mga presyo ay ang kinalabasan ng pagkilos na may layunin—at gayon din ang kanilang katigasan. Iyon ay, ang kakayahang umangkop o katigasan ng presyo ng iba't ibang produkto at serbisyo ito ay hindi aksedente, ngunit ang isang sinasadyang bahagi ng, mga produkto at serbisyong ito. Taliwas sa sinasabi ni Garrison, ang hindi paggalaw ng presyo ay nakakaapekto at may kaugnayan sa, tunay na kaugnayan ng kakulangan. Kung mas maraming presyo ang hindi gagalaw marami ang magdudusa, kaya sa pagsasalita, magiging ito; na magtuturo sa kanila na mas mababang paggalaw sa hinaharap—kung ang may-ari ng ari-arian ay na pinag-uusapan ay kumilos na tulad sa pagtatapos na ito. ↩ + +[^35]: Selgin at White,"Sa Pagtatanggol ng Pidusyari Midya,"p. 103\. Ang kamalian ng nakalilitong ari-arian at mga titulo ay namamalagi sa ilalim ng pagtatangka ni Selgin at White na paghiwalayin ang pangangailangan ng panlabas na pera sa pangangailangan ng panloob na pera, kung ito ay dalawang magkaibang uri ng pera na may magkaiba at malayang mga pangangailangan. + +[^36]: Isinaad din ni Selgin ang katulad na tesis kaya naman: + +> Kapag ang isang bangko ay nagpapalawak ng kanyang pananagutan sa pamamaraan ng paggawa ng mga bagong pautang at pamumuhunan, ito ay ang pananagutan ng mga humahawak sa mga tunay nagpahiram ng kredito, at kung ano ang ipinahiram ay ang tunay na mapagkukunan na maaari nilang makuha kung, sa halip na hawakan ang pera, ay ginastos nila ito. Kapag ang paglawak o pagliit ng mga pananagutan sa mga nalikom ng bangko sa paraan ng kasunduan sa lahat ng pahanon kung saan binabago ang pangangailangan para sa pangloob na pera, amg kabuuan ng tunay na mga pundo ng kapital na ibinibigay sa mga umuutang sa mga bangko ay katumbas ng ang kabuuang dami ng boluntaryong iniaalok sa mga bangko ng publiko. Sa ilalim ng mga kondisyon ito, ang bangko ay tagapamagitan lamang sa mga pondo na maaaring ipautang. (*Ang teeorya ng malayang pagbabangko: Ang Pagbibigay ng Pera sa Ilalim ng Usapin tungkol sa tala ng pagkukumpitensya*, p. 55) + +Parang katulad ni John Maynard Keynes (*Ang Pangkalahatang teorya ng Pagtatrabaho, Interes, at Pera*[New York: Harcourt, Brace, 1936], p. 82), isinulat niya na ang paniniwala na ang paglikha ng kredito sa pamamagitan ng sistema ng pagbabangko ay nagpapahintulot sa pamumuhunan upang manyari kung saan "walang tunay na pagtitipid" ang tumutugma; ibig sabihin, "ang ideya na ang pagtitipid at pamumuhunan … ay maaaring magkaiba sa isa't isa, ito ay upang ipaliwanag, sa tingin ko sa pamamagitan ng isang optikal na illusion" (p. 81). + +> Ang mga pagtitipid na nagririsulta na mula sa desisyon na ito ay kasing tunay din gaya ng ibang mga pagtitipid. Walang sinuman ang pinipilit na magkaroon ng karagdagang pera ang nararapat para sa bagong bank-credit, malibang na lamang kung kusa niyang ginusto ang humawak ng mas maraming pera sahalip na ibang uri ng yaman. (p. 83) + +Sa katunayan, kinikilala ni Selgin ang mga iyo + +> maraming Keynesians ang maaaring tanggapin ang tagubilin para sa balanse sa pananalapi na ibinigay [sa pamamagitan niya]. Sa mga hindi nakaaalam sa bitag ng pagkatubig bilang isang mahalagang posibilidad ay maaaring tanggapin ito bilang ganap at sapat. (*Ang teorya ng mahalagang pag babangko*, p. 59) + +Sinabi ni Henry Hazlitt sa Keynesian ideyang ito na + +> Sa parehong dahilan maaari kaming gumawa ng kahit magkanong halaga ng bagong "ipon" na ninais naming sa isang gabi, sa pamamagitan lamang ng pagpi-print ng halaga ng bagong papel na pera, dahil ang *isang tao* ay kinakailangan magkaroon ng bagong papel na pera! (*Ang kabiguan ng "Bagong Ekonomika": Isang Pagsusuri ng Keynesian Fallacies* [Lanham, Maryland: University Press of America, 1983]. p. 227) + +[^37]: Hoppe, "Paanong Posible ang Fiat na Pera?," pp. 72–73. + +[^38]: Tignan din ang Hoppe, "Ang Teorya ng Pagtatrabaho, Pera, Tubo, at ang Proseso ng Kapitalista: Ang kaso ng Misesian laban sa Keynes." sa *Ang Ekonomika at Etikal ng Prebadong Ari-arian* (Norwell, Mass.: Kluwer, 1993), at Rothbard, *tao, Ekonomiya, at Estado* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1993), pp. 167ft., 667ft.; ang parehong, *Malaking Depresyon ng America* (New York: Richardson at Snyder, 1983), pp. 39ft. + +Para kay Selgin at White bilang paghahabol ng pagiging Misesians, ito ay kapaki-pakinabang para i-quote sa Mises + +> ang papel ng paghawak ng pera ay naglalaro sa proseso ng pag-iipon at pagtitipon ng kapital…. Kung ang isang indibidwal ay gumagamit ng kabuuan ng isang pera hindi para gamitain ngunit para sa pagbili ng mga kadahilanan ng produksyon, ang pagiibon ay nauwi sa pagtitipon ng kapital. Kung ang indibidwal ay nagiipun ay ginamit ang kayang dagdag ng naipon para dumami ang kanyang hawak ng pera dahil sa paningin niya ito ang pinaka kapakipakinabang na paraan ng pagamit sa mga ito, siya ay nagdadala ng pakahilig patungo sa isang pagkahulog sa presyo ng mga paninda at pagtaas sa kapanyarihan ng yunit ng pera sa pagbili. Kung ipinalalagay natin na ang pagbibigay ng pera sa sistema ng merkado ay hindi nagbabago, ang pagkilos na ito sa parte ng nagiipin hindi direktang maiimpulwensiyahan ang pagiipon ng kapital at ang paggamit nito para sa isang pagpapalawak ng produksyon. Ang epekto ng pagiipin ng ating tagapag-ipon, ibig, sabihin., ang labis na mga kalakal na nagawa sa kabila na ang mga kalakal ay natupok, ay hindi nawala dahil sa kanyang pag-iimbak. Ang mga presyo ng mga pangunahing kalakal ay hindi tumataas sa taas na kanilang makakamit sa kawalan ng naturang pag-iimbak. Ngunit ang katunayan na mas maraming pangunahing pangangailangan ang magagamit na hindi apektado sa pagsusumikap ng bilang ng tao sa pagtaas ng kanilang pagmamay-aring pera. Kung walang naghahatid ng mga kalakal—ang hindi pagkonsumo nito ay nagdulot ng karagdagang matitipid—para sa pagpapalawak ng paggastos ng kanyang konsamptib, mananatili sila bilang dagdag sa halaga ng mga pangunahing kalakal na magagamit, anuman ang kanilang presyo. Ang dalawang mga proseso—pagtaas ng pagmamay-aring pera ng ilang tao at pagtaas ng kapital na akumulasyon—maganap ng magkaagapay. Ang pagbagsak sa mga presyo ng kalakal, ang ibang mga bagay na pareho, nagdudulot ng pagbagsak sa pera na katumbas sa sari-saring kapital ng indibidwal. Ngunit hindi ito katumbas ng pagbawas sa suplay ng mga pangunahing pangangailangan at hindi kailangan sa pagsasaayos ng mga gawaing produksyon sa pinaghihinalaang pagpapahirap. Binabago lamang nito ang mga aytem ng pera upang magamit sa kalkulasyon ng pera. (Mises, *Pagkilos ng Tao*, pp. 521–22) \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_06.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_06.md new file mode 100644 index 000000000..7501447a1 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_06.md @@ -0,0 +1,69 @@ +Sa kanilang pag tatangka na tumanggap sa argumentong ito, selgin at ang puti ang unang isuko ng punto ng teoritikal na sentral: "s mga oras na iyon ay sumasang-ayon kami na kumatawan at paghihigpit sa pangangailangan ng salapi, at yan ang pagbabago sa isa na hindi naipapahiwatig sa isang pagbabago sa mga iba.”[^39] ganito rin: + +> [t]ang paghahawak sa ganyang salapi at isang anyo ng pag-iimpok na hindi nagpapahiwatig na sa pagtataas sa mga kailngan sa salapi ay magkatulad sa isang pagtatas sa kabuuang ipon. Ang pagtaas ng pangangailangan para sa pera ay maaaring kasasama ang isang lumiit na pangangailangan para sa paghawak ng ibang ari-arian, at hindi isang kabawasan sa pagkunsumo; kaya naman ay maaaari ring maging parte ng isang pagbabago sa pamamaraan ng pag-iipon nang walang pagbabago sa kabuuan ng pag-iipon.[^40] + +Gayunman, kubg ang isang napataas na pangangailangay para sa pera ay hindi makikilala ang isang pagtaas sa kabuuang pag-iipon, sa gayon ito ay imposible para panatilihin ito ay makapagbigay para sa isang malaking lawa ng paguutangang mga pondo at pagtaas ng kapital na pormasyon (isang haba ng istraktura ng produksyon). Samakatwid, upang iligtas ang paglago ng kanilang mga thesis sa pang-ekonomiyang paglago, kaagad na sumunod sa konsesyong Selgin at White na subukan ibalik muli sa pamamagitan nng pagtatalo na: + +> Gayunman [ang hindi makikilala ng oras na kagustuhan at perang pangangailangan sa kabila nito] upang mahawakan ang pera *ay* hawakan para sa *kinamamayaan*paggastos, kahit na*gaano katagal* ay hindi sumisinyales (at kadalasan ay hindi napagdedesisyunan sa pamamagitan ng paghawak sa pera). Ang paghawak ng pera para sa mamayang panggastos, sa halip na paggastos nito sa konsumo ngayon, ay hindi naiiba sa pagkonsumo sa hinaharap. Habang si Hoppe ay pinupunto, ang pangangailangan para sa mga sanga ng pera mula sa kaginhawaan ay pinahihintulutan ang isa na pagpibili "mamimili o gumagawa ng mga kalakal sa hindi tiyak *na hinaharap* na petsa." Kya marahil ang ating pagtatalo dito ay sa sobrang mga salita[^41] + +Sa kasamaang palad, ang suhesyon na ito ay hindi makita. Sa halip na isang berbal na umiwas, ang pagtatalo ay isang tunay na nag-aalala sa likas ng pera. + +Ito ay mahirap na hindi bigyang kahulugan ang dalawang naunang pahayag tulad ng pagsasalungat. Sina Selgin at White ay sinusubukan na tumakas mula sa konklusyon sa pamamagitan ng isang *pagtatangi* ng semantikong pagbabago, ibig-sabihin, sa paglalarawan ng pera bilang isang hinaharap na kalakal. Mahalagang, ang kanilang talakayan ay habang ang pagtaas ng pera na pangangailangan ay hindi nagsasabi ng pagtaas ng ipon, ito ay nagbibbigay ng gayunman para sa isang malaking pondong uutangin, dahil ang pera ay hinahawakan lang para gastusin "at sa hindi tiyak *na hinaharap* na mga petsa" (ang kanilang pagbibigay-diin), tulad ng sa pagtaas ng pangangailangan para sa pera ay lagi at sa parehong pagkakataon ay pagtaas sa pangangailangan para sa hinaharap na mga kalakal. [^42] Gayunpaman ang pera ay mapapakitang *hindi* isang hinaharap na kalakal. Sa katunayan, kapag ang pera ay nagastos - sa hinaharap - mawawala ang lahat ng kanyang gamit para sa kasalukuyang kapangyarihan. Mayroon lamang gamit habang at sa gayon ay hindi pa nagagastos, at ang kanyang katangian bilang isang kasalukuyang mahusay na panimula mula sa kabilang dako ng kondisyon ng tao ng *walang katiyakan*. [^43] + +Ang pagkakamali ay nag-uuri ng pera bilang isang magandang hinaharap na maaaring mabunyaf sa isang dalawang pamamaraan. Sa kabilang banda, negatibo, ito ay maaaring mapakita na itong isang palagay humahantong parin sa pagsasalungat. Sa pagsuporta sa kanilang sanaysay, Selgin at White ay nagsasabi na ang "paghawak ng pera para sa hinaharap na gastos, kaysa sa paggastos sa pagkunsumo ngayon, nagkakaiba ang pagkunsumo sa hinaharap," nagsasabi na ang paghawak ng pera ay nasasangkot ang pagpalit ng isang hinaharap na maganda (kasiya-siya) para sa isang kasalukuyan. Sa mga susunod na pangungusap inamin nila na ang perang hawak ay magagastos sa mga bagay na pangkonsumo o sa mga ginagawang bagay. Subalit sila ay nabigo na mapansin na pinapahiwatig din nito, tulad ng isang karagdagang kinahahatnan, na ang paghawak ng pera para sa hinaharap na gastos, kaysa sa paggastos nito sa produksyon ngayon, ang pagliban ng produksyon (at kaya naman ang hinaharap na konsumo) para sa hinaharap. Kung ang paghawak ng pera ay ililiban ang pagkonsumo at produksyon, gayunpaman, ito ay magiging imposible upang mapanatili na ang paghawak ng pera may gayon mamuhunan sa isang magandang hinaharap. Subalit tulad ng pagsasabi na walang magandang hinaharap kahit ano pa man, ang pera ay maaaring maging walang silbi. Sa pamamagitan ng implikasyon, kung ang pera ay walang silbi (at walang tao ang maaaring humawak ng pera kung ito ay walang halaga), sa gayon ang kayang halaga ay dapat maging isang magandang kasalukuyan. + +Sa kabilang banda, positibo, ang likas ng pera tulad ng isang paradigmatikal na kasalukuyang maganda ay maaaring matatag sa pamamagitan ng prakseyolohikal na patunay. Habang si Mises at Rothbard ay naipaliwanag, sa pangkalahatang punto ng balanse o, mas angkop, sa loob ng haka-hakang konstruksyon ng isang pantay na pag-ikot ng ekonomiya, walang pera ang umiiral. Sa lahat ng walang katiyakan sa pamamagitan ng pag-alis, ang lahat ay dapat tumpak na alam ang mga termino, panahon, at lokasyon ng lahat ng hinharap na mga palitan, at lahat ng mga palitan ay maaaring nakaayos ng naaayon at magkaroon ng porma ng direktang sa halip na hindi direktang pagpapalit. + +> Sa isang sitemang walang pagbabago na kung saan ay walang katiyakan anuman tungkol sa hinaharap, walang sinuman ang may kailangan humawak ng pera. Ang bawat indibidwal ay tumpak na alam kung anong halaga ng pera na kinakailangan nya sa anumang petsa sa hinaharap. Samakatwid siya ay nasa isang posisyon upang magpahiram ng lahat ng pondo na natatanggap niya sa paraan na ang mga utang ay hindi nababayaran sa petsa na kinakailangan niya sa kanila.[^44] + +Habang walang lugar para sa pera sa konstruksyon ng isang pantay na mag-ikot ng ekonomiya, gayunman, may mga umiiral sa loob ng balangkas na ito ang isang kasalukuyan at isang hinaharap, ngayon at mamaya, ang simula ng isang kilos at ang hinaharap na pagtatapos, mabilisang serbisyo ng kalakal na pangkonsumo (kasalukuyang kalakal) at ang hindi direktang serbisyo ng produksyon na kalakal (hinaharap na kalakal), ang isang istruktura ng produksyon, at ang pag-iipon at imbestigasyon, na kung saan, ang pagpapalit ng kasalukuyan laban sa hinharap na kalakal ay pinamamahalaan sa pamamagitan ng kagustuhan ng panahon. Kung ang anumang bagay, pinapatunayan muli na ang pera at ang pangangailangan para sa pera ay sistematikong hindi magkaugnay sa pagkunsumo, produksyon at kagustuhang panahon, at ang pinagmulan ng gamit ng pera ay dapat maging katiyakan na ang isa ay naiiba sa konsumong kalakal at prduksyon na kalakal. Ang pinagmulan ng paggamitng isang pangkonsumong kalakal ay direkta at kasalukuyang serbisyo, at ang pinagmulan ng paggamit ng mga kalakal ng prodyuser ay hindi direktang hinaharap na serbisyo. Ang pera, sa kabilang banda, ay maaaring makunsumo o magamit sa produksyon. Ito ay maaaring maging direktang kapaki-pakinabang (tulad ng kalakal ng mamimili) o hindi direktang magagamitad tulad ng isang sitwasyon sa hinharaop ng kalakal ng mamimili ( tulas ng sa kalakal ng prodyuser). Sa halip, ang paggamit ng pera ay dapat maging isang *hindi direkta ngunit kasalukuyang* maayos na serbisyo. + +Sa labas ng haka-hakang konstruksyon ng isang pantay na pag-ikot ng ekonomiya, sa ilalim ng hindi maiiwasan na kondisyon ng tao na walng katiyakan, kapag ang mga termino, panahon, at lokasyon ng lahat pagpapalit sa hinaharap ay hindi maaaring mahulaan ng sertitud, at kapag ang lahat ng kilos ay likas na teyorya at napapailalim sa mali, ang tao ay maiisip ang pangangailangang kalakal ay hindi na eksklusibo sa akawt ng kanilang mga gamit-halaga (kasalukuyan o hinaharap), ngunit dahil din sa kanilang halaga tulad ng *pagpapalitan sa medya* (para sa layunin ng muling pagbebenta). Nahaharap sa mga sitwasyon na kung saan, dahil sa kawalan ng doble na pagkakataon ng kagustuhan, ang isang direktang pagpapalit ay hindi posible, ang isang tao ay kayang mag suri ng kalakal sa kanilang akawt ng kanilang antas ng kakayahang maakapagbibili, at kayang magsa-alanhalang ng pagpapalit sa kahit kailan ang isang kalakal na makukuga ay mas mahal kaysa sa pagsuko, tulad ng pagtataglay na maaaring mangasiwa ng pagkuha ng direktang o hindi direktang magandang kapaki-pakinabang na kalakal at serbisyo. Bukod dito, dahil ito ay nag-iisang gumagawa sa isang katamtaman na pagpalit upang mapangasiwaan ang pagbili ng direkta at hindi direktang kapaki-pakinabang na kalakal, ang isang tao ay likas na gugustuhin angg pagkuha ng isang higit na mabibili at, sa limitasyon, makamundong mabibili sa katmtaman na pagpapalit para sa isang mababa o hindi makamundong mabibili, at tulad ng + +> [T]magkakaroon ng isang hindi maiiwasan na pagkahilig para sa isang mababang mabibili ng isang serye ng kalakal na ginamit tulad ng sa pagpalit ng medya para isa-isa na matanggihan hanggang sa huling nag-iisang kalakal ang matira, na kung saan ay makamundong magagamit bilang isang daluyan ng palitan; sa isang salita, pera. [^45] + +Selgin at White ay pamilyar sa Mangerian-Misesian na rekonstruksyon ng ebolusyon ng pera, syempre. Sila ay tila nabigo na makita, gayunpaman, ang tampok ng pera tulad ng pinakamadali at pinkamalapad mabibili na kalakal mula sa pagsasalin nito sa isang magandang hinaharap, nararapat ang pera at gayon ay bilang mabuting mahusay na angkop para pataasin ang kasalukuyang hindi tiyak at, bilang sa gayon, ang pinaka makamundong kasalukuyang kalakal ng lahat [^46] Kahit na ang tanging hindi direktang kapaki-pakinabang - sa bagay na ito tulad ng sa prodyuser na kalakal, at hindi tulad ng kahit anong kalakal na pangkunsumo - ang pera ay tumpak na nasa akawt ng kanyang kataasan ng paggamit ng isang pambihirang kasalukuyang kalakal - sa bagay na ito tulad ng kalakal na pangkunsumo, at hindi yulad ng kahit anong kalakal ng prodyuser. Dahil ang pera ay maaaring magamit para sa mabilisang pagtanggal ng pinakamalawak na hanay ng mga posibleng pangangailangan (o ang kasiya-siya ng pinakamalawak na hanay ng mga posibleng pagnanais), ito ay nagbibigay ng kanyang sarili ng pinakamahusay na tao na posibleng proteksyon (seguro) laban sa mga walang katiyakan; na kung saan, laban sa kanyang nababahala ng *sa hindi* paghula - ng *hindi* bilang tiyak yungkol-sa lahat ng kanyang hinaharap na pangangailangan at mithiin. Sa paghawak ng pera, ang may-ari ang nakakuha sa kasiya-siyang ng maaari na mabilis na matugunan, sa pagsulpot nila ng hindi inaasahan, ang pinakamalawak na posibleng saklaw ng hinanaharap na maaaring mangyari. + +> Sa pag-iingat ng paghawak ng pera ay nangangailangan ng sakripisyo. Upang mapalawak ng isang tao ang pag-iingat sa pera na nasa kanyang bulsa o ang balanse niya sa bangko, pinababayaan niya ang mabilisang pagkuha ng kalakal na kaya niyang makunsumo o magamit sa produksyon.[^47] + +Alinsunod dito, upang mapalawak na maramdaman niya ang tiyak tungkol sa kanyang hinaharap, ang isang tao ay gugustuhin na mamuhunan sa mamimili at prodyuser ng kalakal. Lamang ang lawak na nadarama niya ng hindi tiyak tungkol sa hinaharap magsasakripisyo ba siya ayon kay Mises; ibig sabihin, posible ba na gustuhin niyang mamuhunan sa lunas mula sa anumang pagkakabalisa na nararamdaman tungkol sa hindi tiyak na hinaharap na pagkunsumo - produksyon (kita-gastos) na disenyo. Samakatuwid, sa halip na pagsasaad ng kanyang pagtaas ng kahandaan para isakripisyo ang kasalukuyang kasiya-siya sa pagpapalit para sa hinaharap na kasiya-siya, ang isang pagtaas ng pangangailangan para sa pera ay pinapakita ng isang taong mas matindi ang nararamdaman sa hindi tiyak tungkol sa kanyang hinaharap; at sa halip na maging isang puhunan sa hinaharap, sa pagdadagdag nito sa kanyang balanseng pera na naglalahad ng isang puhunan sa kasalukuyang katiyakan (proteksyon) katapat ang isang hinaharap na nakikita tulad ng mababang katiyakan.[^48] + +Sa liwanag nitong prakseyolohikal na pagbabagong konstruksyon ng pera bilang isang katangi-tanging kasalukuyang kalakal, Selgin at White na buong positibong kaso para sa praksyunal na nakalaan na banko ay hinahayag nang magkamali. Kung ang mga bangko ngang mapaunlakan ang (hindi inaasahan) na pagpapataas ng pangangailangan para sa pera sa pamamagitan ng pansamantalang isyu ng dagdag na katiwalang medya (utang), habang si Selgin at White ay nagpapanukala, ito ay kayang magkaroon ng tanging nakakaantala at hindi pantay na epekto. Kung at sa gayon habang ang pagtanggap na tugon sa parte ng bangko ay hindi inaasahan, ang interes na singil ay maaring mabawasan pansamantalang mababa kaysa sa natural na taas, ang pamumuhan ay maaaring tumaas, at ang struktura ng produksyon ay maaaring mapabaha. Gayunpaman ang resulta nito ay sa panimula at kontra sa mga pampublikong napakita na kagustuhan. Ang publiko ay nararamdaman na ang hinaharap bilang mas (papataas) walang katiyakan at, nang naaayon, sa pagsisikap upang mapataas ang sukat ng paghawak ng pera at nang sa gayon pagbibigay ng mga presyo ng hindi perang kalakal pababa at nararapat na pataasin ang kapangyarihan ng pagbili kada yunit ng pera, ay layunin sa pagbibigay para sa mas (papataas) ng kasalukuyang proteksyon laban sa walang katiyakan. Upang gumawa ng karagdagan na mapagkukunan para sa hinaharap ay ang pagpapahayag ng *mababa* pampublikong walang katiyakan (sa halip na mas), at sa gayon ang pagtayo sa krus-layunin para sa aktwal na kahilingan ng publiko at nagpapahiwatig ng isang sistematikong maling paglalaa ng mga mapagkukunan (upang maihayag sa isang bum-bast na siklo). At sa anumang kaso, kahit na sa pagtanggap ng pera ng bangko ay nagsusuplay ng mataas ay lubusang umasam at ang struktura ng produksyon ay hindi masyadong mapapahaba, anumang pagtanggap ay maaaring ring maging panggulo, dahil—kahit na sa paglayo mula sa hindi maiiwasan muling pamamahagi ng mga resulta—ito ay maaari lamang *maantala* ang pagdating ng mga ninanais na layunin. Upang mas maprotektahan laban sa mga pinaghihinalaang walang katiyakan, ang mga presyo ay dapat mapunta at ang kapangyarihan ng pagbili ng pera ay dapat tumaas. Sa isang karagdagan ng agos ng pera, hinto nito kaya ngunit mas *matagal* bago ang layunin ay maisagawa.[^49] + +### Ang huling Paalala: Ilang mga Maling Analohiya + +Sa liwanag ng pangunahing pagkaka-iba sa pagitan ng ari-arian (pera) at titulo ng ari-arian (pamalit sa pera) ay naipaliwanag sa naunang bahagi ng artikulo ito at ang pagtalikod sa elusidasyon ng pera tulad sa isang kakaibang kasalukuyang kalakal, may ilang mga analohiya ang laging nagagamit sa tangkang pagbibigay-katwiran sa praksyunal na nakalaang bangko ay maaari maging wakas na ipapamahagi ng isang pagkakamali. Kahit na tamang makilala ang mga ito sa pagitan ng titulo ng ari-arian (tiket) at ari-arian, ang lahat ng minungkahing analohiyang ito—sa pagitan ng praksyunal na bangkong nakalaan sa isang kamay at sobrang booked na airline, praksyunal na nakalaan na paradahan, mga loto, at ang seguro sa kabilang kamay—ay nabigo para makilala ng maayos ang pangunahing pagkakaiba sa pagitan ng kasalukuyan at hinaharap na kalakal. + +Ang may-ari ng isang titulo ay nagmamay-ari ng pera sa isang kasalukuyang kalakal (pera na ari-arian)—ay isang hindi direkta ngunit madalian na pagbibigay ng kalakal na serbisyo. Ang praksyunal na nakalaan na tagabangko ay natagpuang nagkasala ng pandaraya; siya ay lumabas at binenta ang karagdagan na titulo sa isang hindi nagbabago na dami ng pera na ari-arian. Sa natatanging kaibahan; ang may-ari ng isang airline na tiket ay nagmamay-ari ng isang magandang hinaharap. Samakatuwid, sa sobrang paglalaan *ngayon* (ngayon) ng isang paglipad para sa hinaharap na petsa (bukas), ang isang airline ay hindi posible na makagawa ng pandaraya ngayon (ngayon). Ang pandaraya ay hindi mangyayari hanggang bukas, kapat ang mga tiket ay dapat maging aktwal na makuha, at tanging kung ang airline ay gayon hindi kayang pasayahin ang bawat at lahat ng may hawak ng tiket. Sa katunayan, ang mga airline ay karaniwang ginagampanan ang kanilang kontraktwal na obligasyon; ang bawat may hawak ng tiket ay tiyak na may isang upuan sa nakatakdang paglipad, dahil ang airline ay handa para magbayad sa lahat ng sobrang nagmamay-ari ng tiket, ibig-sabihin, upang mabili muli ng kanyang tiket sa isang presyo (sa pamamagitan ng pagpalit ng ibang kalakal) na ang humahawak ay tinuturing na mas mahalaga kaysa sa kanyang kasalukuyang upuan sa eroplano. At ang tiyak, walang eroplano ang karaniwang magbenta ng higit ng spot-tiket (titulo sa upuan ngayon, ibig-sabihin ay, kasalukuyang mga kalakal) at magtalaga ng dalawang tao para sumakop sa pagkaparehong upuan, na kung saan ay mahalaga kung anong praksyonal na bangkong nakareserba ay naghahalaga nito. + +Gayundin, ang may-ari ng isang praksyunal na sakop ang permiso ng paradaan (mayroong mas higit na permiso kaysa sa espasyo ng paradaan) ay hindi nagmamay-ari ng isang kasalukuyang kalakal. Siya ay may karapatan para sumali sa isang tukoy na tagal ng panahon sa pauli-ulit ng paghahanap para sa espasyo ng paradaan. Ang may-ari ng paradahan ay hindi posibleng makagawa ng anumang pandaraya sa pagbenta ng kanyang permiso, maliban kung siya ay tatanggi para sa isang balidong may-ari ng permiso habang mayroong bakanteng espasyo ang makukuha, o kung babaguhin niya ang kontraktwal na kasunduan sa mga patakaran ng laro; ibig-sabihin, kung siya ay nakipagkasundo na ilimbag hanggang sa 200 na permiso, halimbawa, ngunit sa totoo ay 300\. Ang may-ari lamang ng isang espasyo ng tiket na paradahan, o ang may-ari ng isang nakalaan ng espasyo ng paradahan, kung sino ang mga may-ari ng isang kasalukuyang kalakal; at, syempre, sa katangian ay walang sobrang pagbebenta ng puwang na lugar o nakareserbang paradahan. + +Ang parehas na dahilan ay angkop sa kaso ng loto. Ang may hawak ng isang tiket ng loto ay hindi nagmamay-ari ng anumang kasalukuyang kalakal. Siya ay nagmamay-ari ng karapatan para sumali sa isang palabunutan ng tukoy na mga premyo, na kung saan ito ay sariling naiintindihan sa lahat ng bumubili at nagbebenta—tulad ng likas sa isang katangian ng isang loto—na mayroon na—at dapat na—maraming tiket kaysa sa premyo. Ang opereytor ng loto ay hindi posible na gumawa ng anumang krimen, maliban kung siya ay nagkamali sa pagkuha ng nanalong tiket sa ipinangakong premyo o palihim na baguhin ang nasabing mga patakaran ng laro. Kung ito ay bihirang mga kaso, ito ay praktikal na hindi maririnig na ang isang loto ay maaaring malimbag na mas marami kaysa sa isang nanalong tiket para sa isa at parehong premyo (kasalukuyang kalakal), na kung saan maaari maging mapalinlang, syempre, at kung nasaan ay mahalaga sa anong praksyunal na bangkong nakalaan. + +Sa huli, ang minungkahing analohiya sa pagitan ng praksyunal na bangkong nakalaan at segura na napabulaanan na napahiwatig sa paalala 46 sa itaas, hingil sa relasyon sa pagitan ng panganib at seguro sa kabilang banda at walang katiyakan at ang pera sa kabilang banda. Hindi tulad ng may-ari ng pera, ang may-ari ng isang patakaran ng seguro ay hindi nagmamay-ari ng kasalukuyang ngunit isang magandang hinaharap. Ang isang kompanya ng seguro ay maaaring hindi matugunan ang mga obligasyon nito sa ilang sa hinaharap na panahon, at ang isa ay maaari dumating upang sa pagpapasya na ito ay nakasali sa isang sobrang pagbebenta ng mga tiket. Gayunman, ito ay imposible na sabihin na ang isang krimen ay nagawa na ngayon, sa sandali kung kailan ang patakaran ng seguro ay nabili, dahil ang kalakal ay nabili sa pamamagitan ng isang ahensya ng seguro ay isang hinaharap. Sa Malinaw na kabaligtaran, ang may-ari ng isang tiket na pera ay ang may-ari ng isang kasalukuyan na kalakal, at ang bawat sobrang pagbibigay ng mga tiket para sa kasalukuyang kalakal ay mula sa masyadong pasimula—biglaan at madalian—mapanlinlang, at alinsunod ay salungat sa mga etika ng pamilihan. + +[^39]: Selgin at White, "Sa Pagtatanggol ng Pidusiyari Medya," p. 102. + +[^40]: Ibid., p. 103 + +[^41]: Ibid., p. 102. + +[^42]: Ang tingin nina Selgin at White dito ay halos katulad kay Keynes (*Ang Karaniwang Teyorya,* pp. 293-94), na kung saan binigyan-diin niya na "ang kahalagahan ng mahalagang daloy ng pera mula sa pagiging ugnay sa pagitan ng kasalukuyan at hinaharap," at ang katangian ng pera nilang "higit sa lahat, ang isang banayad na aparato para sa pag-uugnay ng kasalukuyan at ng hinaharap." + +[^43]: Ipagpalagay natin sa ibang paraan: sa halip na, kay Selgin at White ("Sa Pagtatanggol ng Pidusiyari Medya," p. 102) sinasabi, na "ang pangangailangan sa pinagmulan ng pera mula sa kaginhawaan ay pinapahintulutan ang isa sa pagbili ... mga kalakal at walang katiyakan *hinaharap* na mga petsa," ang pangangailangan para sa pinagmulan ng pera mula sa kaginhawaan ay pinapahintulutan ang isa sa pagbili ng mga kalakal sa *walang katiyakan* na hinaharap na mga petsa. + +[^44]: Mises, *Ang kilos ng tao*, p. 249. + +[^45]: Mises, * Ang Teyorya ng Pera at Utang*, pp. 32-33. + +[^46]: Sa katunayan, ang isa ay maaaring magtaka kung papaano sina Selgin at White ay posibleng hindi mapansin ang katangian ng pera bilang isang kakaibang kasalukuyang kalakal. Pagkatapos ng lahat, ang interes na singil bilang pinaka nakikitang mga palatandaan hindi pangkaraniwang panahon pagtatangi ay naihahayag sa mga tuntunin ng *pera*. + +[^47]: Mises, *Ang kilos ng Tao*, p. 430\. Ang termino ng walang katiyakan ay nagagamit dito sa kanyang teknikal na kahulugan ayon kay Frank H. Knight (*Panganib, Walang katiyakan, at Tubo* [Chicago: Unibersidad ng Chicago Press, 1971], esp. kab. 7) at Mises (*Kilos ng Tao*, esp. kab. 6); ibig sabihin, bilang isang katiyakang kategorya mula sa halimbawang panganib ng posibilidad na klase; gayundin si Hoppe ("Sa Katiyakan at Walang katiyakan, O: Paano ang makatwiran magiging ang ating inaasahan?" *Isang Pagsusuri ng Austrian Ekonomiks* 10, blg. 1 [1979]: 49-78). Sa gayon bilang ang isang tao ay nahaharap sa isang mapanganib na hinaharap, hindi niya kailangan na humawak ng pera. Upang masiyahan ang kanyang hangarin para maprotektahan laban sa mga panganib, siya ay maaari sa halip na bumili (o gumawa) ng seguro. Ang isang bumibili ng seguro ay nagpapakita sa pamamagitan ng kanyang pagbili na siya ay sa katuyan *tiyak* tungkol sa ilang pangyayari sa hinaharap. Samakatuwid, sa pagbabayad ng premyum, siya ay nagsasakripisyo ng isang kasalukuyang kalakal para ipagpalit sa isang hinaharap (bayad sa pangyayari ng aktwal na panganib-pinsala) at sa gayon ay makapag-ambag at mamuhunan sa isang pisikal na istruktura ng produksyon. Sa partikular, ang kanyang premyum ay nagiging kinakatawan sa isang struktura ng produksyon na napapanatili sa pamamagitan ng kanyang ahensya ng seguro. Sa natatanging kaibahan: sa gayon habang ang isang tao ay humaharap sa walang katiyakan, medyo literal *hindi tiyak* tungkol sa kanyang hinaharap, ibig sabihin, kung ano ang mangyayari sa kanya at kailan. Samakatuwid, upang maprotektahan laban sa walang katiyakan, hindi niya posible na mamuhunan sa anumang mabuting hinaharap. Ang tanging kasalukuyang kalakal ang maaaring masigurado laban sa mabilisang pagsulpot— hindi mahuhulaan na—mga pangyayari. O maaari na mamuhunan sa (kasalukuyang) konsumong kalakal (para sa mundong ito ay nangangahulugan na siya ay talagang naramdaman ang tiyak tungkol sa partikular na likas ng kanyang hinharap na mga mangyayari). Tangi lamang ang isang daluyan ng palitan, sa akawnt ng kanyang mataas na pagbebenta, masisigurado ba niya laban sa mga hinaharap ng isang walang katiyakan na katangian. Samakatuwid, bilang isang seguro ay ang presyo na dapat maging bayad para sa proteksyon laban sa mga panganib, kaya ang hinahawakan na pera ay ang presyo na dapat mabayaran para sa proteksyon laban sa walang katiyakan. Tignan din ang mga sumusunod na pang-huling talaan sa ibaba. + +[^48]: Sina Selgin at White ay hindi tinaas ang tanong ng *bakit* ang mga pagbabago sa pangangailangan para sa pera ay nagaganap, at hindi pumapasok sa kanilang tunay—na maykroekonomik—mga mapagkukunan; sa gayon, ang mga pagbabago sa isang indibidwal ay napapailalim sa mga pagsusuri ng kasalukuyang nararamdaman sa sariling walang katiyakan. Sa kabaligtaran, na kung saan pinapakita nila ang mga pagbabago sa pangangailangan para sa pera habang tila pananamlay at hindi maipaliwanag na mga pangyayari, Si Mises ay nagsasabi ng tahasan at matigas tungkol sa mga hindi makatwiran na katangian: + +> Ang bentaha at hindi bentaha na nagmumula sa paghawak ng pera ay hindi obhektibong salik na kung saan ay maaaring direktang naiimpluwensiyan ang laki ng hinahawakang pera. Sila ay nilalagay sa proporsiyon sa pamamagitan ng bawat indibidwal at tinitimbang laban sa iba. Ang bunga ay isang subhektibong paghatol ng halaga, binibigyang kulay sa pamamagitan ng katangian ng indibidwal. Ang iba't ibang tao at sa parehong tao sa magkaibang panahon ay pinapahalagahan ang parehong obhektibong katotohanan sa isang magkaibang paraan. Tulad ng sa kaalaman ng kayamanan ng isang tao, at ang kanyang pisikal na kondisyon ay hindi nagsasabi sa atin kung gaano niya kayang maging handa para gumastos para sa pagkain ng isang tiyak na masustansiya, sa kaalaman tungkol sa datos tungkol sa isang materyales na sitwasyon ng tao na hindi kaya para gawing tiyak na pagpapahayag tungkol sa laki ng kanyang hinahawakang pera. (Mises, *Kilos ng tao*, p. 430) + +[^49]: Binubuod ni Mises: + +> Ang paggamit mg serbisyo ng pera ay napapagana sa pamamagitan ng taas ng kanyang kapangyarihan ng pagbili. Walang sinuman ang gugustuhin na magkaroon sa kanyang hinahawakang pera ang isang tiyak na bilang ng piraso ng pera o isang tiyak na bigat ng pera; ang gusto niya ay mapanatili ang isang hinahawakang pera ng isang tiyak na halaga ng kapangyarihan ng pagbili. Bilang operasyon ng pamilihan ay may kaugaliang upang malaman ang pangwakas na estado ng kapangyarihan ng perang pagbili sa isang taas kung saan ang suplay ng at ang pangangailangan para sa pera ay nagtutugma, walang magiging kalabisan o isang kakulangan ng pera. Ang bawat indibidwal at sa lahat ng indibidwal na magkakasama lagi magtamasa ng lubos na pakinabang na kung saan maaari silang magnais mula sa hindi direktang pagpapalit at ang gamit ng pera, kahit pa na ang kabuuang dami ng pera ay malaki o maliit. Ang pagbabago sa kapangyarihan ng pagbili ng pera ay nakagagawa ng pagbabago sa disposisyon ng kayamanan sa iba't ibang miyembro ng lipunan. Mula sa punto ng pananaw ng tao na sabik na mapayaman sa pamamagitan ng pagbabago, ang suplay ng pera ay maaaring matawag na hindi sapat o labis, at ang pagnanasa para sa ganoong karagdagan ay maaaring magbunga sa mga patakaran na disenyo na mapapalabas tungkol sa perang panghikayat ng pagpapalit sa kapangyarihan ng pagbili. Gayunman, ang serbisyo na kung saan ang perang nagagamit ay maaring mapagbuti o ayusin sa pamamagitan ng pagbabago ng suplay ng pera. Maaaring lumabas ang labis o ang isang kakulangan ng pera sa isang inbidwal na panghahawak ng pera. Ngunit ang gayong kondisyon ay maaaring malutas sa pamamagitan ng pagtaas o pagbaba ng pagkonsumo o pamumuhunan. (Siyempre, ang isa ay hindi dapat maging biktima ng tanyag na pagkalito sa pagitan ng pangangailangan para sa pera para sa hinahawakang pera at ang kagustihan para sa mas maraming kayamanan.) Ang dami ng pera handa sa buong ekonomiya ay laging sapat upang siguraduhin para sa sinumang na ang pera ay kaya at magagawa. (Mises, *Kilos ng tao,* p. 421) \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch08.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch08.md new file mode 100644 index 000000000..b89211e37 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch08.md @@ -0,0 +1,55 @@ +## Sosyalismo: Isang Ari-arian o Problema sa Kaalaman? + +### + +Sa serye ng kamakailang mga artikulo sa *Review of Austrian Economics*, sinimulan ni Joseph Salerno na huwag pagsama-samahin ang kadalasan na pinagsamang ekonomiya at mga teorya ng lipunan ni Ludwig von Mises and Friedrich A. Hayek. Partikular, ipinakita niya na ang kanilang mga pananaw tungkol sa sosyalismo ay kitang-kita ang pagkakaiba, at siya ay nakipagtalo tungkol sa epekto ng orihinal na argumento ni Mises sa tinatawag nilang debate sa pagkalkula ng sosyalista na tinatama noon at sa huli ay 'di na rin binago pa, kung saan ang pagkakaiba ng ambag ni Hayek sa debate na naglalaman ng pagkakamali mula simula at nagdagdag ng pagkalito. Ang mga sumusunod na dapat tandaan ay magbibigay ng dagdag suporta sa sanaysay ni Salerno. + +Ang tanyag na pagkalkula sa argumento ni Mises ay isinasaad ito: Kung walang pribadong ari-arian sa lupa at ibang mga kadahilanan sa produksyon, samakatuwid wala ring presyo ng merkado para sa kanila. Samakatuwid, ang kalkulasyon ng ekonomiya, ito ay ang paghahambing ng inaasahang kita at inaasahan ding gastos na ipinapakita sa pamamagitan ng isang karaniwang tipikal na lebel ng palitan (na nagpapahintulot sa *cardinal* na nagpapatakbo sa isang trabaho na siyang nag-aanalisa at nagtatago ng talaan na may kinalaman sa estado ng pinansyal nito), ay literal na imposible. Ang masaklap na pagkakamali ng sosyalismo ay ang kawalan ng pribadong pagmamay-ari sa lupa at mga kadahilanan ng produksyon, at sa hiwatig nito, ang kawalan ng kalkulasyon ng ekonomiya. + +Para kay Hayek, ang problema ng sosyalismo ay hindi ang pagkukulang sa ari-arian kundi ang kakulangan sa kaalaman. Ang kanyang ginawang sanaysay ay malaki ang pagkakaiba sa ginawa ni Mises.[^1] Para kay Hayek, ang matinding pagdaloy ng sosyalismo ay ang katotohanan na ang kaalaman, partikular "ang kaalaman na partikular sa kalagayan ng oras at lugar", ay umiiral lamang sa malawakang pagkalat ng uri bilang personal na pag-aari ng iba't-ibang indibidwal; samakatuwid, ito ay *praktikal* na imposible para makabuo at makaproseso ang lahat na umiiral na kaalaman sa isip ng isang sosyalistang sentral na gumagawa ng plano. Ang solusyon ni Hayek ay hindi ang pribadong pagmamay-ari kundi ang desentralisasyon ng paggamit ng kaalaman. + +Subalit, ito ay tunay na walang saysay na sanaysay. Una, kung ang sentralisadong paggamit ng kaalaman ay isang problema, sa gayon, ito ay mahirap ipaliwanag kung bakit may mga pamilya, samahan o organisasyon at mga kumpanya at kung bakit sila ay hindi nakakaranas ng problema na parehong kinahaharap ng sosyalismo. Mga pamilya at kumpanya ay may kinalaman din sa sentral na pagpaplano. Ang ulo ng pamilya at ang may-ari ng kumpanya ay gumagawa rin ng mga plano na siyang pinagsasama-sama ang paggamit ng ibang tao na maaari nilang gawing pribadong kaalaman, datapuwa't, ang mga pamilya at mga kumpanya ay 'di kinilala upang ibahagi ang mga problema ng sosyalismo. Para kay Mises, ang obserbasyong ito ay pinakita nang walang kahirap-hirap: sa ilalim ng pribadong pagmamay-ari ng sosyalismo ay *wala*, kung saan ang bawat pamilya at mga pribadong kumpanya ay *nakabase* sa bawat *institusyon* ng pribadong pagmamay-ari. Gayon pa man, para kay Hayek ang magandang daloy ng pagpapatakbo ng mga pamilya at mga kumpanya ay isang palaisipan dahil sa kanyang ideya ng isang ganap na desentralisadong lipunan sa bawat tao na gumagawa ng kanyang sariling mga desisyon base sa kanyang natatanging kaalaman sa iba't-ibang sitwasyon, ito ay 'di mapipigilan ng kahit anong planong sentral o "supraindividual" (panlipunan) na pamantayan (tulad ng institusyon ng pribadong ari-arian). + +Pangalawa, kung ang *desideratum* ay maaaring sabihin na ang desentralisadong paggamit ng kaalaman sa lipalunan, samakatuwid, ito ay mahirap ipaliwanag kung bakit ang mga problema ng sosyalismo ay pangunahing pagkakaiba sa mga kinaharap ng kahit anong uri panlipunang organisasyon. Ang *bawat* organisasyon ng tao, na binuo bilang kung ano ito ng magkakaibang indibidwal, 'di mababago at 'di maiiwasan ang paggamit ng desentralisadong kaalaman. Sa sosyalismo, ang desentralisadong kaalaman ay magagamit kundi ng mga pribadong kumpanya o kabahayan. Tulad ng isang kumpanya, ang sentral na plano ay umiiral sa ilalim ng sosyalismo, na nakapaloob sa pagpigil ng planong ito, ang mga manggagawang sosyalista at mga empleyado ng kumpanya ay gumagamit ng kanilang sariling desentralisadong kaalaman sa iba't-ibang pagkakataon ng oras at lugar para maipatupad at mailabas ang plano. Para kay Mises, ang lahat ng ito ay ganap na malapit sa punto. Sa loob ng analitikal na balangkas na isinagawa ni Hayek, walang pagkakaiba sa pagitan ng sosyalismo at ng isang pribadong korporasyon na umiiral. Kaya naman, wala nang magagawang pang pagkakamali sa sosyalismo kumpara sa pribadong kumpanya. + +Maliwanag, ang ginawang sanaysay ni Hayek ay tungkol sa sentral na problema ng sosyalismo ay walang saysay. Ano ang kategoryang tumutukoy sa sosyalismo mula sa mga kumpanya at mga pamilya ay *hindi* ang pag-iral ng sentralisadong kaalaman o kakulangan ng paggamit ng desenyralisadong kaalaman, ngunit kundi ang kawalan ng pribadong pagmamay-ari, at kaya naman, sa mga presyo. Sa katunayan, minsan nang pinagkunan ng impormasyon ni Mises at ng kanyang orihinal na kalkulasayon ng argumento, si Hayek at may mga pagkakataon na naiisip niya rin ito. Ngunit ang pagsubok na iugnay ito sa kanyang sariling sanaysay kasama ng kay Mises at nang sa gayon, magbigay ng bago at mataas na pagbuo ng teorya ay nabibigo. + +Ang pagbuo ng Hayekian ay naglalaman ng mga sumusunod ng pinagsamang proposisyon: "Pampangunahin, sa sistema kung saan ang kaalaman ng mga may katuturang tunay na nangyayari ay laganap sa maraming mga tao, ang mga presyo ay maaaring magsilbing tulay sa magkahiwalay na pagkilos ng magkakaibang mga tao" at "ang sistema ng presyo" na nagsisilbi bilang "isang mekanismo para sa pakikipag-ugnayan ng impormasyon". [^2] Habang ang pangalawang bahagi ng proposisyong ito ay tinamaan ang isa bilang malabong Misesian, ito ay kahit ano ngunit malinaw kung paano ito ay may ugnayang lohikal sa nauna, maliban sa pamamagitan ng mailap na asosasyon ng mga "presyo" kasama ang "impormasyon" at "kaalaman". Subalit, ang asosasyon na ito ay mas higit na semantikong panlalasi kaysa mahigpit na argumentasyon. Sa isang banda, ito ay ligtas na sabihin na ang mga presyo bilang nagdadala ng impormasyon. Kanilang ipinapaalam ang tungkol sa lumipas na palitan, ngunit ito ay hindi lohikal na may kinalaman para masabi na ang sentral na problema ng sosyalismo ay ang kakulangan ng *kaalaman*. Ito ay susundin lamang kung ang mga ay ganap *na* impormasyon. Gayon pa man, hindi ito ang kaso. Ang mga presyo ay nagdadala ng kaalaman, ngunit sila ay ang palitan ng proporsyon ng iba't-ibang kalakal, na kinalabasan mula sa mga boluntaryong interaksyon ng mga magkakaibang indibidwal *nakabase sa institusyon ng pribadong pagmamay-ari*. Kung wala ang institusyon ng pribadong pag-mamay-ari, ang impormasyon na dala ng mga presyo ay sadyang 'di iiral. Ang pribadong pagmamay-ari ay kailangan ang kondisyon—*die Bedingung der Möglichkeit*—ng kaalaman kaugnay ng mga presyo. Samakatuwid, ito lamang ang wastong pagtatapos, tulad ng ginawa ni Mises, na ito ay ang kawalan ng institusyon ng pribadong pagmamay-ari na siyang bumubuo ng suliranin ng sosyalismo. Para masabi na ang suliranin ay isang kakulangan ng kaalaman, tulad ng ginawa ni Hayek, ay lituhin ang dahilan at epekto, o tanggapin ito bilang totoo at ang kalalabasan. + +Sa kabilang banda, ang pagkakakilanlan ni Hayek ng mga "presyo" at "kaalaman" ay may kinalaman sa isang mapanlinlang na pagwawasto. Hindi lamang ang pagkabigo ni Hayek para matukoy ang pagitan ng kung ano man ang maaaring itawag sa instotusyonal na kaalaman —impormasyon na kailangan para sa pag-iral ng isang institusyon (tulad ng kaalaman ng mga presyo na nangangailangan ng pribadong pagmamay-ari)—at *raw or extra-institutional knowledge*—tulad ito ng isang puno ng oak, gusto ko ang mga mani, o mga ibon na maaaring lumipad. Bukod dito, nabigo si Hayek na mapansin na ang kaalaman ng mga presyo ay malayo ang pagkakapareho sa tulad ng kaalaman na umiiral na kanyang pinaniniwalaan na responsable para sa "imposibilidad na praktikal" ng sosyalismo at sentral na pagpaplano. Ano ang dahilan kung bakit imposible ang pagpaplanong sentral, ayon kay Hayek, isa ang katotohanan na bahagi ng kaalaman ng tao ay umiiral lamang bilang mahalagan *pribado* ng impormasyon: + +> ang bawat indibidwal ay mayroong ilang kalamangan na pangkabuuan sa iba dahil inaasam niya ang natatanging impormasyon na siyang kapaki-pakinabang na maaaring gamitin, ngunit ang paggmit ay maaaring gawa lamang sa kung ang mga desisyon ay nakadepende dito at natira sa kanya o gawa sa kanyang aktibong pakikipagkooperasyon.[^3] + +Habang ito ay tunay na totoo na tulad ng kaalaman ay umiiral, at habang ito ay totoo din na ang natatanging pribadong kaalaman ay kailanman, 'di magiging sentralisado (nang walang mawawalang impormasyon), ito ay tulad lang din ng tiyak na *hindi* totoo na ang kaalaman sa mga presyo ay babagsak sa kategoryang ito ng natatanging *pribadong* impormasyon. Para makasiguro, ang mga presyo ay "mga presyo na ipinambayad sa partikular na mga oras at mga lugar", ngunit hindi sila nito ginanagawang pribadong impormasyon sa pagpapakahulugan ng Hayekian. Sa kabilang banda, ang impormasyon ay dala gamit ang *mga presyo* ay *pampublikong* impormasyon, dahil ang mga presyo—*qua* obhektibong palitan ng proporsyon—ay *totoo* ng mga pangyayari. Ito ay maaaring *mahirap* na malaman na ang lahat ng mga presyong pambayad sa isang tiyak na petsa at lokasyon, tulad na lamang na ito'y maaaring mahirap malaman na ang bawat pisikal na lokasyon ng tao sa kahit anong binigay na oras. Ngunit, ito ay halos *imposible* na malaman alinman sa isa, at gamit ang kasalukuyang teknolohiya ng kompyuter, ito ay marahil na mapadali. Sa kahit anong kaso, bagama't 'di ko man alam ang lahat ng iyong nalalaman, *at lahat ng aking alam ay di mo rin nalalaman*, wala nang iba pang magiging probema kung pareho nating gagamitin ang impormasyon tungkol sa *presyo* kaysa sa pareho nating aalamin ang resulta ng larong Baseball. Kaya naman, ang presyo na dala ng kaalaman ay *maaaring maging sentralisado*. Ganoon pa man, kung ang impormasyon ng presyo ay pampublikong impormasyon at maaaring maging sentralisado, pagkatapos, ayon kay Hayek sa kanyang tesis na ang problema sa sosyalismo ay nag-uugat sa walang kakayanan na sumubok na isentralisado ang tunay na hindi sentralisado at pampribadong kaalaman, ito ay maaaring masundan ng pagkawala ng presyo, at kaya ang mga pampribadong pagmamay-ari ay *walang kayang gawin* sa kalagayan ng sosyalismo. Kung hindi, kung may isang gumiit kay Mises na ang pagkawala ng pampribadong pagmamay-ari, at ang presyo ay *gagawa* at may kayang gawin sa kalagayan ng sosyalismo, ang ambag ni Hayek sa debate ng sosyalismo ay kailangan itapon bilang mali, nakalilito, at walang kaugnayan. + +Ang maling pananaw ni Hayek sa kalikasan ng sosyalismo ay nagpakilala na pangunahing lamat sa kanyang pag-iisip, lumaganap hindi lamang sa ekonomiya kung hindi partikular din sa kanyang politikal na pilosopiya: ang kanyang sobrang subhektibismo. Hayek, bilang natala at babanggitin *ang pagkainis* ng kanyang madaming tagasunod, ay nakumbinse na "marahil ay walang pagmamalabis na sabihin na ang bawat pagsulong sa mga importanteng teoryang pang-ekonomiya sa lumipas na daang taon ay higit pang hakbang sa pagiging konsistent na aplikasyon ng subhektibismo."[^4] habang ito'y maaaring totoo, ito'y hindi lohikal na masusunod na sa bawat higit pang pagsulong patungo sa subhektibismo ay magreresulta rin sa pagsulong ng teoryang pang-ekonomiya. Ganoon pa man, ang konklusyon ay tila ginawa ni Hayek at kaya naging tampok na halimbawa sa paglalarawan ng kanyang kasinungalingan. + +Mises, at ang kanyang hakbang ay lubhang mas malinaw Murray N. Rothbard, ipinalagay na ang ekonomiya ay bilang isang agham ng *aksyon* ng tao. Ang aksyon ay mayroong dalawang hindi mapaghihiwalay na mga aspeto: ang subhektibong aspeto (ang aksyon ay may talino, ang aksyon ay mauunawaan) at ang obhektibong aspeto (ang pag-aksyon ay palaging pag-aksyon na may mga kasamang totoong bagay at pisikal na mga bagay). Alinsunod dito, ang pang-ekonomiya at politikal na pilosopiya nina Mises at Rothbard ay hindi kailanman matibay, at ang kanilang mga kategorya at mga teorya ay walang duda na nagtataglay ng katotohanan, operasyonal na kahulugan: pampribadong ari-arian, paghahati ng trabaho base sa pribadong ari-arian, produksyon, direkta at hindi direktang pagpapalitan, at ang sapilitang panghihimasok sa mga pribadong pagmamay-ari at produksyon at pakikipagpalitan tulad ng pagbubuwis, panlilinlang, pagsasabatas, at regulasyon. + +Sa natatanging pagkakaiba, si Hayek ay naligaw sa iba't ibang antas ganoon din si Israel Kirzner at si Ludwig Lachmann ay nakita na ang ekonomiya ay bilang isang agham sa *kaalaman* ng tao. Alinsunod dito, ang mga kategorya at mga teorya ni Hayek ay tumutukoy bilang isang purong subhektibong penomena at walang duda na mailap o hindi tunay. Siya ay hindi nag-aalala tungkol sa pagkilos sa mga bagay bagkus sa kaalaman at kamangmangan, ang paghahati, pagkakawatak-watak, at ang pagpapalaganap ng kaalaman, pagiging alerto, pagdiskubre, pagkatuto, at ang koordinasyon at pagkakalayon ng mga plano at ekspektasyon. Ang panlabas (pisikal) na mundo at totoong (materyales) kaganapan ay halos mawala na ng tuluyan mula sa kanyang sariling pananaw. Ang kategorya ni Hayek ay tumutukoy sa *mental* na estado ng kapakanan at relasyon, ay ganap na nahiwalay at nagtugma sa *kahit ano mang * totoong estado at kapakanan at pangyayari. + +Pinaka tumatak at nakagagambala ay ang sobrang subhektibo na nagresulta sa politikal na pilosopiya ni Hayek. Ayon sa tradisyon ng pilosopiyang politikal na matagal nang nabubuhay na ibinahagi nina Mises at Rothbard, ang kalayaan ay tumutukoy sa kalayaang mag may-ari ng pribadong ari-arian at mangasiwa ng totoong ari-arian, at ang pagpigil ay ang pagsisimula ng mga pisikal na pinsala sa mga pribadong ari-arian ng iba. Sa iba pang pagkakaiba, tinukoy ni Hayek na ang kalayaan ay ang " estado na kung saan ang lahat ay kayang gamitin ang kanilang *kaalaman* at para sa kanilang sariling *mga layunin*,"[^5] at ang pagpigil ay nangangahulugang "tulad ng pagkontrol sa kapaligiran o kalagayan ng tao sa pamamagitan ng iba, para maiwasan ang lubhang kasamaan, siya ay pinilit na kumilos na hindi alinsunod sa kaugnay niyang plano bagkus paglingkuran ang *katapusan* ng iba,"[^6] o kapalit nito, "ang pagpipigil ay nagaganay kapag ang ang aksyon ng isang tao ay ginawa para sa kapakanan ng ibang kagustuhan, hindi para sa kanya bagkus para ibang *layunin*"[^7] (ang lahat ng iginiit ko ay akin). Malinaw, ang depinisyon ni Hayek ay hindi naglalaman ng sanggunian na mahirap makakuha at totoong nasasalat ng ari-arian, at makapagbigay ng hindi *pisikal* na kraytiryon o indikeytor kung anuman para sa pag-iral o hindi pag-iral ng alin man sa estado ng kapakanan. Sa halip na ang pagpipigil at kalayaan ay tumutukoy sa espisipikong konpigurasyon ng subhektibong kagustuhan, mga plano, mga kaisipan, o inaasahan. Sa pagpapatibay sa *kaisipan*, ang depinisyon ni Hayek sa kalayaan at pagpipigil ay tugma sa bawat *totoo*, pisikal na estado ng kapakanan.[^8] + +It is beyond the scope of this note to offer a detailed critique and refutation of Hayek’s ultra-subjectivism. However, in addition to the fundamental question whether a science of knowledge as envisioned by Hayek is even possible (i.e., whether there can be any other science of knowledge apart from logic and epistemology on the one hand and the history of ideas on the other),[^9] two conclusions are painfully clear. Even if Hayek’s science of knowledge is possible, it appears at best irrelevant because it is praxeologically meaningless. At worst it is intellectually pernicious in promoting relativism. + +As for the real world of acting with physical property, of production and exchange, of money and markets, of profits and losses, of capital accumulation and of bankruptcies, there can be no lasting doubt about the existence of *laws* and the ceaseless operation of a *tendency* toward general equilibrium (action-coordination). Likewise, there can be no doubt about the existence of laws and the constant operation of dis-equilibrating tendencies within the world of actual taxation, counterfeiting, legislation, and regulation. Indeed, it would be extremely costly, even prohibitive, to not recognize such laws and tendencies and to adopt relativistic views. In contrast, in surreptitiously shifting attention from the tangible world of action and property to the ethereal world of knowledge, ideas, plans and expectations, relativistic views become attractive and cheap. There are no apparent regularities and tendencies in Hayek’s knowledge world. In fact, it is difficult to even imagine what “law” and “equilibrium” could possibly mean in the context of purely subjective phenomena. Instead there appears to exist nothing but constant kaleidoscopic change. + +It is hardly surprising then that Hayek and his followers could proclaim such relativistic slogans as that we cannot do anything to improve our condition except rely on spontaneous evolution, that our future is completely unknowable, or that we cannot but participate in an endless and open-ended stream of conversation. As far as the realm of purely subjective phenomena is concerned and as addressed to a purely spiritual disembodied being, this may well be good advice. However, why would anyone with a bodily existence even care? As applied to the world of bodily action and property, such advice is self-destructive nonsense. + +[^1]: See in particular the widely acclaimed 1945 article, “The Use of Knowledge in Society,” reprinted in F.A. Hayek, *Individualism and Economic Order* (Chicago: University of Chicago Press, 1948). + +[^2]: Ibid., pp. 85–86. + +[^3]: Ibid., p. 80. + +[^4]: F.A. Hayek, *The Counterrevolution of Science* (New York: Free Press, 1955), p. 21. + +[^5]: F.A. Hayek, *Law, Legislation, and Liberty* (Chicago: University of Chicago Press, 1973), vol. 1, pp. 55–56. + +[^6]: F.A. Hayek, *The Constitution of Liberty* (Chicago: University of Chicago Press, 1960), pp. 20–21. + +[^7]: Ibid., p. 133. + +[^8]: See also Hans-Hermann Hoppe, “Hayek on Government and Social Evolution,” *Review of Austrian Economics* 7, no. 1 (1994): esp. 70ff. + +[^9]: For some serious doubts on this see Hans-Hermann Hoppe, *Kritik der kausalwissenschaftlichen Sozialforschung* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1983). \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02.md new file mode 100644 index 000000000..0a77baca1 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02.md @@ -0,0 +1 @@ +# Pilosopiya \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02_ch13.md b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02_ch13.md new file mode 100644 index 000000000..a42f150d3 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02_ch13.md @@ -0,0 +1,33 @@ +## Sa mga Tunay na Pagbibigay-katuwiran sa mga Etika ng Pribadong Ari-arian + +Si Ludwig von Mises, sa kanyang obra maestrang *Aksyon ng mga Tao*, ipinakikilala at ipinaliliwanag ang buong katawan ng pang-ekonomiyang teorya bilang ipinahiwatig sa, at mahinuha mula sa, haka-hakang pang-unawa ng isang tao sa kahulugan ng aksyon (idagdag pa ang ilang pangkalahatan, tahasang ipinakilalang pagpapalagay tungkol sa obserbadong katotohanan na kung saan ang aksyon ay nagaganap). Tinatawag niya itong haka-hakang kaalaman ang "nangungusap na katotohanan ng aksyon," at ipinapakita niya kung aling kahulugan ang ibig sabihin ng aksyon mula sa kung aling pang-ekonomiyang teorya na lumabas, hal, ng kahalagahan, katapusan at mga paraan, ng pagpili, kagustuhan, pakinabang, kawalan, at halaga, na dapat isaalang-alang na isang pantulong na kaalaman. Ito ay hindi nanggaling mula sa kahulugan ng mga impresyon kundi mula sa repleksyon (ang isa ay hindi nakikita ang mga aksyon ngunit sa halip ay binibigyang -kahulugan ang tiyak na pisikal na penomena bilang mga aksyon). Higit sa lahat, hindi ito maaaring maging walang-bisa nang kahit anong karanasan kahit ano pa man, sapagkat kahit anong pagtatangka ang nais gawin na ipinalagay na ang pagkakaroon ng aksyon at ang pagkaunawa ng isang aktor sa mga kategorya ng aksyon (nakakaranas ng isang bagay ay, pagkatapos ng lahat, sa sarili ay isang intensyonal na aksyon). + +Kaya naman ang pagkakaroon ng ekonomiyang binuong muli bilang, sa huling pagdulog, na nanggaling mula sa isang pantulong na totoong panukala, Maaaring ipahayag ni Mises na ibinigay niya ang isang tunay na pundasyon ng ekonomiya. Tinatawag niya ang isang matatag na ekonomiya na "prakseyolohiya," ang lohika ng aksyon, upang bigyang diin ang katotohanan na ang panukala nito ay tiyak na napatunayan sa pamamagitan ng kabutihan ng hindi mapag-aalinlanganang aksyon-nangungusap na katotohanan ng aksyon at ang pantay na hindi mapag-aalinlanganang mga batas ng lohikal na pangangatuwiran (gaya ng mga batas ng pagkakakilanlan at pagkakasalungatan)--ganap na malaya, yan ay, ng kahit anong uri ng obserbadong pagsusuri (bilang may trabaho, halimbawa, sa pisika). Gayunpaman, bagaman ang kanyang ideya ng prakseyolohiya at ang kanyang pagkakagawa ng isang buong katawan ng prakseyolohikal na kaisipan ang nagluklok sa kanya bilang isa sa mga dakilang tao sa modernong Kanluraning tradisyon ng rasyonalismo sa paghahanap nito para sa tiyak na mga pundasyon, si Mises ay hindi nag-iisip na ang iba pang pag-angkin ng tradisyon na ito ay may magagawang mabuti: ang pag-angkin na mayroon ding mga pundasyon sa usaping etikal. Ayon kay Mises ay may umiiral na hindi tunay na pagbibigay -katuwiran para sa etikal na mga panukala sa parehong kahulugan bilang may umiiral na isa para sa pang-ekonomiyang mga panukala. Ang ekonomiya ay maaaring ipaalam sa atin o kung hindi man na ang tiyak na paraan ay angkop para sa pagsasakatuparan tungkol sa tiyak na katapusan, gayunpaman o kung hindi ang katapusan ay maaaring ituring bilang hindi lamang maaaring ipasya sa pamamagitan ng ekonomiya o ng anumang iba pang mga agham. Sa bagay na iyan ay walang pagbibigay-katuwiran para sa pagpili ng isa sa halip na iba pang dulo. Sa huling pagdulog, kung aling dulo ang mapili ay hindi-makatuwiran mula sa isang siyentipikong pananaw at ay isang bagay ng pansariling kapritso, ay hindi kaya ng anumang pagbibigay-katuwiran sa kabila ng katotohanang nagustuhan lamang. + +Maraming mga libertaryan ang sumunod kay Mises sa puntong ito. Katulad ni Mises, tinalikuran nila ang ideya ng isang rasyonal na pundasyon ng etika. Katulad ng ginawa niya, gumawa sila hangga't maaari mula sa pang-ekonomiyang panukala na ang etika ng pribadong ari-arian ng libertaryan ay magbubunga ng mataas na pangkalahatang pamantayan ng pamumuhay kaysa alinmang iba pa; na karamihan sa mga tao ay talagang ginusto ang mas mataas kaysa mas mababang mga pamantayan ng pamumuhay; at kaya naman, na ang libertaryanismo ay dapat patunayan ng may lubos na pagkilala. Ngunit sa huli, tulad ng pagkaalam ni Mises, ang katulad na pagsasaalang-alang ay maaari lamang mahikayat ang isang tao ng libertaryanismo na tinanggap na ang hangarin ng mga "utilitaryan" na pagpapalawig ng pangkalahatang kayamanan. Para sa mga tao na hindi nagbahagi ng hangarin na ito, wala silang maimplwensiyang lakas para sa lahat. Kaya naman, sa pinal na pagsusuri, ang libertaryanismo ay batay sa walang anuman kundi isang pagkakataon na gawa ng paniniwala. + +Sa mga sumusunod ay binalangkas ko ang isang argumento na nagpapakita kung bakit ang posisyon na ito ay hindi kanais-nais, at kung papaanong ang mahalagang etika ng pribadong ari-arian ng Lockean ng libertarianismo ay maaaring talagang makatuwiran. Sa katunayan, ang argumentong ito ay sinusuportahan ang posisyon ng mga likas na karapatan ng libertaryanismo na itinataguyod ng iba pang punong tagapag-isip ng makabagong kilusan ng libertaryan, si Murray N. Rothbard--higit sa lahat sa kanyang *Mga Etika ng Kalayaan*. Gayunpaman, ang argumentong pinatatatag ang tunay na pagbibigay-katuwiran ng pribadong ari-arian ay kakaiba mula sa isang kadalasang inaalok sa pamamagitan ng tradisyon ng likas na karapatan. Sa halip na ang tradisyon na ito, ito ay kay Mises, at ang kanyang ideya ng prakseyolohiya at ang prakseyolohikal na mga katibayan, na nagbibigay ng mga modelo. + +Ipinakita ko na ang etika ng pribadong ari-arian ng libertaryan ay maaaring makatuwiranan sa pag-a-argumento, dahil ito ay ang prakseyolohikal na pagpapalagay ng argumentasyon tulad nito; at anumang paglilihis, ng hindi libertaryang etikal na panukala ay maaaring ipinapakita sa paglabag ng ipinakitang kagustuhan nito. Ang gayong panukala ay maaaring gawin, siyempre, ngunit ang laman ng panukalang ito ay sinalungat ang etika kung saan ang isa ay nagpakita ng kagustuhan sa pamamagitan ng kabutihan ng sariling gawang panukala, hal, sa pamamagitan ng pagkilos ng pakikipag=argumento tulad nito. Halimbawa, maaaring sabihin ng isa na "ang tao ay at laging dapat na *walang malasakit* patungo sa paggawa ng mga bagay," ngunit ang panukala na ito ay tatanggihan ng pagkagawa ng paggawa ng panukala, na sa katunayan ay nagpapakita ng subyektibong *kagustuhan* (ng pagsasabi nito sa halip na sabihin ang kahit na ano o hindi sinasabi ang anumang bagay). Gayundin, ang etikal na mga panukala ng hindi libertaryan ay huwad sa pamamagitan ng katotohanan ng aktuwal na pagpapanukala sa kanila. + +Upang maabot ang konklusyon na ito at maayos na maunawaan ang kahalagahan nito at ang lohikal na puwersa, dalawang mga pananaw ay mahalaga. + +Una, ito dapat ay nabanggit na ang tanong ng kung ano ang makatarungan o hindi makatarungan--o para sa bagay na iyon ang higit pa sa pangkalahatang tanong ng kung ano ang isang balidong panukala at kung ano ang hindi--lamang bunsod ng kung ako nga, at ng iba pa, may kakayahang makipagpalitan ng mga panukala, hal, ng argumentasyon. Ang tanong ay hindi lumabas harap-harapan isang bato o isda dahil sila ay walang kakayahang makisali sa ganoong pagpapalitan at ng paggawa ng makabuluhang pag-aangkin ng mga panukala. Subalit kung ito ay totoo--at ang isa ay hindi maikakaila na ito ay hindi kinakalaban ang sarili, gaya ng isa na hindi nakipagtalo sa kaso na ang isa ay hindi nakipagtalo--pagkatapos ay anumang etikal na mungkahi pati na rin ang anumang iba pang mga panukala ay dapat na ipinapalagay na nag-aangkin na ang mga ito ay may kakayahan na mapatunayan sa pamamagitan ng proposisyonal o paraan ng pakikipagtalo. (Si Mises, rin, alinsunod sa kanyang pormularyo na pang-ekonomiyang mga panukala, dapat na ipagpalagay na angkinin ito.) Sa katunayan, sa paggawa ng anumang panukala, nang pantao o bilang isang panloob na kaisipan, ang isa ay ipinapakita ang kagustuhan ng isa para sa pagnanais na umasa sa paraan ng pakikipagtalo sa pagkumbinsi sa sarili o sa iba ng isang bagay. Nariyan pagkatapos, maliit man ay sapat na, walang paraan ng pangangatwiran ng anuman maliban kung ito ay isang pagbibigay-katwiran sa pamamagitan ng pagpapalitan ng panukala at argumento. Gayunman, pagkatapos ito ay dapat isinaalang-alang ang tunay na pagkatalo para sa isang etikal na panukala kung ang isa ay maaaring magpakita na ang nilalaman nito ay lohikal na salungat sa paghahabol ng mga tagapagtaguyod na ang itinakdang bisa nito ay matukoy sa pamamagitan ng pamamaraan ng pakikipagtalo. Para ipakita ang anumang gayong pagkakasalungat ay magbubunga ng isang imposibleng pagpapatunay, at ang gayong pagpapatunay ay magdudulot ng pinakamatinding pagkatalo na posible sa paghahanap ng intelektuwal na katanungan. + +Pangalawa, ito ay dapat na tandaan na ang argumentasyon ay hindi binubuo ng palutang-lutang na mga panukala kundi isang anyo ng aksyon na kinakailangan ang trabaho ng kakaunting paraan, at ang paraan na yaon kung saan ang isang tao ay ipinapakita bilang ginusto sa pamamagitan ng pagharap sa pagpapalitan ng panukala para sa pribadong ari-arian. Para sa isang bagay, walang sinuman ang posibleng magmungkahi ng kahit na ano, at walang sinuman ang maaaring makumbinsi ng anumang panukala sa pamamagitan ng argumentatibong paraan, kung ang karapatan ng isang tao na gumawa ng eksklusibong paggamit ng kanyang pisikal na katawan ay hindi muna ipinapalagay. Ito ay ang pagkilala ng kapwa eksklusibong kontrol sa bawat isa sa sariling katawan kung saan ipinapaliwanag ang katangi-tanging karakter ng pagpapalitan ng mga panukala na, habang ang isa ay hindi sasang-ayon tungkol sa kung ano ang nasabi, ito ay posible pa rin na sumang-ayon kahit papaano sa katotohanan na mayroong hindi pagsang-ayon. Ito ay malinaw rin na tulad ng isang karapatan sa ari-arian sa sarili ay dapat na sinabi na ikinatuwiran ang isang naunang pangyayari, para sa sinuman na sinubukan na ikatwiran ang kahit anong pamantayan kahit ano pa man ay kailangang ipagpalagay na ang eksklusibong karapatan ng pagkontrol sa sarili gaya ng isang balidong pamantayan lamang upang sabihin, "Ipinanukala ko iyan at iyon." Sinuman ang nakikipagtalo ng gayong karapatan ay mahuhuli sa isang praktikal na kontradiksyon habang nakikipagtalo kaya nagpapahiwatig ng pagtanggap ng tunay na pamantayan na kanyang ipinakikipagtalo. + +Bukod dito, ito ay magiging imposible upang mapanatili ang argumentasyon para sa kahit anong haba ng oras at umasa sa mapanukalang puwersa ng mga argumento ng isa kung ang isa ay hindi pinapayagan na angkop bilang karagdagan sa katawan ng isa na ang iba ay salat sa paraan tungo sa homisted na aksyon (sa paglalagay sa kanila na gamitin bago ang iba ang gumawa), at kung ang gayong paraan at ang karapatan ng eksklusibong kontrol tungkol sa kanila ay hindi ipinaliwanag sa layunin ng pisikal na mga tuntunin. Para sa kung walang isa man ang may karapatan na kontrolin ang kahit na anong bagay maliban sa kanyang sariling katawan, pagkatapos kaming lahat ay titigil sa pag-iral at ang problema ng pangangatwiran sa mga pamantayan ay hindi na umiiral. Sa gayon, sa pamamagitan ng kabutihan ng katotohanan ng pagiging buhay, ang karapatan sa ari-arian sa ibang bagay ay dapat na ipinapalagay na maging balido. Walang sinuman na nabubuhay ang maaaring makipagtalo kung hindi man. + +Bukod pa rito, kung ang isang tao ay hindi nagkaroon ng karapatan ng eksklusibong kontrol sa mga ganoong kalakal sa pamamagitan ng homisted na aksyon, hal., sa pamamagitan ng pagtatatag ng isang layuning nag-uugnay sa pagitan ng isang partikular na tao at isang isang partikular na kakaunting yaman bago ang sinuman ang gumawa, ngunit kung sa halip ang mga huling dumating ay ipinapalagay na siyang may karapatan sa pagmamay-ari ng mga kalakal, ngayon walang sinuman ang papayagan na gawin ang kahit na ano sa kahit na anong bagay bilang ang isa ay kailangang magkaroon ng pahintulot ng lahat ng mga huling dumating bago gawin ang nais na gawin ng iba. Kami man o ang aming mga ninuno, o ang aming mga kaapuapuhan ay maaaring, gawin, o makakaligtas kung ang isa ay susundin ang tuntunin na ito. Sa ayos ng sinumang tao--noon, ngayon, o sa hinaharap--sa pagtatalo sa anumang bagay ito ay dapat na posible upang makaligtas noon at ngayon, at para magawa lamang ang mga karapatan sa ari-arian na ito ay hindi maaaring mag-akala na bilang wala sa oras at walang katiyakan tungkol sa bilang ng taong kasangkot. Sa halip, ang mga karapatan sa ari-arian ay dapat isipin na nagmula bilang isang resulta ng partikular na mga indibidwal na gumaganap sa depenidong panahon. Kung hindi man, ito ay maaaring imposible para sa kahit sino na sa una ay sabihin ang kahit na ano sa isang depenidong panahon at para sa ibang tao na nagawang tumugon. Ang simpleng kasabihan na ang unang gumamit ay siyang unang may-ari na panuntunan ng libertaryanismo ay maaaring hindi pansinin o ay hindi makatwiran ay nagpapahiwatig ng isang pagkakasalungatan, para sa isa na nagawang sabihin na dapat ipagpalagay ang pag-iral ng isa bilang isang yunit ng malayang paggawa ng desisyon sa isang pagkakataon. + +Sa wakas, ang pagganap at paggawa ng panukala ay magiging imposible rin kung ang mga bagay na nakuha sa pamamagitan ng pananatili sa isang lugar ay hindi tinukoy sa layunin, mga pisikal na termino (at kung naaayon, ang pagsalakay ay hindi tinukoy bilang isang pananakop ng pisikal na integridad ng pag-aari ng ibang tao), ngunit sa termino ng pansariling pagpapahalaga at pagsusuri. Habang ang bawat tao ay maaaring magkaroon ng kontrol sa kabila ng kung o hindi ang kanyang mga kilos ay maging sanhi ng pisikal na integridad ng isang bagay para baguhin, kontrol sa kabila ng kung o hindi na ang pagkilos ng isa ay maaapektuhan ang halaga ng ari-arian ng isang tao ay nakasalalay sa ibang tao at sa kanilang pagsusuri. Ang isa ay dapat tanungin at umabot sa isang kasunduan kasama ang populasyon ng buong mundo para tiyakin na ang planadong mga aksyon ay hindi mababago ang pagsusuri ng ibang tao tungkol sa kanyang ari-arian. Tiyak, ang lahat ay matagal ng patay bago ito maisagawa. Bukod dito, ang ideya na ang halaga ng ari-arian ay dapat na protektahan ay hindi maipagtatanggol sa pakikipagtalo, para sa patas na kaayusan ng pagtatalo ito ay dapat na ipagpalagay na ang mga aksyon ay dapat na pinayagan una sa anumang aktuwal na kasunduan. (Kung hindi sila ang isa na hindi man lang magawa ang panukala na ito.) Kung sila ay papayagan, gayunpaman, ito ay posible lamang dahil sa nilalayong mga hangganan ng ari-arian, hal., mga hangganan kung saan bawat tao ay maaaring makilala na gaya sa kanyang sarili ng hindi na kinakailangang sumang-ayon una sa kahit na sino na may respeto sa sistema ng pagpapahalaga at mga pagsusuri ng isang tao. + +Sa pagiging buhay at nagbabalangkas ng anumang panukala, ang isa na nagpapakita na anumang etika maliban sa etika ng pribadong ari-arian ng libertaryan ay hindi balido. Kung ito ay hindi kaya at ang huling dumating na mayroong lehitimong pag-angkin sa mga bagay o mga bagay na pag-aari ay tinukoy sa pansariling tuntunin, walang isa man ang maaaring posibleng mabuhay bilang isang yunit ng malayang paggawa ng desisyon sa anumang ibinigay na pagkakataon. Kaya naman, walang isa man ang maaaring magbigay ng anumang panukala na umaangkin ng katotohanan. + +Ito ang pagtatapos ng aking naunang pangyayaring pagbibigay-katwiran ng etika ng pribadong ari-arian. Ang ilang mga komento tungkol sa isang paksa na naapektuhan ng mas maaga, ang relasyon ng prakseyolohikal na patunay na ito ng libertaryanismo sa utilitaryan at sa posisyon ng natural na karapatan, ay dapat kumpletuhin ang diskusyon. + +Tungkol sa posisyon ng utilitaryan, ang patunay ay naglalaman ng pangwakas na kasinungalingan nito. Ipinapakita nito na ang simpleng kaayusan para imungkahi ang posisyon ng utilitaryan, ang eksklusibong mga karapatan ng pagkontrol sa katawan ng isang tao at homisted na kalakal ng isa na dapat ipagpalagay na balido. Mas partikular, bilang pagsaalang-alang sa konsekwensyalistang aspeto ng libertaryanismo, ang patunay ay ipinapakita ang kanyang prakseyolohikal na imposibilidad: ang tungkulin ng karapatan sa eksklusibong kontrol ay hindi maaaring umasa sa tiyak na kalalabasan. Ang isa ay hindi makakakilos at magmumungkahi ng kahit na ano maliban kung ang mga karapatan sa pribadong ari-arian ay umiral una sa isang hinaharap na kalalabasan. Ang isang etika na konsikwensyalista ay isang prakseyolohikal na kahangalan. Anumang etika ay dapat sa halip na maging "aprioristiko" o madalian para magawa itong posible na ang isa ay kumilos dito at ngayon at iminungkahi ito o iyan sa halip na suspindihin ang pagkilos sa kalaunan. Walang sinuman ang nagtataguyod ng etikang maghintay sa kalalabasan ay nariyan lang para sabihin ang kahit na anong bagay kung sineryoso niya ang sarili niyang payo. Gayundin, sa katagalan na ang mga tagapagtaguyod ng utilitaryan ay naririto pa rin, ipinapakita nila sa pamamagitan ng kanilang mga aksyon na ang kanilang konsekwensyalistang doktrina ay at dapat na itinuturing bilang kamalian. Ang pagkilos at paggawa ng panukala ay nangangailangan ng mga karapatan sa pribadong ari-arian ngayon at hindi makapaghintay sa kanila na maitalaga sa kalaunan lamang. + +Bilang pagsaalang-alang sa posisyon ng natural na mga karapatan, ang prakseyolohikal na patunay, kadalasan ay suportado bilang ito ay ang dating posisyon hinggil sa posibilidad ng isang rasyonal na etika at sa buong kasunduan kasama ang mga konklusyon na narating sa loob ng tradisyon na ito (tiniyak, ni Murray N. Rothbard), na may dalawa man lamang na natatanging mga pakinabang. Para sa isang bagay, ito ay isang karaniwang pag-aaway sa posisyon ng natural na karapatan, kahit na sa bahagi ng kung hindi man ay nagkakasundong mga tagamasid, na ang konsepto ng kalikasan ng tao ay masyadong malabo upang pahintulutan ang pinagmulan ng isang maliwanag na hanay ng mga alituntunin ng pag-uugali. Ang prakseyolohikal na diskarte ay lulutas sa problema na ito sa pamamagitan ng pagkilala na ito ay hindi ang malawak na konsepto ng kalikasan ng tao ngunit ang isang makitid na mga pagpapalitan ng panukala at argumentasyon kung saan dapat magsilbi bilang panimula sa pinagmulan ng isang etika. Bukod dito, may umiiral na isang naunang pangyayari na pagbibigay-katwiran para sa pagpili na ito habang ang problema ng totoo at hindi totoo, ng tama at mali, ay hindi lumitaw na may kalayaan ng mapanukalang pagpapalitan. Walang sinuman, pagkatapos, ay maaaring posibleng hamunin ang gayong panimula nang walang pagtutol. Sa huli, ito ay argumentasyon kung saan ay nangangailangan ng pagkilala ng pribadong ari-arian, kaya ang isang argumentatibong hamon ng etika ng pribadong ari-arian ay prakseyolohikal na imposible. + +Pangalawa, mayroong mga lohikal naagwat sa pagitan "ay-" at "nararapat-pahayag" kung saan ang mga tagapagtaguyod ng natural na karapatan ay nabigo na tulungang magtagumpay--maliban sa pagsusulong ng ilang pangkalahatang kritikal na mga pagpuna tungkol sa tunay na bisa ng katunayang halaga ng paghihiwalay sa dalawang bahagi. Narito ang prakseyolohikal na katunayan ng libertaryanismo na may kalamangan ng pag-aalok ng isang ganap na libreng pagbibigay-katwiran ng pribadong ari-arian. Ito ay nananatiling ganap sa kalagayan ng mga pahayag na ay at hindi sumusubok na kumuha ng isang "nararapat" mula sa isang "ay."Ang kaayusan ng argumento ay ito: (a) ang pagbibigay-katwiran ay mapanukalang pagbibigay-katwiran--ay tunay na naunang pangyayari ng pahayag na ay; (b) ang argumentasyon ay magsapantaha ng ari-arian ng isang tao at ang prinsipyo ng pamamalagi--ay tunay na naunang pangyayari ng pahayag na ay; at (c) pagkatapos, walang paglihis mula sa etikang ito ay maaaring maikatwiran sa pakikipagtalo--ay tunay na naunang pangyayari ng pahayag na ay. Ang patunay ay nag-aalok din ng isang susi sa isang pang-unawa ng kalikasan ng pagkakahati ng totoo at halaga: Ang pahayag na nararapat ay hindi maaaring makuha sa mga pahayag na ay. Sila ay nabibilang sa magkaibang lohikal na kalagayan. Ito ay malinaw din, gayunpaman, na ang isa ay hindi pa maaaring sabihin na mayroong mga katotohanan at mga halaga kung walang mapanukalang pagpapalitan na umiiral, at ang nakasanayang ito ng mapanukalang pagpapalitan naman ay nangangahulugan ng pagtanggap ng etika ng pribadong ari-arian bilang balido. Sa madaling mga salita, ang katalinuhan at paghahanap ng katotohanan dahil dito ay mayroong isang normatibong pundasyon, at ang normatibong pundasyon kung saan ang katalinuhan at katotohanan ay nakasalalay ay ang pagkilala ng mga karapatan sa pribadong ari-arian. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml new file mode 100644 index 000000000..f86230707 --- /dev/null +++ b/fil/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -0,0 +1,180 @@ +--- +content_files: + - + - 01_pref2nd_ed.md + - "" + - + - 02_pref1st_ed.md + - "" + - + - 03_p01.md + - "" + - + - 03_p01_ch01_01.md + - "" + - + - 03_p01_ch01_02.md + - "" + - + - 03_p01_ch01_03.md + - "" + - + - 03_p01_ch02_01.md + - "" + - + - 03_p01_ch02_02.md + - "" + - + - 03_p01_ch02_03.md + - "" + - + - 03_p01_ch02_04.md + - "" + - + - 03_p01_ch02_05.md + - "" + - + - 03_p01_ch03_01.md + - "" + - + - 03_p01_ch03_02.md + - "" + - + - 03_p01_ch03_03.md + - "" + - + - 03_p01_ch03_04.md + - "" + - + - 03_p01_ch03_05.md + - "" + - + - 03_p01_ch04_01.md + - "" + - + - 03_p01_ch04_02.md + - "" + - + - 03_p01_ch05_01.md + - "" + - + - 03_p01_ch05_02.md + - "" + - + - 03_p01_ch05_03.md + - "" + - + - 03_p01_ch05_04.md + - "" + - + - 03_p01_ch06_01.md + - "" + - + - 03_p01_ch06_02.md + - "" + - + - 03_p01_ch06_03.md + - "" + - + - 03_p01_ch07_01.md + - "" + - + - 03_p01_ch07_02.md + - "" + - + - 03_p01_ch07_03.md + - "" + - + - 03_p01_ch07_04.md + - "" + - + - 03_p01_ch07_05.md + - "" + - + - 03_p01_ch07_06.md + - "" + - + - 03_p01_ch08.md + - "" + - + - 03_p02.md + - "" + - + - 03_p02_ch13.md + - "" +translation: + language: en + is_translation: true + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/Ekonomiya at mga Etika ng Pribadong Ari-arian ng Pag-aaral sa Pampulitikang Ekonomiya at Pilosopiya" + fetch_translators: true + fetch_reviwers: true + fetch_progress: true +titles: + - Mga Ekonomiya------- + - at mga Etika------ + - '----------ng----------' + - Pribadong Ari-arian + - Pag-aaral sa Pulitika + - Ekonomiya at Pilosopiya +discussions: + - + - https://en.ancap.ch/t/5 + - Ancap Channel +more_infos: + - + - https://www.google.com + - Pangalan ng Website +tags: + - Ang ilang Tag + - Isa pang Tag + - At iba pa +tag_prefix: "https://en.ancap.ch/tags/" +persons: + - + person: [ ] + identifier: "template_pagkatao" + rule: "autor" + - + person: [ ] + identifier: "template_pagkatao" + rule: "tagatulong" + - + person: [ ] + identifier: "template_pagkatao" + rule: "pasalamatan" + - + person: [ ] + identifier: "template_pagkatao" + rule: "tagasalin" + - + person: [ ] + identifier: "template_pagkatao" + rule: "tagasuri" + - + person_: [ ] + identifier: "template_pagkatao" + rule: "takip_artista" + - + person: [ ] + identifier: "template_pagkatao" + rule: "artista" +resources: + - + resource: [ ] + rule: "unahan_takip" + content: "cover.png" + websites: + - Resource website + description: Paglalarawan ng mapagkukunan + persons: + - "template_pagkatao" +targets: + - + target: [ ] + name: libro + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 + clear_page_active: true + clear_page_depth: 2 + toc_depth: 3 +version: "0.1.2" diff --git a/fil/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/essay.md b/fil/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/essay.md new file mode 100644 index 000000000..a2488e22d --- /dev/null +++ b/fil/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/essay.md @@ -0,0 +1,33 @@ +May mga limitasyon sa pamantayan sa modelo ng ekonomiya ng pag-suplay at pag-demand ng mga curves interseksyon sa pag-bunyag ng optimal o punto ng balanse ng presyo sa dami ng isang kapakinabangan. May mga limitasyon, bilang awstrya ay lubos na may kamalayan, ay dahil sa hindi makatotohanang mga palagay. Pero pansinin na ang pagpapalagay na ito ay mula sa mundong ito ay hindi sapat, lalo na kung ang mga modelo ay ginagamit sa pagpapaliwanag ng isang mundo na gumawa na hindi tumugma sa pagpapalagay. Ang mga paggamit ng pinasimpleng mga modelo, kung saan talaga ibubunyag ang mga importanteng katotohanan tungkol sa kung paano ang ekonomiya gumagana, dumako sa pamunuan na maraming maling ekonomista. + +# Ang pagtaas ng Gastos sa Producer Ay Hindi Madadagdagan ng Presyo + +Ang isang [kamakailan lamang na episode ng EconTalk](http://www.econtalk.org/archives/2017/02/tom*wainwright.html), kung saan ang host na si Russ Roberts mga panayam sa mamamahayag at may akda ng Tom Wainwright ng *Ekonomista* sa kanyang makabagong aklat *[Narconomics](https://www.amazon.com/Narconomics-How-Run-Drug-Cartel/dp/1610395832/?tag=misesinsti-20)*, naglalarawan kung gaano kasimple ang Econ 101 lohika ay maaaring maging nakakalito. Habang ang episode na ito ay mabuti na karapat-dapat sa pakikinig sa mga pagtalakay ay parehong nakakawili at nakakapagturo, ang isang makabuluhang parte nasa simula ay dedikado sa pagtalakay ng isyu ng presyo sa ilegal na droga. Pansinin ang isang malinaw na "paradox" at ang mga may akda "fantastic" agrumento, Roberts at Wainwright magsimula at matigil ka sa isang talakayan sa simula ay may depekto at samakatuwid maaring dayain ang mga tagapakinig. + +Sa kanyang argumento, Mga tala ni Wainwright na ang pamahalaan pokus sa pagputol sa likuran ng suplay ng iligal na droga hindi pa apektado ang presyo gaya ng inaasahan. Ginagamit niya isang halimbawa ng sining upang makilala ang punto, marahil ito ay katunayan ng isang mas mabuting halimbawa kaysa sa kanya. Narito ang kanyang halimbawa: Kung ang pintura ginagamit sa paggawa ng isang painting ang presyo $50 at isang siguradong pintura ibebenta sa presyo ng $1,000,000, pagkatapos taasan ang presyo ng isang pintura sa 100 porsiyento sa $100 dapat din doble ang presyo ng painting- ang susunod na pag-painting ay dapat na asahan na mabebenta para sa $2,000,000. Ngunit ito ay hindi totoo, ang presyo nitong pintor na magpipinta ay maaari pa rin maging $1,000,000, o, magpakita ng nadagdagang gastos, $1,000,050. + +Ang halimbawa naglalarawan ng paradox sa kung ano ang nangyayari sa ilegal na droga "negosyo" at lalo na, bakit ang gobyerno nagtatangka sa epekto ng suplay na hindi pa nagtrabaho. Bilang magpakilala kay Wainwright, kahit na bahagyang matagumapy ang mga panukala sa pag-cut sa hulihan sa pag-suplay hindi pa huli ang presyo para sa mamimili (na kung saan ay medyo nagsimula ang makatwirang paliwanag). Ito ay nakakawili at hindi inaasahang resulta sa pagmumungkahi ng gobyerno dapat sa halip "mamuhunan" sa pagbawas ng pangangailangan para sa ilegal na droga. + +Ang problema kasama ang argumento iyan ba ay umaasa sa simpleng balanseng pagsusuri nasa pangangailangan-at-suplay ng mga modelo sa paggamit ng Econ 101 na kurso para sa unibersidad ng freshmen. At ito ay hindi talaga mag-apply dito. Nagkaroon ng pag-pipinta o iligal na droga sa mga merkado nanggagaling sa balanse, doon maaaring talagang maging isang paradox. Pero ito ay matigas na kaso, *lalo na* sa mga merkado. + +Pati, sa isang estado ng pag-balanse ng gastos sa "perpektong" nagpapakita ng sosyal na oportunidad na mga gastos, at "perpektong" kumpetisyon magdadala ng presyo at gastos magkasama kaya't hindi isa ay kayang magkaroon ng ekonomiya na kita. Sa ibang salita, walang diperensya sa pagitan ng presyo at gastos. Mayroon, dahil dito, walang rason para dito sa teorya na makilala ang kaibahan sa pagitan ng pansamantala o sanhi \--- nagpakita sila maging determinado at tama. Ito rin ay kung paano sila pakitunguhan sa modelo ng ekonomiya na mga estudyante matutong "i-maximize." + +# Mga Presyo sa Pagmamaneho ng Gastos \--- Hindi ang Iba pang Paraan sa Paligid + +Tulad ng alam natin, gaano man, ang tunay na merkado ang pag-proseso ay hinihimok ng * entrepreneurship* at aktor sa merkado hindi lang tumutugon sa mga kinatawan. Mga negosyante huwag mabuhay sa pag-balanse, at sila na-base nila ang negosyo sa mga desisyon sa kanilang sariling appraisal ng ibat ibang mga pagkilos at ang kanilang naisip na kinalabasan. Dito sa tunay na merkado, Mga presyo sa pagmamaneho ng gastos\---  hindi ang ibang paraan sa paligid. Sa katunayan, Carl Menger nabanggit na ang kahalagahan ng anumang produksyon na mabuti ay nagmula sa mga mamimili' paghahalaga ng paggamit sa kalakal na ito ay naglalabas, hindi ang iba pang paraan sa paligid. Ito rin ay core para sa halimbawa ni Mises argumento tungkol sa pagkalkulasyon ng ekonomiya. + +Ano itong paraan iyan ba ay nagampanan ng negosyante (*pumili*, kahit na) mga gastos batay sa naunang kita ng kanilang naisip na produkto. Ang rason ng isang mamahaling kalakal ay ginawa sa mataas na gastos iyan ba ay mga mataas na gastos na maaaring maging sakop sa pamamagitan ng naunang presyo na maaaring ito ibenta para sa. Ito ay hindi ibig sabihin ang negosyante ay pumili ng mataas na mga gastos para sa katuwaan ng mga ito, pero kaya nila i-motivate ang isang siguradong antas ng mga gastos batay sa naunang presyo \--- at ang presyo ay totoong nakabatay ang lamang ng mamimili sa pagpapahalaga sa huling kalakal. + +Sa hindi perpektong mga merkado, ibig sabihin nito maaaring mayroong mataas na markup na nag-aalok na mga negosyante na napakalaking kita. Pero ito rin ay kung anong umakit sa iba pang negosyante para pumasok ito sa partikular na merkado, saan may mga walang makabuluhang mga hadlang sa pagpasok ng kita ay may posibilidad upang makakuha ng kinatas hanggang sa sila ay makarating sa pamantayan ng singil ng pagbabalik sa merkado. Dahil sa prosesong ito, mga gastos ay lalo pa ngang itinutulak pababa sa mga mamimili sa magandang presyo, sa gayon ang paggawa ng mamimili sa paghuli ng nagtagumpay sa prosesong ito. + +Kaya't hindi ito sa anumang kahulugan ng isang paradox na ang presyo ng merkado sa isang kahon ng pintura ay may napaka kaunting gagawin kasama ang huling presyo ng pagpinta. Ang kahon ng pintura ay makipagkalakalan sa merkado sa isang presyo na bahagyang nagmula sa naunang halaga ng pagpipintura. Katulad nito, ang coca leaves ay nasa huli ng end up sa isang nostril sa Pader ng Kalye *ay nagkakahalaga ito dahil ang layunin ng produkto ay pinapahalagahan.* + +Kung ang gobyerno paso ng kalahati ng mga patlang na iyon, ito ay hindi humantong sa isang pagdodoble ng huling kalakal na presyo. Sa halip, ito ay dagdagan ang mga gastos na kailangan maging sakop ng producer upang gawin ang huling kalakal na makukuha ng mamimili sa merkado. Bilang mga margin ay napakalaki ng ipapamahagi ng iligal na droga sa produksyon, lalo na bilang isang resulta ng gobyerno sa pagpigil, ang producer huwag mag-isip ng dalawang beses upang magpatuloy tulad ng dati walang pagbabago ng presyo: Ito lamang sanhi ng isang maliit na dent sa kanilang kita. + +Ang halimbawa ni Wainwright, ang isang kilo ng cocaine, may isang merkado ang halaga ay $100,000 kapag naibenta sa "katiting na mga bahagi," ay ginawa mula sa isang tonelada na sariwang dahon ng coca ibebenta sa presyo ng $500. Ang pinong produkto nabebenta sa $1,000 sa Columbia, at sa "distributor" ng Estados unidos para sa $15-20,000. Dito sa sitwasyon, kung ang mga patlang ng ilang magsasaka ng coca ay sinusunog, iyon mga magsasaka mawawala lahat ng kanilang kita habang mga presyo ng natitirang produkto maaring may potensyal maging bid up (sa pag-aakala ng ilang anyo ng merkado). Na-bid up kung magkano ang presyo na iyon depende sa [reserbasyon ng presyo](https://en.wikipedia.org/wiki/Reservation*price) na umiiral sa kokaina producer at ang pagkakataon ng bagong manlalaro. Ito ay hindi sanhi ng isang proporsyonal ripple na epekto sa buong panahon ng pag-suplay ng chain. + +Ito ay madali upang makita kung tayo ay mag-adopt ng Austrian view na pagpepresyo ng kalakal na produkto ay tapos na "pabalik" sa pamamagitan ng pag-bid ng pangnegosyo sa pagpuntirya ng mga presyo para sa naunang mamimili. Ngunit gamit ang suplay-at-demand ng iskedyul para sa pag-balanse ng presyo maaaring makagawa ng isang panimula ng isang pundamental na maling pagsusuri\--- kahit na sa pamamagitan ng mga taong kinilala na ang pagpapalagay ay hindi makatotohanan (kung saan si roberts ay natural). + +Huwag sabihin na ang presyo sa loob ng cocaine suplay chain ay hindi mga uri ng pag-balanse ng presyo. Ang palagay ng pumapanig sa pag-balanse ay kung ano ang maling ginagawa sa pagsusuri. Ang pagkakamali ay nasa kahinaan para tanggapin na ang gastos (yan ay, ang pag-iral at hugis ng suplay) ay isang tungkulin ng naunang presyo (demand) ng huling kalakal. + +Mula dito sundin ang mga pagbabago sa kadahilanan ng ang presyo ay hindi talaga maipakita sa mga presyo ng mga kalakal ng mamimili, lalo na nasa panandalian lang. Sa halip, sila ay magiging larawan ng nasa benipisyo ng producer, at maaari kaya maging sanhi sila sa pagbabago ng kanilang pag-uugali. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/info.yml b/fil/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/info.yml new file mode 100644 index 000000000..25c807a56 --- /dev/null +++ b/fil/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/info.yml @@ -0,0 +1,78 @@ +--- +content_files: + - + - sanaysay.md + - "" +translation: + language: en + is_translation: true + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-rn/tree/utopian/en/Mataas na mga Gastos ay hindi nangangahulugan ng Mataas na mga Presyo" + fetch_translators: true + fetch_reviwers: true + fetch_progress: true +titles: + - Mas mataas na presyo- + - '--Hindi Nangangahulugan--' + - Mataas na Presyo +discussions: + - + - https://en.ancap.ch/t/5 + - Ancap Channel +more_infos: + - + - https://www.google.com + - Pangalan ng Website +tags: + - Ilang tag + - Isa pang tag + - At marami pang iba +tag_prefix: "https://en.ancap.ch/tags/" +persons: + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "may-akda" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "tagatulong" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "pinasalamatan" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "tagasalin" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "tagasuri" + - + person_: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "balot_artista" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "artista" +resources: + - + resource: [ ] + rule: "unahan_balot" + content: "balot.png" + websites: + - Pinagkunan website + description: Pinagkunan ng paglalarawan + persons: + - "template_tao" +targets: + - + target: [ ] + name: artikulo + reset_footer_active: false + reset_footer_depth: 0 + clear_page_active: true + clear_page_depth: 1 + toc_depth: 3 +version: "0.1.2" diff --git a/fil/LICENSE/CC BY-NC-ND 4.0.md b/fil/LICENSE/CC BY-NC-ND 4.0.md new file mode 100644 index 000000000..4847eea8f --- /dev/null +++ b/fil/LICENSE/CC BY-NC-ND 4.0.md @@ -0,0 +1,154 @@ +## ang creative commons + +# Palagay-WalaKomersyal-HindiDeribatibo 4.0 Pandaigdigan + +Ang samahan ng Creative Commons ("Creative Commons") ay hindi isang batas at ito ay hindi rin nag bibigay ng legal na mga serbisyo o kahit anong legal na pag papayo. Ang pamimigay ng Creative Commons sa pampublikong lesensya ay hindi lumikha ng abugado sa kleyente o sa iba pang relasyon. Ang Creative Commons ay ginagawa ang mga lesensya at impormasyon kaugnay sa magagamit na "as-is" na basehan. Ang Creative Commons ay hindi nag bibigay ng garantiya hinggil sa lesensya na ito, anuman materyal na lesensya sa ilalim ng mga termino at mga kondisyon, o sa kahit anong katulad na impormasyon. Ang Creative Commons ay kinakaila ang lahat ng pananagutan sa lahat ng mga sira resulta mula sa kanilang pag gamit ng todo sa posibleng pinaka malawak. + +### Gamit ang Creative Commons na Pampublikong Lesensya + +Ang Creative Commons na pampublikong lesensya ay maglalaan ng matibay na mga termino at kondisyon sa mga tagalikha at iba pang mga karapatan sa tagahawak na maaring gamitin sa orihinal na gawa ng may akda at iba pang paksa sa materyal na may akda at ang mga tiyak na tinutukoy sa pampublikong lesensya sa ibaba. Ang mga sumusunod na konsiderasyon ay mga impormasyon sa mga layunin lamang. lahat ay hindi malawakan, at wag mag parte ng porma ng ating mga lesensya. + +* **Considerations for licensord:** Ang ating pampublikong lesensya ay ukol para doon sa pag gamit ng awtorisadong pagbibigay ng pampublikong pahintulot sa mga materyal na ginagamit ng pamamaraan hindi gaya ng paghigpit ng karapatang magpalathala at sa iba pang tiyak na mga karapatan. Ang ating mga lesensya ay hindi na mababawi. Ang mga tagapaglesensya ay kinakailangan basahin at unawain ang mga termino at kondisyon ng lesensya sila ay mamimili bago mag-apply dito. Ang tagapaglesensya ay kinakailangan ligtas ang lahat ng karapatan sa pangangailangan bago mag-apply sa ating mga lesensya upang ang publiko ay maari pa itong magamit sa hindi inaasahan na materyal. Ang mga lesensyado ay kinakailangan na malinaw ang marka sa kahit anong materyal hindi sa paksa sa lesensya. It ang mga kasama sa ibang CC-licensed materyal, o gamit na materyal sa ilalim ng pagbukod o limitasyon para sa karapatang magpalathala. [Mas maraming mga konsiderasyon para sa mga lesensyado](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensors). + +* **Considerations for the public:** Sa paggamit ng ating mga pampublikong lesensya, ang lesensyado ay ipagkakaloob ang pampublikong pahintulot para gamitin ang Materyal na lesensya. Kung ang mga permiso ng lesensyado ay hindi kinakailangan para sa kung ano pa man na rason-halimbawa, dahil kahit ano ay akma sa pagbubukod o limitasyon para sa karapatang magpalathala- kung gayon ang paggamit ay hindi na kokontrol ng lesensya. Ang ating mga lesensya ay garantiyang may permiso sa ilalim ng karapatang magpalathala at sa iba pang tiyak na karapan ng lesensyadong ipagkaloob na kapangyarihan. Gamit ang materyal sa lesensya maari pa din na limitahan ito sa kahit ano pang rason, kasama ang iba pa na mayroong karapatang magpalathala o iba pang karapatan sa materyal. Ang tagapaglesensya ay maaring makuha ang espesyal na mga kahilingan, katulad ng pag tatanong sa mga pag babago na namarkahan o nailarawan. Bagamat ito ay hindi na kinakailangan ang ating mga lesensya. ikaw ay hinihikayat na respetuhin ang kanilang mga kahilingan na kung saan ay makatuwiran. [Mas marami pang mga konsiderasyon para sa publiko](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensees). + +## Ang Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 Pandaigdigang Pampublikong Lesensya + +Sa pamamagitan ng karapatan sa Lesensya (nakasaad sa baba), Tanggap mo at payag na mapasakop sa mga termino at mga kondisyon dito sa Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 Pandaigdigang Pampublikong Lesensya ("Public License"). Sa abot ng Publikong Lesensya na ito maaring ipaliwanag bilang isang kontrata, Ikaw ay pinag kakalooban ng Karapatan sa Lesensya bilang konsederasyon sa iyong pag tanggap sa termino at mga kondisyon na ito, ang tagapaglesensya ay pinag kakalooban ka gayon ng karapatan sa konsederasyon at mga benepisyo na natatanggap ng tagapaglesensya mula sa paggawa ng materyal na lesensya na magagamit sa ilalim ng mga termino ay kondisyon na ito. + +### Seksyon 1 - Mga Depenesyon. + +a. **Adapted Material**nangangahulugan na ang paksa ng materyal para sa karapatang magpalathala ay katulad ng Karapatan na nagmulas sa basehan ng Lesensyadong Materyal kung saan nasalin ang Lesensyadong Materyal, nabago, naayos, nag palit anyo, o iba pang paraan para ma bigyan ng tamang kilos sa kinakailangan na permiso sa ilalim ng Karapatang magpalathala at sa kaparehas na karapatan na tangan ng tagapaglesensya. Para sa mga layunin ng Publikong Lesensya, kung saan ang Materyal na Lesensya ay may galaw ng musika, maipatupad, o naitala na tunog, Ang naayon na Materyal ay palaging nag nakakagawa ng Materyal na Lesensya sa oras na mag-sink ang relasyon kasama ang gumagalaw na imahe. + +b. **Copyright and Similar Rights** nangangahulugan na ang karapatan magpalathala at/o katulad ng malapit na karapatan kaugnay sa kasamang karapatan magpalathala. ng walang limitasyon, pagganap, pag lathala, pagrerekord ng tunog at karapatan ng Sui Generis Database ng walang pagsaalang alang kung pa paano ang karapatan ay nakalebel o naikategorya. Para sa mga layunin ng Pampublikong Lesensya na ito, ang karapatan ay natukoy sa Seksyon 2(b)(1)-(2) hindi lahat ay may karapatang magpalathala at katulad sa Magkapareha na Karapatan. + +e. **Effective Technological Measures**nangangahulugan na iyong mga sukat ay, nasa pagliban ng tamang awtoridad, hindi maari na mapigil sa ilalim ng batas na nagsasakatuparan ng mga obligasyon sa ilalim ng artikolo 11 ng WIPO Copyright kasunduan sa pagtitibay sa araw ng Desyembre 20,1996 at/o kahalintulad sa pagdaigdigang mga argumento. + +f. **Exeptions and Limitations**nangangahulugan na wastong paggamit, wastong pakikitungo, at/o sa kahit anong pagbubukod o limitasyon para sa karapatang magpalathala at kahalintulad sa Karapatan na naaangkop sa iyong gamit na Materyal na Lesensya. + +h. **Licensed Material** nangangahulugan na ang pagka masining o gawain na pampanitikan, database, o iba pang Materyal kung saan ang tagapaglesensya ay nilalapat itong Pampublikong Lesensya. + +i. **Licensed Rights**nangangahulugan na ang karapatan ay ipagkakaloob sa iyo sa termino ng paksa at mga kondisyon ng publikong lesensya na ito, kung saan limitado ang lahat ng karapatang magpalathala at halintulad sa karapatan na ilalapat sa iyong gamit na Materyal na Lesensya at awtoridad ng tagapaglesensya para sa lesensya. + +h. **Lincensor** nangangahulugan na ang indibidwal(s) o mga entity ng karapatan sa ilalim ng pampublikong lesensya. + +i. **NonCommercial** nangangahulugan na hindi ukol sa nilaan o direkta patungo sa komersyal sa bentahi ng gantimpala sa pananalapi. Para sa mga layunin ng publikong Lesensya na ito, ang palitan ng lesensya sa Materyal at iba pang materyal ay paksa sa karapatang magpalathala at kahalintulad sa karapatan mula sa digital na pagbahagi ng paly kahalintulad sa nangangahulugan na NonCommercial ang nakalaan na ito ay walang pambayad sa pananalapi sa koneksyon kasama ang palitan. + +j. **Share**nangangahulugan na maglaan ng materyal para sa publiko sa kahit anong paraan o proseso na nangangailangan ng permiso sa ilalim ng Lesensyadong pang Karapatan, kagaya ng pagpaparami, pampublikong pagpapakita, pampublikong pagganap, pagsasabog, kumonikasyon o pag-angkat, at para magawa ang materyal na gagamitin sa pampublikong kasama ang mga pamamaraan ng mga miyembro para ma-access ang publikong materyal mula sa lugar at tamang oras na napili nila sa bawat isa. + +k. **Sui Generis Database Rights**nangangailangan na ang karapatan sa karapatang magpalathala ay nag reresulta derekta mula sa 96/9/EC ng Europa Parlyamento at ng konseho noong 11 Marso 1996 legal na proteksyon sa mga database bilang wasto at/o na nagtagumpay, halintulad ng iba pa katumbas ng esensyal sa karapatan kahit saan panig ng mundo. + +i.**You**nangangahulugan na ang indibidwal o pag gamit ng entidad sa Karapatan ng Lesensya sa ilalim ng Publikong Lesensya, mayroon kang pagtugon sa kahulugan. + +### Seksyon 2 -Saklaw. + +a.***License grant.*** + +1. Ang paksa sa mga termino at kondisyon para dito sa publikong lesensya, ang tagapaglesensya ay pagkakalooban ka sa buong mundo, Libreng royalidad, di-sublicensable, hindi eksklusibo, hindi mababawi na ehersisyo sa Karapatan ng Lesensya ng Materyal na Lesensyang ito: + + A. muling paghayag at pag bahagi ng Materyal na Lesensya, sa kabuuang parte, para sa layunin lamang ng NonCommercial: at + + B: lumikha at muling paghayag, ngunit hndi maaaring ibahagi, Inangkop na materyal para sa NonCommercial ng mga layunin lamang. + + +2. **Exepyions and Limitations.**Para sa pag iwas sa pangamba, kung saan ang mga pasubali at mga limitasyon ay ilalapat para ito ay magamit, Ang pampublikong Lesensya ay hindi dapat ilapat, at ikaw ay hindi na ngangailangan na umayon sa mga termino at mga kondisyon. + +3. **Term** Ang termino ng Pampublikong Lesensya ay natukoy sa Seksyon 6(a). + +4. **Media and Formats: technical modifications allowed.**Ang tagapaglesensya ay awtorisado ka na mag sanay sa Karapatan ng Lesensya sa lahat ng medya at mga pormat maging kilala ngayon o pagkatapos na malikha, at magawa ang teknikal na mga modipikasyon na kinakailangan gawin. Ang mga pag paubaya sa Tagapaglesensya at/o sangayon at hindi pagiit sa tama o pinagbabawalan ka ng awtoridad mula sa pag gawa ng teknikal na mga pagbabago sa pangangailangan para sanayin ang karapatan ng lesensyado. kasama ang teknikal na mga pagbabago sa pangangailangan para iwasan ang epektibong teknolohikal na mga pagsukat. Para sa layunin ng Pampublikong Lesensya, gawing simple ang mga awtorisadong pagbabago mula sa Seksyon na ito 2(a)(4) wag maglabas ng inangkop na materyal. + + 1. **Ang mga Downstream na tatanggap.** + + A. **Offer from the Licensor - Liscensed Material.** Bawat tatanggap ng Lesensyadong Material ay awtomatikong makakatanggap ng mga pagmungkahi mula sa pag sasanay ng karapatan sa tagapaglesensya termino at mga kondisyon ng Pampublikong Lesensya na ito. + + B. **No downstream restrictions.** Maari kang sumangguni o magpataw ng kahit ilan na dagdag o magkaibang tema o kondisyon, o pag-apply ng kahit anong epektibong Teknolohiya na masusukat ito. ang Materyal na Lesensya ay pinag babawal ang pag gawa ng pagsasanay sa Karapatan ng Lesensya mula sa tatanggap ng Materyal na Lesensya. + + 2. **No Endorsement.** Wala dito sa Publikong Lesensya ang bumubuo o siguro naipaliwanag bilang isang permiso para igiit o ipahiwatig na ikaw ay, o gamit ang iyong Materyal na Lesensya ay konektado kasama ang, taga-taguyod na nag indorso, ipagkaloob ang opisyal na estado, ang Tagapaglesensya o iba pang itinalaga na makatanggap ng paratang sa pag laan ng seksyon 3(a)(1)(A)(i). + +b. ***Other rights.*** + +1. Karapatang moral, katulad ng Tamang integredad, ay hindi lesensyado sa ilalim ng Pampublikong Lesensya, mga lantad, pananahimik, at/ o iba pang kahalintulad na karapatan ng personalidad, para sa posibleng lawak, talikdan ang mga Tagapaglesensya at/o sangayon hindi sa igiit sa kahit anong gagampanan ng tagalesensya sa limitadong lawak na kinakailangan para payagan ka sa pagsanay ng Karapatan sa paglesensya, ngunit hindi na kung itoy hindi man. + +2. Ang Maliwanag at tatak ng karapatan ay hindi lesensyado sa ilalim ng Pampublikong Lesensya. + +3. Para sa posibleng lawak, ang mga pagpapaubaya ng lesensyado sa kahit anong karapatan na kolektahin mula saiyo ang pagsasanay ng Karapatan ng Lesensya, kung derekta o hanggang sa pag kolekta sa lipunan sa ilalim ng kahit ilang bolontaryo o pagpapaubaya ayon sa batas o sapilitang pamamaraan ng Lesensya. Sa lahat ng mga kaso ang Tagapaglesensya ay hayagang irereserba ang kahit anong mga karapatan na kolektahin katulad ng mga royalty, Kabilang ang lesensya kung saan ang Materyal ay gamit para sa ibang NonCommercial na layunin. + +### Seksyon 3 -Mga Kondisyon ng Lesensya. + +Ang iyong pagsasanay sa karapatan ng Lesensya ay hayagang gawa ng paksa sa mga sumusunod na kundisyon. + +a. ***Attribution.*** + +1. Kung ibabahagi mo ang Materyal sa Lesensya. Dapat kang: + + A. panatilihin ang sumusunod kung ito ay sumusunod sa tagapaglesensya kasama ang Materyal na Lesensya: + + i. pagkakakilanlan ng (mga) lumikha ng Materyal na Lesensya at iba pang nakatalagang tatanggap ng pagpapalagay, sa kahit anong rason na hiling ng tagapaglesensya (kasama ang sagisag sa panulat na nakatalaga); ii. ang copyright notice; iii. ang mapansin na tumutukoy sa Pampublikong Lesensya na ito; iv. ang mapansin ang tumutukoy sa pagtatatwa ng mga garantiya; v. ang URI o hyperlink sa Materyal na Lesensya sa makatwirang lawak; + + + B. isaad kung iyong binago ang Materyal na Lesensya at mapanatili ang isang idikasyon ng anumang nakaraan na pag babago; at + + C. isaad na ang Materyal na Lesensya ay lesensyado sa ilalim ng Pampublikong Lesensya, at isama ang teksto ng, o URI o hyperlink nito, sa Pampublikong Lesensya na ito. + + Para sa pag-iwas ng pag-aalinlangan, Wala kang pahintulot na permiso sa ilalim ng Pampublikong Lesensya na ito para Ibahagi sa Naaangkop na Materyal. + + + 1. Kailngan na masiyahan ka sa mga kondisyon sa Seksyon 3(a)(1) sa kahit anong resonable na paraan base sa medyum, nangangahulugan, at konteksto kung saan maari mong ibahagi ang Lesensyadong Materyal. Halimbawa, ito ay maaaring resonable para masiyahan sa mga kondisyon sa pamamagitan ng pagbibigay ng URI o hyperlink para sa mapagkukunan kasama ang kinakailangan na impormasyon. + + 2. Kung hiling ng Tagapaglesensya, Kailangan mong alisin ang kahit anong impormasyon na kailangan sa Seksyon 3(a)(1)(A) sa lawak ng makatuwiran. + +### Seksyon 4 -Sui Generis Database Rights. + +Kung saan ang Karapatan ng Lesensya ng Sui Generis Database Rights ay mailapat sa iyong paggamit ng Lesensyadong Materyal: + +a. para sa pag-iwas sa pagdududa. eksyon 2(a)(1) nagbibigay saiyo ng karapatan na kunin, gamitin, magparami at ibahagi ang lahat o ang malaking bahagi ng mga nilalaman ng database para sa NonCommercial lamang na hangarin at nakalaan na hindi mo maaring ibahagi ang Materyal; + +b. kapag isinama mo lahat o ang isang matibay na bahagi ng mga nilalaman ng database sa kung saan ang database na meron ka sa Sui Generis Database Rights, Kung saan ang database na meron ka ng Sui Generis Database Rights (ngunit hindi ang indibidwal na nilalaman nito) na Hango sa Materyal; at + +c. Kailangan mong sumunod sa mga kundisyon sa Seksyon 3(a) kung ibinahagi mo lahat o ang malaking bahagi ng mga nilalaman ng database. + +Para sa pag-iwas sa pag-aalinlangan, ang Seksyon 4 nang mga supplement na ito ang iyong obligasyon ay hindi mapapalitan sa ilalim ng Pampublikong Lesensya na ito kung saan ang Karapatan ay kasama sa Copyright at kapareha na Karapatan. + +### Seksyon 5 - Ang Disclaimer ng mga warranty at limitayon ng pananagutan. + +a. **Maliban na lang kung hiwalay na isinagawa ng tagapaglesensya, hanggang sa posible, ang alok ng tagapaglesensya sa Materyal na Lesensya bilang parehas at bilang meron, at gawin ng walang garantiya ng kahit anong pag-aalala sa Materyal na Lesensya, kahit na mabilis, ipahiwatig, o iba pa man. Kasama ang mga ito, ng walang limitasyon, garantiya sa titulo, kakayahang makabenta, para sa partikular na hangarin, hindi pag-labag, pagliban sa talento o mga depekto, tumpak, o presensya o pagliban sa mga mali, hindi man alam o natutuklasan. Kung saan ang mga pag-tanggi ay hindi pinapayagan ang garantiya sa buong parte, ang disclaimer na ito ay hindi maaring ilapat sa iyo.** + +b. ** sa posibleng lawak, kung saan hindi mananagot ang Tagapaglesensya sa iyo sa kahit anong legal na teyorya (ang kasama, walang limitasyon, kapabayaan) o kung hindi man sa kahit saang derekta, espesyal, hindi derekta, hindi sinasadya, kinahinatnan, pagparusa, kapuri-puri o ibang pagkawala. halaga, mga gastos, o sira sa paglitaw dito sa Pampublikong Lesensya o gamit ang Materyal na Lesensya, kahit na ang Tagalesensya ay naabisuhan ng posibilidad ng kahit anong mga pagkatalo, halaga, mga gastusin, o mga sira. Kung saan ang limitasyon sa pananagutan ay hindi pinahihintulutan sa Kabuuang parte, ang limitasyon na ito ay hindi mai-lalapat saiyo.** + +c. Ang disclaimer ng mga garantiya at limitasyon ng nakalaan na pananagutan sa taas ay dapat na bigyang kahulugan sa tamang pag uugali, Para sa posibleng lawak. lalo na sa higit-kumulang na pagganap ng disclaimer at pananagutan sa lahat. + +### Seksyon 6 - Termino at Pagwawakas. + +a. Ang Pampublikong Lesensya ay ilalapat para sa tema ng Copyright at halintulad sa Karapatan ng Lesensyado dito. Gayunpaman, kapah ikaw ay nagkamali sa pag-comply sa Pampublikong Lesensya na ito, ang iyong karapatan sa ilalim ng Pampublikong Lesensya ay awtomatikong tapos na. + +b. Kung saan may karapatan na gamitin ang Materyal na Lesensya sa pagwakas sa ilalim ng Seksyon 6(a), ibalik ito: + +1. awtomatiko bilang simula sa petsa ng paglabag ay magaling na, ibinigay ito ng magaling sa loob ng 30 na araw ng iyong na diskubre sa paglabag: o + +2. sa muling pagbibigay ng pagpapahayag ng Tagapaglesensya. + + Para maiwasan ang pag-dududa, ang seksyon 6(b) ay hindi maa-apektuhan ang kahit anong karapatan sa Tagapaglesensya maaring mag hanap ng mga remedyo para sa iyong mga paglabag sa Pampublikong Lesensya na ito. + +c. Para maiwasan ang pag dududa, ang tagapaglesensya ay nag aalok ng Materyal na Lesensya sa ilalim ng mag kahiwalay na mga termino o mga kondisyon para mapigilan ang pag-papasa ng Materyal na Lesensya sa kahit anong oras; gayunman, ang pag-gawa ay hindi mapapawalang bisa ng Pampublikong Lesensya na ito. + +d. Mga Seksyon 1, 5, 6, 7, at 8 ang mabuhay sa terminasyon ng Pampublikong Lesensya na ito. + +### Seksyon 7 - Iba pang mga Tuntunin at mga Kondesyon. + +a. Ang Tagapaglesensya ay hindi dapat nakatali ang naumang karagdagan o magkaibang mga tuntunin o mga kondisyon sa pakipagugnay saiyo maliban kung nag mamadali na pumayag. + +b. Kahit anong mga kaayusan, mga pagkakaintindihan, o mga pagkakasunduan hinggil sa Lesensyadong Materyal hindi nakasaad dito na magkahiwalay mula sa malayang mga tuntunin at mga kundisyon sa Pampublikong Lesensya. + +### Seksyon 8 - Interpretasyon. + +a. Para maiwasan ang pag-dududa, ang pampublikong Lesensya na ito ay hindi, at hindi dapat na ma interpretasyon para, mabawasan. limitahan, pagbawalan, o mapatawan ng mga kondisyon sa kahit anong gamit na Materyal na Lesensya na maaring maging ayon sa batas na gamuwa ng walang permiso sa ilalim ng Pampublikong Lesensya na ito. + +b. Sa posibleng lawak, sa kahit anong probisyon ng Pampublikong Lesensya na ito ay hindi itinuturing maipatupad, ito dapat ay awtomatikong mareporma sa minimum na lawak na kinakailangan magawang maipatupad. Kung ang probisyon ay hindi maaring mabago. ito ay dapat na inihihiwalay mula sa Pampublikong Lesensya ng hindi naaapektuhan ang pagpapatupad ng natitirang mga tuntunin at mga kondesyon. + +c. Walang tuntunin o kondisyon sa Pampublikong Lesensya na ito at ito dapat ay talikdan at walang pagkakamali upang sumunod sa paghayag at payag sa Tagapaglesensya. + +d. Wala sa Pampublikong Lesensya ng mga bumubo o maaring mabigyang-kahulugan bilang limitasyon sa, o pagwawaksi, ng kahit anong pribilehiyo at kaligtasan na mai-lalapat sa Lesensyado i ikaw, kasama ang mula sa mga legal na pag-proseso ng kahit anong hurisdiksyon o awtoridad. + +> Ang Creative Commons ay hindi partido sa pampublikong lesensya na ito. Sakabila ng, Creative Commons maaring mag talaga at maglapat ng kahit isa sa pampublikong tagapaglesensya para sa materyal at mga tagapaglathala at iyong mga pagkakataon ay maaring isaalang-alang sa "Lesensyado" liban sa limitadong layunin ng nagsasaad na ang materyal ay ibinabahagi sa ilalim ng Creative Commons na pampublikong lesensya o o bilang pinapayagan mula sa Creative Commons ng mga patakaran na nailathala [creativecommons.org/policies](http://creativecommons.org/policies), Ang Creative Commons ay hindi nag bibigay ng awtorisadong pag-gamit sa trademark "Creative Commons" o kahit anong logo ng trademark ng Creative Commons ng walang nauna na nakasaad sa kasamang pahintulot, walang limitasyon, sa koneksyon ng kahit sinong hindi awtorisadong mga modipikasyon sa kahit anong pampublikong mga lesensya o kahit anong kasunduan, hindi pagkakaunawaan. o mga napagkasunduan tungkol sa paggamit ng lesensyadong materyal. Para maiwasan ang pagdududa. ang talata na ito ay hindi bahagi ng mga lisensyang pampubliko. +> +> Ang Creative Commons ay maaring nakipag0ugnayan sa creativecommons.org \ No newline at end of file diff --git a/fil/LICENSE/CC BY-SA 4.0.md b/fil/LICENSE/CC BY-SA 4.0.md new file mode 100644 index 000000000..1b83943be --- /dev/null +++ b/fil/LICENSE/CC BY-SA 4.0.md @@ -0,0 +1,173 @@ +## ang creative commons + +# Ang Attribution-ShareAlike 4.0 International + +Ang Creative Commons na samahan ("Creative Commons") ay hindi natin batas at ito ay hindi pinapag handa ng legal na mga serbisyo o legal na pag payo. Ang pamamahagi ng lesensyadong pam publiko ng Creative commons ay hindi ginagawa ng abugado sa kleyente o sa iba pang relasyon. Ang Creative Commons ay gumagawa ng ng lesensya nito at ito ay kaugnay sa impormasyon na magagamit sa "as-is" na pag babatayan. Ang Creative Commons ay hindi nag bibigay garantiya patungkol sa mga lesensya nito, ano mang bagay na lesensyado mula sa ilalim ng kanilang termino at mga kondisyon, o sa kahit ano mang kahalintulad na impormasyon. Ang Creative Commons ay tumatalikwas sa lahat ng pananagutan ng mga sirang resulta ng kanilang pag gamit sa pinaka todong posibleng lawak. + +### Gamit ang Creative Commons na pam publikong lesensya + +Ang Creative Common na pam publikong lesensya ay nag lalaan ng pamantayan sa set ng termino ng mga kundisyon ng tagalikha at iba pang mga tamang taga hawak maaring magamit para sa pag babahagi ng orihinal na gawa ng may akda at iba pang materyal na paksa para sa may akda at ang iba pang tiyak na matukoy ang pam publikong lesensya sa baba nito. Ang mg sumusunod na konsiderasyon ay para sa mga layunin ng imporasyon lamang, hindi lubusan at hindi parte ng porma ng aming mga lesensya. + +* ** Ang mga Konsederasyon para sa mga tagapaglesensya:** Ang lahat ng ating mga lesensya ay ukol lamang sa pag gamit ng awtorisado na iyon para ibigay ang pam publikong pahintulot sa pag gamit ng materyal na mga paraan kung hindi lubos na pinag babawal ang pag copyright at iba pang tiyak na mga karapatan. Ang ating mga lesensya ay hindi na mababawi. Ang tagapaglisensya dapat binabasa at inuunawa ang mga tuntunin at mga kondesyon ng kanilang lesensya bago mag-apply dito. Ang tagapaglisensya ay kinakailangan na ligtas ang lahat ng karapatan pangangailangan bago mag-apply sa aming mga lesensya upang ang publiko ay maaring gamitin muli ang materyal gaya ng inaasahan. Ang tagapaglesensya ay kinakailangan na malinaw na markahan ang kahit sa anong materyal na hindi naabot ang lesensya. Nabibilang dito ang iba pang CC-licensed na materyal, o materyal na gamit sa ilalim ng pagbukod o limitasyon ng karapatang magpalathala. [Mas maraming mga konsiderasyon para sa tagapaglesensya](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensors). + +* **Ang mga konsiderasyon para sa publiko:**Sa paggamit ng isa sa aming pampublikong lesensya, ang mga tagapaglesensya ay ipagkakaloob ang publikong pahintulot para gamitin ang materyal ng lesensya sa ilalim ng tinutukoy na mga termino at mga kondisyon. Kung ang mga tagapaglesensya ay hindi naman kinakailangan ng persimo para sa kahit anong rason- halimbawa na lang, dahil sa kahit anong akma ng pag bukod o limitasyon para sa karapatang magpalathala-gayon din ang pag gamit sa hindi maayos ayos na lesensya. Ang ating mga lesensya ay ipagkakaloob ang mga pahintulot sa ilalim ng karapatang magpalathala at iba pang tiyak na lesensyadong awtoridad para ipagkaloob ito. Gamitin ang materyal na lesensya na maaring limitahan para sa kung ano pang ibang mga rason, Na kasama sa kadahilanang ang iba ay mayroong karapatang magpalathala o iba pang karapatan sa materyal. Ang tagapaglesensya ay maaring gumawa ng mga espesyal na kahilingan, Katulad na lang ng pag tatanong sa lahat ng mga pag babago na markado o inilalarawan. Bagamat hindi naman kailangan ang ating mga lesensya, ikaw ay kinihikayat na respetuhin ang kanilang mga kahilingan kung saan ito ay makatuwiran. [Maraming mga konsiderasyon para sa publiko](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensees). + +## Ang Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 Internasyonal na Publikong Lesensya + +Sa pamamagitan ng karapatan ng lesensya (defined below), Tanggapin mo at sumang ayon sa nakatali mula sa mga termino at mga kondisyon mula sa Creative Commons Attribution-Sharelike 4.0 Internasyonal na Publikong lisensya ("Public License"). Sa lawak ng Publikong lesensya maaring maipaliwanag bilang isang kontrata, Ikaw ay pinag kakalooban ng karapatan sa lesensya bilang isang konsederasyon sa pag tanggap ng iyong termino at mga kondesyon, at ang tagapaglesensya ay pinag kakalooban gaya ng kosederasyon ng mga benepisyo na natatanggap mula sa paggawa ng magagamit na Materyal sa lesensya na sumasa ilalim sa mga termino at mga kondisyon. + +### Seksyon 1 - Mga Depenesyon. + +a. **Adapted Material** nangangahulugan na ang materyal ay paksa para sa Copyright at katulad ng karapatan na nagmula sa basehan sa Lesensyadong materyal kung saan nasasalin ang materyal, nababago, naayos, at nabagong anyo, o sa ibang paraan na baguhin ang kinakailangan na permiso sa ilalim ng mga Copyright tangan mula sa tagapaglesensya. Para sa mga layunin ng Pampublikong lisensya na ito, kung saan ang materyal na lesensya ay isang gawaing pang musika, pagsasagawa, o naitala na tunog, Naa-ayon sa Materyal na palaging nakakagawa kung saan ang lesensyadong materyal ay magsink sa oras ng relasyon kasama ang gumagalaw na imahe. + +b. **Adapter's License** Mga kahulugan na ang iyong ina-aaply na lesensya ay iyong Copyright at kapareha sa Karapatan ng iyong mga kontribusyon na inaangkop sa materyal na pagalinsunod kasama ang termino at mga kondisyon ng pampublikong lesensya. + +c. **BY-SA Compatible License** Ang mga ibig sabihin na tala sa [creativecommons.org/compatiblelicenses](http://creativecommons.org/compatiblelicenses), aprobado ng Creative Commons bilang isang esensyal na katumbas ng pampublikong lesensya na ito. + +d. **Copyright and Similar Rights** Ang kahulugan na ang copyright at/o katulad na mga karapatan ay nai lalapit sa kaugnay na kasama ang copyright, walang limitasyon, pagganap, pag lathala, pagrerecord ng tunog at ang Sui Generis Database Rights, walang pagsaalang alang kung papaano ang mga karapatan ng lebel o naikategorya. Para sa mga nais ng Pampublikong lisensya na ito, ang karapatan ay natukoy sa seksyon 2(b)(1)-(2) ay hindi Copyright at mag kapareha ng mga karapatan. + +e. **Effective Technological Measures** kahulugan na ang mga sukat na iyon ay, nasa pag liban ng tamang awtoridad, na maaring pumigil sa ilalim ng katuparan ng obligasyon sa ilalim ng artikolo 11 ang WIPO Copyright kasunduan na mapagtibay sa mismong Desyembre 20, 1996 at/o kapareha sa mga pandaigdigang napagkasunduan. + +f. ** Exeptions and Limitations** nangangahulugan patas ang paggamit, patas ang pakikitungo, at/o kahit iba pang pagbukod o limitasyon para sa Copyright at kapareha na karapatan na angkop para gamitin ang Lesensyadong Materyal. + +g. **License Elements** mangangahulugan na ang mga pagukol ng lesensya ay nakatala sa pangalan ng Creative Commons Public License. Ang mga elemento ng lesensya ng pampublikong lesensya na ito ay naiukol at ibahagi sa kapwa. + +h.**Licensed Material** nangangahulugan na ang pagkamasining o pampanitikan na gawa, database, o iba pang materyal kung saan ang tagapaglesensya ay inilapat sa pampublikong lesensya na ito. + +i. **Licensed Rights**nangangahulugan na ang karapatan ay ipinagkaloob saiyo ang paksa para sa termino at mga kondisyon ng pampublikong lesensya na ito. kung saan limitado ang lahat ng Copyright at mga kahalintulad ng mga karapatan na ilalapat sa iyong gamit na materyal na lesensya at ang tagapaglesensya ay may awtoridad para sa lesensya. + +j. **Lisensor** nangangahulugan na ang bawat mga indibidwal o entidad ay ipinagkakaloob ang mga karapatan sa ilalim ng pampublikong lesensya na ito. + +k. **Share** nangangahulugan para maibigay ang materyal para sa pampubliko mula sa kahit anong proseso na nangangailangan ng mga permiso sa ilalim ng Lesensyadong Karapatan, katulad ng pagpaparami, pagpapakita sa publiko, pampublikong pagsasagawa, pagbabahagi, pagpapasabog, komuniksyon o pag angkat, at para gawin na ang materyal na magamit para sa pampubliko kasama ang mga paraan na ang myembro ng pampubliko ay ma-access ang materyal na porma sa lugar na ang oras ng napili nila sa isat-isa. + +l. **Sui Generis Database Rights** nangangahulugan na ang karapatan ng iba sa copyright ay nag reresulta derekta mula sa 96/9/EC ng taga-Europa na parlyamento at ang konseho sa Marso 1996 sa legal na proteksyon ng mga database, sa pagwawasto at/o nagtagumpay, katulad pa ng ibang katumbas na mahalaga sa karapatan kahit saan sa daigdig. + +m. **You** nangangahulugan na ang indibidwal o paggamit ng entidad sa karapatan sa ilalim ng Pampublikong Lesensya. Ang iyong pagtugon sakahulugan. + +### Seksyon 2 - Saklaw. + +a. ***License grant.*** + +1. Ang paksa sa mga termino at mga kondisyon ng pampublikong lesensya, ang tagapaglesensya at sa pamamagitan nito ipagkakaloob saiyo ang pandaigdigan, Libreng paghahari, walang-sublicensable, hindi eksklusibo, hindi mababawi na lesensya para sa pagsasanay ng Karapatan sa lesensya para sa lesensyadong materyal na ito: + + A. pagpaparami at Pag babahagi ng Materyal na Lesensya, sa kabuuan o sa parte: at + + B. pag gawa, pag paparami, at Pag babahagi ng Naayon sa Materyal. + +2. **Exeptions and Limitations.** Para sa pag-ilag sa pag dududa, kung saan ang pasubali at mga limitasyon ay ilalapat para sa iyong paggamit. ang Pampublikong Lesensya na ito ay hindi ma ilalapat, at Kailangan mong tumalima kasama ang mga termino at mga kondisyon. + +3. **Term.** Ang termino ng Pampublikong Lesensya na ito ay natukoy sa Seksyon 6(a). + +4. **Media and formats: technical modifications allowed.** Ang maygawa ng Lesensyado para saiyo sa pagsasanay ng Karapatan sa Lesensya sa lahat ng mga media pormat maging ang alam mo ngayon o sa darating na likha at ng ito ay magamit sa tekinal na mga modipikasyon kung ito ay kinakailangan na gawin. Ang Tagapaglinsensya ng mga iurong at/ o sangayon na hindi magpahayag ng kahit anong karapatan o awtoridad para ipagbawal sayo mula sa paggawa ng teknikal na kaunting pagbabago sa pangangailangan na masanay ang mga Karapatan sa lisensyado, kasama ang teknikal na mga kakaunting pagbabago sa kailangan upang maiwasan ang epekto sa teknolohikal na mga pagsusukat. Para sa mga pakay ng Pampublikong Lesensya na ito, simple na gawin ang mga kaunting pag babago sa awtorisado na Seksyon na ito 2(a)(4) huwag mag labas ng Materyal na Inangkop. + +5. **Ang mga tatanggap ng Downstream.** + + A. **Ang Alok mula sa Lisensyado - Lisensyadong Materyal.** kada tatanggap ng Lisensyadong Materyal ay Awtomatikong makakatanggap ng mga alok mula sa Lisensyadong pagsasanay sa mga karapatan ng Lesensya sa ilalim ng mga termino at mga kondisyon na alok ng Pampublikong Lesensya na ito. + + B. __Karagdagan na alok mula sa tagapaglisensya – Halaw sa Materyal. Kada tatanggap ng Halow sa Materyal mula sa iyong awtomatikong mga natatanggap na alok mula sa Tagapaglesensya na pagsasanay sa Lisensyadong karapatan na Halow sa Materyal sa ilalim ng mga kondisyon ng Adapter's License na iyong i-apply. + + C. **Walang downstream na mga limitasyon.** Ikaw ay hindi maaaring mag alok o magpataw ng kahit anong dagdag o magkaibang mga termino o mga kondisyon sa, o i-apply ang kahit anong Epektibong Sukat sa Teknolohikal para sa, ang Materyal na Lisensya kung gawain sa mga paghigpit ang karapatan ng pagsasanay sa Lisensyadong karapatan mula sa kahit anong tatanggap ng Lisensyadong Materyal. + +6. **Walang pag-endorso.** Wala sa kahit anong Pampublikong Lisensya ang magtatag o pakahulugan bilang permiso para sa magsaysay o ipahiwatig na ikaw ay, o na ikaw ay gumagamit ng Lisensyadong Materyal ay, Konektado sa, o magtaguyod, pagtibayin o ipagkaloob sa opisyal na estado mula sa, Lisensyado o ibang itinalaga para makatanggap ng pagpapalagay bilang ibinigay sa Seksyon 3(a)(1)(A)(i). + +b. ***Ibang karapatan.*** + +1. Ang Karapatan na Moral, katulad ng tamang interedad, ay hindi lisensyado sa ilalim nitong Pampublikong Lisensya. o lahat ay publisidad, pribado, at/o iba pang katulad na karapatan sa persinalidad, gayunpaman, para sa posibleng saklaw, ang Tagapaglisensya naiurong at/o payag hindi para sa magsaysay sa kahit anong karapatan na gaganapin sa pamamagitan ng Tagapaglisensya para sa Limitadong lawak na kinakailangan para payagan sa pagsanay ng Karapatan ng Lisensya, ngunit hindi man kung ito ay sa ibang paraan. + +2. Patentado at tatak ng karapatan ay hindi lisensyado sa ilalim ng ibang Pampublikong Lisensya. + +3. Pasa sa posibleng lawak, Ang tagapaglesensya ay talikdan ang kahit anong karapatan sa pag kolekta ng mga pagkakahari mula sa iyo para sa pagsasanay ng Lisensyadong Karapatan, maging ang direkta o sa pamamagitan ng pagkoleta ng samahan sa ilalim ng bolontaryo o waivable statutory o puwersahan na pamamaraan ng Lisensya. Sa lahat ng ibang kaso ang tagapag lisensya hayagang ireserba ang mga karapatan sa pag kolekta ng royalties. + +### Seksyon 3 - Lisensyadong mga Kondisyon. + +Ang iyong pagsasanay sa Lisensyadong karapatan ay hayagang gawa sa paksa para sa mga sumusunod na kondisyon. + +a. ***Pagpapalagay.*** + +1. Kung iababahagi mo ang Lisensyadong Materyal ( kabilang ang mga baguhin ang porma), Kailangan mo: + + A. panatilihin ang mga sumusunod kung ang palitan mula sa Tagapaglisensya kasama ang Materyal na Lisensya: + + i. ang pagkakakilanlan ng (mga) tagalikha ng Lisensyadong Materyal at kahit anong hinirang sa matatanggap na pagpapalagay, sa kahit anong resonable na paraan sa kahilingan ng Tagapaglisensya (kasama ang nakatalaga na sagisag). + ii. ang pahayag sa copyright; + + iii. ang mapainsin sa mga tumutukoy sa Pampublikong Lisensya na ito. + + iv. ang mapansin sa mga tumutukoy ng pagtutuwa sa garantiya. + + v. ang URI o hyperlink sa Lisensyadong Materyal sa pinaka lawak ng resonable na maisasagawa; + + + B. isaad kung iyong binago ang Materyal na Tagapaglisensya at manatili sa indikasyon ng kahit anong nakaraan na mga modipikasyon; at + + C. isinaad sa Lisensyadong Materyal na ang Lisensya ay nasa ilalim ng pampublikong Lisensya, at isinama ang teksto sa, o ang URI o hyperlink para, sa pampublikong Lisensya na ito. + +2. Maaari kang masiyahan sa mga kondisyon ng Seksyon 3(a)(1) sa kahit anong resonable na pamamaraan base sa katamtaman na, mga nangangahulugan, at konteksto kung saan ibinahagi ang Lisensyadong materyal. Halimbawa, ito man ay resonable para masiyahan sa mga kondisyon mula sa paglalaan ng URI o hyperlink para sa makukunan na iyon kasama ang mga kinakailangan na impormasyon. + +3. Kung kahilingan ng Tagapaglisensya, Kailangan mong alisin ang kahit na anong impormasyon na kinakailangan sa Seksyon 3(a)(1)(A) sa lawak ng resonable na maisasagawa. + +b. ***Ang Iahagi sa Kapwa.*** + +Ang karagdagan sa mga kondisyon sa Seksyon 3(a), kung ibinahagi mo ang Halaw sa Materyal na iyong ilabas, ang mga sumusunod na kondisyon ay i-apply din. + +1. Ang mga Halaw sa Lisensya kailangan mo na mag-apply at kinakailangan na Malikhain sa mga Pangkaraniwan na lisensya kasama ang katulad na Elemento ng Lisensya, Ang bersyon na ito o mamaya, o ang BY-SA sa Magkasundo na Lisensya. + +2. Kailangan mong isama ang teksto sa, o ang URI i hyperlink sa, ang mga Halaw sa Lisensya na iyong i-apply. Kailangan mong masiyahan sa kondisyon na ito sa kahit anong resonable na pamamaraan base sa katamtaman, nangangahulugan, at konteksto kung saan ibinahagi ang iyong Halaw na Materyal. + +3. Hindi ka maaaring mag alok o maggiit ng kahit anong karagdagan na mga tema o mga kondisyon sa, i-apply ang Epektibong Teknolohiya sa mga sukat para, Ang Halaw sa Materyal na paghigpitan ang kasanayan sa karapatan na ipinagkaloob sa ilalim ng mga Halaw na Lisensya na iyong i-apply. + +### Seksyon 4 - Karapatan ng Sui Generis Database. + +Kung saan ang Karapatan sa Lisensya kasama ang Sui Generis Database Rights na i-apply sa iyong gamit sa Lisensyadong Materyal: + +a. para sa pagiwas sa pagaalinlangan, Seksyon 2(a)(1) ipagkakaloob sayo ang karapatan na kunin, gamitin muli, magparami, at ibahagi ang lahat matibay na bahagi ng mga nilalaman sa database; + +b. kung isasama mo lahat ng matibay na bahagi ng nilalaman ng database kung saan mayroon kang Sui Generis Database Rights, pagkatapos ng database kung saan mayroon Sui Generis Database Rights (ngunit hindi indibidwal na mga nilalaman) na Halaw sa Materyal, kasama ang mga layunin sa Seksyon 3(b); at + +c. kailangan mo sumunod kung saan ang mga kondisyon sa Seksyon 3(a) kung ibabahagi ang lahat ng matibay na bahagi ng nilalaman ng mga database. + +Para sa pagiwas sa pag-aalinlangan, Seksyon 4 ang mga supplement at hindi mapapalitan na iyong obligasyon sa ilalim ng Pampublikong Lisensya kung saan ang karapatan ay kasama sa ibang Copyright at magkatulad na karapatan. + +### Seksyon 5 - Pagtatatwa sa mga garantiya at Limitasyon ng pananagutan. + +a. **Maliban na lang kung ang magkahiwalay na isinasagawa ng tagapaglesensya, sa posibleng lawak, ang Tagapaglisensya ay nag alok ng mga Lisensyadong Materyal bilang parehas at bilang magagamit, at gagawin na walang representasyon o walang garantiya sa kahit anong tungkol sa Lisensyadong Materyal, kahit na mabilis, ipinahihiwatig, ukol sa batas, o iba pa. Ito ay mga kasama, ng walang limitasyon, garantiya sa titulo, kakayahan na ipagkaloob, sa kaangkupan para sa partikular na hangarin, hindi paglabag, ang kawalan sa pagtago o iba pang mga dipekto, tumpak, o presensya o pagliban sa mga mali, maging o hindi alam na matutuklasan. Kung saan ang mga pagtatatwa ay hindi pinapayagan ng buo o parte, ang pagtatatwa na ito ay hindi mai-apply saiyo.** + +b. **sa posibleng lawak, sa walang kaganapan ang Tagapaglisensya ay mananagot saiyo sa kahit anong legal na teyorya ( kasama, walang limitasyon, kapabayaan) o hindi man sa kahit anong direkta, espesyal, hindi direkta, hindi sinasadya, resulta, nagpapahirap, dapat na tularan, o iba pang pagkawal, mga halaga, mga gastos, o sira manggaling sa Pampublikong Lisensya o gamit ang Lisensyadong Materyal, kahit na ang Tagalisensya na na abisuhan sa posibilidad gayon din ang mga pagkatalo, mga halaga, mga gastos, o mga sira. Kung saan ang Limitasyon sa pananagutan ay hindi pinapayagan sa buong parte, ang limitasyon na ito ay hindi ma-apply saiyo.** + +c. Ang pagtatatwa sa mga ganrantiya at limitasyon ng pananagutan na inilaan sa taas ay kinakailangan na ipakahulugan sa tamang ugali. sa posibleng lawak, karamihan sa pinakamalapit halos pumantay sa ganap na pagtatatwa at pananagutan sa lahat ng pagwawaksi. + +### Seksyon 6 – Termino at Pagwawakas. + +a. Nalalapat ang Pampublikong Lisensya para sa termino ng Kopirayt at Katulad sa Karapatan na lisensyado dito. Gayunpaman, kung hindi ka sumunod sa Lisensya ng Pampublikong ito, pagkatapos ay ang iyong mga karapatan sa ilalim ng Pampublikong Lisensya na ito ay awtomatikong tapusin. + +b. Kung saan ang iyong karapatang gamitin ang Materyal na Lisensya ay tinapos sa ilalim ng Seksyon 6(a), ito ay nagbabalik: + +1. awtomatikong sa petsa ng paglabag ay magaling na, sa kondisyon na ito ay gumaling sa loob ng 30 araw ng iyong pagtuklas ng paglabag; o + +2. sa pagpapahayag ng muling pagbibigay ng Tagapaglisensya. + + Para sa pag-iwas sa pagdududa, itong Seksyon 6(b) ay hindi nakakaapekto sa anumang karapatan na maaaring kailanganin ng Tagapaglisensya na humingi ng mga remedyo para sa Iyong mga paglabag sa Pampublikong Lisensya. + +c. Para sa pag-iwas sa pagdududa, ang Tagapaglisensya ay maaari ring mag-alok ng Lisensyadong Materyal sa ilalim ng magkakahiwalay na mga tuntunin o kundisyon o ihinto ang pamamahagi ng Lisensyadong Materyal sa anumang oras; gayunpaman, ang paggawa nito ay hindi tapusin ang Pampublikong Lisensya na ito. + +d. Mga Seksyon 1, 5, 6, 7, at 8 makaligtas sa pagwawakas ng Pampublikong Lisensya na ito. + +### Seksyon 7 – Iba Pang Mga Tuntunin at Kundisyon. + +a. Ang Tagapaglisensya ay hindi dapat masakop ng anumang karagdagang o iba't ibang mga tuntunin o kundisyon na ipinakikipag-ugnayan sa Iyo maliban kung tahasang sumang-ayon. + +b. Anumang mga pagsasaayos, pag-unawa, o mga kasunduan tungkol sa Lisensyadong Materyal na hindi nakasaad dito ay hiwalay mula sa at malaya sa mga tuntunin at kundisyon ng Pampublikong Lisensya na ito na nakasaad dito ay hiwalay sa at independiyente ng mga tuntunin at kundisyon ng Pampublikong Lisensya na ito. + +### Seksyon 8 – Pagpapaliwanag. + +a. Para sa pag-iwas sa pagdududa, ang Pampublikong Lisensya na ito ay hindi, at hindi dapat bigyang kahulugan, bawasan, limitahan, mahigpit, o magpataw ng mga kundisyon sa anumang paggamit ng Materyal na Lisensya na maaaring gawin nang walang pahintulot sa ilalim ng Pampublikong Lisensya. + +b. Hangga't posible, kung ang anumang tadhana ng Pampublikong Lisensyang ito ay itinuturing na hindi maipapatupad, awtomatiko itong mababago sa pinakamaliit na lawak na kinakailangan upang maipatupad ito. Kung ang probisyon ay hindi mabago, ito ay puputulin mula sa Pampublikong Lisensyang ito nang hindi naaapektuhan ang pagpapatupad ng mga natitirang mga tuntunin at kundisyon. + +c. Walang anumang tuntunin o kondisyon ng Pampublikong Lisensya na ito ay talikdan at walang kabiguang sumunod na pumayag na maliban kung tahasang sinang-ayunan ng Tagapaglisensya. + +d. Wala sa Publikong Lisensya na ito ang bumubuo o maaaring ipakahulugan bilang isang limitasyon sa, o pagwawaksi ng, anumang mga pribilehiyo at immunities na nalalapat sa Tagapaglisensya o Ikaw, kabilang ang mula sa mga legal na proseso ng anumang hurisdiksyon o awtoridad. + +> Ang mga Karaniwang Malikhain ay hindi isang partido sa mga lisensya nito sa publiko. Gayunpaman, maaaring piliin ng mga Karaniwang Malikhain na mag-apply ng isa sa mga lisensya nito sa publiko sa materyal na inilalathala nito at sa mga pagkakataong iyon ay isasaalang-alang ang "Tagapaglisensya." Maliban sa limitadong layunin ng pagpapahiwatig ng materyal na iyon ay ibinabahagi sa ilalim ng isang lisensyang pampublikong mga Karaniwang Malikhain o pinahihintulutan ng mga patakaran ng Karaniwang mga Malikhain na inilathala sa [creativecommons.org/policies](http://creativecommons.org/policies), Hindi pinapahintulutan ng Karaniwang mga Malikhain ang paggamit ng tatak na "Karaniwang mga Malikhain" o anumang iba pang tatak o logo ng Karaniwang mga Malikhain nang walang paunang nakasulat na pahintulot nito kasama, nang walang limitasyon, na may kaugnayan sa anumang di-awtorisadong mga pagbabago sa alinman sa mga pampublikong lisensya nito o anumang iba pang mga kaayusan, pag-unawa, o mga kasunduan tungkol sa paggamit ng lisensyadong materyal. Para sa pag-iwas sa pagdududa, ang talatang ito ay hindi bahagi ng mga lisensya ng publiko. +> +> Maaaring makipag-ugnay sa Karaniwang mga nilikha sa creativecommons.org \ No newline at end of file diff --git a/fil/Libertarianism and the Alt-Right/01_speech.md b/fil/Libertarianism and the Alt-Right/01_speech.md new file mode 100644 index 000000000..0b6174f95 --- /dev/null +++ b/fil/Libertarianism and the Alt-Right/01_speech.md @@ -0,0 +1,167 @@ +Alam natin ang tadhana ng terminong liberal at liberalismo. Ito ay naidikit na nang sa ganun maraming magkakaibang mga tao at mga magkakaibang posisyon na nawalan ng buo nitong kahulugan at naging isang bakante, isang label na hindi mai-larawan. Parehong landas ang patuloy na tumataas ang siyang bumabanta sa terminong libertaryano at libertaryanismo na naimbento para bawiin ang iilan sa mga nawalang presisyon na konseptwal sa pag-lugmok ng nakaraang mga label. + +Subalit, ang kasaysayan ng modernong libertaryanismo ay masyadong maaga pa. Ito ay nagsimula sa sala ni Murray Rothbard at namulat ang unang kwasi-kanonikal na ekspresyon sa kanyang *Para Sa Bagong Libertad. Isang Manifesto ng Libertaryano*, nai-publish taong 1973. At ako ay umaasa at hindi pa handang sumuko sa libertaryanismo na tukuyin at naipalawanag ni Rothbard na walang katulad na haka-haka sa klaridad at katumpakan, gayunpaman, samantalang hindi mabilang na pagtatangka ng mga kung-tawagin na mga libertaryano na gawing maputik ang tubig at ang di ka-angkop-angkop sa magandang pangalan ng libertaryanismo para sa anumang bagay na ibang-iba sa kabuuan. + +Ang teoretikal, hindi masasagot ang core ng doktrinang libertaryano ay simple at direkta sa punto at naipaliwanag ko na ito makailang beses sa lugar na ito. Kung walang kakulangan dito sa mundo, imposible sana ang mga girian ng mga tao o mas eksaktong sagupaang pangpisikal. Ang mga giriang interpersonal ay kadalasan mga girian na kung saan ito ay patungkol sa mga bagay na kinukulang. Gusto kong gawin ang A kasama ang isang bagay na binigay at gusto mong ring gawin ang B sa kaparehang bagay. Dahil sa mga giriang iyon - at dahil tayo ay may kakayahang makapag-komunika at makipagtalo sa bawat isa - tayo ay humahanap sa mga pag-uugaling nakaugalian sa layuning makapag-iwas sa mga giriang ito. Ang layunin ng mga kaugaling ito ay para sa pag-iwas labanan. Kung hindi natin gusto iwasan ang mga laban, ang paghahanap para sa mga kaugalian na gawain na walang puwang. Tayo ay simpleng maglalaban at magsasagupa. + +Ang kawalan ng isang harmoniyang perpekto sa lahat ng mga interes, mga girian ayon sa kakulangan ng mga pagkukunang yaman ay maaari lamang maiwasan kung ang lahat ng mga pinagkukunang yaman na kulang ay italaga bilang isang pribado, ekslusibong pag-aari sa iilang mga indibidwal na tinukoy o pangkat ng mga indibidwal. Doon lamang tayo maaaring makakapag-akto ng malaya, sa *aking* sariling mga bagay. mula sa'yo, sa *iyong* sariling mga bagay, na walang ikaw at ako na magkalaban. + +Ngunit sino ang nagmamay-ari ng kung anong pinagkukunang yaman na kulang bilang kanyang sariling pribadong ari-arian at sino ang hindi? Una: Bawat tao ay nagmamay-ari ng kani-kanilang katawang pisikal na siya lamang at walang iba pa ang kumokontrol nang *direktahan*. At pangalawa, para sa mga pinagkukunang yaman na kinulang na maaring makontrol *lamang* nang hindi direktahan[^1]: Ang pagkokontrol ng eksklusibo [^2] ay makukuha sa pamamagitan ng at pag-talaga sa taong iyon, na siyang nag-angkop sa pinagkukunang yaman ng tanong *una* o kung sinong nakapag-kuha nito sa paraang boluntaryo[^3] pakikipagpalitan mula sa *nakaraang* may-ari nito. Para lamang sa *pinaka-unang* tagapagpapa-angkop sa pinagkukunang yaman[^4] ay posible na maaaring makapag-kuha at makapagtubo ng kontrol nito na walang salungatan, hal. nang mapayapa. O kung hindi ay, kung ang ekslusibong pagkontrol ay naitalaga sa halip na para sa *mga latecomer*, ang girian ay hindi naiiwasan ngunit salungat sa layunin ng mga kaugalian na naisagawang hindi maiiwasan at permanente. . + +Sa harap ng madlang ito Ako ay hindi na nangangailangang pumunta pa sa malaking detalye maliban sa pagdagdag nito: Kung gusto mong mamuhay ng payapa kasama ang ibang mga tao at makapag-iwas ng lahat ng mga pagkakagalit sa pisikal at, kung ang kagaya ng mga giriang ito ay nangyayari, humanap ng paraan para resulbahin ito nang mapayapa, at saka ikaw ay dapat maging isang anarkista o mas eksakto bilang isang anarkista sa pribadong propyedad, isang anarko-kapitalista o isang tagapagtaguyod sa pribadong sosyedad ng batas. + +At sa pamamagitan ng implikasyon, kung gayon, at muli ng walang marami pang ado: May isang tao, sinuman, ay *hindi* isang libertarian o isa lamang *pekeng* Ang libertarian ay nagpapatibay at nagtataguyod ng isa o higit sa mga sumusunod: ang pangangailangan ng isang Estado, anumang Estado, ng 'publikong' (Estado) na ari-arian at ng mga buwis upang mamuhay nang may kapayapaan; o ang pagkakaroon at katarungan ng anumang tinatawag na "karapatang pantao" o "mga karapatang sibil" maliban sa mga pribadong karapatan sa pag-aari, tulad ng "karapatan ng kababaihan," "karapatang pantao", ang "tama" hindi dapat madiskrimina, ang "karapatan" sa libre at hindi pinagliban na imigrasyon, ang "karapatan" sa isang garantisadong minimum na kita o sa libreng pangangalaga sa kalusugan, o ang "tama" upang maging malaya sa hindi kanais nais na pagsasalita at pagiisip. Ang mga may-akda ng anumang mga bagay na ito ay maaari nilang tawagin ang sarili nila kung ano ang ginugusto nila, at bilang mga libertarian tayo ay magtutulungan sa kanila, sa gayon kagaya ng kooperasyong iyan ay nag-aalok ng pangako na tayo ay dalhin ng malapitan sa ating pinakapangunahing layunin, ngunit sila ay hindi *mga libertarian* o sila lamang ay *di tunay* na mga libertarian. + +Sa ngayon, "isang bagay na katawa-tawa ay nangyari papunta sa pagtitipon". Habang si Rothbard at ako, na sumusunod sa kanyang mga yapak, ay hinding-hindi naligaw ang landas mula sa mga pangunahing paniniwala na nagmula nang napaka-teoretikal, hindi lamang sa mga hindi libertarian ngunit sa mga  partikular na mga hindi tunay na mga libertarian, hal. mga taong nagsasabing (walang katotohanan) na sila *ay* mga libertarian, at kahit na posibleng may maraming matatapat ngunit mababaw lang ang pag-iisip na mga libertarian na nakapili at umalipusta sa atin bilang kanilang paboritong *betes noires* at ianyo sa kalagiman. Si Rothbard, ang *tagagabay sa espiritu* ng modernong libertaryanismo, na tinaguriang na kung-tawagin ay mga "kontra-pasista" na mga mararaming mga tao bilang reaksyonaryo, isang rasista, ang sexist, isang awtoritaryano, isang elitista, isang xenophobe, isang pasista at, higit sa lahat, isang Hudyong Nazi na may galit sa sarili. At ako ay nakamana sa lahat ng mga titulong pang-honoraryo, dagdagan pa ng iilan sa mga marami (maliban sa pang Hudyo). Kung kaya'y anong bagay na katawa-tawa ang nangyari rito? + +Ang pagsusumikap sa pagbuo ng sagot sa katanungang ito ay humihila sa akin papunta sa paksa ng talumpating ito: ang pagkakaugnayan sa pagitan ng libertaryanismo at ang alternatibo o "Alt-Right," na kung saan ito ay nakapaghakot ng katanyagan mapa-nasyonal at mapa-internasyonal pagkatapos ni Hillary Clinton, ang naganap na nakaraang kampanya sa halalang pagkapangulo, kinilala ito bilang isa sa mga pinagkukunan ng inspirasyon sa likod ng "basket ng mga deplorable" na pumipili para kay Trump [^5]. + +Ang kilusang Alt-Right ay ang halaga na tagapagsunod sa kilusang paleo-konserbatibo na naging katanyagan sa unang bahagi ng 1990’s, kasama ang kolumnista at pinaka-naititindang may-akda na si Patrick Buchanan bilang isang kinikilalang kinatawan nito. Ito ay biglang nanahimik sa pagtapos ng 1990s, at sa kasalukuyan, dahil sa patuloy ang paglaki ng mga sirang nagawa sa Amerika at sa reputasyon nito sa mga nagsunod sunod na mga administrasyon nina Bush I, Clinton, Bush II at Obama, sumulong muli ang napaka-mabisa kumpara nung  dati sa ilalim ng bagong tatak na Alt-Right. Marami sa mga nangungunang mga ilaw na nakapagkaugnayan sa Alt-Right ay nagpakita rito sa aming mga pagpupulong sa mga nagdaang mga taon. Si Paul Gottfried, siya ang unang gumamit sa likas na termino, sina Peter Brimelow, Richard Lynn, Jared Taylor, John Derbyshire, Steve Sailer at Richard Spencer. Gayundin, ang pangalan at minahan ni Sean Gabb ay madalas na binanggit sa koneksyon kasama ang Alt-Right, at ang aking trabaho ay naka link kasama rin ang malapit na kaugnay sa neo-reaksyunaryong kilusan na inspirasyon ni Curtis Yarvin[^6] at ang kanyang wala na ngayon na blog *Hindi Kwalipikadong Pagpapareserba*. Sa kabuuan, ang mga relasyon at mga asosasyong pang-personal ay nagbigay sa akin ng maraming mga honorableng pagtawag sa pinakasikat na bahid-at-paninirang puri na liga ng Amerika, ang SPLC[^7]. + +Ngayon: Paano na ang tungkol sa ugnayang namamagitan sa libertarianism at ang Alt-Right at ang aking mga rason para sa pag-iimbita sa mga nangungunang representatibo ng Alt-Right sa mga pagpupulong kasama ang mga libertaryano? Ang mga libertaryano ay nagkakaisa sa pangunahing mga paniniwalang teoretikal na hinding-hindi masasagot ang nabanggit sa simula. Maliwanag ang mga ito tungkol sa layunin na nais nilang makamit. Ngunit ang libertarian na doktrina ay hindi nagpapahiwatig ng marami kung anumang bagay tungkol sa*ang mga ito* mga tanong: + +1. Paano mapapanatili ang isang liberetarian na order ng isang beses na nakamit; +2. Paano makakamit ang isang libertarian order mula sa isang non-libertarian mula sa umpisa. na nangangailangan ng: + 1. That one must correctly describe this starting point; + 2. Correctly identify the obstacles posed in the way of one’s libertarian ends by this very starting point. + +To answer these questions, in addition to theory, you also need some knowledge of human psychology and sociology or at least a modicum of common sense. Yet many libertarians and fake libertarians are plain ignorant of human psychology and sociology or even devoid of any common sense. They blindly accept, against all empirical evidence, an egalitarian, blank-slate view of human nature, of all people and all societies and cultures being essentially equal and interchangeable. + +While much of contemporary libertarianism can be characterized, then, as theory and theorists without psychology and sociology, much or even most of the Alt-Right can be described, in contrast, as psychology and sociology without theory. Alt-Righters are not united by a commonly held theory, and there exists nothing even faintly resembling a canonical text defining its meaning. Rather, the Alt-Right is essentially united in its description of the contemporary world, and in particular the US and the so-called Western World, and the identification and diagnosis of its social pathologies. In fact, it has been correctly noted that the Alt-Right is far more united by what it is against than what it is for. It is against, and indeed it hates with a passion, the elites in control of the State, the MSM and academia. Why? Because they all promote social degeneracy and pathology. Thus, they promote, and the Alt-Right vigorously opposes, egalitarianism, affirmative action[^8], multiculturalism, and “free” mass immigration as a means of bringing multiculturalism about. As well, the Alt-Right loathes everything smacking of cultural Marxism or Gramsciism and all “political correctness” and, strategically wise, it shrugs off, without any apology whatsoever, all accusations of being racist, sexist, elitist, supremacist, homophobe, xenophobe, etc., etc. And the Alt-Right also laughs off as hopelessly naïve the programmatic motto of so-called libertarians such as the _Students for Liberty_[^9] of “Peace, Love, and Liberty,” appropriately translated into German by Lichtschlag as “Friede, Freude, Eierkuchen.” In stark contrast to this, Alt-Righters insist that life is also about strife, hate, struggle and fight, not just between individuals but also among various groups of people acting in concert. “_Millennial Woes”_[^10] has thus aptly summarized the Alt-Right: + +> Equality is bullshit. Hierarchy is essential. The races are different. The sexes are different. Morality matters and degeneracy is real. All cultures are not equal and we are not obligated to think they are. Man is a fallen creature and there is more to life than hollow materialism. Finally, the white race matters, and civilization is precious. This is the Alt-Right. + +Absent any unifying theory, however, there is far less agreement among the Alt-Right about the goal that it ultimately wants to achieve. Many of its leading lights have distinctly libertarian leanings, most notably those that have come here[^11], even if they are not 100%-ers and would not identify themselves as such. All Alt-Righters that have appeared here, for instance, have been familiar with Rothbard and his work, all the while the most recent presidential candidate of the Libertarian Party had never even heard of Rothbard’s name, and all of them, to the best of my knowledge, were outspoken supporters of Ron Paul during his primary campaign for the Republican Party’s nomination as presidential candidate, all the while many self-proclaimed libertarians attacked and tried to vilify Ron Paul for his supposedly - you already know what’s coming by now - “racist” views. + +However, several of the Alt-Right’s leaders and many of its rank and file followers have also endorsed views incompatible with libertarianism. As Buchanan before and Trump now, they are adamant about complementing a policy of restrictive, highly selective and discriminating immigration[^12] with a strident policy of restricted trade, economic protectionism and protective tariffs[^13].[^14] + +Others strayed even further afield, such as Richard Spencer, who first popularized the term Alt-Right. In the meantime, owing to several recent publicity stunts, which have gained him some degree of notoriety in the US, Spencer has laid claim to the rank of the maximum leader of a supposedly mighty unified movement[^15]. When Spencer appeared here, several years ago, he still exhibited strong libertarian leanings. Unfortunately, however, this has changed and Spencer now denounces, without any qualification whatsoever, all libertarians and everything libertarian and has gone so far as to even put up with socialism, as long as it is socialism of and for only white people. What horrifying disappointment! + +Given the lack of any theoretical foundation, this split of the Alt-Right movement into rival factions can hardly be considered a surprise. Yet this fact should not mislead one to dismiss it, because the Alt-Right has brought out many insights that are of central importance in approaching an answer to the two previously mentioned questions unanswered by libertarian theory: of how to maintain a libertarian social order and how to get to such an order from the current, decidedly un-libertarian status quo. The Alt-Right did not discover these insights. They had been established long before and indeed, in large parts they are no more than common sense. But in recent times such insights have been buried under mountains of egalitarian, leftist propaganda and the Alt-Right must be credited for having brought them back to light. + +To illustrate the importance of such insights, let me take the first unanswered question first. + +Many libertarians hold the view that all that is needed to maintain a libertarian social order is the strict enforcement of the non-aggression principle (NAP). Otherwise, as long as one abstains from aggression, according to their view, the principle of “live and let live” should hold. Yet surely, while this “live and let live” sounds appealing to adolescents in rebellion against parental authority and all social convention and control[^16], and while the principle does indeed hold and apply for people living far apart and dealing with each other only indirectly and from afar, it does *not* hold and apply, or rather it is *insufficient*, when it comes to people living in close proximity to each other, as neighbors and cohabitants of the same community. + +A simple example suffices to make the point. Assume a new next-door neighbor. This neighbor does not aggress against you or your property in any way, but he is a “bad” neighbor. He is littering on his own neighboring property, turning it into a garbage heap; in the open, for you to see, he engages in ritual animal slaughter, he turns his house into a “Freudenhaus,” a bordello, with clients coming and going all day and all night long; he never offers a helping hand and never keeps any promise that he has made; or he cannot or else he refuses to speak to you in your own language. Etc., etc.. Your life is turned into a nightmare. Yet you may not use violence against him, because he has not aggressed against you. What can you do? You can shun and ostracize him. But your neighbor does not care, and in any case you alone thus ‘punishing’ him makes little if any difference to him. You have to have the communal respect and authority, or you must turn to someone who does, to persuade and convince everyone or at least most of the members of your community to do likewise and make the bad neighbor a social outcast, so as to exert enough pressure on him to sell his property and leave. + +The lesson? The peaceful cohabitation of neighbors and of people in regular direct contact with each other on some territory – a tranquil, convivial social order – requires also a commonality of culture: of language, religion, custom and convention. There can be peaceful co-existence of different cultures on distant, physically separated territories, but multi-culturalism, cultural heterogeneity, cannot exist in one and the same place and territory without leading to diminishing social trust, increased tension, and ultimately the call for a “strong man” and the destruction of anything resembling a libertarian social order. + +And moreover: Just as a libertarian order must always be on guard against “bad” (even if non-aggressive) neighbors by means of social ostracism, i.e., by a common “you are *not* welcome here” culture, so, and indeed even more vigilantly so, must it be guarded against neighbors who openly advocate communism, socialism, syndicalism or democracy in any shape or form. They, in thereby posing an open threat to all private property and property owners, must not only be shunned, but they must, to use a by now somewhat famous Hoppe-meme, be “physically removed,” if need be by violence, and forced to leave for other pastures. Not to do so inevitably leads to – well, communism, socialism, syndicalism or democracy and hence, the very opposite of a libertarian social order. + +With these “rightist” or as I would say, plain commonsensical insights in mind I turn now to the more challenging question of how to move from here, the *status quo*, to there. And for this it might be instructive to first briefly consider the answer given by the liberallala, the peace-love-and-liberty, the Friede-Freude-Eierkuchen or the capitalism-is-love libertarians. It reveals the same fundamental egalitarianism, if in a slightly different form, as that exhibited also by the live-and-let-live libertarians. These, as I have just tried to show, define what we may call the “bad neighbor problem” – and what is merely a short-hand for the general problem posed by the co-existence of distinctly different, alien, mutually disturbing, annoying, strange or hostile cultures – simply out of existence. And indeed, if you assume, against all empirical evidence, that all people, everywhere, are essentially the same, then, by definition, no such thing as a “bad neighbor problem” exists. + +The same egalitarian, or as the liberallala-libertarians themselves prefer call it, “humanitarian” spirit also comes to bear in their answer to the question of a libertarian *strategy*. In a nutshell, their advice is this: be nice and talk to everyone – and then, in the long run, the better libertarian arguments will win out. To illustrate, take my former-friend-turned-foe Jeffrey Tucker’s five “Don’ts When Talking Liberty.” They are: + +1. don’t be belligerent; +2. don’t presume hatred of liberty; +3. don’t presume different goals; +4. don’t presume ignorance; +5. don’t regard anyone as an enemy.” + +Now, quite apart from the fact that Tucker does not seem to follow his own advice in his belligerent condemnation of the entire Alt-Right as liberty-hating fascists, I find his exhortations truly astounding. They may be good advice vis-à-vis people just sprung up from nowhere, without any traceable history whatsoever, but vis-à-vis real people with a recorded history they strike me as hopelessly naïve, unrealistic, and outright counterproductive in the pursuit of libertarian ends. For I (and I assume everyone else here) know of and have met many people in my life who *are* ignorant, who *do* have different, un-libertarian goals, and who *do* hate liberty as understood by libertarians – and why in the world should I *not* regard such people as fools or enemies? And why should I *not* hate and *not* be belligerent vis-a-vis my enemies? + +As a libertarian strategy, then, Tucker’s advice must be considered simply a bad joke. But surely it is good advice if one seeks entry into the State as some sort of “libertarian” advisor, and this may well explain the enthusiasm with which Tucker’s “humanitarian” libertarianism has been embraced by the entire liberallala-libertarian crowd. + +Outside egalitarian phantasy lands, however, in the real world, libertarians must above all be *realistic* and recognize from the outset, as the Alt-Right does, the inequality not just of individuals but also of different cultures as an ineradicable *datum* of the human existence. We must further recognize that there exist plenty of enemies of liberty as defined by libertarianism and that they, not we, are in charge of worldly affairs; that in many parts of the contemporary world their control of the populace is so complete that the ideas of liberty and of a libertarian social order are practically unheard of or considered unthinkable[^18]; and that it is essentially only in the West, in the countries of Western and Central Europe and the lands settled by its people, that the idea of liberty is so deeply rooted that these enemies still can be openly challenged. And confining our strategic considerations here only to the West, then, we can identify, pretty much as the Alt-Right has effectively done, these actors and agencies as our principal enemies. + +They are: + +1. The ruling elites in control of the State apparatus and in particular the “Deep State” or the so-called “Cathedral” of the military, the secret services, the central banks and the supreme courts. As well, they include: + 1. The leaders of the military-industrial complex, i.e., of nominally private firms that owe their very existence to the State as the exclusive or dominant buyer of their products; + 2. The leaders of the big commercial banks, which owe their privilege of creating money and credit out of thin air to the existence of the central bank and its role as a “lender of last resort”. They together, then, State, Big-Business and Big-Banking, form an extremely powerful even if tiny “mutual admiration society,” jointly ripping off the huge mass of tax-payers and living it up big time at their expense. +2. ([A] much larger group of enemies is made up of) the intellectuals, educators and “educrats,” from the highest levels of academia down to the level of elementary schools and kindergartens. Funded almost exclusively, whether directly or indirectly, by the State, they, in their overwhelming majority, have become the soft tools and willing executioners in the hands of the ruling elite and its designs for absolute power and total control. +3. The journalists of the MSM, as the docile products of the system of “public education,” and the craven recipients and popularizers of government “information.” + +Equally important in the development of a libertarian strategy then is the immediately following next question: who are the *victims*? The standard libertarian answer to this is: the tax-*payers* as opposed to the tax-*consumers*. Yet while this is essentially correct, it is at best only part of the answer, and libertarians could learn something in this respect from the Alt-Right: because apart from the narrowly economic aspect there is also a wider cultural aspect that must be taken into account in identifying the victims. + +In order to expand and increase its power, the ruling elites have been conducting for many decades what Pat Buchanan has identified as a systematic “culture war,” aimed at a trans-valuation of all values and the destruction of all natural, or if you will “organic” social bonds and institutions such as families, communities, ethnic groups and genealogically related nations, so as to create an increasingly atomized populace, whose only shared characteristic and unifying bond is its common existential dependency on the State. The first step in this direction, taken already half a century or even longer ago, was the introduction of “public welfare” and “social security.” Thereby, the underclass and the elderly were turned into State-dependents and the value and importance of family and community was correspondingly diminished and weakened. More recently, further-reaching steps in this direction have proliferated. A new “victimology” has been proclaimed and promoted. Women, and in particular single mothers, Blacks, Browns, Latinos, homosexuals, lesbians, bi- and transsexuals have been awarded “victim” status and accorded legal privileges through non-discrimination or affirmative action decrees. As well, most recently such privileges have been expanded also to foreign-national immigrants, whether legal or illegal, insofar as they fall into one of the just mentioned categories or are members of non-Christian religions such as Islam, for instance. The result? Not only has the earlier mentioned “bad neighbor problem” not been avoided or solved, but systematically promoted and intensified instead. Cultural homogeneity has been destroyed, and the freedom of association, and the voluntary physical segregation and separation of different people, communities, cultures and traditions has been replaced by an all-pervasive system of forced social integration. Moreover, each mentioned “victim” group has thus been pitted against every other, and all of them have been pitted against white, heterosexual, Christian males and in particular those married and with children as the only remaining, legally un-protected group of alleged “victimizers.” Hence, as the result of the trans-valuation of all values promoted by the ruling elites, the world has been turned upside down. The institution of a family household with father, mother and their children that has formed the basis of Western civilization, as the freest, most industrious, ingenious and all-around accomplished civilization known to mankind, i.e., the very institution and people that has done most good in human history, has been officially stigmatized and vilified as the source of all social ills and made the most heavily disadvantaged, even persecuted group by the enemy elites’ relentless policy of *divide et impera*. + +Accordingly, given the present constellation of affairs, then, any promising libertarian strategy must, very much as the Alt-Right has recognized: + +1. Be tailored and addressed to this group of the most severely victimized people. White married Christian couples with children, in particular if they belong also to the class of tax-*payers* (rather than tax-consumers), and everyone most closely resembling or aspiring to this standard form of social order and organization can be realistically expected to be the most receptive audience of the libertarian message[^19]. Given this constellation of perpetrator-enemies vs. victims in the contemporary West, then, I can now come to the final task of trying to outline a realistic libertarian strategy for change. The specifics of which will have to be prefaced by two general considerations. For one, given that the class of intellectuals from the tops of *academia* to the opinion-molding journalists in the MSM are funded by and firmly tied into the ruling system, i.e., that they are a part of the *problem*, they also should not be expected to play a major if any role in the problem’s *solution*. Accordingly, the so-called Hayekian strategy for social change, that envisions the spread of correct libertarian ideas starting at the top, with the leading philosophers, and then trickling down from there to journalists and finally to the great unwashed masses, must be considered fundamentally unrealistic. Instead, any realistic libertarian strategy for change must be a *populist* strategy. That is, libertarians must short-circuit the dominant intellectual elites and address the masses directly to arouse their indignation and contempt for the ruling elites. +2. All the while the main addressees of a populist libertarian message must be indeed the just mentioned groups of dispossessed and disenfranchised native whites, I believe it to be a serious strategic error to make “whiteness” the exclusive criterion on which to base one’s strategic decisions, as some strands of the Alt-Right have suggested to do. After all, it is above all white men that make up the ruling elite and that have foisted the current mess upon us. True enough, the various protected “minorities” mentioned before take full advantage of the legal privileges they have been accorded and they have become increasingly emboldened to ask for ever more “protection,” but none of them and all of them together did not and do not possess the intellectual prowess that would have made this outcome possible, if it were not for the instrumental help that they received and are receiving from white men. + +Now, taking our cues from the Buchanan-, the Paul- and the Trump-movement, on to the specifics of a populist strategy for libertarian change, in no specific order except for the very first one, which has currently assumed the greatest urgency in the public mind. + +#### Stop mass immigration + +The waves of immigrants currently flooding the Western world have burdened it with hordes of welfare parasites, brought in terrorists, increased crime, led to the proliferation of no-go areas and resulted in countless “bad neighbors” who, based on their alien upbringing, culture and traditions, lack any understanding and appreciation of liberty and are bound to become mindless future supporters of welfare-Statism. + +No one is against immigration and immigrants *per se*. But immigration must be by invitation only. All immigrants must be productive people and hence, be barred from all domestic welfare payments. To ensure this, they or their inviting party must place a bond with the community in which they are to settle, and which is to be forfeited and lead to the immigrant’s deportation should he ever become a public burden. As well, every immigrant, inviting party or employer should not only pay for the immigrant’s upkeep or salary, but must also pay the residential community for the additional wear and tear of its public facilities associated with the immigrant’s presence, so as to avoid the socialization of any and all costs incurred with his settlement. Moreover, even before his admission, every potential immigrant invitee must be carefully screened and tested not only for his productivity but also for cultural affinity (or “good neighborliness”) – with the empirically predictable result of mostly, but by no means exclusively, western-white immigrant-candidates. And any known communist or socialist, of any color, denomination or country of origin, must be barred from permanent settlement – unless, that is, the community where the potential immigrant wants to settle officially sanctions the looting of its residents’ property by new, foreign arrivals, which is not very likely to say the least (even within already existing ‘commie’ communes).[^20] + +#### Stop attacking, killing and bombing people in foreign countries + +A main cause, even if by no means the only one, for the current invasion of Western countries by hordes of alien immigrants, are the wars initiated and conducted in the Middle East and elsewhere by the US’ ruling elites and their subordinate Western puppet-elites. As well, the by now seemingly ‘normal’ and ubiquitous terrorist attacks in the name of Islam across the Western world are in large measure the “blow-back” of these wars and the ensuing chaos throughout the Middle East and Northern Africa. There should be no hesitation to call these Western rulers what they are: murderers or accessories to mass murder. We must demand, and cry out loud instead for a foreign policy of strict non-interventionism. Withdraw from all international and supranational organizations such as the UN, NATO and the EU that intricate one country into the domestic affairs of another. Stop all government-to-government aid and prohibit all weapon sales to foreign States. Let it be *America First!, England First!, Germany First!, Italy First!*, and so on, i.e., each country trading with one another and no one interfering in anyone else’s domestic affairs. + +#### Defund the ruling elites and its intellectual bodyguards + +Expose and widely publicize the lavish salaries, perks, pensions, side-deals, bribes and hush monies received by the ruling elites: by the higher-ups in government and governmental bureaucracies, of supreme courts, central banks, secret services and spy agencies, by politicians, parliamentarians, party leaders, political advisors and consultants, by crony-capitalists, “public educrats,” university presidents, provosts and academic “stars.” Drive home the point that all their shining glory and luxury is funded by money extorted from tax-payers, and consequently urge that any and all taxes be slashed: income taxes, property taxes, sales taxes, inheritance taxes, etc., etc.. + +#### End the FED and all central banks + +The second source of funding for the ruling elites, besides the money extorted from the public in the form of taxes, comes from the central banks. Central banks are allowed to create paper money out of thin air. This reduces the purchasing power of money and destroys the savings of average people. It does not and cannot make society as a whole richer, but it redistributes income and wealth within society. The earliest receivers of the newly created money, i.e., the ruling elites, are thereby made richer and the later and latest receivers, i.e., the average citizen, are made poorer. The central bank’s manipulation of interest rates is the cause of boom-bust cycles. The central bank permits the accumulation of ever greater “public debt” that is shifted as a burden onto unknown future taxpayers or is simply inflated away. And as the facilitator of public debt, the central banks are also the facilitators of wars. This monstrosity must end and be replaced by a system of free, competitive banking built on the foundation of a genuine commodity money such as gold or silver. + +#### Abolish all ‘affirmative action’ and ‘non-discrimination’ laws and regulations + +All such edicts are blatant violations of the principle of the equality before the law that, at least in the West, is intuitively sensed and recognized as a fundamental principle of justice. As private property owners, people must be free to associate or disassociate with others: to include or exclude, to integrate or segregate, to join or separate, to unify and incorporate or to disunite, exit and secede. Close all university departments for Black-, Latino-, Women-, Gender-, Queer-Studies, etc., etc., as incompatible with science and dismiss its faculties as intellectual imposters or scoundrels. As well, demand that all affirmative action commissars, diversity and human resources officers, from universities on down to schools and kindergartens, be thrown out onto the street and be forced to learn some useful trade. + +#### Crush the “Anti-Fascist” Mob + +The trans-valuation of all values throughout the West: the invention of ever more “victim groups,” the spread of “affirmative action” programs and the relentless promotion of “political correctness,” has led to the rise of an “anti-fascist” mob. Tacitly supported and indirectly funded by the ruling elites, this self-described mob of “social justice warriors” has taken upon itself the task of escalating the fight against “white privilege” through deliberate acts of terror directed against anyone and anything deemed “racist,” “right-wing,” “fascist,” “reactionary,” “incorrigible” or “unreconstructed.” Such “enemies of progress” are physically assaulted by the “anti-fascist” mob, their cars are burnt down, their properties vandalized, and their employers threatened to dismiss them and ruin their careers – all the while the police are ordered by the powers that be to “stand down” and not to investigate the crimes committed or prosecute and punish the criminals. In view of this outrage, public anger must be aroused and there must be clamoring, far and wide, for the police to be unleashed and this mob be beaten into submission.[^21] + +#### Crush the street criminals and gangs + +In dispensing with the principle of the equality before the law and awarding all sorts of group privileges (except to the one group of married white Christian men and their families) the ruling elites have also dispensed with the principle of equal punishment for equal crime. Some State-favored groups are handed more lenient punishment for the same crime than others, and some especially favored groups are simply let run wild and go practically unpunished at all, thus actually and effectively promoting crime. As well, no-go areas have been permitted to develop where any effort at law-enforcement has essentially ceased to exist and where violent thugs and street gangs have taken over. In view of this, public furor must be provoked and it be unmistakably demanded that the police crack-down quick and hard on any robber, mugger, rapist and murderer, and ruthlessly clear all current no-go areas of violent gang-rule. Needless to say that this policy should be colorblind, but if it happens to be, as it in fact does, that most street criminals or gang members are young Black or Latino males or, in Europe, young immigrant males from Africa, the Middle East, the Balkans or Eastern Europe, then so be it and such human specimen then should be the ones that most prominently get their noses bloodied. And needless to say also that in order to defend against crime, whether ordinary street crime or acts of terrorism, all prohibitions against the ownership of guns by upstanding citizen should be abolished. + +#### Get rid of all welfare parasites and bums + +To cement their own position, the ruling class has put the underclass on the dole and thus made it a most reliable source of public support. Allegedly to help people rise and move up from the underclass to become self-supporting actors, the real – and actually intended – effect of the State’s so-called “social policy” is the exact opposite. It has rendered a person’s underclass status more permanent and made the underclass steadily grow (and with this also the number of tax-funded social workers and therapists assigned to “help and assist” it). For, in accordance with inexorable economic law, every subsidy awarded on account of some alleged need or deficiency produces more, not less, of the problem that it is supposed to alleviate or eliminate. Thus, the root cause of a person’s underclass status: his low impulse control and high time preference, i.e., his uncontrolled desire for immediate gratification, and the various attendant manifestations of this cause, such as unemployment, poverty, alcoholism, drug abuse, domestic violence, divorce, female headed households, out-of-wedlock births, rotating shack-up male companions, child abuse, negligence and petty crime, is and are not alleviated or eliminated but systematically strengthened and promoted. Instead of continuing and expanding this increasingly unsightly social disaster, then, it should be abolished and be loudly demanded that one take heed of the biblical exhortation that he who can, but will not work, also shall not eat, and that he who truly cannot work, due to severe mental or physical deficiencies, be taken care of by family, community and voluntary charity. + +#### Get the State out of education + +Most, if not all, social pathologies plaguing the contemporary West have their common root in the institution of “public education.” When the first steps were taken, more than two centuries ago, in Prussia, to supplement and ultimately replace a formerly completely private system of education with a universal system of compulsory “public education,” the time spent in State-run schools did in most cases not exceed four years. Today, throughout the entire Western world, the time spent in institutions of “public education” is, at a minimum, around ten years, and in many cases, and increasingly so, twenty or even thirty years. That is, a large or even the largest part of time during the most formative period in a person’s life is spent in State-funded and State-supervised institutions, whose primary purpose from the very beginning it was *not* to raise an enlightened public, but to train “good soldiers” and “good public servants:” not independent and mature or “mündige Bürger,” but subordinate and servile “Staats-Bürger.” The result? The indoctrination has worked: the longer the time a person has spent within the system of public education, the more he is committed to leftist-egalitarian ideas and has swallowed and wholeheartedly internalized the official doctrine and agenda of “political correctness.” Indeed, in particular among social science teachers and professors, people *not* counting themselves as part of the Left have practically ceased to exist. Consequently, it must be demanded that the control of schools and universities be wrest away from the central State and, in a first step, be returned to regional or better still local and locally funded authorities, and ultimately be completely privatized, so as to replace a system of compulsory uniformity and conformity with a system of decentralized education that reflects the natural variation, multiplicity and diversity of human talents and interests. + +#### Don’t put your trust in politics or political parties + +Just as *academia* and the academic world cannot be expected to play any significant role in a libertarian strategy for social change, so with politics and political parties – after all, it is the ultimate goal of libertarianism to put an end to all politics, and to subject all interpersonal relations and conflicts to private law and civil law procedures. To be sure, under present, all-pervasively politicized conditions an involvement in politics and party politics cannot be entirely avoided. However, in any such involvement one must be keenly aware of and guard against the corrupting influence of power and the lure of money and perks that comes with it. And to minimize this risk and temptation, it is advisable to concentrate one’s efforts on the level of regional and local rather than national politics, and there to promote a radical agenda of decentralization: of nullification and peaceful separation, segregation and secession. Most importantly, however, we must take heed of Ludwig von Mises’ life-motto: Do not give in to evil, but proceed ever more boldly against it. That is, we must speak out whenever and wherever, whether in formal or informal gatherings, against anyone affronting us with by now only all-too-familiar “politically correct” drivel and left-egalitarian balderdash and unmistakably say: “No. Hell no. You must be kidding.” In the meantime, given the almost complete mind-control exercised by the ruling elites, *academia* and the MSM, it already requires a good portion of courage to do so. But if we are not brave enough to do so now and thus set an example for others to follow, matters will become increasingly worse and more dangerous in the future, and we, Western civilization and the Western ideas of freedom and liberty will be wiped out and vanish. + +[^1]: That must be appropriated with our own nature-given, i.e., un-appropriated, body. + +[^2]: Property. + +[^3]: Conflict-free. + +[^4]: And all later owners connected to him through a chain of voluntary exchanges. + +[^5]: Whose leadership, to its credit, after Trump’s election victory, quickly broke with Trump when he turned out to be just another presidential warmonger. + +[^6]: *Aka* Mencius Moldbug. + +[^7]: *Aka* Soviet Poverty Lie Center. + +[^8]: *Aka* “non-discrimination”. + +[^9]: Which I have termed the “Stupids for Liberty” and my young German friend Andre Lichtschlag as “Liberallala-Libertarians”. + +[^10]: Colin Robertson. + +[^11]: Which, of course, was the reason for having invited them here. + +[^12]: Which is entirely compatible with libertarianism and its *desideratum* of freedom of association and opposition to forced integration. + +[^13]: Which is antithetical to libertarianism and inimical to human prosperity. + +[^14]: Let me hasten to add here that, despite my misgivings about his “economics,” I still consider Pat Buchanan a great man. + +[^15]: An endeavor, by the way, that has been ridiculed by Taki Theodoracopulos, a veteran champion of the paleo-conservative-turned-Alt-Right movement and Spencer’s former employer. + +[^16]: Many youngsters have been initially attracted to libertarianism believing that this “live and let live” is the essence of libertarianism. + +[^18]: Except as some idle intellectual play or mental gymnastics by a few “exotic” individuals. + +[^19]: Whereas the least support should be expected to come from the legally most “protected” groups such as, for instance, single Black Muslim mothers on welfare. + +[^20]: Brief message to all open-border and liberallala libertarians, who will surely label this, you guessed it, “fascist”: In a fully privatized libertarian order there exists no such thing as a right to free immigration. Private property implies borders and the owner’s right to exclude at will. And “public property” has borders as well. It is not unowned. It is the property of domestic tax-payers and most definitely not the property of foreigners. And while it is true that the State is a criminal organization and that to entrust it with the task of border control will inevitably result in numerous injustices to both domestic residents and foreigners, it is also true that the State *does something* also when it decides *not* to do anything about border control and that, under the present circumstances, doing nothing at all in this regard will lead to even more and much graver injustices, in particular to the domestic citizenry. + +[^21]: Query for liberallala-libertarians and the Stupids for Liberty, who are sure to object to this demand on the ground that the police asked to crush the “anti-fascist” mob are *State-_police: Do you also object, on the same grounds, that the police arrest murderers or rapists? Aren’t these legitimate tasks performed also in any libertarian order by _private* police? And if the police are not to do anything about this mob, isn’t it o.k. then that the target of its attacks, the “racist Right,” should take the task upon itself of giving the “social justice warriors” a bloody nose? \ No newline at end of file diff --git a/fil/Libertarianism and the Alt-Right/info.yml b/fil/Libertarianism and the Alt-Right/info.yml new file mode 100644 index 000000000..b8d3975f4 --- /dev/null +++ b/fil/Libertarianism and the Alt-Right/info.yml @@ -0,0 +1,78 @@ +--- +content_files: + - + - 01_speech.md + - "" +translation: + language: en + is_translation: true + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/frm-en/tree/utopian/en/Libertarianism and the Alt-Right" + fetch_translators: true + fetch_reviwers: true + fetch_progress: true +titles: + - Libertarianism + - '------at------' + - ang Alt-Right +discussions: + - + - https://en.ancap.ch/t/5 + - Ancap Channel +more_infos: + - + - https://www.google.com + - Pangalan ng website +tags: + - Ilang tag + - Isa pang Tag + - At marami pang iba +tag_prefix: "https\"//en.ancap.ch/tags/" +persons: + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "may-akda" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "tagatulong" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "pinasalamatan" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "tagasalin" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "tagasuri" + - + person_: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "balot_artista" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "artista" +resources: + - + resource: [ ] + rule: "unahan_balot" + content: "balot.png" + websites: + - Pinagkunan website + description: Pinagkunan ng paglalarawan + persons: + - "template_tao" +targets: + - + target: [ ] + name: artikulo + reset_footer_active: false + reset_footer_depth: 0 + clear_page_active: true + clear_page_depth: 1 + toc_depth: 3 +version: "0.1.2" diff --git a/fil/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/fil/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml new file mode 100644 index 000000000..024008127 --- /dev/null +++ b/fil/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -0,0 +1,80 @@ +--- +content_files: + - + - intro.md + - "" +translation: + language: en + is_translation: true + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/Ang Pabula ng Pambansang Sanaysay sa Pagtatanggol sa Teorya at kasaysayan ng Produksyon ng Seguridad" + fetch_translators: true + fetch_reviwers: true + fetch_progress: true +titles: + - Ang Pabula ng~~~~~~ + - Pambansang pagtatanggol + - Sanaysay sa~~~~~~~~~~~~~~ + - ang Teorya ng Kasaysayan + - ng Siguridad sa Produksyon +discussions: + - + - https://en.ancap.ch/t/5 + - Ancap Channel +more_infos: + - + - https://www.google.com + - Ang pangalan ng website +tags: + - Ilang naka-tag + - Isa pang naka-tag + - At marami pang iba +tag_prefix: "https://en.ancap.ch/tags/" +persons: + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "ang manunulat" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "ang tagatulong" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "pinasalamatan" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "ang tagasalin" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "ang tagamasid" + - + person_: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "takip_artista" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "ang artista" +resources: + - + resource: [ ] + rule: "harap_takip" + content: "takip.png" + websites: + - Pinagkunang website + description: Pinagkunang paglalarawan + persons: + - "template_tao" +targets: + - + target: [ ] + name: ang libro + reset_footer_active: false + reset_footer_depth: 0 + clear_page_active: true + clear_page_depth: 1 + toc_depth: 3 +version: "0.1.2" diff --git a/fil/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/intro.md b/fil/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/intro.md new file mode 100644 index 000000000..3a2d8f919 --- /dev/null +++ b/fil/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/intro.md @@ -0,0 +1,29 @@ +# Pagpapakilala + +Sa Deklarasyon ng kalayaan sa Amerika, Thomas Jefferson pinatotohanan + +> ang mga katotohanan na iton ay sariling-paliwanag: na lahat ng lalaki ay nilikha na pantay pantay: na sila ay pinagkalooban ng kanilang lumikha kasama ang di makakait na mga karapatan: sa gitna ng buhay na ito, kalayaan, at habulin ang kasiyahan: na sigurado ang karapatan na ito, ang mga gobyerno ay mga matatag sa bawat isang lalaki, panggaling sa kanilang mga kapangyarihan mula sa pahintulot ng sakupin: kailanman sa kahit anong porma ng gobyreno maging tampalasan sa huli nito, ito pa din ang tamang tao para baguhin o sirain ito, at para sa instituto ng bagong gobyerno, pagtula sa pag papatibay ng mga panuntunan, at ang organisasyon ng asarili nitong kapangyarihan kagaya ng porma sa kanila pakiwari na apektado ang kaligtasan ng kasiyahan. Pag hunosdili ay totoo na didiktahan ng mga pamahalaan ang mahabang pagpatong kinakailangan na hindi babaguhin ang liwanag at sangdailan ng mga dahilan: at ayon sa lahat ng karanasan halos lahat ipinapakita ang sangkatauhan na mas marami pinaparatangan na mag hirap habang ang mga kasamaan ay nakapagbabata. liban sa tama ng kanilang sarili habang ang porma na tanggalin na kung saan ito lahat ay kinaugalian. Ngunit kung ikaw ay nasa mahabang tren ng mga pang-aabuso at mga pangangamkam sa pagpapatuloy ng walang sablay sa parehas na bagay, ang pagbabago ng mga desensyo para mabawasan sila sa ilalim ng tiyak na despotismo. ito ay kanilang karapatan, ng kanilang tungkulin para matapon ang ganyan na pamahalaan, at para maibigay ang mga bagong bantay sa kanilang hinaharap na siguridad. + +Mahigit sa 200 na taon pagkatapos ng deklarasyon ng kalayaan, at tila akma sa pagtaas ng katanungan kung saan ang mga gobyerno ay may tama at tapos na desenyo na kanilang ginawa, o karanasan sa teyorya na nakalaan sa atin kasama ang mga batayan sa pag saalang alang na mas epektibo sa mga bantay para sa siguridad ng hinaharap. Ang kasalukuyang bulto na naglalayon sa paghahanda ng mga kasagutan para sa batayan ng katanungan. Sa katunayan, ang katanungan na ito ay may kasalukuyang ipinapalagay sa bagong kagalingan hanggang sa mga pangyayari ng Setyembre 11, 2001. Ang mga gobyreno ay kinakailangan na protektahan tayo mula sa terorismo. Gayon pa man ang mga gobyerno sa U.S ay may ginagampanan na papel sa pag atake ng terorismo sa World Trade Center at Pentagon? Ang Gobyerno ng U.S ay naguutos na "depensahan" ang badyet ng $ bilyon sa bawat taon, ang kabuuan ng pantay at pinagsama taunan depensa sa mga badyet sa susunod na 24 na pinaka malaking mga spender ng gobyerno. Ito ay mga naghahatid sa pandaigdigang network ng mga tiktik at mga alam. Datapwa't, ito ay hindi kaya para maiwasan ang komersyal sa mga airliner mula sa na-hijak at nagamit na mga missile laban sa kilalang sibilyan at mga target na militar. Lumulubha, ang gobyerno sa U.S kailan man hindi pumalya para protektahan sa mga sakuna noong ika Setyembre 11, ito ay aktuwal na ambag para sa posibilidad na pangyayari. Sa pagpapatuloy ng patakaran ng dayuhan sa interbensyonista (ang pagkuha sa porma ng mga pang-ekonomiyang sanction ng mga tropa sa himpil na mas marami sa 100 na mga bansa, pagpapalakas sa mga despotikong rehimen, pag kuha sa mga hindi malutas na panig ng lupain at mga pagtatalo sa etniko, at kung hindi man susubukan ang politikal at tagapamahala ng militar sa bong lugar ng mundo), ang gobyerno ay nagbibigay ng mga adhikain para sa mga ibang lahi na terorista at sa U.S na pangunahing target. Bukod dito, papaano ito posible sa mga armadong kalalakihan na walang hihigit pa sa kahon ng mga pamutol na maaaring pahirapan sa teribleng pakasira na kanilang nagawa? Kita naman, na ito ay posible lamang dahil sa pagbabawal ng gobyerno sa mga airline at mga piloto mula sa pag protekta sa kanilang pagmamayari ng pwersa ng mga armas, kaya ito ay i-render sa bawat komersyal ng mahina na airline at hindi protektado laban sa mga na-hijack. Ang $50 ang nasabugan na pistol ay maaring matapos sa $400 bilyon na nasa kamay ng gobyerno na hindi magawa. At ano ba ang aral mula sa pagguhit gaya ng mga pagkakamali? Sa resulta ng mga pangyayari, ang patakan ng dayuhan sa U.S ay maging mas agresibo sa interbensyonista at pagbabanta. Ang militar ng U.S ay tinabunan ang gobyerno ng Afghani na nakasaad na maging "nagtatago" ng utak ng terorismo kay Osama bin Laden. Sa bahagi na ito, libo-libo ng inosenteng sebilyan ay napatay sa "pinsala sa kolateral" ngunit si Bin Laden ay hindi mahuli o maparusahan hanggang sa panahon ngayon, mahigit dalawang taon pagkatapos ng mga naging atake. Sa sandaling naaprubahan ng gobyerno ang U.S ito ay tuluyang na-install sa Afghanistan, ang gobyerno ng U.S ay umikot sa atensyon ng mga digmaan sa ibang estado ng mga kaaway. partikular sa Iraq kasama ang malaking mga reserba ng langis. Ang U.S ay tumanggi kahit ang alituntunin ay labas sa trabaho ng mga armas na-nuclear laban sa mga rehimen na kaaway. Walang halong pag dududa, ang patakaran na ito ay nakatulong sa higit pang pagtaas ng numero ng mga bagong kasama sa hanay ng mga taong gustong gumamit ng matinding dahas laban sa U.S bilang kahulugan sa pag gamit ng kasamaan. At kasabay nito, ang gobyerno sa loob ng bansa gamit ang kahirapan kung saan nakatutulong sa pagmungkahi ng karagdagang pagtaas ng sariling pag gastos ng halaga para sa kalayaan ng mga tao at mga karapatan sa pag mamayari. Ang paggasta ng pamahalan, sa partikular na "depensa" ay nagsilago, at ang bagong departamento ng pamahalan para sa "tahanan ng siguridad" ay nalikha. Ang siguridad sa Airport ay nakuha sa pamamagitan ng pederal na pamamahala at mga burukrata ng pamahalaan, at ang kilos patungo na mapasaya at kompletong pagkuha ng pagmamatyag sa mamamayan. Totoo, pagkatapos, ng kasalukuyang mga pangyayari ay naisiwalat para sa sistematikong pagiisip ng mga usapan upang depensahan at ang siguridad sa kani kanilang tungkulin sa gobyerno, sa merkado at sa nakalaan para sa lipunan. + +* * * + +Dalawa sa mga pinaka-tinatanggap na proposisyon sa ekonomistang pampulitika at politikal na mga pilosopo ay ang mga sumusunod: Una: Kada "monopolyo"ay "masama" sa nakikita ng mata ng mga kumokunsumo. Ang monopolyo dito ay nauunawaan sa klasikal na pakiramdam bilang isang pribilehiyo na ipinagkaloob sa nag-iisang producer ng kalakal o serbisyo; i.e., bilang kawalan ng "Libreng pagpasok" sa partikular na linya ng produksyon. Sa madaling salita, iisa lamng na ahensya, A. ang maaring magbigay ng given good, x. Anuman ang naturang monopolista ay "masama" para sa mga kumokunsumo dahil, shielded mula sa mga potensyal na bagong entrnte sa kanyang lugar ng produksyon ang presyo g produktong x ay mas mataas at ang kalidad ng x ay mababa sa iba. Pangalawa, ang produksyon ng siguridad ay kinakailngan na isagawa mula at sapangunahing tungkulin ng gobyerno. Dito, ang siguridad ay nauunawaan sa pinalawak na kahulagan ng pinagtibay sa deklarasyon ng kalayaan: bilang proteksyon sa buhay, pagmamayari (kalayaan), at ang katipunan ng kasiyahan mula sa (karahasan) sa tahanan at panlabas (dayuhan) na pagsalakay (digmaan). Ang alinsunod sa pangkaraniwang tinatanggap sa terminolohiya, ang gobyerno ay tinutukoy bilang nagiisang teritoryo na monopolyo ng kaayusan sa batas (ang ulitimatum na tagagawa ng desisyon at tagasunod). Ang parehong mga panukala ay malinaw na hindi tugma at bihira na nagdudulot ng pag-aalala sa mga ekonomista at mga pilosopo, sa ngayon ay ay mayroong, ang tipikal na reaction ito ay isa sa pagkuha ng pagbukod ng unang panukala kaysa sa sumunod. Ang mga kontribyutor sa dami ng humahamon dito "ayon sa kaugalian" tignan at mag-alok ng kaparehong emprikal at teoretikong suporta sa taliwang tesis: yan ang pangalawang panukala, hindi ang nauna, kung saan ang mali at nararapat na tanggihan. Hanggang sa empirikal—kasaysayan—ebedensya ay nababahala, ang mga tagapagtaguyod ayon sa kasalukuyan na pagtingin sa mukha ay malinaw na kahihiyan. Ang kamakailan lamang na ika dalawampung siglo ay nilalarawan sa pamamagitan ng isang antas ng paglabag sa karapatang pantao ng walang kapantay sa lahat ng kasaysayan ng tao. Sa kamatayan ng kanyang libro gawa ng gobyerno, Tinatantiya ni Rudolph Rummel ang 170 milyon na pamahalaan na siyang sanhi ng pagkamatay sa nakaraang ika dalawampu na siglo. Ang makasaysayan na katibayan ay lilitaw upang maipahiwatig na sa halip protektahan ang kalayaan sa buhay at pagtugis sa kasiyahan ng kanilang mga mamamayan, ang mga gobyerno ay kinakailangan na konsedirahin ang pinaka malaking banta sa siguridad ng tao. Ang tagapagtaguyod sa tanaw ayon sa kaugalian (handang ikompormiso ang naunang sanaysay na patungkol sa "kasamaan" ng monopolyo upang manatili ang pangalawang patungkol sa pangangailangan ng gobyerno) hindi lubusang ipagwalang-bahala ang tila katotohanan sa katibayan na ito. Kung nais nilang maligtas mulsa sa pagbabatikos ang sanaysay ng gobyerno ay walang kaalam-alam para sa pagkakaloob ng batas at kautusan, dapat nilang baguhin ang ikalawang sanaysay. Ang karanasan ay nagpapakita ng mga estado sa mga aggressor, hindi mga tagapagtanggol. Kaya, kung isa sa mga ikalawang sanaysay ng naitapon ng husto, ang karagdagan na detalye ay kinakailangan: ito ay posible lamang na makuha ang ilang estado para protektahan. Sa gayon, sa halip na pagwawaksi sa gobyerno bilang tiwala sa rekord ng siguridad at partikular sa loob ng nakaraang siglo, maraming mga pagtatangka ang ginawa para lang maipaliwanag ang tala na ito bilang isang resulta ng tiyak na anyo ng gobyerno. Maraming mga siyentipikong pulitiko sa kabila ng nabanggit na rummel, sinubukan na ipakita sa pamamagitan ng ibat ibang paraan ng istatistika na kawalan ng demokratikong gobyerno nag nagpapaliwanag ng "anomalya" sa ikadalawampung siglo. Tinatanggap, na ang mga demokrasya aynakikipagdigmaan laban sa mga nondemokratik na rehimen, ngunit parang hindi laban sa iba pang mga demokrasya. Samakatuwid, ito ay tila susundan—at ang sanaysay na ito ay pansamantalang naging bahagi ng amerikano sa neoconservativena alamat—na sa sandaling ang Wilsonian ay nanaginip ng "gawing ligtas ang buong mundo sa demokrasya" ay makamit, ang walang hanggan na kapayapaan at magawa ang siguridad. Sa katulad na ugat, ang pampulitika na ekonomista tulad ni James Buchanan at ang paaralan ng "constitutional economics" iminumungkahi na tanggapin ang rekord ng mga gobyerno ukol sapanloob at panlabas na siguridad sa pamamagitan ng konstitusyunal na naglalayon sa mahigpit na limitasyon ng kapangyarihan ng pamahalaan. Parehas sa paliwanag na ito ay nasuri ng mabuti at itinakwil sa dami nito. Tulad ng sanaysay sa mapayapang demokrasya ng kalikasan, tandaan na ang ilan sa mga tagapag-ambag, alinsunod sa militar na mana-naysay tulad ni J.F.C Fuller at M. Howard, ini-reset ito liban sa napili o kahit mali ang pagbasa ng historikal na rekord. Hayaan mo ako na mag banggit ng 2 sa mga maling pagbasa. Una, papaano ang account na ito ay tila halata ang counterexample tulad ng digmaan ng amerikano sa timog na kalayaan (ang digmaan sa pagitan ng mga State) kung saan ang hanggang sa walang kapantay na brutalidad? Sagot: sa pamamagitan ng pagbubukod at pagwalang-bahala o pagbaba nito sa kahalagahan. Pangalawa, ang mga tagapagtaguyod ng sanaysay para sa mapayapanag demokrasya ay kadalasang sinusuportahan ang kanilang paghahabol sa pamamagitan ng pag-uuri sa tradisyunal na mga monarkiya atmodernong diktatura bilang autokratiko at nondemocratic na mag kakaiba sa kung ani ang uri nila bilang tunay na "demokrasya" Para sa kasaysayan (at kung anuman ang pagpapangkat ay dapat na gawin sa lahat) ito ay isang demokrasya at diktatura na dapat na magkasama. Ang tradisyonal na monarkiya ay maitutuloy lamang sa dalisay na diktatura. Sa halip na, ang mga diktatorya ay regular na lumalago sa masa ng demokrasya. Si Lenin, Stalin, Hitler, at Mao ay malinaw na kabilang sa demokratiko kumpara sa mga dating mga emperador ng Russia, Germany, Austria, at China. Sa katunayan, Si Lenin, Stalin, Hitler, at Mao (at karamihan sa kanila ay maliit at kakaunti ang nakakaalam sa tagapagmana) kung saan tapat sa kanilang pagkapoot sa lahat ng monarkikal at maharlika. Alam nila na pagmamayari nila ang pagtaas ng demokrasya at pang masa na mga pulitika, at nagtrabaho sila sa mga demokratikong pulitika (halalan, reperendum, mass rally, mas media propaganda, atbp.) sa kanilang buong panunungkulan. Sa kabilang banda, bilang panukala ng mga reporma sa konstitusyon sa pag lilimita ng kapangyarihan ng estado, ilan sa mga kontribyutor na nag paliwanag sa dami ng pag tatangka kinakailangan na konsiderahin ang walang saysay at epektibo kung sa loob ng interpretasyon ang mag papatupad ng mga naturang limitasyon na naiwan sa sarili o sa isat isa sa mga organ nito, tulad nalang ng kataas-taasang hukuman ng gobyerno. (Tignan sa baba ang mas marami pa.) Mas makukumbinsi ang mga kontribyutor upang ito ay lumitaw sa pamamagitan ng ludwig na ekonomista mula sa Mises, na maaring isaalang-alang ang kombinasyon na nasa itaas. Tinitiyak ng Mises upang mapatupad ang pangunahing tungkulin nito bilang isang tagapagtaguyod ng siguridad, ang isang gobyerno dapat ay masiyahan sa dalawang kondisyon: ito ay dapatr na demokratikong organisadon at dapat itong pahintulutan ng walang limitasyon sa pagtigil ng prinsipyo. + +> Sa tuwing naninirahan ang mga nasa isang partikular na teritoryo, maging isang solo ngayon, isang buong distrito, o isang serye ng mga katabing distrito, ay pinapaalam ito, sa pamamagitan ng isang malayang pagsasagwa ngplebisito na hindi na nila nais na manatili na nagkakaisa sa estado na kinabibilangan nila sa tamang oras, at ang kanilang kahilingan ay nirerespeto at sinusunod. Ito na lamag ang magagawa at epektibong paraan sa pagpigil ng mga rebulusyon at pandaigdigang mga digmaan. (Ludwig von Mises, *Liberalismo* [Irvington sa Hudson, New York: Pundasyon para sa Edukasyon ng Ekonomiya, at San Francisco, Calif.: Cobden Press, 1985], p. 109) + +Isang malinaw na atraksyon ng sanaysay na ang account na ito ay para sa mga kaganapan ng Digmaan sa Ameraka Southern Inndependence. Kaya, hanggang sa 1861, ang pangkaraniwanag ito ay ipinagkaloob sa U.S na ang isang karapatan sa pag-hihiwalay ay umiiral, at ang unyon ay walang iba kundi ang isang boluntaryong asosasyon ng mga malayang estado; nguit kapag ang pagnanais ay para sa pag-papahintulot ng karapatan sa pag-papatigil ay hindi na iginagalang, ang estado ay lilipat mula sa taga-pagtanggol papunta sa aggressor. Ang tesis ni Mises ay binigyan ng atensyon sa dami na ito, at ang papel na gina-gampanan ng pagtigil bilang isangparaan para sa paglimita o pag-eskapo sa pagkawasak ay binibigyan-diin nang pauli-ulit. Gayunpaman, sa pag aatas ng isang protektado upang pahintulutan ang walang limitasyong paghihiwalay na nagmula sa hurisdiksyon nito, Ang paliwanag ni mises's ay ang mahalagang naguukol sa estado ng boluntaryong organisasyon ng pagiging miyembro na mayroong mga buwis at nag babayad ng boluntaryo bayad (o pagbabawas) ng mga dues ng pagiging miyembro. Sa isang walang limitasyong karapatan sa pag aasikaso maging sa antas ng indibidwal na kabahayan, ang pamahalaan ay hindi na isang "stado" kundi isa siyang club. Kaya naman, mahigpit ang pag sasalita, ang tesis ni mises ay dapat isaalang-alang na pag tanggi ng panukala sa dalawa sahalip na lamang ang rebisyon nito. Ang mga kontributor sa loob ng volume na ito ay sumasang-ayon sa pag hatul na ito, Hindi lamang para sa mga pangangatwirang dahilan kundi lalo na para sa mga teoritikal. Ang bawat pagtatangka upang ipaliwanag ang malungkot na pagganap ng mga pamahalaan (Unidos) na nagbibigay ng seguridad na likas sa likas na katangian ng pamahalaan ng estado ay dapat magsisimula sa isang tiyak na kahulugan ng estado-gobyerno (ang estado). Ang kahulugan ng Estado na pinagtibay sa kabuuan ng dami na ito ay hindi kontrobersyal. Ito ay malapit na tumutugma sa iminungkahi ni Thomas Hobbes at pinagtibay hanggang sa araw na ito ng hindi mabilang na mga pilosopong pampulitika at mga ekonomista. Sa madaling sabi, pinagtatalunan ni Hobbes na sa kalagayan ng kalikasan, ang mga kalalakihan ay patuloy na magiging para sa bawat isa sa mga lalamunan. *homo homini lupus est*. Sa bawat indibidwal, na natira sa kanyang sariling mga aparato at mga probisyon, ay gastusin ng kaunti sa kanyang sariling depensa. Kaya, ang magiging resulta ay permanenteng interpersonal na digma. Hindi na mai-hihiwalay ang solusyon sa kalagayang ito, ayon kay Hobbes at sa kanyang mga tagasunod, ay ang institusyon ng isang Estado (gobyerno). Upang maka-pagtatag ng mapayapang pakikipagtulungan-seguridad-kabilang ang kanilang mga sarili, Ang dalawang indibidwal, A at B, ang nangangailangan ng ikatlong malaya na partido, S, bilang huling hukom at tagapamayapa. Gayunpaman, ang ikatlong partido na ito, S, ay hindi lamang isa na pang indibidwal, at ang mabuti na ibinigay ng S, na seguridad, ay hindi lamang isa pang "pribadong" mabuti. Sa halip, S ay isa sa pinaka-makapangyarihan at may dalawang natatanging mga kapangyarihan. Sa kabilang banda, S ay may kakayahang ipilit na ang kanyang mga sakop, A at B, ay hindi humingi ng proteksyon maliban sa kanyang sarili, ibig sabihin, ang S ay isang sapilitang teritoryo monopolist ng proteksyon at pag huli maging sa paggawa ng desisyon (hurisdiksyon). Sa kabilang banda, maaaring matukoy ng S ang unilaterally (nang walang nagkakaisa na pahintulot) kung magkano ang A at B ay ang dapat gumastos sa kanilang sariling seguridad; ibig sabihin, ang S ay may kapangyarihan na magpataw ng mga buwis upang magbigay ng seguridad "sama-sama." Batay sa kahulugan ng gobyerno bilang isang sapilitang teritoryo monopolist ng proteksyon at hurisdiksyon na may kapangyarihan sa buwis na ang walang lubos na pagkaka-isang pahintulot, ang mga kontribyutor sa volume na ito ay nagpapahayag na, kahit na ang gayong gobyerno ay isang monarkiya, demokrasya, o diktadura, ang anumang paniwala sa paglilimita sa kapangyarihan nito at pagpapanatili ng indibidwal na buhay, kalayaan, at ari-arian ay dapat ituring na hindi mapaniwalaan. Sa ilalim ng monopolistikong pag-tangkilik ang presyo ng hustisya at proteksyon ay dapat tumaas at ang kalidad nito ay dapat mahulog. Ang isang ahensiyang proteksyon na pondohan ng buwis, ito ang itinuturo, ang isang pagkakasalungatan sa mga termino: ito ay isang pag-expropriating na tagapagtangol ng ari arian at maari lamang humantong sa higit pang mga buwis at mas proteksyon. Sa katunayan, kahit na limitado lamang ng isang estado ang mga gawain nito sa proteksyon ng buhay, kalayaan, at ari arian (ang gagawin ng isang protektadong estado à la Jefferson), ang higit pang tanong kung gaano kataas ang ibibigay na siguridad. Pinasigla tulad ng iba sa pamamagitan ng selfinterest at disutility ng paggawa, ngunit may natatanging kakayahan sa buwis nang walang pahintulot, ang sagot ng gobyerno ay palaging pareho: upang i-maximize ang mga pag gasta sa proteksyon at halos lahat ng kayamanan ng isang bansa ay maaaring maubos ng gastos ng proteksyon sa parehong oras upang i-minimize ang produksyon ng proteksyon. Gayon din, ang isang monopolyo ng hurisdiksyon ay maaring maghatid sa pagkasira sa kalidad ng hustisya at proteksyon. Kung ang isang tao ay maaring umapela sa estado para sa katarungan ay proteksyon, ang katarungan at proteksyon ay aalisin sa pabor ng gobyerno—mga konstitosyin at kataas-taasang hukuman sa kabila. Pagkatapos ng lahat, ang mga konstitosyon at kataas-taasang hukuman at mga korte ng estado, at anuman ang mga limitasyon ang aksyon ng gobyerno na naglalaman ng determinadong ahente sa kada parehas na instutosyon. Alinsunod sa, mga depenesyon ng buhay, kalayaan, ari-arian at ang kanilang proteksyon at patuloy na mabago ang hanay ng hurisdiksyon ay pinapalawak sa hurisdiksyon sa kalamangan ng estado. Ang unang tao na maglalaan ng sistimatikong paliwanag para sa maliwanag na kabiguan ng mga gobyerno bilang siguridad ng mga producer kasama ang mga sketched na linya ni Gustave de Molinari (1818-1912), ang Pranses na ekonomista na ipinanganak sa belguim, estudyante ni JeanBaptiste Say, at guro ni Vilfredo Pareto, at para sa editor ng ilang dekada *Talaarawan des Économistes*, isang propesyonal na mamamahayag ng French Economic Association,*ang Societé d’Économie Politique*. Ang De Molinari's ang artikulo sa gitna ng kanyang argumento ay inilatag "De la Production de la Securité” ng Pebrero 1849. Ang argumento ay mahalaga sa pag-qoute dahil sa teoritikal na pananaw sa pagintindi sa hinahanap: + +> Kung merrong isang matatag na katotohanan sa ekonomiya, ito ay: Sa lahat ng kaso na iyan, sa lahat ng mga kalakal na nagbibigay para sa mahirap o hindi madaling unawain ng pangagailangan ng mga kumokunsomo, Ito ay isang magandang interes sa labor ng mga kumokunsomo na manatili ang libreng palitan, dahil sa kalayaan ng labor at palitan bilang kinakailangan sa permanente na resulta sa pinakamataas na pagbabawas sa presyo. At ito: ang mga interest ng mga komokunsumo ng kahit anong dapat manaig sa kalakal sa interes ng producer. Sa ngayon ang pagpapatuloy ng mga alintuntunin, kapag dumating ang isa at mahigpit na pagpapasya: Na ang siguridad ng produksyon ay kinakailngan, sa mga interes ng mga kumokunsumo ng mahirap unawain na kalakal. maiiwan ang paksa sa batas ng libreng kompetisyon. Ito ay kapag sumunod: Na walang gobyerno ang maaaring pigilan ang isa pang karapatan sa pamahalaan na ito, o kinakailangan na ang mga kumokunsomo ng siguridad sa eksklusibong kalakal na ito... Alinman sa mga ito ay tunay na lohikal, o kaya naman mga prinsipyo kung saan ang agham sa ekonomika ay base sa mga hindi umiiral. (Gustave de Molinari,*Produksyon ng Seguridad*, J.H. McCulloch, trans. [New York: Sentro para sa Libertarian Studies, 1977], pp. 3–4) + +De Molinari at ano naman kaya ang mangyayari kung ang produksyon ng seguridad ay ma-monopolized: + +> Kung, bagkos sa, ang kumokunsomo ay hindi libre sa pagbili ng seguridad kung saan nya gusto mamili, agad mo na makikita ang malaking propesyon sa arbitrariness at masamang tagapamahala. Ang hustisya ay bumabagal at nagiging mahal, ang pulis ay nagulat, hindi iginagalang ang indibidwal na kalagayan, abusively na ang presyo ng siguridad ay napalaki at walang katwiran apportioned, batay sa kapangyarihan at impluwensya nito o uri ng mga kumukonsomo. (Molinari, *Produksyon ng Siguridad*, pp. 13-14) + +Halos lahat ng mga taga-ambag sa bolyum na ito ay nagbabayad ng tahasang pagkilala sa Molinari's pathbreaking teoretikal na kaalaman. Samakatuwid, ang dami ng kasalukuyan ay nakatuon sa memorya ni Gustave de Molinari. Kung ang paliwanag ni Molinari tungkol sa malungkot na pagganap ng pamahalaan bilang tagapagkaloob ng seguridad sa pamamagitan ng likas na katangian ng pamahalaan ng sapilitang teritoryal na monopolist ng batas at kaayusan ay tinatanggap, gayunpaman, ang tanong ng mga alternatibo ay lumitaw. Nang alinsunod, ang karamihan sa aklat ay binubuo ng mga kontribusyon sa pakikipagsapalaran para sa pribado at boluntaryong (merkado-kalakal) alternatibo sa nabigo at may bahid na pundamental na sistema ng proteksyon ng estado. Paano gumagana at gumagawa ng alternatibong sistema ng malayang kumpetensya ang mga prodyuser ng seguridad? Base sa historikal na karanasan at pang-ekonomiya na lohika, gaano ka-epektibo ang pribadong alternatibo gaya ng mga mersinaryo, mga militya, mga partisano at mga nagpapaupa ng bangko? Ano ang mga kahihinatnan ng mga malayang paglaganap ng mga armas, sa partikular ay armas nukleyar? Ano ang papel ng ideolohiya at pampublikong opinyon sa pagtatanggol at digmaan? Anong uri ng kabutihan ang pagtatanggol, isang "pribado" o isang "pampubliko" kabutihan? Maaari bang ang proteksyon sa pagtatanggol ay maibigay sa pamamagitan ng malayang pakipagkumpitensya at tinustusan na mga ahensya ng siguro? Paano na ang "lohika" ng mapagkumpitensyang seguro sa proteksyon ay naiiba doon sa monopolistikong proteksyon ng estado? Paanong ang paglilipat mula sa sistema ng monopolistiko tungo sa mapagkumpitensyang produksyon ay makakamit? Ano ang ginagampanan ng pagtiwalag sa prosesong ito? Paanong ang lipunang malaya sa estado - natural na kaayusan - ay posibleng maipagtanggol ang kanilang mga sarili laban sa pag-atake sa mga estado at pagsalakay? Ito ang mga sentral na katanungan na sinabi at sinagot sa kasalukuyang tomo ng isang internasyonal na pagpupulong ng mga kontributor mula sa pilosopiya, ekonomiks, kasaysayan, sosyolohiya, at agham pampulitika. + +* * * + +Ang kontribusyon sa unang seksyon sa pagbuo ng estado at paglikha ng digmaan ay nagtakda sa entablado sa kasaysayan at sa konsepto. Nahanap nina Marco Bassani at Carlo Lottieri ang paksa at tema ng dami sa kasaysayan at ang kasaysayan ng politikal sa kaisipan. Binigyang dila ang ang pagka-makabago ng institusyon ng Estado-Mga estado ay hindi laging umiiral-at direktang partikular na atensyon sa midyebal (pyudal) na Europa bilang halimbawa ng isang "Lipunang walang Estado," kung saan mahahalagang kabatiran tungkol sa kasalukuyan at sa posibleng landas sa pagbabago ay makamit. Ipinaliwanag nila ang rebolusyong ideo-lohikal, na may ugnay sa mga pangalang gaya ng Machiavelli, Bodin, Hobbes, at Rousseau, na sumuporta at nanguna sa pag-angat ng mga Estado. Sinuri nila ang pag-angat ng liberal na ideo-lohikal na pagsalungat ng libertarian sa pagsasa-Estado, kaugnay sa partikular ang mga pangalang Molinari (sa ikalabing-siyam na siglo) at Rothbard (sa dalawampu). Itinala nila ang kahalagahan ng "Realismo," sa Europa i.e., ang "elitista" panlipunang teorista gaya ni G. Mosca, V. Pareno, and R. Michels sa Italya at Carl Schmitt sa Alemanya, para sa tamang pang-unawa ng "di-nyutral" na kalikasan ng Estado at soberanya. At ginalugan nila ang pagkakataon para sa kalayaan at proteksyon sa kasalukuyang daigdig na nahati sa pagitan ng gawi tungo politikal na sentralisasyon (Isang mundong kaayusan) at ang kasalungat na gawi tungo sa desentralisasyon at pagtiwalag. Murray N. Rothbard (1926-1995), ang may-akda ng ikalawang kontribusyon sa Unang Seksyon, ang pinaka importanteng disiplina ni Molinari sa ika-dalawampung siglo. Sa pagbuo ng teorya ng monopolyo (o mas kontra-monopolyo) ni Molinari kasama ang kay Ludwig von Mises's neo-Austrian sa sistema ekonomiks ng malayang-pamilihan (praxeology) at natural na batas ng etika, si Rothbard ay lumikha ng dakilang bagong kontra-statistang teoretikal na sistema, ng Austro-Libertarianismo. Habang sila ni Molinari, karamihan sa mga kontibutor sa tomo na ito ay malalim na naimpluwensyahan ni Rothbard at kanyang sistema. Sa kanyang kontribusyon sa tomo na ito, na orihinal na inilathala sa taong 1963 at muling inilimbag dito na may pahintulot ng Institusyon ng Ludwig von Mises, ipinakilala ni Rothbard ang konseptwal at termino-lohikal na pagkakaiba na napakahalaga sa lahat ng mga sumusunod. Nilinaw nya ang kahulugan ng ari-arian, pagsalakay,krimen, pagtatanggol sa sarili,parusa, estado, kapayapaan, digmaan ("makatarungan" at "di-makatarungan"), rebolusyon, imperyalismo, pagka-walang kinikilingan,at mga paghihiwa-hiwalay, at ipinaliwanag niya ang likas na agresibong kalikasan ng estado, i.e., ang hindi masira na kawing sa pagitan ng Paggawa ng Digmaan at paggawa ng Estado. Ang mga kontribusyon sa Ikalawang Seksyon sa paksa ng anyo ng pamahalaan, digmaan, at istratehiya. Erik von Kuehnelt-Leddihn (1909-1999), sa huling artikulo na na kumpleto bago kanyang kamatayan, ay nagtatanghal ng pa hapway na larawan ng kasaysayan ng Europa at ang ganap ng mga monarkiya at mga kristiyanong hari. Sa pandaigdigang pananaw ng mga kristiyanong taga-Europa, ang hari na nakikita bilang bahagi ng isang natural, parang-pampamilyang herarkiya, o "patayo" kaayusan ng lipunan: ng "Diyos Ama sa Langit, ang Banal na Ama saRoma, ang hari bilang Ama ng Sariling bayan, at ang Ama bilang Hari ng Pamilya."Inilarawan nya ang unti-unting pagkasira ng patayong pandaigdigang pananaw at ang pag-aalis nito, simula sa Rebolusyong Pranses at nakumpeto ng Unang Digmaang Pandaigdig at ikalawa, sa "bagong egalitarian, o "pahigang" pananaw na hindi nababagay sa monarkiya at mga hari. Tinutukoy niya ang demokrasya (pangkalahatan patakaran), sosyalismo (internasyonal at nasyonal), at tanyag na diktatoriya bilang pagpapahayag ng bagong pahalang na pandaigdig na pananaw. At saka, siya ay nagbigay ng sapat na makasaysayang ilustrasyon sa kung paano ang pagbabago mula monarkiya tungo demokrasya ay bumago sa kilos ng digmaan mula sa limitadong pakikidigma tungo sa kabuuang digmaan. Si Gerard Radnitzky, sa kanyang sanaysay na malawak ang saklaw, ay nag bolster sa kaso Kay Kuehnelt-Leddihn laban sa demokrasya. Sa pagsunod kay Anthony de Jasay, si Radnitzky ay nagsimula na may detalyadong pagsusuri ng economics at politika ng pangkalahatang demokrasya at tinutulan bilang hindi paniwala at imposible ang pag angkin ng konstitusyonal na ekonomista gaya ni James Buchanan. Ang pagtalakay sa sanaysay na "mga demokrasya ay mas mapayapa" ay umookupa sa sentro ng kanyang kabanata. Batay sa analitikal na konsiderasyon at detalyadong historikal na ebidensya, tinanggihan ni Radnitzky ang sanaysay.Dagdag pa, tinutukoy niya sa sanaysay "na ang demokrasya ay hindi pakikidigma sa isa't-isa" bilang "pundasyon ng mga tao sa Kaayusan ng Bagong Daigdig" at imperyalismong U.S. at pananakop. Pinagtibay niya gamit ang mga konsiderasyon ng ilang laro-teoretikal tungkol sa posibilidad ng koalisyon ng pribadong depensa at ilang pahayag sa malamang na pagbaba at pagkamatay ng estado. Naglaan si Bertrand Lemennicier ng pang-ekonomiyang konsepto at pormalistiko, laro-teoretikal na paliwanag sa mga epekto at inaasahan sa mga polisiya ng gobyerno at mga tratado pa-tungkol sa hindi paglaganap ng mga armas nukleyar. Alinsunod sa pamantayan ng pang ekonomiya teorya ng kartel, Si Lemennicier ay naki-pagtalo na kahit anong kasunduan nakatakdang mabigo dahil sa panlabas at panloob na presyon. Ang mga miyembro ng kartel ay hindi matatagalan iwasan ang hindi kasapi na mga bansa mula sa malayang paggawa ng mga armas nukleyar. At sa loob na kartel, ang bawat miyembro ay mayroong palagiang insentibo para mandaya (at magbenta). Bukod pa dito, si Lemennicier ay naki-pagtalo na kahit na ang kasunduan sa kartel ay mapanatili at maipatupad, ito ay mananatiling isang "masamang" palagay. Ang mundo ay ginawang hindi ligtas sa halip na mas kung ang isang bansa ay nangingibabaw sa pagkakaroon ng nukleyar at pagpapatupad. "Ang U.S. aY napanatili ang monopolyo sa pagpapayo na huwag gumamit ng nukleyar at gumanap sa papel ng pandaigdig na tagasunod, pagliban sa internasyonal na pagpapalitan para sa mga bansa na naghahanap ng mga armas nukleyar,"isinulat ni Leminnicier. "Ang gayong posisyon ay magastos, at ang U.S. ay walang lehitimong habol sa nasabing tungkulin." Ang mga kontribusyon sa Seksyon Tatlo ang sumuri sa tala ng kasaysayan ng pribadong mga alternatibo sa pagtatanggol sa estado at pakikidigma. Ikinonsidera ni Joseph Stromberg ang halimbawa ng mga propesyonal "hukbong nakatayo" na inutusan ng aristokratikong opisyal. Tinitignan niya ang karanasan sa may hukbong mersinaryo Renaissance sa Italya. Tinalakay niya ang papel ng militia sa teoryang republikano at pagsasanay mula sinaunang Gresya at Roma sa Nagkaisang Estado at Switzerland. Espesyal na atensyon ay ibinigay sa gerilya pakikidigma. Ang mahalagang depensibo katangian nito ay ipinaliwanag, at ang papel nito sa Rebolusyong Amerikano, sa digmaan para sa kalayaan ng taga-timog, at sa Ikalawang digmaang Anglo-Boer ay tinalakay. Batay sa katibayang ito, iminungkahi ni Stromberg na solusyon sa problema ng proteksyon sa pagtatanggol ay ilang kombinasyon ng boluntaryong mga militia (pinukaw kung sakali ng mapag-isang ideolohiya at pananampalataya) at mga modernong mersinaryo (sa anyo ng mga kompanya ng propesyonal na seguro-proteksyon), kapwa pinalubog sa teorya at pagsasanay ng gerilya pakikidigma. Binuksan ni Larry Sechrest ang kanyang kontribusyon na may maikling pagtalakay sa kalikasan ng "kabutihan" ng pagtatanggol at nakipagtalo na ang pagtatanggol ay tiyak na "pribadong" kabutihan (habang ang "pambansang tanggulan"ay "likhang-isip" na kabutihan). At kanyang inilapat ang mga teoretikal na konsiderasyon na ito sa paksa ng pakikidigma sa hukbong dagat. Lalo na, siya ay nagbigay ng detalyadong pagsusuri sa "pagpapaupa ng barko" bilang anyo ng hukbong-dagat na pakikidigma na isinagawa ng pribadong pag-aari na mga barko mula sa ika-labindalawa hanggang ikalabing-siyam na siglo. Ipinaliwanag ni Sechrest kung paanong tumatakbo ang pagpapaupa ng barko, ang legal na kaugalian na lumaki sa paligid nila, at kung paano ang mga ito ay lubhang epektibo at kapaki-pakinabang. Sa wakas, sa kung paano ang pagsasagawa ng upahang barko ay bumagsak matapos ang ika-labinsiyam na siglo, tinaltal ni Sechrest na wala itong teknikal na mga dahilan. Sa kabilang banda, ang paupahang barko ay nawala dahil sa "sobrang" epektibo at banta sa mga trabaho ng regular na hukbong dagat ng mga estado. Sinimulan ni Jeffrey Rogers Hummel ang talakayan ng anthropological na paunang kondisyon sa pormasyon ng estado at ang mga dahilan para sa historikal na tagumpay ng Estado sa mga Lipunang walang estado. Ginalugad niya ang mga dahilan-laki ng populasyon, heograpiya, desentralisasyon sa politika, kayamanan at teknolohiya-para sa tagumpay ng ilang Estado at mga rehiyon sa mundo at ang kabiguan ng iba. Sa partikular, nag-imbestiga si Hummel at binigyang-diin ang kahalagahan ng ideya at mga ideolohiya sa paniniwala, sa motibasyon at moral, sa digmaan at depensa. Sa wakas, nagwari-wari siya sa ideolohikal na hinihingi sa pagpapalaya ng sarili mula sa "macroparasitism" ng isang sariling Estado at ang pag-asam sa pagtatanggol sa malayang teritoryo laban sa potensyal na pagsalakay ng ibang, dayuhang Estado. Nagpahayag si Hummel ng positibong pananaw tungkol sa bisa ng gayong depensa-dahil ang malayang mga lipunan ay higit na yayaman at mas magiging una sa teknolohiya kaysa mga estatistiko lipunan-ngunit nagbabala na ang pagpapanatili sa malayang lipunan (kaysa sa pagbabalik sa Statism) at nangangailangan ng walang hanggan na pang-ideolohiyang pagbabantay sa parte ng publiko. Sa huling bahagi, Ika-apat na Seksyon, ay inihandog sa teorya ng produksyon ng pribadong seguridad at iba't-ibang praktikal na aplikasyon nito. Sa kanyang kontribusyon, hinimok ni Walter Block na para makuha "na ang kumukuha ng buwis na pamahalaan ay lehitimong pumoprotekta sa kanyang mga nasasakupan laban sa pagsalakay ay taliwas sa kanyang sarili, dahil ang gayong entidad ay sinimulan ang buong proseso sa paggawa ng pinaka kabaligtaran ng pagprotekta sa mga nasa ilalim ng kanyang kontrol." Bilang suporta sa kanyang pahayag, sinuri ni Block, pinag-aralan, at tinutulan ang buo at malawakang koleksyon ng estatistiko mga argumento: "problema ng bilanggo," ang "malayang angkas", "panlabas," at ang "pampublikong kalakal" sanaysay na pabor sa "tanggulang pambansa." Pagtatanggol, ipinaliwanag ni Block, kung ang pagtatanggol ng pribadong ari-arian at bilang "pribado"gaya ng pribadong ari-arian. Sa huli, tinalakay niya ang sanaysay, bantog lalo na sa bilog ng "pampublikong pagpili" at "konstitusyonal na ekonomiks", na ang mga Estado ay uri ng mga samahan (at samahang porma ng estado), at siya ay sumang-ayon kay Joseph Schumpeter's sa hatol nito na ang sanaysay na ito ay "nagpapatunay lamang kung gaano kalayo na inalis ang bahagi ng mga agham panlipunan mula sa siyentipikong gawi ng isipan."Sa sarili kong kontribusyon sa tomo na ito, Nagbukas ako na may muling pagtatatag ang alamat ng Hobbesian sa "kolektibong seguridad" at mula sa imbestigasyon at lohikal na pagtanggi. At siya ay nagpatuloy sa isang detalyadong pagtatasa sa panganib, ari-arian, at seguro. Siya ay nag komento sa "palad" ng "pambansang" mga hangganan, at kaya naman sa "pambansang"tanggulan (sa kaibahan sa "natural"na hangganan ng pribadong ari-arian at ang depensa sa mga gayong hangganan). Siya ay naglaan ng komparatibong pag-aanalisa sa proteksyon sa seguro laban sa proteksyon sa Estado at kaibahan ang lohika ng estado ng pakikidigma na buong layang pinondohan na ahensya ng pagprotekta. Sa wakas, Hoppe ay nagpunto na ang mga ahensya ng seguro, sa kaibahan sa Estado, ay hindi magdidisarma sa mga pinoproteksyonan nila, at sinabi niya ang tanong kung paano ang malaya at armadong lipunan kasabay ng propesyonal na mga ahensya ng seguro sa proteksyon ay malamang na tutungo sa pagdepensa sa kanyang sarili laban sa pagsalakay ng Estado. Guido Hulsmann, sa kanyang huling kontribusyon sa tomo na ito, tumatalakay sa pagtiwalag bilang pamamaraan ng pagtatayo ng kaayusan ng pribadong-ari-arian at pagtiyak sa epektibong proteksyon. Tinatalakay niya ang kalikasan ng pag-iwas at ang mga pakinabang nito kumpara sa iba pang mga anyo ng reporma sa pulitika. Matapos suriin ang mga kondisyon na dapat matugunan para sa pahtiwalag upang maging matagumpay, Hülsmann ay lumiliko sa isang pangunahing problema ng mga paggalaw ng seguridad: pagtatanggol laban sa pamahalaan mula sa kung saan sila ay magbitiw. Ipinakipagbatbatan niya na ang mga organisasyon ng pagtatanggol sa seguridad ay dapat tumakbo batay sa mga prinsipyo ng pribadong ari-arian upang matiyak iyon ang layunin ng pampulitika ng libertaryan na pagtiwalag ay naabot at ang pagiging epektibo nito sa militar ay mas mataas hangga't maaari. Kahit na ang mga implikasyon ng mga argumento na ginawa sa bolyum na ito ay radikal at kumakalat, ang mga prinsipyo ay medyo simple sa ugat. Sa ekonomiya, hinahanap ng mga taga-ambag ang pare-parehong aplikasyon ng teorya ng merkado, hindi ang di-makatwirang pagbubukod mula sa buong larangan ng buhay, tulad na ito ay nalalapat din sa paghahatid ng mga kalakal at serbisyo na nauugnay sa seguridad at pagtatanggol. Sa pulitika, hinahanap lamang ng mga kontribyutor ng ang aplikasyon ng prinsipyong ipinakita ni Jefferson sa kanyang Pahayag ng Kalayaan, na ang mga tao ay may karapatan at tungkulin na itapon ang mga pamahalaan na hindi nakakaapekto sa kanilang kaligtasan at makahanap ng mga alternatibo na nagbibigay ng mga bantay para sa seguridad sa hinaharap. Sa parehong respeto, ang mga ideyang ito ay kumakatawan sa isang medyo hindi na-explore na aplekasyon ng tradisyunal na teoryang liberal. Gayunpaman, bibigyan ang patuloy na pagtaas ng pambansang seguridad-estado sa aming sariling oras, ang kinabukasan ng kalayaan mismo ay maaaring makaapekto sa aming pagpayag na itulak ang mga alituntuning ito sa kanilang buong lawak. + +Hans-Hermann Hoppe \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/fil/Universally Preferable Behaviour/info.yml new file mode 100644 index 000000000..f98c557f6 --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -0,0 +1,171 @@ +--- +content_files: + - + - p00_ch01_paunang-salita.md + - "" + - + - p00_ch02_intro.md + - "" + - + - p01.md + - "" + - + - p01_ch01_a_balangkas.md + - "" + - + - p01_ch02_panloob.md + - "" + - + - p01_ch03_etika.md + - "" + - + - p01_ch04_pref.md + - "" + - + - p01_ch05_01_univ.md + - "" + - + - p01_ch05_02_univ.md + - "" + - + - p01_ch06_upb.md + - "" + - + - p01_ch07_init.md + - "" + - + - p01_ch08_lifeboat.md + - "" + - + - p01_ch09_the_beast.MD + - "" + - + - p02.md + - "" + - + - p02_ch01_etikal_mga-kategorya.md + - "" + - + - p02_ch02_ang_una_pagsusuli_gahasa.md + - "" + - + - p02_ch03_ang_ikalawa_pagsusulit_pagpatay.md + - "" + - + - p02_ch04_ang_ikatlo_pagsusulit_pagnanakaw.md + - "" + - + - p02_ch05_ang_ikaapat_pagsusulit_panloloko.md + - "" + - + - p02_ch06_ang_ikaloma_pagsusulit_nakahiga.md + - "" + - + - p02_ch07_01_higit pa_mapaghamong_pagsusulit_ng_upb.md + - "" + - + - p02_ch07_02_higit pa_mapaghamong_mga pagsusulit_ng_upb.md + - "" + - + - p03.md + - "" + - + - p03_ch01_ang_halaga_ng_sa buong mundo_higit na mabuti_pag uugali.md + - "" + - + - p03_ch02_ang_wala_sona_muling dalawin.md + - "" + - + - p03_ch03_01_pag iral_laban sa_hindi umiiral.md + - "" + - + - p03_ch03_02_pag iral_laban_hindi umiiral.md + - "" + - + - p03_ch03_03_pag iral_laban_hindi umiiral.md + - "" + - + - p03_ch04_karagdagan_patunay.md + - "" + - + - p03_ch05_kahilera.md + - "" + - + - p04.md + - "" + - + - p05_mga apendiks.md + - "" +translation: + language: en + is_translation: true + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/puno/utopian/en/higit pa sa pinagmumulan ng Pag-uugali" + fetch_translators: true + fetch_reviwers: true + fetch_progress: true +titles: + - Panglahatan + - Pag-nanais~ + - Pag-uugali +discussions: + - + - https://en.ancap.ch/t/5 + - Ancap Channel +more_infos: + - + - https://www.google.com + - Ang pangalan ng site +tags: + - Ilang Tag + - Isa pang Tag + - At marami pang iba +tag_prefix: "https://en.ancap.ch/tags/" +persons: + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "manunulat" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "pakikipagtulungan" + - + person: [ ] + identifier: "template_pagkatao" + rule: "pinasalamatan" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "ang tagasalin" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "ang tagamasid" + - + person_: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "pabalat_artista" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "artista" +resources: + - + resource: [ ] + rule: "unahang pabalat" + content: "pabalat.png" + websites: + - Pinagkunang website + description: Pinagkunang paglalarawan + persons: + - "template_tao" +targets: + - + target: [ ] + name: ang libro + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 + clear_page_active: true + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 +version: "0.1.2" diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md new file mode 100644 index 000000000..610aec7d0 --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md @@ -0,0 +1,93 @@ +## Ang Paunang Salita + +Sa maraming kuwento ng mga engkanto, doon ay naninirahan ang isang teribleng halimaw ng kamangha-manghang kapangyarihan, isang dragon o isang maninila, kung saan pinagmamalupitan ang karatig na mga lupain. Ang mga lokal na mga taganayon ay nanginginig sa takot sa halimaw na ito, isinasakripisyo nila ang kanilang mga hayop, nagbabayad ng salapi at ng dugo sa pag-asa ng papaglubagin ang nakamamatay na kapusukan nito. + +Karamihan sa mga tao ay yumuyukyok sa ilalim ng anino ng halimaw na ito, na tinatawag ang kanilang takot na "kahinahunan," ngunit may iilang, lango lang siguro sa katapangan at kalokohang- kapangahasan - nagpasyang lumaban. Taon kada taon, dekada kada dekada, daluyong kada daluyong ng umaasang mga kampeon ay sinusubukang tapatan ng kanilang lakas, kagalingan at katusuhan laban sa teribleng maniniil na ito. + +Sumubok - at mabigo. + +Ang halimaw ay laging walang kamatayan, kaya ang mga taganayon ay hindi na umaasa sa panahon na makaalpas sa kanila sa kanilang paniniil. Ang halimaw ay hindi makatwiran, at walang pagnanais sa pakikipagkasundo, kaya walang posibleng kasunduan. + +Ang tanging pag-asa ng mga desperadong taganayon ay para sa isang tao na lumitaw na maaaring talunin ang halimaw. + +Hindi maiiwasan, na ang isang tao ay lumabas nagpamalas sa lahat bilang lubos na hindi kapani-paniwala. Siya ay isang katulong sa kuwadra, isang anak ng sapatero, isang tagasunod ng panadero - o kung minsan, isang palaboy. + +Ang aklat na ito ay ang kuwento ng aking personal na pag-atake sa kagaya lang ng isang halimaw. + +Ang "halimaw" ay ang paniniwala na ito ay imposibleng tukuyin ang isang layunin, katwiran, walang kaugnayan sa relihiyon at seyentipikong etikal na sistema. Ang "halimaw" na ito ay ang ilusyon na ang moralidad ay dapat na mawala magpakailanman sa hindi makatwirang latian ng mga pinuno at mga pamahalaan, ipinatupad para lamang sa pragmatikong kadahilanan, ngunit kailanman ay kulang sa lohikal na pagbibigay-katwiran at malinaw na pagpapaliwanag. Ang "halimaw" na ito ay ang pantasya na ang kabutihan, ang ating pinakadakilang kagalakan, ang ating pinakamalalim na kaligayahan, ay dapat na iisang-tabi nang matatandang hindi relihiyoso, at iwanan sa alabok para kalahigin, ipinangalandakan at pinagsamantalahan nang mga politiko at mga pari - at mga magulang. Ang "halimaw" na ito ay ang pamahiin na, walang batikos ng mga magulang, ng pang-aapi ng mga pinuno o ng mga baril ng mga pamahalaan, hindi tayo kapwa makatwiran at mabuti. + +Ang halimaw na ito ay nagpabagsak sa maraming dakilang mga bayani, mula kay Socrates hanggang kay Plato hanggang kay Augustine hanggang kay Hume hanggang kay Kant hanggang kay Rand. + +Ang halaga sa sangkatauhan ay napakalaki. + +Dahil tayo ay nananatiling hindi kayang ipaliwanag ang isang makatwirang sistema ng pangkalahatang moralidad, tayo ay pinilit na itanim sa isipan ang mga kwentong katatakutan na pangrelihiyon sa ating mga anak, o bigyan ng mga baril, mga bilanggo at mga sundalo sa isang maliit na monopolya ng walang kaluluwang mga manunupil na tinatawag nila ang kanilang mga sarili na "ang estado." + +Dahil ang tinatawag nating mga "etika" ay nananatiling pansarili at *kultural* lamang, hindi natin maiiwasang umasa sa pananakot, takot at karahasan para ipatupad ang patakaran ng lipunan. Dahil ang etika ay kulang ang makatwirang basehan ng seyentipikong pamamaraan, ang "moralidad" ay nananatiling nakakulong sa isang katutubong digmaan ng madugong mga alamat, bawat pangkat ay naglalaban ng ngipin sa ngipin at kuko sa kuko para sa kontrol sa katapatan ng tao sa "kabutihan." + +Hindi tayo mabubuhay nang walang moralidad, ngunit hindi natin kayang ipaliwanag ang moralidad nang may patutunguhan - kaya naman nananatili tayong walang-hanggang hinatulan sa hungkag na pamumuhay ng mapagmataas na pagpapaimbabaw, mapanghamak na pangingibabaw o banal na pang-aalipin. + +Sa pangkaisipan, walang mas mataas na gantimpala sa mundo. Ang ating kabiguan na ipaliwanag ang layunin at makatwirang patakarang moral ay nagbunga ng daang milyon ng buhay ng mga tao, sa digmaan ng mga relihiyon at mga estado. + +Sa maraming paraan, ang mga gantimpala ay lalong tumataas. + +Ang lumalaking daloy ng impormasyon ng Internet ang nagpataas ng mga suspetsa ng isang bagong henerasyon na ang tinatawag na "kabutihan" ay wala ng higit pa o mas mababa kaysa sa pansariling kwentong engkanto ng kanilang mapagpaimbabaw na mga matatanda. Ang relihiyosong kasinungalingan na sinabi ng mga nasa awtoridad - at ang pakikipagsabwatan ng mga sumasamba sa kanila - ay mas malinaw ngayon kaysa dati. + +"Katotohanan" ay laging nailalabas bilang pagmamanipula; "birtud" bilang kontrol; "katapatan" bilang pang-aalipin, at ano ang tinatawag na "moralidad" ay naihayag bilang isang katawa-tawang papet na palabas na nakadisenyo upang dayain ang mahihina at takot na mga tao upang alipinin ang kanilang mga sarili. + +Ang pakinabang nito ay nagbigay buhay sa isang bagong henerasyon ng mga nilihista, tulad ng ginagawa sa Germany noong ikalabing-siyam na siglo. Itong mga matinding relatibista na kalaan sa kanilang matinding pamimintas na atake para sa sinuman na naghahabol ng anumang anyo ng katiyakan. Itong post-modernong henerasyon ay napalago ang pagkapanatiko kulturang ng kanilang mga kolektibong kasaysayan, ngunit ang pananaw ngayon *na ang lahat* ng katotohanan bilang lamang na pag-gigiit ng hindi matuwid. Tulad ng mga batang may malawak na mata na nasusugatan sa mapang-uyam na "karunungan," nakikita nila ang lahat ng komunikasyon bilang propaganda, lahat ng pahayag bilang propaganda, at ang lahat ng pangaral na moral bilang mapagkunwaring pagnanakaw. + +Dahil tayo ay walang kasunduan sa isang pagkakaisa, obhektibo at makatwiran na balangkas para sa pagsusuri ng mga mungkahing moral, "moralidad" ay nanatili na nakatigil sa mistisismo, at ito ay hindi maiiwasang kakalabasan ng karahasan. Tulad din, bago ang kaliwanagan, ang sekta ng relihiyon ay walang katapusang nakikipaglaban para sa kontrol sa mga talim ng isang aristokrasya, kaya ngayon ay gagawing makipagkumpetensiya moral na mga mitolohiya digmaan para sa kontrol ng estado, at ang buong makinarya ng pamimilit. + +Gayon ang moralidad ay nanatili, kaugnayan sa modernong agham, bilang medyebal na "astronomiya" nagawa sa modernong astronomiya - isang larangan ng imahinasyong alamat, naipapatupad sa pamamagitan ng pagkwekwento, pagbabanta, pamimilit at pagsasamantala - na kung saan ay aktibong mga bar ang anumang tunay na progreso patungo sa katotohanan. + +Ang "hayop" na ito ng relatibong etiko hinabi sa ating itaas, nangunguna sa atin, pagbibigay-katwiran sa buwis, pagkakakulong, sensura at mga digmaan. Inaalipin nito ang mga bago sa isang estadong eskuwelahan at linggong bangko; nabibitag ang mga mahihirap sa malambot ng mga gulag ng kapakanan; inaalipin nito kahit na ang mga hindi pa napapanganak sa napakailalim na balon ng pambansang mga utang. + +Habang sinusulat ko sa aking nakaraang libro, "Sa katotohanan: Ang paniniil ng ilusyon," ang pinaka pangunahing kasinungalingan sa sentro ng hindi napapatunayan na etikong mga teyorya ay tulad ng mga teyorya ay laging napapakita sa mga bata bilang obhektibo at hindi mapag-aalinlangang mga katotohanan, na sa katunayan sila ay pampanatikong kultura lamang. Ang dahilan na ang mga siyentipiko ay hindi na kailangan ang isang pamahalaan o ang isang Vatican na ang mga siyentipiko ay mayroong isang obhektibong pamamaraan para malutas ang mga pagtatalo: ang siyentipikong pamamaraan. Ang dahilan na ang wika ay hindi kailangan ng isang sentral na awtoridad upang gabayan ang kanyang ebolusyon ay nakasalalay sa "malayang pamilihan" ng mga naipon na kagustuhan ng mga indibidwal para sa estilo at paggamit. + +Ang dahilan na ang modernong moralidad - at ang moralidad sa buong kasaysayan - ay laging umaasa sa pananakot sa mga bata, at sa gayon sa pagbabanta sa mga matatanda, ay isang manipulyang kasinungalingan na nagpapanggap bilang isang marangal na katotohanan. + +Ang katotohanan ay nangangailangan ng moralidad; ang kasinungalingan ay na Ang mga Diyos o mga pamahalaan ay maaaring rasyunal tukuyin o makaturungang ipatupad ito. + +Ang aking mithiin sa librong ito ay magbigay kahulugan ng isang pamamaraan para sa pagpapatunay ng mga moral na teyorya na obhektibo, hindi nagbabago, malinaw, makatwiran, emperikal - at *totoo*. + +Ako ay lubos na may kamalayan, sa sandaling ito, ikaw ay malamang magugustuhang maramdaman ang pagtaas ng alon ng pag-aalinlangan. Lubos kong nauunawaan na ang mga kakaiba sa ilang lalaki na naandon sa internet - ang bahay ng mundo ng mga baliw - ay kahit papaano nalutas ang pilosopikal na problema ng lahat ng panahon ay hindi partikular na mataas - sa katotohanan, sila ay maaaring maging sobrang lapit sa wala tulad ng halos hindi makilala. + +Pa rin, hindi *masyadong* wala. + +### Mga Panuntunan + +Ang pambihirang karapatan ay nangangailangan ng pambihirang patunay. Sa pagkuha sa napakalaking gawain -partikular sa isang maikling libro - natakda ko ang aking sarili sa ilang pangunahing mga panuntunan, na kung saan ay mahalagang pumunta dito.[^1] + +1. Lubos kong tinatanggap ang Makataong pagkakaiba sa pagitan ng "ay" at "nararapat." Ang wastong moral na patakaran ay hindi maaring direktang makuha mula sa pag-iral ng anuman sa totoong buhay. Ang katotohanan na ang mga nilalang sa pangkalahatang *kagustuhan* na mabuhay, at dapat matagumpay na pakikipag-ugnayan sa katotohanan upang magawa ito, ay hindi maaari maging basehan para sa anumang wastong teyorya ng mga etiko. Ang ilang tao ay malinaw na hindi gusto na mabuhay, at matatag na tanggihan ang katotohanan, kaya ang kahulugan ng etiko ay nanatili na subhektibo at may pasubali. +2. Ang etiko ay hindi maaaring maging obhektibo na matukoy bilang "na kung saan ay mabuti para sa kaligtasan ng tao." Ang ilang indibidwal ay maaaring makaligtas nang husto sa pamamagitan ng panghuhuli sa iba, kaya ang kahulugan ng etiko ay hindi madadaig ang problema ng subhektibismo. Sa biyolohikal na pananalita, ito ay maaaring maging kahalintulad sa pagsasalarawan ng ebolusyong tunguhin tulad "na kung saan ito ay mabuti para sa *buhay* na kaligtasan" - ito ay walang kabuluhan. Ang lipunan ng tao ay isang ekosistem ng pagtutunggalian ng mga interes, tulad sa isang rainforest, at kung ano ang "mabuti" para sa isang tao na laging dumadating sa kapinsalaan ng iba. +3. Hindi ako naniniwala sa anumang "mas mataas na mundo" ng perpektong mga anyo. Ang moralidad ay hindi naglilihi ng sa pag-iral ng anumang "ibang mundo" alinman sa materyal o hindi materyal. Kung ang moralidad ay umiiral sa ilang "ibang mundo," hindi ito mapapasailalim sa isang mahigpit na katwiran o emperikal na analisis - at, tulad ni Plato sa "Ang Republika," ang republika ay nangangailangan ng isang piling kadre ng Pilosopong-Hari para makipag-ugnayan - o, mas tumpak, *maipatupad* - ang hindi maunawaan na utos nitong "ibang mundo" sa lahat ng tao. Ito ay hindi rin malulutas ang problema ng subhektibong, dahil kung saan ito ay hindi maabot ng dahilan at katunayan sa pamamagitan ng subhektibo. +4. Hindi ako naniniwala na ang moralidad ay maaaring mabigyang kahulugan o malaman hinggil sa "mga argumento mula sa epekto," o ang hinulaang bunga ng etikal na panukala. Utilitaryanismo, o "ang pinaka mabuti para sa pinakamalaking bilang," ay hindi nalulutas ang problema ng subhektibo, dahil ang logro ng anumang sentral na nagplaplano ay inaalam kung ano ang obhektibong mabuti para sa lahat ng tao ay tungkol sa katulad ng anumang sentral na ekonomiya na pagplaplano na batid kung paano mahusay na paglaanan ang mga yaman sa kawalan ng presyo - mabisang zero. Gayon din, na kung saan ay naituturing na "ang pinaka mabuti para sa pinakamalaking bilang" pagbabago ayon sa kultura, kaalaman, oras, at sitwasyon, na kung saan din ay hindi nakayanan ang mga problema ng subhektismo. Hindi natin hinuhusgahan ang kahalagahan ng siyentipikong eksperimento ayon sa mga ilang Platonik na mataas na larangan, o sa ilang paggamit ng optimismo - sila ay naghuhusga ayon sa siyentipikong pamamaraan. Gagawin ko din ang parehas na pamamaraan na nasa librong ito. +5. Tinatanggihan ko rin na bigyang kahulugan ang etiko bilang isang "positibong batas ng doktrina." Bagamat ito ay karaniwang tinatanggap ang legal na mga sistema na tinatag mula sa mga sistema ng etiko, walang sinuman ang makikipagtalo na ang bawat batas sa loob ng legal na sistema ay isang perpektong repleksyon ng isang perpektong moralidad. Ang mga batas ay hindi direktang sumasalamin sa *anumang* obhektibong teyorya ng etiko, dahil ang mga batas ay nasa patuloy na estado ng pagkilos ng mga bagay, palaging tinataob, pinababayaan at iniimbento - at ang legal na sistema ng mundo ay madalas sa direktang pagsalungat sa isa't - isa, kahit sa mga teyoretikal na antas. Ang batas ni Sharia ay laging direktang sinasalungat ang karaniwang-batas ni Anglo-Saxon, at ang modernong demokratiko "mga tuntunin ng mga mandaraya" proseso ay laging nakikitang mas malinaw sa isang Mifia na inkwentro kaysa sa isang matino na implementasyon ng etikal na mga ideya. +6. Ako ay lubos na bukas sa mga panukala na walang anumang bagay tulad ng etiko, at ang lahat ng sistema ng "moralidad" ay mga instrumento lamang ng kontrol, tulad ng mapilit na pakikipagtalo ni Nietzsche. Sa librong ito, nagsimula ako sa palagay na walang bagay tulad ng etiko, at bumuo ng balangkas mula duon. +7. Mayroon akong malaking respeto para sa etikal na *kalikasan* ng sangkatauhan. Ang malapit na makamundong panlipunang pagbabawal sa pagpatay, panggagahasa, pang-aabuso, at pagnanakaw ay mga katotohanan na ang anumang makatwiran na pagbabasurang etisis sa kanyang panganib. Si Aristotle ay nakipagtalo na ang anumang etikal na teyorya na maaaring magamit upang mapatunayan na ang panggagahasa ay isang moral na dapat magkaroon ng isang mali ukol dito, upang sabihin ang hindi bababa sa. Sa gayon, matapos ko makabuo ng isang balangkas para sa pagpapatunay ng etikal na mga teyorya, pinatatakbo ko ang mga karaniwang tanggap na mga moral na lugar sa pamamagitan ng balangkas na iyon, upang makita kung ang hawak nila ay totoo. +8. Iginagalang ko ang iyong katalinuhan upang pigilin mula sa pagtukoy ng mga salita tulad ng "katotohanan," "dahilan," integridad" at iba pa. Mayroon kaming sapat na gawain nang hindi mabago ang gulong. +9. Sa huli, naniniwala ako na ang anumang teyorya - lalo na ang isa bilang pangunahin bilang isang teyorya ng etiko - nakakagawa ng konting mabuti kung ito ay makukumpirma lamang kung ano ang likas na alam ng lahat ng tao. Hindi ako gugugol ng mga taon ng aking buhay sa pagtratrabaho sa isang teyorya ng etiko upang tumakbo sa paligid upang mapatunayan na ang "pagpatay ay mali." sa aking pananaw, ang pinakamahusay na mga teyorya ay ang mga nagpapatunay ng katotohanan na likas nating naiintindihan lahat - at pagkatapos ay gumamit ng mga prinsipyo upang palabasin ang bagong mga katotohanan na maaaring maging ganap na taliwas na magaling. + +Ang pagugugol sa mga huling taon ng aking buhay sa paghahanda, pagsasanay, at pagkatapos ay paglaban sa hayop na ito, umaasa ako na ako ay kikilos sa sarili ko kasama ang ilang sukatan ng karangalan. Naniniwala ako na mayroon akong napaglabanan - kahit na hindi ganap na nasaktan - at umaaasa ako na makita kung sino ang nagbabahagi ng pananaw na ito. [^2] + +Ako ay nag-aral ng kasaysayan ng pilosopiya sa graduate school, at nakakuha ng Masters na degree, ngunit wala akong PhD sa pilosopiya. Ako ay malayo mula sa publikong pagkilalang intelektwal. Habang ako ay hindi maaaring maging *pinaka* tila hindi kampeyon, ako din ay malayo sa pinaka gusto. Kahit na ako ay magtagumpay o hindi ay hindi iyon ayon sayo, at hindi rin yun ayon sa akin. + +Kung ang nahahawakan ng pangangatwiran, ang pinakamalaking hayop ay bagsak. + +### Ang simpleng mungkahi + +Ito ay ang taas ng katapangan upang imungkahi sa mga mambabasa kung paano magbasa ng isang libro, ngunit pagbibigay ng hamon na gawain bago sa atin, gusto kong gumawa ng maliit na mungkahi bago tayo pumasok. + +Kung tayo ay nabuhay sa ikalabinglimang siglo, at ako ay nagsisikap na kumbinsihin ka na ang mundo ay bilog, ako ay maglalagay ng mga pasulong na ream ng matematika at pisikal na patunay. Kung ikaw ay humahawak ng salungat na opinyon, ikaw ay likas na magkakaroon ng reaksyon sa septisismo, at magustuhang umiwas sa bawat linya ng patunay. Gayunman, kung ikaw at ako ay maaaring maglayag sa paligid ng mundo, at dumating sa lugar kung saan tayo nagsimula na walang marka ng ating mga hakbang, ikaw ay maaaring mas kusang-loob na tanggapin ang mga konseptwal na patunay para sa kung ano ang iyong *naranasan* na maging totoo. Maaarin kang makakita ng pagkakamali sa isang partikular na lohikal na hakbang o metapora, ngunit ikaw ay sasang-ayon sa pagpapasya, at sa gayon ay maaaring maging mas madali upang tulungang maiwasto ang mga detalye kaysa sa pagtanggi ng teyorya bilang isang buo. + +Kung ang aking gawain ay tumugon sa bawat posibleng pagtutol sa bawat lingwistika, lohikal at empirikal na hakbang, ang librong ito ay mananatiling habambuhay na hindi tapos - at hindi mabasa. Ang pagiging perpekto ay, sa kakanyahan, pagpapaliban, at itinuturing ko ang isang gawain ng librong ito upang maging sobrang halaga - at ang mga panganib ng maling moralidad ay masyadong malalang at napipintong - sa paggastos ng matagal upang makamtan ang langit na lahat tayo ay mapupunta sa impyerno. + +Kaya gayon ako ay nagkukumbaba na imungkahi na ikaw ay maghintay na makita kung gaano kaepektibo ang etikal na balangkas na iminumungkahi ko ay sa pagpapatunay ng pinaka karaniwang pagtanggap ng moral na kasabihan ng sangkatauhan bago maipasa ang huling paghuhukom sa teyorya. + +Ako ay lubos na naniniwala na ang kahulugan ng makatwiran na etikal na balangkas ay ang pinaka mahalaga na gawain na mkakaharap ng sangkatauhan. Ako ay lubos na pinahahalagahan ang iyong interes sa napakahalagang bagay na ito - at gusto na lagi na magpasalamat sa kamangha-mangha na mabait na donator na gumawa na maging posible ang mga gawaing ito. + +Ako ay nakasakay sa isang labanan na armado sa pamamagitan ng iba. + +[^1]: Karamihan sa mga ito ay matatalakay sa mas detalyado sa kabuuang ng aklat na ito. + +[^2]: Siyempre, kung ako ay magkakamali, kahit papaano ako ay nagkamali sa kamangha-mangha, na kung saan mismo ay maaaring maging parehas na nakakasigla at nakakaaliw! \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md new file mode 100644 index 000000000..995be0b25 --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md @@ -0,0 +1,133 @@ +## Pagpapakilala + +Para sa di-mabilang na henerasyon, ang sangkatauhan ay nabuhay sa isang uri ng egosentrikong sinapupunan ng pansariling kamangmangan: ang mundo ay patag, ang araw, buwan at mga bituin ay umiinog palibpt sa kanya, ang mga ninuno ay kumakaway mula sa kabila ng ambon ng kamatayan, at ang kulog ay ang galit ng mga Diyos. + +Paghuhukay palabas mula sa narsistikong sinapupunan ng madamdaming interpretasyon ay nangangailangan ng paggawa ng sanlibong taon - at kapalit ay buhay ng milyon-milyon. Ang pagsisikap na kailangan upang batakin ang ating pananaw mula * mapagpalagay na karanasan* sa * lohikal na konsepto * sa nakakatakot, nakapagpapasigla, lubhang nakalilito at lubusang mapanganib. Ang maunawaan na ang mundo ay hindi ang*pakiramdam*, o *tila*, ay - at mananatili - ang pinakadakilang gawa ng ating katalinuhan. Ang *katotohanan* ng katotohanan ay lumitaw na mata ng ating pag iisip, hindi ng laman. + +Ang mundo ay parang patag; hindi ba. Ang araw at buwan ay parang mag sinlaki; sila ay hindi. Ang mga bituin ay parang gumagalaw paikot sa mundo; Hindi sila. Ang malaman ang katotohanan ay nangangailangan na makita natin ang mundo mula sa labas ng ating pandama - ito ay hindi nangangahulugan ng pagtanggi sa ating mga pandama, ngunit isang selyadong pagsunod sa *tunay *na katibayan ng mga pandama, kung saan hindi na ang mundo ay patag, ngunit ang bagay, enerhiya at pisikal na batas ay pare-pareho. Kapag binitawan natin ang bato sa aking kamay, ito ay mahuhulog - Ito ang*tunay*na ebidensya ng ating pandama, hindi nang ang mundo ay nakapirmi at hindi magagalaw. Ang ideya na ang mundo ay hindi magagalaw ay isang maling pagpapalagay na sumasalungat sa direktang ebidensya ng ating pandama, na kung saan ang lahat ay nahuhulog. Kung ang lahat ay nalalaglag, ang mundo ay hindi mapipirmi at hindi matitinag. + +Ito ang maliliit na katotohanan ng ating araw-araw; na ang bato ay nalalaglag, ang usok ay umaangat, mainit ang apoy at ang araw at ang buwan ay parehong bilog. Kung mananatili tayong matatag at mahigpit na nakatuon sa mga "malilit na katotohanan,"kaya natin sa tamang oras na makuha ang dakilang katotohanan ng physics, kung saan ay nagbibigay sa atin ng kahanga-hangang kaalaman at kapangyarihan. + +Sa pagitan ng maliit na katotohanan at nang mga dakilang katotohanan, gayunman, ang mga ilusyon na bumubulag sa atin - pareho sa physics at sa etika. + +Sa pisika, ang mga dakilang katotohanan ay hindi maaaring sumalungat sa mga maliliit na katotohanan. Walang "pinag-isang teorya ng patlang" ang kayang wastong kumontra sa ating direktang karanasang-pandama gaya sa nahuhulog na bato o sa umaangat na ningas. Ang pinaka dakilang teoryang matematikal ay hindi magiging wasto kung ang pag-aaplay dito ay magbabalik ng maling pagbabago sa lugar ng pagwawasto. + +Ayon sa kasaysayan, gayunman, sa pagitan ng ating maliit na mga katotohanan at ng dakilang mga katotohanan ay nakahimlay ang kung ano ang tinawag kong "sona ng kawalan." + +### Ang "Sona ng Kawalan" + +Sinasabi natin sa ating mga anak na huwag susuntukin ang isa't-isa, at naniniwala tayo na ang mali ang konsepto ng karahasan, bilang pangkalahatang tuntunin ng moralidad. Ang "maliit na katotohanan" ay:*huway manuntok*. Ang "dakilang katotohanan" ay *mali ang karahasan*. + +Gayunpaman, may umiiral sa ating isipan na isang haka-hakang nilalang na tinatawag na "Diyos," at ang nilalang na ito ay isinasaalang-alang na perpekto sa moral. Sa kasamaang palad, ang nilalang na ito ay patuloy at mahalay na lumalabag sa kautusan na "mali ang karahasan" sa paglunod sa mundo, pagpapadala ng kaluluwa sa impyerno sa kabila ng kanilang perpektong paunang kaalaman sa mga "desisyon," pagbabasbas sa panggagahasa, pagpatay, pagnanakaw, pag atake at iba pang mga gawain na dapat nating ikondena bilang lubos na kasamaan sa isang indibidwal. + +Kaya naman meron tayong maliit na katotohanan (*huwag manuntok *) at ang dakilang katotohanan (*mali ang karahasan*) ngunit sa pagitan, mayroon tayong "sona ng kawalan" *kung saan ang kumpletong kabaligtaran ng kapwa natin maliit na mga katotohanan at mga dakilang katotohanan ay itinuturing na perpektong tunay*. + +Batay sa kasaysayan, makikita natin ang katulad na hindi pagkakapantay-pantay sa pisika. Walang perpektong bilog sa ating direktang karanasan, ngunit dahil sa paniniwala sa Diyos, lahat ng paggalaw ng planeta ay kailangang nasa "perpektong bilog"-isang katotohanan ng may kapansanang astronomiya sa mahabang siglo. Katulad ng, kung ipipihit ng tao ang kanyang ulo, hindi sya makatwirang naniniwala na ang buong daigdig ay umiikot sa paligid nya - at masaya niyang ipalalagay na ito ay hindi lamang kanyang "maliit na katotohanan," ngunit bilang isang *dakilang katotohanan*. o unibersal na prinsipyo. Subalit sa karamihan ng kasaysayan ng sangkatauhan, pinaniniwalaan na ang mga bituin at mga planeta ay umiikot sa Mundo, sa halip na ang mundo ang umiikot. Muli dito ay makikita natin ang "sona ng kawalan" sa pagitan ng direktang karanasang pandama at prinsipyong unibersal, na kung saan ang kabuuang kabaligtaran na prinsipyo ay isinasaalang-alang na perpektong wasto. + +Walang matinong tao ang nakaranas na sa Diyos ng direkta. Sa kanyang pang araw-araw na buhay, buong-buo niyang tinatanggap na *kung saan ang hindi nararamdaman ay hindi umiiral*. Walang makatwirang tao ang kikislap sa kanyang bawat paghakbang, natatakot na baka may hindi nakikitang pader na hahadlang sa kanyang dadaanan. Ang pinakadakilang kawalan ng atensyon sa siyensya ang suporta sa kanyang paghakbang. + +Sa kabaligtaran, sa "sona ng kawalan" ng relihiyon, ang *eksaktong kabaligtaran* ng kapwa maliit na mga katotohanan at mga dakilang katotohanan ay pinaniniwalaang totoo. Sa personal, naniniwala ang tao na * kung saan ang hindi nararamdaman ay hindi umiiral* - sa pagka-intelektwal, paulit-ulit ito ay pinatunayan na ng siyensya. Gayunman, sa "sona ng kawalan" ng teolohiya, ang eksaktong kabaligtaran ng proposisyong taglay na totoo - ang tanggap na prinsipyo na * ang hindi nararamdaman ay **dapat** na umiiral*. + +Ang ating paniniwala sa kabutihan ng militar ay nakabatay din sa "sona ng kawalan." Kung ang isang pribadong tao ay binayaran upang patayin ang isa pang tao, tatawagin natin siyang "upahang baril," at hahatulan siya bilang mamamatay tao. Kung, gayunpaman, ang taong ito ay maglalagay ng berdeng kasuotan na may tiyak na laso * at gagawa ng katulad na kilos*, pupurihin natin siya at gagantimpalaan ng pensyon. Ang maliit na katotohanang (*Hindi ako dapat pumatay*) ay perpektong kaparehas sa dakilang katotohanan na * mali ang pumatay* - ngunit sa kalagitnaan ay nakahimlay ang "sona ng kawalan,"kung saan ang pagpatay ay kamangha-manghang nagiging "walang bahid." + +Kung itong "sona ng kawalan" ay balido, wala nang lohikal na proposistion ang panghahawakan. Kung ang isang proposisyon ay totoo - at ang eksaktong kabaligtaran ng proposisyong ito ay totoo rin - ang lohikal na pangangatwiran ay magiging imposible. Kung ang paglago ng makatwirang siyensya ang patuloy na aatake sa "sona ng kawalan," at ang pagpasok ng pare-parehong layunin sa mga maliit na bulsa ng suhetibong kadalasan. + +Sa mga lumang mapa, bago matapos ng mga kartograper ang kanilang mga eksplorasyon, ang mga guhit ng mga kilalang lupain ay kumukupas sa blankong papel. Ang paglago ng kaalaman ay nangangailangan muna ng pagguhit ng kung ano ang hindi pa natuklasan, at pagkatapos ay ang paglawak ng kilalang prinsipyo tungo sa hindi pa natutuklasang lugar. + +Ang katulad ay totoo sa lupain ng moralidad. + +### Ang mga biktima + +Ang pagtawid sa "sona ng kawalan" ay puno ng kapahamakan. Ang daan mula sa maliit na mga katotohanan patungo sa mga dakilang katotohanan ay gawa sa buto ng milyon-milyon. Mula sa pagkamatay ni Socrates hanggang sa pagpapahirap sa mga sinaunang siyentipiko ng mga relihiyosong panatiko, sa milyon-milyong pinaslang at napatay para sa maitim na pantasya ng pasismo at komunismo, anumang pagtulak-pasulong ng kaalaman ng tao sa"sona ng kawalan" at puno ng napakaraming panganib. + +Dapat bang "tawirin ang sona ng kawalan"- o walang putol na pagbubuklod sa maliit na mga katotohanan at dakilang mga katotohanan -ay hindi maiiwasan na napakahirap at mapanganib? Isang napakalaking hamon na pag-isahin ang perseptuwal kasama ang konseptuwal sa isang tuwid na linya ng lohikal na pangangatwiran - ngunit *dapat* ang pag-unlad na ito ay aabot ng libo-libong taon at karagatan ng dugo? + +Kung titignan natin ang teknolohikal at ekonomikong pag-unlad ng sangkatauhan, makikita natin humigit-kumulang ang isang patag na linya para sa hindi mabilang na libong taon, kasunod ng malakihan at asymptotic na mga spikes sa nakalipas na ilang daang taon. Hindi maiisip na ang ilang laganap na pagbabagong genetiko ay mabibilang sa daglian at malawakang pagbilis ng hindi nagbabagong intelektwal at materyal na tagumpay. Ang mga teoryang umaangkin na ang isang "epekto ng bolang yelo" ay darating sa pag-iral, misteryong itinutulak ng pag ipon ng lahat ng maliliit na dagdag kaalaman na naganap mula pa sa bukang-liwayway ng sibilisasyon, ay maaaring buwagin ng pangkalahatan *ex post facto* mga paliwanag, dahil sila ay walang mahuhulaang value. + +Kung mauunawaan natin na ang ating sumusuray na potensyal ay matagal na nating nagagamit mula pa sa hindi bababa na sampung libong taon - at pareho kapwa mayroon dakilang pakinabang at dakilang kasiyahan sa paggamit nito - pagkatapos ay minsan magiging malinaw na talagang *gawin* gustong gamitin ang ating kamangha-manghang isipan. + +Kaya naman doon dapat isang pababang pwersa na makasaysayang kumilos upang sirain at alipinin ang natural na kalayaan ng sangkatauhan. + +Sa larangan ng siyensya, ito ay hindi sobrang hirap na makita ang mapang-aping pwersa na patuloy na nakatago sa ating isipan sa malapit-madawag na kamangmangan. Ang kombinasyon ng pamahiin sa anyo ng relihiyon, at karahasan sa anyo ng aristokrasya, ay nagbabanta sa makatwirang pag-iisip na may pananakot, pagkabilanggo, pagpapahirap, at pagpatay. Tulad ng isang magsasaka na kumikita mula sa mababang kaalaman ng kanyang mga baka, at may-ari ng alipin na kumikita mula sa takot ng kanyang mga alipin, pinananatili ng mga pari at mga hari ang kanilang pribilehiyo sa pagbabanta ng kamatayan sa sinumang mangangahas na mag-isip. + +Ang simpleng katotohanan ay ang "mga pari" at "mga hari" ay - at - mga tao lamang. Ang simpleng katotohanan ay na ang Diyos at Demonyo na dapat ay pangatwiranan na ang kanilang paghahari ay hindi umiral. + +Tayo ay nakagawa ng malaking hakbang sa pag unawa na ang kalikasan at realidad ng simpleng pagkakapantay-pantay ng tao, ngunit ang malungkot na katotohanan na ang lupain ng *moralidad* ay nananatiling ligaw sa "sona ng kawalan" - sa mapanirang ilusyon ng mga "panggitnang katotohanan." + +### "Panggitnang Katotohanan" + +Tawagin natin na ang alituntuning oposisyunal na naninirahan sa "sona ng kawalan" - sa pagitan ng pandamang pananaw at konseptwal na hindi nagbabago - ang mga "panggitnang katotohanan." + +Ang mga "panggitnang katotohanan" na ito ang pinaka mapanganib na ilusyon sa lahat, dahil ipinagkakaloob nito ang *hitsura* ng katotohanan habang talagang *umaatake* ang katotohanan. + +Sa pagbibigay ng ilusyon na natuklasan na natin ang katotohanan, "panggitnang katotohanan" ay talagang pinipigilan tayo na makantam ang katotohanan. Sila ang huling linya ng depensa para sa pantasya, predasyon at eksploytasyon. + +Dahil sila ay hindi lamang di-makatwiran, ngunit *anti*-rasyonal, "panggitnang katotohanan" ay mananatiling walang katapusang nababaluktot - hanggat sila ay naglilikod sa mga nasa kapangyarihan. Halimbawa, Ang kristiyanismo ay lumitaw mula sa lumalagong pasismo ng dating imperyong Romano na bahagyang humagupit sa "primitibong" mga pamahiin ng umiiral na mga teolohiya. "Kalimutan ang inyong mga lumang Diyos, mayroon na tayong bagong Diyos na mas mabuti!" + +"Panggitnang katotohanan" ay laging nasa anyo ng katotohanan, na sinusundan ng kasinungalingan. "Zeus ay isang paganong pamahiin" ay isang totoong pahayag, na kung saan ay hayagang gawa ni Christian proselytisers. Ang kasunod na kasinungalingan ay: Si Yahweh ay hindi isang pamahiin, ngunit isang totoo at buhay na Diyos." + +Kaya natin itong gawaing mas personal ng kaunti na may halimbawa na magiging pamilyar sa sinumang nakapagpayo na sa isang di-maayos na kaibigan. "Ang aking huling kasintahan ay isang sira ulo," ang sasabihin niya, at ikaw ay taimtim na sasang-ayon. "Ang aking bagong kasintahan ay talagang *mahusay* bagaman," kanyang idadagdag, at iyong susubukan na hindi pagulungin ang iyong mga mata. + +Lubhang napakahirap na palitan ang isang ilusyon ng isa pa. + +"Ang gobyerno ng Britanya ay isang mapaniil!" ang sigaw ng mga rebolusyonaryong Amerikano noong ika-labing walong siglo - at, matapos na palayasin ang mga tropa ng Britanya, ay saka nila itatayo ang sarili nilang gobyerno at sisimulan atakihin ang sarili nilang mamamayan. + +"Ang aristokrasya ay di-pantay at karumaldumal!" ang sigaw ng ibang rebolusyonaryo, kung sino ay magtatayo ng paniniil sa nakararami sa anyo ng demokrasya. + +"Ang panggitnang katotohanan"ay maaari ding umiral sa siyensya, at kahalintulad ay maiiwasan ang natural na pag unlad mula sa maliit na mga katotohanan tungo sa mga dakilang katotohanan. Hanggang sa ika-labingwalong siglo, sa halimbawa, naniniwala ang mga biologist sa "kusang loob na henerasyon," o sa ideya na ang buhay ay maaaring bumukal mula sa di-buhay na bagay. Ito ay hindi kailanman nasunod, syempre, ngunit umayon sa mga sinaunang kasulatang kapwa pilosopikal at relihiyoso, at tinanggap bilang isang katotohanan. At, bago pa ang rebolusyon ng mga Einstenian noong 1905, Ang liwanag ay pinaniniwalaang kumikilos sa isang nakaprimi at di-nakikitang sangkap na kung tawagin ay "luminiferous ether," kagaya ng paggalaw ng tunog sa hangin. Walang siyentipiko na naniniwala sa teoryang ito ang mayroong anumang ebidensya pasa sa "ether," alinman sa personal o makaagham - ngunit ito ay isinasaalang-alang na mahalaga upang makasunod sa ibang maaaring obserbahan na katangian. + +Ang relihiyon ay isa ding "panggitnang katotohanan" - Isa sa pinaka mapanganib na ito. Sadyang totoo na tayo ay natatanging specie sa sansinukob, sa abot ng ating kaalaman. Ang giraffe ay mas mataas kaysa quadruped, ngunit ang tao ay hindi lamang isang "mas matalinong" unggoy, ngunit mayroong pagkakaiba. Ang kalikasan ng kaibahan na ito ay nananatiling malaking hindi nalalaman, ang relihiyosong paliwanag ng "tayo ay hindi pareho sa mga hayop dahil mayroon tayong kaluluwa at nilalang ng Diyos" ay isa muling halimbawa ng "panggitnang katotohanan." Totoo na tayo ay ibang-iba kaysa sa mga hayop. Hindi totoo na tayo ay nilikha ng isang Diyos at mayroong kaluluwa. + +Tulad ng ilang parasitiko na hindi kayang alisin ang ugat hangga hindi nila naaalis ang naunang mga parasitiko, "panggitnang katotohanan" ay umaatake lamang sa nakaraang mga ilusyon *para makuha nila ang lugar ng mga ito*. Yaong mga may pagaalinlangan sa naunang mga pantasya ay hinahatak tungo sa bagong pantasya. Gaya ng ginawa ng Kristiyanismo upang ilihis ang paganismo, Marxismo inilihis ang Kristiyanismo, post-modernismo inilihis ang Marxismo, demokrasya inilihis ang aristokrasya, at iba pa. + +Hanggang ang mga dakilang katotohanan ay makamit, at maipag-isa sa maliit na mga katotohanan, ang mga "panggitnang katotohanan" ay isa lamang umiikot na pananggalang ng mapang abuso at mapangwasak na kasinungalingan - na tiyak na idinesenyo upang pigilan na makamit ang mga dakilang katotohanan. + +At ang mga dakilang katotohanan ay palaging nakakamit mula sa mga maliit na katotohanan. + +Ang mundo ay bumagsak dahil ang bato ay bumabagsak. + +### "Panggitnang Katotohanan" at ang Pagsasamantala + +Sa puntong bayolohikal, ang parasitismo ay ganap na stratehiya sa pagsasakatuparan ng pagpapanatili ng buhay para sa maraming nilalang. Sa kawalan ng pamantayang etikal, ang pagnanakaw ng enerhiya at mapagkukunan mula sa ibang nilalang ay perpektong makatwiran. Sa pangkalahatan, ang pinaka maaasahan at matatag na anyo ng parasitismo ay *symbiosis*, o kapaki-pakinabang na pakikipamuhay sa kapwa. Gayon ang bakterya na naninirahan sa ating mga bituka bilang tulong sa kanilang kaligtasan sa buhay at tulong din sa atin na tunawin ang ating pagkain. + +Gayunman, ang virus na nagbibigay sa atin ng patuloy na pagkapagod, at halos hindi na mapanatili ang mga sarili na buhay, ay halos hindi matatawag na "kapwa may pakinabang." Kung iisipin natin ang ating mahaba at malupit na kasaysayan ng kalamidad, pagkagutom, digmaan, sakit at kahirapan - at ihambing ito sa kahanga-hangang materyal na tagumpay ng pagka-makabago - malinaw na isang uri ng anyo ng parasitismo na sumisiil sa ating mga isipan at kapasidad para sa libong taon. Ngayon na ang huling mga dantaon ay nagpakita ng kapangyarihan at pagkamalikhain ng espiritu ng tao, maaari nating tignan ang ating uri bilang organismo na nag pagpag ng isang kakila-kilabot na parasitiko, ang lumitaw mula sa walang katapusang paghihingalo sa kamang kamatayan para gampanan ang pinakamagaling na pakikipagsapalaran ng himnastiko. + +Kapag nagamot natin ang ating sarili mula sa sakit, bumubuti ang ating pakiramdam, ngunit ang sakit ay hindi. Mula sa pananaw ng smallpox, ang bakuna ng smallpox virus ay genocidal. + +Sa parehong paraan, ang parasitiko na sumasakal sa sangkatauhan ay tumitingin ng may pagkatakot sa kalayaan ng nakararami. Dahil ang kanilang parasitismo ang nagpapalaya sa kanila mula sa hinihingi ng katotohanan - upang kitain ang kanilang pang araw-araw na kakainin - Hindi maiiwasan na tignan nila ang kalayaan ng masa bilang isang anyo ng pang-aalipin para sa kanilang mga sarili. Gayun ang masdan ng magsasaka ang "kalayaan" ng kanyang mga alagang hayop bilang isang ganap na kalamidad… + +Ang pagtataguyod sa katotohanan ay kinakailangang mag limita sa pantasya. Ang paglimita sa pantasya ay kailangang maglimita sa pagsasamantala. Kung makukumbinsi ko kayo na ako ay buhay na taong-Diyos, at ang Diyos na nagsilang sa akin ay gusto kayong magbigay sa akin ng sampung porsiyento ng inyong kita, o kayo ay parurusahan ng walang katapusan, Ako ay magiging sobrang yaman. Ako ay isang parasitiko ng ilusyon, at umaasa sa mga ilusyon na iyon para sa aking ikabubuhay gaya ng halamang-singaw na umaasa sa mainit, mamasa masang lugar - at kadiliman. + +Para sa mga gumagamit ng mga pantasyang moral upang pagsamantalahan ang sangkatauhan ay laging nakikipaglaban ng ngipin at pako laban sa mga nagbabanta sa kanilang kabuhayan sa pamamagitan ng pagtuklas at pagpapalaganap ng katotohanan. + +Tayo ay pamilyar sa mga halimbawa ng Mafia, na nagbabanta sa kanilang mga potensyal na karibal gamit ang maiming at kamatayan, o sa palabas ng mga relihiyosong sekta na umaatake sa isa't-isa, o isang gobyerno na umaatake sa iba. + +Kapag ang mga pilosopo ay naglantad ng kasinungalingan na kailangan para sa patuloy na pagsasamantala, gayunpaman, Hindi nila iniisip na puntiryahin na ilagay ang kanilang sarili bilang kakumpitensya. Hindi nila ninais na *palitan* ang Mafia, o ang simbahan - ang nais nila ay alisin ito ng lubusan. + +Ang mas makabagong analohiya ay ang relasyon sa pagitan ng estado, mga tagalobi at mga taga-bayad ng buwis. Ang tagalobi ay galit na galit na aatake sa ibang tagalobi na makikipagpumpetensya sa parehong dolyar na buwis. Gayunman, isipin kung paano *lahat* ng tagalobi ay maggugrupo ng sama-sama para atakihin ang sino man na magpapanukala na alisin ang estado bilang isang institusyon. + +Parasitiko ay agresibong makikipagkumpitensya sa isa't-isa para sa limitadong pinagkukunan ng biktima - ngunit ito ay sa kanilang mabuting interes na maggrupo ng sama-sama para umatake sa kahit ano na magbabanta na alisin mismo ang biktima. + +Sa ganitong paraan, sa anumang lipunan kung saan ang estado at simbahan ay hindi talaga magkahiwalay, ang bawat isa ay malamang na magkumpetensya para sa mga tagasunod. Kung saan ang simbahan ay magsimulang mawala sa pwesto, ang estado ay agresibong kakalap ng mga makabayan - na magreresulta ng sekular na sosyalismo. Kung saan ang estado ay magsimulang mawala sa pwesto, ang simbahan ay agresibong kakalap ng mga tagasunod - na magreresulta ng relihiyosong pundamentalismo, kadalasan ay may bahid ng libertarismo. + +Gayunman, ang mga pilosopo na tututol sa * lahat* ng pagkakamaling intelektwal ay ang mga isinumpang kalaban ng lahat ng mga parasitiko na nakinabang sa mga ilusyon. Ang "Dakilang katotohanan" ng pisika ay nag aalis ng pangangailangan para sa supernatural na ahente, at magbibigay ng mga himala na imposible. Ang kapangyarihan ng pagpapaliwanag ng siyensya ay ganap na nakadadaig sa gawa-gawa ng relihiyon na nagbabalat-kayo bilang kaalaman tungkol sa pisikal na mundo. + +Ang siyentipikong pamamaraan ay nangangailangan na bawat sanaysay ay suportado ng ebidensya at pagkamaykatwiran. Dahil walang ebidensya para sa mga Diyos - at ang mismong * ideya* ng mga Diyos ay may sariling pagsalungat - ang sanaysay na "ang Diyos ay umiiral" ay hindi tatayo. May katiyakan, ang mga relihiyosong parasitiko ay magtatangkang ipagtanggol ang kanilang sanaysay sa pamamagitan ng pagtatangkang paghiwalayin ang katotohanan sa "dalawang realms" - ang siyentipiko at ang espiritwal. Gayunpaman, walang ebidensya para sa pag iral nitong "ispiritwal" realm sa kasalukuyan, anuma't higit pa na mayroon para sa paralelong sansinukob ng Platonic na "anyo" dalawang libo at limandaang taon na ang nakalilipas. + +Kaya ang pagkakatatag ng palagian at unibersal na katotohanan ay kailangang maglimita at sirain ang mapagsamantalang potensyal ng ilusyon. Sa partikular, ang mga "dakilang katotohanan," kung saan ay unibersal at palagian, ay ginagawang kalabisan at katawa-tawa ang "panggitnang katotohanan" - na kung saan sa totoo ay mapagsamantalang mga pantasya. Tayo ay pamilyar sa mga "panggitnang katotohanan"ng relihiyon; ang ilan ay masusuri at ipahahayag dito, ang iba ay gugulat sa inyo. + +### Epektibong Parasitismo + +Ang pinaka epektibong parasitiko - o viruses - ay yaong mga nanlilinlang sa katawan tungo sa pagwawalang-bahala. Ang ating immune system ay dinisenyo para umatake sa mga dayuhang sangkap sa loob ng katawan, inihihiwalay at pinapatay ito. Kinatatakutan natin ang HIV at kanser lalo na dahil sila ay nakalalampas sa ating immune systems. Ang parehong pamamaraan ay ginamit ng mga intelektwal na parasitiko para hindi paganahin ang sistema ng pagtatanggol ng kanilang mga biktima. + +Kung ang isang estranghero ay aatakihin ka sa isang eskinita at hingin ang iyong pera, ikaw ay mahihintakutan at matatahimik. Maaari kang manlaban, pwede kang tumakbo, o ibigay sa kanya ang iyong pitaka, ngunit ikaw ay mananatiling gulat, galit at takot sa interaksyon. Kung uulitin mo ang kwento, sasabihin mo ito sa paraan na magpapatibay sa base at masamang paglabag sa iyong personal at karapatan sa ari-arian. Ang iba ay makararamdam ng simpatya sa iyong kalagayan, at iiwasan ang nasabing eskinita sa hinaharap. + +Ito ay isang halimbawa ng "maliit na katotohanan," na kung saan: "Ang pagnanakaw sa akin ay mali." + +Gayunman, kapag ang isang ahente ng pamahalaan ay nagpadala sayo ng sulat na humihingi sayo na bayaran sya ng pera, makararamdam ka ng kaunting kalupitan, ngunit hindi mo maiuugnay ang kwento na may parehong takot at pagmamalupit sa iyong mga kaibigan. + +Ito ay halimbawa ng "panggitnang katotohanan,' na tumakip sa "dakilang katotohan," na kung saan "mali ang pagnanakaw." + +Ang aklat na ito ay tutuon sa paglalantad at pagwasak sa mga maling "panggitnang katotohanan." Naniniwala ako na ang sangkatauhan ay walang katapusang nagdurusa sa ilalim ng paniniil ng maling etikal na "panggitnang katotohanan" na nagbibigay katwiran sa mapanirang pangmundong-pananaw ng relihiyosong pamahiin, sekular na kalupitan at ang kulto ng pamilya. + +Ang sanaysay ko sa aklat na ito ay na sa etika, tulad sa ibang intelektwal na disiplina, ang mga dakilang katotohanan ay aangat direkta mula sa maliit na mga katotohanan. Ang nakalilitong usok ng mga "panggitnang katotohanan" ay mala-impiyernong landas para tahakin, ngunit ito ay nakakakuntentong paglabanan, dahil ang tanging pundamental na alternatibo sa katotohanan ay pagsasamantala, pagkawasak, - at hindi maiiwasan, ang wala sa oras na pagkamatay ng milyun-milyon. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p01.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p01.md new file mode 100644 index 000000000..9bf14227d --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p01.md @@ -0,0 +1 @@ +# Teorya \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch01_a_framework.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch01_a_framework.md new file mode 100644 index 000000000..2e589b380 --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch01_a_framework.md @@ -0,0 +1,96 @@ +## Ang balangkas para sa Etika + +Ang etikal na mungkahi ay naiiba sa ibang uri ng mga pahayag na kaalaman. Kung sasabihin ko na, "gusto ko ang jazz," ito ay maaaring maging tunay o huwad na pahayag, ngunit ito ay hindi karaniwang maituturing na pagbubuklod sa inyo sa anumang paraan. Ang kagustuhan para sa jazz ay isa lamang pahayag ng pansariling pagmamahal; base sa aking pahayag, ito ay hindi mo ito tungkulin na magustuhan o hindi magustuhan ang jazz. + +Katulad, kung sasabihin ko na "gusto ko ang mga gulay," ito ay isa rin lamang na pahayag ng pansariling kagustuhan. Gayunpaman, kung sasabihin ko na "ang mga gulay ay masustansiyang pagkain," sa gayon ako ay lumipat mula sa isang pahayag ng pansariling kagustuhan sa isang pahayag ng obhektibong katotohanan. Ito ang pagkakaiba ng "gusto ko ng sorbetes," at "ang sorbetes ay naglalaman ng gatas." + +Ang pangunahing pagkakaiba sa pagitan ng mga pahayag ng *kagustuhan* at pahayag ng *katotohanan* na kung saan ang mga pahayag ng katotohanan ay obhektibong mapapatunayan - at umiiral. Kung bibigyan mo ng halaga ang katotohanan, ito ay tungkulin mo na tanggapin ang katotohanan na ang sorbetes ay naglalaman ng gatas, sa sandali na mapatunayan ito.[^1] + +Kung sasabihin ko ang mundo ay bilog, at makakapagbigay ako ng sapat na patunay para sa pahayag na ito, ito ay wala na sayo upang malaman ang iyong kapritsuhan na kung ang pahayg ay totoo. Kung mapapatunayan ko na ang mundo ay bilog, sa gayon ikaw ay tiyak na tatanggapin ito na totoo, maliban kung ikaw ay handa na tanggihan ang dahilan at patunay bilang isang pamantayan para sa katotohanan. + +Kung tatanggapin ko ang bisa ng batas ng matematika, hindi ko maaaring tanggihan ang isang matematikang patunay na sumunod sa mga batas na ito. Kung *tatanggihan ko*ang nasabing katibayan, hndi ko maaaring sabihin na tanggapin ang bisa ng batas ng matematika. Ang aking pagtanggap ng mga batas na ito ay nangangahulugan na ako ay *nakatali*na tanggapin bilang wasto ang mga katibayan na sumunod sa mga batas na ito. Ang pagtanggi ng isang katibayan na sumunod sa isang rasyunal na pamantayan ay isang pagtanggi ng rasyunal na pamantayan bilang kabuuan. + +Ang siyentipikong paraan, ito ay makatwiran, at ang matematikang batas ay mga halimbawa ng *obhektibong* pamantayan para sa pagtatag ng katotohanan ng isang panukala. Ito ay hindi ko opinyon na ang dalawa at dalawa ay makagagawa ng apat - kung tatanggapin mo rin na ang dalawa at dalawa ay makakagawa ng apat, ikaw ay hindi subhektibo sa aking opinyon lamang, ngunit makatwiran na katotohanan. + +### Ang obhektibong katotohanan + +Ang sentral na pagsubok sa pagintindi ng likas ng katotohanan ay isang pagkatanto na ang "katotohanan" ay hindi umiiral sa mundo katulad sa paraan ng pag-iral ng mga bato o puno. + +Ang konsepto ng "katotohanan" ay nangangahulugang relatibong termino - bagama't hindi nangangahulugan ng isang subhektibo o hindi makatwiran na termino. Ang konsepto ng "kalusugan" ay isa ring relatibong termino - hinahambing natin ang "kalusugan" sa pagkakasakit, at gayundin sa relatibong pamantayan ng kalusugan. Ano ang maituturing na "mabuting kalusugan" para sa siyamnapung taong gulang ay hindi matuturing na mabuting kalusugan para sa isang dalawampung taong gulang. Ang kahulugan ng isang mahabang buhay ay napaka hirap ngayon kaysa noong limang daang ton na nakararaan. + +Hindi ito nangangahulugan, gayunpaman, na ang konsepto ng "kalusugan" ay ganap na relatibo at subhektibo. Ang isang sampung taong gulang na mamamatay sa lukemya ay masama sa katawan sa anumang kahulugan - tulad ng isang dalawampung taong gulang na mananakbo ay malusog sa kahit anumang kahulugan. Sa kasalukuyan, ang tao na namumuhay sa siyamnapu ay may estatistikong mayroong mahabang buhay, bagama't hindi magbabago kung ang medikal na teknolohiya ay biglaang papayagan tayo na mabuhay nang dalawang daan. + +Habang lumalaki ang ating kahulugan ng "kalusugan", hindi nito naiwawasto ang naunang mga kahulugan, ngunit sa halip ay lumalawak ito. Kung ang medikal na teknolohiya ay sumusulong upang payagan ang siyamnapung taong gulang na manalo sa isang takbuhan, sa gayon ang kahulugan natin ng kung ano ang kalusugan para sa mga matatanda ay mababago - ngunit hindi nangangahulugan na ang dalawampung taong mananakbo ay biglang magiging hindi malusog. Ang pag-aaral ng alhebra ay hindi nagpapawalang-bisa ng aritmetika. + +Ang katotohanan ay mayroon ding kaugnayan sa pangangailangan. Ang pisika na Newtonian ay napalitan ng pisika na Einsteinian, na kung saan ay mas tumpak na napatunayan sa matinding sitwasyon tulad ng pambihirang pagtaas ng grabidad o bilis. Gayunman, ninanais ng mga marino na makalkula ang tamang landas sa karagatan hanapin na ang pisika na Newtonian ay mas tumpak. Hindi mo gugustuhin na dalhin ang isang sasakyang pangkalawakan sa Alpha Centauri gamit ang pisika ng Newtonian, ngunit ito ay lubos na maayos para sa pagkuha ng sasakyan mula sa Lishbon papuntang New York. Ang pagtratarabaho ay napapaloob sa pag-aaral at pagpapatupad ng pisika na Einsteinian ay sa gayon ay magiging masama sa isang marino. + +Bilang isang resulta, ang pangungusap na "ang pisika na Newtonian ay mas hindi tumpak kaysa sa pisika na Einsteinian, ngunit ang pisika na Newtonian ay ang pinaka mahusay na paraan upang ikalkula ang langdas ng isang sasakyan" ay maituturing na wastong panukala. Ang pisika na Newtonian ay gayong pareho *hindi gaanong tumpak*, at *mas angkop*. + +Kung gugustuhin nating uminom ng pinaka posibleng dalisay na tubig, gugustuhin din antin na magbayad ng libo-libong dolyar para sa isang bote. Maliban na lang kung tayo ay labis na mayaman at lubos na walang kabuluhan, hindi tayo magbabayad ng ganoon upang maibsan ang ating uhaw. Tunay nga na ang dalisay na tubig ay mabuti sa atin, ngunit ang presyo ay nangangailangan ng bungad ng mapalitan pabalik. Sa gayon, ang mas dalisay ay mas magada" nagbibigay daan sa "mas dalisay ay mas mapanganib." + +Muli, ito ay hindi nangangahulugan na ang kalinisan ng tubig lubusang subhektibo. Ang dalisay na tubig ay laging mas naiinom kaysa sa tubig. + +#### Ang katotohanan at ang obhektibong katotohanan + +Ang konsepto ng*katotohanan* ay nangangailangang mayroong ng konsepto ng *katumpakan*. Kung susubukan kong patamaan ng isang palaso ang isang buls-ay, ang katumpakan ng aking tama ay matutukoy sa layo ng binagsakan ng aking palaso mula sa sentro. + +Ano, ngayon, ang "buls-ay" ng katotohanan? + +Ngayon, ang *katotohanan* ng isang pahayag ay masusukat na kaugnay sa kanyang pagsunod sa obhektibong katotohanan. + +Nang isantabi ang mga hamon ng wika sa mga sandaling iyon, kung tumuro ay sa isang tagak at sabihin na "iyan ay isang anvil," ako ay malinaw na nagkakamali, dahil ang mga anvil ay tulagay, at hindi makakalipad. Ang tunay na kahalagahan ng aking pahayag ay kaugnay na nasukat sa obhektibong katibayan ng katotohanan. Dahil ang mga tagak ay hindi sa katunayan isang anvil, ang pahayag ay hindi totoo. + +Likas, ang ekwasyon sa pagitan ng katotohanan at tunay ay nangangailangan na ang wika at ang ating pandamdam ay maituturing na relatibong obhektibo. Maraming mabuting dahilan upang maniwala na ang wika at makahulugang katibayan ay sa katunayan na obhektibo; maaari tayong mapunta sa isang komplikadong talakayan tungkol dito, ngnit hindi nito mapagkakasya na sabihin na dahil ginagamit mo ang iyong mga mata para magbasa ng isang sulat sa libro sa wikang pantao, maaari tayong pumayag na ang iyong mga mata, at ang wika na binabahagi natin, ay sapat na obhektibo para sa tumpak na proseso na aking sinusulat. Kung hindi sila, wala tayong dapat pag-usapan, at hindi mo naiintindihan ang anumang sinulat ko, kaya ang pangungusap na ito ay magiging pantay na walang kabuluhan, at baka magamit sa "Wingding". + +☀☾ ♔♠☃♨ ☙⚀☃ ⚋☰♔⛌ ⛆☃ ♠☙⚕☃ ⚋☰♔♠☀⚋⚗ ♔☰ ♔☙⚘⚛ ☙⚜☰☽♔⛌ ☙⚋⚝ ♨☰☽ ♠☙⚕☃⚋⛰♔ ☽⚋⚝☃⚀⚲♔☰☰⚝ ☙⚋♨♔♠☀⚋⚗ ☀⛰⚕☃ ⛆⚀☀♔♔☃⚋ ☙⚋♨⛆☙♨⛌ ⚲☰ ♔♠☀⚲ ⚲☃⚋♔☃⚋⛻☃ ⛆☀⚘⚘ ⚜☃ ☃⛟☽☙⚘⚘♨ ⛼☃☙⚋☀⚋⚗⚘☃⚲⚲⛌ ☙⚋⚝ ⛼☀⚗♠♔ ☙⚲ ⛆☃⚘⚘ ♠☙⚕☃ ⚜☃☃⚋ ⚀☃⚋⚝☃⚀☃⚝ ☀⚋ ⛶⛆☀⚋⚗⚝☀⚋⚗⚲⛶ + +Ipagpalagay natin na maaari mong sabihin ang pagkakaiba sa pagitan ng nasa itaas na dalawang sulat, makatwiran na pagpatuloy tao. + +#### Katumpakan at Palagian + +Ito ay imposible para sa akin na tumpak na pinturahan ang isang ulap, dahil sa oras na pipintahan ito, ang ulap ay patuloy na magbabago. Kaya kong tumpak na pinturahan ang *larawan* ng isang ulap, na kung saan ay hindi nakakagalaw sa anumang oras. + +Kung ako ay gugugol ng isang oras upang subukan pintahan ang ulap, sa gayon ay tatanungin kita kung ang aking pagpipintura ay tumpak o hindi na representasyon ng ulap, ikaw ay nangangailangan na sumagot na ito ay hindi. + +Sa madaling salita, kung saan ay walang palagian, maaaring walang katumpakan. + +Kapag ang panaginip sa gabi, ay ang ating papanaw na ang mga patakaran ng "bagay" at "enerhiya" ay nasa palagiang estado ng pagkilos ng bagay - tayo ay hindi tinatablan sa grabidad, at kung tayo ay lilipad sa likod ng elepante, at sa gayon ay makakalakad tayo sa pamamagitan ng mga dingding. Ito ay mas hindi imposible na magkaroon ng isang "siyentipikong pisika ng mga panaginip" kaysa sa tumpak na pagpipintura ng ulap. + +Lohika, agham at katotohanan, kung gayon, ay imposible sa kawalan ng *palagian*. + +Pangunahin, ang mga batas ng lohika ay manggagaling sa mga asal ng bagay at enerhiya, kahit sa perseptuwal na antas. Kung sasabihin ko sayo na itapon ang bola pataas at pababa sa parehong oras, ako ay nagtatanong ng imposible, na kung saan ay madali na masusubukan sa pagtangka na tuparin ang aking kahilingan. Kung sasabihin ko sa iyo na araruhin ang parehas hilangang lupain at timog na lumapin ng magkasabay, hindi mo magagawang gawin ito. Kung ako ay magsabi sa iyo na gawing kabayo ang bulaklak, ang aking kagustuhan ay hindi makukuha. + +Perseptwal na katotohanan ay palagian at obhektibo - at ito ay galing sa palagian at obhektibo na kung saan nakuha natin ang mga batas ng lohika. Ang ating mga pahayag tungkol sa katotohanan maaari lamang maging tumpak *na marepresenta* ang katotohanan tulad ng isang direktang resulta ng palagian at obhektibo. + +Ang katunayan na ang tagak ay hindi nagkataon na magiging anvil - o sa kabaligtaran - ay ang ugat ng ating kakayanan na tumpak na humusga ng pahayag: "iyan ay isang tagak." Kung ang tagak ay kusang loob at patuloy na nagbago ang kanilang likas, na hindi nakaya na gumawa ng totoo o hindi totoo na mga pahayag tungkol sa kanila - o sa anuman para sa bagay. + +Ito ay ugat ng isang pangunahing pamantayan ng siyentipikong paraan - magpaparami. Kung ako ay gagawa ng isang makamundong pahayag tungkol sa katangian ng grabidad, sa gayon ay dapat mong padamihin ang pahayag sa iyong sariling kapaligiran. Kung ang katotohanan *ay hindi* pare-pareho, sa gayon ang pagpaparami ay maaari magiging hindi makatwiran na pamantayan para sa pagtatatag ng katotohanan. + +Kung ikaw ay nagtuturo ng matematika, ikaw ay maaaring malamang na hindi tanggapin ang isang maling sagot mula sa isang mag-aaral, kahit na ang mag-aaral ay naghayag na ang kanyang sagot ay "tama" habang sinusulat niya pababa, ngunit kahit papaano ay nagbago sa maikling panahon. + +Sa gayon, hindi natin maaaring matanggap na dapat natin isukat ang bisa ng pahayag ang ugnayan sa obhektibong katotohanan - kapwa empirikal at lohikal. Lohika bilang isang disiplina ay lumalabas tulad ng isang resulta ng isang palagian ng katotohanan; empirical na obserbasyon ay isa ring wasto at hindi wasto bilang isang resulta ng palagian ng katangian ng katotohanan. + +### Ang pagkakaroon ng "katotohanan" + +Ang katotohanan, ay gayon, maaaring masukat ayon sa dalawang sentral na pamantayan: + +1. Ang katotohanan ay isang sukat ng ugnayan sa pagitan ng mga ideya sa ating mga isip at ang palagiang ng katwiran, na kung saan ay direktang nagmumula sa palagiang asal ng mga bagay at enerhiya sa totoong mundo.[^2] +2. Ang katotohanan ay isa ring sukat ng ugnayan sa pagitan ng mga ideya sa ating isip at ang katangian at asal ng mga bagay at enerhiya sa totoong mundo.[^3] + +Ang unang pamantayan ay isang sukat ng palagian ng mga ideya sa kanilang sarili - at ang ganitong palagian ay isang kailangan dahil ang katotohanan ay alinsunod sa kanyang sarili. Kung sasabihin ko, "ako ay hindi umiiral" ito ay isang halimbawa ng isang ideya na ang isang hindi tugma sa kanyang sarili, dahil dapat akong mabuhay upang sabihin ang mga pangungusap. Ang pangalawang pamantayan ay isang sukat ng katumpakan ng mga ideya na may kaugnayan sa empirikal na obserbasyon ng obhektibong katotohanan. + +#### Empirilismo laban sa Pangangatwiran + +Ang empirilismo ay maaaring isipin na tulad ng isang kakayahan sa katutubong pagkuha ng isang nahagis na bola, o sukat ng kanyang paggalaw; makatwiran ay isang kakayahan na mahulaan at maintindihan ang landas na kung saan ang bola ay mababase sa makamundong prinsipyo. Malinaw, kung ang mga bola ay walang pili na napunta sa kahit ano at sa lahat ng direksyon - at mahiwagang nagbago ang anyo sa mga kalapati sa bota - maaari lubos na hindi mahulaan ang kanilang asal. + +Sa gayon, dahil ang mga bagay ay sumusunod sa hindi nagbabagong mga batas, ang ating mga teyorya *tungkol* sa mga bagay ay dapat din sumunod sa hindi nagbabagong mga batas. Kung wala akong alam tungkol sa baseball, ngunit nanonood ng laro ng baseball na kung saan ang mga manlalaro ay laging sumusunod sa mga patakaran, ito magiging hindi makatwiran para sa akin na gumawa ng isang teyorya tungkol sa mga patakaran ng baseball na direktang sumasalungat sa asal ng mga manlalaro ng aking pinapanood. Dahil ang mga kilos ng mga manlalaro ay hindi nagbabago, * kahit anong mga teyorya na maaari kong mapaunlad tungkol sa mga patakaran na gumagabay sa mga kilos na dapat din hindi magbago*. + +Itong kinakailangan para sa walang pagbabago ay isa sa mga pinaka madaling kailangan para sa katotohanan. dahil ang katotohanan ay hindi nagbabago, ang mga teyorya tungkol sa katotohanan ay dapat din hindi magbago. + +Sa katunayan, ang unang sagabal ng kahit ano mang teyorya ay dapat madaig ay na *panloob na pagbabago*. + +[^1]: Kung hindi mo pinapahalagahan ang katotohanan, ikaw ay kailanman ay wala sa debateng ito - o sa kahit anong debate - sa unang palang! + +[^2]: Ang makatwiran na pagbabago, o panloob na lohikal. + +[^3]: Empirical na katibayan, o empirilismo. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch02_internal.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch02_internal.md new file mode 100644 index 000000000..0f0bc9860 --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch02_internal.md @@ -0,0 +1,28 @@ +## Panloob na pagbabago + +Kung ako ay isang arkitekto, at magsumite ng isang plano upang bumuo ng isang bahay, ang unang sagabal na dapat kong pagtagumpayan ay kung o hindi ang aking bahay ay maaaring itayo. Kung magsusumite ako ng mga kahanga-hangang plano para sa isang bahay na itinayo nang buo ng mga bula ng sabon, ay hindi makakakuha ng komisyon, dahil dito hindi maaaring tumayo ang isang "bahay". + +Katulad nito, kung ang inhinyero ay nag sumite ng plano para sa tulay, ang unang kriterya na dapat ay nasiyahan ay kung o hindi ang tulay ay itatayo. Iba pang mga konsiderasyon tulad ng kahabaan ng buhay, aesthetics at iba pa ay magagamit lamang kung ang tulay ay maaaring pisikal na posible upang magsimula sa. + +Ito ay hindi makatwiran - hindi babanggitin ang lubos na walang bunga - upang bumuo ng tulay mula sa mga random na materyales, gamit ang random na "kalkulasyon,". Dahil ang pisikal na mga batas ay pare-pareho at unibersal, ito ay relatibong madali upang malaman kung o hindi itatayo ang tulay *bago* pagbuo nito. + +Mayroong dalawang mga paraan para malaman ang pagiging posible ng tulay bago itayo ito. Ang una ay upang maghanap ng mga panloob na hindi pagkakapare-pareho sa loob ng mga lugar at mga kalkulasyon na nagsasabing sinusuportahan ang posibilidad ng tulay. Kung may mga makabuluhang pagkakamali sa mga kalkulasyon na nagpapawalang-bisa sa bigat na maaaring tulungan ng tulay, kung ganon ang tulay ay malamang maging higit sa disenyo o maaaring sa ilalim ng disenyo. Kung ang maling matematikong kalkulasyon ay nagreresulta sa isang lakas ng minus limampung tonelada bawat parisukat na paa sa anumang bahagi ng tulay, kung gayon tiyak na hindi ito tatayo- o kung gagawin nito, ang posibilidad ng pagiging posible nito ay aksidente lamang, at hindi maaaring kopyahin. + +Amg Matematikong kalkulasyon ang pagsuporta sa posibilidad ng tulay ay dapat na maging pare-pareho sa panloob bago ang anumang iba pang mga konsiderasyon ay maaaring isinasaalang-alang. + +Sa mga termino sa computer, Ang code na hindi sumulat ay hindi masubukan. + +Ito ay totoo rin sa pang-agham na mundo. Ang mga teorya ay palaging naka-check para sa panloob na pagkakapare-pareho bago sila isumite sa mga eksperimentong pagsusulit. Ang dahilan kung bakit napakahalaga ng panloob na pagkakapare-pareho ay dahil ang mga teorya ay nag-aangkin ng halaga na may kaugnayan sa katotohanan, at ang katotohanan ay panloob na pare-pareho, ang anumang teorya na *hindi* na pare-pareho sa loob ay hindi maaaring magkaroon ng halaga na may kaugnayan sa katotohanan. + +Lamang *pagkatapos* ang panloob na pagkakapare-pareho ng mga kalkulasyon ay naitatag na ang antas kung saan natutugunan ng tulay ang mga pagtutukoy na susuriin. Posible na sumulat ng mga panloob na pagtutukoy para sa isang maliliit na tulay na itinayo nang lubusan sa kahoy ng balsa, ngunit maliban kung ang inhinyero ay sumusulat ng isang artikulo para sa isang modelo ng rail-roading magazine, ang kanyang mga pagtutukoy, bagaman pare-pareho, ay mabibigo upang matugunan ang anumang pang-industriya na kinakailangan. + +Sa sandaling natukoy namin na ang tulay ay tatayo, maaari naming matukoy kung natutugunan o hindi ito sa aming mga partikular na pangangailangan, tulad ng pagsuporta sa bigat ng mga pedestrian laban sa mga tren. + +Sa larangan ng ekonomiya, ang parehong pamantayan ay naaangkop. Ang aking teorya sa pang-ekonomiya ay nag-aatas na ang mga presyo ay pataas at pababa nang sabay-sabay, pagkatapos ay hindi ito maaaring maging wasto, dahil imposible ito. Sa sandaling nasuri ang aking teorya para sa panloob na pagkakapare-pareho, Maaari akong magsimulang maghanap ng katibayan, at / o simulan ang paggamit ng aking teorya upang gumawa ng mga aktibong hula. + +Kaya, makikita natin na ang anumang teorya, na may bisa, ay nangangailangan ng mga sumusunod: + +1. Panloob na pagbabago (lohika). +2. Panlabas na pagkakapare-pareho (testability). + +Sa pag-iisip na ito, maaari na ngayong lumipat sa pangunahing paksa ng aklat na ito. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch03_ethics.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch03_ethics.md new file mode 100644 index 000000000..c0b82269e --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch03_ethics.md @@ -0,0 +1,55 @@ +## Mga etika + +Dahil ang mga etika ay asignatura na tayong lahat ay mayroon mga ideya tungkol dito, ito ay importanteng mabalangkas sa relasyon nito sa pagitan ng *instinctual*mga etika*makatwiran*mga etika. + +Ang manlalaro ng besbol ay pwedeng masalo ang lumilipad na bola kahit wala syang alam ukol sa mga pisika, kaparehas, na paraan, pwede nating maintindihan ng tama ang isang aksyon bilang imoral kahit wala tayong nauunawaan ukol sa mga teyorya ng etika. + +Kung sasaluhin ko ang lumilipad na bola, pagkatapos ay meroon akong isang instinctual*madama*para sa kaugalian ng isang besbol sa paglipad. Ang aking maipapahayag na may kalikasan na pagkaka-intindi, gayunman, ako ay hindi binigyan ng kapasidad na tama ang ilunsad ang isang sasakayan napangkalawakan para libutin ang hupiter. Meron akong isang madaliang "kunting katotohanan" -kung paano ang bola ay galawin - subali't hindi ito ipinagkaloob sa akin ng isang unibersal "malaking katotohanan" - kung paano ang mga bagay ay kumilos ng wasto. + +Sa parehas na paraan, ang ating pangkaraniwang pagbabago patungo sa mga asksyon na tulad ng panggagahasa at pagpinsala ay hindi ibigsabihin hindi tama, subali't hindi nila tayo binigyan ng kakayanan na gumawa o magpatotoo ng pare-parehas at empirikal na moral ng mga teyorya. + +Kapag imungkahi ko na ang isang siyentipiko na ang mga teyorya ay kumpletong magpawalanng-bisa sa abiliadad ng mga manlalaro ng besbol sa pagsalo ng lumilipad na bola, saka ay meroon akong hindi mareresolba na hamon ng pagpapaliwanag kung paano talaga ang manlalaro ng besbol *ay* saluhin ang bola. Pati, kung aking dakilang teyorya ay hindi tama na mahulaan ang arko ng isang bola, meron akong isang "malaking patunay" na kung saan ay diretsong kumokontra sa "maliit na patunay," na pwedeng hindi balido. Dahil sa nangangailangan ng pagkakapare-parehas na lohikal ay diretso galing sa "maliit na patunay" ng perseptwal na karanasan, maski anomang teyorya na direstsong kumokontra sa karanasan ay hindi imbalido. + +Sa mga madaling salita ang mga diwa ay nagbibigay ng pagtaas sa lohika - sa gayong dahilan ang lohika ay hindi pwedeng komontra sa ebidensya ng mga diwa. ang ebidensya ay palaging nagpapaliwanag. + +Sa parehas ng paraan, maski anong balidong teyorya ng etikal ay kailangan na maipaliwanag at mabigyang-katwiran ang aming mga natural na pagmungkahi tungo sa mga krimen gaya ng pagpinsala at panggagahasa. Ito ay hindi makatwirang kasalungan sa mga unibersal na prohibisyon ng mga tao, subali't dapat isama ng tama at ang mga ito ay ipaliwanag. + +Gayunman, gaya ng mga pisika na Einsteinian na nagbibigay ng mga nakakabigla na katotohanan - sa katotohanan, kung ang mga katotohanang iyon ay maliit na halaga *hindi*nakakabigla -ang teyorya ngmga etikalay nagbibigay ng mas higit na halaga kapag inihayag din nila ang nakakabiglang mga katotohanan - nakakabigla, kahit na. Sa katotohanan, ang teyorya ng mga etikal na hindi nagbibigay ng nakakabiglang mga katotohanan ay isang pagpapatunay lamang sa mga umuusbong na mga kagustuhan sa instinktwal, at kaya naman ay maliit na halaga. + +### Ang disiplina ng teoretikal na mga etika + +Kung ihahayag ko na may isang bagay na "ang moralidad ay mabuti" - sa ibang mga salita, kung imumungkahi ko ang isang teyorya ng etikal - samakatuwid ako ay malinaw na nakikipagdiskusyunan sa mga tao *dapat*gumalaw sa isang partikular na paraan. o *umiwas*paggalaw sa isang partikular na paraan. + +Kung ihahayag ko sa aking anak na siya ay *kailangan* maging isang manlalaro ng besbol sapagka't gusto ko lamang sa kanya, ako ay hindi nagsasabi ng pang-unibersal na moral na premise, subali't sa isang pansariling kahilingan. Hindi siya ay *moral* kung siya ay magiging isang manlalaro ng besbol, at ni siya man *imoral* kung hindi siya. + +Gayunman, kung ihahayag ko sa kanya na ito ay *moral* para ang mga anak ay sumunod sa kanilang ama, at *imoral* para ang mga anak ay sumuway sa kanilang ama, kung gayon ay ipapahayag ko ang isang kagustuhan na pang-unibersal, sa higit na pang-personal lamang - ako ay nagpupursige na maging isang "maliit na katotohanan" (*ikaw ay gusto ko maging isang manlalaro ng besbol*) sa isang "malaking katotohanan" (*ito ay imoral para sa mga anak na sumuway sa ama*). *kung* gusto niyang maging moral, siya *dapat* maging isang manlalaro ng besbol - hindi dahil sa pagiging isang manlalaro ng besbol ay moral, subali't ang pagsunod niya sa kanyang ama ay moral. + +Tuwing tinatalakay ko ang isang pangkalahatang kagustuhan, tintukoy ko talaga kung ano ang *kailangang obhektibo*, o *na kailangan*, sa pag-aakala ng isang partikular na layunin. *kung* nais ko na mabuhay, hindi ko nais ang gantong jazz, ngunit ako *kailangan* kumain. "kumakain" ay pananatiling isang kagustuhan - wala akong *meron* para kanin, sa parehas na paraan na kailangan kong sunudin ang grabidad - subali't ang "pagkain" ay isang pangkalahatan, obhektibo, at *umuusbong* ang pananatiling buhay ay kinakailangan, ito ay dahil pinanghahawakan ito ng biyolohikal na mga katotohanan na hindi pwedeng mawala. + +Ang mga etika gaya ng disiplina ay pwedeng tukuyin bilang kahit anumang teyorya na ukol sa mas mabuti na pag-uugali ng mga nilalang na tao sa pagkalahatan, pare-parehas - at umuusbong. Natural lamang, na ang pag-uugali ng kagustuhan y pwede lamang na magawa kung ang ninanais ay ang layunin. Kung sasabihin na ito ay *higit na kanais-nais* para sa mga tao na mag-ehersisyon at kumain ng tama, sinasabi ko na hindi ang mga tao na *hindi kailangan* sa sopa ay umupo at ang mga patatas ay kainin. Ano kung ang sinasabi ko na *kapag* ikaw ay gustong maging malusog, ikaw*ay kailangan*mag-ehersisyo at kumain ng tama. + +Gaya ng inihayag ng tanyag na si hume, hindi maari na makuha ang "karapatdapat" galing sa isang." ano ang gusto niyang sabihin sa iyon na *kagustuhan* sa pwedeng aksyomatikali na walang paraan na nagmula sa *pag-iral*. Ito ay totoo na ang taong hindi nag eehersisyo at hindi sapat kumain ay magiging hindi malusog. Ang ibigsabihin ba nito na "kinakailangan na mag-ehersisyo at kumain ng tama? Hindi. Ang "kailangan" ay meron kondisyon sa *kagustuhan*. Kung gusto niyang maging malusog, sya ay *kailangan* mag-ehersisyo at kumain ng tama. Ito ay totoo na ang taong hindi kumain, sya ay mamamatay - hindi tayo lohikal na mangangatwiran galing sa katotohanan ng isang umuusbong na alintuntunin ng sya ay *kailangan*na kumain. *kapag* siya ay gustong mabuhay, kung gayon siya ay *kailangan* kumain. Gayunman, pinili nya para mabuhay o hindi manatili ang kanyang sarili. + +Kagaya nito, walang gaanong bagay gaya ng panglahatan "mas magaling" na direksyon -ito ay nakadepende sa lahat na nakasalalay sa ginustong destinasyon. Kung nais kong magmaneho papuntang new york galing san francisco, ako ay "kailangan" sa silangan magmaneho. Kung nais kong magmaneho papuntang karagatan galing san francisco, ako ay "kailangan" magmaneho sa kanluran. Alin man sa "silangan" o "kanluran" ay pwedeng ikonsidera sa buong mundo "mas magaling." + +Ito ay totoo na kakaunting mga tao ang *gumawa* na magmaneho sa karagatan, pero ito ay hindi nangangahulugan na totoo na ang sinuman ay *kailangan* magmaneho sa karagatan. Ang mga alintuntunin ay hindi demokratiko - o, kapag silay ay, muli nating harapan ang mga suliranin ng ranggo ng subjectivism, at kailangan itapon ang kabuuang konsepto ng mga etika sa labas ng bintana. + +"pag-ugali" ay umuosbong sa obhektibo ng reyalidad, sa labas ng aming isip - mga konsepto ay "kailangan," dapat," at "kagustuhan," na hindi umiiral sa labas ng ating mga diwa. Gayunman, ang katotohanan ay "kailangan" ay hindi umuosbong sa loob ng obhektibong reyalidad na hindi ibigsabihin na "kailangan" ay lubos na subjective. Alinman sa paraan ng siyensya o mga bilang ng kanilang sarili ay umiiral sa loob ng katotohanan alinman, sa siyensya at matematika ay mananatiling obhektibong mga disiplina. + +### Ang sariling pangangatwiran sa mga argumento + +Para simulan ang aming mga diskusyunan uko sa mga etika, ito ay mahalaga na maintindihan natin ang kalikasan ng *pansariling pangangatwiran sa mga argumento*. + +Sa mga ekonomiya, ang isang teyorya ay hindi pwedeng balido kung ito ay kinakailangan ng mga halaga ay tumaas at bumaba sa parehas na panahon. Sa mga pisika, ang isang teyorya ay hindi pwedeg balidto kung ito ay kinakailangan ng paglawak ng mga gas at pagsabay-sabay ng kontrata. Sa mga matimatika, ang isang teyorya ay hindi pwedeng balido kung ito ay kinakailangan na ang dalawa ay idagdag sa dalawa ay magreresulta ng lima, dahil "ang lima" ay ibang paraan ng paglalarawan ng dalawa ay idagdag sa tatlo, hindi ang dalawa ay idagdag sa dalawa, at sa gayon ay para sabihin na ang dalawa ay idagdag sa dalawa ay magreresulta ng lima ito ay sabihin na ang lima ay nagresulta ng apat, na kung saan ay nagkakasalungatan sa sarili. + +In general, any theory that contradicts itself in the utterance cannot be valid. It does not require external disproof, since it disproves itself. We do not need to examine every nook and cranny in the universe to determine that a “square circle” does not exist. The very concept is self-contradictory, and thus disproves itself in the utterance. + +If I submit a complex mathematical proof to you, and you notice that, at the very beginning, I state that my proof relies on the fact that two plus two make both four and five at the same time, you do not need to read any further to know that my proof is invalid. + +Similarly, as mentioned before, if I come up to you and say: “I do not exist,” my thesis automatically self-destructs. If I can communicate to you that I do not exist, then clearly I exist. + +If I come up to you and say: “There is no such thing as truth,” then I am making a statement that I consider to be true claiming that truth does not exist. Again, my argument self-destructs. + +If I tell you that “Language is meaningless,” then I have also contradicted myself. In order for me to verbally communicate that language is meaningless, language must have at least some meaning. + +If I tell you that “Your senses are invalid,” then my argument also self-destructs, since I am using your sense of hearing to communicate to you that your sense of hearing is invalid. If I can successfully communicate my thesis to you, then your sense of hearing must be valid. Thus I must assume that your senses are valid in order to convince you that your senses are not valid, which cannot stand. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch04_pref.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch04_pref.md new file mode 100644 index 000000000..5f658dc15 --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch04_pref.md @@ -0,0 +1,109 @@ +## Mga Kagustuhan + +Ngayon na nauunawaan natin ang kalikasan ng sariling-pagtatalo na argumento, maaari tayong bumaling sa tanong ng nka kagustuhan. + +Ang mga kagustuhan ay panggitna sa anumang pamamaraan na umaangkin ng pagbibigay kahulugan sa totoong-halaga ng mga panukala. Ang siyentipikong pamamaraan, sa halimbawa, ay higit na pagtukoy sa likas na mga kagustuhan para sa magkakapareho-parehong lohika at pagpapatunay. Para sa siyensya, ang saligan ay: *kung* gusto mo na malaman ang isang balido katotohanan tungkol sa pagkilos ng mga bagay at enerhiya, ito ay *mas mabuti* na gumamit ng siyentipikong pamamaraan. + +Sa ganitong kahulugan,"higit na mabuti"ay hindi nangangahulugan na "parang mas mabuti,"pero sa halip "kinakailangan."*kung* gusto mong mabuhay, ito at *kanais-nais sa lahat ng dako* na ikaw ay umiwas sa pagkain ng sandakot na arseniko. *Kung* nais mong upang matukoy ang mga balidong mga katotohanan tungkol sa katotohanan, ito ay *kanais-nais sa lahat ng dako* na ang iyong mga teorya ay panloob na pare-pareho at mula sa obserbasyon patunay. "Kanais-nais sa lahat ng dako," pagkatapos, isinalin sa "kailangang kailangan,"ngunit pananatili namin ay salitang "higit na mabuti" upang ikumpara sa pagitan ng opsyonal na pantao at hindi opsyonal na pisikal gaya ng grabidad. + +Nang katulad, ang teoryang etikal ay maaaring maging balido, pagkatapos ay kailangan nila *kahit papano* na maging parehong panloob at panlabas na katugon. Sa madaling salita, isang etikal na teorya ang sumasalungat sa kanyang sarili ay hindi maaaring balido - at isang etikal na teorya na sumasalungat sa ebidensya at malapit na lahatan - kagustuhan at hindi maaaring maging balido. + +Gayun sa etika, tulad ng sa siyensya, ang matematika at lahat ng iba pang disiplina na naghambing ng mga teorya sa realidad, *balidong* mga teorya ay kailangang parehong kasang-ayon lohikal at nagpapatunay. + +### Mga kagustuhan at pag-iral + +Kapag sinabi ko na "gusto ko ng sorbetes," isang salita lamang ang mananatiling malabo sa pangungusap na iyon. Malinaw na "ako" ay umiiral, dahil ako ay nagpapahayag ng pansariling kagustuhan. Parehong malinaw,"Ang sorbetes" ay umiiral din sa realidad. Gayunman, ang salitang "gaya" ay mas problemado. + +Ang mga kagustuhan ay hindi umiiral sa loob ng realidad. Kung ikaw ay masyadong mausisa, maaari mo siguro akong sundan at itala ang tuwing kakain ako ng sorbetes, kung saan marahil ay magbigay ng mabuting basehan para sa pagtaguyod ng aking kagustuhan para doon. Ang posibilidad ay maaaring umiiral, gayunman, na ako sa katunayan ay masokista, at matinding ayaw ng sorbetes, at mas gustong pahirapan ang aking sarili sa hindi kanais-nais na lasa nito - at lituhin ka sa pagsasabi na gusto ko ito. + +Makakakita tayo ng *ebidensya* para sa kagustuhan; hindi tayo makakita ng kagustuhan *mismo* sa katotohanan. Ang kagustuhan ay umiiral bilang isang *relasyon* sa pagitan ng kamalayan at mga bagay, gaya ng ang grabidad ay umiiral bilang relasyon sa pagitan ng mga katawan ng masa. + +Sa pag isantabi ng mapang-hamon na mga katanungan ng kusang loob laban sa determinasyon, makatwirang ipalagay na anuman ang ginagawa ng tao sa kasalukuyan ay ang kung ano ang "gusto" niyang gawin. Kung ako ay babangon at pupunta sa trabaho, halatang ako ay *gustong* gawin iyon, kumpara sa lahat ng ibang alternatibo. Kahit na ayaw ko ang aking trabaho, malinaw na ayaw ko ito ng *kaunti* kaysa, sabihin, walang kapera-pera. + +Ipagpalagay na ang tao ay kayang gumawa ng malapit na walang-katapusang uri ng kilos, kahit ano ang ginagawa ng tao sa sandali ay pinili mula sa lahat ng ibang posibleng pagpipilian. Pinili kong isulat ang aklat na ito kaysa, sabihin, mag-aral kung paano mag tango. + +Kapag isinabuhay natin itong simpleng katotohanan sa etikal na argumento, makakabuo tayo ng ilang kagiliw-giliw na resulta. + +### Mga Kagustuhan at Mga Argumento + +Pag-alala sa ating analisis sa itaas tungkol sa mga argumento ng sariling pagtatalo, madali natin maintindihan ang salungat na katangian ng pangungusap:"Ang mga kagustuhan ay hindi umiiral." Ipagpalagay na ang kilos ng tao-kabilang ang paggawa ng pilosopikal na mga pahayag - ay napili sa kagustuhan ng bawat iba posibleng aksyon, pinagtatalunan na ang kagustuhan ay hindi umiiral ay nangangailangan ng *kagustuhan* para sa pagtatalo na ang kagustuhan ay hindi umiiral, kung saan ay isang pahayag na kontra sa sarili. Nagtalo na ang kagustuhan ay hindi umiiral ay eksaktong pareho sa pagtatalo ang mga wika ay hindi umiiral. Ito ay isang lubusang argumento ng sariling pagkatalo. + +Dahil imposible na kumilos na walang ipinahayag na kagustuhan-pwedeng pahiwatig o tahasan-ang kahit sinong gumawa ay tanggap ang kaguluhan na ang kagustuhan ay umiiral. Kaya ito ay imposible na i-debate ang ang pag-iral ng mga kagustuhan na walang pagtanggap sa pag-iral ng mga kagustuhan. + +### Mga kagustuhan at Buong pandaigdigan + +Ang sunod na tanong ay nagiging; kung ang mga kagustuhan ay puro, o maaari silang pandaigdig? + +Malinaw na, ang ibang mga kagustuhan ay objective. Musikal na panlasa, personal na libangan, paboritong literatura at iba pa ay lahat na opinyon at personal na kagustuhan. + +Ang pagsubok ay lumitaw nang tinangka natin na bigyan kahulugan ang ilang kagustuhan bilang *layunin*. + +Ang panukala bago sa atin ay kaya naman: *maaari na ang ilan kagustuhan ay layunin, i.e. pandaigdig?* + +Kapag sinabi ko na ang ilang mga kagustuhan ay maaaring layunin, hindi ko ibig sabihin na ang lahat ng tao ay ay sumunod sa mga kagustuhan ito sa lahat ng oras. Kung pagtalunan natin na *ang paghinga* ay layunin kagustuhan, Ako ay madaling sagutin sa halimbawa ng mga taong nagpakamatay sa pag bigti sa kanila. Kung ako ay makipagtalo na ang pagkain ay isang layunin kagustuhan, ang aking argumento ay madaling sagutin sa halimbawa ng welga na hindi kumakain at takot sa pagkain. + +Kaya naman kapag ako ay nagsalita tungkol sa pandaigdig na kagustuhan, Ako at tumutukoy sa kung ano ang *dapat* gusto gawin ng mga tao, at hindi ang palagi nilang gustong *gawin*. Sa paggamit ng siyentipikong analohiya, upang tunay na maintindihan ang sansinukob, ang tao ay *dapat* gumamit ng siyentipikong pamamaraan - ito ay hindi nangangahulugan na lagi nila itong ginagawa, dahil malinaw na bilyong tao ay kumunsulta sa sinaunang kwento ng mga engkanto, sa halip na sa modernong siyensya para sa mga"kasagutan."Walang ibang paraan upang makamit ang katotohanan tungkol sa sansinukob na walang siyensya, ngunit ang tao ay perpektong malaya para muli bigyang kahulugan ang "katotohanan"bilang" pagkakamali,"at makuntento ang mga sarili sa mistikal na walang kapararakan. + +Gayundin, kung gusto ng tao na gamutin ang impeksyon, siya ay *kailangang* gumamit ng gamot kaysa magsagawa ng sinaunang sayaw para sa ulan ng mga Aztec. Ang kagustuhan na gumamit ng gamot kaysa magsagawa ng sayaw pang-ulan ay pandaigdig, sapagkat ang pagsasayaw ay hindi nakakagaling ng impeksyon. Kaya, kahit na mayroon paminsan-minsan na sira ulo na subukan na gamutin ang kanyang sarili sa pagsayaw, ito pa rin ay *pandaigdig na mas mabuti* kaysa kung gusto ng tao na gamutin ang kanyang sarili, kailangan niyang uminom ng antibyotiko. + +Sa madaling salita, kung gusto mong makarating sa tuktok ng bundok, humihiling na hindi ito gagana. Kung gusto mong malaman ang pinagmulan ng sansinukob, ang pagdarasal ay hindi magbibigay ng kasagutan. Ang tayo ay nangangarap, at nagdadasal, ngunit hindinito ginagawa ang pagnanais at pagdarasal na mas epektibo. Habang nasa saisip, tayo ay babaling sa tanong na kung o hindi ang pandaigdig na kagustuhan ay maaaring balido. + +### Mga argumento at pagiging Pandaigdigan + +Kung pipiliin ko na mag debate, ako ay may pahiwatig ng pagtanggap sa malawak na uri ng lugar na sulit pag lipasan ng oras para mag alis ng laman dito. + +#### Tuntunin 1: Kami ay Parehong Umiral + +Kung pipiliin ko na makipagtalo sayo, kailangan kong tanggapin na tayo ay parehong umiral. Kung naniniwala ako na ako ay umiiral, at ikaw ay hindi, ang pakikipagdebate ay walang kabuluhan, at ang magiging kilos ng sira ulo. Kung magsisimula ako na makipagtalo s aking repleksyon sa salamin, ako ay dapat na tahimik, hindi nakikipagtalo. + +#### Saligan 2: Ang pandama ay may kapasidad para sa katumpakan + +Dahil ang mga tao ay hindi kayang makipag-usap sa pisikal, lahat ng mga debate ay kailangan na mayroon ebidensya ng mga pandama. Ang pagsulat ng mga paunang palagay ay nagpapakita; ang pagsasalita ay nangangailangan ng pandinig, Braille ay nangangailangan ng paghaplos. Gayun ang anumang panukala na nakadepende sa kawalang saysay ng mga pandama ay awtomatikong sumisira sa sarili. + +#### Saligan 3: Ang wika ay may kapasidad para sa kahulugan + +Katulad sa Ikalawang Saligan, dahil ang lahat ng argumento ay kailangan ng wika, kahit anong panukala na huminto sa saligan na ang wika ay walang saysay ay agad-agad na hindi napatunayan. Gamit ang wika upang makipagtalo na ang wika ay walang kahulugan, ay gaya ng paggamit ng tagapaghatid upang ihatid ang mensahe ng pakikipagtalo na ang tagahatid ay hindi ihahatid ang mensahe kailanman. + +#### Saligan 4: Ang pagwawasto ay nangangailangan ng pandaigdig na mga kagustuhan + +Kung iwawastomo ako sa pagkakamali na nagawa ko, tanggap mo ang katotohanan na magiging *mas mabuti* para sa akin na iwato ang aking kamalian. Ang iyong kagustuhan para sa akin na iwasto ang aking pagkakamali ay hindi pansarili, kundi may layon, at pandaigdig. + +Hindi mo sasabihin sa akin: Kailangan mong palitan ang iyong opinyon sa akin dahil mas gusto ko iyon," pero sa halip: "Kailangan mong palitan ang iyong opinyon dahil ito ay talagang mali. "Ang aking kamalian ay hindi lilitaw mula lamang sa pagsang-ayon sa iyo, ngunit bilang resulta ng aking paglihis mula sa pamantayan ng katotohanan. Ang iyong argumento na kailangan kong iwasto ang aking maling opinyon ay pumako sa layon na halaga ng katotohanan - i.e. na ang katotohanan ay *higit na mabuti sa lahat ng dako* na mamali, at ang katotohanan na ito ay *layon sa lahat ng dako*. + +#### Saligan 5: Ang Obhetibong Pamamaraan ay Umiiral upang Ihiwalay ang Katotohanan sa Kamalian + +Kung ikaw ay hindi sang-ayon sa akin, ngunit sasabihin ko na dapat kang sumang-ayon sa akin dahil ako ay palagi tama, ito ay malamang na hindi ka makuntento dahil sa kabagsikan ng aking argumento. Kung magbigay ka ng magandang dahilan kung bakit ako mali, ngunit paulit-ulit lang ako na tama ako dahil ako ay *palaging* tama, ang ating koneksyon ay bahagya na maikategorya bilang isang debate. + +Sa sandali na ako ay nagbigay ng ilang uri ng obhetibong pamantayan para sa pagpapasya ng katotohanan mula sa kamalian, tinatanggap ko na ang katotohanan ay higit pa sa isang opinyon. + +Hindi naman ibig sabihin nito na ang aking obhetibong pamantayan ay *lohikal* - maaari kitang isanguni sa isang relihiyosong teksto, halimbawa. Gayunman, kahit na gawin ko, tinatanggap ko pa din na ang katotohanan ay isang bagay na sumapit malaya sa pansariling badya lamang - na ang obhetibong pamamaraan ay umiiral para paghiwalayin ang katotohanan sa kamalian. + +#### Saligan 6: Ang katotohanan ay mas mabuti kaysa kamalian + +Kapag sinabi ko sa iyo na ang mundo ay patag, at ikaw ay sumagot na ang mundo ay hindi patag, ngunit bilog, ngayon ay bahagya mong tinatanggap ang aksyom na ang katotohanan at kamalian ay kapwa obhetibong umiiral, at ang katotohanan ay mas mainam kaysa kamalian. + +Kapag sinabi ko sa iyo na gusto ko ng sorbetes na tsokolate, at sabihin mo sa akin na gusto mo ng vanilla, ito ay imposible "patunayan" na ang vanilla ay obhektibong mas mainam kaysa tsokolate. Sa sandali na iwasto mo ako sa pagtukoy sa obhektibong *katotohanan*, iyong tinatanggap na ang obhektibong katotohanan ay umiiral, at ang obhektibong katotohanan na ito ay * katanggap-tanggap pandaigdig* sa pansariling pagkakamali. + +#### Saligan 7: Mapayapang Pakikipagtalo Ay Ang Pinakamabuting Paraan Para Ayusin ang mga Pagtatalo + +Kung sabihin ko na ang mundo ay bilog, at ikaw ay bubunot ng baril at barilin ako, ito ay tiyak na halimbawa ng produktibong pagtatalo. Totoo, ang ating di-pagkakasundo ay maaaring "maayos" - ngunit dahil isa lamang sa atin ang matitira na nakatayo sa dulo. + +Kung sinabi mo sa akin sa simula palang na haharapin mo ang kahit anong di-pagkakasundo sa pagbaril sa akin, ako ay malamang na hindi sumali sa debate sa iyo. Sa gayon ay malinaw na ang kahit anong debate na umaasa sa saligang pahiwatig na ang ebidensya, katwiran, katotohanan at kawalan kinikilingan ang *higit na mabuti sa lahat ng dako* na mga paraan sa paglutas ng mga pagtatalo sa pagitan ng mga indibidwal. Magiging lubusang wala sa katwiran makipagtalo na ang pagkakaiba ng opinyon ay dapat na maresolba sa paggamit ng dahas - ang tanging argumento para sa *halaga* ng karahasan ay ang paggamit ng karahasan. + +Sa kabuuan, pagkatapos, ang pagdedebate ay nangangailangan ng obhektibong pamamaraan, sa pamamagitan ng makahulugan wika, sa pagtugis sa unibersal na katotohanan, na kung saan ay obhektibong kanais-nais sa personal na kamalian. + +Ang kagustuhan para sa unibersal na katotohanan ay hindi kagustuhan sa *antas*, kundi sa *uri*. Ang shortcut ay nagbabawas ng oras sa pagmamaneho sa kalahati ng dalawang beses kaysa sa mahabang ruta - ngunit pareho ay *higit na mabuti kaylanman* sa pagmamaneho sa maling direksyon. + +Sa parehong paraan, ang katotohanan ay hindi lang "mas mabuti" kaysa sa mali - ito ay *higit na mabuti kailanman*, o kailangan. + +#### Saligan 8: Ang mga Tao ay Responsable Para sa Kanilang mga Kilos + +Kung ako ay makipagtalo na ang mga tao ay hindi responsable para sa kanilang mga kilos, ako ay naiipit sa kabalintunaan, kung saan ang tanong ng *kung o hindi ako ang responsable para sa aking argumento, at kung o hindi din ako ang responsable sa iyong tugon*. + +Kung ang argumento ko na ang mga tao ay *hindi* responsable para sa kanilang mga kilos ay totoo, kaya ako ay hindi responsable para sa aking argumento, at ikaw ay hindi responsable para sa iyong tugon. Gayunman, Kung ako ay maniwala na ikaw ay hindi responsable para sa iyong tugon, ito ay magkakaroon ng perpektong maliit na diwa upang umusad sa isang argumento - ito ay eksaktong pareho gaya ng pakikipagtalo sa telebisyon.[^5] + +Sa gayon, sa panimula, kapag sinabi ko na ikaw ay hindi responsable sa iyong mga kilos, sinasabi ko sa iyo na ito ay higit na mabuti pandaigdig para ikaw ay maniwala na ang kagustuhan ay imposible, dahil kung wala kang kontrol sa iyong mga kilos, hindi ka makapili ng mas gusto mong estado, i.e. katotohanan sa kamalian. Kaya sa gantong argumento, gaya ng mga argumento sa ibabaw, mapanira sa sarili. + +[^4]: Magiging kapaki-pakinabang na itabi ang partikular na saligan na ito sa isipan, dahil ito ay magiging importante sa kalaunan on. + +[^5]: Ang tanong ng responsibilidad ay, syempre, medyo mag kaugnayan sa tanong ng sariling kusa laban sa pakadeterminado, kung saan sunod na paksa sa ibang aklat. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_01_univ.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_01_univ.md new file mode 100644 index 000000000..edac534cd --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_01_univ.md @@ -0,0 +1,73 @@ +## Higit Pa sa Pinagmumulan ng Pag-uugali + +Bilang isang resulta ng mga argumento sa itaas, makikita natin na imposible na pumasok sa anumang debate nang hindi tinatanggap ang saligan na ang ilang mga pag-uugali ay *higit na lalong kanais-nais*. + +Ginagamit ko ang salitang “pag-uugali” rito sa halip na “pag-iisip” sapagkat mahalaga ang pagkakaiba sa pagitan ng panloob at hindi maitutuwid na mga estado tulad ng “pag-iisip” mula sa mga layunin at napapatunayan na mga estado tulad ng “pagkilos,” “pagsulat” at “pagsasalita.” + +Ito ay imposible upang patunayan na pinangarap ko ang isang elepante kagabi. Posible upang patunayan na isinulat ko ang salitang “elepante,” kaya nga ginagamit ko ang salitang “pag-uugali” sa halip na “pagiisip.” + +Ang pagkilala sa superyor na lohika sa isang argumento ay isang *aksyon*. Kung, sa tuwing punto ay nakikialam ako sa iyo, wala akong sinabi, ngunit sa halip ay tinitigan mo na lamang, gusto mong makita ito sa halip na magalit sa pakikipagtalo sa akin. Upang makamit ang isang punto, Dapat kong gawin ang pagkilos ng pandiwang pagtanggap. + +Sa gayon ay makikita na, ang likas na pagkilos sa pagtatalo ay isang bilang ng mga naka-embed na mga lugar na hindi maaaring maisip maitaob. + +Kung hihilingin ko sa iyo na makilala ako sa tennis court, at magpakita ng isang rifle ng pangangaso, maaari tayong maglaro ng isang uri ng paligsahan, ngunit tiyak na hindi ito magiging tennis. Kapag hiniling ko sa iyo na makilala ako sa tennis court para sa isang laro, ang pahayag sa kahilingan na iyon ay isang pagtanggap sa mga panuntunan ng tennis. + +Sa kasaysayan, ang mga nakikipag-debate sa etika ay madalas na mabigo upang mapanatili ang batayang katotohanang ito. + +Hindi ako makakapagsumite ng isang pang-agham na papel na isinulat sa aking sariling wika, na nag-aangkin na ito ay sinisi ng aking saykiko na goldpis, at inaasahan na maging seryoso. Sa katulad na paraan, hindi ako makapagsimula ng isang pilosopiko na debate sa etika sa pagtukoy sa aking sariling mga personal na halaga, at sinasabing ang lahat ng aking mga argumento ay napatunayan na ni Trixie ang marunong at mahuhusay na leprechaun, at inaasahan na maging seryoso. + +Ang tunay na pagkilos ng pakikipag-talo ay nangangailangan ng pagtanggap ng pag-uugali ng higit na lalong kanais-nais (UPB). Walang paraan upang makatugon sa isang makatwirang argumento *nang walang* nagpapakita ng UPB. + +Ipaalam sa amin ngayon sa isang serye ng mga positibong patunay para sa UPB. + +### UPB at Bisa + +Ang isa sa mga sentral na hamon na nahaharap sa mga modernong pilosopo ay ang pangangailangan na patunayan na ang mga alituntunin sa moral ay parehong posible at unibersal. Hanggang sa ang mga patakaran ng moral ay maaring mapasailalim sa parehong hirap at lohika tulad ng anumang iba pang mga proposisyon, magpakailanman ay maiiwasan tayo ng subyektibismo, pampulitikang pagkiling at ang praktiko “argumento mula sa epekto.” + +Ang pinakamalapit na pagkakatulad sa kasaysayan sa ating kasalukuyang sitwasyon ay nangyari sa ikalabinlima at labing-anim na siglo, sa panahon ng pagtaas ng siyentipikong pamamaraan. Ang mga unang pioneer na nagtataguyod ng isang makatuwiran at praktikal na diskarte sa kaalaman ay nakaharap sa parehong mga kapinsalaan na kinakaharap natin ngayon – ang lahat ng mga parehong irationalities, ay nakabaon sa kapangyarihan ng simbahan at estado, mystical at suhetibong “mga ganap” at unang bahagi ng mga hadlang sa edukasyon. Yaong mga nagtaguyod ng kahalagahan ng pagkamakatwiran at pagmamasid sa obserbasyon sa pundamentalismo ng Biblikal at sa mga sekular na tyrannies ay nahaharap sa determinadong pagsalungat sa mga naghawak ng parehong krus at tabak. Marami ang pinahirapan sa kamatayan dahil sa kanilang intelektwal na katapatan – mas nakakaapekto tayo sa panganib, at dapat maging mas matapang sa pagtataguyod kung ano ang *totoo* sa kung ano ang *pinaniniwalaan*. + +Upang atakihin ang mga maling moralidad, kailangan naming magsimula sa simula, tulad ng ginawa ng mga unang siyentipiko. Hindi sinalungat ni Francis Bacon na ang pang-agham na pamamaraan ay mas “mabisa” kaysa sa panalangin, mga teksto ng Bibliya o mga pangitain na hinimok ng gutom. Sinabi lamang niya na kung gusto nating maunawaan ang kalikasan, dapat nating obserbahan ang kalikasan at makatuwirang lohikal – at mayroong *walang ibang* ruta sa kaalaman. + +Dapat nating gawin ang parehong diskarte sa pagtukoy at pakikipag-ugnayan sa *moralidad*. Dapat nating umpisahan ang paggamit ng kapangyarihan at pagiging lehitimo ng pang-agham na pamamaraan upang patunayan ang pagiging wasto at pangkalahatan ng mga batas sa moralidad. Dapat naming simulan mula sa simula, bumuo ng lohikal at tanggihan ang *anumang* hindi makatwiran o di-empirical na mga pamalit para sa katotohanan. + +Ano ang hitsura nito sa pagsasanay? Ang kailangan lang nating gawin ay itatag ang sumusunod na mga axiom: + +- Ang moralidad ay isang wastong konsepto. +- Ang mga tuntunin sa moral ay dapat nakalaan para sa lahat ng sangkatauhan. +- Ang pagiging totoo ng isang moral na teorya ay hinuhusgahan ng kabuuan nito. + +Upang simulan mula pa sa simula… ang mga tuntunin ng moralidad – o higit na napapakinabangan ng mga pag-uugali ng tao – wasto sa lahat? + +Mayroong dalawang mga posibilidad lamang pagdating sa mga patakaran ng moral, tulad ng sa anumang lohikal na agham. Ang alinman sa mga alituntunin sa moral na unibersal ay may bisa, o hindi sila.[^6] + +Ang isang panuntunan ay maaaring balido kung ito ay *umiiral empirically*, tulad ng grabidad, o dahil ito ay *totoo*, katulad ng equation two plus two ay katumbas ng apat. + +Dapat nating itanong muna: umiiral ba ang mga tuntunin ng moralidad? + +Tiyak na hindi sa materyal na katotohanan, na hindi naglalaman o sumunod sa isang panuntunang moral. Ang mga patakaran ng moral ay iba sa mga patakaran ng pisikal, tulad ng pang-agham na pamamaraan ay naiiba mula sa grabidad. Ang mahalaga ay sumusunod sa grabidad o ang ikalawang batas ng termodinamika, ngunit “hindi ka dapat pumatay” ay wala pang nakasulat sa likas na katangian ng mga bagay. Ang mga batas ng katawan *ay naglalarawan* ng pag-uugali ng bagay, ngunit wala itong isang solong *reseta*. Sinasabi ng agham na ang bagay *ay* gumagana sa isang tiyak na paraan – hindi na ito *dapat* na kumilos sa isang tiyak na paraan. Ang teorya ng grabidad ay nagpapatunay na kung itulak mo ang isang tao mula sa isang talampas, siya ay mahuhulog. Hindi ito sasabihin sa iyo kung *dapat* mo siyang itulak o hindi. + +Kaya hindi maaaring sabihin na ang moral na mga tuntunin ay umiiral sa materyal na katotohanan, at hindi rin sila awtomatikong sinusunod tulad ng mga batas ng pisika – na *hindi* nangangahulugan na ang mga batas sa moral ay hindi totoo, pansarili o walang katuturan. Ang pang-agham na pamamaraan mismo ay hindi umiiral sa katotohanan alinman – at opsyonal din – ngunit ito ay hindi sa lahat ng mga mali, subjective o walang katuturan. + +Kung maaari nating patunayan na ang moral na mga teorya ay maaaring maging layunin, may katwiran at napapatunayan, ito ay magkakaloob ng parehong mga benepisyo sa etika na nagsasagawa ng mga teorya ng *pisikal* sa mga pang-agham na pamamaraan. + +Bago ang pagtaas ng pang-agham na pamamaraan, pinaniniwalaan ng mga tao na ang bagay ay sumunod sa subjective whims ng mga diyos at mga demonyo – at ang mga tao ay naniniwala sa parehong moralidad ngayon. Ang mga bulkan ay pumutok dahil ang diyos ng bundok ay nagalit; ang mga mabuting ani ay nagresulta mula sa mga sakripisyo ng tao o hayop. Walang sinuman ang naniniwala na ang ganap na pisikal na mga batas ay maaaring limitahan ang kalooban ng mga diyos – at sa gayon ang agham ay hindi maaaring bumuo. Ang mga nauugnay sa kasaysayan mula sa pagtukoy sa pisikal na katotohanan bilang subjective – karamihan sa mga pari at aristocrats – nakipaglaban sa pagsupil ng mga pisikal na mga teorya sa pang-agham na paraan, tulad ng mga kasalukuyang kumikita mula sa pagtukoy sa moralidad bilang subjective – karamihan sa mga pari at mga pulitiko – kasalukuyang labanan ang pagsupil ng *moralidad* mga teorya sa layunin at unibersal na mga prinsipyo. + +Tulad ng nabanggit sa itaas, ang pang-agham na pamamaraan ay mahalagang pamamaraan para sa paghihiwalay ng tumpak mula sa mga di-tumpak na mga teorya sa pamamagitan ng pagpapasakop sa mga ito sa dalawang sentrong pagsusulit: lohikal na pagkakapare-pareho at obserbasyon sa obserbasyon – at sa pamamagitan ng laging pagsupil sa lohikal na pagbabago sa empirical observation. Kung ipanukala ko ang isang ganap na pare-pareho at lohikal na teorya na nagsasabing ang isang bato ay lumulutang *sa itaas* kapag nahuhulog mula sa isang talampas, ang anumang eksperimental na pagsubok ay nagpapatunay ng maling teorya ko, yamang ang pagmamasid ay laging nagpupuri sa teorya. + +Ang isang karagdagang aspeto ng pang-agham na pamamaraan ay ang paniniwala na, yamang ang bagay ay binubuo ng mga kumbinasyon ng mga atomo na may pangkaraniwan, matatag at mahuhulaan na katangian, ang pag-uugali ng bagay ay dapat ding pangkaraniwan, matatag at mahuhulaan. Kaya ang mga eksperimento ay dapat *maaring kopyahin* sa iba't ibang mga lokasyon at oras. Hindi ko masasabi na ang teorya ng aking “rock floating” ay tama para lamang sa isang partikular na bato, o sa araw na sinubukan ko ito, o sa iisang lugar. Ang aking mga teorya ay dapat maglarawan sa pag-uugali ng *bagay*, na pangkalahatan, karaniwang, matatag at mahuhulaan. + +Sa wakas, mayroong isang karaniwang tinatanggap na panuntunan – kung minsan ay tinatawag na Occam's Razor – na nagsasaad na, ng anumang dalawang teorya na may parehong mahuhulaan na kapangyarihan, ang mas simple ng dalawa ay lalong kanais-nais. Bago ang rebolusyong Copernican, nang ang Earth ay itinuturing na sentro ng sansinukob, ang mundong paggalaw ng Mars nang ipasa ito sa Earth sa orbita sa paligid ng araw ay nagdulot ng malaking problema sa Ptolemaic system ng astronomical na kalkulasyon. Ang “mga bilog sa loob ng mga lupon” ay napakaraming napalago, na lahat ay nalilimas sa pamamagitan lamang ng paglalagay ng araw sa sentro ng solar system at pagtanggap ng elliptical na likas na katangian ng planetary orbit. + +Kaya ang anumang wastong teorya ng siyensiya ay dapat na (a) unibersal na (b) lohikal (c) empirically napapatunayan (d) maaaring kopyahin at (e) na simple hangga't maaari. + +Ang pamamaraan para sa paghuhusga at pagpatunay ng isang teoriyang *moral* ay eksaktong kapareho ng pamamaraan para sa paghuhusga at pagpapatunay ng iba pang teorya. + +#### Mga Batas sa Moral: Isang Kahulugan + +Ang unang tanong tungkol sa moral na mga patakaran ay: *ano* sila? + +Sa madaling salita, ang mga *moralidad* ay isang hanay ng mga panuntunan na nag-aangkin nang tumpak at palagiang makilala ang mga mas mahusay na pag-uugali ng tao, tulad ng *pisika* ay isang hanay ng mga panuntunan na nag-aangkin nang tumpak at patuloy na kilalanin ang unibersal na pag-uugali ng bagay. + +Ang pangalawang tanong na itatanong ay: Mayroon bang anumang bagay na “pangkapakanan na mas mainam na pag-uugali” sa lahat? Kung may, maaari naming simulan upang galugarin kung ano ang maaaring maging tulad ng pag-uugali. Kung hindi, pagkatapos ay ang aming pagsusuri ay dapat huminto dito – tulad ng pagsusuri ng Ptolemaic astronomiya tumigil matapos ito ay naging karaniwang tinatanggap na ang Araw ay sa katunayan ang sentro ng solar system. + +[^6]: Sa pisika, ang tanong ay: alinman sa unibersal na pisikal na mga patakaran ay may bisa, o hindi. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_02_univ.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_02_univ.md new file mode 100644 index 000000000..140c1378d --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_02_univ.md @@ -0,0 +1,142 @@ +### UPB: Ang limang katunayan + +Kagaya ng aming tinatalakay sa ibabaw, ang mungkahi ng*walang masiyadong bagay na mas maganda na pag-uugali* ay naglalaman ng isang hindi masusulusyunan na bilang ng mga lohikal at empirical na mga suliranin. ''Ang makamundong nkanais-nais na asal" *dapat* ay dapat balidong konsepto, para sa limang pangunahing suliranin. + +Ang una ay lohikal: kung ako ay makikipagtalakayan *laban sa* panukala na kung saan ang makamundong kanais-nais na asal ay wasto, naipakita ko na ang aking pagkagusto para sa katotohanan laban sa kamalian - ay katulad ng sa isang kagustuhan para sa pagtatama sa mga nagsasabi ng mali. Ang pagsasabi na walang mga bagay na makamundong kanais-nais na asal ay katulad ng sa pagsigaw sa tainga ng isang tao na walang ganitong umiiral - ito ay may katuturan na pagsasalungat sa sarili. Sa madaling salita, kung *walang mga bagay* bilang isang makamundong kanais-nais na asal, sa gayon ang isang tao *ay dapat* tutulan sa sinumang tao na naghahayag na mayroong isang bagay bilang makamundong kanais-nais na asal. Gayunman, kung ang isang tao "ay dapat" gumawa ng isang bagay, sa gayon ay nakakagawa ng isang makamundong kanais-nais na asal. Sa gayon ang makamundong kanais-nais na asal - o tutunin ng moral - ay dapat may bisa. + +Silohistikal, ito ay: + +1. Ang panukala ay: ang konsepto "ng makamundong kanais-nais na asal" ay dapat maging wasto. +2. Pagtatalo laban sa bisa ng ng makamundong kanais-nais na asal na pinapakita ng makamundong kanais-nais na asal. +3. Sa gayon walang pagtatalo laban sa makamundong kanais-nais na asal ay maaring maging wasto. + +Alam nating lahat na mayroong subhektibong kagustuhan, tulad ng pag-gusto sa sorbetes o jazz, na kung saan ay hindi maituturing na pagbubuklod ng ibang mga tao. Sa kabilang banda, mayroong ibang mga kagustuhan, tulad ng paggagahasa at pagpatay, na malinaw *na* may kakulangan sa iba. Mayroon ding mga kagustuhan para sa lohika, katotohan at katibayan, na kung saan ay umiiral din sa iba (kahit na sila ay hindi gaanong nagpapatupad ng karahasan) kapag tinanggap natin ang lahat na ang hindi lohikal na panukala ay dapat maging hindi totoo o hindi wasto. + +Ang mga kagustuhan ay maaring maituturing na pagbubuklod ng iba na maaaring matawag na "makamundong pagbubuklod" o "mga tuntunin ng moral." + +Ang ibang paraan para malaman natin na ang konsepto ng "tuntunin ng moral" ay wasto? + +Maari nating suriin ang tanong sa biyolohikal pati narin sa Silohistikal. + +Halimbawa, ang lahat ng bagay ay napapailalim sa pisikal na patakaran - ang lahat ng nabubuhay ay karagdagan na napapailalim sa tiyak na mga kinakailangan, at sa gayon, kung ito ay buhay, dapat sumunod sa makamundong kanais-nais na mga asal. Ang buhay, sa halimbawa, ay kinakailangang may gasolina at hangin. Anumang isip na buhay, siyempre, ito ay organikong parte ng isang pisikal na mundo, at ito ay napapailalim sa pisikal na batas at dapat sumunod sa makamundong kanais-nais na mga asal - makipagtalo kung hindi man ay hindi mangangailangan ng katibayan na ang kamalayan ay hindi binubuo ng mga bagay, at hindi ito organiko - isang imposible, dahil ito ay mayroong bigat, enerhiya, at buhay. Ang pakikipagtalo na ang kamalayan ay pumapailalim sa pisikal na patakaran o makamundong kagustuhang asal ay maaari maging tulad ng isang tao na hindi tinatablan ng grabidad, at kayang umunlad ng hindi kumakain. + +Kaya ito ay imposible na sinuman ay lohikal na makipagtalo laban sa makamundong kanais-nais na asal, dahil kung siya ay buhay para makipagtalo, dapat siyang sumunod sa makamundong kanais-nais na asal tulad ng paghinga, pagkain, at pag-inom. + +Silohistikal, ito ay: + +1. Ang lahat ng organismo ay nangangailangan ng makamundong ginustong asal upang mabuhay. +2. Ang tao ay isang nabubuhay na organismo. +3. Kaya sa gayon ang lahat ng nabubuhay na mga tao ay buhay dahil sa kaugalian ng makamundong ginustong asal. +4. Kaya ang anumang pagtatalo laban sa makamundong kanais-nais na asal ay nangangailangan ng isang pagtanggap at kaugalian ng makabundong ginustong asal. +5. Sa gayon, walang pagtatalo laban sa pag-iral ng makamundong kanais-nais na asal ay maaari magiging wasto. + +Dahil ang siyentipikong pamamaraan ay nangangailangan ng empirikal na pagsang-ayon, dapat din natin na tignan ang katotohanan upang makumpirma ang ating teyorya - at dito ang bisa ng makamundong kanais-nais na pag-uugali ay lubos na masusuportahan. + +Ang bawat taong taimtim ay naniniwala sa moral na patakaran ng ilang uri. Mayroong ilang mga pagtatalo tungkol sa kung ano *ang bumubuo sa* moral na patakaran, ngunit ang lahat ay tiyak na ang moral na mga patakaran ay wasto - tulad ng sa pagtatalo ng maraming siyentipiko, ngunit lahat ng siyentipiko ay tanggap ang bisa ng siyentipikong paraan nito. Ang isang tao ay maaari makipagtalo na ang mundo ay bilog at hindi patag - na kung saan ito ay kahalintulad sa pagbabago ng kahulugan ng moralidad - ngunit ang isa ay hindi makikipagtalo na ang mundo ay hindi umiiral - na kung saan ito ay katulad ng pakikipagtalo na walang bagay tulad ng makamundong kanais-nais na asal. + +O: + +1. Para sa isang siyentipikong teyorya na maging wasto, ito ay dapat suportahan ng empirikal na obserbasyon. +2. Kung ang konsepto ng "makamundong kanais-nais na asal" ay wasto, sa gayon ang sangkatauhan ay dapat maniwala sa makamundong kanais-nais na asal. +3. Ang lahat ng tao ay naniniwala sa makamundong kanais-nais na asal. +4. Sa gayon ang empirikal na katibayan ay umiiral upang suportahan ang bisa ng makamundong kanais-nais na asal - at ang pag-iral ng tulad nitong katibayan *ay sumasalungat* sa panukala na ang makamundong kanais-nais na asal ay hindi wasto. + +Ang ika-apat na pagtatalo para sa bisa ng makamundong kanais-nais na asal ay empirikal. Dahil ang mga tao ay mayroong isang halos-walang katapusan na bilang ng mga pagpipilian upang gumawa ng buhay, upang sabihin na walang prinsipyo ng makamundong kanais-nais na asal na maaaring sabihin na ang lahat ng pagpipilian ay pantay-pantay (i.e. subhektibo). Gayunpaman, ang lahat ng pagpipilian ay *hindi*pantay-pantay, o kaya lohikal o sa pamamagitan ng empirikal na obserbasyon. + +Halimwa, kung mayroon mga pagkain, halos lahat ng nilalang ay gugustuhing kumain araw-araw. Kapag malamig, halos lahat ng nilalang ay maghahangad mainitan. Halos lahat ng magulang ay pipiliin na pakainin, bigyan ng tirahan at pag-aralin ang kanilang mga anak. Mayroong maraming halimbawa ng karaniwang pagpipilian sa lahat ng tao, na kung saan ay nagpapahiwatig na ang makamundong kanais-nais na asal ay masagana at ito ay parte ng kalikasan ng tao. + +Tulad ng nabanggit ko sa itaas, walang wasto na teyorya ng pisika ang kayang itakwil ang simpleng katotohanan na ang mga bata ay kayang manghuli ng langaw-bola - sa katulad na paraan, walang wasto na teyorya ng etika na kayang tanggihan ang walang katapusang katibayan para sa pagtanggap ng UPB. + +O: + +1. Ang mga pagpipilian ay halos walang katapusan. +2. Halos lahat ng tao ay gumagawa ng parehong mga pagpipilian. +3. Kaya hindi lahat ng pagpipilian ay maaring maging pantay-pantay. +4. Kung sa gayon ang makamundong kanais-nais na pagpipilian ay dapat maging wasto. + +Ang ikalimang pagtatalo para sa bisa ng makamundong kanais-nais na asal ay nasa gitna ng ebolusyon. + +Dahil ang lahat ng organiko na buhay ay nangangailangan ng katanggap-tanggap na asal upang mabuhay, maaari nating sabihin na ang lahat ng organismo na kung saan gumagawa ng pinaka matagumpay na pagpili ay ang mga pinaka laging napipili para mabuhay. + +Dahil ang tao ay ang pinaka matagumpay na nilalang, ang pinaka naiiibang bahagi ay ang kanyang isip, ito ay dapat maging *isip ng tao* na tinutulungan siya ng lubos sa pagpili ng matagumpay na pagpili. Ang isip mismo, gayon, ay napili na matagumpay sa pamamagitan ng kayang lubos na kakayahan upang gumawa ng matagumpay na mga pagpili. Dahil ang isip ng tao ay umiiral tulad ng isang *resulta*ng pagpili ng makamundong kanais-nais na asal, ang makamundong kanais-nais na asal ay dapat maging isang wastong konsepto. + +O: + +1. Ang mga organismo ay nagtatagumpay sa pamamagitan ng pagkilos sa makamundong kanais-nais na asal. +2. Ang tao ay ang pinaka matagumpay na organismo. +3. Sa gayon ang tao ay dapat kumilos ng pinaka matagumpay sa basehan ng makamundong kanais-nais na asal. +4. Ang isip ng tao ay ang kanyang pinaka kakaibang bahagi. +5. Sa gayon, ang isip ng tao ay dapat kumilos ng pinka matagumpay sa basehan ng makamundong kanais-nais na asal. +6. Sa gayon ang makamundong kanais-nais na asal ay dapat maging wasto. + +Maaari nating dalhin ang maraming talakayan upang suportahan ang pag-iral at bisa ng UPB, ngunit kinakailangan nating pagpahingain ang kaso na nasa itaas, at magpatuloy sa isang pagsusuri ng likas ng UPB. + +#### UPB: Opsiyunal at obhektibo + +Dahil napatunayan natin ang bisa ng makamundong kanais-nais na asal, ang tanong ng moralidad ay nagbabago ngayon. Dahil ang moralidad*ay*wasto, anong mga teyorya ang makakapagbilang, makakapagbukod-bukod, makakapagpaliwanag at makakahula nito? + +Una sa lahat, dapat nating tandaan na ang moralidad ay malinaw na opsyunal. Ang bawat tao ay napapailalim sa grabidad at nangangailangan ng pagkain upang mabuhay, ngunit walang tao ang dapat kumilos ng may moral. Kung ako ay manggagahasa, magnanakaw o papatay, walang kidlat ang makakasakit sa akin. Ang mga patakarang moral, tulad ng siyentipikong pamamaraan o biyolohikal na pagbubukod-bukod, ay mga paraan lamang ng makatwirang pagsusunod-sunod ng mga katotohanan at prinsipyo kaugnay sa obhektibong katotohanan. + +Ang katotohanan na ang pagsunod sa patakarang moral ay *opsyunal*, gayunpaman, nililito ang maraming nag-iisip sa paniniwalang ang moralidad ay *subhektibo*. Walang maaring makalayo mula sa katotohanan. + +Ang nabubuhay na organismo ay parte ng materyal na katotohanan, at ang materyal na katotohanan ay makatwiran at obhektibo. Ang paglalagay ng moral na teyorya ay opsyunal, ngunit hindi ibig-sabihin na ang lahat ng teyoryang moral ay subhektibo. Ang siyentipikong paraan ay isa ding opsyunal, ngunit ito ay hindi subhektibo. Ang paglalagay ng biyolohikal na pagbuklod-buklod ay opsyunal, ngunit ang biyolohika ay hindi subhektibo. Ang mga pagpili ay opsyunal; ang kalalabasan ay hindi. Kaya kong pumili na hindi kumain, ngunit hindi ko kayang pumili na mabuhay ng hindi kumakain. Kaya kong pumili na pugutan ang sinuman, ngunit hindi ko kayang pumili na mabubuhay o hindi sila ng walang ulo. Ang moralidad ay gayon opsyunal, ngnit ang *epekto* ng moral na mga pagpili ay masusukat at obhektibo. + +Ngayon, dahil ang moralidad ay isang wastong konsepto, ang susunod na tanong ay: sa anong antas o hangganan ng moralidad ay wasto? + +Tulad ng nabanggit sa itaas, ang unang pagsubok ng kahit anong siyentipikong teyorya ay *makamundo*. Tulad ng sa isang teyorya ng pisika ay dapat malagay sa *lahat* ng bagay, ang isang moral na teyorya na nagsasabi sa paglalarawan ng makamundong kilos ng sangkatauhan * ay dapat maglagay sa **lahat**ng sangkatauhan*. Walang moral na teyorya ang maaaring maging wasto kung ito ay makikipagtalo na ang isang tumpak na kilos ay *tama* sa Syria, ngunit*mali* sa San Francisco. Hindi masasabi na ang taong A*ay dapat* gawin ang X, ngunit ang taong B ay *hindi dapat*gawin ang X. Hindi masasabi na ito ay*mali* kahapon ay*tama*ngaun - o sa kabaliktaran. Kung ito ay mangyayari, ito ay mali at dapat mapagbuti o itapon. + +Para maging wasto, ang anumang moral na teyorya ay dapat maipasa din ang pamantayan sa *hindi nagbabagong lohika*. Dahil ang asal ng mga bagay ay lohikal, hindi nagbabago at mahuhulaan, ang lahat ng teyorya na kinasasangkutan ng mga bagay- mapa organiko o hindi organiko - ay dapat din maging lohikal, hindi nagbabago at nahuhulaan. Ang teyorya ng kaugnayan ay hindi makikipagtalakayan na ang bilis ng liwanag ay parehong nagbabago at hindi nagbabago sa parehong oras, o ito ay isang daan walungpu't anim na libong kilometro kada segundo, limang kilometro sa lalim, at berdeng kulay din. + +Gayunman, dahil ang moral na mga teyorya ay naaangkop sa sangkatauhan, at ang sangkatauhan ay organiko, ang antas ng *empirikal* na hindi nagbabago ay kinakailangan para sa moral na mga teyorya ay bababa sa kinakailangan para sa *hindi organikong*mga teyorya. Ang lahat ng bato, halimbawa, ay dapat mahulog pababa, ngunit hindi lahat ng mga kabayo ay kinakailangang ipanganak na mayroong isang ulo. Ang Biyolohika ay isinasama ang tatlong anyo ng "randomness," na kung saan makapaligiran, genetiko na mutasyon at malayang kalooban. Halimbawa, ang mga poodles ay karaniwan na palakaibigan, ngunit kung ito ay binubugbog sa maraming taon, ito ay malamang magiging agresibo. Ang mga kabayo ay natutukoy bilang isang hayop na may isang ulo, ngunit paminsan-minsan, may sinisilang dalawang ulo na mutasyon. Gayundin, ang mga tao ay karaniwang ginugustong kumain kaysa sa magutom - maliban sa mga anorexic. Itong mga pagbubukod ay hindi napapababa ang buong agham ng biyolohiya. Sa gayon, dahil ang moral na teyorya ay naglalarawan ng sangkatauhan, hindi sila maaari mapasailalim sa eksaktong katulad na kinakailangan para sa hindi pagbabago bilang teyorya na naglalarawan ng hindi organiko na bagay. + +Ang huling pagsubok na kung saan ang anumang moral na teyorya ay dapat maipasa ay ang pamantayan ng empirikal na obserbasyon. Halimbawa, ang isang moral na teyorya ay dapat maipaliwanag ang makamundong pagkalat ng mga moral na paniniwala sa mga sangkatauhan, katulad ng sa pagkakaiba ng resulta ng moral ng tao "mga eksperimento" tulad ng pasismo, komunismo, sosyalismo o kapitalismo. Ito ay dapat ding maipaliwanag ang ilang pangunahing katotohanan tungkol sa lipunan ng tao, tulad ng katunayan na ang estado ng kapangyarihan ay laging tumataas, o ang propaganda na may kaugalian na pataasin habang ang estado ng kanpangyarihan ay tumataas. Kung ito ay mabibigong maipaliwanag ang nakaraan, maunawaan ang kasalukuyan at mahulaan ang kinabukasan, sa gayon ay dapat matanggihan bilang hindi wasto. + +#### UPB: Ang Kaugalian + +Paano ang lahat ng ito ay nakikita sa kaugalian? Tignan natin kung paano ang mga kinakailangan para sa *pagiging pandaigdigan*ay nakakaapekto sa moral na mga teyorya. Dapat nating masagi dito sa katibayan at hindi katibayan para sa mga partikular na panukala, na kung saan ay masusuri sa mas detalye sa ikalawang bahagi. + +Kung sasabihin ko na ang grabidad ay nakakaapekto sa mga bagay, ito ay dapat makaapekto *sa lahat*ng bagay. Kung ang isang bato ay magpapatunay na hindi tinatablan ng grabidad, ang aking teyorya ay isang problema. Kung ako ay magpapanukala ng isang moral na teyorya na magsasabi na ang mga tao ay hindi dapat pumatay, ito ay dapat angkop sa *lahat* ng tao. Kung ang ilang tao (tulad ng mga sundalo) ay hindi saklaw ng patakaran, sa gayon ako ay kailangan patunayan na ang mga sundalo ay*hindi* tao, o tanggapin na ang aking moral na teyorya ay mali. Walang ibang posibilidad. Sa kabilang banda, kung ako ay magpapanukala ng isang moral na teyorya na nagtatalakay na ang lahat ng tao *ay dapat*pumatay, sa gayon ako ay nagliligtas ng ilang sundalo, ngunit hinahatulan sa kasamaan ang lahat ng*hindi* kasalukuyang pumapatay ng sinumang tao (kabilang yung mga napaslang!) - na kung saan ito ay tiyak na mali. + +Kung, upang iligtas ang karangalan ng mga sundalo, babaguhin ko ang aking teyorya upang talakayin na ito ay moral para sa mga tao na pumatay kung ang ibang tao ay sasabihin sa kanila na (ang isang pulitikal na namumuno, sinasabi), sa gayon ay dapat akong humarap sa mga problema ng pagiging pandadaigdigan. Kung ang Pulitikong A ay kayang mag-utos sa isang sundalo na pumatay ng isang Iraqi, sa gayon ang Iraqi ay dapay din mag-utos sa mga sundalo na patayin ang Pulitikong A, at ang sundalo ay maaari ring mag-utos ng Pulitikong A upang patayin ang Iraqi. Ang paglalapat ng teyoryang ito ay nagbubunga sa isang karaniwan at isang moral na paralisi at sa gayon ay napapatunayan na hindi wasto. + +Hindi ko din maaaring lohikal na makipagtalakayan na ito ay mali para sa*ilang* tao na pumatay, ngnit tama para sa*ibang* tao na pumatay. Dahil ang lahat ng tao ay nagbabahagi ng parehas na pisikal na katangian at pangangailangan, nagpapanukala ng isang patakaran para sa isang tao at ang *kabaligtaran* na patakaran para sa iba ay hindi wasto. - ito ay tulad ng pagpapanukala ng isang pisika na teyorya na nagsasabi na ang ilang bato na nahuhulog pababa, habang ang iba ay nahuhulog pataas. Hindi lamang ito ay hindi lohikal, ito ay sumasalungat sa isang kapansin-pansin na katunayan ng katotohanan, na kung saan ang tao bilang isang nilalang na nagbabahagi ng karaniwang mga katangian, at hindi maaaring maging subhektibo sa sumasalungat na patakaran. Ang mga biyolohiyo ay walang problema sa pag-uuri ng mga ilang organismo tulad ng "tao" dahil sila ay naghahati sa karaniwan at madaling makilala na mga katangian - ang mga moralista lamang nakakasabi na antas na ito ng imposibleng hindi pagbabago. + +Bukod pa rito, kung ang aking moral na teyorya ay "nagpapatunay" na ang parehong tao ay hindi dapat pumatay sa loob ng isang araw, ngunit*dapat* pumatay sa susunod na araw (sabi, kapag siya ay lumabas sa disyerto ng Iraqi), sa gayon ang aking posisyon ay mas katawa-tawa. Iyon ay magiging katumbas sa pagkikipagtalakayan na ang *isang araw ang isang bato ay nalaglag pababa, at sa sumunod na araw ito ay nalaglag pataas!* Upang tawagin ito ng anumang uri ng hindi nagbabagong teyorya ay upang gawin sobrang kabaliwan. + +Dahil ang wastong teyorya ay nangangailangan ng*lohikal na palagian*, ang isang moral na teyorya ay hindi magiging wasto kung ito ay parehong tama at mali sa parehong panahon. Ang isang moral na teyorya na nagpapatunay na ang pagnanakaw, halimabawa, humaharap sa isang hindi malulutas na lohikal na problema. Walang moral na teyorya ang dapat, kung ito ay makamundong angkop, direktang tinatanggal ang mga asal ito ay tumutukoy bilang moral habang sabay-sabay na gumagawa ng asal na kung saan tumutukoy bilang *imoral*. Kung ang lahat ay*dapat* magnakaw, sa gayon walang sinuman *ang* magnanakaw - na nangangahulugang na ang moral na teyorya ay hindi kailanman mapairal. At *bakit* walang kahit sinuman ang magnanakaw? Well, dahil ang isang tao na magnanakaw lang kung maaari niyang *panatilihin* ang mga ari-arian na kanyang nanakawin. Siya ay hindi mag-aabala na magnakaw ng isang pitaka kung ang iba pang tao ay nanakawin ang pitaka kaagad sa kanya. Anumang moral na teyorya ay nagpapanukala na "ang pagnanakaw ay mabuti" ay ganon din awtomatikong hindi wasto dahil sa ipagpalagay na ang karapatan sa ari-arian ay parehong wasto at hindi wasto*sa parehas na panahon*, at kaya nabibigo ang pagsubok ng lohikal na hindi nagbabago. Kung ako ay magnanakaw sa iyo, ako ay nagsasabi na *ang iyong* karapatan ng ari-arian ay hindi wasto. Gayunpaman, gusto kong *mapanatili* kung ano ang aking ninakaw - at sa gayon ako ay nagsasabi na *ang aking*karapatan ng ari-arian ay wasto. Gayunman, ang karapatan sa ari-arian ay hindi maaaring pareho maging wasto at hindi wasto sa parehong panahon, at ang panukalang ito ay dapat maging hindi wasto. + +Katulad, ang anumang moral na teyorya na nagtataguyod sa panggagahasa ay humaharap sa isang parehong pagsasalungat. Ang panggagahasa ay maaaring *hindi* maging moral, dahil ang anumang prinsipyo na nagpapahintulot dito ay awtomatikong sumasalungat dito mismo. Kung ang panggagahasa ay pantay sa prinsipyo na "ang pagkuha ng kasiyahan ay laging mabuti," sa gayon ang isang prinsipyo na mabilis mabigo sa pagsubok ng lohikal na hindi nagbabago, dahil ang taong nanggagahasa ay maaari maging "ang pagkuha ng kasiyahan," ngunit ang kanyang biktima ay tiyak *na hindi*.[^7] + +Sa gayon ang subhektibong mga moral na teyorya sa siyentipikong paraan ay gumagawa ng resulta na sumunod sa pagkamaykatwiran, empirikal na obserbasyon at simpleng sentido kumon. Ang pagpatay, pagnanakaw, panggagahasa at pag-atake ay nagpapatunay lahat na imoral[^8] + +Upang tulungan sa paglunok nitong malaking konseptwal na tableta, sa ilalim ay isang talahanayan na tumutulong na pantayin ang mga teyorya ng pisika at biyolohiya sa pamamagitan ng siyentipikong teyorya ng makamundong kanais-nais (o moral) na asal: + +| | Pisika | Biyolohiya | Moralidad | +|:----------------------------------- |:------------------------------------------------------------------------------------------------------------- |:-------------------------------------------------------------------------------------------------------------- |:----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | +| **Paksa** | Bagay | Organikong Bagay | Kanais-nais na asal para sa sangkatauhan | +| **Halimbawa** | Isang bato | Isang Kabayo | Isang tao | +| **Halimbawang tuntunin** | Grabidad | Ang paghangad para sa kaligtasan ng buhay | Sariling pag-aari | +| **Halimbawa na teyorya** | Entropi | Ebolusyon | Mga Karapatan sa ari-arian | +| **Halimbawa na pag-uuri** | Bagay/Enerhiya | Reptile/Mammal | Mabuti/Masama | +| **Halimbawa** | Ang bagay ay hindi maaaring magawa o masira, lamang mapalitan sa enerhiya at pabalik | Kung ito ay buhay at mainit na dugo, ito ay isang mammal | Ang pagnanakaw ay mali | +| **Haka** | Ang atom na naghahati sa parehong istraktura at katangian, at kumilos sa mahuhulaan at hindi nagbabagong gawi | Ang organikong bagay ay may patakaran - o mga kinakailangan - na karaniwang iba't- ibang uri | Ang makamundong kanais-nais na asal ay naghahati sa parehong patakaran at kinakailangan | +| **Katibayan** | Lohikal na hindi nagbabago, empirikal na pagpapatunay | Lohikal na hindi nagbabago, empirikal na pagpapatunay | Lohikal na hindi nagbabago, empirikal na pagpapatunay | +| **Negatibong patunay na halimbawa** | Kung ang bigat ay hindi nakakaakit ng bigat, ang mga teyorya ay umaasa sa grabidad ay mali | Kung ang isang organismo ay hindi natural na pumipili ng sarili para mabuhay, ang teyorya ng ebolusyon ay mali | Kung ang komunismo ay nagtagumpay na relatibo sa kanyang nasabing mithiin, ang mga teyorya base sa makamundong bisa ng karapatan ng ari-arian ay mali | + +Talahanayan: ang mga teyorya ng pisika at biyolohiya at ng UPB + +Sa konklusyon, ito ay ligtas sabihin na (a) ang moral na patakaran ay wasto, at (b) ang moral na teyorya ay dapat maging subhektibo sa hirap ng lohika at katibayan, tulad ng mga teyorya ng pisika at biyolohiya ay. Ang anumang moral na teyorya base sa hindi makamundo o pagsasalungat sa sariling prinsipyo ay nagpapakita ng mali. + +#### UPB: ang Balangkas + +Ang UPB ay maaaring makita tulad ng isang balangkas para sa pagwawasto ng etikal na mga teyorya o mga panukala - tulad ng siyentipikong paraan ay isang balangkas na ginagamit upang iwasto ang siyentipikong mga teyorya o mga panukala. + +Isang halimbawa ng isang moral na panukala ay: "ang pagsisimula ng paggamit ng puwersa ay masama." Ang UPB ay isang metodolohiya na sumusubok na ang panukala laban sa parehong panloob na hindi nagbabago at empirikal na obserbasyon. UPB ay unang nagtatanong: * ang panukalang ba ay lohikal at hindi nagbabago?* UPB ay gayon magtanong: *anong patunay na umiiral para sa katototohanan ng panukala?* + +Upang panatilihin ang librong ito sa isang makatwirang haba, kami ay sa pangkalahatang haharapin ang karamihan sa unang pamantayan ng lohikal na hindi nagbabago. Para sa pangalawang pamantayan, tayo ay aasa sa katibayan sa makamundong pagbabawal sa iba't-ibang kultura laban sa ilang kilos tulad ng panggagahasa, pagnanakaw, pag-atake at pagpatay. Higit pa sa maaaring maisulat sa isang makasaysayang katibayan na tumutulong suportahan o tutulan ang iba't- ibang moral na panukala, ngunit kailangan nating iwan ito sa iba pang pagkakataon. Kung tayo ay magtatatag ng bisa ng UPB, makakamit natin ang napakalaking halaga. Kung hindi naman, ang katibayan ay maaari kakulangan para tulungan tayo. + +Ngayon ay puntahan natin ang tanong ng kung ang UPB na balangkas ay may kinalaman sa mga bagay ng *etiko*, o *aestetiko*, o pareho. + +[^7]: Ang parehong napupuntahan, siyempre, para sa pagpatay at pag-atake. Tayo ay maaaring bumalik sa mga katibayang ito - pati na rin sa mas malayong pag-uusisa ng mga karapatan ng ari-arian - sa mas detalye sa ikalawang bahagi ng librong ito. + +[^8]: Ang makamundo at positibong moral na patakaran ay maaari ring mapatunayan - i.e. ang makamundong bisa ng karapatan na ari-arian at hindi karahasan - ngunit dapat natin pag-usapan na sa ikalawang bahagi. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch06_upb.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch06_upb.md new file mode 100644 index 000000000..5030ac6cd --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch06_upb.md @@ -0,0 +1,88 @@ +## UPB: Etika o Aesthetics? + +Sa pangkalahatan, gagamitin namin ang terminong *aesthetics* upang sumangguni sa mga di-maipapatupad na mga kagustuhan – unibersal o personal – habang *etika* o *moralidad* ay tumutukoy sa kagustuhan na maaaring ipatupad. Ito ay *higit na lalong kanais-nais* (i.e. kinakailangan) upang gamitin ang pang-agham na paraan upang patunayan ang mga pisikal na teorya, ngunit hindi namin maaaring gamitin ang pwersa upang *pahirapan* ang pang-agham na pamamaraan ng mga hindi gumagamit nito, dahil ang *hindi gumagamit ng pang-agham na pamamaraan ay hindi hindi isang marahas na pagkilos*. Ang mga di-marahas na pagkilos sa pamamagitan ng kanilang likas na katangian ay *maiiwasan*. Kung ang isang pisisista ay hihinto sa paggamit ng pang-agham na pamamaraan, ngunit sa halip ay nagsisimula kumonsulta sa mga tarot kard, hindi siya marahas na nagpapamalas ng kanyang pagpili sa akin, at maaari kong iwanan siya. Ang isang rapist, sa kabilang banda, ay marahas na nagpapanggap sa kanyang mga kagustuhan sa kanyang biktima. + +Bagama't una kaming nakatuon sa UPB sa larangan ng etika, ang UPB ay makikita na ngayon bilang isang “umbrella term,” na kinabibilangan ng mga naturang desiplina gaya ng: + +- Ang pang-agham na pamamaraan +- Lohika +- Empirisismo +- Debating +- Wika +- Etika + +Ang etika ay ang subset ng UPB na may kinalaman sa *ipinahamak* pag-uugali, o ang paggamit ng karahasan. Ang anumang teorya ng nagpapasawalang-sala o tinanggihan ang paggamit ng karahasan ay isang *moral* na teorya, at napapailalim sa mga kinakailangan ng lohikal na pagkakapare-pareho at katibayan ng imperyo. + +Tingnan natin ang tatlong aksyon, upang matulungan kaming higit na makilala ang etika at estetika. Ang unang aksyon ay *hindi makatwiran*; ang pangalawa ay *pagsisinungaling*; ang pangatlo ay *pagpatay*.[^9] + +### Hindi makatwiran + +Sabihin nating mayroon kaming isang debate tungkol sa pagkakaroon ng diyos. Matapos kung ilabas ang aking mga argumento, pinapalakpak mo ang iyong mga kamay sa iyong mga tainga, kumanta na sinabi sa iyo ng Diyos na Siya ay umiiral, at samakatuwid ang lahat ng aking mga argumento ay walang kahulugan. Maliwanag, na ang iyong tugon sa aking posisyon ay hindi makatwiran. Gayunpaman nakakainis na maaari kong makita ang iyong pag-uugali, bagaman, ito ay medyo tila makatwiran para sa akin upang maibulalas ang aking pagkabigo sa pamamagitan ng paghila ng baril at pagbaril sa iyo. Naniniwala ako na ito ay *karaniwang mas mainam* upang gamitin ang lohika at katibayan sa halip na umasa sa mga tinig sa aming ulo, ngunit ang unibersal na kagustuhan na ito ay hindi makatwirang maipapatupad sa *pisikal* sa kahulugan, sa pamamagitan ng karahasan o ang pagbabanta nito. + +### Pagsisinungaling + +Sabihin natin na ikaw at ako ay nagtatakda ng mga panuntunan para sa isang debate, at pareho kaming sumasang-ayon sa paghatol sa tanong ng pag-iral ng Diyos ayon sa dahilan at katibayan. Kung, habang nagpapatuloy ang debate, bumabalik ka sa isang posisyon ng bulag na pananampalatay, at tanggihan ang aking mga argumento *sa kabila ng* kanilang katwiran at katibayan, hindi mo pinananatili ang iyong salita. Sa ibang salita, ikaw ay nagsinungaling nang sinabi mo na ang tanong ay mapagpasyahan ng dahilan at katibayan. + +Ang pagkakaiba sa pagitan ng dalawang sitwasyong ito (hindi makatwiran laban sa pagsisinungaling) ay ang pagkakaiba sa pagitan ng kontrakwal at hindi kontrakwal na kaayusan. Kung ibigay ko sa iyo ang isang daang dolyar at pagkatapos ay lumakad palayo, hindi ako makatarungan lumapit sa iyo sa isang taon at sabihin na ikaw ngayon ay uutang sa akin ng isang dolyar, dahil ito ay isang pautang. Kung, sa kabilang banda, sumasang-ayon ka na ibalik ang pera ko sa isang taon, at pagkatapos ay mabibigo na gawin ito, iyon ay medyo ibang sitwasyon. + +Sa halimbawa ng “pagsisinungaling,” bagaman maliwanag na na-break mo ang iyong salita, at nasayang ang aking oras, parang hindi ito moral o makatuwiran para sa akin na bunutin ang baril at barilin ka. + +Ang makatwirang moral na teorya ay dapat na maipaliwanag kung bakit ito ang kaso. + +### Pagpatay + +Kung nagmamadali ka sa akin na nakataas ang kutsilyo, ilang mga tao ang makikipagtalo sa aking karapatang ipagtanggol ang sarili ko. Kung ang pagbaril sa iyo ay ang tanging paraan na makatwiran kong masiguro ang aking kaligtasan, sa pangkalahatan ay ituturing na isang kahina-hinalang pangangailangan. + +### Mga Kinakailangan Para sa Etika + +Ang ilang mga kondisyon ay dapat na umiiral, o tinanggap, upang ang mga etikal na hatol o teoryang magkaroon ng anumang bisa o kaangkupan. Maliwanag, ang pagpili at personal na pananagutan ay dapat na tanggapin bilang mga axiom. Kung ang isang bato ay bumabagsak sa isang burol at nag-crush sa iyong kotse, hindi namin hawak ang batong responsable sa moral, dahil wala itong kamalayan, hindi maaaring pumili, at samakatuwid ay hindi maaaring magkaroon ng personal na pananagutan. Kung ang bato ay nabigo lamang bilang isang resulta ng oras at heolohiya, at pagkatapos ay walang sinuman ang mananagot sa mga nagresultang pinsala sa iyong sasakyan. Kung, gayunpaman, nakita mo akong itulak ang bato mula sa posisyon nito, hindi mo masisisi ang bato, ngunit sa halip ako. Upang magdagdag ng karagdagang komplikasyon, kung ito ay lumabas na inalis ko ang bato dahil pinilit ako ng isa pang lalaki na tutukan ng baril, malamang na masisi mo ang inisyal gun-toting initiator ng sitwasyon kaysa sa akin. + +Tulad ng aming tinalakay sa itaas, ang pagpasok sa anumang debate ay nangangailangan ng pagtanggap sa mga katotohanan ng pagpili, mga halaga at personal na pananagutan. Gayunpaman, ang mga kadahilanang ito ay naroroon din sa pagpili ng kulay ng pintura para sa isang silid, gayunpaman halos hindi natin sasabihin na ang pagpili ng isang kulay ay isang *moral* na pagpili. Kaya dapat mayroong iba pang mga pamantayan na dapat na naroroon upang ang isang pagpipilian o panukala ay moral. + +Lahat tayo ay may mga kagustuhan – mula lamang sa personal (“Gusto ko ng ice cream”) sa mga mas gusto sa lipunan (“Maganda sa oras”) sa unibersal na moralidad (“Huwag kang mamatay”). + +Mayroong maliit na punto na nagsusulat ng isang libro tungkol sa mga personal na kagustuhan – at maari naming i-on ang Ann Landers para sa isang talakayan ng mas mahusay na pag-uugali sa lipunan – dito, pagkatapos, kami ay tumutuon sa posibilidad ng *Higit sa lahat mas mainam na Pag-uugali*. + +### Pagpili + +Kung tatanggapin ang iyong paanyaya sa isang partido sa hapunan, ngunit masusumpungan ang pag-uusap na lubos na nakakasakit, maaari akong magpasiya na tumayo at umalis – at maaari rin akong pumili na huwag tumanggap ng isa pang imbitasyon mula sa iyo. Ang kapasidad na ito para sa pagtakas at/o pag-iwas ay isang mahalagang katangiang pagkakaiba *aesthetics* mula sa *etika*. + +Kung, gayunpaman, kapag nagpasiya akong umalis sa iyong hapunan, ikaw ay lumukso at kadinahan mo ako sa aking upuan, malinaw na wala na akong libreng pagpili na umalis. Ito ang sandali kung saan ang iyong pagkayamot ay nagiging malawak na pagsalakay, at tumatawid sa linya mula sa aesthetics patungo sa etika. + +Kung, pagkatapos ng vowing monogamy, ako ay manlilinlang sa aking asawa, at siya ay nagpasiya na iwanan ako, tiyak na ginawa ko ang kanyang mali, ngunit ang maling nagawa ko sa pamamagitan ng pang daraya ay ibang-iba sa maling gagawin ko kung ikulong ko siya sa basement upang mapigilan siya sa pag-alis. Sa pangkalahatan ay hindi natin dapat isaalang-alang ang isang asawa na nagsasalakay sa kanyang asawa dahil sa pagtataksil na kumilos sa kagandahang-asal, ngunit kikilalanin natin ang kahiya-hiyang pangangailangan kung kailangan niyang gumamit ng karahasan upang makatakas mula sa kanyang pagkabilanggo. Sa unang sitwasyon, ang asawa ay may malayang pagpipili at kakayahang *iwanan* ang kanyang asawa, at sa gayon ang karahasan ay magiging isang di-makatarungang tugon sa sitwasyon; sa pangalawang sitwasyon, ang kanyang pinili na umalis sa kanyang asawa ay inalis sa pamamagitan ng pagkabilanggo. Ang kawalan ng katapatan ay hindi nagwawasak ng kakayahan ng kapareha na pumili; pag kulong sa kanya sa basement ay. + +### Pag-iwas + +Kung ikaw at ako ay parehong nakatayo na itaas ng isang talampas, at humarap ako sa iyo at sabihing, “tumayo ka sa harap ko, kaya naitulak kita sa talampas,” ano ang iyong magiging tugon? Kung boluntaryo kang tumayo sa harap ko, at pagkatapos ay itulak kita mula sa talampas, ito ay mas malamang na ituring na isang paraan ng pagpapakamatay sa iyong bahagi, sa halip na pagpatay sa aking bahagi. Ang dahilan para sa mga ito ay maaari mong madaling *iwasan* na itulak sa talampas, sa pamamagitan lamang ng pagtangging tumayo sa harap ko. + +Katulad nito, kung makilala kita sa isang bar, at sabihin: “Gusto kung bumalik ka sa aking lugar, kaya maitatali kita sa kama at mamatay ka sa gutom,” Sa katunayan kung gagawin mong bumalik sa aking lugar, ito ay may makatwirang kaalaman na ang iyong kahabaan ng buhay ay hindi mapapahusay ng iyong desisyon. Ka kabilang kamay, kung makawala ako sa isang “petsa ng panggagahasa” sa gamot ng iyong inumin, at nagising kang nakatali sa aking kama, ito ay malinaw na may maaari kang maliit na magawa upang maiwasan ang sitwasyon. + +Ang tanong na ito ng *pag-iwas* ay susi sa kaibahan ng aesthetics mula sa etika, Nalalapat ang aesthetics sa mga sitwasyon na maaaring hindi kanais-nais, ngunit hindi mo maaalis sa iyong kapasidad na pumili. + +#### Pag-iwas At Pagsisimula + +May isang partikular na isyu sa pag-iwas na iyon ay darating mamaya sa aklat na ito, na kung saan ay nagkakahalaga ng paglilinis muna dito. + +Kung nakatira ako sa isang bundok na mataas na limang libo kilumetro ang layo mula sa iyo, at magpadala sa iyo ng isang e-mail na nagsasabi sa iyo na kung sakaling maglakad sa harap ng aking bahay, Papatayin ko kayo, medyo madali para iyo na maiwasan ang sitwasyon ito. Ang aking banta ng lakas ay tiyak na imortal, ngunit ang mga tanong ay tiyak na itataas kung agad kang tumalon sa isang eroplano, Umakyat sa aking bundok at dahan-dahan na nakaupo sa harapan ng aking bahay. + +Sa kabilang kamay, kung nakatira ka sa isang patay na dulo ng kalye, at sasabihin ko sa iyo na kung dadalhin mo ang kalye na iyon upang umuwi, Papatayin ko kayo, ang inyong kapasidad upang maiwasan ang sitwasyon ito ay nagiging limitado. Maaari mong tiyak na lagusan sa iyong bahay, o tumalon sa ibabaw ng isang likod-bahay sa bakuran, ngunit lahat ng ito ay magiging lubhang hindi kaaya-aya. + +Sa katulad ng paraan, kung ang isang kinatawan ng organisadong krimen ay dumating sa aking bahay at nagbabanta upang sunugin ito kung hindi ako nagbabayad ng regular na proteksyon ng pera, maaari kung maiwasan ang tiyak na pagbabanta sa pamamagitan ng paglipat sa ibang kontenente, ngunit sa isang halip ay mukhang tulad ng hindi makatarungang paraan upang harapin ang sitwasyon, yamang kailangan ko na ngayong simulan ang pagkilos upang maiwasan ang pagbabanta. + +Sa sandaling ito, maaari natin isipin iyan *anuman* ang bunsod ng panganib ng karahasan ay imortal, ngunit ang tanong ng pag-iwas – lalo na ang *antas* ng pag-iwas ay kinakailangan – ay mahalaga rin. Sa pangkalahatan, lalo na ang banta ay nakakasagabal sa normal na kurso ng mga pang-araw-araw na pagkilos, ito ay mas kapansin-pansin. Kung ako ay makakalipad sa ibang kontenente upang lumakad sa iyong bahay, iyan ay halos hindi pang-araw-araw na aktibidad. Kung ako ay nanganganib sa karahasan sa paglakad sa tanging kalsada patungo sasarili kong tahanan iyon ay isang mas masamang panghihimasok sa aking kalayaan. Kung kailangan kong gumawa ng tiyak at walang kapararakan na aksyon upang mag-trigger ang isang pagbabanta, ito ay isang bagay – kung ako ay nag-trigger ng pagbabanta sa pamamagitan ng normal na araw-araw na gawain, iyon ay isa pa. Sinasabi ko sa iyo na sasampalin kita kung tumayo ka sa iyong ulo sa madilim na bahagi ng buwan ay bahagyang banta - na nagsasabi sa iyo na sasaktan kita kung ikaw ay *huminga*. + +### Etika, Aesthetics, At Avoidability + +Ipagpalagay nating ikaw at ako ay sumasang-ayon na makatagpo sa isang tiyak na lokasyon sa alas-sais empunto - ngunit pagkatapos ay sa huli magpapakita ako ng kalahating oras. Ano ang magiging reaksyon mo? Sa una, maaari kang medyo mayamot. Kung sasabihin ko sa iyo na ako ay naantala sapagkat tumigil ako upang bigyan ang isang nag-aagaw buhay na taong i-CPR at iligtas ang kanyang buhay, malamang na mapapalitan ka ng paghanga. Sa kabilang banda, kung sasabihin ko sa iyo na huli na ako dahil nagpe-play ako ng isang video game, ang iyong pagkayamot ay maaaring madagdagan. Ang pangangailangan ng nag-aagaw buhay na tao para sa CPR ay hindi inaasahan, at samakatuwid ay medyo hindi maiiwasan - ang patuloy na pag-play ng isang video game ay madaling maiiwasan, at malinaw na nagpapakita ng kakulangan ng konsedirasyon para sa iyo. + +Ito ang kakayahan upang *maiwasan* ang mga sitwasyon na bumubuo sa sentral na ugat ng mga etikal na hatol. Ang isang babae na pinagsaluhan ng isang random na nanghihimasok sa kanyang sariling tahanan ay walang alinlangan ang kumpletong biktima ng isang kahila-hilakbot na krimen. Ang isang babae na ginahasa pagkatapos na mabulag sa isang frat party at nagsasayaw na hubad sa isang ibabaw ng lamesa ay nagtatanghal ng isang mas kumplikadong kaso. Malinaw na ang panggagahasa, isang beses sa ilalim ng paraan, ay hindi maaaring iwasan, dahil ito ay marahas na napinsala - gayunpaman, ang mga sitwasyon na dagdagan ang posibilidad ng panggagahasa ay maaaring iwasan. + +Kung ang isang tao ay pumasok sa aking bahay at kinuha ang aking pitaka at baril, mayroon akong karapatang magalit. Kung, sa gayunman, iiwan ko ang aking pitaka na nakalagay sa isang bangko sa parke sa loob ng isang linggo, mayroon ba akong parehong karapatan na mapasuko kapag bumalik ako upang makita na wala na ito? Nang ating naramdaman na tila ito ay hindi gaanong makatwiran. + +Malinaw, na ang tanong na ito ng pag-iwas ay mahalaga sa ating moral na pagsusuri ng sanhi at epekto. Ang mga sakit na humahagupit nang walang babala, at kung saan ay hindi mapigilan, matakot tayo nang higit pa sa mga maiiwasan natin. Pwede naman naming paliitin ang mga pagkakataon na makapulot ng kanser sa baga sa pamamagitan ng pag-iwas sa paninigarilyo, tulad ng pwede kaming makatulong na maiwasan ang kanser sa balat sa pamamagitan ng paggamit ng proteksyon laban sa araw, at maiwasan ang sirang mga buto sa pamamagitan ng eschewing matinding mga palaro. Sa katulad na paraan, marami pa tayong pwedeng gawin para makaiwas sa krimen sa pamamagitan ng ilang medyo simpleng mga gawi, tulad ng pagpili ng mga kasamang moral, pag-iwas sa mga lokal at sitwasyon kung saan ang krimen ay mas malamang, pag-iwas sa pang-aabuso sa droga at iba pa. + +May isang kababalaghan na nakilala bilang "kamatayan ng pulis," kung saan ang mga tao ng paniwala ay nagpapahiwatig ng isang pag-iisip sa pulisya, pagkatapos ay nagpapanggap na makakakuha ng isang baril upang mabaril. At ito ay isang matinding halimbawa ng paghabol ng mga sitwasyon kung saan ang "biktima" ay halos garantisado. Ito rin ay pwedeng mangyari sa mga katulong na sitwasyon, kung saan ang isang asawa ay nagsalita nang lihim sa isang lasing na asawa, alam na lubos na ang alkohol ay nagpapalabas ng kanyang marahas na kainitan. Sa mga ganitong sitwasyon, pwede kaming magkaroon ng simpatiya para sa lalaki na ang pitaka ay ninakaw sa parke, o ang babae na sinalakay sa kasayahan ng samahan, o ang asawa na pinukpok ng kanyang asawa - ngunit sa parehong oras, kami ay may ilang makabuluhang mga katanungan tungkol sa kanilang papel o pakikipagsabwatan sa mga kamalian na naranasan nila. Upang maging makatarungan, dapat nating ibahin sa pagitan ng isang lalaki na ang pitaka ay ninakaw sa may baril, at isang tao na nag-iiwan ng kanyang pitaka na nakahiga sa isang pampublikong lugar. Ang dalawang parehong mga lalaki ay nagkaroon ng kanilang mga ninakaw na pitaka, upang makasiguro, ngunit ito ay medyo tila makatwirang para hawakan ang mga ito ng pantay pananagutan. + +Matutulungan nga ba tayo ng balangkas ng UPB na makaunawa, i-uri at palawigin ang mga pamantayang moral na ito? + +[^9]: Laging pakitandaan na ang mga halimbawa sa ibaba ay hindi mga tunay nakatibayan, ngunit sa halip na mga sitwasyon na ang isang wastong teyorya ng etika ay dapat na mapalitan at maipaliwanag. Tayo ay makakakuha ng aktwal na mga patunay sa ilang sandali. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md new file mode 100644 index 000000000..a1273100d --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md @@ -0,0 +1,49 @@ +## 引发 + +合理的道德理论应该能够解释以上所有的普遍标准，正如一个合理的物理学理论应该能够解释一个人如何无意识地计算投掷棒球的弧线，并抓住它一样。 + +如果UPB框架可以解释以上，那么它肯定有过至少“常识”测试。 + +这并不意味着我们的道德理论可能不会产生一些令人惊讶，甚至令人震惊的结论，但至少在分析那些不明显的分析之前，我们将通过解释明显的第一个障碍。 + +考虑到这一点，让我们谈谈启动的问题。 + +外科医生可以用手术刀“刺”你，但我们可以很容易地理解他的行为与用刀刺伤你的抢劫犯非常不同。 + +通过对启动的进一步分析可以理解这种差异。 + +如果你得了癌症，你可以叫外科医生给你做手术。外科医生的“刺”并不是不道德的，原因是癌症“发起”了对你的生命和健康的攻击。外科医生扮演着“代理自卫代理人”的角色，就像一个男人射杀了一个攻击你的凶手。你也已经同意了外科医生，并通过特定的合同来约束他的行为。 + +然而，刺伤你的凶手正在对你的生命和健康发起攻击，这就是他的攻击与外科医生努力相反的原因。 + +如果我是一个长期抽烟的人，我就参与了导致我肺癌的一系列事件。通过倡导和保持吸烟的习惯，我开始了一连串的因果关系，可能导致危及生命的痛苦。对我而言，肺癌肯定是可以不吸烟的 - 或者没有肺癌的烟雾 - 但我肯定已经影响了这种可能性。 + +同样地，我有可能把我的钱包放在公园的长椅上呆了一个星期，回来后发现它仍然坐在那里，但是在那里呆了很长时间，我肯定已经影响了它的消失几率。 + +另一方面，如果我每天晚上都呆在家里，我并不是完全追求犯罪，所以如果一个疯子侵入我的家，并且让我失明，我不能因为我在事件中扮演的任何因果角色而受到指责。 + +### 非侵犯原则（NAP） + +道德法则常被称为不侵犯原则，或 NAP。它也被称为是一个“豪猪的和平主义者”，只要一只豪猪用“力”自卫午睡基本上是主张“使用武力的起始是不道德的”。或者，把它放在我们的谈话：“非暴力是普遍较好“。 + +当我们分析一个原理时，比如 NAP，实际上只有七种可能性：三在负，三在正，一中性： + +- 开始使用武力在道德上始终是错误的。 +- 开始使用武力有时在道德上是错误的。 +- 开始使用武力在道德上从来不是错误的。 +- 开始使用武力没有道德内容。 +- 开始使用武力在道德上是不对的。 +- 开始使用武力有时在道德上是正确的。 +- 开始使用武力总是道德上正确的。 + +然而，正如我们上面所看到的，UPB是一个“全部或全部”的框架。如果行动是普遍可取的，那么它不能受个人，地理，时间等因素的限制。如果在阿尔及尔谋杀是错误的，那么在比利时，美国，北极和月亮也是错误的。如果昨天谋杀是不对的，那么明天谋杀是不对的。如果Bob谋杀是不对的，那么Doug谋杀也是错误的。 + +结合NAP与UPB，从而使我们这七个陈述缩减为三： + +1. 开始使用武力是普遍优先的。 +2. 最好不要开始使用武力。 +3. 开始使用武力不受普遍偏好的限制。 + +这是将合理一致性的要求应用于道德命题的自然结果。理性的理论不能有效地提出在相同的情况下会出现相反的结果。一个科学理论不能说一个摇滚必须倒下，但另一个摇滚必须掉下来。爱因斯坦在星期四没有争辩说E=MC^2^，但星期五，火星或蓝月亮时E=MC^3^。保护法则 - 既不能创造也不能破坏物质 - 只有当你真正想要的时候，或者如果你付钱让人这么做，或者当一只黑猫超越你的道路，这种规律才会成立。物理定律不受时间，地理，意见或国会行为的约束。伦理体系或UPB也必须要求这种一致性，我们将在第二部分几页中将公认的道德理论置于严谨的层面。 + +然而，由于我们正在处理一致性问题，因此很值得花时间来处理我们的不一致性。 \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch08_lifeboat.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch08_lifeboat.md new file mode 100644 index 000000000..974979e18 --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch08_lifeboat.md @@ -0,0 +1,73 @@ +## Mga pangyayari sa lifeboat + +Ang UPB lamang ang nagpapatunay ng mga lohikal na teyorya ng moral ay hindi ibigsabihin na pwedeng walang conceivable circumstances sa ilalim kung saan pwede kang pumili ng iyong act *against*ang tenet ng mga teyorya. + +Halimbawa sa, kapag tinanggap natin ang unibersal ng validity of property rights, pag-sira sa bintana at pagtalon sa ibang tao sa apartment ng walang pahintulot ito ay paglabag sa kanyang karapatan sa ari-arian. Gayunman, kung tayo ay nakabitin sa flagpole sa labas ng bintana sa aparment, at tungkol sa mga namatay sa pagkahulog, ang ilan sa atin ay sinipa ang bintama at tumalon para makaligtas alang-alang sa mga pagsunod sa abstrak ng alituntunin. + +Sa mundong totoo, ito ay umaabot sa staggeringly callous ng tao sa pagpindot sa mga charge laban sa tao kung sino ang sumisira sa bintana ayon sa utos para mai-save ang kanyang buhay - kagaya ng isang tao na irreponsable na tumanggi na bayaran ang sinira para sa nasabing bintana. Prinsipyo ng "maiwasan" dito ang sentro - ang taong nakabitin sa flagpole ay ang maliit na pagpili tungkol sa pagsiba sa bintana. Ang lalaking sumira sa iyong bahay para kuhain ang mga bagay na malinaw ay may kapasidad na maiwasan ang pag-invading sa iyong ari-arian - hindi sya cornered, pero sa halip na *initiator* sa pananalakay. Ito ay kagaya sa mga pagkakaiba sa pagitan ng babae kung sinong tao ang nandadaya sa kanya, laban sa babae kung sinong tao ang nag-sarado sa kanya sa basement. + +Ito ay hindi na sabihin na ang pagsira sa bintana para iligtas ang iyong buhay ay hindi mali. Ito ay, pero ito ay mali na halos ang lahat sa atin ang piliin na magpursige sa halip na mamatay. Kapag ako ay nasa verge ng gutom sa kamatayan, gusto kong kumuha ng mansanas. Ito ay hindi nangangahulugan na ito ay *right* para sa akin na kumuha ng mansanas - ito ay nangangahulugan na gagawin ko ito - at tatanggapin ko ng makatarungan ang kahihinantnan ng aking pagnanakaw.[^10] + +### Grey na lugar + +Ang katotohanan ng tiyak “grey areas” ang etika na umiiral sa larangan ay ginagamit ng madalas bilang pagbibigay-katarungan para sa ranggo ng mga relativism. Mula nong okasyon ang mga ilang bagay ay nananatiling hindi klaro (hal. sino ang nagpasimuno na gumawa ng karahasan), at dahil ito ay imposibleng matukoy ang ang mga layunin at ang eksaktong patakaran para sa ng bawat conceivable na sitwasyon ang konklusyon ay palaging iguhit ng walang makakaya *ever* alamin para sa certain, at walang layunin na umiiral sa mga patakaran *any* sa sitwasyon. + +Hindi ito totoo. + +Lahat ng kinikilalang makatwirang tao na ang biyolohikal ay balidong agham, sa kabila ng patunay na ang ilang hayop ay ipinanganak ng may mga “one-off” na mutasyon. Ang patunay na ang aso ay pwedeng ipanganak na may limang binti ay nangangahulugan na “canine” ay nagiging isang kumpletong ganap na kategorya. Ang patunay na ang mga uri ng insekto ay mahirap makilala dahil sa pa iba-iba ay hindi nangangahulugan na walang pagkakaiba sa pagitan ng salagubang at balyena. + +Para sa mga ilang masamang dahilan, ang mga intelektwal sa partikular ay nakakuha ng malaking kagalakan sa wanton sa pagkasira ng etikal, normatibo at mga makatwirang pamantayan. Ito ay pwedeng dahilan ng mga intelektwal ay palaging binabayaran ng mga korakot na klase ng mga tao kagaya ng mga politiko, mga sardote at mga hari - o ito ay pwedeng ang tao ay palaging na maging isang intelektwal para gumawa ng mga katwiran para sa kanyang pangsariling imoral na ugali. Kung ano man ang dahilan, karamihan sa mga modernong thinker ay naging species ng “anti-thinker,” na kung saan ay sobrang kakaiba. Katumbas nito ay ang pagiging isang malaking uri ng “biologists” kung sino ang naggugugol ng kanilang buhay sa pag-arguing na ang agham ng biyolohiya ay imposible. Kung ang biyolohiya ng agham ay imposible, ito ay halos pang pwedeng maging isang biologist, anumang hihigit pa sa isang ateista na dapat lumaban ng tooth at nail para maging isang pari. + +### Mga shade ng grey + +Sa larangan ng "grey na mga lugar," meron lang talaga na tatlong posibilidad. + +1. Walang mga bagay na kagaya ng grey na lugar. +2. Tiyak na grey na lugar ay ang umiiral. +3. Lahat ng kalaaman ay grey na lugar. + +Malinaw, ang isang opsyon na madaling maitapon. Ang tatlong opsyon ay medyo madali para itapon. Ang pahayag "ang lahat ng kaalaman ay grey ares" ay isang sariling-detonating proposition, gaya ng nakita natin sa itaas, sa parehas na paraan na "ang lahat ng pahayag ay kasinungalingan" para din sa sariling-detonates. + +Kaya kailangan natin pumunta sa opsyon na dalawa, na ang ilang mga grey na lugar ay umiiral, at alam namin na ang ito ay grey na may kinalaman sa lugar na walang umiiral na grey oxgen sa space, at pati sa ilalim ng tubig, pero hindi sa isang anyo o dami ng pwedeng makunsumo ng mga tao. Ang *degree* ng oxygenation ay gray na lugar, i.e. "higit pa laban sa mas mababa"; kung ang tanung ng o hindi ang tao ang pwedeng huminga sa tubig ay tiyak na itim at puti. + +Ang siyentipiko ay nakuha ng mga karnibal ay pwedeng magkunwari na isang albularyo para makaalis - hindi ito ibigsabihin na kailangan nating bale-walain ang pag-agham na pamamaraan bilang lubos na hindi inbalido. + +Kagaya nito, pwedeng merong mga matinding sitwasyon na kung saan pwede namin piliin na gumawa ng mga imoral ng mga aksyon, pero ang mga sitwasyon na ito ay hindi pwedeng mapawalang-bisa sa agham ng moralidad, kahit anong higit na paminsan-minsan na mutasyon ang magpapawalag bisa sa agham ng biyolohikal. Sa katotohanan, ang agham ng biyolohikal ay sobrang advanced sa pamamagitan ng pagsusuri ng mutasyon at pagtanggap - at kagaya nito, ang mga etika ng agham ay pinatibay lamang sa pamamagitan ng pag-aaral ng "mga pangyayari sa lifeboat," hangga't ang naturang pag-aaral ay hindi hinahanap ng obsessively. + +### Ang unibersidad at ang mga pagbubukod + +Bago natin simulan gamitin ang ating balangkas ng unibersidad na mas mabuti sa pag-uugali para aralin ang ilang pangkaraniwang etikal ng mga paniniwala, dapat nating makipag-ugnayan kasama ang tanung ng "mga pagbubukod" + +Gamitin ang mga nasa taas "mga pangyayari sa lifeboat," ang konklusyon ay madalas iguhit ng "mabuti" ay simple *kung saan ito ay "mainam" para sa indibidwal na isang buhay ng tao*. + +Ang etikal na mga argumento, kung ako ay tinanong na kung gusto ko kumuha ng mansanas kesa sa sobrang sa gutom para mamatay - at sabihin ko na "oo" - ang mga sumusunod na argumento ay hindi maiiwasang ginawa: + +1. Ang bawat isa ay mas gusto pang magnakaw ng mansanas kesa sa mamaatay sa gutom. +2. Kaya ang lahat ng nasa unibersidad na mas gusto nilang magnakaw ng mga mansanas dahil sa gutom. +3. Kaya ito ay *sa lahat higit na kanais-nais* para pagnakaw ng mga mansanas kesa sa mamatay sa gutom. +4. Kaya naman ang kaligtasan ng lahat ay lalong kanais-nais sa mga karapatan ng ari-arian. +5. Kaya ano man ang maganda para sa indibidwal na tunay na moral ng pamantayan. + +Ito ang ginamit bilang batayan ng etikal ng teyorya at pamamaraan, galing sa Nietzsche to Rand. Ang nais ng bawat indibidwal para sa kaligtasan ay naisalin sa etikal na mga teyorya na naglagay sa kaligtasan ng indibidwal sa kannilang sentro. [^11] + +Ang uri ng ganitong "biyolohikal ng hedonism” ay pwedeng isang diskripsyon ng "mamuhay para mabuhay," pero ito lang ang tama habang inilalarawan nito kung anong mga tao talaga *do*, kung hindi ano sila *kailangan* gawin. + +Dito rin ay ipinapakilala ang kumpletong hindi maka-agham na subjectivism na mga moralidad na tanong. Halimbawa, kung ito ay morld na pinahihintulutan na magnakaw kapag ikaw ay nagugutom, gaano karaming pagkain ang iyong nanakawin? Gaano ka nagugutom? Pwede mong nakawin ang hindi masustansyang pagkain? Gaano kasustansya ang pagkain upang magustuhan ang pagnanakaw nito? Gaano katagal matapos ang pagnakaw ng isang pagkain ikaw ba ay pinayagan na magnakaw ng iba pang pagkain? Ikaw ba ay pinahintulutan na magnakaw ng mga pagkain sa halip na tumingin ng mga trabaho o mag-apelasyon sa charity? + +Pati, kung ako ay makakagawa ng mas maraming pera gaya ng isang hit na tao higit sa isang taga-tinda, hindi ko kailangan ipagpatuloy ang kaharasan tulad ng isang karera? ito ay siguradong nakakapagpabuti *sa aking*kalligtasan ng aking buhay... at nang iba pa. + +Katulad ng nakikita natin, ang introdaksyon ng "ano ang mabuti para sa tao sa basal - o anung ang gingawa ng mas karamihan sa mga nilalang - ay ano ang mas mabuti ang lahat" wasakin ang totoong konsepto ng moralidad bilang isang lohikal na pare-parehas ang teyorya, at kapalit lamang ang biyolohikal na nagdadala bilang katwiran para sa pag-aasal. Ito ay isang interpretasyon ng pag-uugali, hindi isang panukalang mora na teyorya. + +### Ang pakay at ang mga peligro + +Ang iyong pasensya na may pagpapasakit, sa isang panapos na katanungan ang dapat matugunan bago kami magbigay ng kahulugan at ang ang iba't ibang mga proposisyon ng moral sa balanghay ng UPB ay subukan kung paano magkakasya. Dahil sa ang pinakamahirap na trabaho ay ang mauna, kailangan na kami ay tumigil sa ilang sandali at ipaalala sa atin sarili kung bakit inilagay natin ang ating sarili sa lahat ng sakripisyo at sakripisyo na ito. + +Sa madaling salita, bago tayo mag-ulos sa, ito ay mahalagang pagtatanong ng mga tanong na ito: "bkt nang-aabala?" + +Bkt? nakaabala kasama ang pagtukoy ng mga etikal ng teyorya? Sigurado na ang mga taong mabuti ay hindi nangangailangan ng mga ito, at ang mga taong masasama ay hindi komonsulta sa kanila. Gagawin ng mga tao kung ano ang nais nila, at lumikha lamang ng mga dahilan kung nararapat pagkatapos ng katotohanan - bakit? *abala* magpanayam sa mga tao ukol sa moralidad? + +Oo naman, ang peligro ay palaging umuusbong na ang isang moral na nilalang ay sasalakay sa iyo para sa kanyang sariling mga pakay ng hedonistiko. Pwede ito rin ang mga kaso na, kahit na malinis at malusog na pamumuhay, ikaw ay pwedeng mamatay sa kanser bago ang iyong oras - ang former ay hindi lumilikha ng siyensiya ng mga moralidad na hindi nai-aangkop, anumang higit pa sa huli ay lumilikha ng mga siyensiya ng medisina, nutrisyon at mag-ehersisyo nang walang kaugnayan. Isang maipakita ng resulta ng isang makatwirang siyensiya ng moralidad ay kailangan ay kailangan na mabasan ang iyong mga pagkakataon ng *pagtitiis* imoral na pag-asksyon kagaya ng pagnanakaw, pagpinsala at panggahasa - at ito ay sa kriterya ng hahatulan din natin ang mga panuntunang moral na ipanukala sa tatlong aklat ng bahagi na ito. + +[^10]: Oo naman, kung ako ay walang kapasidad o naguguluhan ang tao na nilalang na napunta ako sa verge ng gutom, maaring ang pagkakakulong ko ay maging mabuti sa aking kalagayan. + +[^11]: Nietzsche’s “will to power” and Rand’s “that which serves man’s life is the good.” \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md new file mode 100644 index 000000000..f3ec51dbd --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md @@ -0,0 +1,41 @@ +## Ang mga taong ganid + +Ang layon ng isang pagsusuri sa kasaysayan ng tao ay tila tumutukoy sa malupit na katotohanan na ang pinakamapanganip na bagay sa daigdig ay *ang maling mga sistemang etikal*. + +Kung titingnan natin ang isang sistemang etikal tulad ng komunismo, kung saan responsable para sa mga pagpatay ng isang daan pitongpong milyong tao, makikita natin ng malinaw na ang tunay na panganib sa indibidwal ay hindi random na mga kriminal, ngunit * maling teoryang moral*. Gayundin, ang pagsisiyasat ng Espanyol ay umasa hindi sa magnanakaw at mga mandurukot, ngunit sa halip sa mga pari at mga tagapagpapasakit na puno ng pagnanais na iligtas ang mga kaluluwa ng iba. Ang Nasismo ay umasa rin sa partikular na teoryang etikal hinggil ang relasyon sa pagitan ng indibidwal at ang kolektiba, at ang pautos na moral upang maglingkod sa may kapangyarihan, pati ang mga teoryang "pinapatunayan" ang likas na katangian ng Aryan race. + +Paulit-ulit muli, sa buong kasaysayan ng sangkatauhan, makikita natin na ang pinaka mapanganib na instrumento sa kamay ng tao ay hindi ang mga baril, o mga bomba, o mga patalim, o mga lason, kundi sa halip*teoryang moral*. Mula sa ang "dakilang karapatan ng mga hari" hanggang sa walang hanggang pinagtibay na tuntunin ng mandaraya ng makabagong demokrasya, mula sa pagsamba sa ninuno ng tiyak na kulturang oriental sa modernong pag sang-ayon sa nasyon-estado bilang kinatawan ng isang pinuno ng politika, para sa mga pangako sa kanilang mga anak sa serbisyo ng partikular na ideolohiya sa relihiyon, ito ay malinaw na ang pinaka mapanganib na kasangkapan na mayroon ang tao ay *moralidad*. Hindi tulad ng agham, kung saan inilalarawan kung ano, at kung ano ang dapat, ang mga teoryang moral ay naglalagay ng malapit-malalim na impluwensya sa mga puso at mga isip ng mga tao sa pamamagitan ng pagsabi sa kanila kung ano ang *nararapat* maging. + +Kung ang ating mga pinuno ay humiling ng aming pagsunod, ito ay hindi para sa kanilang sarili bilang mga <0, sinasabi nila, ngunit sa halip "ang mabuti"sa konsepto. Hindi sinabi ng JFK:"Humiling ng hindi ko magagawa para sa iyo, kundi kung ano ang magagawa mo para sakin..." Sa halip, ipinalit nya ang mga salitang "sa iyong bansa" para sa kanyang sarili. Serbisyo sa "ang bansa" ay itinuturing na kabanalan - kahit na ang mga nakikinabang sa net ng serbisyong iyon ay laging pinamumunuan ng pwersahan ang mamamayan. Sa nakalipas (at kung minsan kahit sa ang kasalukuyan), ang mga pinuno ay kinikilala ang kanilang sarili kasama ng Diyos, sa halip na heograpiya, ngunit ang prinsipyo ay nananatiling parehas. Para sa mga komunista, ang konseptong mekanismo na nagkakatwiran sa kapangyarihan ng mga pinuno ng *klase*; para sa mga pasista ito ang *bansa*; para sa Nasis ito ay *lahi*; para sa demokratiko ito ay "ang kalooban ng tao"; para sa mga pari ito ay "ang kalooban ng Diyos" at iba pa. + +Ang naghaharing uri ay hindi maiiwasang gumamit ng mga teoryang etikal upang mapatunayan ang kanilang kapangyarihan para sa simpleng dahilan na ang mga tao ay mayroong pabago bagong kagustuhan na kumikilos alinsunod sa kung ano ang kanilang pinaniniwalaan upang maging "ang mabuti." Kung ang pagsisilbi sa bayan ay nangangahulugang "ang mabuti," kung gayon ang ganitong serbisyo ay hindi maiiwasang hindi maibigay. Kung ang pagsunod sa mga pinuno ng militar ay mailalarawan bilang "kabanalan" at "katapangan," ang gayong marahas na pang aalipin ay walang hanggang pupurihin at gagawin. + +### Pagpapalaganap + +Ang mas maling moralidad na teorya ay, ang mas maagang pagpataw nito sa mga bata. Hindi namin makikita ang mga anak ng mga taong may kaisipang pang-agham na ipinadadala sa "lohikang paaralan" mula sa kanilang murang edad na tatlo o apat pataas. Hindi namin makikita ang mga anak ng tagapagtaguyod ng malayang merkado na ipadala sa "Capitalism Camp" kapag sila ay limang taong gulang. Hindi namin makikita ang mga anak ng mga pilosopo na ipadala sa isang Rational Empiricism Theme Park upang turuan sa halaga ng pagtitiwala sa kanilang sariling pakiramdam at sa paggamit sa kanilang sariling pag-iisip. + +Hindi, saanman ang etikal na teoriya ay masama, salungat at mapanira sa sarili dapat silang pahirapan sa mga walang magawa na isip ng dependyenteng mga anak. Ang mga hesweta ay nabigyan ng kredito sa kasabihan:"Bigyan niyo ako ng isang bata hanggang sa siya ay siyam na taon at siya ay magiging akin sa habang buhay," ngunit iyon ay dahil ang mga hesweta ay nagtuturo ng mga pamahiin at mapanirang kasinungalingan. Hindi mo maaring isipin na ang isang modernong siyentipiko na nagugutom sa pag lilimbag ng kanyang mga kasinungalingan sa isang bagong kamalayan. I-larawan ang isang tao tulad ni Richard Dawkins na nag sabi sa itaas, upang makita kung gaano ito magiging katawa-tawa. + +Kahit sinong etiko, sa ngayon, na nakatuon lamang sa kriminalidad sa halip nasa mga krimen sa institusyon na suportado ng etikal na teorya, ay halos mawala ang larawan, at paglingkuran ang sankatauhan hanggang sa kamatayan. Ang isang doktor na, nasa gitna ng isang pangkalahatan at nakamamatay na salot, ay itinutuon ang kanyang buong kakayahan sa pakikipag-usap tungkol sa posibleng mga kahihinatnan ng kalusugan ng pagiging bahagyang labis sa timbang, maaaring isaalang-alang sa halip na siraan, at siguradong maasahang gabay sa medikal na mga bagay. Kung ang iyong bahay ay nag-apoy, ang pag-isip-isip sa mga kulay na nais mong i-pintura sa iyong mga pader maaring isaalang-alang na isang sub-optimal na priyoridad. + +Ang mga Pribadong Kriminal na umiiral, syempre, *subalit halos walang epekto sa ating mga buhay kumpara sa mga namumuno sa atin batay sa maling mga teorya tungkol sa moralidad*. Minsan, nang ako ay labing-isa, ang ibang batang lalaki ay nagnakaw ng ilang mga dolyar mula sa akin. Sa isa pang pagkakataon, nuong ako ay dalawampu't anim, naiwan ko ang aking ATM card sa isang bank machine, at may isang tao na nagnakaw ng ilang daang dolyar mula sa aking account. + +Sa kabilang banda, ako ay nagkaroon ng daan-daang libong dolyar at ito ay sapilitang kinuha sa akin sa pamamagitan ng moralidad na mga teoriya na ang "pagbubuwis ay mabuti." Ako ay napilitang lumumpasay dahil sa matinding pahirap at pagkasira ng isip dahil sa mga mentalidad na gulags ng mga pampublikong paaralan para sa mga labing-apat na taon, base sa moralidad na teoriya na "ang estado ng edukasyon ay isang kagalingan."[^12] + +Ang batang lalaki (at ang lalaki) na nagnakaw ng pera ko ay walang pag aalinlangang ginamit ito para sa pansariling kasiyahan o pangangailangan. Ang gobyernong kumuha ng pera ko, sa kabilang banda, ginamit ito upang paghimagsikan ang mahihirap, upang pondohan ang mga digmaan, upang bayaran ang mayayaman, upang humiram ng pera at sa gayon paghihirapan ng mga anak ko - at upang mabayaran ang mga kita ng nagnakaw sa akin. + +Kung ako ay isang doktor sa gitna ng malaking lungsod na nasakop ng kakila-kilabot na salot, at natuklasan ko na ang salot ay kumakalat sa pamamagitan ng tubo ng tubig, ano ang dapat na tugon ko - kung inaangkin kong ako ay tunay na nagmamalasakit sa kalusugan ng aking mga kapwa mamamayan? + +Tiyak kong dapat ipahayag na ang kanilang iniinom na tubig ang sanhi ng salot. Tiyak kong dapat sukatin ang kakayahan ng tao na maunawaan ang tunay na pinagmumulan ng karamdaman na tumama sa kanila. + +Tiyak, sa kaalaman ng pandaigdigan at mahahadlangang pagkakalason, Hindi ko dapat sayangin ang aking oras sa pakikipagtalo na ang tunay na panganib na kinakaharap mo ay ang maliit na posibilidad na ang bawat indibidwal ay maaaring lasunin ka sa hinaharap. + +因此，作为一个关心暴力和不道德的哲学家，我应该关注私人罪犯还是公共罪犯？ + +我在私人罪犯手中遭受的侵犯行为，即使在一天之内，我的”善良和善良的主人“也毫不留情。 + +那么，如果人类面临的最大危险是虚假的道德理论，那么我们的最高优先级应该是有效的，理性的，经验的和一致的道德理论的发现，交流和改进。如果我们发现大多数瘟疫受害者都因不纯净的水而死亡，那么一定要告诉他们净化水是我们的首要任务。 + +现在让我们谈谈这个任务。 + +[^12]: Or, rather: “*forced* education is a virtue” – my parents were compelled to pay through taxes, and I was compelled to attend. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p02.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p02.md new file mode 100644 index 000000000..1dedeab93 --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p02.md @@ -0,0 +1 @@ +# Aplikasyon \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch01_ethical_categories.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch01_ethical_categories.md new file mode 100644 index 000000000..bcb48cf4f --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch01_ethical_categories.md @@ -0,0 +1,39 @@ +## Ang mga etikal na Kategorya + +Kasama ng balangkas ng UPB sa lugar, maaari na ngayong usisain ang pagsusuri kung paano napatunayan o ipinawalang-bisa ng UPB ang ating pinaka-karaniwang mga panukalang moralidad. Kung ang ating “teorya ng mga pisika” ay maaaring ipaliwanag kung paano mahuhuli ng isang tao ang baseball, mayroon na kaming hindi bababa sa una – at ang pinakamahalaga – sagabal, at sinaktan ang una ng pinakamalalim na suntok laban sa hayop. + +### Ang Pitong Mga Kategorya + +Tulad ng nabanggit sa itaas, ang mga panukala tungkol sa pag-uugali ng higit sa lahat ay nahulog sa tatlong pangkalahatang kategorya – positibo, negatibo at neutral. Upang tulungan kaming humiwalay ng mga aesthetics mula sa etika, simulan natin sa pamamagitan ng pagpapalawak ng mga kategoryang ito upang maipakita ang pag-uugali *anuman* na maaaring mapailalim sa isang etikal na pagsusuri. Ang pitong mga kategoryang ito ay: + +1. Ito ay mabuti (higit na mas mainam at masusunod sa pamamagitan ng karahasan, tulad ng “hindi pagpatay”). +2. Ito ay positibong aesthetically (pangkalahatang higit na mainam ngunit hindi maipatupad sa pamamagitan ng karahasan, tulad ng “kagandahang-asal” at “pagiging nasa tamang oras”). +3. Ito ay personal na positibo (anuman sa hindi pangkaraniwan lalong kanais-nais o maaaring maipatupad, tulad ng isang predilection para kumain ng ice cream). +4. Ito ay walang pinapanigan, o walang etikal o aesthetic na laman, tulad ng pagpapatakbo para sa isang bus. +5. Ito ay personal na negatibo (gustuhin para hindi kumain ng ice cream). +6. Ito ay aesthetically negatibo (“kawalang-galang” at “pagiging huli”). +7. Ito ay masama (ipinagbabawal sa lahat) (“panggagahasa”). + +Sa isip, hanggang sa dalawang kategorya lamang ang dapat na kakulangan ng mga ito – higit na kanais-nais at positibong positibo – sa pamamagitan ng pagtukoy sa aming mga etikal na panukala upang ang ipinagbabawal sa lahat ay isang salamin na larawan ng kung ano ang higit na mas mainam, at ang paghuhukay lamang ng personal na mga kagustuhan at neutral na mga pagkilos bilang hindi nauugnay sa isang diskusyon ng etika. + +Halimbawa, ang Non-Aggression Principle (NAP) ay nagsaad na ang pagsisimula ng paggamit ng puwersa ay imoral – kaya ang di-pagsisimula ng paggamit ng puwersa ay higit na mas mainam, habang ang pagsisimula ng paggamit ng pwersa ay ipinagbabawal sa lahat. Kung ang pinagbawalan ay simpleng kabaligtaran ng kung ano ang mas kanais-nais, diyan ay talagang hindi na kailangan pa para sa isang karagdagang kategorya. + +Bukod dito, bilang moral na mga pilosopo, dapat nating unahin ang ating pagsusuri sa rasyonal na etika sa pamamagitan ng pagtutok sa mga pinakamahirap na paglabag. Malinaw, ang mga pinaka imoral na aksyon ay dapat ang marahas na pagpapatupad ng hindi makatarungang mga kagustuhan sa iba. Kung ang mga aksyon na katulad ng “pagnanakaw” o “pagpatay” ay tinukoy bilang UPB, ang pagsusuri sa gayong mga kahulugan ay dapat ang aming pinakamataas na priyoridad. + +Kaya dapat nating pagtuunan ang ating mga pagsisikap lalo na sa mas higit na kahusayan at maipatutupad na mga pagkilos. + +### Ang Kabutihan At ang Kabaligtaran nito + +Ang kabaligtaran ng “kabutihan” ay dapat “bisyo” – ang kabaligtaran ng “mabuti” ay dapat “masama.” kung ipanukala ko ang moral na tuntunin na, “huwag kang magnanakaw,” pagkatapos ay ang pagnanakaw ay dapat na masama, at ang *hindi* pagnanakaw ay dapat na mabuti. Hindi ito nangangahulugan na ang “pagpigil mula sa pagnanakaw“ ay ang kahulugan ng mabuti na kahusayan, syempre, dahil ang isang tao ay maaaring maging mamamatay-tao, ngunit hindi isang magnanakaw. Maaari naming isipin ito bilang isang “kailangan ngunit hindi sapat” na kinakailangan para sa kabutihan. + +Ang bawat mas mahusay na aksyon sa moral ay dapat na may likas na pagkilos – dahil kung hindi, kung gayon ay walang kakayahan para sa pagpili, walang posibilidad ng pag-iwas, at samakatuwid walang kapasidad para sa kabutihan at kasamaan. Kung ipanukala ko ang moral na tuntunin: “dapat mong salungatin ang grabidad,” kung gayon ang malinaw moralidad ay nagiging imposible, hindi maiiwasan ang imoralidad, at samakatuwid ang moral na tuntunin ay dapat na hindi wasto. + +Kung ipanukala ko ang moral na tuntunin: “hindi ka dapat pumunta sa San Francisco,” ito ay maaaring lohikal na binago bilang: “dapat kang pumunta kahit saan ngunit sa San Francisco.” sa ganitong paraan, ang moralidad na tuntunin “huwag kang magnakaw” ay maaaring pantay na iminungkahi sa positibong paraan – “igagalang mo ang mga karapatan sa pag-aari.” Dahil ang paggalang sa mga karapatan sa ari-arian ay isang kabutihan, ang paglabag sa mga karapatan sa ari-arian ay dapat maging isang bisyo. + +### Ano ang nawawala + +Ang napapabilang na lumiban mula sa listahan sa itaas ay mga tradisyunal na kabutihan tulad ng tapang, katapatan, integridad at iba pa – pati na rin ang kanilang mga kabaligtaran: katatakutan, kasinungalingan at katiwalian. + +Maaaring ang mga katangiang ito ay dapat mahulog sa kalagayan ng positibong pag-uugali aesthetically, tulad ng pagiging tama sa oras, ngunit ako para sa isa ay may labis na paggalang sa mga tradisyunal na kabutihan upang ilagay ang mga ito sa parehong kategorya bilang panlipunang detalye. Ang dahilan kung bakit hindi nila maaaring ilagay sa kategorya na higit na lalong kanais-nais ito ay, tulad ng nabanggit sa itaas, ang balangkas ng UPB ay tumutukoy lamang sa *pag-uugali*, hindi sa mga saloobin, kaisipan, estado ng pag-iisip at emosyon. Ang pang-agham na pamamaraan ay maaaring magproseso ng lohikal na panukalsa; hindi ito maaaring i-proseso ang “galit” o “pagkadismaya.” Ang mga estado ng pag-iisip ay hindi mahalaga, syempre – sa katunayan, ang nga ito ay mahalaga – ngunit hindi sila maaaring maging bahagi ng anumang layunin na sistema para sa pagsusuri ng mga etikal na panukala, dahil ang mga ito ay mahalagang pasakali – at samakatuwid unprovalble – pagiging ng estado. + +Kaya ang UPB ay maaari lamang makitungo sa mga bagay na maaaring totoong mapapatunayan tulad ng pagpatay, atake at iba pa. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch02_the_first_test_rape.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch02_the_first_test_rape.md new file mode 100644 index 000000000..bc394d332 --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch02_the_first_test_rape.md @@ -0,0 +1,155 @@ +## Ang Unang Pagsubok: Panggagahasa + +Kahit na ito ay isang hindi kasiya-siyang paksa upang talakayin, Ang panggagahasa ay walang alinlangan *Hind bababa sa* hindi siguradong aksyon na dapat isama ang anumang moral na teorya na dapat maglaman. Ang pag patay ay puwedeng maging komplekado sa pamamagitan ng pagtatanggol sa sarili: ang dahilan ng pagnanakaw ay problema sa kagutuman o "pagnanakaw ulit" - ngunit ang isa ay hindi maaaring manggahasa sa pagtatanggol sa sarili; ito ay sa pamamagitan ng mismong kahulugan sa pagsisimula ng pananalakay. + +Gamitin natin ang UPB balangkas para alamin ang lohikal ng hindi pagbabago ng etikal na panukala tungkol sa panggagahasa, hinggil sa mga pitong moral na kategorya. + +### Ang Mabuti + +Upang gumawa ng isang walang katotohanan na halimbawa, isipin nating na tayo ay magsusuri ng etikal na teyorya na nagpapahayag na ang panggagahasa ay isang mabuting asal. + +Malinaw, na kung ipapahayag ko na ang "X" ay "mabuti." pagkatapos ang kabaliktaran ng "X" ay dapat na maging masama. Kung *hindi panggagahasa* ay mabuti, kung gayon ang *panggagahasa* ay masama. Sa Kabaliktaran, kung ang *panggagahasa* ay mabuti, kung gayon * ang hindi panggagahasa* ay dapat maging masama. + +Ang panggagahasa ng sinuman ay isang positibong gawain na dapat maumpisan, magawa, at matapos. Kung ang "panggagahasa" ay isang moral na mabuti, gayon ang "hindi pangagahasa" ay dapat maging moral na masama - kaya ito ay imposible para sa dalawang lalaki na nasa isang kwarto na *parehong maging moral at kasabay nito*, dahil isa sa kanila ay maaaging manggahasa at bigyan ng pagkakataon - at siya ay maaaring maging mangagahasa kung ang isang lalaki ay magiging biktima niya. + +Na kung saan pinapahintulutan ang kabutihan na hindi maging masama. "Kalayaan," halimbawa, ay isang pangunang kailangan para sa kabanalan - sa kawalan ng kalayaan, hindi tayo magiging marangal - sa gayon "ang kalayaan" ay hindi maaaring maging masama, dahil ito ay isang *kinakailangan* para sa kabutihan. + +Kung ito ay moralidad na mabuti na maging manggagahasa, at ang isa tao ay maaari maging manggagahasa sa pamamagitan ng sekswal na pagtatangka sa isang biktima, sa gayon malinaw na ang biktima ay dapat maging moral na mabuti sa pamamagitan ng paglaban sa sekswal na pagtatangka - dahil kung hindi siya lalaban, ang kahulugan nito ay hindi panggagahasa, at samakatwid ay hindi marangal. Sa madaling salita, *ang pag-aatake* ay marangal sa pamamagitan ng kahulugan * ay nagbibigay daan sa* kabanalan. Kaya kami ay may isang hindi malulutas ang kabalintunaan, na kung saan ang biktima ay dapat atakihin ang kabutihan upang paganahin ang kabanalan - dapat niyang labanan ang sekswal na pagtatangka upang paganahin ang "kabanalan" ng isang manggagahasa. Gayon ay hindi lamang ang biktima ng panggagahasa *ay hindi* magiging marangal, ngunit kaylangan niya na labanan at atakihin ang "kabanalan" upang payagan ang mga ito. + +Hindi malulutas lohikal ang problema gayon ang bunga mula sa panukala: "ang panggagahasa ay isang moral" Tandaan, tayo ay nagkasundo na ang rasyunal na teyorya ay hindi magpapanukala ng kabaliktaran na pahayag para sa katulad na sitwasyon. Ang lahat ng ibang bagay ay magkapantay, ang isang bato ay hindi puwedeng mahulog pataas at pababa at sa parehong oras, at ang wastong teyorya ay hindi masasabi na ang isang bato ay mahuhulog pataas, habang ang isang bato ay mahuhulog pababa. + +Sa katulad na paraan, ang dalawang lalaki sa loob ng isang kwarto ay dapat isaalang-alang para maging isang sitwasyon. Kung ang isa sa kanila ay magiging mabuti, dahil ang ibig sabihin ng kabutihan ay panggagahasa, at ang isa lamang sa kanila ay manggahasa sa anumang oras, gayon ay mayroong tayong isang lohikal na pagsasalungat na hindi malulutas. + +Gayundin, kung tayo ay maalala na ang makamundong kanais nais na pag-uugali ay dapat maging hindi depende sa oras, sa gayon tayo din ay harapin ang isang lohikal na problema na, kahit gaano man siya pisikal na maligalig, at sa ilang punto ang manggagahasa ay hindi magagahasa kahit kailan, dahil siya ay pisikal na hindi tatayo. Sa puntong ito, ang kanyang kakayahan na maisagawa ang "mabuting aksyon" ay magiging imposible. Dahil "maiiwasan" ay ang susing krayterya para sa moralidad, ngunit siya ay pisikal na hindi magiging mabuti - sa madaling salita, siya ay hindi kayang iwasan maging masama - pagkatapos ay hindi siya magiging responsable para sa hindi panggagahasa sa ibang lalaki. + +Kung ang isang lalaki na lumalambitin sa isang puno na nasa bangin pumunta dahil siya ay kulang sa lakas upang ipagpatuloy ang pagkapit dito, hindi natin masasabi na ito ay isang pagpapakamatay, dahil ang pagpili na nakabitin ay hindi na niya makukuha. Kung siya ay pupunta kahit na meron siyang lakas upang ipagpatuloy ang pagkapit, ang kaso ay hindi ito magiging masyadong malinaw. + +#### Ang pagsubok ng pagkawala ng malay + +Sa magaling, ito ay mahirap na isipin na ang kahit anong teyoryang nasabing imoralidad sa isang tao na walang malay ay maaaring maging wasto. Ang anumang etikal na teyorya na sumisira sa positibong aksyon ay paguugaling ktanggap-tanggap na harapin ang mga hamon ng "pagsubok ng pagkawalang malay" Kung sasabihin ko na ang pagbibigay ng kawanggawa ay isang ganap na moral, ibig sabihin na malinaw na hindi pagbibigay ng kawanggawa ay magiging imoral. Gayunman, ang isang lalaki na walang malay ay malinaw na hindi kayang magbigay ng kawanggawa, at sa gayon, sa aking teyorya, ay maiuuri bilang imoral. Gayundin, ang isang lalaki na natutulog, o walang pera upang ibigay - o ang isang lalaki na kasalukuyang *nakakatanggap*ng kawanggawa - lahat ay maaaring maging imoral. + +Ito ay isa pang sentral na problema sa anumang teyorya na sumisira sa isang positibong aksyon katulad ng sa "panggagahasa" nilang moral. Sa anumang punto naibigay na oras, mayroong kahit anong bilangt ng tao na kung sino ang hindi kayang magsagawa ng gayong positibong mga aksyon, na kung saan dapat siyang maparusahan bilang isang masam, kahit na sila ay walang kakayahan na maging "mabuti." Gayunpaman, kung ito ay posible na maiwasan maging "masama," kung sa gayon ay malinaw na masama bilang konsepto na walang kabuluhan. Sa halimbawa sa itaas ng isang bato na nahuhulog pababa sa isang burol, ang bato ay hindi "masam" para sa pagtama sa iyong sasakyan, dahil ito ay walang kakayahan na maiwasan ang pagbaba nito. Kung ang pagpreno ng isang lalaki ay hindi gumana kaagad pagkatapos ng kanilang serbisyo, pagkatapos ito ay hindi niya responsibilidad na hindi makapunta upang tumigil. Kung siya ay hindi kailanman nagkaroon ng pagkakataon mapayos ang kanyang preno sa loob ng sampung taon, pagkatapos ang kanyang kapabayaan ay pansamantalang dahilan ng kayang patuloy na sandali, at maaari siyang sisihin. + +Sa ganitong paraan, ang konsepto ng "maiiwasan" ay mapapanatili ang gamit nito. Ang isang tao na walang malay ay walng kakayanan na maiwasan humiga sa kanyang higaan, dahil siya ay nasa estado ng pagkawala ng malay. Dahil siya ay hindi maiiwasan ang kanyang mga aksyon - o ang hindi pagkilos sa kasong ito - ang kanyang kawalang kilos ay hindi magiging imoral. + +Sa puntong ito, ang pagtutol ay medyo makatwiran na maaaring sabihin na kung ang isang lalaki na nasa isang pagkawala ng malay ay hindi magiging imoral, sa gayon siya ay hindi din magiging imoral. Gayunman, kasasabi lang natin kanina na ang kabaliktaran ng isang imoral na aksyon ay dapat hindi magiging moral. Kung minumungkahi natin ang moral na patakaran, "ikaw ay hindi dapat manggahasa," sa gayon maaari nating tawagin na ang isang taong walang malay * ay moral*, dahil hindi niya ginahasa? + +#### Kakayahan + +Ang konsepto ng "pagiiwas" ay gumagana sa isang positibo katulad ng sa isang negatibo. Kung mawawala ko ang aking ari sa ilang malungkot na aksidente, ako ba ay may moral para sa pagpipigil sa panggagahasa? Ito ay mukhang mahirap na makipagtalo na kaya kong gawin, dahil kahit ang panggahasa sa ari ay imposible sa akin. Gayundin, maaari nating tawagan ang isang tao na "mapagbigay" kung siya ay kayang magbigay ng isang daang dolyar sa isang pulubi - gayunman, tayo ay walang dudang baguhin ang ating pagtatantiya kung ito ay lalabas na siya ay nagbigay ng kanyang pera habang naglalakad ng tulog, at lubos na pinagsisihan ang kanayng ginawa habang naglalakad. + +Kaya masasabi nating makatwiran na kung saan ang pagpipilian ay wala, o hindi naaangkop, ang moralidad ay ay wala din, o hindi naaangkop. Ang taong nasa isang kawalan ng malay, habang ang kanyang mga aksyon ay hindi itinuturing na masama, o maituturing nila na mabuti. Siya ay naandon sa estadong walang pagpipilian, katulad ng isang sanggol, o isang hayop - gayon siya ay magiging malayang makatwiran mula sa mga moral na patakaran, dahil mayroong itong isang pisikal na estado na talagang nagpapaiba sa kanya sa isang tao na kayang pumili, na kung saaan ay katanggap-tanggap sa ilalalim ng UPB. + +Sa nasasaisip, ipagpatuloy natin ang ating pagsusuri sa panggagahasa. + +### Aesthetically Positibo + +Ang Aesthetically positibong Aksyon (APAs) ay mga makamundong kanais-nais, ngunit hindi maaaring ipatupad sa pamamagitan ng karahasan, dahil ito ay aesthetically na negatibong mga kilos na hindi masisimulan ang paggamit ng puwersa. Gaya ng tinatalakay natin sa itaas, kung ako ay mahuhuli sa ating pagkikita, ako ay hindi nagsisimula ng paggamit ng puwersa laban sayo, at hindi ko tinanggal sa iyo ang iyong kakayahan na mamili, o iwasan ang sitwasyon. + +Kung sasabihin natin na ang APAs ay maaaring maipatupad sa pamamagitan ng karahasan, sa gayon ay sinasabi natin na ang pagsisimula ng karahasan ay mabuting moral. + +Kung tayo ay magmumungkahi ng isang moral na patakaran na pasisimulan ng karahasan ay masasabing mabuting moral, sa gayon ang patakaaran ay haharapin ang lahat ng kaparehong lohikal na hindi posibilidad katulad ng sa patakaran na ang "panggagahasa ay mabuting moral." + +Ang dalawang lalaki na nasa isang kwarto ay hindi maaaring parehong maging mabuting moral sa parehas na pagkakataon, dahil ang isa sa kanila ay dapat magsimula ng karahasan laban sa isa pa, at ang isa ay dapat pigilan ito - dahil kung hindi niya ito pipigilan, ang kahulugan nito ay hindi karahasan, katulad sa kaso ng isang siruhano na natalakay natin sa itaas. Gayon ang kabutihan ay maaari lamang magamit sa pamamagitan ng pagpigil sa kabutihan, ang dalawang tao na nasa parehong sitwasyon ay maaari maging parehong moral, at kung anu-ano pa - lahat ng ito ay mga paglabag sa UPB. + +Gayon ay alam natin na ang panggagahasa ay hindi maaaring maging APA. + +Hindi natin makukumpirma ito sa pamamagitan ng pagsusuri ng mga dahilan kung bakit "ang laging nasa oras" *ay* isang APA. + +Una sa lahat, nang katutubong naiintindihan natin na ito ay higit sa pagtanggi sa isang kaibigan para sa palaging huli kaysa sa ito ay pagtanggi sa isang kaibigan para sa hindi paggusto sa sorbetes. + +Bakit kaya ganon? + +Muli, ang UPB balangkas ay dumating upang iligtas. + +Ang APA ay isang * hindi mapilit na patakaran na maaaring rasyunal na mailapat sa parehong partido ng sabay-sabay*. + +Halimbawa, kung ang aking APA ay: "magiging laging nasa oras," sa gayon ito ay maaaring maging makabundong pamantayan na maaaring lubos na maiiwasan. Hindi ko maaaring puwersahing ipilit itong APA sa iyo dahil hindi mo kailangan maging kaibigan ko, hindi mo kailangan na laging maging tama sa oras, hindi mo kinakailangan na respetuhin at sundin ang aking kagustuhan sa lahat ng paraan o kahit ano pa.[^1] + +Kung ang "pagiging nasa oras" ay isang APA, sa gayon ito ay posible para sa dalawang tao na makuha ito ng sabay - kung pareho sila na nasa oras. + +Sa panggagahasa, katulad ng nakita natin sa itaas, ito ay imposible para sa dalawang tao na magsagawa nito sa parehong oras. ang isa ay dapat maging manggagahasa, at ang isa ay laging isang biktima. + +Sa kabilang banda, kung sasabihin kong "ang paggusto sa Jazz" ay isang APA, sa gayon ay ako ay magmamadaling pumunta sa lohikal na imposible. Tandaaan, ang APA ay hindi mapilit na patakaran na maaaring rasyunal na ipatupad sa parehong partido ng sabay - ang tamang pagbabalangkas para sa "paggusto sa jazz" ay: subhektibong mga kagustuhan ay makamundong kanais-nais." + +Hindi lamang ito isang ranggong pagsasalungat pagdating sa palaugnayan, ngunit ito rin ay madaliang pagkabigo ng pagsubok ng UPB. Kung mas gusto ko ang jazz sa lahat ng ibang anyo ng musika, ngunit mas gusto mo ang klasikal na musika sa lahat ng uri nito, at kung ang pansariling kagustuhan ay makamundong kanais-nais, sa gayon dapat gustuhin mo ang jazz dahil gusto ko ito, at dapat gustuhin ko ang klasikal dahil gusto mo ito. Ito, siyempre, ay imposible, dahil ito ay kinakailangan na tayong dalawa ay *sabay na gustuhin ang jazz at klasikal sa anumang uri ng musika*. Kailangan mong lumipat ng kagustuhan sa jazz, dahil ito ay aking gusto - ngunit sa parehong pagkakataon kailangang ko din ilipat ang aking kagustuhan sa klasikal, dahil ito ang iyong gusto. Ito ay katulad ng pagsasabi na ikaw ay dapat magtapon at sumalo ng parehong baseball sa parehong eksaktong panahon - isang lohikal at pisikal na imposible. + +Dahil sa ang APAs ay hindi ipinapatupad sa pamamagitan ng karahasan - hindi mo puwedeng barilin ang isang tao sa pagiging huli - pagkatapos ang panggagahasa * ay hindi* maaaring maging APA, dahil ang kahulugan panggagahasa ay isang sekwal na atake na ipapatupad sa pamamagitan ng karahasan. + +Sa gayon ang panggagahasa ay hindi maaaring mahulog sa kategorya ng APAs. + +### Positibong Pansarili + +Marahil na panggagahasa ay katulad lang sa pansariling kagustuhan.[^2] + +Ang tanong na lumalabas: maaari ba ang pag-uuri ng panggagahasa ay isa lamang pansariling kagustuhan na magtanggol sa lohikal na pagsisiyasat? + +Kung tayo ay magpapanukala ng isang moral na patakaran: "ang pansariling kagustuhan ay dapat maging pagpataw ng marahas sa ibang tao," paano nito maitatanggol sa balangkas ng UPB?[^3] + +Ang pasariling kagustuhan ay hindi magiging makatarungang pagpataw sa ibang tao, dahil ito ay lilikha ng isang hindi malulutas na lohikal na kabalintunaan. + +Kung sasabihin ko na ang pagkagusto sa bandang Reyna sa lahat ng ibang makamundong kanais-nais na asal, sa anong basehan ko mabibigyang katwiran ang aking pahayag? Sa pamamagitan ng pagsasabi na ang lahat ng pansariling kagustuhan ang dapat ipataw sa ibang tao. Gayunman, kung ang aking sariling kagustuhan ay maaaring magpataw sa iyo at iyong kalooban, gayon sa pamamagitan ng kahulugan ng UPB, ang iyong sariling kagustuhan ay maaari ring magpataw sa *akin* at sa aking kalooban. Kaya hindi kami parehong magiging moral sa parehong pagkakataon, dahil ang kinakailangan ay pareho naming gustuhin ang aming mga banda habang sa parehong pagkakataon ay isuko ang aming kagustuhan doon sa ginustong banda ng bawat isa. Sa madaling salita, ako ay dapat sabay na magisip na ang Reyna ay ang pinaka mahusay na banda, at ang Pulis ay pinakamahusay na banda. Ito ay lohikal na imposible, na kung saan ang sentral na dahilan kung bakit ang pansariling kagustuhan ay hindi maaaring maging makamundong ipatupad. + +Kaya kung ang panggagahasa ay maituturing na isa lamang pansariling kagustuhan, sa gayon ito ay hindi maaaring lohikal na ipatupad sa kahit kaninuman. Muli, ang pagiisip sa dalawang lalaki na nasa kwarto, ito ay mangangailangan sa parehong lalaki na gustuhing gahasain ang isat-isa, ngunit manatiling lubos na hindi ipatupad ang desisyon, na kung saan ay hindi ilohikal, ngunit mabuting ganap na hindi praktikal. + +Panghuli, dahil ang pansariling kagustuhan ay hindi maaaring ipatupad sa bawat isa, ngut ang panggagahasa ay nangangahulugan ng pagpapatupad ng isang "kagustuhan" sa iba, ang panggagahasa ay hindi maaaring mapaloob sa moral na kategorya ng mga pansariling kagustuhan. + +### Walang kinikilingang moral + +Gaya ng pagtatalakay sa itaas, ang panggagahasa ay hindi maaaring maging aksyon ng walang kinikilingan na moral, dahil ito ay isang kagustuhan na ipinapatupad sa iba. + +### Negatibong Pansarili + +Marahil ang panggagahasa ay isang *negatibong pansarili* kilos, ang kabaliktaran ng bilang tatlo. Isang halimbawa ay, ang isang kriminal sa kasalukuyan ay maituturing na makuha ang isang negatibong pansariling kilos (PNA). + +Ang Personal na negatibong askyon (PNAs) sa pamamagitan ng kahulugan ay hindi maaaring ipatupad sa iba. Sa gayon ang isang tao na nagahasa ay maaaring maging mali sa "pagpapahirap" sa kanyang kagustuhan para sa *hindi panggagahasa* ng kanyang manggagahasa, sa lahat ng anyo ng pagtatanggol sa sarili. Sa ganitong paraan, ang paninimula ng karahasan - ay ang pagpapatupad ng pansariling kagustuhan - ay isang *moral*, habang tinatanggol ang sarili - gaya ng pagpapatupad ng pansariling kagustuhan - ay imoral. Sa gayon magkakaroon tayo ng parehong kilos (ang pagpapatupad ng pansariling kagustuhan) ay nauuri sa parehong moral at imoral, na kung saan ay hindi matatanggol. + +### Aesthetical na negatibo + +Marahil ang panggagahasa ay isang aestetikal na *negatibo* kilos, katulad ng "pagiging huli" - ang pagtingin sa gilid ng bilang dalawa sa itaas. Gayunman, aestetikal na negatibong aksyon (ANAs) ay hindi lohikal na maaaring maging marahas na ipatupad * dahil sa kahulugan nito ay maiiwasan*. Dahil ako ay malayang makakapiling huminto sa pakikisama sa isang tao na patuloy na dumadating ng huli, hindi ko siya maaaring barilin sa pagiging huli. + +Gayunman, ang panggagahasa sa kahulugan ay maaaring maiwasan, dahil ito ay sekswal na atake na ipinapatupad sa pamamagitan ng karahasan.[^4] Gayon din, kung pinili ko na ihinto ang pagiging kaibigan sa taong makupad na nabanggit sa itaas, hindi niya ako maaaring pilitin na maging kaibigan niya sa pamamagitan ng pagbabanta sakin ng karahasan, dahil ito ay nakapaloob sa prinsipyo ng pansariling kagustuhan na maaaring ipilit sa iba, na kung saan tatakbo ng walang bunga laban sa aking kakayahan na ipatupad * ang aking* kagustuahn na ininto ang aming pagkakaibigan. Ang ganitong uri ng "Tarantinong moralidad" ay laging natatapos sa lahat ng tao na nasa estado ng piping paralisis, sa pagtutok ng baril sa bawat sa mukha ng bawat isa tulad ng isang nakapirming mga estatwa. + +Dahil naitatag na natin, na ang anumang makamundong kanais-nais na ugali ay dapat maging makamundo sa lahat ng tao sa lahat ng lugar at sa lahat ng pagkakataon - kung ang ANAs ay papahintulutan para ang karahasan ay mapatupad (i.e. kaya kong barilin ka sa pagiging huli) - sa gayon ang panggagahasa ay binibigyang kahulugan katulad ng sa isang ANA na kung saan ay maaaring maipatupad, pagkatapos nag biktima ng panggagahasa na kung saan nakikita ang panggagahasa na aestetikal na negatibong aksyon ay mayroong karapatan na barilin ang isang manggagahasa, na kung saan ay epektibong mapagtibay na ang prinsipyo ng pagtatanggol sa sarili, ngunit ang halaga ng katulad ng pagpapahintulot ng paglalaro sa baril ay nasa pagsasalungat ng, kung sasabihin ay, kawalang-galang. + +Kung sa gayon ang panggagahasa ay hindi maaaring maging ANA. + +Na kung saan naiiwan lamang… + +### Kasamaan + +Kung ang panggagahasa ay tinutukoy na masama, sa gayon ito ay dapat isali sa *pagsisimula* ng paggamit ng puwersa, kung saan ay malinaw na ginagawa ito. Gayundin, ang pagsasalungat: "ang panggagahasa ay masama," ay dumadaan sa "pagsusulit ng pagkawalan ng malay," sa abot nito ay imposible para sa isang tao na walang malay ang manggahasa ng isang tao. + +Sa pagdadagdag pa dito, kung ang panggagahasa ay masama, sa gayon * ang hindi* panggagahasa ay dapt maging mabuti - sa ganitong paraan, ang dalawang lalaki sa isang kwarto ay parehong maaaring maging moral sa parehong pagkakataon, sa pamamagitan lamang ng hindi panggagahasa sa bawat isa. + +Dahil ang pagiwas ay isa sa mga pangunahing pangkakaiba sa pagitan ng "hindi maganda" at "imoral," at ang panggagahasa ay malinaw na hindi maiiwasan na paguugali, ang ibig sabihin ng "panggagahasa ay masama" ay naaayon din sa pagkakaiba nito. + +Gayundin, dahil may mga pagkakataon na kung saan ito ay pisikal na imposible na gahasain ang isang tao - halimbawa, kapag ang pagtayo ay hindi makuha - ang kahulugan ng "panggagahasa bilang masama" malulutas ang problema ng mga tao na hindi sinasadya na imoral, na kung saan sa kahulugan ay imposible, dahil sa pamantayan ng pag-iwas. + +Ang manggagahasa ay maaaring bigyang-katwiran ng kanyang mga kilos sa pamamagitan ng pag-iwas sa panukala "ang panggagahasa ay masama," at sa halip ay pagpapalit ng ibang panukala na sumusuporta sa kanyang nais na manggahasa, katulad ng: "ito ay moral na kunin nag kasiyahan ng isang tao, anuman ang hindi nais ng iba." + +Itong panukala ay nabigo sa pinaka madaling pagsubok na lohikal ng UPB. Kung si Bob ay naniniwala na dapat niyang kunin ang kayang sariling kasiyahan sa pamamagitan ng panggagahasa kay Doug - sa anumang hindi kasiyahan ni Doug - gayon si Bob ay hindi rasyunal na mapapataas ang kanyang kagustuhan sa isang UPB. + +Kung ang lahat ng tao ay dapat kumuha ng kanyang sariling kasiyahan sa anuman ang kanilang biktima *hindi*kasiyahan, sa gayon si Bob ay walang karapatan na gahasain si Doug, kahit na si Bob ay *gustong* gahasain si Doug, Si Doug ay tiyak na *hindi*gusto na magahasa. Kung ang lahat ng tao ay kukunin ang kanilang kasiyahan kahit na sa hindi kasiyahan ng iba, kung gayon ay walang rasyunal na dahilan kung bakit ang kagustuhan ni Bob ay ang magahasa si Doug ay dapat mauna sa kagustuhan ni Doug na hindi magahasa sa anumang hindi kasiya-siya na pagtanggi na magahasa na magiging dahilan ni Bob. + +Kaya naman masasabi ni Doug kay Bob: "ito ay moral na mabuti para sa akin na gahasain ka, dahil ito ay pansariling kagustuhan na maaaring maging marahas na pagpapatupad." Si Bob, ay syempre, sasagot na: "sa gayon ito ay moral na mabuti para sa akin na marahas na tumanggi sa iyong atake, dahil ang aking pansariling kagustuhan ay ang hindi magahasa na sa gayon din ay marahas na pagpapatupad." + +Siyempre pa, ilan sa manggagahasa ay pilosopo, ngunit tulad ng aming nabanggit sa itaas, ang pangunahing panganib sa tao ay hindi ang indibidwal na kriminal, ngunit ang rasyunal at mapagsamantalang moral na mga teyorya. Halimbawa, ang pagkakabilanggo ay hindi maiiwasang makatwiraan sa pamamagitan ng pag-apela sa isang moral na teyorya - ang ang pagkakabilanggo ay magdudulot ng malayo sa maraming tao na magahasa kaysa sa pribadong kriminal na hindi pinapangarap. Kung ang moral na teorya ay masasabi na ang pagkakabilnggo ay mali, sa gayon *ang pagtatama* nitong moral na teyorya ay dapat sa pamamagitan ng mataas na pagmamalasakit ng kahit sinumang nagnanais na mabawasan ang pagkalat ng panggagahasa. + +Sa gayon ito ay tila na ang lohikal na posibilidad para sa panggagahasa ay ang *hindi* panggagahasa ay isang makamundong kanais-nais na pag-uugali - o ang panggagahasa ay isang makamundong pinagbabawal na pag-uugali. + +### Whew! + +Ang katunayan na ang UPB na balangkas ay may lohikal at epektibong napatunayan na ang moral na panukala na ang panggagahasa ay masama - hindi "mabuti," o "aestetikal na kanais-nais," o "pansariling kagustuhan" o "walang kinikilingan na moral" - ay isang magandang palatandaan. Hindi nito pinapatunayan nang higit sa isang anino ng pagdududa na ang UPB ay lohikal na pagpapatunay ang lahat "karaniwang kahulugan" ng moral na panukala, ngunit ang unang sagabal ay naipasa, at ang dapat makapagbigay sa atin ng magandang dahilang upang magdiwang. Kung ako ay isang pisisista na nagpapanukala sa Pinag-isang larangan ng teyorya, at ang aplikasyon ng aking teyorya ay tama na nahulaan kung saan paroroon ang baseball, maari kong sabihin na ako ay lubos nalulugod. + +Ang teyorya ni Einstein ang kapamanggitan na nahulaan na ang liwanag ay kayang mabali sa paligid ng isang balon ng grabidad - kung kailan ito ay unang nakumpirma, ito ay hindi pinpatunayan ang kanyang teyorya na lagpas sa isang anino ng isang pagdududa, ngunit ito ay napatunayan na ang teyorya ay *maaaring* maging tama, na kung saan magiging mahusay na pagtalon pasulong. Ang unang pagpapatunay ay lagi ang pinaka mahirap, dahil madali nitong makuha ang mga bagay na mali, at ang pagkakamali ay laging hindi mabilang na katumpakan. + +Ang UPB na balangkas ay tamang napapatunayan na ang ating moral na saligan na ang panggagahasa ay masama. Ito ay isang pangangailangan - ngunit hindi sapat - pamantayan para sa mga katibayan, at ang lubos na suporta sa karagdagan na imbestigasyon. Sa gayon, tayo ay magpatuloy… + +[^1]: Ito ay sobrang iba sa iang pisikal na pagtangka, dahil sinisira nito ang iyong kakayahan para sa malayang pagpili. + +[^2]: Hindi nito masasabi ang ang panggagahasa ay hindi kasama ang kagustuhan, dahil ang panggagahasa ay isang pag-uugali at, gaya ang ating natalakay sa itaas, ang lahat ng pag-uugali ay kasama ang kagustuhan. + +[^3]: Pansinin na hindi ko iminumungkahi na ang "pansariling mga kagustuhan * ay maaaring* maging marahas na ipataw sa ibang tao, dahil ito ay isang paglabag sa UPB, na kung saan nagsasabi na ang moral na patakaran ay dapat maging ganap at makamundo - kung sila ay hindi, sila ay mapapasailalim sa APA na teyorya, at hindi maaaring ipataw sa iba. + +[^4]: Maaari nating mapigilan ang sitwasyon na kung saan napapataas ang pagkagusto sa panggagahasa, ngunit hindi natin maiiwasan ang paglaki ng panggagahasa. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch03_the_second_test_murder.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch03_the_second_test_murder.md new file mode 100644 index 000000000..76f6da236 --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch03_the_second_test_murder.md @@ -0,0 +1,39 @@ +## Ang pangalawang pagsubok: Pagpatay + +Ngayon ay subukan natin ang UPB na balangkas laban sa moral na panukala tungkol sa *pagpatay*, na kung saan dito ay tinutukoy bilang sadyang pagpatay at may paghahanda, hindi sa pagtatanggol sa sarili. + +Dahil maraming oras ang ginugugol namin sa pagsusuri ng mga tanong ng panggagahasa - at dahil marami ang parehong pagtatalo ay angkop dito - ang pagsusuring ito ay maaaring maging mas mapaiksi. + +Bumalik tayo sa ating dalawang moral na mga daga na nakaupo sa loob ng isang silid - tatawagin natin silang Bob at Doug. + +Kung ang pagpatay ay moral na mabuti, sa gayaon ay malinaw na *ang pagpipigil* mula sa pagpatay ay imoral. Sa gayon ang tanging pagkakataon na si Bob at Doug ay magkakaroon ng mabilis na moral na kung saan ay magkasabay nilang papatayin ang isat-isa. Sa pisikal, ito ay imposible syempre - kung kapwa silang tatayo at mahigpit na hahawakan ang leeg ng bawat isa, hindi sila susuko hanggang sumabog sa parehas na sandali. Kung si Bob ay mamamatay, ang kanyang pagkakahawak sa leeg ni Doug ay luluwag, kaya hahatulan si Doug sa katayuan ng *pagiging imoral* hanggang sa oras na makakahanap siya ng bagong biktima. Dahil si Bob ang unang namatay, at sa ganyon ay hindi na maipagpapatuloy ang pagpatay kay Doug - Ang kamatayan ni Bob ay magbibigay sa kanya ng mas imoral kaysa sa pagpatay ni Doug. + +Magaling, lubos nating makikilala ang pagkabaliw ng panukalang moralidad na ang pagpatay ay mabuti. Lohikal, alam natin na ang panukala ay mali dahil kung ito ay totoo, ito ay imposible para sa dalawang lalaki sa loob ng isang silid na kapwa maging moral sa parehong pagkakataon. Ang moralidad, katulad ng kalusugan, ay hindi maituturing na "snapsiyat" ngunit dapat maging isang proseso, o isang serye. Ang UPB na balangkas ay kinukumpirma na si Bob ay hindi magiging "masama *habang* siya ay nakikipagbunuan kay Doug, at pagkatapos ay makuha ang pinakamataas ng moral na kabanalan sa sandali na patayin niya si Doug - at pagkatapos ay bumalik agad sa estado ng kasamaan. Ang moral na panukala ay dapat maging makamundo, at walang kinalaman sa oras at lugar. Ang panukala na ang pagpatay ay nabigong moral itong kinakailangan sa bawat antas, at kaya hindi ito magiging wasto. + +Kung ang pagpatay ay moral na mabuti, sa gayon ito ay din ay magiging kaso na ang isang tao na hindi makaalis sa disyerto ay magiging moral na masama hanggang sa siya ay nabubuhay doon, dahil wala siyang biktima na mapapatay. Ang taong walang malay ay maaari ring maging masama, tulad ng isang natutulog na tao, o isang tao na nasa operasyong lamesa. Ang taong nagpapahirap ay maaaring maging masamang tao habang siya ay nagpapatuloy na magpahirap - ngunit pagkatapos maaari siyang maging mabuting tao sa oras na ang kanyang biktima ay mamatay sa kanyang kamay. + +Gayon ay maaari nating makita na ang panukala na ang "pagpatay ay mabuti" ay hindi lamang talagang kakaiba, ngunit gayundin na lohikal na imposible. + +Ang iba pang pagtutol sa nailapat na panukala ay "ang panggagahasa ay mabuti" ay angkop din dito. Ang pagpatay ay hindi magiging moral na walang kinikilingan, dahil ang moral na walang kinikilingan na panghuhusga o mga kilos ay hindi maaring puwersahin ipataw sa iba, at ang pagpatay sa pamamagitan ng kahulugan ay puwersahing pagpataw sa iba pa. + +Mayroon ding isang saligan na pagsasalungat ang kasama sa kahit anumang makamundong pagbibigay-katwiran para sa kilos na pagpatay, tulad ng nandon ang kilos ng panggagahasa. Kung si Bob ay sisikaping masakal si Doug, ngunit lumaban si Doug, paano magiging rasyunal na may katwiran si Bob sa kanyang mga kilos ayon sa UPB? + +Sa gayon, maaari niyang sabihin ang bagay na katulad ng: "ang buhay ng isang tao ay maaaring alisin kahit anong oras mong gustuhin" - ngunit syempre, dahil ang UPB ay ang tanging wastong pagsubok ng moral na mga panukala, ang mga ito ang nagbibigay katwiran kay Doug upang patayin si Bob na katulad ng pagpatay ni Bob kay Doug. Sa gayon si Bob ay maaari lamang makatwirang sakalin si Doug kung si Doug ay hindi lalaban sa anumang paraan - ngunit siyempre kung si Doug ay hindi lalaban, pagkatapos ay maaari ba itong maituring na pagpatay? + +Sabihin na natin na si Bob ay aayusin ang kanyang lugar na sasabihing: "hindi ko kayang bumaril ng isang tao habang ito ay natutulog sa kahit anong oras ko gusto." Ang problema dito ay hindi lamang ang pagtulog na kung saan ang magiging besahan ni Bob sa kanyang makamundong lagay, ngunit pati rin ang lohikal na imposible ng pagbabaliktad ng moral na panukala batay sa pagkakaiba-iba sa estado ng pagtulog at pagising. Bayolohikal na pagsasalita, ang taong hindi magiging *kabaligtaran* ng isang tao habang siya ay natutulog, ang anumang higit pa sa grabidad ay binabaliktad kapag siya ay kumukurap. + +Dahil ang isang tao ay nanatiling isang tao kapag siya ay nakakatulog, hindi ito magiging kaso na ang kabaligtaran ng moral na patakaran ay angkop sa kanya sa ganitong estado. Sa gayon sa pagsasabi na ito ay imoral na pumatay ng isang tao kapag siya ay gising, ngunit ito ay moral na pumatay ng isang tao habang siya ay natutulog, ito ay gagawa ng isang lohikal na pagsasalungat na hindi sumusuporta sa pamamagitan ng kahit anong obhektibong bayolohikal na katotohanan. Ang isang pisisis ay maaaring sabihin na ang batong nalalaglag pababa, ngunit ang hangin ng lobo ay umaakyat pataas, ngunit ito ay dahil sa bato at hangin ng lobo na mayroong pangunahing pagkakaiba ng katangian. Masasabing walang hindi mapagkakatiwalaan na pisisis na nagsasabi na ang isang batong bumabagsak pababa, ngunit ang isa pang bato na halos katulad ng katangian ay bumabagsak pataas. Ang kaparehong katotohanan para sa moral na teyorya - walang hindi mapagkakatiwalaan na pilosopo ang makapagsasabi na ang moralidad ay kabaligtaran ng kanyang sarili kapag ang isang tao ay natutulog, dahil ang katangian ng isang tao ay hindi pangunahing nababago habang siya ay nakakaidlip. + +Sa ganitong paraan, kung hindi kami makatarungang barilin ang isang tao habang siya ay gising, hindi rin natin maaaring barilin siya habang siya ay natutulog, dahil siya parin ay isang tao. + +Sa gayon, dahil ang pahayag na ito "kaya kong barilin ang isang tao sa kanyang pagtulog sa anumang oras kong gustuhin" ay hindi magiging wasto ayon sa UPB, ito ay hindi magiging tunay na moral na panukala. + +Dito muli natin makikita na ang UPB na balangkas ay hinahawakan ang katotohanan sa tuntunin ng pagpatay. Ang posibilidad lamang na wastong moral na teyorya ayon sa pagpatay ay masama, o makamundong pinagbabawal. + +Maaari nating gamitin ang parehong paraan sa mga tanong ng pag atake, ngunit ang pagtatalo ay magiging kapareho sa mga tao na nagahasa at napatay, kaya para sa kapakanan ng pagkakaiba, tayo ay magpatuloy. + +Ngayon tayo ay pumunta sa mga tanong ng pagnanakaw. Kung ang balangkas na ito ay hinahawakan ang katotohanan din, sa gayon ay natamaan natin ang perpektong tripekta ng ating makalikasang pag-unawa sa moral, at makita ang rasyunal na kumpirmasyon para sa ating pinaniniwalaan. Natuklasan namin na ang matematika na nagpapaliwanag kung paano namin masasalo ang isang bola, at iyan ay kinakailangang magsimula. + +### Pagtatanggol sa sarili? + +Binaluktot namin ang mga isyu sa pagtanggol sa sarili patungkol sa pagpatay, bagaman ito ay hindi kinakailangan upang suriin ito sa kaso ng panggagahasa. Ito ay hindi dahil sa mga isyu ng pagtanggol sa sarili ay alinman sa sariling patunay o hindi komplikado, kundi dahil sa mga komplikasyon na umiiral na maaaring harapin kasama ng mas komprehensibo pagkatapos nating tignan ang tanong ng pagnanakaw. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch04_the_third_test_theft.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch04_the_third_test_theft.md new file mode 100644 index 000000000..ba774ca3e --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch04_the_third_test_theft.md @@ -0,0 +1,119 @@ +## Ang Ikatlong Pagsubok: Pagnanakaw + +Kakailanganin nating gumugol ng kaunting oras sa pagnanakaw, dahil hindi ito maiiwas sa larawan ng tanong ng mga karapatan sa pag-aari, na lubhang nakapagtatalo sa ilan. + +Mayroong maraming mga paraan ng paglapit sa tanong ng mga karapatan sa ari-arian, mula sa “homesteading” sa mga legal na pagbibigay-kahulugan sa mga praktikal na pagsasaalang-alang. Hindi ko matutugunan ang isa sa mga dito, dahil ang tanong ng mga karapatan sa ari-arian ay dapat mahulog sa balangkas ng UPB, kung ang UPB ay tumayo bilang isang makatwirang pamamaraan para sa pagsusuri ng mga panukalang moral. + +Malinaw, na ang moral na panukala sa mga karapatan sa ari-arian ay ito: alinman sa mga tao ay may karapatan sa pagmamay-ari ng ari-arian, o hindi ginagawa. + +Ngayon ang unang “ari-arian” na kailangan gawin ay ang katawan. “Pagmamay-ari” dapat una at pinapanguna ang pagkontrol sa sariling katawan, dahil kung ang kontrol na ito ay hindi umiiral, o hindi itinuturing na wasto, ang buong tanong ng moralidad – pabayaan ang pag-aari – ay lumabas sa bintana. + +Ang UPB ay isang balangkas para sa pagsusuri ng mga panukalang moral, o mga argumento tungkol sa pangkatahatang mas mainam na pag-uugali para sa lahat ng sangkatauhan. Una at pangunahin, ang isang tao ay dapat na reponsable para sakanyang sariling mga aksyon kung sila ay hinuhusgahan sa kagandahang-asal, dahil tulad ng aming pinagtatalunan sa itaas, ang kakayahang pumili ng mga aksyon ay mahalaga sa anumang pagsusuri ng etika. + +Kung ang isang tao ay walang kontrol sa kanyang katawan, pagkatapos ay malinaw na walang reponsibilidad para sa kanyang mga aksyon – ang mga ito ay hindi katunayan sa “kanyang” mga aksyon, kundi sa mga aksyon ng kanyang katawan. Ngayon, walang sinuman ang makatwiran na magtaltalan na kung ang isang lalaki ay manakal ng isa pang lalaki, ito ay ang mga nakamamatay na mga daliri na dapat ilagay sa pagsubok at parusahan. Maliwanag, ang katawan ay hindi lubos na makontrol ang sarili nito, ngunit dapat ay sa ilang antas sa ilalim ng direksyon ng may malay na isip. + +Ang ibig sabihin nito ay ang isang tao ay may pananagutan sa mga pagkilos ng kanyang katawan, at sa gayon siya ay may pananagutan para sa *epekto* ng mga pagkilos na iyon. Ang isang tao ay may pananagutan kung saan niya inilalagay ang kanyang titi, na kung paano natin malalaman na maaaring natin siyang hatulan dahil sa pang-gagahasa ng isang tao. Siya ay “nagmamay-ari” sa mga pagkilos ng kanyang katawan bilang tiyak na nagmamay-ari siya ng kanyang katawan. Upang sabihin na ang isang tao ay may pananagutan sa kanyang katawan ngunit hindi ang mga epekto ng kanyang katawan ay upang magtaltalan na ang isang tao ay may pananagutan sa pagpuntirya at paghahagis ng kutsilyo, ngunit hindi para sa kung saan ito makarating. + +Gayundin, ang pagtatalo na ang isang tao ay hindi mananagut para sa epekto ng kanyang katawan ay isang pahayag na nagpapahayag ng sarili, na katulad ng mga nasusuri natin sa itaas. Kung sasabihin ko sa iyo: “Ang mga lalaki ay hindi mananagot sa mga pag kilos ng kanilang mga katawan,” magiging napakaganda para sa iyo na tanungin mo ako kung sino ang gumagawa ng aking mga kwerdas na tinig at bibig. Kung sinasabi ko na wala akong kontrol sa aking pananalita – na kung saan ay isang epekto ng katawan – at pagkatapos ay “pinananatili” ko ang aking sanaysay sa gastos ng pagwawakas saganap na ito. + +Kung hindi ako reponsable sa aking pagsasalita, at pagkatapos ay wala akong punto sa pakikipagtalo sa akin. Ang isang tape recorder ay hindi rin mananagot sa pagsasalita nito, na kung bakit saan ay kung bakit kami madalas na hindi pumasok sa mapaminsalang mga hindi pagkakasundo sa piraso ng magnetic. Sa masarap na nakakatakot na palabas, ang mga kabataang babae ay tila napipinsala sa pag-aari ng demonyo – ang hindi maiiwasang saserdote na nagpapakita ng laging nag-aalok upang makipag-usap sa demonyo na namamahala sa batang babae, kung saan ang batang babae ay nagsimulang gumawa ng tunog tulad ng Don Ho gargling na may ball bearings. + +Ang katawa-tawang larawan ay tumpak sa isang kahulugan bagaman – kung ang iba pang pagkatao ay may ganap na kontrol sa vocal chords ng batang babae, ito ay ang kung saan kailangang matugunan, hindi ang babae, na walang kontrol sa kanyang mga tugon. + +Kaya kung sasabihin ko sa iyo na wala akong kontrol sa aking pananalita, maaari mo akong tanungin: sino ang? Kung ako ay tumugon na walang sinuman, ito ay gumagawa ng labis na pakiramdam upang makipagtalo sa akin tulad ng pagtatalo sa isang telebisyon, o ang nabanggit na bato habang ito ay bumababa sa isang dalisdis ng bundok patungo sa iyo kotse. + +Kaya ang pagkilos ng pagkontrol sa aking katawan ay hinihingi ang pagtanggap sa aking kakayahang kontrolin ang aking pananalita – isang lubos na pagpapatibay sa aking pagmamay-ari sa sarili kong katawan. + +Ngayon, kung ang pagmamay-ari ng demonyo ay isang wastong pangyayari, at ang isang batang babae na nagmamay-ari ng isang demonyo ay nilapastangan ng isang pari, hindi namin tatawagin ang *babae* na bastos, ngunit sa halip ay mahabag sa kanya para sa pagiging pinaninirahan ng tulad ng isang bastos na demonyo. Ang sinumang may kontrol sa katawan ng babae ay may kasalanan sa mga epekto ng kanyang mga aksyon – ito ang dahilan kung bakit hindi namin tatawagan ang isang tao na nakaagaw habang naglalakad ng tulog “kasamaan,” dahil wala siyang ganap na kontrol sa kanyang sariling katawan (bagaman maaari naming pigilan siya sa ibang paraan). Ito rin ang batayan para sa legal na pagtatanggol ng “hindi nagkasala dahil sa pagkasira ng ulo,” na kung saan ay ipinapalagay natin na ang isang tao na masiraan ng ulo ay walang ganap na kontrol sa kanyang mga aksyon. + +Kaya upang tanggihan ang pagmamay-ari ng katawan ay upang tanggihan ang lahat ng moralidad, na, tulad ng nakita natin sa itaas, ay lubos na imposible. Lohikal, dahil ang moralidad ay tinukoy bilang isang maipapatupad na subset ng UPB, upang tanggihan ang moralidad ay upang sabihin na higit na lalong kanais-nais ang paniwalaan na walang bagay tulad ng mga kagustuhan sa unibersal. + +Sa wakas, gamitin ang pagmamay-ari ng isang tao sa sariling katawan sa anyo ng pagsasalita upang tanggihan ang paniniwala na ang isang tao ay maaaring makontrol ang sariling katawan, ay isang maliwanag at hindi malulutas na pagsasalungat sa sarili. + +Sa ganitong paraan na ang anumang pagtanggi sa pagmamay-ari ng sarili ay maaaring lubos na itapon. + +Dahil sa pagmamay-ari namin ang aming mga katawan, hindi rin kami namimili ng mga *epekto* sa aming mga aksyon, maging mabuti o masama. Kung pagmamay-ari natin ang mga epekto ng ating mga pagkilos, pagkatapos ay malinaw na pagmamay-ari natin ang ating ginagawa, kung ano ang aming ginawa ay isang busog, o isang libro - o isang pagpatay. + +### Ari-arian At UPB + +Kahit na tanggihan namin ang nasa itaas, maaari parin naming gamitin ang UPB upang tiyak na igiit ang pag-iral ng mga pang kalahatang karapatan sa pag-aari. + +Tulad ng nabanggit sa itaas, ang mga tao ay may mga karapatan sa pag-aari, o hindi. Maliban sa ilang mga kulay-abo na lugar, na makukuha namin sa ilang sandali, ito ay nananatiling isang pandaigdigang panukala. + +Kung ang isang lalaki ay walang karapatan na gumamit ng ari-arian, pagkatapos ay wala siyang karapatang gamitin ang kanyang sariling katawan. Wala siyang karapatang gamitin ang kanyang sariling baga, kaya't dapat siyang huminto sa paghinga. Bagaman ito ay tila nakakatawa, ito ay isang agarangl at di maiiwasang resulta ng saligan na ang mga tao ay walang mga karapatan sa pag-aari. + +Ito ay medyo ligtas na ipalagay na ang sinuman na iyong pinag-uusapan ang mga karapatan sa pag-aari ay may pagguhit ng hininga, at sa gayon ay sumasang-ayon sa iyo na siya ay may karapatang gamitin ang kanyang sariling katawan kahit man lamang. + +Ang tanung ay nanggagaling kung ang mga tao ay may karapatan sa paggamit ng *eksklusibo*. Halimbawa, ang ari-arian ay maaaring tinukoy bilang isang uri ng oras-ibahagi na prinsipyo ng pagmamay-ari, sa ganoon lahat ay dapat magkaroon ng karapatang magkaroon ng lahat ng bagay, sa ilang iskedyul o sa iba pa. + +Siyempre ang ibig sabihin nito ay ang isang tao na may kanser sa baga ay may karapatan sa hindi bababa sa isang baga ng isang malusog na tao. Dahil ang lahat ng pagmamay-ari ay nagsisimula sa katawan, kung wala tayong karapatan sa eksklusibong pagmamay-ari sa sarili nating katawan, pagkatapos ay dapat nating ibahagi ang ating katawan sa ibang mga tao, o maging imoral. Ang may sakit na tao ay may karapatan sa isa sa ating mga baga, at kung ihahain natin ito mula sa kanya, iyon ay eksaktong kapareho ng pagnanakaw nito. Katulad din, ikaw at ako ay may karapatan na gamitin ang pagkanta na tinig ni Celine Dion, dahil ito ay ganap na makasarili sa kanya upang magpanggap na siya ay may eksklusibong pagmamay-ari nito. + +Kung ang mga tao ay hindi nagtataglay ng eksklusibong pagmamay-ari sa kanilang sariling mga katawan, kung gayon ang krimen ng panggagahasa ay walang kabuluhan, dahil ang isang babae ay malinaw na hindi eksklusibo pagmamay-ari ng kanyang puki, at hindi rin ang isang tao ay may sariling iba't-ibang mga butas. Kung ang eksklusibong pagmamay-ari ng sarili ay hindi isang aksyom, kahit na ang krimen ng pagpatay ay walang kabuluhan. + +Ito ay walang krimen na magpakamatay, higit pa kaysa ito ay upang itakda ang apoy sa iyong sariling bahay, yamang ang pagkawasak ng sariling ari-arian ay isang wastong paggamit ng pagmamay-ari. Gayunpaman, kung ang eksklusibong pagmamay-ari ng sarili ay di-wasto, kung gayon ay walang pagkakaiba sa pagitan ng pagpatay at pagpapakamatay. Kung ang aking atay ay nabigo, at may karapatan ako na kunin ang sa iyo, pagkatapos ay maaari kong “repossess” ito sa perpektong alinsunod sa moralidad at marangal na pag-uugali. Kung papatayin ka ng pamamaraang ito, ano ngayon? Walang eksklusibong pagmamay-ari ng sarili, walang “ikaw” upang magsimula sa… + +Kaya maaari nating makatwirang sabihin na ang eksklusibong pagmamay-ari ng sarili ay isang pangunahing katotohanan – na ang lahat ng tao sa lahat ng oras at sa lahat ng lugar ay may eksklusibong pagmamay-ari sa kanilang sariling mga katawan, at sa gayon ay may eksklusibong pagmamay-ari sa mga epekto ng kanilang sariling mga katawan, pareho sa mga tuntunin ng moralidad na pag-uugali at paglikha ng ari-arian o pagkuha. + +### Ang Mga Kulay-Abo na Lugar + +Natural, na ang anumang pahayag tulad ng nasa itaas ay nagdudulot ng hindi maiiwasang mga pag-alala ng “pagiging kumplikado,” na lubos akong sumasang-ayon. + +Sabihin nating ibig ko na bigyan ka ng limang dolyar bilang isang regalo, ngunit sa pamamagitan ng pagkakamali ay binigyan kita ng sampung dolyar na kuwenta, na nagsasabi, “Ito ay para sa iyo.” Ang ilang mga tao ay ituturing itong pagnanakaw kung sinabi ko, sa ilang sandali matapos kong ipasa ito sa iyo: “Paumanhin, ibig sabihin ko na bigyan ka ng limang dolyar, hindi sampu,” at kinuha ang mas malaking tala pabalik, kahit na binabalik ko ang ari-arian na kusang-loob kong pinabayaan. + +Sa kabilang banda, kung ikaw ay isa sa aking mga anak na lalaki, at binabayaran ko ang iyong pag-aaral sa unibersidad, at tahasang sinasabi sa iyo na hindi mo na kailangang bayaran ako, ang aking pagkabukas-palad ay walang alinlangan na makakaapekto sa iyong mga gawi sa paggastos. Ito ay halos hindi makatwiran para sa akin upang tampalin ang aking noo matapos ang seremonya ng iyong pagtatapos at sumigaw, “Oh, akala ko ikaw ay isa sa aking *iba pang* mga anak!” at hingian ka ng bayad. + +Katulad nito, karaniwang tinatanggap na ang mga bata ay hindi maaaring pumasok sa mga legal na kontrata, ngunit ang mga matatanda ay maaari. Sa maraming mga lipunan, ang edad ng pagkakaiba ay labing walong taon. Nangangahulugan ito, siyempre, na sa pagpalo ng hatinggabi sa pagitan ng isang panlabimpitong taon ng tao at ikalabing-walong kaarawan, ang kanyang kapasidad na pumasok sa mga legal na kontrata ay ganap na nabuo. Siya ay nakaranas ng ilang napakalaking pagbabagong-anyo sa biologic na nahati sa segundo na iyon? Tiyak na hindi, kahit na sa labing walong taon na siya ay bayolohikal na ibang-iba kaysa sa siya ay nasa edad na sampu, parehong sa mga tuntunin ng pisikal at mental na pag-unlad. + +Para sa kapakanan ng kahusayan, kung hindi perpekto ang moralidad, ang di-makatwirang mga paglilipat ay kadalasang inilalagay sa pagitan ng isang estado at isa pa. Ang pagkabata ay tiyak na isang estado; Ang pagiging hamon ay medyo isa pa. Ang paglipat sa pagitan ng pagkabata at karampatang gulang ay pinaghalo; ito ay hindi itim at puti, ngunit sa halip na ang araw na bumababa sa dapit-hapon, at pagkatapos ay gabi. Tanghali ay tiyak na hindi gabi, at hatinggabi ay tiyak hindi araw, ngunit may mga oras sa pagitan kapag mas mahirap sabihin, bagaman ang direksyon ng paglipat ay laging malinaw. + +Sa parehong paraan, ang isang tao na lubhang may kakulangan sa pag-iisip ay maaaring ituring na mas mababa ang pananagutan para sa kanyang sariling mga pagkilos. Ang isang lalaki na may animnapu't limang IQ ay di-wasto ang pag-iisip kaysa sa isang maliit na bata – ang isang lalaking may IQ na isang daan ay isang karaniwang may sapat na gulang. Kung sasabihin natin na ang isang tao na may isang IQ ng walumpu ay nagiging responsable, pagkatapos ay sa pamamagitan ng kahulugan na nagsasabi na ang isang tao na may isang IQ ng pitumpu't siyam ay hindi responsable – ay isang malinaw, makatarungan, at lubos na layuning naghihiwalay? Tiyak na hindi, ngunit para sa karamihan ng mga konsepto na maging praktikal, ang pamantayan ng “sapat” at isang makatwirang gastos/pakinabang na pagsusuri ay dapat ilagay sa lugar. Tulad ng nabanggit sa itaas, walang tubig na ganap na dalisay, ngunit naghihintay para sa perpektong kadalisayan ay magiging sanhi lamang ng isang tao na mamatay ng uhaw. + +Nakatakda na ang tanong ng moral na responsibilidad at intelektwal na kapasidad ay nalalapat lamang sa isang napakaliit na porsyento ng mga tao sa akma sa hangganan, at na ang paglikha ng layunin at perpektong pagsusulit ay malamang na patunayang imposible, diyan ay hindi maaaring hindi maging ilang “mga panuntunan ng hinlalaki” na manalo sa araw. Maaari lamang nating isipin na, dahil ang mga biologist ay nakatira sa ganitong uri ng paminsan-minsan na paksa sa bawat araw, ang mga pilosopong moral ay maaaring mabuhay rin. + +### Ari-arian Bilang Universality + +Kaya binibigyan tayo ng UPB ng malinaw na mga opsyon tungkol sa mga karapatan sa ari-arian. Hindi maaaring ito ang kaso na ang ilang mga tao ay may mga karapatan sa pag-aari, habang ang ibang mga tao ay hindi. Hindi ito maaaring maging kaso na ang mga tao sa Washington ay may mga karapatan sa pag-aari, habang ang mga kababaihan sa Baltimore ay hindi. Hindi maaaring ang kaso na ang mga tao ay may karapatan sa pag-aari ngayon, ngunit hindi bukas, at iba pa. + +Hindi rin ito maaaring maging kaso na ang mga tao ay may tanging limampung porsiyento ng mga karapatan sa pag-aari. + +Kung makikipagtalo ako: “Ang mga lalaki ay may limampung porsiyento lamang sa mga karapatan sa pag-aari,” pagkatapos ay lumikha ako ng isa pang hindi malulutas na kontradiksyon. Maaari mo ring tanungin sa akin kung alin ang kalahati ng aking pangungusap ay *hindi* na binuo ko. Kung mayroon akong limampung porsiyento ng mga karapatan sa pag-aari, pagkatapos ay malinaw na mayroon akong limampung porsyentong kontrol sa aking sariling katawan – kung isulong ko ang pangungusap sa itaas, pagkatapos ay malinaw na ako lamang ang may kontrol sa limampung porsiyento ng pangungusap na iyon, yamang mayroon akong limampung porsiyentong kontrol sa aking boses. Sino, kung gayon, ang responsable para sa iba pang limampung porsyento ng aking pangungusap? + +Ito ay maaaring tunog ng pribado, ngunit ito ay isang nakamamatay na seryosong tanong, para sa mga kadahilanang makukuha namin sa ilang sandali. + +Sabihin natin na maaari nating magawa nang lubusan ang problema sa “limampung porsyento ng pagmamay-ari ng katawan”, at sinasabi na ang mga tao ay may limampung porsiyento lamang ng mga karapatan sa pagmamay-ari pagdating sa *panlabas* na mga bagay. + +Paano ito gumagana sa pagsasanay? + +Mainam, kung mayroon akong dalawang lawnmowers at ikaw ay wala, pagkatapos ay malinaw na magiging lohikal para sa iyo na magkaroon ng karapatan na kunin ang isa sa aking mga lawnmower, yamang kailanman ay maaari ko lamang pag-arian ang kalahati ng aking koleksyon ng lawnmower. + +Gayunmapan, kapag kinuha mo ang isa sa aking mga lawnmower, sa kasamaang palad ikaw ay pinayagan lamang na magkaroon ng *kalahati* ng lawnmower na iyon, yamang kami lamang ang may karapatan sa limampung porsyento na pagmamay-ari sa mga panlabas na bagay. Kaya kailangan mong makahanap agad ng isang tao kung kanino mo maaaring ibahagi ang lawnmower. Pinagsasama nito ang iyong “makatarungan” na pagmamay-ari hanggang dalawampu't limang porsyento. Gayunpaman, ang iyong bagong kasosyo ay hindi maaaring magkaroon ng karapatan sa dalawampu't limang porsiyento ng lawnmower, dahil siya ay may limampung porsiyento lamang ng mga karapatan para sa kahit anong pagmamay-ari niya – kaya dapat siya makahanap ng isang tao na kukuha ng limampung porsiyento ng dalawampu't limang porsiyento na mayroon siya – at kung ano-ano pa. + +Ang problema sa anumang teorya na nagsasaad sa mga karapatan sa ari-arian na mas mababa sa isang daang porsiyento na kaagad itong lumilikha ng isang “domino effect” ng walang katapusan na pagbabalik, kung saan ang lahat ay nagtatapos sa walang katapusang maliliit na karapatan sa pagmamay-ari sa halos lahat ng bagay, na malinaw na imposible. Kaya dapat ito ang kaso – parehong lohikal at praktikal – na mayroon tayong boung pagmamay-ari sa ating mga sariling katawan, at sa epekto ng ating mga katawan, sa mga tuntunin ng panlabas na ari-arian. Hindi natin kailangan ang isang homesteading na teorya, o iba pang mga “makatarungan” na paraan upang bigyang-katwiran ang mga karapatan sa pag-aari – sila ay nabigyang katarungan sapagkat sino man na kumilos sa anumang paraan, hugis o anyo – kabilang ang pakikipagtalo – ay axiomatically paggamit ng isang daang porsiyentong kontrol sa kanyang sariling katawan, at “homesteading” na parehong oxygen at tunog alon upang gawin ang kanyang kaso. + +Kaya, sa pamamagitan ng pagsasama-sama nitong axiomatic na katotohanan sa UPB, madali nating maiintindihan dahil kahit sino ay pinagtatalunan ang mga karapatan sa pag-aari ay gumagamit ng isang daang porsyento na kontrol sa kanyang sariling ari-arian, ang tanging tanong ay kung ang mga karapatan ng ari-arian ay nag-iiba mula sa indibidwal hanggang hanggang sa indibidwal – isang tanong na tiyak na naisaayos ng axiomatic na katunayan ng pagmamay-ari ng sarili, pati na rin ang balangkas ng UPB. Anumang moral na panukala ay dapat na unibersal at pare-pareho, at ganiyan din ang alam nating *lahat* na may isang daang porsyento ng karapatan sa mga pag-aari. + +Anumang iba pang mga posibilidad ay lohikal at empirically na imposible. + +### Pagsubok ng "Pagnanakaw" + +Bumalik tayo sa ating pasyente na mga baboy sa pamantayan ng moral, Bob and Doug. + +Kung ang pagnanakaw ay moral na mabuti, pagkatapos ay muli nating harapin ang problema ng pagka-imposible ng sabay-sabay na moralidad. Kung si Bob ay may layter, at moral na wasto ang magnakaw, kung gayon dapat nakawin ni Doug ang layter ni Bob. Gayunpaman, sa sandaling ang pagnanakaw ni Doug ng layter kay Bob, hindi si Bob maaaring maging moral. Sa sandali *pagkatapos* manakaw ni Doug ang kanyang layter, dapat na manakaw din ni Bob ang “kanyang” layter – gayunpaman, ito lamang ang “pagnanakaw” kung ang layter ay *hindi* lehitimong kay Bob sa simula pa lamang. Kapag magnakaw si Doug ng layter ni Bob, ang layter ay hindi lehitimong magiging pag-aari ni Doug, kung hindi man ang konsepto ng pagnanakaw ay walang kabuluhan. Kung, sandaling nakawin ko ang isang bagay, ito ay aking lehitimong pag-aari, pagkatapos ay ang pagbabayad-pinsala mismo ay magiging pagnanakaw. Kung, gayunpaman, ako ay *hindi* magtatatag ng lehitimong pagmamay-ari sa pamamagitan ng pagnanakaw ng layter ni Bob, pagkatapos ay malinaw na imposible para kay Bob na “magnakaw” *din* ng layter, dahil hindi na namin maaaring nakawin ang pagmamay-ari namin, at ang aking pagnanakaw ay hindi inbalido si Bob ang nagmamay-ari ng kanyang layter. + +Kung gayon, kung ang pagnanakaw ay mabuti, pagkatapos ang kabutihan ay nagiging isang estado na matutupad lamang sa sandaling si Doug ay magnakaw kay Bob ng layter. Sa sandaling iyon, si Doug lamang ang maaaring maging moral, at si Bob ay hindi maaari. Pagkatapos nito, ang kabutihan ay nagiging imposible upang makamit para sa alinmang partido, maliban kung di Doug ay nagpapanatili ng pagbibigay ng layter pabalik kay Bob at pagtakatpos ay muli itong kuhain. + +Siyempre, ito ay nakakatawang isipin na ang perpektong estado na mabuti ay para sa isang tao na patuloy na nagbibigay ng ibang tao pabalik sa ari-arian na kanyang ninakaw, pagkatapos ay agad na magnakaw ito muli. Kaya ang lohikal ay tila upang patunayan ang ating likas na pang-unawa sa kahangalang ito bilang isang perpektong moral – ngunit balikan pa natin nang kaunti, upang makita kung hawak pa rin ito. + +Tandaan, hindi kami partikular na nag-aalala sa mga indibidwal na kriminal, ngunit sa halip may mga moral na teorya na nagbibigay ng katwiran ng mga paglabag sa mga karapatan sa pag-aari. Halimbawa, kung kinuha ni Doug ang layter ni Bob dahil naniniwala si Doug na “Walang bisa ang mga karapatan sa pag-aari,” kung gayon ang moral na teorya ni Doug ay agad na nagpapalaya sa sarili. + +Kung walang mga karapatan sa pag-aari ay may bisa, pagkatapos ay ang pagnanakaw ay isang ganap na hindi makatwirang pagkilos, dahil ang pagnanakaw ay isang badya ng makatarungang pagnanais na kontrolin ang ari-arian. + +Ang karapatan sa ari-arian ay walang iba kundi ang pagpapahayag ng isang makatarungang hangarin na mapanatili ang kontrol sa ari-arian. Ito ay opsyonal, hangga't ikaw at ako ay maaaring sumali sa ilang hippie commune, at magpasya na hindi kailanman igiit ang aming mga karapatan sa pag-aari kailanman muli. O, kung ito ay magiging alam ng aking kapitbahay na ako ay talagang masaya kung ang isang tao ay kunin ang aking ari-arian, tila medyo malamang na nawawala ang aking lawnmower. Katulad nito, kung maglagay ako ng kuwadernong kompyuter sa aking bakuran na may tanda na nagsasabing “iyo na kung gusto mo,” pagkatapos na malinaw na ako ay nagpapahiwatig na wala akong hangarin na panatilihin ang kasalukuyan o hinaharap na kontrol sa kuwaderno. + +Kung kinuha ni Doug ang layter ni Bob, ito ay dahil nais ni Doug na makontrol ang layter – na kung saan ay ang tunay na kahulugan ng mga karapatan sa ari-arian. Kung kinuha ni Doug ang layter ni Bob dahil naniniwala si Dough na ang mga karapatan sa pag-aari ay hindi wasto, kung ano talaga ang kanyang sinasabi ay: “Gusto kong makakuha ng kontrol sa layter ni Bob dahil hindi ito wasto upang makontrol ang anumang bagay.” + +Kung si Doug ay magnakaw ng layter ni Bob, ngunit pagkatapos ay ipagtanggol ang kanyang pagnanakaw sa pamamagitan ng pagtanggi sa mga karapatan sa ari-arian, pagkatapos ay malinaw na hindi maaaring ipagtanggol ni Doug si Bob sa pagkuha ng kanyang layter pabalik – dahil hindi wasto ang mga karapatan sa ari-arian, si Doug ngayon ay wala ng higit pang wastong paghahabol na angkinin ang layter kaysa sa ginawa ni Bob. Sa wakas, kung kinuha ni Doug ang layter ni Bob sa ilalim ng prinsipyong “ang pagnakaw ay mabuti,” pagkatapos ay malinaw na si Doug ay hindi maaaring magkaroon ng lohikal na pagtutol sa ibang tao na nakawin agad ang layter. Gayunpaman, ito ay gumawa ng mahalagang maliit na kahulugan para kay Doug na gumastos ng oras at enerhiya nakawin ang layter ni Bob kung sandaling siya ay ito sa kanyang mainit na maliit na mga kamay, may ibang nakakuha nito mula sa kanya. Sa ibang salita, ang pagtatrabaho upang makakuha ng kontrol ng isang piraso ng ari-arian ay may bisa lamang kung maaari mong igiit ang iyong mga karapatan sa ari-arian sa nakaw na bagay. Walang sinumang tao ang mag-aalinlangan sa pagnanakaw ng isang pitaka kung mayroon siyang tiyak na karunungan na ito ay ninakaw mula sa kanya sa sandaling kunin ang kanyang mga kamay dito. + +Sa ibang salita, ang kasanayan sa pagnanakaw ay parehong pagsang-ayon ng mga karapatan sa ari-arian at isang pagkakaila sa mga karapatan sa ari-arian. Anumang moral na teorya na sumusuporta sa pagnanakaw kaya kapwa pinagtitibay at tanggihan ang pagkakaroon ng mga karapatan sa ari-arian – isang hindi malulutas na kontradiksyon sa ganap na nagpawalang-bisa sa anumang naturang teorya. + +Kung titingnan natin ang moral na aspeto ng komunismo, halimbawa, ang mga karapatan sa ari-arian ay tahasang tinanggihan para sa indibidwal. Gayunpaman, ang mga indibidwal na tumatawag sa kanilang sarili “ang gobyerno” ay nag-aangkin ng karapatan na kontrolin ang ari-arian. Ang ibig sabihin nito sa kaugalian ay ito ay *masama* para sa ilang mga tao na kontrolin ang ari-arian, ngunit ito ay *mahusay* para sa iba pang mga tao upang kontrolin ang ari-arian. Dahil walang biyolohikal na pagkakaiba sa mga tuntunin ng mga uri sa pagitan ng pinuno at pinasiyahan, para sa parehong uri, mayroon tayong ganap na kabaligtaran sa mga tuntunin ng moral, na hindi maaaring balido. Malinaw na hinihiling ng UPB na ang mga alituntunin sa moral ay pare-pareho para sa lahat ng tao, sa lahat ng lugar, at sa lahat ng oras – na nagsasabi na imoral para kay Ivan Denisovich na gamitin ang kanyang mga karapatan sa pag-aari – ngunit ang *moralidad * para kay Joseph Stalin upang tuparin ang *kanyang* mga karapatan sa ari-arian – Lumilikha ng isang pagkakasalungatan ng ranggo, katulad ng pagsasabi na ang pagbuhos ng tubig sa isang swimming pool parehong pinunan ito at iwanan ito sa parehong oras. Anumang pisisista na nagpanukala sa panghuli ay tatawanan ng kanyang propesyon – mga moralista, gayunpaman, regular na imungkahi ang dati, at binabati ng mga mahiwagang antas ng paggalang. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch05_the_forth_test_fraud.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch05_the_forth_test_fraud.md new file mode 100644 index 000000000..0eff63149 --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch05_the_forth_test_fraud.md @@ -0,0 +1,31 @@ +## Ang pagsubok: Panloloko + +Tama sa gilid ng kung ano ang karaniwang itinuturing na etikal ang sitwasyon sa hamon ng *pandaraya*. + +Ang panloloko ay ang pagkuha ng halaga sa pamamagitan ng maling representasyon. Kung sasabihin ko sa iyo na ipapadala ko sa iyo ang iPod kung bibigyan mo ako ng dalawang daang dolyar, at pagkatapos ay dalhin ang iyong pera nang walang pinapadala sa iyo ng iPod, agad nating mauunawaan na ito ay isang anyo ng pagnanakaw. + +Ilagay natin ang problema ng pandaraya sa pamamagitan ng gilingan ng UPB, at tingnan kung may hawak ito. + +Malinaw, ang panloloko ay nangangailangan ng isang tao *hindi* ay nakikibahagi sa pandaraya. Sa itaas na potensyal na transaksyon, kung ako ay umaasa na nakawin ang iyong dalawang daang dolyar, at umaasa ka na nakawin ang aking iPod, walang darating dito. Hinihiling mo ang iPod bago magbigay ng pagbabayad, at ako ay humihingi ng bayad bago ibigay ang iPod. Magiging mapangalagaan tayo, lubos na hindi makapanlinlang sa bawat isa. + +Malinaw,, dahil sa pandaraya ay magaganap, ang isang partido ay dapat kumilos nang may mabuting pananampalataya. Kaya ang taong nagnanais na gumawa ng pandaraya ay nakasalalay sa katotohanan na ang ibang tao ay gumagawa *hindi* nais na gumawa ng pandaraya, upang hulihin siya. + +Upang bumalik sa aming malungkot na moral guinea pig, ano ang mangyayari kung tatanungin natin si Bob at Doug upang kumilos ayon sa moral na prinsipyo na "pandaraya ay mabuti"? Kung may dalawampung dolyar si Doug, at si Bob ay may layter, at si Doug ay nag-aalok ng dalawampung dolyar para sa layter, at pagkatapos ay kinuha niya ang layter ngunit hindi niya ibinigay kay Bob ang dalawampung dolyar, pagkatapos ay kumikilos si Doug sa saligan na ang pandaraya ay mabuti. + +Ano ang mangyayari pagkatapos? + +Malinaw, ang prinsipyo na iyon "ang pandaraya ay mabuti" ay hindi maaaring kumilos sa pamamagitan ng parehong Doug at Bob nang sabay-sabay - upang gumawa ng pandaraya, si Doug ay dapat kumilos ng di-tapat, at si Bob ay dapat kumilos ng tapat. Kaya upang paganahin ni Doug's ang "moral" na aksyon, Dapat kumilos si Bob "sa imoral." + +Sinira ng UPB ang posibilidad na ito, yamang walang wastong moral na teorya ay maaaring mangailangan ng tapat na mga pagkilos sa ilalim ng parehong kalagayan. + +Kung si Doug ay gumawa ng pandaraya kay Bob sa pagbibigay-katwiran na "mabuti na magsinungaling upang makuha ang gusto mo," pagkatapos ay malinaw na dapat din itong maging mabuti upang maging matapat din, dahil imposibleng makuha ang nais mo sa pamamagitan ng pagsisinungaling maliban nalang kung ang ibang tao ay handang ipalagay ang iyong katapatan. Kaya ang saligan na ito ay mabuti sa kasinungalingan upang makuha kung ano ang nais mo ay hindi maaaring makamit maliban kung ang iba pang mga tao kumilos na may integridad - kaya ang pagsisinungaling at katapatan ay sabay-sabay na kinakailangan para sa katuparan ng moral na prinsipyo. Ito ay hindi lohikal na tumayo - ang parehong aksyon *at kompletong kabaliktaran* ay sabay-sabay na moralidad sa parehong lugar, para sa parehong tao, at sa parehong oras. + +Ito ay kung paano namin nalalaman na ang pandaraya ay mali. + +Muli, alam na ang pandaraya ay "mali" ay nangangahulugan na alam natin na ang anumang teoriyang moral na nagpapawalang-sala sa pandaraya ay hindi imbalido, dahil ito ay kasalungat sa sarili. Kung kami ay magtatayo ng tulay, at ang tulay ay bumagsak pababa, alam namin na ang tulay ay "mali" - ngunit ang pinakamahalagang bagay na matututuhan natin mula sa sakuna na ito ay hindi na ang tulay ay nahulog, ngunit upang maunawaan ang mga bahid sa teorya na sanhi sa amin upang bumuo ng isang tulay na nahulog pababa. Katulad nito, ang mga moral na teorya na nagdudulot ng sakuna, tulad ng komunismo, pasismo at Nazism, ay mahalaga na suriin ang kamag-anak sa UPB hindi lamang upang maunawaan namin kung gaano sila nagkamali, kundi pati na rin kung paano ayusin ang aming mga moral na teorya sa hinaharap. Dahil sa bilang isang species, kami ay magtatayo ng mga tulay magpakailanman, ito ay mahalaga na makuha namin ang aming mga katotohanan at mga teorya karapatan, o sila ay walang katapusan na malalaglag sa ating paligid. + +Gayunman, ang tanong ay nananatili kung ang pandaraya ay masama, o isa lamang na aesthetically na negatibong aksyon (ANA). + +Ang panloloko ay hindi pangkaraniwan kumpara sa panggagahasa, pagnanakaw at pagpatay, hanggang sa kinakailangan na ang biktima ay kumilos nang positibo upang makilahok sa proseso. Maaari akong tumalon sa likod mo at lagutin ka nang walang anumang paglahok sa iyong bahagi, ngunit hindi ko kayang linlangin ka maliban kung sumali ka sa ilang antas. Kaya ang pandaraya ay nasa ilalim ng payong ng "maiiwasan," at sa gayon ay sa isang pangunahing iba't ibang kategorya kaysa sa panggagahasa, pagpatay at pagnanakaw. Gayunman, ang antas ng maiiwasan ay bahagyang tumutukoy sa antas ng imoralidad na kasangkot. Ang pagpapadala ng iyong impormasyon sa bangko sa isang Nigerian email spammer ay tiyak na maiiwasan; na ginulangan ng isang negosyo sa eBay na may perpektong marka ay malayo at mas maiiwasan. + +Maaaring may ilang mga sitwasyon kung saan ang pandaraya ay hindi maiiwasan, tulad ng "bartering" para sa isang gamot sa pag-salba ng buhay kapag walang alternatibo ang umiiral, ngunit ito ay nasa ilalim ng "kulay-abo na lugar" na ating tinalakay sa itaas - ang mga pangyayari na ito ay napakabihira ang mga ito sa etika bilang mutasyon ay sa biological species. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch06_the_fifth_test_lying.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch06_the_fifth_test_lying.md new file mode 100644 index 000000000..2bb2d077f --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch06_the_fifth_test_lying.md @@ -0,0 +1,39 @@ +## Ang Ikalimang Pagsubok: Pagsisinungaling + +Ang katanungan ng *pagsisinungaling* ay kagiliw-giliw na dahil sa pagsasabi ng katotohanan ay karaniwang itinuturing na higit sa lahat, ngunit hindi maipapatupad sa pamamagitan ng karahasan. + +Ito ay karaniwang isinasaalang-alang *mas* ng isang mahigpit na pangangailangan kaysa sa "pagiging nasa oras," ngunit *mas mababa* mahigpit kaysa sa "pagnanakaw." Ano ang sinasabi ng balangkas ng UPB tungkol dito? + +Natural, anumang moral na teorya na nagmumungkahi "Ang pagsisinungaling ay mabuti" agad na nagpapalaya sa sarili, dahil kung ang taong nagpapanukala nito *ay* nagsisinungaling - na kung saan ay mabuti - kung gayon ang pagsisinungaling ay masama, sapagkat sinabi niya sa katotohanan na ang kasinungalingan ay masama. + +Halimbawa: + +**Bob:** Pagsisinungaling ay laging mabuti. + +**Doug:** Nagsisinungaling ka ba? + +**Bob:** Oo. + +**Doug:**Kaya ang pagsisinungaling ay dapat na masama, dahil ikaw ay nagsisinungaling tungkol sa pagiging mabuti. + +O: + +**Bob:** Pagsisinungaling ay laging mabuti. + +**Doug:** Nagsisinungaling ka ba? + +**Bob:** Hindi. + +**Doug:** Kaya ang pagsisinungaling ay hindi palaging mabuti, yamang sinasabi mo ang katotohanan tungkol sa kasinungalingan ay mabuti. + +Pagsisinungaling, Gayunman, ay hindi nangangailangan ng pagsisimula ng puwersa, at sa gayon ay hindi lumalabag sa posibilidad ng *maiiwasan*. Sapagkat maiiwasan ang kasinungalingan, hindi sila lohikal na maging agresibo sa laban. + +Ang pagsisinungaling ay mas angkop din sa kategorya ng *karahasan*, alinsunod sa moral na kasinungalingan sa pagtatanggol sa sarili, tulad ng moral na gumamit ng karahasan sa pagtatanggol sa sarili mahirap isipin sa isang sitwasyon kung saan kailangang "mahuli" ang pagtatanggol sa sarili, o "maging bastos." Gayunman, kung ang isang lalaki ay pumasok sa iyong bahay at hinihiling na malaman kung nasaan ang iyong minamahal na asawa ay siya ang maaaring sumampal sa kanya, ito ay tila isang parody ng integridad upang tanggihan na magsinungaling sa kanya. Ang pagsisinungaling sa kasong ito ay magiging isang anyo ng third-party na pagtatanggol sa sarili, at bilang katanggap-tanggap sa moral na paggamit ng karahasan sa pagtatanggol sa sarili Katulad nito, kung ang isang lalaki ay kukuha ng isang daang dolyar mula sa amin sa pamamagitan ng pagsisinungaling, maaari tayong magsinungaling sa kanya upang maibalik ito. + +Kaya naman maaring maging makatarungan ang kasinungalingan sa isang sinungaling, tulad ng makatarungan nating maipagtatanggol ang ating sarili mula sa isang suntok na may suntok, ngunit hindi namin eksaktong rerespetuhin ang lumalaki na kawalang-kilos ng "pagbabayad" ng isang taong mabagal sa pamamagitan ng pagpapakita kahit na mamaya. + +Ang pagkakaiba ay ang "pagiging-huli" ay hindi kasing aktibo na mapaminsalang kasinungalingan. Isang mabagal na tao ay nakakainis, ngunit hindi sa panimula ay nagpapahina sa iyong kakayahan na iproseso ang katotohanan. Ito ay isang bagay para sa akin upang ipakita ang isang oras na huli para sa isang pulong sa 07:00 ng umaga - ito ay isa pang pagtatangka upang kumbinsihin ka na sa katunayan ay naka-iskedyul ang pulong para sa alas-otso ng umaga, kapag alam ko na hindi ito ang kaso. + +Pag-atake ng iyong tiwala sa sarili mong isip [^5] ay malayo at mas kapansin-pansin kaysa naghihintay lamang sa iyo, dahil ito ay ang pagkilos ng paggamit ng isang tiwala sa iyo upang papanghinain ang kanyang tiwala sa kanyang sarili, na kung saan ay lubos na sira, dahil ito ay *gamit* ang isang halaga upang pahinain ang isang halaga, tulad ng panlilinlang. Ito ay kung paano ang UPB ay nagpapawalang-bisa sa hindi makatwiran na panukalang "pagsisinungaling ay mabuti," at nagpapatunay na ang pagkilos ng kasinungalingan sa isang tao ay mas masahol pa sa "pagiging huli" ngunit mas mahusay kaysa sa "pag-atake." + +[^5]: Minsan ay tinatawag na "gas-lighting," pagkatapos ng lumang pelikula. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_01_more_challenging_tests_of_upb.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_01_more_challenging_tests_of_upb.md new file mode 100644 index 000000000..4f05ed365 --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_01_more_challenging_tests_of_upb.md @@ -0,0 +1,71 @@ +## Ang mas mahirap na pagsubok ng UPB + +Ngayon ay nasubukan natin ang tiyak na moral na teyorya na relatibo sa balangkas ng UPB, at malalaman na ang UPB ay winawasto ang karamihan sa ating karaniwang hinahawakan ang moral na paniniwala, katulad ng sa pagbabawal laban sa panggagahasa, pagpatay at pagnanakaw. Sa pamamagitan ng pagdadala ng pamantayan ng *pag-iiwas* sa ating pagsusuri, tayo ay nakatulong upang maikumpara ang mga krimen na hindi maiiwasan, at ang mga krimen ay dapat magawa sa pamamagitan ng positibong aksyon, katulad ng pandaraya. Panghuli, nahati namin ang "kanais-nais na pag-uugali" sa tatlong pangunahing kategorya - makamundo, estetik, at walang kinikilingan (at ang kanilang kaugnay na kasalungat). Makamundong pinagbabawal na kilos kabilang ang panggagahasa, pagpatay at pagnanakaw, na kung saan ang puwersa ay maaaring gamitin upang maiwasan ito. Estetik na kanais-nais na kilos kabilang ang pagkamagalang, laging nasa oras at kung anu-ano pa, na kung saan ay hindi maaaring ipatupad sa pamamagitan ng karahasan. Ang walang kinikilingan na mga kilos kabilang ang pulos na subhektibong kagustuhan, o mga kilos na walang moral na nilalaman, katulad ng sa pagtakbo para sa bus. + +Gayunman, nanatiling maraming mahirap na pagsubok ng moral na napupunta sa labas ng mga halimbawa natin na kailangan natin aksyunan sa itaas. Tayo lamang ang haharap sa ilang tao dito, upang tignan ang balangkas ng UPB, at makita kung paano nito hinaharap ang mas mahihiral na tanong ng moral. + +### Ang Pagtatanggol sa Sarili + +Ang konsepto ng pagtatanggol ay hindi dapat binabaliwala. Kung ipapalagay natin na walang ganoong bagay na pagtatanggol sa sarili, o ang pagtatanggol sa sarili ay hindi isang wastong kilos, sa gayon ang balangkas ng UPB binabalik sa dati ang palagay ng mabilis. + +Kung walang ganoong bagay katulad ng pagtatanggol sa sarili, sa gayon hindi kami nag-uusap tungkol sa pagpapanimula o ang paghihiganti ng paggamit ng puwersa, ngunit sa halip ay gumamit na lamang ng puwersa sa anumang konteksto. Sa madaling salita, kung aalisin natin ang konsepto ng pagtatanggol sa sarili, ang tanging tanong na kailangan natin itanong sa ating sarili ay: * ito ang makamundong kanais-nais na gumamit ng puwersa, o hindi?* + +Kung ito ay makamundong kanais-nais na gumamit ng puwersa, sa gayon walang nilalang ang dapat mauna sa moral na argumento, ngunit sa halip ay gumamit ng puwersa upang makuha ang kanyang layunin. Gayunman, tulad ng sa panggagahasa, ang pagnanakaw at pagpatay ay mga halimbawa na nabanggit sa itaas, ang pagsasabi na ito ay isang makamundong kanais-nais na gumamit ng puwersa agad ay hindi winawasto ang kanyang sarili. Upang magamit ang puwersa sa ibang tao nangangailangan na ang isang tao ay magsumite ng puwersa - sa madaling salita, upang ang isang tao ay maging moral, ang ibang tao ay dapat maging imoral, at hindi maaaring makatayo. Gayundin, kung ang ibang tao *ay magpapasakop* sa puwersa, ito ay hindi puwersa - kaya dapat niya *labanan*, na kung saan nangangailangan na labanan niya ang kabutihan upang paganahin ang kabutihan, na kung saan ito ay sariling pagsasalungat. + +Sa pagdadagdag, kung ito ay laging kanais-nais na gumamit ng puwersa, sa gayon ang mga krimen katulad ng panggagahasa at pagpatay ay magiging walang kaugnayan, dahil ito ay laging kanais-nais na gumamit ng puwersa, sa gayon ang pakikipagtalik ay magiging imoral, at ang panggagahas ay magiging moral - ngunit para sa mga nanggagahasa, habang *nagpapasakop * sa karahasaan, sa halip ay sa mismong karahasan, ay magiging moral para sa biktima, na kung saan ay isang pagsasalungat. + +Kung, sa kabilang banda, nasasabi natin na ang karahasan ay masama, sa gayon binubuksan natin ang posibilidad ng pagtatanggol sa sarili kung ang isang UPB na reklamamong pahayag ay nagsasabi na ang karahasan ay masamna, alam natin ito, dahil sa ang kasamaan ay maaaring maiwasan sa pamamagitan ng paggamit ng karahasan, ang paggamit ng karahasan sa *pagpigil* ng karaharasan ay moral na wasto. + +Kaya naman, dahil alam natin na ang karahasan ay masama, alam natin na maaari tayong gumamit ng puwersa upang pigilin ito. Kung ating bibigyang kahulugan ang isang kilos bilang masama, at pigilan din natin ang sinuman sa paggawa laban dito, tayo ay hindi na mga moral na pilosopo, kung hindi ay pangkaraniwang mapanghusgang arkeologo. Ito ay magiging katulad sa isang medikal na teyorya na nagsabi na ang karamdaman ay hindi mabuti, ngunit ang masama ay ang subukang pigilan o pagalingin ito - kung saan walang kahulugan kahit ano pa man. + +Gayundin, kung ang mga tayo ay hindi kayang kumilos ng wasto upang maiwasan ang pinsala sa kanilang mga sarili, kung gayon ang mga kilos tulad ng pagbabakuna, pagsusuot ng guwantes sa lamig, paglalagay ng sanskrin o panlaban sa insekto, pagtatayo ng pader upang maiwasan ang pagguho ng lupa, pagsisipilyo ng ngipin, pagsusuot ng sapatos at kung anu-ano pa ay imoral na kilos lahat. Kung tayo ay babalik kay Bob at Doug, at bibigyan natin sila ng moral na argumento na ang pagtatanggol sa sarili ay laging mali, ano ang magiging resulta nito? + +Sa gayon, makabubuo tayo ng isang kabalintunaan. Ang pagtatanggol sa sarili ay ang paggamit ng karahasan upang maiwasan ang isa pang karahasan. Kung ang pagtatanggol sa sarili ay mali, kung gayon hindi ito karahasang "makakapaminsala" sa taong namiminsala. Gayunman, ang kagustuhan na hindi maaaring makapaminsala sa iba ay nasa ilalim ng APA o walang kinikilingang moral na kategorya. Para ilagay ang karahasan ng pagtatanggol sa sarili sa mga kategoryang ito ay masasabi na ang karahasan ay hindi maaaring makapinsala sa iba - pero ang mismong kalikasan ng karahasan na ito *ay* makakapinsala sa iba, at kaya ang pamamaraang ito ay nagreresulta sa kalabisan ng pagsasalungatan. + +Ang pagtatanggol sa sarili ay hindi maaaring "masama," dahil ang kahulugan ng masama ay mapipigilan sa pamamagitan ng puwersa. Subalit, ang pagtatanggol sa sarili ay isang tugon sa pagpapasimula ng puwersa, at sa gayon ay hindi maaaring pigilan sa pamamagitan ng puwersa, higit pa sa kaya mong pagpigil sa galaw ng bola ng soccer nang sipain ito ng marahas. + +Ang pagtatanggol ay hindi rin maaaring *kailangan* kaasalan, dahil ang kailangang kaasalan ("huwag manggahasa") ay ipapatupad sa pamamagitan ng karahasan, na kung saan ay nangangahulugan na sinumang di-marahas na ipagtanggol ang kanyang sarili ay lehitimong atakihin. Gayunman, ang bigong ipagtanggol ang kanyang sarili ay *pwede* nang atakihin, at kaya tayo humantong sa isang pabilog na sitwasyon kung saan lahat ay lehitimong kumikilos ng marahas laban sa isang tao na hindi ipinagtatanggol ang sarili, ay hindi lamang hindi makatwiran, kundi kasuklam-suklam din sa moralidad. + +Kung si Bob ay inatake si Doug, ngunit ito ay ganap na mali para kay Doug na gumamit ng dahas upang ipagtanggol ang kanyang sarili, ang karahasan ay nagtatapos na mapunta sa dalawang mga kategorya ng moralidad - ang pagsisimula ng puwersa ay mabuti, ngunit and pagtatanggol sa sarili ay masama, at hindi maaaring tumayo ayon sa UPB. + +Gayunman, maaari mong magtaltalan, hindi ba ang panukala na ang pagtatanggol sa sarili ay mabuti at ginagawa din ang karahasan na mabuti at masama sa parehong pagkakaktaon- ang karahasan na ginagamit sa pag-atake ay masama, ngunit ang karahasan na ginagamit sa pagtatanggol sa sarili ay mabuti? + +Ito ay isang kawili-wili na pagtutol - gayunman, kung masama ang pagsisimula ng puwersa, ito ay maaaring ipagbawal sa pamamagitan ng puwersa, sapagkat iyon ay isa sa mga kahulugan ng kasamaan na isinagawa natin sa itaas. + +Kaya ito ay imposible para sa anumang lohikal na teyorya ng moralidad upang tanggihan and moralidad na bisa ng pagtatanggol sa sarili. + +### Ang pagpapalaki ng anak + +Agad, karaniwang naiintindihan natin na mayroong isang bagay ang medyo mali sa mga magulang na hindi pinapakain ang kanilang mga sanggol. Sa pagdadalantao ng bata, pagdadala ng bata sa terma, pagbibigay buhay sa bata, at pagkatapos ay iwanang nakahiga sa kanyang kuna hanggang sa mamatay ito sa gutom, malubhang masasaktan ang ating mga pakiramdam. + +Siyempre, ang ating kaparusahan ay walang paraan sa isang moral na talakayan, ngunit ito ay isang mahusay na panimulang lugar upang subukan ang isang moral na teyorya. + +Dati, kapag nag-uusap tayo tungkol sa UPB. napansin natin na, mayroong mga hindi saklaw sa UPB, kinakailangan na magkaroon ng obhektibong pagkakaiba sa biyolohikal. O, upang mas maging tumpak, mayroon bang mga obhektobong pagkakaiba sa biyolohikal, maaaring may makatwirang hindi saklaw o pagkakaiba sa UPB. Ang isang batang limang tao ay may bayolohikal na batang-pagiisip at nervous na sistema, at kaya hindi maaari maging rasyunal na proseso ang pangmatagalang kahihinatnan ng kanyang mga kilos. Ang batang isip na utak ang usi dito, sa gayon katulad ng isang matandang lalaki na pumipigil sa punto na kung saan ang kanyang utak ay katumbas ng isang limang taong gulang, siya din ay magkakaroon ng bawas na responsibilidad para sa kanyang mga kilos. + +Kaya ng ipunto natin ang mga sitwasyon ng nabawasan na responsibilidad, hindi natin *maaalis* ang responsibilidad na umiiral, ngunit sa halip ay makilala ang isang sitwasyon na kung saan ang responsibilidad ay hindi umiiral, kahit papaano sa ilang antas. Kung sasabihin ko na ang isang tao ay nasa wheelchair na hindi kaya na mageskalator, hindi ko inaalis sa kanya ang ang pagsakay sa eskalaytor, ngunit lamang na pinupunto na hindi niya kaya, sa katunayan, gamitin niya ito. Kapag sinabi ko na ang UPB ay hindi ginagamit sa mga kilos ng isang limang taong gulang, hindi ko sinasabi na ang UPB ay subhektibo, kahit anong mas malaki kaysa sa taas na kinakailangan para sa isang roller coaster kahit papaano ay makakagawa ng konsepto ng "mataas" na subhektibo. + +Kung ako ay kusang- loob na papasok sa isang kontrata kasama mo na kung saan ako ay nangangako na bayaran ang iyong gastos para sa isang taon, hindi ko nilagdaan ang aking sarili sa pagkaalipin, ngunit tinitiyak ko na ako ay kumuha sa isang positibong obligasyon na ako ay responsable para doon. + +Kung ako ay magpapatakbo ng isang bahay na nangangalaga, at kukunin ko ang mga pasyente na hindi kayang pakainin ang kanilang mga sarili, sa gayon ay hindi sila pinapakain, ako ay responsable sa kanilang pagkamatay. Walang sinuman ang *pipilitin* akong kunin ang mga pasyenteng ito, ngunit kapag napahayag ko ang aking pagnanais at pagpayag na alagaan sila, sa gayon ako ay responsable para sa kanilang patuloy na kagalingan. + +Sa katulad na paraan, kung ako ay manghihiram ng iyong pantabas ng damo, ako ay obligado na dalhin ito pabalik sa iyo sa hindi tataas at bababa sa kaparehong estado katulad sa estado noong hiniram ko ito. Gayundin, kung ako ay pupunta sa isang bilihan ng mga alaga at bumili ng isang aso, kinuha ko sa isang boluntaryong obligasyon na alagaan ang asong iyon. Ito ay hindi nangangahulugan na ako ay isang alipin ng aso hanggang sa araw na mamatay ito, ngunit hindi nangangahulugan na hanggang sa nasa akin ang aso, ako ay may responsibilidad na panatilihing malusog ito. + +Itong mga uri ng pahiwatig na kontrata ay may pagkakatulad sa buhay. Hindi namin pinipirmahan ang kontrata sa isang may-ari ng restawran kapag ako ay pumunta para kumain sa kanyang restawran; ito ay madaling intindihin na kami ay magbabayad bago umalis. Ako ay hindi pumirma ng kontrata kapag ako ay naglalakas sa isang tindahan na nangangako na hindi magnanakaw, ngunit mayroon silang karapatan na usigin ako kung gagwin ko. Hindi ko rin nilagdaan ang isang kontrata na nangangako na hindi gahasain ang isang babae kung kami ay nasa isang tipanan, gayon paman tulad ng isang "kontrata" na tiyak na umiiral, ayon sa UPB. + +Kung ako ay magpapatakbo ng isang bahay na nangangalaga, at ang mga taong may kapansanan ay umaasa sa akin upang pakainin sila, kung mapapatunayan ko na hindi ko sila kayang pakainin sa mga ilang dahilan, sa gayon ang aking responsibilidad ay malinaw na maghanap ng ibang tao para magpakain sa kanila. Ang malaking panganib ay hindi ang *hindi ko* pagpapakain sa kanila, ngunit sa halip ay ang tingin ng iabng tao na ako *ay*nagpapakain sa kanila, at hindi nagbibigay sa kanila ng pagkain. Itong kasunduan sa isang matandang moral na argumento tungkol sa pagsisid sa ilog upang iligtas ang isang tao mula sa pagkalunod. Hindi ako obligado na lumusong sa ilog upang iligtas ang isang tao mula sa pagkakalunod, ngunit ang sandali na ginawa ko - o sa estado ng aking lantarang intensyon - sa gayon ako ay responsable para sa pagsubok na iligtas ang taong iyon, para sa lubos na praktikal na dahilan na ang lahat ng tao ay iniisip na ililigtas ko ang taong iyon, at hindi maaaring direktang pagkilos sa kanila. + +Sa gayon ito ay ipinapalagay na ang mga magulang ang magpapakain at mag-aalaga sa kanilang mga bagong silang na sanggol. Kung ang nasabing mga magulang ay magpasya laban sa gayong pagbibigay-alaga, sa gayon sila ay obligado na ibigay ang sanggol sa ibang tao na *kaya*mag-alaga sa kanila, o harapin ang kaso ng pagpatay, katulad ng sa tagapamahala ng isang bahay para sa mga may kapansanan na dapat alinman pakainin ang mga taong lubusang nakadepende sa kanya, o ibigay sila sa mga taong may kaya. Kung ako ay magdedesisyon na hindi na gusto ang pag-aala sa aking aso, ako ay dapat maghanap ng kanyang bagong tahanan, at hindi lamang na ahayaan siya mamatay sa gutom. + +Lahat ng ito ay umaasa sa mga prinsipyo ng ikatlong-partido ng pagtatanggol sa sarili, na kung saan ay lubusang sinusuportahan ng balangkas ng UPB, dahil ang karapatan ng pagtanggol sa sarili ay makamundo. Kung ako ay makakakita ng isang tao na nasa wheelchair na inaatake ng isang babae, ako ay mayroong karapatan na ipagtanggol siya - at ito ay tunay na mas totoo kung siya ay kulang sa kakayahan na ipagtanggol ang kanyang sarili. + +Dahil ang mga bata ay hindi kayang pakainin ang kanilang sarili, maghanapbuhay at mamuhay mag-isa, sila ay moral na katumbas ng pagkidnap sa mga biktima, o ang asawa na napag-usapan natin dati na kung saan ay kinandado siya sa silong. Ang maga bata din ay walang kakayahan para sa epektibong pagtatanggol sa sarili, dahil sa kanilang maliit na pangangatawan at malapit na kumpleto ang pag-asa sa kanilang mga magulang. + +Kaya dahil ito ay tiyak ang kaso na mayroon tayong karapatan na kumilos sa pagtatanggol sa sarili para sa isang tao - at ang karapatan na maaaring maging mas malakas kung ang tao ay hindi kikilos sa kanyang sariling pagtatanggol ng sarili, ito ay perpektong wasto na gamitin ang puwersa laban sa mga magulang na hindi nagpapakain sa kanilang mga anak, katulad ng perpektong wasto ng paggamit ng puwersa laban sa asawa na ginugutom ang kanyang asawa hanggang mamatay sa pamamagitan ng pagkakandado sa kanya sa silong. + +Katulad ng nabanggit natin sa itaas, ang hindi gaanong kaya ng isang biktima ay ang pag-iwas sa sitwasyon, ang pinaka malala sa krimen. Kahit na ang asawa na natapos sa pagkakandado sa loob ng silong ay hindi bababa sa *ilang* pagmamay-ari sa mga bagay na ito, dahil pinili niya na pakasalan ang kanyang masamang baliw sa una palang. Sa sandaling siya ay nakadandado sa silong, ang sitwasyon ay hindi maiiwasan, subalit walang duda na maraming palatandaan na nagsasabi sa likas na pang-aabuso ng kanyang asawa, mula sa araw ng nakilala niya ito. + +Ang mga bata, gayunman, ay ang tunay na mga biktima, dahil sila ay hindi magkakaroon ng kahit anumang pagkakaton para maiwasan ang mga sitwasyon na mahanap nila ang kanilang sarili. Kaya maaari nating lohikal na maitatag ang responsibilidad ng mga magulang tungo sa kanilang mga anak sa pamamagitan ng paggamit ng UPB na balangkas. Dahil ang bawat tao ay responsable para sa mga epekto ng kanyang katawan, at ang mga bata ay isang epekto ng kanilang katawan, sa gayon ang mga magulang ang responsable para sa kanilang mga anak. Dahil ang bawat tao ay may karapatan sa pagtatanggol sa sarili, para sa kanilang mga sarili at para sa iba - dahil ito ay makamundong karapatan - sa gayon kahit sinuman ay kayang kumilos upang maipagtanggol ang mga bata. Dahil ang bawat isa ay dapat tuparin ang boluntaryong obligasyon, at ang pagkakaroon ng mga anak ay isang boluntaryong obligasyon, ang mga magulang ay dapat tuparin ang mga obligasyon na relatibo sa mga bata. Dahil, sa pamamagitan ng hindi pagkilos, nagiging sanhi sa pagkamatay ng isang tao na lubos na umaasa sa iyo ay katumbas ng pagpatay, ang mga magulang ay hindi mananagot para sa ganoong krimen. + +Makakaya natin syempre na isulong ang proposisyon na ang mga magulang ay hindi kinakailangan na alagaan ang kanilang mga anak, ngunit ito ay malayo sa pagtatalakay ng isang prinsipyo na maging isang moral na lugar - ito ay maaaring maging katulad ng sa pagsasabi ng "ang mga magulang ay mamamatay-tao," na akung saan ay hindi pagsunod sa UPB, at ito ay nangangailangan ng isang biyolohikal na pagkakaiba upang masuportahan ang pagbubukod - at ang pagiging magulang ay hindi tiyak na ibagsak at baliktarin ang biyolohikal na katangian ng isang tao. + +Ang mga magulang na ginugutom ang kanilang mga anak hanggang mamamatay ay malinaw na nagkasala sa pagpatay. Ang mga bata na pinanganak sa mundong ito sa isang estado ng boluntaryong pagkakakulong sa ating pamilya - ito ay hindi nangangahulugan na ang pamilya ay masama, 0 sira - ito ay isang pahayag ng biyolohikal na katotohanan. Ang mga bata sa pamamagitan ng pinili ng kanilang mga magulang na alipinin sa kanilang mga magulang - itong anyo ng biyolohikal na pagkakabilanggo ay naglalagay sa pabayang mga magulang sa katulad na posisyon ng moral katulad ng isang kidnaper na hinahayaan na ang naghuli sa kanya na gutumin siya hanggang mamatay, o ang isang nag-aalaga na kung saan ay hinahayaan nya ang mga pasyente lubos- mag-isang maatay dahil sa uhaw. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_02_more_challenging_tests_of_upb.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_02_more_challenging_tests_of_upb.md new file mode 100644 index 000000000..14ddb9e69 --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_02_more_challenging_tests_of_upb.md @@ -0,0 +1,59 @@ +### "huwag kakain ng isda" + +Ano ang pwedeng katayuan ng morall ng proposisyon: "ito ay masama kumain ng isda"? Masamang kumain ng isda"? + +Maliwanag, itong proposisyon ay parang sang-ayon sa ilang mga kakailanganin ng UPB - ito ay makikita sa pangkalahatan, independe sa oras at lugar, at relatibong obhetibo. + +Subalit tila napakahirap para sa amin na makatwirang tawagin itong totoo *moral*teyorya - bkt? + +Bago ang lahat, "masama" sumasaklaw sa mga galaw ng pwedeng nahadlangan sa pamamagitan ng paggamit ng lakas. ang panggagahasa ay "masama," at kaya ginamit ko ang lakas para maidepensa ang akingsarili laban sa mga taong sinubukan na gahasain ako. + +Pwede kong bang tirahin ang mga taong kumakaen ng piraso ng isda? + +Ito ay tila walang isip na makipagtalo sa akin - subali'tbkt? + +May mga ilang obhetibo na mga limitasyo sa panglahatang doktrinang ito. Sa halimbawa, may mga ilang tao na walang kaugnayan sa isda - pwede sila ay naninirahan sa desyerto, ang sabi - habang ang iba ay namumuhay sa lawa na masagana sa mga isda, at mahirap o hindi maaring mabuhay ng hindi kumakain sa kanila. Gayunman, na hindi gaanong sapat, sapagkat tinanggap na namin na ang katotohanan na ang kawalan ng kakayahan ng eunuch sa paggahasa ay hindi mapawalang-bisa ang moral na proposisyon "ang paggahas ay masama." + +Huwag, ang "ang pulang herring"sa moral na proposisyon "masamang kainin ang isda" ito ang salita "*isda*." + +Hindi sinabi ng siyantipoko na wasto ang kanyang teyorya ng grabidad tumukoy lamang sa pink na mga bato. sapagkat sa kanyang teyorya ay sangkot sa grabidad, kailangan itong magamit sa *lahat*mga entity na merong mass. + +Kagaya nito, sa halimbawa na nasa itaas, ang UPB ay tinanggap lamang ang *act* ng pagkain, at mga hindi tanggap *ano* ang nilamon, sapagkat ang kinain at hindi isang *asksyon*, pero sa higit na kung ano ang kumikilos. + +Sa parehas na paraan, ang etika ay hindi tama na ipahayag ang pagsulong sa moral na proposisyon: "ang paggahasa ay masama sa *mas matanda*." "ang paggahasa" ay kasanayan; maski ang biktima ay mas matanda o hindi ugnay sa moral na proposisyon, sapagkat ang biktima ay tao, kailangan na dapat ang pangkalahatan ay mananatiling pare-parehas. "ikaw ay wag magnakaw" ito ay balido na moral ng proposisyon ayon sa UPB - "ikaw ay wag magnakaw *singkamas*" ay hindi, para sa madaling dahilan na ang pagnanakaw ay konektado sa konsepto ng ari-arian, - at ang mga singkamas, bilang subset ng mga ari-arian, ay hindi pwedeng mangatwiran base sa lahat ng iba pang mga uri ng ari-arian at itinakda ang kanilang sariling moral na patakaran. + +Ang moral na proposisyon "ang pagkain ng isda ay masana" ang pag subok sa pagiging pandiagdigan ay nabigo sa pangkalahatan dahil ito ay may tiyak na pangkalahatan - ito ay kagaya ng sinabi "sa mga aking teyorya ng grabidad ay tumutukoy lamang sa mga kulay-rosas na bato."kung ito ay teyorya ng grabidad, tsaka dapat iangkop ito sa lahat; kung ito lamang ang mga angkot na kulay-rosas na mga bato, tsaka ito ay hindi teyorya ng grabidad. + +Ang UPB ay hindi tinanggap bilang imbalido ang kahit anung resulta ng teyorya sa laban sa moral na hatol para sa kagaya na mga pag-aksyon. "ang pagsugod" hindi pwedeng maging moral sa isang araw, at ang susunod ay imoral. Sa ganon alam na natin na ang "kumakaen" hindi pwedeng maging moral sa isang araw, at ang susunod ay imoral. + +Miski alin"kumakain" ay moral, imoral, o niutral na moral, kapag ang pagkain ay imoral, tsaka ang buong host ng lohikal na mga suliranin ay lumitaw, kung ako ay sigurado na kami ay medyo pamilyar sa ngayon. + +Kung, sa iba pang banda, ang kumakain ay *moral*, tsaka hindi pwedeng maging moral ang pagkain ng isang repolyo, at ang pagkain ng isda ay imoral, dahil ito ay kalapastanganan sa pangkalahatan, sa gayon para ang pag-kilos - kumakain - ay nahatulan ng mabuti at masama. + +Sa paraan na ganito mauunawaan antin na ang proposisyon "kumakain *isda* ay masama" nabigo ang pagsubok ng UPB, at ay hindi ito balido bilang moral na teyorya. + +### Ang mga karapatan ng hayop + +Kami ay walang panahon para pumunta sa puno ng diskusyunan ng mga tanung sa mga karapatan ng hayop, pero pwede naming hindi ibaba sa pakikitungo sa moral na proposisyon: "ang pagpatay sa isda ay masama." + +Kung ang pagpatay sa isda ay masama, saka sinabi ng UPB na ang maski sino o anoman ang pumatay sa isday ay masama. Kasama dito hindi lamang ang mangingisda, ngunit pati ang mga pating - dahil kung masana ang pagpatay sa isda, meron tayong mas pinalawak na depinisyon ng etikal "mga aktor" ay kasama sa non-human life. + +Ito ay maliwanag na ang pating ay hindi magkakaroon ng kapasidad na pigilan ang pagpatay sa mga isda, sapagkat ang mga ito ay madalas kumakain ng mga machines na meroong palikpik. + +Samakatuwid ay mapupunta tayo sa lohikal na problema ng "hindi mapipigilan ang kasamaan." kung ang pagpatay sa isda ay masama, pero hindi pwedeng maiwasan ng mga pating na patayin ang isda, at samakatuwid ang mga pating ay "hindi mapipigilan ang kasamaan." gayunpaman, kagaya ng tinalay namin sa itaas, na kung saan ay walang pagpipilian - na kung saan *pag-iwaas* ay hindi maari - pwedeng walang moralidad. Sa gayon ang proposisyon "ang pagpatay sa isda ay masama" subukan na tukuyin ang panglahatang moralidad na may mga hindi moral na sitwasyon. + +Pati, ang salitang "isda" ay nananatiling suliranin sa pag-popormulasyon, dahil ito ay lubhang sigurado na maging pangkalahatan. ang tamang repormulasyon sa UPB ay: "para sa mga tao masama ang pumatay ng mga nabubuhay na mga organismo." + +Kung, gayunman, ang pagpatay ay masama, muli natin na harapin ang suliranin ng "ang kasamaan ay hindi maiwasan." walang taong na pwedeng umiral sa pagpatay sa mga iba pang organismo kagaya ng mga mikrobyo, mga halaman, o marahil na mga hayop. Sa gayon "ang buhay ng tao" ay tinutukoy gaya ng "kasamaan." pero kung ang buhay ng tao ay kagaya ng kasamaan, hindi ito pwedeng *maging* masama, sapagkat ang pag-iwas ay maging imposible. + +Kung paano natin sasabihin: "ang pagpatay ng mga tao ay masama" -nais bang gawin ng isang tao na kainin ang masamang pating? + +Hindi -uli, dahil ang mga pating ay walang kapasidad para maiwasan ang pagpinsala ng mga tao, hindi sila pwedeng maging responsable para sa ganitong mga aksyon, anu mang iba pang higit sa isang pagguho ng lupa ay pwedeng isama sa hukuman kung ito ay pagsira ng isang tao. + +Pinahihintulutan ng UPB ang mga paghihiwalay ayon sa layunin at unibersal na mga materyal o ang pagkakaiba ng mga biyolohikal, kagaya ng ibang ginawang mga siyensiya. Ang siyantipikong ng teyorya ng mga gas ay pinalawak kapag init ay tumukoy, talaga, lamang sa mga gas. Hindi ko mapawalang-bisa ang teyorya sa pamamagitan ng pagpapatoo na hindi ito matukoy sa, sabi, plastik. + +Sa parehas na paraan, ang moralidad ay umangkop lamang sa makutwiran ng mga kamalayan, sa kinakailangan para makaiwas. Kung tangkain kong tukuyin ang moral na teyorya sa isang kuhol, isang puno, isang bati, o ang konsepto "mga bilang," tinaka kong higitan ng makatwirang kamalayan sa mga nilalang na pwedeng hindi makatwiran o nakakamalay, kung saan ay isang lohikal na pasasalungat. Pwede ko rin ipahayag na ang kabaliktaran na anggulo ng teorama sa heometrya ay hindi imbalido dahil ito ay hindi angkop sa isang pabilog, o sa isang ulap. Ang OAT lamang ang angkot sa bumabalandra na mga linya - ang pagtangkang paglipat sa ibang sitwasyon ay ang hinala na katumbas ng pagsubok sa pagpinta sa hangin. + +Sa madaling salita, hindi disproof ang misapplication. + +Merong iba pang maraming "greay na mga lugar" na pwede namin trabahuhin, galing sa pag-aborsyon sa karapatan sa intelekwal na ari-arian sa pagbabayad sa sinira at iba pa, pero sa tingin ko ay mas importante na kunin ang UPB sa lupain ng abstraksyon, at umpisahan na iangkot ito sa totoong suiliranin sa mundong kinakaharap natin ngayon. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p03.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p03.md new file mode 100644 index 000000000..8b5570cfe --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p03.md @@ -0,0 +1 @@ +# Pagsasanay \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p03_ch01_the_value_of_universally_preferable_behaviour.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p03_ch01_the_value_of_universally_preferable_behaviour.md new file mode 100644 index 000000000..6c85a83a4 --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p03_ch01_the_value_of_universally_preferable_behaviour.md @@ -0,0 +1,9 @@ +## Ang Halaga ng Higit na mabuti sa Lahat ng dako na Pag-uugali + +Ang bagong teorya ay may maliit na halaga kung ito ay pumupunto lamang sa halata. Kung ang pisika ay nagbibigay ng tumpak na paglalarawan kung paano tayo sasalo ng bola, ang pisika ay hindi magiging kapaki-pakinabang na habulin, dahil *kaya* na natin sumali ng bola. Ang pagtuklas na ang mundo ay bilog ay tulong sa malayong distansya ng nabigasyon sa kabuuan ng dagat - wala itong nagawang tulong sa atin na mapunta sa ibabang bayan ng kabuuang mekanika na naging kapaki-pakinabang lamang kung ang ibang pamamaraan ay hindi kayang ibigay ang kailangang katumpakan - hindi ito makakatulong sa pagbuo ng kotse. + +Sa parehong paraan, ang balangkas ng UPB, at ang mga panuntunang moral na nagbibigay patunay o tumatanggi, ay nararapat na nagbigay sa atin ng ilang makagugulat na kaalaman tungkol sa mundo na ating tinitirhan, at ang ating relasyon sa isa't-isa. + +Kung ang lahat lamang ng ginawa ng UPB ay patunay na ang panggagahasa, pagpatay at pang uumit ay moral na kamalian, hindi ito makaka dagdag ng halaga, dahil halos walang naniniwala na ang mga bagay na iyon ay moral na tama sa simula palang. + +At simulan na natin ilapat ang balangkas na ito sa mundo na ating tinitirahan, at makita kung ano ang halaga na lalabas mula dito. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p03_ch02_the_null_zone_revisited.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p03_ch02_the_null_zone_revisited.md new file mode 100644 index 000000000..bf2a32de2 --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p03_ch02_the_null_zone_revisited.md @@ -0,0 +1,55 @@ +## Ang pagdalaw muli sa Wlang daan + +Sa simula ng aklat na ito, inilalagay ko sa isang paraan ng pagtingin at paano naproproseso ang katotohanan, pagkakatulad nito sa pisika. Mula sa "maliliit na katotohanan" sa pagsalo sa isang baseball, dumating tayo sa"dakilang katotohanan" ng pisika - at ang dakilang katotohanan ay hindi salungat sa mga lailiit na katotohanan. + +Ang parehong ito ng moralidad. Mula sa maliliit na katotohanan ng "hindi ako dapat pumaslang" makakapunta tayo sa dakilang katotohanan tulad ng sa "ang pagsisimula sa paggamit ng puwersa ay moral na hindi tama." + +Sa lupain ng pisika, naging pangunahing hadlang sa lohikal na pagkakaintindi ng katotohanan mula sa personal na karanasan sa unibersal na teyorya ay ang relihiyon. + +Halimbawa, walang tao ang direktang nakakaranas ng perpektong bilog - katulad ng nilalang na umiiral sa abstrak, at sa matematika, ngunit alinman ay hindi makikita sa isip, o kaya sa magalang na karanasan sa tunay na mundo. Wala kahit saan sa kalikasan, sa ating kaalaman, ang mayroong perpektong bilog na umiiral, kahit sa "maliit na katotohanan" ng sariling karanasan, o kaya sa "dakilang katotohanan" ng pisika. + +Gayunman, para sa libu-libong taon, ang siyensiya ng astronomiya ay gumagapang sa paghahanap para sa mga "perpektong bilog." Ang orbit na pangplaneta ay mayroon perpektong bilog, dahil ang Diyos ay hindi hahayan ang anumang bagay bilang "hindi perpekto" bilang isang tambilugan sa kanyang paglikha. + +Ang problema sa ganitong paraan, mabuti, ay isang problema parin - ay ang pabago-bago na paggalaw ng Mars. Mula sa ating planeta, Ang Mars ay minsan parang gumagalaw "pabalik" gaya ng sa Mundo "maabutan" sa paligid ng araw. Ang maling paniniwala na ang mundo ay ang sentro ng solar sistem, pinagsama na pagnanais para sa "perpekto" na bilog, ito ay gawa ng Ptolematic sistema ng astronomiya, na kung saan nagpaparami sa mga perpektong bilog sa punto ng kahangalan, sa pamamagitan ng pagkuha ng pananagutan sa eliptikal orbit at ang pabagu- bagong paggalaw ng Mars. + +Bakit ang ilusyon na ito ng pagiging perpekto ay itinuturing na kailangan para sa katawang selestiyal? Tiyak ang katibayan ng buwan, kasama ng paghukay at sa parteng bunganga, ay tila upang suportahan ang kahinaan ng kalangitan, ngunit relihiyosong pag-aayos na nababaypas ang direktang sensuwal na katibayan ng parehong madalian at interplanetari na hindi kasakdalan. Ang tuklas ni Galileo sa mga bundok ng buwan, mga butas sa araw at ang buwan ng Jupiter ang lahat ay sinasabing erehetical. + +Maaari din namin itong pag-aralan sa tanong ng pagkakaron ng Diyos. + +Walang tayong direkta, empirical o makatwirang katibayan sa pagkakaroon ng Diyos. Ang pinaka abstrak na siyentipikong sukat ay nagbibigay walang katibayan para sa pagkakaroon ng diyos - subalit sa pagitan ng katotohanan ng sariling karanasan, kung saan ay wala talagang Diyos, at ang pinaka abstark na siyentipikong sukat at teyorya - na kung saan kinukumpirma na wala talagang Diyos - ang uri ng "walang lugar" ay ninasa na umiral, * kung saan kumpletong baliktarin ang kahit anong rasyunal ma pamantayan ng katotohanan*. + +### Pagkapanatiko + +Paniniwala na maaaring tama, mali, o * hindi makatotohanan*. Ito ay totoong paniniwala na ang Disyerto ng Sahara sa Hilagang Africa; ito ay isang maling paniniwala ang Sahara ay nasa Scotland; ito ay isang * laban sa totoo* paniniwala na ang Sahara ay anumang gustuhin ko, at lumabas sa lugar kung saan man gusto ko ito lumabas. Ang unang paniniwala ay totoo; ang pangalawa ay hindi totoo - ang pangatlo ay pampanatikong asersyon na papaputukin ang mismong konsepto ng patunay. + +Maaari nating sabihin na: + +1. Ang Panukala X ay totoo dahil ito ay makatuwiran. +2. Ang panukala Y ay hind totoo dahil ito ay hind makatwiran. +3. Ang panukala Z ay totoo dahil ito ang *gusto* kong maging totoo ito. + +Ang ikatlong pahayag ay isang kumpletong kontradiksyon sa sarili. Ang katotohanan ay malayang pagnanais, dahil ang pagnanais ay nangangahulugan ng pansariling paksa, at ang katotohanan ay nangangahulugan ng pagsang-ayon sa ideya na may pamantayang layunin ng lohika at naayon sa obserbasyon ng katotohanan. Sinasabi na may mga bagay na katotohanan dahil sa *gusto mo* ito maging totoo upang maging mapasailalim kasama ng pinanigan, na kung saan mayroong sariling pagsasalungat na pahayag. + +Pinipilit tangkilikin -o "pananampalataya" - sa kahulugan ay hindi maaaring subukan, dahil sila ay hindi naniniwala sa * pagkawala* ng patunay, ngunit ang paniniwala sa *pagsuway* ng dahilan at/o katibayan. + +Maaari nating paniwalaan ang mga hindi pinagtibay na mga bagay na maging totoo - kung ang isang tao ay walang duda na isipin na nag mundo ay bilog bago ito mapatunayan - ngunit ang "walang lugar" ay isang lupain na kung saan kumakapit tayo sa paniniwala sa mga bagay na * na hindi magiging posible maging totoo.*. + +Kung sasabihin ko na ang dalawa ay dinagdagan ng dalawa ay lima, ako ay gumagawa ng pagkakamali na maaaring maitama sa pamamagitan ng pagsangguni sa lohika. Kung sasabihin ko na ako ay naniniwala na ang bilog naparisukat ay mayroon, ngayon ako ay guamagawa ng tahasang sariling pagsalungat na pahayag, na kung saaan hindi pinapahintulutan ito. Kung ako ay lalayo pa, gayunman, at magmamatigas na sabihin na "foo dagdagan ng tury ay katumbas ng desty" - at tinatanggihan na bigyang kahulugan ng kahit anong tuntunin ko - ako ay gumagawa ng pahayag na kung saan ay lohikal at may katibayan * ay hindi maaaring magamit *. + +### Ang susunod na pag hinto: "Ang alternatibong daigdig" + +Sa pangkalahatan, ang mga tao ay sinusubukang gumawa ng paraan para "isalaba" ang kanilang anti-empirical at anti-lohikal na paniniwala upang gumawa ng "alternatibong kaharian" o kaya "alternatibong daigdig" na kung saan ang kanilang mga sariling kondisyon ay nag-papahayag na maaaring maging totoo. + +Kung sinabi ko: "na ang kuwadrong bilog ay umiiral" ako'y nag-papahayag na maliwanag na imposible ito sa loob ng daigdig na ito. Ng sa ganon, hiniling ko na manatili ang aking pininiwala, dapat akong gumawa pa ng iba pang daigdig o kaharian sa "labas" ng daigdig na ito na kung saan ang kuwadradong bilog ay umiiral. + +Kung gumawa ako ng kaharian na kung saan kapantay ng sariling pagsasalungat ay katumbas ng katotohanan, puwede ko ng sabihin na kung sino mang nagsasabing na ang kuwadradong bilog ay *hindi* umiiral ang kanilang mga sariling panatiko at makakasama, dahil sila ay tinatanggalan ng posibilidad kung *puwedeng* maging totoo.[^1] + +Tunkol dito sa "walang lugar," mayroon lamang dalawang posibilidad na umiiral. Kahit ano sa *walang lugar* ay lubusang umiiral ng mag isa sa ating daigdig, at ito ay hindi masusukat, makikita, o mahahanap sa anumang paraan, ng hugis o anyo - sa isang punto, magagawa nating malaman at makipag ugnayan sa mahiwagang lugar na ito, na kung saang ang sariling pagsasalungat ay katumbas ng katotohanan. + +Kung, sa ilang punto, ito ay nakakasakit kapag tayu *ay* makipag ugnayan sa *walang lugar*, pagkatapos ay magkakaroon kami ng direktang mahalay at makatwiran na katibayan ng pagkakaroon nito. Samakatuwid, ito ay kailangang "lumaki" sa ating daigdig sa ilang paraan. Gayunpaman, sa sandaling ito ay maging kapansin-pansin sa ating daigdig, ito ay dapat makatwiran at praktical na buhay, katulad ng kahit ano na natuklasan. Sa gayon ang itong ibang salita "Pagtulog" sa ating daigdig * ay hindi makakagawa ng kakayahan para sa ating daigdig na suportahan ang pagakakaroon ng parisukat na bilog*. + +Kaya natin maaaring maging tiyak na tayo *ay* kailanman magagawang mapansin itong ibang daigdig, ang katunayan na nakukuha natin ay walang paraan upang suportahan ang pagkakaroon ng sariling pagtanggi ng mga pahayag. Ang parisukat na bilog, mga Diyos at ang iba pang sariling pagtangging konsepto ay hindi maitatago doon, at hinding- hindi nila maitatago sa mga panaginip ng leprechauns. + +Sa kabilang banda, kung kalalabasan nito na tayo ay *hindi* kayang mapansin itong ibang daigdig, at ito ay manatili na ganap na teyoretikal na nilalang, na walamg katibayan o katwiran na suportahan ito, kung gayon ito lamang ay konseptuwal na bag na kung saan ito ay "maginhawang" ilagay ang mga bagay na halatang hindi totoo. + +[^1]: Ito ay hindi inaasahang matapos sa paghahambing sa mga tao na nagsasabi na ang Eistenian pisikal ay posible, na ang mundo ay hindi puwedeng maging bilog at kung anu-ano pa. Kawalan ng katiyakan sa *nilalaman* - i.e teyorya - ay kahit papaano dapat maging kasama ng kawalan ng katiyakan sa * metodolohiya*, i.e. kadahilanan at katibayan. Ang katotohanan na ang matematiko teyorama ay puwedeng hindi aprubahan ang hindi aprubahan ang mga prinsipyo ng matematika, ngunit sa halip ay nagpapatunay sa kanila. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md new file mode 100644 index 000000000..271661dc6 --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md @@ -0,0 +1,167 @@ +## Pag papairal Laban sa Hindi Pagpapairal + +Tinutukoy namin na ang "di-pagkakaroon" bilang hindi nagtatagalay ng masa o lakas, o pagpapakita ng mga epekto ng masa o lakas, tulad ng nakikita sa mga relasyon na gaya ng garbidad. + +Ang Diyos ay Hindi nag tataglay ng mass o lakas, o nagpapakita ng mga epekto ng masa o lakas - sa katunayan ang Diyos ay Hindi makikita o mapapatunayan sa anuman paraan, ng hugis o porma, kahit na sa mga pandama, o sa pamamagitan ng pagkamaykatwiran. + +Kaya Kung sinasabi ko, " Diyos ay buhay," Ang talagang sinasabi ko ay: + +"*Ang buhay ay dapat nakikita; Ang Diyos ay hindi nakikita, pero ang Diyos ay nabuhay - samakatuwid ito ay Hindi nabuhay, mga buhay.*" + +Sa ibang salita, sa pagsasabi "Ang Diyos ay buhay," ako ay nakagawa ng hindi malutas na pagkakasalungatan. Aking tutukuyin "ang pagkakaruon" sa "hindi-pagkakaruon," na gumagawa tungkol sa masa maraming kahuligan bilang pagtukoy sa "buhay" at"walang buhay na bagay," o sa bato bilang "Ang kabaligtaran ng bato," o sa "kuwadrado" bilang isang "bilog." + +Ang pagkakatulad, kung ako ay gagawa ng ilang alternatibong universo na kung saan ang "walang buhay katumbas ng buhay at "mag kasalungat katumbas ng Hindi nag babago" at Ang "katotohanan katumbas ng kasinungalingan"at Ang "pagkamakatwiran katumbas ng Hindi makatwiran," kung anu talaga ang ginawa ko nakalikha ako ng Lupain na tinataw na "pagkakamali," ipalagay na ang lahat ng ito ay Hindi totoo, at ang tinutukoy ng lupain na ito ay isang lugar na Kung saan ang "pagkakamali ay katumbas ng katotohanan."[^2] + +Syempre, ang tao ay bawal gumawa nito "alternatibong universo" upang mapawalang bisa ang katotohanan sa loob ng ating universo, pero sahalip na alisin ang mali sa katotohanan, at tawaging itong totoo. Halimbawa, walang sinuman nag-uudyok "ang Diyos ay nabuhay sa ibang universo, kaya hindi mo pweding sabihin na ang Diyos ay hindi nabuhay" kaylanman ipaliwanag "*I* maaaring hindi nabuhay sa ibang universo, kaya hindi mo pweding ariin na ako ay nabuhay dito." + +Sila rin ay may pusibilidad na hindi tumugon ng mabuti sa argumentong ito: " sa iba pang universo, ikaw ay pweding sumang ayon saakin na hindi nagkaruon ng Diyos, kaya ginawa mo ang isang ateista."[^3] + +Kung wasto ang pahayag tungkol sa katotohanan maaaring walang katapusan ang sasalungat dahil ang ilan ay nasaisipang lupain na tinatawag na "ang pagkakamali ay katumbas ng katotohanan" mawawalan bisa ito, kung ang sinasabi ay "walang magandang pahayag tunkol sa katotohanan na maaaring mag patunay" _ gayun paman, ang amin talino ay sapat bilang pilosopo sa ngayon upang malaman na ang mismong pahayag ay nagkakasalungat sa sarili, dahil ito ay isang mabuting pahayag na maituturing para maging totoo na nagsasabing walang mabuting pahayag na magiging totoo. Kung walang magiging tama o mali- kahit na sa pahayag - walang anuman pahayag ang magagawa tungkol sa anuman bagay. Gamit ang salita, gamit ang english, gamit ang mga nauunawaan pangungusap _ang lahat ay giwang walang kabuluhan kahit anu paman, dahil sa ito ay "alternatibong universo" tulad ng nakabalagkas na pananalita ito ay maituturing na talagang walang kabuluhan. Kung ang mga bagay na pweding maging totoo sa alternatibong uniberso ay magkakaruon ng epecto sa pahayag at gagawin natin itong uniberso, at sigurado ang kabaliktaran ay totoo din, ibig-sabihin ang mga walang pahayag ay Hindi makakagawa ng kahit anu, dahil ang kanilang eksaktong kabaliktaran ay maaring maging totoo. + +Ang totoong reyalidad sa pahayag ang "pagkakamali ay katumbas ng katotohanan" at ang tautological ay kabaliwan ng " null katumbas ng null." + +### Ang "Alternatibong uniberso" sa lipunan ng mga tao + +Ang dahilan Kung bakit kami ay gumugugol ng labis na oras sa pagharap sa "Alternatibong uniberso" Ang teorya ay may derectang kaugnayan sa lipunan ng tao at ginagamit ito para "mabigyang-katwiran" ang mga dakilang kasamaan na ginamit sa atin. + +At sa aking sariling karanasan, nalaman ko na ang pumatay ay Mali. Ang gumawaga sa pamamagitan ng panukala na ang pagpatay ay normal na mali ang pinaka magandang halimbawa ay, Lubos akong nag aalinlangan kahit kanino at nagulat ng magkaruon ng normal na instink kunpirma sa pamamagitan ng mahigpit na abstract sa kadahilanan ng UPB. Ang seksiyon na ito, gayunman, ito ay oposiyal na pinayagan para sa iyo para masimulan ang maging tunay na shocked. + +Ang pinakadakilang leaps forward sa sayantipikong pang-unawa ay tinatawag na "tearya ng pagkakaisa." Einstein dekada na Ang ginugol at sinisikap maayos ang isang pinag-isang teorya Ng patlang; at mga teorya ng physic na nagiisa sa malakas at mahinang pwersa, Ang electromagnetism, gravity at Kung anu ano pa ay mananatiling mailap. + +UPB bilang isang balangkas, gayunman, hindi lamang napapatunayan ang moral instincts sa pangsariling, philosopiya at sa mga antas ng unibersal_ ngunit may malalim at nakakagulat na impikasyon para sa lipunan ng tao. + +#### Aksyon ng UPB + +Ang balagkas ng UPB ay nag papatunay sa mga panukalang moral sa pamamagitan ng paghingi na sila ay pare-pareho, at ang unibersal sa tuntunin ng oras, lugar at bawat tao. + +Kung tatangapin namin ang UPB, dapat din namin tangapin ang mga sumusunod na pagsasama: + +- Ang moral na panukala ay independiyente ng kasuotan. + +Ang ibigsabihin nito ay ang isang tao hindi pweding baguhin ang kanyang moral kalikasan kasama ang kanyang kasuotan. Ang paggawa ng pagbabago sa kasuotan ay hindi Makakapagpabago sa pangunahin katangian. Kung kaya't ang pagsalungat sa moral na alituntunin ay Hindi wasto batay sa mga may suot ng mga damit. + +Sundalo, syempre, silay nagsusuot ng naiiba sa karaniwang mamayan. Ang karaniwang mamamayan ay pinagbabawal sa patayin; ang mga sundalo, gayunpaman, ay Hindi lamang *pinapahintulotan* pag patay, ngunit sa mga moral *purihin* para sa pagpatay. + +Dalhin ang ibapang halimbawa. + +Ang pagnanakaw ay mali sa moral, tulad ng nakita natin sa itaas. Ito ay moral na mali sa lahat ng tao sa lahat ng pagkakataon sa lahat ng oras at sa ilalim ng lahat ng mga pangyayari. Dahil ang pagnanakaw ay sapilitan pag alis ng mga ari arian ng ibang tao ng walang pahintulot, Kung gayon ang laging pagbubuwis sa buong Mondo at magpakaylanman ay moral na masama. Ang pag bubuwis ay sapamamagitan ng kahulugan Ang sapilitan pag alis ng Ari arian sa ibang tao ng walang pahintulot, yamang ang pagbubuwis ay umaasa sa pagsisimula gumamit ng pwersa upang iwaksi ang isang tao sa kanyang ari arian. + +Ang tinatawag natin "gobyerno" ay isapang halimbawa ng *null zone* Kung saan ang taas ay baba, Ang itim ay put, ang katotohanan ay kasinungalingan, at ang masama ay mabuti. + +Ang pag unlad ng lipunan ay eksakto sa antas ng dahilan at katibayan gawin ang pinaka magandang hakbang mula sa sarili hangang sa unibersal, at sirain ang anuman hind makatwiran*null zones* sa daan. Ang pag unlad ng agham eksakto sa antas kaya tinatangihan nito ang kawalang katwiran ng Diyos "absolutes." ang pag unlad ng medisina ay eksato sa antas kaya tinatangihan nito ang bisa ng panalangin at walang saysay na ritwal umaasa sa dahilan at katibayan. Pilosopiya din - at ang lipunan ng tao sa pangkalahatan - ay umuunlad eksakto sa antas kaya tinatangihan nito ang kawalang katwiran ng " square-circle na moralidad" ng statist at relihiyon mga ethical na teorya. + +### Gobyerno + +Sinasabi na ang mga operasyon ng pamahalaan ay nasa ilalim ng tapat na mga patakaran ng moralidad mula sa iba pang lipunan ay eksakto ang parehong sinasabi, "leprechauns ay tinatablan ng grabidad." Una sa lahat, ang leprechauns ay hindi umiiral -at isa sa mga paraan para malaman natin na ito ya hindi umiiral tinatanggap nila na sila ay tinatablan ng grabidad. Ang lahat ng may masa ay napapailalim sa grabidad -na Kung saan tinatablan ng grabidad sa pamamagitan ng kahulugan ay walang masa, at samakatuwid ay hindi umiiral. Ang pahayag ng "leprechauns ay sanay sa grabidad" ito ay tautolohiya, na nagpapatunay lamang sa di-pagkakaruon ng leprechauns -ito ay simantikong katumbas ng " hindi umiiral na, Hindi umiiral."A ay A, ang unang batas na nilikha ni aristotel, ay Mahalaga lamang upang makumpirma ang kung saan tinutukoy bilang Hindi pagkakaruon. + +Sa parehong paraan, kapag sinabi natin na maganda ang moralidad ng sundalo sa pagpatay At ang kinatawan ng gobyerno sa pagnanakaw, alam natin na ang "mga sundalo" at "mga kinatawan ng gobyerno" bilang mga katigorya ng moralidad ay *ganap na hindi wasto*. + +Kung sinasabi ko na ang square circle ay may karapatan mag nakaw, sinasabi ko lamang na Ang hindi maaaring umiral ay may karapatan gawin ang salungat -sa kanyang sarili -isang tunay na walang say say na pahayag, ngunit isa sa mga nananatiling kakaiba sa "null zone" ng mga politika. + +Kung ako ay bibili ng kasuotan ng mga sundalo sa tindahan ng mga second hand, at ilalagay ko ito sa, malinaw na hindi ako gumawa ng isang alternatibong uniberso kung saan ang tapat na panuntunan ng mga moral ay maaaring wasto. Ang sandali bago ko ilagay ang kasuotan sa, ang pagpatay ay mali para sa akin -kailan ito naging *Tama* Ang pagpatay para sa akin? Nang isinuot ko ang pantalo? Paano Kung ako ay may pantalon, pero hindi ang tsaleko? Paano kung meron akong isang bota lamang? Paano kung parehong bota ay meron, ngunit isang sintas lang? Paano kung ang aking sumbrelo ay nasa likod? Paano kung mayron akong ilagay na uniporme na hindi makilala ng unang taong nakilala ko? Maaari ba na ang Beatles ay biglang magkaroon ng karapatang pumatay ng binaril nila ang nagtakip para sa "Sarhento ng peppers"? Naiwala ba nila ang kanilang karapatan kapag hinubad nila ang mga jacket? + +Naitanung ko ang retorikang katanungan dahil ito ay tunay at talagang seryoso. Malinae, na ang kasuotan ng military ay hindi mababago ang katangian ng isang tao, anu man higit sa isang pagpapagupit ng buhok ay turns nito sa isang duck, isang konsepto, o isang diyos. + +"Ah," maaari niyong sabihin, "pero ang kasuotan ay hindi pwedi dahil ito ay nakuha mo sa tindahan ng second hand -ang pagsusuot ng uniporme ng sundalo ay Hindi ka magagawang sundalo na higit sa photocopying ng isang doctorate na magbibigay sayo ng Ph.D." + +Ang anolohiya ay hindi tama, dahil nagkaruon ng isang Ph.D. o photocopying ang isang doctorate ay hindi pweding palitan ang kahit anu sa mga patakaran moral na nasasakupan mo bilang tao. + +"well," maaari kang tomugon, "pero ang pagkakaiba ang sundalo ay mayroon karapatan moral na pinagkaloob sa kanila ng karaniwang mamamayan, alang alang sa kolektibong pagtatango sa sarili at iba pa." + +Itong raises ay may napakainteresadong punto, na kung saan ang tanung ay kung ang opinyon ay makakapagpabago ng reyalidad. + +### Mga opinyon at reyalidad + +Malinaw, aking nauunawaan ang hindi ko magagawa sa pamamagitan ng opinyon palayain ka mula sa paghihigpit ng grabidad, anu mang higit sa aking opinyon na dalawa plus dalawa kalalabasan ay lima" gawin itong totoo. + +"Mga opinyon" ang mga paniniwalang walang malinaw na katibayan sa reyalidad, o Kung saan walang malinaw na katibayan ang maaaring ibigay, o kung saan ang mga pagpapahayag lamang ng pangsariling kagustuhan. Ang aking sariling opinyon ay ang paghahanda ko ng chocolate ice cream sa vanilla - maaari din ako magkaruon ng isang "opinion" na Ang Iceland ay isang tropikal na paraiso, o na ang Diyos ay buhay, o na ang ulan ay nahuhulog pataas. Ang mga sariling opinyon ay malinaw na walang magagawa sa moralidad; ang opinyon ay tumatangap sa tamang paglalarawan sa reyalidad, ngunit hindi, ang Hindi tamang pagkakamali. Paniwalaan na ang ulan ay nahuhulog pataas ito ay hindi kabaliktaran ito ay pinagdaraanan; nakasuot ng Hawaiian shirt sa Iceland hindi gumagawa ang Reykjavik ng anumang pangpainit. + +Kaya naman pinaniniwalaan na ang pagpatay ay magandang moral hindi gumagawa ng mabiting moral ang pagpatay. Dahil ang aking paniniwala tungkol sa tao ay hindo mababago ng kalikasan ng moral, Ang aking paniniwala na ang kanyang mga pagpatay ay walang pagbabago at hindi magbabago sa kabutigan ng kanyang mga aksyon. Kung isasara ko ang aking mga mata at iisipin ko na ikaw ay isang butiki, hindi mo biglang mawawala ang iyong kakayahan na makontrol ang sarili mong temperatura sa katawan. Iisipin na ikaw ay isang isda wag kakaligtaan ang iyong pqngangaylangan para sa scuba gear. + +Ang mga opinyon ay hindi mababago ang reyalidad. + +Dahil ang mga opinyon ay hindi mababago ang reyalidad, hindi ko pweding ibigay sa iyo ang anumang pagkabukod o pagbaliktad tungkol sa pangkalahatang tuntunin ng moral. Dahil ang patakaran moral ay base sa pangkalahatang lohika, pati narin ang pisikal na kalikasan at reyalidad ng isang tao, Hindi ko pweding ibigay sa iyo ang karapatan para pumatay," anu man higita sa binigay ko sa iyo na kakayahan lumutang, lumakad sa tubig o tamang sabihin na dalawa at dalawa gawin lima. + +### Gobyerno bilang boluntaryo + +Ang bukas na puwersa ay sangkot sa institusyon ng gobyerno - ang konseptual wrapper ay nagbabaliktad ng moral na patakaran para sa partikular na grupo ng mga indibidual - ay bagay na laging iniingatan ang talaan sa mga debate. Kapag tinatalakay ang tungkol sa gobyerno, ito ay hindi tinuturing na isang positibong bagay para ituro "ang baril sa kuwarto." Halos kahulugan sa, mga gobyerno ay itinuturing na pinili para sa mga tao at upang gumana sa kanilang ipinahayag o pahiwatig na pag-apruba. + +Gayunman, ito ay isang purong walang katuturan. + +Kung Ang isang lalake ay may hawak hawak na kutsilyo sa leeg ng babae habang nakikipag talik, ang kahulugan nito ay isang pagkilos ng pang gagahasa. Hindi nito masasabi na ang pagtatalik ay pinagkasunduan, habang Ang parehong oras ng pagbabanta na siya ay saktan o patayin Kung siya ay tatanging makipag talik sa kanya. Kung kusang loob siyang nakipagtalik, Kung ganon Ang kutsilyo ay Hindi na kaylangan. Kung Ang lalake ay nararamdaman na kaylangan nya ng kutsilyo, Kung gayon malinaw na ang pakikipagtalik ay * Hindi * kusang loob. + +Sa parehong paraan, ang tao ay nagsabi na Ang pagbubuwis ay bahagi ng kontrata sa lipunan na kusang loob na napagkasunduan nila. + +Ito ay parehong lohikal at empirikaly na Hindi totoo. + +Alam natin na ito ay empirically Hindi totoo dahil * walang mga kontrata sa lipunan ang lumitaw*. Hindi ikaw o ako*kailanman* Ang nag lagda ng isang dokumento kusang loob na sumasang ayon na mag buwis sa kinikita - pinanganak kami sa isang simpleng sistema na kumukuha ng pera mula sa amin sa dulo ng isang baril. + +### Ang baril sa kuwarto + +Maraming tao ang nagtatalo sa puntong ito na ang pagbubuwis ay Hindi pinapatupad sa dulo ng isang baril, pero sahalip na ang tao ay mag bayan ng kusang loob. Para mapaliwanagan, Hindi pa ako natutukan ng isang baril sa akin muka ng isang maniningil ng buwis o ng isang pulis, pero ako ay nagbabayad ng buwis sa loob ng mga dekada. + +Ito ay maaaring totoo, ngunit ito ay ganap ng walang katuturan. Kung sasabihin ko sa babae na papatayin ko ang kanyang anak kung hindi siya makikipagtalik sa akin, at kanyang ibinigay ang kanyang sarili sa akin, malinaw namin nauunawaan ang isang moral na aksiyon ay ganap -kahit na wala akung gamit na sandata sa aking paglabag. Malinaw, Kung ang babae ay nagpailalim sa akin, ito ay dahil natatakot siya na gawin ko ang aking pagbabanta. Kung sasabihin ko sa kanya na ang alaga kong leprechaun ay pumatay ng kanyang mga anak Kung siya ay hindi nakipagtalik sa akin, hindi niya gugustuhin na mabalisa, ngunit hindi natatakot sa aking pagbabanta sa anumang mahalagang paraan, dahil ito ay imposible para sa aking alagang leprechaun na patayin ang kanyang anak. O, kung mamatay ako, at sabihin na aking kalooban na papatayin ko ang mga batang babae na ito kung hindi siya makikipagtalik sa akin, malinaw na pakiramdam niya na siya ay nakahinga sahalip na natakot, sapagkat Hindi ko maiisip ang aking gagawin na pagbabanta mula sa loob ng libingan. Sa ganun kami ay magbabayad ng mga buwis dahil alam namin kung hindi namin gagawin, ang posibilidad ng pagiging agresibo laban sa kinatawan ng stado ay napakataas. Kung hindi ko babayaran ang akin mga buwis, makakatangap ako ng isang sulat, tapos ibapang sulat, tapos tatawag sa telepono, tapos ipapatawag sa korte -at kung hindi ako magpapakita sa korte, o hindi ko babayaran ang mga nakaraan kong buwis at ang naipong multa at interes, ang mga pulis ay daratin na may baril para kunin ako at ikolung. Kung lalaban ako sa pulis, babarilin nila ako. + +Para sabihin na ang sapilitan ay katumbas ng kusang loob ito ay ganap na hindi makatuwiran at kontradiksyon sa sarili. Para sabihin na ang panimulang pag gamit ng pwersa ay ganap na katumbas ng hindi- nagsimulang gumamit ng pwersa ito ay para sabihin na ang taas ay baba, itim ay puti, at ang katotohanan ay kasinungalingan. + +Kung wala ang "null zone," ang mga sirang fiction ay hindi mananatili. + +Ang "null zone" ay ang pugad ng mga hayap na amin hinahanap. + +Tulad ng nakikita natin, alam namin sa aming sarili na ang magnakaw ay Mali; kami ay may ilang problema sa abstract at sa lohiral na pagbabawal sa pagnanakaw, tulad ng amin ginagawa sa taas- subalit ngayon, ito ay lumitaw sa "null zone" o Alternatibong uniberso kung saan ang pag salungat ay maaaring tangapin ng walang anu mang katanungan o pag aalala. + +Ayon sa UPB, ito ay mali Para sa akin at para sayo ang magnakaw. Gayunpaman, sa "null zone," ito ay Hindi lamang pinapayagan, Kung hindi isang perpektong *moral*, para sa iba ang magnakaw. Kami ay *hindi dapat* magnakaw -sila *dapat* ang magnakaw. Ito ay moral na kabaliwan! + +### Kapulisan + +Halikat dalhin natin ang aking mabuting kaibigan na si Bob palayo sa maliit na silid ng teoryang moral subukat at ibalik siya sa kanyang original na trabaho bilang isang pulis. + +Malinaw, kapag si Bob ay gumising sa umaga, bago siya lumipat, hindi siya pweding pumunta sa bahay ng kanyang kapitbahay at huminge ng pera at manutok ng baril, hindi mahalaga Kung Sino ang nagsabi sa kanya na ito ay tama lang. + +Kapag si Bob ay nag aalmusal, hindi niya rin pweding atakihin ang kanyang kapitbahay at kunin Ang pera nito. Sa kanyang pagmamaneho papuntang trabaho - kahit na siya ay ilagay sa kanyang uniporme - hindi pa siya sumuntok, at gayon wala na siyang karapatan kaysa iba pang mamamayan. Kapag siya nanununtok, gayunpaman, ngayon, na kung may bumabagsak na isang haliging apos mula sa kalangitan, siya nakakuha ng kamangha-mangha kakayahan mula sa pag atake ng moralidad sa kanyang kapitbahay at makuha ang kanilang pera. + +Nakapagtataka, ito ang nagiisa niyang katangian ang ganap na baliktarin ang sarili. Hindi niya kayang lumipad, hindi niya kayang palitan ang kanyang hugis, hindi niya kayang hulihin ng tagumpay ang bola ng bearing o mabuhay sa isang impyerno; hindi niya kayang tumakbo ng isang libong kilometro sa isang oras, at hindi rin niya kayang maglakad sa isang pader ng laryo. Siya ay ganap, lubos, at kompleto* ang parehong tao bilang siya ay **bago**siya nanuntok sa* -subalit ngayon, siya ay napapalilalim sa tunay na kabaliktaran ng mga panuntunang mural. + +Kahit na maraming kakaiba, kung ako ay hindi isang "pulis," pero ako ay susunod Kay Bob para magtrabaho, at ginagawa kung anu ang eksaktong ginagawa niya -aking isinuot ang kasuotan, naglakad papunta sa stasyon ng pulis, at inilagay ang isang piraso ng cardboard sa punch lock -bakit, kung gawin ko ang eksaktong Kung anung ginagawa ni Bob, ako ay lubos at ganap na immoral, bagamat ang pagtulad sa pagkilos ni Bob ay lubos at ganap na *moral*. + +Anung uri ng kaisipan ang gumagawa ng ganito? panu natin malilimutan ang hindi malutas na mesteryong ito? + +Ang simpleng katotohanan na ito ay *Hindi* pweding mabuksan, dahil ito ay ganap na sira. Ang katotohanan na ang "kabilang mondo" ang moral na kabaliwan ay ganap na hindi makatwiran -hindi nabangit ang marahas na pananamantala -ay napakalinaw na dapat itong kalimutan sa isang walang hangan na cavalcade ng mitolohika "kusang loob." + +Sinanasi natin na "gusto" ni Bob na makuha ang aking pera -na kung saan ganap na kontradiksyon ang katotohanan kay Bob napakita sa harapan ng pintuan at tinutukoy ako ng isang baril na may bala sa muka. Sapamamagitan ng luhikang ito, ang kaya kolang ay tumaas at bumaba ang lansangan na nagnanakaw ng pera mula sa aking mga kapitbahay, at pagkatapos ay tatangapin nilang silay lubos na nagulat kapag ako ay nahuli: + +"Silay *gusto* ako na kuni Ang kanilang pera!" + +Pero baki ka nagbanta sa kanila na babarilin ako kung hindi nila ibibigay sayo ang kanilang pera?" + +Dahil sila ang *nagpautang* sa akin ng kanilang pera!" + +"Akala ko sabi mo na gusto nilang ibigay sa iyo ang kanilang pera." + +"Hindi, hindi -sila ang mayutang sa akin. ito ay talagang *akin* pera!" + +"sa anong mga dahilan ay may utang na loob ka sa pera na ito?" + +"meron kaming kontrata!" + +Maipapakita mo ba sakin itong kontrata? Napirmahan na ba nila ang kontrata ng sarili nilang kalooban?" + +"Hindi iyan ang uri ng kontrata! Ito ay - * panlipunan* kontrata... At bukod sa - ayon dito sa panlipunang kontrata, inangkin ko parin pala ang buong kalye - Ang buong sumpaing kapitbahay sa katunayan! Kung sino man ang tumangging bayaran ako maaaring ang pera ko ay lumipat sa ibang lugar - Hindi ko pinipilit ang kahit sino!" + +"at pano mo nalaman na pagmamay-ari mo ang buong kapit bahay? Mayron ka bang papeles ng mamay-ari?" + +"oo, syempre - tignan mo dito!" + +"mahusay, ito ay tanda lamang ng isang sulat-kamay na nagsasabing inaangkin mo ang buong kapit bahay - at parehong sulat-kamay mo ang iyong pirma. Natatakot ako ng kaylanganin namin na i-book ka -ito ay isang kontratang ginawa sa iyong sarili, kung saan ikaw ay nagdudulot sa ibang tao sa punto ng isang baril." + +Ito ay isang ganap na baliw at sira para sa akin kung patuloy niyong sasabihin na ang babae ay aking ginahasa kahit *gusto* niyang makipag talik sa akin. Naiisip mo ba kung ako ay nililitis para sa panggagahasa, at nagkaruon ng isang videotape ng babae simulang pigilan ako, at may patalim ako sa kanyang lalamunan, kung paano ko matatangap ang pagtatangol kung patuloy Kong igigiit na siya talaga ang *gustong*makipag talik sa akin? + +Sa korte, ako ay nilalait, at tinapon sa kulongan para sa aking halatang, galit, masama, at makasariling pagpapaimbabaw. + +Ah, pero ang sa "null zone" ng gobyerno, ang panggagahasa ay gawa ng pagmamahal pagkuha ng bata ay paanyaya, ang pagtangi sa pagnanakaw ay masamang pagkamakasarili, at ang pamimilit sa kabaitan. + +Ito ang ibig kong sabihin kapag sinasabi ko na ito ay "kabilang mondo ng *null zone*" ay ang pinaka pangunahin hadlang sa kaligayahan ng tao. Pagnanakaw ay mali para sa lahat, pagnanakaw ay mali sa abstract -pero ang pagnanakaw kahit papano ay "tama" sa baliw na alternatibong uniberso na tinatawag na "gobyerno"? + +[^2]: Halina kahit hindi makuha *magsimula* sa mga lohikal na bangungut ng katotohanan sa halaga ng nakapaloob sa pahayag "kamalian ay katumbas ng katotohanan." + +[^3]: Ang argumentong ito ay hindi rin gumana ng husto sa mga guro ng matematika - wala pa kong nakikita na estudyante na naging matagumpay na nag patunay na ang maling sagot maari maging tama sa ibang uniberso, at sa gayon ay hindi makatarungan na markahan ito ng mail. [ ↩](#fnref:3){.footnote-backref} \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_02_existence_versus_non-existence.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_02_existence_versus_non-existence.md new file mode 100644 index 000000000..30d37cba1 --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_02_existence_versus_non-existence.md @@ -0,0 +1,116 @@ +### Pagiging praktikal + +Sa sandaling ang karahasan ng pamahalaan ay naipakita sa intelektwal - at ang dapat na "pagboboluntaryo" ng mga mamamayan ay nasiwalat bilang isang buktot na panloloko - ang argumento ay palaging bumabalik na kung saan kami ay *kailangan* ng pamahalaan upang bigyan kami ng mga pampublikong kalakal, proteksyon, panrehiyong depensa, kalsada at iba pa. + +Sinulat ko ang dose-dosenang mga artikulo na naglalantad sa kasinungalingan ng posisyon na ito, kaya't hindi ako mag-abala na ulitin ang mga argumento dito, dahil hindi sila mahalaga sa isang libro sa moralidad, ngunit sa halip ay magiging mas angkop sa isang libro na nagpapaliwanag ng mga prinsipyo at pagiging praktiko ng isang boluntaryong lipunan.[^4] + +Ang "argumento mula sa pagiging praktikal" ay hindi ganap na nalulutas ang problema ng karahasan. Kung makita kong kumakain ka ng mga cheeseburger araw-araw, masasabi ko sa iyo na hindi praktikal na gawin mo ito, kung gusto mong mapanatili ang isang malusog na timbang. Hindi ko masasabi na ito ay *masama* para sa iyo upang kumain ng mga cheeseburger, para sa mga kadahilanan na kami ay sanay na dito. Hindi ko maaring pilitin ka sa pamamagitan ng puwersa upang madagdagan ang "pagiging praktikal" ng iyong mga aksyon. + +Kaya naman ang mga nagsasabi na ang pamahalaan ay makatwiran sa pagpilit sa amin na maging mas "praktikal," ay ganap na huwad napatunayan ng UPB Framework - kahit na ipinapalagay namin na ang mga solusyon sa pamahalaan ay mas "praktikal," na sa katunayan sila ay hindi. + +Gayundin, kung ang mga kinatawan ng pamahalaan ay angkinin ang kontrata sa lipunan na payagan silang pilitin ang isang "hindi praktikal" na papulasyon upang kumilos nang mas "praktikal" isang hindi malulutas na kontradiksyon ang nagawa. + +Kung pinilit ko ang isang babae na pakasalan ang isang lalake na napili para sa kanya, ito ay malinaw na naniniwala ako na mayroon akong walang hanggang na mas mahusay na paghatol tungkol sa pagiging angkop ng isang asawa para sa kanya kaysa sa ginagawa niya. Sa katunayan, hindi ako naniniwala na siya ay bukas para sa lahat ng mga dahilan, o ang anumang palatandaan tungkol sa kanyang sariling interes, dahil magdadala ako ng *wala* ang account ng kanyang mga kagustuhan, pero ako ipinipilit sa kanya na pakasalan ang isang tao sa aking pagpili. + +Kapag pinuwersa ko ang babaeng ito na magpakasal. Maaari ko lang bigyang-katwiran ang paggamit ng puwersa - kahit na sa agarang, praktikal na binabatayan - sa pagsasabi na siya ay nasa hindi wastong pag-iisip upang pumili na na may kinalaman sa pagpapakasal. + +Kung ang babae ay di-wastong pag-iisip upang gumawa ng kanyang sariling mga desisyon tungkol sa kasal, pagkatapos ay malinaw din siya *di-wastong pag-iisip upang italaga ang isang kinatawan upang gawin ang desisyong iyon para sa kanya *. Kung wala siyang ideya kung pano ang pagpili ng isang mabuti o angkop na asawa, kung paano niya masuri ang aking kalagayan upang makapagpasya kung sino ang magiging isang mabuti o angkop na asawa para sa kanya? + +Kung ang isang tao na may sobrang mababang katalinuhan ay hindi maintindihan ang konsepto ng "kalusugan," resonable ba na asahan siya na maging rasyunal sa pinili niyang doktor? Nang sa gayong makapili ng isang doktor na may kakayanan, dapat naiintindihan natin ang ibig sabihin ng kalusugan, bisa, gastos, pagkapropesyonal at marami pang iba. Sa katulad na paraan, kung hindi ko pinapayagan ang isang babae na magsabi kung kanino siya ikakasal, ibigsabihin na malinaw na kailangan kong maniwala na hindi niya naiintindihan kung ano ang pagiging isang mabuting asawa - pero kung hindi niya naiintindihan kung ano ang ginagawa ng isang mabuting asawa, sa gayon wala siyang kapasidad na ilipat ang pagpili sa akin, dahil wala siyang paraan upang suriin *ang aking* pamantayan sa pagiging mabuting asawa. + +Kung hindi ako makakapagpasya ng kulay na aking ipipintura sa aking bahay, at ang solusyon ko ay pumirma ng isang kontrata sa isang pintor kung saan hahayaan ko siyang pumili ng kulay para sa akin - at sa kontrata na aking pipirmahan ay nakasaad na wala akong karapatan na hindi sumang-ayon sa kanyang mga desisyon, at bigyan siya ng karapatan na tanggalan at utusan ako kapag ako ay hindi sumang-ayon sa kanyang mga desisyon, o kaya ay tumangging magbayad sa kanila - ibig -sabihin ako ay wala sa aking sarili. Kung bibigyan ko ng kapangyarihan ang isang taong pilitin ako *sa buong buhay ko*, ibig-sabihin hindi ako naniniwala na ako ay may kakayahan na gumawa ng sariling desisyon. + +Kung iniisip ko na ako ay walang kakayanan gumawa ng sariling desisyon, ibig-sabihin maliwanag na ang aking desisyon ay napapailalim ang aking sarili sa karahasan *sa buong buhay ko*ay isang walang silbing desisyon. + +O kaya'y ako ay may kakayahan na gumawa ng mga magagandang desisyon, o hindi ko kaya. Kung ako *ay* may kakayanan na gumawa ng magagandang desisyon, pagkatapos ay pwersahin ang aking sarili habambuhay ay hindi katanggap-tanggap. Kung ako ay *walang* kakayanan na gumawa ng magagandang desisyon, ibig-sabihin ang aking desisyon ay puwersahin ang aking sarili habambuhay ay isa hindi rin katanggap-tanggap. + +Kahit na ang mga konsiderasyon sa itaas ay napapangunahan, gayunpaman, ito ay imposibleng ipatupad ang isang panlipunang kontrata sa pamamagitan ng pamahalaan. Malinaw, hinid ko pwedeng lagdaan sa *iyong*ngalan, o sa ngalan ng aking mga anak, na kung saan mapapabisa sa inyo o sa kanila sa lahat ng oras. Hindi ko kayang bumili ng sasakyan, magpadala sayo ng bayarin, at mag utusan kang bayaran ito. Kung inaangkin ko ang kapangyarihan na magpataw ng hindi ilateral na kontrata sayo, ang UPB ay bibigyan *ka* ng ganitong kapangyarihan, at ibabalik mo ang kontrata sa aking pangalan. + +Sa ganoon ding paraan, kahit na kusang loob kong piliin na magbayad ng aking mga buwis, hindi ko kayang pilitin ka sa iyong desisyon, na kung saan ang boluntaryong kontrata ay isang personal na kagustuhan, at hindi maaring ipatupad sa pamamagitan ng karahasan. + +### Ang pangangailangan ng Estado? + +Itong buong tanong na ito ay nagiging mas katawa-tawa kapag tayo ay tumitingin sa pinaka- karaniwang moral "pagbibigay-katwiran" para sa kapangyarihan ng mga malayang gobyerno, na kung saan nakabatay sa "kagustuhan ng nakakarami." + +Una sa lahat, ang "kalooban" ay isang aspekto ng isang tao, samantalang ang "karamihan" ay isang konseptuwal na tag para sa isang grupo. Ang "karamihan" ay hindi magkakaroon ng "kalooban" kaysa sa "koro na linya" na kayang "magbigay buhay." kung hindi ka naniniwala dito, subukan mong magtayo ng isang bahay na punong kahoy na may konsepto na "gubat" sa halip ay gumamit ng anumang piraso ng kahoy. + +Dalawang karagdagan na pagtutol ay palaging bumabalik tuwing ang tanong ay tungkol sa pangangailangaan ng pamahalaan. Ang una ay ang isang malayang lipunan ito lamang ay magiging posible kung ang mga tao ay lubos na maganda o mabuti- sa madaling salita, ang mga mamamayan * ay kailangan* ng isang sentralisadong pamahalaan dahil mayroong mga masasamang tao sa mundo. + +Ang una at pinaka halatang problema sa posisyong ito ay ang mga masasamang tao na umiiral sa lipunan, sila ay nasa loob din ng pamahalaan - at baka mas mapanganib sa gayon. Maaaring maproteksyunan ng mga mamamayan ang kanilang sarili sa mga masasamang tao, ngunit maaaring tumayo ng walang pagkakataon laban sa mga agresibong pamahalaan na ang ngipin kasama ng mga pulis at militar. Gayon man ang argumento na kailangan natin sa pamahalaan dahil mga masasamang tao ay hindi totoo. Kung umiiral ang mga masasamang tao, ang pamahalaan * ay kailangan* mabuwag, dahil ang masasamang tao ay gagamitin ang kanilang kapangyarihan para sa kanilang layunin - at, hindi katulad ng mga pribadong thugs, ang mga masasamang tao sa pamahalaan ay mayroong pulis at militar upang pahirapan ang mga kawawa (at ang mga walang kalabanlaban) populasyon. Ang argumento ay katulad sa ideya na "ang mga huwad ay napaka mapanganib, kaya nga kailangan natin na mabgigay ng eksklusibong monopolyo laban sa mga huwad sa maliit na grupo ng mga tao." Saan ba sa tingin ng mga tao unang mapupunta ang mga huwad?[^5] + +Lohikal, mayroong apat na posibilidad katulad sa pinaghalong mabuti at masamang tao sa mundo: + +1. Lahat ng tao ay moral. +2. Lahat ng tao ay imoral. +3. Ang karamihan ng tao ay imoral, at ang iilan ay moral. +4. Ang karamihan ng tao ay moral, ang iilan ay imoral.[^6] + +Sa unang kaso (*ang lahat ng tao ay moral*), ang pamahalaan ay malainaw na hindi kailangan, dahil ang kasamaan ay hindi umiiral. + +Sa pangalawang kaso (*lahat ng tao ay imoral*), ang pamahalaan ay hindi pinapayagan na umiral sa isang simpleng paraan. Ang pamahalaan, ito ay karaniwang nagtatalo, dapat umiiral dahil may mga masasamang tao sa mundo na nais magdulot ng pinsala, at maaaring mapigil sa pamamagitan ng takot sa kaparusahan ng pamahalaan (pulisya, bilangguan, *et al*). Ang kinahantungan ng argumento ay ang kaunting kaparusahan sa mga taong natatakot, ang mas masama ang gagawin nila. + +Gayunpaman, ang pamahalaan *mismo* ay hindi napapailalim sa anumang puwersa o kaparusahan, ngunit isang batas mismo. Kahit sa mga Kanluraning demokrasya, kung gaano karaming pulis at pulitiko ang mapupunta sa kulungan? + +Kaya kung ang mga masasamang tao ay gustong gumawa ng masasama, pero napipigilan sa pamamagitan ng puwersa, gayun ang lipunan ay maaaring hindi*kailanman*pahihintulutan ng pamahalaan na umiral, dahil ang masasamang tao ay gagawing mabuti hanggang makuha ang kontrol ng pamahalaan, sa pamamagitan ng paggawa ng masama at maiwasan ang mga kaparusahan. Sa lipunan ng puno ng kasamaan, kung gayon, ang tanging pag-asa para sa katatagan ay ang estado ng kalikasan, na kung saan ang isang pangkalahatang pag-aarmas at takot sa kaparusahan ay mapalabo ang masasamahang hangarin ng mga disparteng grupo. Katulad ng kaso sa pagitan ng bansang gumagagamit ng nukleyar, ang isang "balanseng kapangyarihan" ay naguudyok ng kapayapaan. + +Ang ikatlong posibilidad ay ang *karamihan* sa mga tao ay masama, at ang iilan lamang ay mabuti. Kung ganoon ang kaso, samakatuwid ang pamahalaan ay hindi rin maaaring pahintulutan na umiral, yamang ang karamihan sa mga nasa kontrol ng pamahalaan ay masama, at mamahalang dispotikal laban sa mabuting minorya. Ang partikular na demokrasya ay hindi pinahihintulutan, dahil ang minorya ng mabubuting tao ay maaring masupil sa demokratikong kontrol ng mga masasamang nakakarami. Ang Masamang tao, na nagnanais na gumawa ng masama nang walang takot sa kaparusahan, ay hindi maiiwasang makontrol ang pamahalaan, at gamitin ang kanyang kapangyarihan na gumawa ng masama ng walang takot sa ikabubunga nito. + +Ang mga mabubuting tao ay hindi kumikilos ng may moralidad dahil sila ay natatakot sa kaparusahan, kundi dahil mahal nila ang kabanalan at kapayapaang isip - at sa gayon, hindi katulad ng masasamang tao, mayroon silang kaunting makukuha sa pamamagitan ng pagkontrol sa pamahalaan. Sa ganitong sitwasyon, pagkatapos, ang pamahalaan ay tiyak na makokontrol ng karamihan sa masasamang tao na namumuno sa lahat, sa kapinsalaan ng mga taong may moral. + +Ang ika-apat na pagpipilian ay ang karamihan sa mga tao ay mababait, ang iilan ay masama. Ang posibilidad na ito ay napapailalim sa kaparehong problema na nakabalangkas sa itaas, kapansin- pansin din na ang mga masasamang tao ay laging nais na makuha ang kontrol sa pamahalaan, upang itago ang kanilang sarili mula sa makatarungang paghihiganti para sa kanilang mga krimen. Ang pagpipilian na ito ay binabago lamang ang *anyo* ng demokrasya: dahil karamihan sa mga tao ay mabuti, ang naghahangad ng masamang kapangyarihan ay dapat magsinungaling upang magkaroon ng kapangyarihan, at pagkatapos, kapag nakuha ang pampublikong opisina, ay agad na masisira ang pananampalataya at ituloy ang kanilang pangsariling katiwalian, pagpapatupad ang kanilang kalooban sa pamamagitan ng mga pulis at militar. [^7] Kaya ang pamahalaan ay nanatiling pinakamalaking gantimpala sa mga pinaka masamang tao, na mabilis na makukuha ang kontrol sa kasindak-sindak na kapangyarihan - para sa kapinsalaan ng lahat ng mabubuting kaluluwa - at ang pamahalaan ay hindi pinapayagan na umiral sa ganitong sitwasyon. + +Ito ay malinaw, na, doon ay walang sitwasyon sa ilalim na kung saan ang pamahalaan ay lohikal o moralidad na pinapayagan na umiral. Ang tanging posibleng pagbibigay-katarungan para sa pagiiral ng isang pamahalaan ay kung ang nakakaraming tao ay masama, pero ang kapangyarihan ng pamahalaan ay laging kontrolado ng minorya ng mga mabubuting tao[^8] + +Ang sitwasyong ito, habang interisadong teyorya, lohikal na hinihimay-himay dahil: + +1. Ang masamang nakakarami ay maaaring mabilis na daigin ang minorya o madaig nila sa pamamagitan ng isang kudeta; +2. Walang paraan upang matiyak na ang mabubuting tao lamang ang laging tumatakbo sa pamahalaan; at, +3. Doon ay talagang walang halimbawa nito ang naganap sa ilalim ng kahit anumang malupit na mga talaan ng kasaysayan. + +Ang lohikal na mali ay laging ginagawa sa pagtatanggol ng pamahalaan ay ang isipin na ang anumang kolektibong moral na desisyon na inilalapat sa anumang grupo ng tao ay *hindi inilalapat sa mga grupo na kung saan ay naghahari sa kanila *. Kung ang limampung porsyento ng mga tao ay masama, pagkatapos ay*hindi bababa* sa limampung porsyento ng mga tao na namumuno sa kanila ay masama rin.[^9] Bagkus ang umiiral na kasamaan ay kahit kailanman ay hindi makakapagbigay-katwiran sa umiiral na pamahalaan. + +Kung walang masama, ang paamahalaan ay hindi na kailangan. Kung ang kasamaan ay umiiral, ang pamahalaan ay malayo na sa kapamahakan na hindi pinapahintulutulan na umiral. + +Bakit ang maling ito ay laganap? + +Mayroon maraming bilang ng rason, upang mahawakan ito dito. Ang una ay ang pamahalaan ay pinapakilala ang kanyang sarili sa mga bata sa pamamagitan ng mga pampublikong guro na kung saan kinukunsiderang may moral na awtoridad. Bagkus ay *moralidad* at *awtoridad*ang unang umuugnay kasama ang pamahalaan - ang pagsasamahan na pinapalakas sa pamamagitan ng mga taong paulit-ulit na paggiling. + +Ang pangalawa ay ang pamahalaan na hindi itinuturo sa mga bata ang tungkol sa mga ugat ng kapangyarihan nito - karahasan - ngunit sa halip ay pagkukunwari na ito ay isa lamang panlipunang institusyon, katulad ng isang negosyo o isang Simbahan o isang kawanggawa, ngunit higit pang moral. + +Ang ikatlo ay ang pagkalat ng relihiyon at propaganda na palaging binubulag ang mga tao sa mga kasamaan ng pamahalaan - na kung bakit ang mga pinuno ay palaging interesado sa pagsulong ng mga interes ng mga simbahan at estado ng "edukasyon" Sa pananaw ng relihiyon sa mundo, ang ganap na kapangyarihan ay magkasingkahulugan ng perpektong kabutihan, sa anyo ng isang diyos. Sa tunay na pulitika sa mundo ng mga tao, gayunman laging ang pagtaas ng kapangyarihan ay laging nangangahulugan ng pagtaas ng kasamaan. Sa relihiyon, gayundin, ang lahat ng mangyayari ay dapat para sa mabuti - kaya, ang pakikipaglaban sa kapangyarihang pampulitika ay nakikipaglaban sa kalooban ng diyos. Mayroong mas marami pang rason, mga kadahilanan, ngunit ang mga ito ay kabilang sa pinakamalalim. [^10] + +Sa simula ng seksyong ito, nabanggit ko na ang mga tao ay karaniwang gumawa ng *dalawang* pagkakamali kapag nakaharap sa ideya na pagbubuwag ng pamahalaan. Ang una ay ang paniniwala na kinakailangan ang pamahalaan dahil dito umiiral ang masasamang tao. Ang pangalawa ay ang paniniwala na, sa kawalan ng pamahalaan, at ang anumang mga institusyong panlipunan na lumitaw ay hindi maaaring hindi makuha ang lugar sa pamahalaan. Ung mga Dispute Resolution Organisations (DROs), ang mga kompanyang seguro at mga pribadong puwersang panseguridad ay itinuturing na potensyal na mga kanser na magpapalaki at mapapahamak ang pulitika ng katawan. + +Ang pananaw na ito ay nagsisimula sa katulad na pagkakamali ng nakasaad sa itaas. Kung ang *lahat* ng mga institusyong panlipunan ay palaging sinusubukan na lumago sa kapangyarihan at ipatupad ang kanilang mga kalooban sa iba, pagkatapos ng argumentong ito ang isang sentralisadong pamahalaan ay hindi maaaring pahintulutan na umiral. Kung ito ay isang bakal na batas na ang mga grupo ay laging sinusubukang makakuha ng kapangyarihan sa iba pang grupo at indibidwal, pagkatapos, ang kapangyarihan ay isang pagnanasa*ito ay hindi matatapos kung ang isa sa kanila ang mananalo, ngunit ito ay magpapatuloy na kumalat sa buong lipunan na halos nakasalalay hanggang sa pag-aalipin ay maging pamantayan*. + +Ang tanging paraan na ang mga institusyong panlipunan ay maaaring lumago sa marahas na monopolyo ito ay *upang mabawasan ang mga gastos ng pagpapatupad sa kanilang mga biktima*. Ang pamahalaan ay lumalaki nang walang hanggan dahil maaari nilang bayaran ang mga maniningil ng buwis na may bahagi ng buwis na kanilang kinokolekta. Ang mga alipin ay sapilitang pinagbabayad para sa gastos ng kanilang pagkaalipin. + +Sa isang boluntaryong lipunan, magkakaroon ng walang pagbubuwis, at kung gayon ang kahit anong grupo ay naghahangad na magkaroon ng monopolistang kapangyarihan upang pondohan ang kayang sandatahan, na kung saan ay hindi magiging matipid magagawa o kumikita.[^11] + +Ito ay napaka hirap na maintindihan ang lohika at katalinuhan ng argumento na, upang maprotektahan tayo mula sa isang grupo na *maaari* madaig tayo, dapat nating suportahan ang isang grupo na * mayroon ng *pagdadaig sa atin. Ito ay katulad sa statistiko na argumento tungkol sa pribadong monopolyo - na kung saan ang mga mamamayan ay dapat gumawa ng isang pamahalaang monopolyo dahil sila ay natatakot sa pribadong monopolyo. Hindi nito kumukuha ng masiglang pangitain upang makita sa pamamagitan ng mga bagaw na walang kapararakan. + +Ano ang patunay para sa pagtingin ng desentralisado at at pag-aagawan ng kapangyarihan sa magtaguyod ng kapayapaan? Sa madaling salita, mayroon bang mga basehan na maaari nating mapaghugutan upang suportahan ang ideya ng isang pantay na kapangyarihan ay ang tanging pagkakataon na ang isang tao ay mayroon para sa kalayaan? + +Ang organisadong krimen hindi hindi nagbibigay ng maraming magandang halimbawa, dahil ang mga gang ay regular na sira, nagmamanipula at gumagamit ng kapangyarihan ng pulis ng pamahalaan upang ipatupad ang kanilang paghahari, at kaya ang mga gang ay hindi masasabi na pinapangasiwaan sa likas na kalagayan. Gayundin, ang mga kriminal na gang ay sobrang nakikinabang sa pamamagitan ng pagbibigay ng legal na pagbabawal na sangkap o serbisyo, at gayon rin higit na yumabong dahil sa mga patakaran ng estado. + +Ang isang mas kapaki-pakinabang na halimbawa ay ang katotohanan na walang pinuno ang maaaring magdeklara ng digmaan sa isa pang pinuno na nagtataglay ng mga sandatang nukleyar. Noon, kapag ang mga pinuno ay hindi tinatablan mula sa kanuilang personal na paghiihiganti, sila ay mas higit pa na handang pumatay ng kanilang sariling nasasakupan sa pamamagitan ng paglulunsad ng digmaan. Ngayon na sila na mismo ay napapailalim sa paglipol, sila ay tanging handa na salakayin ang mga bansa na hindi kayang lumaban. + +Ito ay isang tagubilin na aral tungkol sa kung bakit ang kailangan tanggalan ng sandata ang mga ito at depende sa populasyon - at ang isang magandang halimbawa ng paano ang takot ng paghihiganti ay likas sa isang pantay na sistema ng desentralisado at nag-aagawan ng kapangyarihan * ay nagpapatunay na paraan lamang ng ligtas at pagpapanatili ng pansariling kalayaan*. + +Ang pagtakas mula sa haka-haka na masama sa protektadong bilangguan ng pamahalaan ay sinisigurado lamang ang pagkasira ng lubos na kalayaan na ginagawa kapaki-pakinabang ang buhay. + +[^4]: Tingnan [Praktikal na Anarkiya](http://wiki.mises.org/wiki/Book:Practical_Anarchy). + +[^5]: Tignan *[reserbang federal](http://wiki.mises.org/wiki/Federal_Reserve_System)*. + +[^6]: Isang perpektong balanse ng mabuti at masama ay halos imposible. + +[^7]: Ito ang kasalukuyang sitwasyon sa mga demokrasiya, siyempre. + +[^8]: Tingnan ang Plato *Republika*. + +[^9]: Marahil higit pa, mula noon ang masasamang tao ay laging naaakit sa kapangyarihan.. + +[^10]: Para sa mas detalyadong talakayan ng gampanin ng *mga magulang* sa pagtuturo ng pantasya na "ang kapangyarihan ay kapantay ng kabanalan," tignan [ sa Katotohanan](http://wiki.mises.org/wiki/On_Truth). + +[^11]: Tignan [Praktikal na Anarkiya, bahagi 2](http://wiki.mises.org/wiki/Book:Practical_Anarchy/2), Kabanata 5: "Digmaan, kapakinabangan, at ang estado". \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_03_existence_versus_non-existence.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_03_existence_versus_non-existence.md new file mode 100644 index 000000000..0aaabdedb --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_03_existence_versus_non-existence.md @@ -0,0 +1,127 @@ +### Pamahalaan at Relehiyon + +Ang ideya na naipanganak ay lumilikha ng isang kontrata sa isang kathang-isip na ahensya, na sa praktikal na pananalita ay gagawin kang quasi- alipin sa isang partikular na tao, ay karaniwan sa parehas na relihiyon at ang estado - sa isa pa, sa mas personal na ahensya, na kung saan ako ay nagsasalita tungkol sa aking unang libro "Sa katotohanan: Ang Bagsik ng Ilusyon." + +Tuwing sinasabi ng pari na: "Sundin ang Diyos," ang kayang talagang sinasabi ay: Sumunod *sakin*." Dahil sa ang Diyos ay hindi naman umiiral, ang anumang kautusan na sinasabi ng pari ay nanggagaling sa Diyos, ay ang totoo ay nanggagaling sa pari. "Diyos" ay isa lamang kathang-isp na nilalang na ginagamit upang lituhin ang iyong kaisipan upang makuha ang iyong pinaka praktikal na sunod- sunuran sa totoong mundo, sa mga totoong tao, sa mga tuntunin ng boluntaryong pagpapasa ng pera, panahon at mga yaman. + +Ito ay mas mahusay para sa mga mapagsamantala na magkaroon ng kanilang mga alipinna isininasalang- alang ang mga alipin ng kabanalan, dahil ito ay nagpuputol ng sobrang pababa sa mga gastos ng pagkontrol sa kanila. Kung kaya ko lamang kumbinsihin ka na ito ay masama upang maiwasan ang mga naglilingkod sa akin, at marangal na maging aking alipin, pagkatapos ay hindi ko na kailangan kumuha ng maraming siga na mang-inis, magkontrol at magnakaw mula sa iyo. + +Relihiyon at Pang- Estadong metolohiya, pagkatapos, ay mga kathang- isip na sobrang pinabababa ang gastos ng pagkontrol sa populasyon; Sila ay ang pampadulas at gasolina para sa malupit na makinarya ng isang institusyon ng karahasan. + +Sa buong mundo, ang mga pinuno ay napakaliit na porsyento ng populasyon. Paano ito magiging posible para sa isa hanggang dalawang porsyento ng tao na kontrolin ang ibang? Mayroong isang partikular na monopolyo sa armamento, upang maging segurado, pero ang monopolyo ay relatibong mdali upang malabanan, dahil karamihan sa mga pamahalaan ay gumagawa ng kapalaran sa pagbebenta ng mga armas sa buong mundo. + +Ang malungkot na katotohanan ay ang mga tao bilang isang buo ay maaaring alipinin sa kathang-isip na nilalang tulad ng bansa, Mga Diyos, Kultura - at pamahalaan. + +Ang ating sariling kapalaluan ay agad na maghihimagsik laban sa madalian at sapilitang pang-aalipin sa isa pang nilalang - Gayunpaman, kami ay muntikan ng inalabas ang pag-aalipin sa *mitolohiya*. + +Ang ating kagustuhan na maging mabuti - pinagsama kasama ang pangingilig sa kabanalan na makukuha sa pagsunod sa mitolohiyang moral - ay ating aporo patungo sa kusang loob na ibigay ang ating mga yaman sa mga nagsasabi upang kumatawan sa mga mitolohiya. + +Isang sentral na rason na alam ng mga pamahalaan at mga Diyos ay hindi kinakailangan na ang mga ito ay napaka epektibo. * Alam natin na halos lahat ng tao ay sobrang gusto na maging mabuti dahil sila ay madaling makontrol sa pamamagitan ng moral na mga teyorya*. + +Ang lohika ng pagsunod sa mga alamat ay patent na mangmang. Kung ang isang pari ay magsasabi sa akin na kailangan kong sumunod "Diyos," ito ay eksaktong katulad ng pagsasabi niya sa pagsasabi sa akin na kailangan kong sundin ang isang nilalang na tinatawag na "Nog." Kahit na ito ay tanggapin ko na ito ay kathang-isip na nilalang na hindi karapat dapt sa walang hanggang pagsunod, ito parin ay walang paraan pilitin ako na sumunod *ang Pari*. Kung sasabihin ko sayo na "sundin ang iyong puso," puwede na abng sabihin na makatwirang sabihin na: "at *ako mag-isa* ang magsasalita para saiyong puso"? + +Syempre hindi. + +Nang tanggalin natin papalayo ang mitolohiya at kathang-isip mula sa ating "pakikipag-ugnayan" sa ating mga pinuno, ano ang lumitaw ay isang tunay na mabalasik, pulos at mapanganib na pagsasamantala. + +Gawin nating isang halimbawa ng isang tunay at kasalukuyang panganib: pagbubuwis. + +#### Pagbubuwis + +Sinasabi ko na, sa pamamabigatan ng kabutihan ng pagpili sa pagtira sa Canada, utang ko sa "sa pamahalaan" ang higit sa limpampung porsyento ng aking kita. + +Nakuha ng mitolohiya, ano ba talaga ang ibigsabihin sa? + +Sa katunayan, maghihintay ako hanggang sa matapos ang "pamahalaan" na dumating at kunin ang pera nito. Naghihintay sa "pamahalaan" na magbaba sa pamamagitan ng katulad nang paggusto sa pagdedeyt sa konsepto ng "pagkababae." ako rin ay maaaring subukang magbayad para sa aking hapunan kasama ang salitang "pera." + +Sa katunayan, ng sinabi sa akin na kailangan kong bayaran ang aking buwis sa "pamahalaan," kung ano talaga ang ibig sabihin nito ay kailangan kong magsulat ng isang tseke upang ilipat ang aking pera sa isang partikular na akawt sa bangko, na kung saan ay pagkatapos ay ma-mapuntahan ng mga partikular na indibidwal. Ang mga indibidwal na ito ay may karapatan na kunin ang pera na iyon, at gastusin ito kung saan ito dapat ginagastos - itong mga partikular na indibidwal ay gayon na mayroong kumpleto na kontrol sa aking pera. + +Sa punto na walang ano mang ginagawa sa kahit anong nilalang katulad sa "pamahalaan" na itinaas ang daliri, gumawa ng aksyon, magbukas ng akawt sa bangko, o gumastos ng sentimo. Ipalagay na ang isang konsepto na tinatawag na "pamahalaan" ay may kapasidad na kunin o gugulin ang iyong pera ay eksaktong kapareho ng paghihintay sa "Diyos" na dumating at kunin ka at dalhin ka sa simbahan. + +Sa ganon ang tunay na pakikipag-ugnayan ay ang isang tao ay nagpapadala sa akin ng liham na nagsasabi sa akin na may utang ako sa kanya ng pera. Wala akong kaugnayan sa taong ito, at hindi talaga siya ang may ari ng aking mga ari-arian, bagamat ang ibang tao ay gumawa ng kunwaring "kontrata" na nag sasabing siya ang may ari. + +Kung hindi ko binayaran ang taong ito. ay mag papadala siya ng bagong tao sa bahay ko para kolektahin ang pera - at may "interes" at "karagdagan" + +Karaniwan, kapag ang tao na may baril na pumunta sa bahay ko at hinihingi ang aking pera. mayroon akong karapatang gumamit ng puwersa upang ipagtanggol ang aking sarili. Sa kasong ito, gayunpaman, dahil siya ay na nakabihis at nagsasabing na siya ang kumakatawan sa isang kathang isip na nilalang, hindi ako pinapayagan na gumamit ng puwersa para ipagtanggol ang aking sarili. + +Ngayon, kapag pumunta ako sa bahay mo ngaung gabi na nakadamit ng “Mataas na duwende ng Narnia” at nag-dedemad ng pera mo para sa “Reyna ng pagdadalamhati,” ipagpalagay na hindi ito halowin, na pwede mong tignan sa aking pagkamangha, at para umalis ako sa ari-arian ko. + +Kung hindi ako nagbayad sa taong pumunta para kunin ang pera ko, pwede niyang kunin ang baril, at itutok sa dibdib ko, at dukutin ako - o kaya barilin ako pag pag lumaban ako. Maaari niya akong ikulong sa maliit na selda sa sa loob maraming taon, na kung saan ako ay daanas ng pinaka-marahas kalupitan at patuloy na panggagahasa, hanggang sa maisipan niyang pakawalan ako. + +Kapansin-pansin, na kung ang isang tao ay may legal na utang sa akin ng pera, hindi ko siya pwedeng kidnapin at mapasailalim sa pagmamalupit ang panggahasa taon taon. Bagkus ang pagbubuwis ay lubos na hinaharas ang UPB na balangkas, dahil ito ay karahasan na naglilipat ng ari-arian sa pamamagitan ng pagsisimula ng puwersa. + +Pagnanakaw, ay napatunayan nating, ito masama. + +Si Einstein ay nagrebolusyong pisika sa pagsasabi - at- pagpapatunay- na ang bilis ng liwanag ay hindi nagbabago. + +Tayo ay magrerebolusyon sa mundo sa pagtanggap ng nito- at ang pagpapatunay - na ang pagnanakaw na laging masama. + +### Pamahalaan, Relihiyon, at UPB + +Kapag kinuha natin ang UPB na balangkas at i-aplay ito sa moral na panukala tungkol sa pamahalaan at relihiyon, sa mga ibang interisadong kahihinatnang lalabas. + +Ang panukala ay pinaka palaging ginagamit upang bigyan-katwiran ang kapangyarihan ng pamahalaan na: "ang pamahalaan ay mayroong karapatan na kunin ang aking pera." Ito, gayunman, ay isang lubos na tumpak at maling pahayag. Ang "pamahalaan" ay walang karapatan na kunin ang iyong pera, na kung saan ang "pamahalaan" ay isang konsepto lamang, isang abstrak na naglalarawan sa isang tukoy na grupo ng mga tao. UPB ay nangangailangan ng mas maraming hindi nagbabago at makabulugang pahayag. Dahil ang batas ng moral ay kailangan katulad sa lahat sa kahit saang lugar at sa lahat ng panahon, tayo ay dapat ulitin ang batas na ito sa panitong paraan: + +“*Ang mga tao ay maaaring makatanggap ng pera mula sa iba pang mga tao. kung gumawa sila ng isang konseptwal na ahensiya na magpapatunay sa kanilang mga aksyon.*” + +Kung babalik tayo kay Bob at Doug sa ating maliit na kwarto ng moral na eksperimento, at maaari nating makita ng mabilis na ito ay nagiging imposibleng panukala. + +Kung sinabi ni Bob at Doug: "Kinakatawan ko ngayon ang perpektong konsepto" FUBAR; na kung saan nabibigay-katwiran sa akin ng pagkuha ng layter galing sayo. Dahil ang utang ninyo sa akin ang iyong layter, ikaw ay dapat na iabot ito, o kaya mapipilitan ako na kunin ito sa pamamagitan ng puwersa." + +Ano kaya ang magiging reaksyon ni Doug? Tandaan, ayon sa UPB, ang anumang wasto para kay Bob ay dapat wasto din para kay Doug. Hindi maiiwasang, na si Doug ay tumugon ng: "Oh yeah? Mabuti *ako* ngayon ay kumakatawan sa perpekto na konsepto 'ANTI-FUBAR,' na kung saan ay ganap na nagbibigay katwiran sa akin na panatilihin ang pag-aari sa aking layter. Dahil wala ka nang karapatan ngayon na kunin ang aking layter, kapag sinubukan mong kunin ito, mapipilitan akong ipagtanggol ang aking sarili sa pamamagitan ng puwersa." + +Tulad ng nakikita mo, kung si*Bob* ay may karapatan upang gumawa ng mga haka-hakang obligasyon at ipilit ito kay Doug, pagkatapos * Doug* ay may karapatan na gumawa ng haka-hakang obligasyon at ipilit ito kay Bob. Malinaw, kami ay madali matatapos sa isang perpektong pagkamatay. Kung ang moralidad na mabuti na magpataw ng mga tungkulin na ginawa sa iba pang mga tao, ngunit imposibleng magawa ito kung *ang lahat* ay nagtataglay ng kakayahang iyon, kung ganon ang moralidad ay magiging imposible. Ang tanging paraan ni Bob ay maipataw niya ang kanyang ginawang obligasyon kay Doug kung si Doug ay tatangging maipataw ang kanyang mga ginawang obligasyon kay Bob - kaya tayo ay may sitwasyon na kung saan ano ang moral sa isang tao ay maaari lamang makamit sa pamamagitan ng ibang tao na kumikilos sa mga kontra moral na paraan. Ang kabutihan ay gayon lamang mapapagana ng bisyo, na kung saan ay imposible - at kami ay sumasalungat sa batas ng moral para sa dalawang tao sa kaparehong sitwasyon, na kung saan UPB ay agad na tinanggihan ay hindi wasto. + +Sa madaling salita, ang bawat haka-hakang abstrak na pagbibigay-katwiran para sa paggamit ng puwersa ay maaari lamang tapatan sa pamamagitan ng isa pang haka-hakang abstrak na pagbibigay katwirann para sa paggamit ng puwersa. Kung ako ay may haka-hakang kaibigan na makakapagpatunay ng lahat ng aking ginagawa, sa ganyon *ikaw* rin ay magkakaroon ng haka-hakang kaibigan na makakapagpatunay ng lahat ng iyong ginagawa. Gayon man kahit sino sa ating dalawa ay maaaring angkinin ang kakayahan na magpataw ang ating haka-hakang obligasyon sa iba. + +#### Relihiyon at UPB + +Ang parehong ito ay hinahawakan ang katotohanan para sa relihiyon. + +Ang pahayag: "Ikaw ay dapat sumunod sa akin dahil Ang diyos ang naguutos nito," kailangang banggitin ng mas tumpak na:"ang isang nilalang na ginawa ko upang inutos sayo na sundin ako." Ang hinihinging prinsipyo ng UPB, ay: "Ang mga tao ay dapat magpataw ng mga hindi pinili na mga positibong obligasyon sa iba, at patunayan iyong mga obligasyon ayon sa haka-hakang nilalang + +Dito natin makikita ang parehong mga isyu na tulad ng nasa itaas. Sinabi ni Bob kay Doug: "Kailanangan mong ibigay sa akin ang iyong layter, dahil mayroon akong haka-haka na kaibigan na nagsasabi sayo na." Natural na sumagot si Doug: "Hindi mo kailangan na tanungin ako para sa iyong layter, dahil *aking * haka-hakang kaibigan ay pinagbabawalan ka." Kung ang "mga utos" ni Bob ay hindi wasto, pagkatapos ang "kautusan" ni Doug ay pantay na wasto, at kaya tigilan na nila ang isa't-isa. + +Sa katulad na paraan, kung ang isang tao ay sinasabi na ang kanyang konsepto ay tinatawag "na pamahalaan" pinapatunayan nya ang pagnanakaw sa aking ari-arian, pagkatapos kaya kong sabihin na ang aking konsepto na tinatawag "na laban sa pamahalaan" nagpapatunay sa aking *pagpapanatili* ng aking ari-arian, ang pareho kaming pantay "wasto" sa aming mga pangangatwiran. + +Kung ang nangongolekta ng buwis ay sinasabi na ang konsepto na tinatawag na "pamahalaan" ay nagbibigay katwiran ang kanyang pagnanakaw sa *aking* ari-arian, hindi ang pagpapanatili ko nito, gayon ay wala kaming karagdagang darating. Puwede niyang kuhanin ang aking isang libong dolyar, pero puwede akong manawagan sa aking konsepto sa "pagnanakaw" na ibalik ang pera, at ang kanayang moral na teyorya ay nag-uutos sa amin na gugulin ang aming watitirang bahagi ng walang hanggan na ibigay at ibalik ang isang libong dolyar. + +#### UPB at "Ang Nakakarami" + +Ang UPB ay hindi nagpapahintulot para sa naipong mga indibidwal na pawalang bisa o baliktarin ang mga katangian ng bawat tao. Sampung leon ay hindi makakagawa ng isang elepante, isang pamahalaan, o isang Diyos. Sampung libong sundalo ay maaaring gumawa ng isang "hukbo," pero hindi nila kayang baliktarin ang grabidad, o magagawang patayin ang moral. + +Bumabalik ang huling pagkakataon sa isang kwarto ni Bob at Doug, ipakilala natin si "Jane." + +Ngayon ay mayroon nang tatlong tao sa loob sa kuwarto, maaari na nating tignan ang prinsipyo "mga patakaran ng nakakarami.". + +Kung si Bob, Doug at Jane ay kukuha ng isang "boto" sa kung oo o hindi moral ang panggagahasa kay Jane, kaming lahat ay uurong sa isang hindi makatarungan at imoral na lugar. Malinaw, kahit na si Jane ay "natalo sa boto," hindi namin itinuturing ang resultang panggagahasa na maaaring baguhin sa isang moral na mabuting gawa. + +Bakit hindi? + +Mabuti, UPB ay hindi makikilala ang pagsama-sama ng katotohanan, dahil ang "nakakarami" ay may konseptwal na tag; ito ay hindi umiiral sa totoong buhay, kahit ano higit sa "Diyos" o sa "pamahalaan" gawin. Gayon na angkinin ang konsepto ng "karamihan" sa anumang uri ng moral ay lubusang hindi wasto - ito ay parang sinasabi na "Ang lupang tinubuan" na magdadalang tao ang isang babae, o kaya ang isa ay uupo sa salitang "upuan." + +Para sabihin na "ang karamihan" ay may karapatan o katangian na direktang sumasalungat sa karapatan o katangian ng isang indibidwal ay sumasalungat sa makatwirang prinsipyo, dahil anumang konseptwal na pagpapangkat ay magiging wasto lamang sa pamamagitan ng tamang pagkakakilanlan ng mga katangian ng isang indibidwal. Kung sasabihin ko na "mammals" mainit-init na dugo na nilalang, mamaari ko bang lohikal na ibilang sa tatlong pastik na flamingo sa kategorya na "mammal"? + +Siyempre hindi. + +Kaya kung ito ay masama sa isang tao na manggahasa, maaari ko bang lohikal na gumawa ng isang kategorya na tinatawag na "ang karamihan" at sabihin na para sa * mga* tao, ang panggagahasa ay moral na mabuti ngayon? + +*Syempre* hindi. + +### Tuntunin ng nakakarami + +Pwede ba akong gumawa ng patakarang moral na nagsasabi: "na ang karamihan ay dapat gawin ang anumang nais ko"? + +Siyempre kaya ko, ngunit hindi ito magiging wasto o totoo. + +Tanging ang *mga indibidwal* na gawain - ang "karamihan" ay hindi gumagawa. Kung ang alituntuning moral ay kayang baguhin kapag ang isang tiyak na bilang ng mga tao ay magsama-sama, pagkatapos ang UPB ay patuloy na lumalabag. + +Kung ito ay moral para kay Bob at Doug na gahasain si Jane dahil meron silang "hindi pagboto sa kanya," ano ang mangyayari sa dalawang kaibigan ni Jane na nagpakita at bumoto laban kay Bob at Doug na makademonyong hanagarin? + +Mabuti, biglaang si Bob at Doug ang natalo, at ang panggagahasa ay magiging "masama" para sa kanila ulit. + +Walang matibay na pagbabago sa mga "natatalong"senaryo, ngunit mayroong kaming isang serye ng pagsasalungat na patakarang moral sa kaparehong tao - ang isang paglabagsa UPB, at ito ay walang bisa. + +Ang panggagahasa ay hindi magiging mabuti, magiging masama, magiging mabuti muli, dahil sa ilang mga kamay na tataas at bababa. + +Kaya sa tingin mong ang "patakaran ng nakakarami" ay tila resonable proposisyong moral, at isang perpektong mabisang moral na teyorya, pagkatapos ako ay natatakot na ikaw ay magkakaroon upang bumalik sa umpisa ng aklat na ito at magsimula muli!☺ \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p03_ch04_additional_proofs.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p03_ch04_additional_proofs.md new file mode 100644 index 000000000..e1cfb023c --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p03_ch04_additional_proofs.md @@ -0,0 +1,35 @@ +## Karagdagang mga Patunay + +Mayroong ibang karagdagang mga patunay na kaya nating matiis ang katanungan ng higit na mabuting pagkilos sa lahat ng dako. + +### Ang Ekonomiya ng Malayang Pamilihan + +Ang isang malayang pamilihan ay walang duda na pinakamahusay at paraan ng paggawa ng kayamanan ng pagsasaayos ng produksyon at pagkonsumo ng mga kalakal at yaman sa loob ng lipunan. Ang materyal na tagumpay ay walang kapantay sa kasaysayan ng tao, o sa kabuuan ng mundo. + +Ang balangkas ng UPB ay umasam, nagpapatunay at nagpaliwanag ng mga dahilan para sa materyal na mga tagumpay ng ekonomiya ng malayang pamilihan. + +Sa teorya, ang malayang pamilihan ay base sa aplikasyon ng unibersal na teorya ng karapatan sa ari-arian. Sa kabilang dako, ang komunismo ay base sa malinaw na pagtanggi ng unibersal na teorya ng karapatan sa ari-arian. Dahil napatunayan na natin sa itaas na ang unibersal na karapatan sa ari-arian ay ang tanging balidong teoryang moral, ito ay nagpapaliwanag sa pinakamahalagang antas kung bakit ang komunismo ay isang sakuna, habang ang ekonomiya ng malayang pamilihan ay produktibo sa materyal. + +Yamang ang mga tao *sa katunayan* ay may pantay na mga karapatan sa ari-arian, ang kahit anong sistema ng lipunan na di-tumanggap sa karapatang ito ay nakatakda sa kabiguan - gaya ng taga-plano ng tulay na di-tumanggap sa realidad ng grabidad ay hindi makakagawa ng tulay na tumatayo. + +### Ang Siyentipikong Pamamaraan + +Ang lohika at sistema ay sa katunayan mga pamamaraan na umiiral - sa tabi ng moralidad - sa ilalim ng payong ng UPB. Sa madaling salita, lohika at siyensya ay parehong balido ng balangkas ng UPB. + +Ang sentral na tanong na kailangan na sagutin ay:*bakit ang siyentipikong paraan ay walang hanggan na mas superyor sa ibang"mga pamamaraan"ng pagtamo ng kaalaman, gaya ngmistisismo?* + +UPB ay sumasagot sa katanungan. + +Dahil ang anumang pamamaraan para sa pagtatamo ng kaalaman ay kailangang pandaigdig, pare-pareho at walang kinalaman sa oras at lugar, ang siyentipikong pamamaraan ay tumugon sa mga kailangan na ito, habang ang hindi makatwiran at pansariling mysticism ay ang eksaktong kabaligtaran ng mga kinakailangan. + +### Pampublikong Edukasyon + +Isang pangunahing prinsipyo ng ekonomiks ng malayang pamilihan na ang kalidad ay resulta lamang mula *voluntatism*. Pamimilit, sa kahalagahan, ay hindi mabisa - ang karahasan ay palaging nagreresulta sa mababang kalidad. Ang mga lumang istilo ng panaderya ay hindi nakagawa ng mabuting tinapay; ang lalaking sinasaktan ang kanyang asawa ay hindi magkaroon ng masayang kasal. + +Ang pagsisimula sa paggamit ng pwersa ay palaging salungat sa kahit anong rasyunal na teoryang moral - ito ay tiyak at malinaw na paglabag sa UPB. Dahil ang mga pampublikong paaralan ay pinondohan sa pamamagitan ng pagsisimula ng paggamit ng pwersa, sila ay isang klase ng *pillit na samahan*, kung saan ay isang malinaw na paglabag sa *kalayaan ng samahan* napatunayan ng UPB. + +Dahil ang pwersa ay lumabag sa moral na kailangan ng *pag iwas* - at ang kakulangan ng pag-iwas ay palaging nagbubunga ng mababang kalidad - ang UPB ay tumutulong sa atin na madaling mahulaan na ang pampublikong paaralan ay magdulot ng mababang kalidad na edukasyon. + +At saka, ang UPB ay maaaring tumulong din sa atin na hulaan, na habang parami ng parami ang pwersa na ginamit sa kaharian ng pampublikong paaralan - bilang buwis, pwersa sa mga unyon, at iba pa ay tumataas - ang kalidad ng edukasyon ng ibinibigay ay nagiging masama at pasama. + +Ito, sapagkat, ay - at - ang esksangtong kaso. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p03_ch05_parallels.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p03_ch05_parallels.md new file mode 100644 index 000000000..da1693e29 --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p03_ch05_parallels.md @@ -0,0 +1,75 @@ +## Kapantay + +Bago ang Rebolusyong Siyentipiko, Ito ay itinuturing na hindi maisip na ang natural na mundo ay kayang suportahan ang kanyang sarili nang walang ulirat at "moral"na nilalang sa kanyang sentro. Ang araw ay sumikat at tumahak sa tanikala ng sobrenatural na karwahe; Ang buwan ay malamig at malungkot na kapatid na lalaki ng araw. Nakabalangkas sa konstelasyon ang mga kwento at mga libingan ng mga Diyos, at ang mga unos ay nagsanga mula sa galit ng mga demonyo. + +Ang ideya na ang kalikasan ay may sistema na kayang bumuo ng sarili at tustusan ang sarili ay halos hindi mailalarawan. Ang rebolusyong Darwinian, ang ideya na ang buhay ay hindi nilikha, ngunit sa halip ay nagbago, dinala ang ideya na ito mula sa materyal tungo sa bayolohikal na mundo. + +Bago ang siyensya, sa gitna ng bawat komplikadong sistema ay nakahimlay ang walang bahid na kamalayan - wala kung saan ang sistemang ito ay lilipad sa kaguluhan, at doon titigil. + +Sa kasamaang palad, ang "walang bahid na kamalayan" na ito ay isa lamang ilusyon, ipagpalagay na mapagkawang-gawa. Walang ganoong Diyos ang umiral - lahat ng *talagang* umiral ay pahayag ng mga pari. Kung ano talaga ang nakalatag sa gitna ay ang pagkiling ng di-makatwiran na mga indibidwal, na walang ideya kung gaano talaga sila kagalit. + +Kailangan pa din nating isabuhay ang parehong pag-iilaw sa ating konsepto ng lipunan - ngunit ito ngayon ay *mahalaga* na gawin natin. + +Isinasaalang-alang nating mahalaga na, sa gitna ng lipunan, naglagay tayo ng marangal na entity na kung tawagin ay "ang gobyerno." Sa kawalan ng entity na ito, itinuturing natin ito na axiomatic na ang lipunan ay lilipad sa kaguluhan, at doon titigil - gaya ng pagturing ng ating mga ninuno na, sa kawalan ng mga Diyos, ang sansinukob mismo ay lilipad patungo sa kaguluhan, at doon titigil. + +Gayunman, "ang gobyerno" ay hindi na umiral kaysa sa pag iral ng "Diyos.". + +Pag nagsalita tayo tungkol sa mga "Diyos," tayo ay talagang nagsasabi ng tungkol sa "opinyon ng mga pari." + +Kapag nagsalita tayo tungkol sa "gobyerno,"tayo ay *talagang* nagsasabi ng "ang karahasan ng maliit na minorya + +Ang ideya ng "kusang loob na kaayusan," na kung saan ay napatunayan sa kaharian ng pisika at bayolohiya, ay mananatiling halos hindi natin maisip sa kaharian ng lipunan. + +Gayunman, ang "gobyerno" ay hindi na kailangan para sa organisasyon at pagpapatuloy ng lipunan kaysa mga "Diyos" ay kailangan para sa organisasyon at pagpapatuloy ng sansinukob. + +Sa katunayan, gaya ng mga relihiyon na nakahadlang sa pag unlad ng siyensya, kaya ang gobyerno ay humadlang sa pag unlad ng lipunan. Gaya ng sa mga ilusyon ng *relihiyon* na dulot ng kamatayan ng daang milyong katao sa kabuuan ng kasaysayan, mayroon ding mga ilusyon ng *gobyerno*. + +Tulad ng sa maling etika ng mga relihiyon "pinangangatwiranan" ang lahat ng paraan ng pang aabuso, katiwalian at karahasan, gayundin ang mga maling etika ng mga gobyerno. Nang pinili nating mabuhay sa pantasya, hindi natin maaaring hindi piliin ang pagkawasak, sa isang anyo o iba pa. + +Nang piliin natin na patakbuhin ang lipunan ayon sa moral na relihiyosong mga mitolohiya, humantong tayo sa mga digmaan, karahasan, panunupil, pang-aabuso, katiwalian at napakalalim na pagpapaimbabaw. + +Nang piliin nating patakbuhin ang lipunan ayon sa moral ng mitolohiya ng mga *estatistiko*, ang resulta ay walang kaibahan. + +Pwede nating pillin kahit alin sa kabutihan o pamimilit. + +Hindi natin pwedeng makuha pareho. + +### Mga Solusyon + +Maaari nating piliin na paniwalaan na ang gobyerno ay parehong isang kailangan at isang institusyong moral. Maaari nating piliin na paniwalaan na, kung walang gobyerno, ang lipunan ay babagsak patungong "anarkiya", at ang daigdig ay malulusaw sa digmaan ng lahat laban sa lahat. Maaari nating piliing paniwalaan na kapag wala ang ang gobyerno, hindi magkakaroon ng mga daan, walang edukasyon, walang tulong pangkalusugan, walang pensyon sa pagtanda, walang mga aklatan, walang proteksyon ng mga ari-arian at kung anu-ano pa. + +Ang parehong mga pamahiin, syempre, ang pumigil sa pag-unlad ng sangkatauhan sa buong kasaysayan. Ang pinaka makabuluhang pauna sa kung ano ang inilantad tungkol sa gobyerno ay kung ano ang inilantad ng siyensya tungkol sa relihiyon. + +Habang ang siyensya ay nagsimulang gumawa ng batayan sa sansinukob na maaaring patakbuhin ng walang Diyos, lahat ng paraan ng isteriko ay sumisigaw na ang katapusan ng mundo ay malapit na, na ang lipunan ay guguho sa "anarkiya,"at ang sibilisasyon ay matunaw sa digmaan ng lahat laban salahat. + +Kahit anong oras ang sistema na nagbibigay-katwiran ay maaaring mag-akala ng pagtakbo *na wala* ang kapangyarihang ito, lahat ng kumita mula sa pagmamanipula sa kapangyarihan ay sisigaw na kapag wala sila, lahat ay mawawala. + +Ang mga pari gumawa nito na panahon ng pagsisimula ng rebolusyong siyentipiko. Kung walang Diyos, ang buhay ay walang kahulugan. Kung walang Diyos, ang tao ay walang moralidad. Kung walang Diyos, ang ating mga kaluluwa ay hindi maisasalba. Kung walang Diyos, ang mundo ay bababa sa kaguluhan at kasamaan. + +Wala sa mga ito ang lumalabas na totoo, siyempre. Sa katunayan, sadyang ang *kabaligtaran* ay lumalabas na totoo. Ang katapusan ng relihiyon sa mundong-pananaw ng mga dominante ay nag latag sa daan para sa paghihiwalay ng simbahan at estado, ang katapusan ng aristokrasya, ang paglitaw ng malayang pamilihan, ang pagtatatag ng maraming kalayaan ng tao sa mahahalagang bahagi ng mundo. + +Ang pagbagsak ng Diyos ay ang pag angat ng sangkatauhan. + +Sa parehong paraan, kapag sinimulan nating tignan ang lipunan kagaya ng pagtingin ng mga unang siyentipiko sa sansinukob - bilang isang sistema nagsasariling-pagtustos na hindi nangangailangan para sa likhang-isip na gitnang kapangyarihan - saka natin masisimulan na maunawaan ang mga posibilidad ng kalayaan ng sangkatauhan. + +Ang pagtatatag ng isang sentral at mapamilit na monopolyo sa lipunan ay palagian sumisira sa pag-unlad ng kaalaman, karunungan, ng kabutihan, ng pisikal at mental na kalusugan - katulad ng pagkakatatag ng sentral at mapamilit na monopolyo sa *sansinukob* na palagian sumisira sa pag-unlad ng kaalaman, ng karunungan, at siyensya. + +Ang paraan upang salungatin ang kathang-isip na mga entidad ay sa pamamagitan ng walang awang katotohanan. + +Ang paraan upang salungatin ang estado - ang pinaka mapanganib na kathang-isip na entidad - ay katwiran, ebidensya at siyensya. + +### Ang hinaharap + +Sa gustuhin natin o hindi, UPB ay nakalapat sa lahat ng ating ginagawa. Ang mga tao ay may natural na inklinasyon tungo sa hindi pagbabago, yamang tao ay nilalang na mayroong rasyonal na kamalayan, nananahan sa hindi nagbabago at rasyonal na sansinukob. Kaya kung anuman saligan ang tanggapin natin sa ating buhay at magsilbi na pilitin ang mas at mas hindi nagbabagong pag-uugali sa buong buhay natin - at sa kabuuan ng "buhay" ng ating kultura o maging sa nasyon. + +Gayon ang tao na naniniwala na ang pang-aapi ay isang mabuting gawa upang makuha niya ang kanyang gusto ay mauwi sa pang aapi ng higit at higit pa sa paglipas ng kanyang buhay. Ang tao na naniniwala na ang karahasan ay mabuti ay maging higit at higit pang marahas. + +Sa madaling salita, UPB ay humihingi ng hindi pagbabago kahit sa pagbabago-bago. UPB ay humihingi ng pagkakatulad kahit sa imoralidad. + +Ang ugat na moral sa looban ng kultura ay nagdikta sa di-maiwasang hinaharap. Ang kultura na gawa sa pagbibigay katarungan sa pagpipigil ay laging magigingmas mapaniil. Ang kulturang gawa sa rasyonal na kalayaan ay palaging magiging hindi gaanong mapaniil. + +Kung kaya ang guhit-balangkas ng rasyonal na balangkas para sa etika ay importante. + +Ang pinaniniwalaan natin ang siyang magiging tayo. + +Kung naniniwala tayo sa mga kasinungalingan, tayo ay magiging mga alipin. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p04.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p04.md new file mode 100644 index 000000000..7af11f964 --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p04.md @@ -0,0 +1,53 @@ +# Mga konklusyon + +Sa isang maikling panahon, ay na sakop natin ang napakalaking dami ng lupa. Ang pinakamalaking hamon ng pilosopiya ay ang kahulugan ng isang pangkalahatan, na layunin at ganap na moralidad na hindi umaasa sa Diyos o sa estado. Sa sandali na umasa tayo sa Diyos o sa estado para sa kahulugan ng moralidad, ang moralidad ay hindi na mananatiling pangkalahat, na layunin at ganap. Sa madaling salita, hindi na ito "moralidad" + +Ang pag-imbento ng mga kathang isip na nilalang tulad ng "Diyos" at "estado" ay *walang magagawa* para sagutin ang aming mga tanong tungkol sa moralidad. + +Lubos naming nauunawaan na ang pag-imbento ng Diyos ay walang nagawa - at walang magagawa - para masagot ang mga tanong tungkol sa pinagmulan ng buhay, o ng sansinukob. Upang sabihin, bilang sagot sa kahit anong tanong,"ang ilang hindi maunawaan na nagawa ng ilang hindi kapanipaniwalang bagay sa ilang hindi maarok na pamamaraan para sa hindi malamang mga dahilan," ay hindi maituturing na uri ng kahit anong makatwirang sagot. + +Ang pinakamabigat na panganib sa paggawa ng hindi maintindihan na "mga sagot" sa makatwiran at mahahalagang mga tanong ay ang pagbibigay nito ng *ilusyon* sa isang sagot sa pangkalahatang pagtanggi sa paghabol sa katotohanan. Higit pa rito, ang isang grupo ay hindi maiiwasan pagsamahin upang magtanggol at kumita mula sa hindi makatwiran na di-sagot na ito. Sa larangan ng religion, ito ay ang makaparing kasta. Sa larangan ng pamahalaan, ito ang kasta pang pulitika. + +Kapag ang isang tunay at mahalagang tanong ay natutugunan ng isang mahiwaga at marahas na "sagot", ang pag-unlad ng tao ay lumiliko sa pagbabalik. Ang agham ng meteorolohiya ay nabigo na mabuo ang sinasabi ng mga pari na dumaradating ang ulan dahil pinahintulutan ito ng mga diyos. Ang agham ng medisina ay nabigo na buuin kung ang karamdaman ay kaparusahang moral mula sa mga diyos. Ang agham ng pisika ay hinaharan at pinag-papatuloy kung ang paggalaw ng mga bituin ay itinuturing na orasan ng mga diyos. + +Kung ang maling sagot ay inilahad sa moral na mga tanong, ang pagtatanong sa mga sagot na iyon ay hindi maiiwasan maging moral na krimen. Kung ang mga maling akala ay ipinalit para sa kuryosidad, ang mga kumikita mula sa kanilang mga maling akala ay hindi maiiwasan humantong sa paggamit ng karahasan sa pagtatanggol ng kanilang kasinungalingan. + +At para sa walang hagan,*mga bata* ang mga unang biktima ng mga mapagsamantalang kasinungalingan. + +Ang mga bata ay hindi kailangan takutin sa pagkain ng kendi, paglalaro ng tag, o sa pag-unawa na ang dalawa dagdagan ng dalawa ay apat. Ang isipan ng tao ay hindi kailangan utusan na ang katotohanan ay pinahihirapan sa pamamagitan ng takot, pagkainip, pag-iinsulto at pag-uulit. Ang isang bata ay hindi dapat "turuan" na ang isang laruan ay tunay sa pag-sasabi sa kanya na siya ay parurusahan sa impiyerno ng walang hanggan kung hindi siya *maniniwala* na ang laruan ay tunay. Ang isang bata ay hindi dapat takutin sa paniniwala na ang lasa ng tsokolate ay mabuti sa pagsasabi na ang kanyang panlasa ay sinumpa sa pamamagitan ng orihinal na kasalanan. + +Kasabihan na ang moralidad ay umiiral dahil sinabi sa atin ng Diyos na umiiral ito ay katulad ng pagsasabi na ang moralidad ay hindi umiiral. Kung ikaw ay bumili ng isang iPod mula sa akin sa eBay, at ipadala ko sa iyo ay walang laman na kahon, ikaw ay susulat sa akin na may karahasan. Kung sabihin ko sa inyo na huwag mag-alala, na tinitiyak sa akin ng di nakikita kong kaibigan ang katotohanang mayroong iPod sa kahon, ikaw ba ay masisiyahan? Hindi ko inaari na ang aking kaibigan na di nakikita ay sasabihin sakin na ang pagkakaroon ng iPod ay isang patunay na ang iPod ay hindi umiiral? + +Kung ang moralidad ay binibigyang katwiran ayon sa awtoridad bilang hindi umiiral, sa gayon ang moralidad sa kahulugan ay hindi nabibigyang katwiran. Kung ako ay nagsulat ng tseke na "pinatibay" ng bangko na hindi umiiral, kung gayon ang aking tseke ay tiyak na *walang bisa*. + +Parehong totoo ang tungkol sa pagpapatupad ng moralidad sa pamamagitan ng hindi makatwirang pagsasarili ng "mga bansa". Kung pahihintulutan namin na umiral ang isang pamahalaan - ang kakaunting tao na nag-aari sa karapatan na simulan ang paggamit ng puwersa, ang karapatang partikular na tumatanggi sa lahat - ang anuman at lahat ng "mga tuntunin" ng moral na ipinatutupad ng gobyerno ay purong pansarili, dahil ang gobyerno ay *nakabatay sa kahulugan* batay sa isang paglabag sa tuntunin ng moralidad. + +Kung sasabihin kong kailangan ko ang pamahalaan para protektahan ang aking ari-arian, subalit ang pamahalaan ay nakabatay sa kahulugan ng isang pangkat ng mga tao na maaring labagin ang aking mga karapatan sa aking mga ari-arian sa kalooban, pagkatapos ay nahuli ako sa isang hindi malulutas na pagsalungat. Sinasabi ko na dapat ipagtanggol ang aking mga karapat sa aking mga ari-arian -at ako ay gagawa ng isang ahensiya upang ipagtanggol sila sa mga maaring lumapastangan sa kanila sa lahat ng oras. Ito ay tulad ng pagiging takot sa mangagasaha kaya ako ay kumuha ng isang tapag-bantay para protektahan ako sa pagiging na gahasa - subalit sa kontrata, pinahihintulutan ko ang aking tapag-bantay - at ang kahit sinong piliin niya - para mangagahasa sa akin sa kalooban. + +Dahil ang "moralidad" batay sa estado at relihiyon ay hindi makatwiran at salungat sa sarili, ito *ay nangangailangan ng* isang ahensiya na nakaukol sa lipunan na may isang monopolyo sa pagsisimula ng powersa upang gumana. Yamang ang lahat ay gumagawa ng "mga moral" at pagangking sa lubos ng pagbibigay-katwiran batay sa hindi makatotohanang nilalang, makatwirang usapan at ang pag-unawa ay mananatiling imposible. Hindi natin kailangan ng isang pamahalaan dahil ang mga tao ay masama, ngunit sa halip, dahil ang mga tao ay hindi makatuwiran tayo ay nagtapos sa isang pamahalaan. Ang maling mga moral na teorya ay laging nagtatapos na nangangailangan ng karahasan para maipatupad ang mga ito. Ang mga moral na teorya ay hindi nabuo sa *pagtugon* sa karahasan - ang maling mga moral na teorya *ay bunga ng* karahasan - sa katunayan, *nagtamo* ng karahasan. + +Ang katakot-takot sa moral at kawalang ng katwiran na kasangkot sa pagsagot ng " ano ang katotohanan?" sa "Diyos," at "Ano ang moralidad?" sa "pamahalaan" ay lantarang inihayag ng balangkas ng UPB na mahirap isipin na ang konsepto na ito ay hindi pa laganap. + +Ang isang pangunahing dahilan para dito ay ang tunay na pag-unawa sa UPB ay nangangailangan ng pinakamataas na antas ng kaisipan. Ito ay relatibong madaling makatwiran; ito ay napakahirap isipin ang ipinahihiwatig ng looban ng pagkamakatwiran, at sa lahat na kanilang tunutukoy. Ito ay relatibong madaling debate; ito ay napakahirap magbiro sa lahat ng lubos na nagkukunwari kasangkot sa mismong pagkilos ng pagdedebatihan. + +Napakadaling saluhin ang isang bola - mahirap kathain ang pisika na nagpapaliwanag ng paggalaw *sa buong daigdig*. + +Ang pag-iisip *tungkol sa* pag-iisip ang pinakamahirap na pagdisiplina sa lahat. + +Sa simula ng aklat na ito, nagsalita ako tungkol sa isang "halimaw" na nanakot at nang-alipin sa sangkatauhan. Ang halimaw na ito ay laging matatagpuan sa tuktok ng isang bundok, o sa kailaliman ng isang kuweba. Ang mga tao ay takot sa halimaw sa mundo, kaya nga ang halimaw ay hindi pa matalo-talo. + +Ang halimaw ay hindi matalo-talo sapagkat ang halimaw ay isang ilusyon lang. + +Ang halimaw ay hindi matatalo sa mundo, dahil ang halimaw ay nasa ating sarili. + +Ang koliktibong pantasya na umiiral sa isang "null zone," kung saan ang moralidad ay mahiwagang bumabalik sa sarili nito, na tinawag na "ang pamahalaan" ito ay eksaktong katulad ng kolektibong pantasya na umiiral sa isang "null zone"tinawaga itong "Diyos" kung saan *ang katotohanan* ay nababalikdad ang kanyang sarili. + +Kung tutukuyin natin ang "moralidad" alinsunod sa pansariling pantasya ng mga moral na tao, kung ganon ito ay mananatili sa habang panahon sa ilalim ng manipulative control ng may kapangyarihan - mga gutom na maniniil. Dahil wala ang Diyos, ang sinumang magsalita tungkol sa moralidad na may kaugnayan sa Diyos ay gumagawa lamang ng mga kahulugan para maglingkod sa kanyang sariling layunin. + +Dahil "ang estado" ay hindi umiiral, sinuman na nagsalita tungkol sa moralidad na may kaugnayan sa pamahalaan ay gumagawa lamang ng mga kahulugan para maglingkod sa kanyang pansariling layunin. + +Hanggang sa matukoy natin ang isang layunin at makatwirang moralidad na malaya mula sa mga pansariling kapritso ng bawat indibidwal, hindi natin gagawin ang ganong uri ng pag-unlad na kailangan natin bilang iisang uri. + +Ang moralidad, gaya ng pisika, byolohika, heolohiya at kimika, ay dapat sumali sa larangan ng agham kung tayo ay kailangan umunlad - at sa katunayan, marahil, upang mabuhay sa lahat. + +Gayunpaman kung mapananatili natin ang ating lakas ng loob, ito lamang ang disiplinan maaaring magtakda sa atin, at ang mga anak natin, at ang sangkatauhan sa hinaharap - malaya mula sa paninila ng pinaka mabagsik na halimaw: ang ating mga sariling moral na mga ilusyon. \ No newline at end of file diff --git a/fil/Universally Preferable Behaviour/p05_appendices.md b/fil/Universally Preferable Behaviour/p05_appendices.md new file mode 100644 index 000000000..8a3b35021 --- /dev/null +++ b/fil/Universally Preferable Behaviour/p05_appendices.md @@ -0,0 +1,61 @@ +# Ang mga apendiks + +## Apendiks A: UPB sa madaling salita + +Sa ilalim, pakisausap hanapin ang pangunahing pagbubuod para sa moradlidad. + +1. Ang obhetibo ay katotohanan at pare-parehas. +2. "lohika" ay ang hanay ng obhetibo at pare-prehas at mga patakaran na nanggaling sa pare-parehas na katotohanan. +3. Ang mga sumusunod na teyorya sa lohika na tinaguriang "balido." +4. Ang mga teyorya na nakumpimado ng empirical testing ay tinawag na "wasto." +5. Ang mga teyorya ay parehas na balido at wasto na tinawag na "tunay." +6. "ang mga kagustuhan" ang kailangan para sa buhay, ideya, lenggwahe at pagdedebate. +7. Ang mga pagdedebati ay kailangan sa parehong hawak ng partido "totoo" para parehas na maging obhetibo at sa panglahatang kanais-nais. +8. Kaya naman mas akto ng debate ay naglalaman ng panglahatang pagtanggap sa mas kanais-nais na paguugali (UPB). +9. Ang tungkol sa mga teyorya ng UPB ay kailangan na maipasa ang mga pagsusulit ng lohikal na pagbabago at pagpapatunay ng epirikal. +10. Ang UPB ng subset na nagsusuri sa isasakatuparan ng pag-uugali ay tinawag na "moralidad." +11. Bilang subset ng UPB, walang teyorya ng moral na pwedeng konsidirahin na totoo kung ito ay lohikal o hindi suportado ng empirical na ebedensya. +12. Ang mga moral na teyorya ay inaalalayan ng lohika at ang mga ibebidensya ay totoo. lahat ng iba pang moral na mga teyorya ay hindi tama. + +## Apendiks B: ang mga kategorya ng moral + +Nasa ilalim ay isang halimbawa ng mga listahan ng talahanayan ng ilang sa mga karaniwang mga kategorya ng aksyon/patakaran, at ang kanilang mga differentiators. + +| Aksyon/patakaran | Pag-nanais? | Panglahatan? | Isinakatuparan? | Ang pag-aksyon ang kinakailangan ng pagsisimula sa panig ng biktima? | Ang mga lumalabag ay pwede bang iwasan? | Ang kategorya ng moral | +| ---------------------------------------------- | ----------- | ------------ | --------------- | -------------------------------------------------------------------- | --------------------------------------- | --------------------------------- | +| **Tatakbo para sa bus** | Wala | Wala | wala | n/a | n/a | Niyutral | +| **Ang ice cream ay hindi mo dapat gusto** | Oho | Wala | Wala | n/a | n/a | Niyutral (pansariling kahilingan) | +| **Ikaw dapat ay hindi mahuli** | Oho | Oho | Wala | Wala | Oho | APA | +| **Ikaw ay hindi dapat gumawa ng panlilinlang** | Oho | Oho | Oho | Oho | Oho | Mabuti | +| **Hindi mo dapat ginahasa** | Oho | Oho | Oho | Wala | Wala | Mabuti | + +## Apendik C: UPB ng mga Podcast + +Kung gusto mong mas maunawaan pa ang UPB at ito ang mga ramification, pwede mong matagpuan ang mga sumusunod na podcast (mayroon[here](www.freedomainradio.com)) matulungin. Pwede mo rin naisin na panuurin ang "ang pilosopiya na panimula" mga bidyos, mayraoon sa [Youtube](www.youtube.com/freedomainradio). + +| Bakasin | Ang pamagat | Ang deskripsyon | +| -------:|:--------------------------------------------------------------------------- |:--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | +| walo | Patotohanan ng libertaryan ng moralidad | Ang isa sa mga pagtutol ng sentral na hinharap ng mga libertaryan ay dapat patotohanan ng libertaryan na ang lahat ng teyorya ng moral ay tama, bagama't ang statist at ang collectivistic ng mga moral na teyorya at hindi tama. Nandito ito kung paano gawin! | +| 560 | Ipakita sa tawag disyembre 17 2006 | Sa buong mundo mas mabuti ang pag-uugali at rating dating. | +| 562 | Sa buong mundo mas mabuti ang pag uugali para anak | Ang UPB sa ABCs. | +| 872 | Pagdebate at UPB | Pwede mo bang idebate ng hindi gumagamit ng UPB? | +| ang 7 | Ang argumento na galing sa moralidad (o, papaano tayo magwawagi!) | Ang argumento ang pinakamalakas para sa kalayaan. | +| 148 | Ang "nararapat sa" paghamon - ang katotohanan ay hindi umiiral sa moralidad | Ang paglakbay galing sa "nararapat" para sa "ay." | +| 260 | Moral ng pagkakatotoo | Gamit ang paraan ng siyantipiko para tukuyin ang moralidad. | +| 261 | Ay at nararaat at mga etika | Sinumang nagtalo ng mga etika na sumang-ayon sa etika. | +| 318 | Ang eksperimento ng moral | Ang pagpapatunay ng empirikal ng mga abstract ng etika. | +| 412 | Lungsod ng nit picky | Umalis sa lifeboat! i-detonating ang 'grey na lugar' ng moralidad. | +| 540 | Subukan ang moralidad | Pwede mong husgahan ang teyorya sa pamamagitan ng mga epekto nito? | +| 555 | Siyantipiko ng moralidad | Napakagaling na etikal na katanungan galing sa karatula. | +| 557 | Subukan ang mga etika | Ang makatwirang mga pamantayan para sa etikal na mga teyorya. | +| 567 | Moralidad ng mga etika & Aesthetics | Tama at salang pagpatay mula sa kaugalian... | +| 588 | Obligasyon na positibo - isang halimbawa | Isang magaling na kritika ng isa sa aking mga artikulo. | +| 816 | Miski sino ang tenis? | Isang metapora para sa moral na aksyon. | + +Sa wakas, kung gusto mong idebate ang mga ideya kasama ang ibang interesadong mga pilosopo, huwag mag-atubiling-ilaglag[Freedomain Radio Message Board](www.freedomainradio.com/board). + +## Apendiks D: sa kada pagtatalo ng debate I've Ever Had... + +**UPB ng Skeptik**: ang UPB ay imbalido. **sa akin**: papaano mo napagtanto? **UPB ng skeptik**: hindi ito napatunayan! **sa akin**: kaya"pruweba" ay UPB? **UPB ng skeptik**: wala, walang UPB. **sa akin**: hindi ba ang sinabi na "walang UPB" UPB? **UPB ng skeptik** wala, hindi iyan ang ipinahayag ko! Ipinahayag ko na ang UPB ay inbalido! **sa akin**: bkt? **UPB ng skeptik**: sapagka't ito ay hindi tama1! **sa akin**: kaya ang pagpresenta ng totoong mga argumento ay UPB? **UPB ng skeptik**: huwag! **sa akin**: kaya wala nang mali sa may maling mga argumento? **UPB ng skeptik**: wala. **sa akin**: kung ganun, bkt? mo ipinaglalaban ang maling argumento? **UPB ng skeptik**: ah, ito lamang ang aking pang-sariling kagustuhan. Hindi ko gusto ang kabulaanan. **sa akin**: kaya ikaw ay nakikipagtalo lamang para sa pansariling kagustuhan? **UPB ng skeptik**: sigurado! **sa akin**: kaya bkt? ang iyong pansariling kagustuhan ay mas mauuna kesa sa akin? Nais ko ng UPB, hindi mo - at bkt nang-iistorbo sa pag-debate ng pansariling mga kagustuhan sa lahat? **UPB ng skeptik**: ah - dahil ang UPB ay imbalido! **sa akin**: bkt? imbalido? **UPB ng skeptik**: sapagka't ito ay nagkakasalungatan! **sa akin**: kaya ang UPB ay parehas? **IUPB ng skeptik**: hindi! At ihinto ang pag-uulit ng mga parehas na mga punto ng paulit-ulit! At pumaroon magbasa ng kant/ hegel hume at iba pa. + +*at iba pa at iba pa at iba pa...* \ No newline at end of file diff --git a/fil/template/content.md b/fil/template/content.md new file mode 100644 index 000000000..ddd6eed56 --- /dev/null +++ b/fil/template/content.md @@ -0,0 +1,56 @@ +# Título da primeira raiz + +Binanggit dun sa baba ng listahan ay bilang ng pangrams, na nagpapakita ng bawat karakter, kapwa sa Ingles at iba din sa mga wika. + +1. Mga malalaking titik: ANG MABILIS, NA PAGTALON NA KULAY KAKI NA SORO SA TAMAD NA ASO. +2. mga numero: 0123456789. +3. simbolo: % $ & { } # ^ ~ \ (ang ilang mga simbolo ay nanatili paring nawawala) +4. emphasys: *Ang mabilis, na soro na kulay kaki ay tumalon sa tamad na aso.* + 1. malakas na emphasys: **ang mabilis, na soro na kulay kaki ay tumalon sa isang tamad aso.** + 2. panloob na emphasys: **Ang *mabilis, na soro na kulay kaki ay tumalon sa tamad na * aso.** + 1. en: mabilis, kulay kaki *fox* **tumalon *sa* isang** tamad na aso. + 2. pt-BR: À noite, vovô *Kowalsky* **vê Oh ímã *cair walang pé* ba pingüim queixoso** e vovó põe açúcar walang chá de tâmaras ba jabuti feliz. + 3. jp: [色は匂へど] {いろはにほへど} [散りぬるを] {ちりぬるを} *[我が世誰ぞ] {わかよたれぞ}* **[常ならむ] {つねならむ} *[有為の奥山] {うゐのおくやま}* [今日越えて] {けふこえて}** [浅き夢見じ] {あさきゆめみじ} [酔ひもせず]{ゑひもせず}(ん) + 4. th: เป็นมนุษย์สุดประเสริฐเลิศคุณค่า *กว่าบรรดาฝูงสัตว์เดรัจฉาน* **จงฝ่าฟันพัฒนาวิชาการ *อย่าล้างผลาญฤๅเข่นฆ่าบีฑาใคร* ไม่ถือโทษโกรธแช่งซัดฮึดฮัดด่า** หัดอภัยเหมือนกีฬาอัชฌาสัย ปฏิบัติประพฤติกฎกำหนดใจ พูดจาให้จ๊ะๆ จ๋าๆ น่าฟังเอยฯ (ฦ) + 5. ... + 3. Ang mga katagang ito ay may dalawang mga talababa. [^1] [^2] +5. Ang mga katagang ito ay may koneksyon sa [ito](https://example-this.com), at gayon din [ito muli](https://example-this-again.com). + +Ang hindi pagkakasunod-sunod na listahan ngayon: + +* Unang antas +* Unang antas + * Ikalawang antas + * Ikalawang antas + * Ikatlong antas + * Ikatlong antas + * Ikalawang antas +* Unang antas + +Ang ilang mga sipi. Unang linya ay malaki; Ikalawang linya ay kakaunti lamang; ikatlong linya ay walang laman; ikaapat na linya ay hindi. ika-5 linya ay hindi isang sipi; ika-6 na linya ay: + +> malakas na emphasys: ang mabilis, na soro na kulay kaki ay tumalon sa isang tamad aso. Ang mabilis, na soro na kulay kaki ay tumalon sa tamad na aso. Ang mabilis, na soro na kulay kaki ay tumalon sa tamad na aso. Ang mabilis, na soro na kulay kaki ay tumalon sa tamad na aso. Ang mabilis, na soro na kulay kaki ay tumalon sa tamad na aso. Ang mabilis, na soro na kulay kaki ay tumalon sa tamad na aso. Ang mabilis, na soro na kulay kaki ay tumalon sa tamad na aso. Ang mabilis, na soro na kulay kaki ay tumalon sa tamad na aso. Ang mabilis, na soro na kulay kaki ay tumalon sa tamad na aso. Ang mabilis, na soro na kulay kaki ay tumalon sa tamad na aso. malakas na emphasys: ang mabilis, na soro na kulay kaki ay tumalon sa isang tamad aso. +> +> malakas na emphasys: ang mabilis, na soro na kulay kaki ay tumalon sa isang tamad aso. +> +> malakas na emphasys: ang mabilis, na soro na kulay kaki ay tumalon sa isang tamad aso. + +# Panimula + +## Pangalawang pamagat + +### Pamagat sa ikatlong antas + +#### Pamagat sa ikatlong antas + +Ang ilang teksto sa 4th na antas. + +##### Pamagat sa ikatlong antas + +###### Pamagat sa ikatlong antas + +Ang ilang teksto sa 6th na antas. + +[^1]: Mga halimbawa ng talababa. Ngunit ito ay ituro ang isa pang talababa. + +[^2]: Ikalawang talababa. Magkakaroon ng [isa pang website](https://example-another-website.com). \ No newline at end of file diff --git a/fil/template/info.yml b/fil/template/info.yml new file mode 100644 index 000000000..ba8016f2f --- /dev/null +++ b/fil/template/info.yml @@ -0,0 +1,78 @@ +--- +content_files: + - + - nilalaman.md + - https://github.com/ancap-ch/from-en/blob/utopian/tl/template/content.md +translation: + language: en + is_translation: true + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/template" + fetch_translators: true + fetch_reviwers: true + fetch_progress: true +titles: + - Pamagat ng teksto + - '~ ~ Nakasentro ~ ~' + - '~ ~ ~ sa kanan' +discussions: + - + - https://en.ancap.ch/t/5 + - Ancap Channel +more_infos: + - + - https://www.Google.com + - Ang pangalan ng site +tags: + - Ilang naka-tag + - Isa pang Tag + - At marami pang iba +tag_prefix: "https://en.ancap.ch/tags/" +persons: + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "manunulat" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "pakikipagtulungan" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "pinasalamatan" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "ang tagasalin" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "tagasuri" + - + person_: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "pabalat_artista" + - + person: [ ] + identifier: "template_tao" + rule: "artista" +resources: + - + resource: [ ] + rule: "unahang pabalat" + content: "takip.png" + websites: + - Pinagkunang website + description: Paglalarawan ng mapagkukunan + persons: + - "template_tao" +targets: + - + target: [ ] + name: artikulo + reset_footer_active: false + reset_footer_depth: 0 + clear_page_active: true + clear_page_depth: 1 + toc_depth: 3 +version: "0.1.2" diff --git a/fr/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/fr/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/fr/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/fr/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/fr/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/fr/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index ed5608e5c..fedfd3e1e 100644 --- a/fr/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/fr/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/fr/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/fr/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index e3ea8d0a3..6cba998b1 100644 --- a/fr/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/fr/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: fr is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/fr/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/fr/Universally Preferable Behaviour/info.yml index 75f983ed8..f1e24191c 100644 --- a/fr/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/fr/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/fr/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md b/fr/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md index 625b768a9..0c20194c1 100644 --- a/fr/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md +++ b/fr/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md @@ -1,54 +1,54 @@ -## Avant-propos +## Foreword -Dans beaucoup de contes de fées, il vit une bête terrible de puissance extraordinaire, un dragon ou un basilic, qui tyrannise les terres environnantes. Les villageois locaux tremblent devant ce monstre; Ils sacrifient leurs animaux, payent de l'argent et du sang dans l'espoir d'apaiser leurs pulsions meurtrières. +In many fairy tales, there lives a terrible beast of stupendous power, a dragon or a basilisk, which tyrannises the surrounding lands. The local villagers tremble before this monster; they sacrifice their animals, pay money and blood in the hopes of appeasing its murderous impulses. -La plupart des gens se rétrécissent à l'ombre de cette bête, qualifiant leur peur de "prudence", mais quelques-uns – peut-être ivres de courage ou d'imprudence – décident de se battre. Année après année, décennie après décennie, les champions de l'espoir tentent d'associer leur force, leur vertu et leur ruse à ce terrible tyran. +Most people cower under the shadow of this beast, calling their fear “prudence,” but a few – drunk perhaps on courage or foolhardiness – decide to fight. Year after year, decade after decade, wave after wave of hopeful champions try to match their strength, virtue and cunning against this terrible tyrant. -Ils testent – et ils échouent. +Try – and fail. -La bête est toujours immortelle, donc les villageois ne peuvent pas attendre le moment de se débarrasser de leur despote. La bête n'est jamais rationnelle et n'a aucun désir de négocier, donc il n'y a pas de négociation possible. +The beast is always immortal, so the villagers cannot hope for time to rid them of their despot. The beast is never rational, and has no desire to trade, and so no negotiations are possible. -Le seul espoir des villageois désespérés est de faire apparaître un homme capable de vaincre la bête. +The desperate villagers’ only hope is for a man to appear who can defeat the beast. -Inévitablement, un homme fait un pas en avant qui a un impact sur tout le monde comme quelque chose de totalement incongru. Il est un garçon d'écurie, le fils d'un cordonnier, un apprenti boulanger – ou parfois, juste un clochard. +Inevitably, a man steps forward who strikes everyone as utterly incongruous. He is a stable boy, a shoemaker’s son, a baker’s apprentice – or sometimes, just a vagabond. -Ce livre est l'histoire de mon assaut personnel sur une telle bête. +This book is the story of my personal assault on just such a beast. -Cette "bête" est la croyance qu'il est impossible de définir un système éthique scientifique, objectif, rationnel et laïque. Cette "bête" est l'illusion que la moralité doit toujours être perdue dans les marais irrationnels des dieux et des gouvernements, exigés pour des raisons purement pragmatiques, mais toujours sans justification logique ni définition claire. Cette "bête" est le fantasme que la vertu, notre plus grande joie, notre bonheur le plus profond, doit toujours être mis de côté par les adultes laïques, et laissé dans la poussière pour être balayé, défilé et exploité par les politiciens et les prêtres – et les parents . Cette "bête" est la superstition que, sans les diatribes des parents, le harcèlement des dieux ou les armes des gouvernements, nous ne pouvons être à la fois rationnels et bons. +This “beast” is the belief that it is impossible to define an objective, rational, secular and scientific ethical system. This “beast” is the illusion that morality must forever be lost in the irrational swamps of gods and governments, enforced for merely pragmatic reasons, but forever lacking logical justification and clear definition. This “beast” is the fantasy that virtue, our greatest joy, our deepest happiness, must be cast aside by secular grown-ups, and left in the dust to be pawed at, paraded and exploited by politicians and priests – and parents. This “beast” is the superstition that, without the tirades of parents, the bullying of gods or the guns of governments, we cannot be both rational and good. -Cette bête a été étudiée par de nombreux héros, de Socrate à Platon, à Augustin, à Hume, à Kant, à Rand. +This beast has brought down many great heroes, from Socrates to Plato to Augustine to Hume to Kant to Rand. -Le coût pour l'humanité a été énorme. +The cost to mankind has been enormous. -Puisque nous avons été incapables de définir un système rationnel de moralité universelle, nous avons été forcés d'infliger d'horribles histoires religieuses à nos enfants, ou de donner des armes, des prisons et des armées à un petit monopole de contrôleurs sans âme qui s'appellent eux-mêmes "l'Etat." +Since we have remained unable to define a rational system of universal morality, we have been forced to inflict religious horror stories on our children, or give guns, prisons and armies to a small monopoly of soulless controllers who call themselves “the state.” -Puisque ce que nous appelons "l'éthique" reste subjectif et simplement *culturel*, nous finissons inévitablement par dépendre du harcèlement, de la peur et de la violence pour imposer des normes sociales. Puisque l'éthique n'a pas de fondement rationnel dans la méthode scientifique, la "moralité" reste bloquée dans une guerre tribale de mythologies sanglantes, chaque gang se débattant avec les dents et les ongles pour contrôler la loyauté des gens à la "vertu." +Since what we call “ethics” remains subjective and merely *cultural*, we inevitably end up relying on bullying, fear and violence to enforce social rules. Since ethics lack the rational basis of the scientific method, “morality” remains mired in a tribal war of bloody mythologies, each gang fighting tooth and nail for control over people’s allegiance to “virtue.” -Nous ne pouvons pas vivre sans moralité, mais nous ne pouvons pas définir objectivement la moralité – nous restons éternellement condamnés à vider des vies d'hypocrisie pompeuse, de domination cynique ou d'esclavage pieux. +We cannot live without morality, but we cannot define morality objectively – thus we remain eternally condemned to empty lives of pompous hypocrisy, cynical dominance or pious slavery. -Intellectuellement, il n'y a pas de paris supérieurs dans le monde. Notre incapacité à définir des normes morales objectives et rationnelles a coûté des centaines de millions de vies humaines, dans les guerres de religion et d'États. +Intellectually, there are no higher stakes in the world. Our failure to define objective and rational moral rules has cost hundreds of millions of human lives, in the wars of religions and states. -À bien des égards, les paris deviennent plus élevés. +In many ways, the stakes are getting even higher. -Le flux croissant d'informations provenant d'Internet a soulevé le soupçon des nouvelles générations que ce que nous appelons la "vertu" n'est rien de plus – ou moins – que les contes de fées auto-satisfaits de leurs ancêtres hypocrites. Les mensonges pieux racontés par ceux qui ont autorité – et la complicité de ceux qui les vénèrent – sont plus clairs maintenant que jamais auparavant. +The increased information flow of the Internet has raised the suspicions of a new generation that what is called “virtue” is nothing more – or less – than the self-serving fairy tales of their hypocritical elders. The pious lies told by those in authority – and the complicity of those who worship them – are clearer now than ever before. -La "vérité" a été exposée comme une manipulation; la "vertu" en tant que contrôle; La "loyauté" en tant qu'esclavage, et ce qu'on appelle la "moralité" a été révélée comme un spectacle de marionnettes ridicule conçu pour tromper les personnes faibles et craintives pour s'auto-asservir. +“Truth” has been exposed as manipulation; “virtue” as control; “loyalty” as slavery, and what is called “morality” has been revealed as a ridiculous puppet show designed to trick weak and fearful people into enslaving themselves. -Cette compréhension a donné naissance à une nouvelle génération de nihilistes, comme cela s'est produit dans l'Allemagne du dix-neuvième siècle. Ces relativistes extrêmes réservent leurs attaques les plus virulentes à quiconque affirme une forme de certitude. Cette génération postmoderne a surpassé les intolérances culturelles de son histoire collective, mais voit maintenant *tout* la vérité comme une simple affirmation préalable. Comme les enfants aux yeux ouverts qui ont été marqués dans la "sagesse" cynique, ils voient toute la communication comme de la publicité, toute affirmation comme de la propagande, et toute exhortation morale comme des vols hypocrites. +This realisation has given birth to a new generation of nihilists, just as it did in nineteenth century Germany. These extreme relativists reserve their most vitriolic attacks for anyone who claims any form of certainty. This post-modern generation has outgrown the cultural bigotries of their collective histories, but now view *all* truth as mere prejudicial assertion. Like wide-eyed children who have been scarred into cynical “wisdom,” they view all communication as advertising, all claims as propaganda, and all moral exhortations as hypocritical thievery. -Étant donné qu'il n'y a pas d'accord dans un cadre rationnel, objectif et cohérent pour évaluer les propositions morales, la "moralité" reste coincée dans le mysticisme et dans son inévitable corollaire de la violence. De même que, avant les Lumières, les sectes religieuses se disputaient sans fin le contrôle des feuilles de l'aristocratie, maintenant les mythologies morales rivalisant pour le contrôle de l'État et toutes leurs machines de coercition. +Since we have no agreement on a cohesive, objective and rational framework for evaluating moral propositions, “morality” remains mired in mysticism, and its inevitable corollary of violence. Just as, prior to the Enlightenment, religious sects warred endlessly for control over the blades of the aristocracy, so now do competing moral mythologies war for control over the state, and all its machinery of coercion. -La morale reste donc, par rapport à la science moderne, comme l'a fait "l'astronomie"médiévale – royaume de la mythologie imaginaire, imposée par les contes, les menaces, la coercition et l'exploitation – qui balaie activement tout progrès réel vers la vérité. +Thus morality remains, relative to modern science, just as medieval “astronomy” did to modern astronomy – a realm of imaginary mythology, enforced through storytelling, threats, compulsion and exploitation – which actively bars any real progress towards the truth. -Cette "bête" de l'éthique relativiste plane sur nous, nous harcèle, justifie les impôts, l'emprisonnement, la censure et les guerres. Enslaves jeunesse dans les écoles publiques et les messes du dimanche; elle emprisonne les pauvres dans les douces goulags du bien-être, asservit même les enfants à naître dans les puits sans fond de la dette nationale. +This “beast” of relativistic ethics looms above us, preying on us, justifying taxation, imprisonment, censorship and wars. It enslaves the young in state schools and Sunday pews; it ensnares the poor in the soft gulags of welfare; it enslaves even the unborn in the bottomless wells of national debts. -Comme je l'écrivais dans mon livre précédent, "Sur la Vérité: la Tyrannie de l'Illusion", le mensonge le plus fondamental au centre des théories éthiques non prouvées est que ces théories sont toujours présentées aux enfants comme des faits objectifs et incontestables, quand vraiment, ce sont de simples intolérances culturelles. La raison pour laquelle les scientifiques n'ont pas besoin d'un gouvernement ou d'un Vatican est que les scientifiques ont une méthodologie objective pour résoudre les conflits: la méthode scientifique. La raison pour laquelle la langue n'a pas besoin d'une autorité centrale pour guider son évolution est qu'elle est basée sur le "marché libre" des préférences individuelles accumulées pour les styles et les utilités. +As I wrote in my previous book, “On Truth: The Tyranny of Illusion,” the most fundamental lie at the centre of unproven ethical theories is that such theories are always presented to children as objective and incontrovertible facts, when in truth they are mere cultural bigotries. The reason that scientists do not need a government or a Vatican is that scientists have an objective methodology for resolving disputes: the scientific method. The reason that language does not need a central authority to guide its evolution is that it relies on the “free market” of accumulated individual preferences for style and utility. -La raison pour laquelle la moralité moderne – et la morale à travers l'histoire – a toujours dû s'appuyer d'abord sur le harcèlement des enfants, puis sur la menace des adultes, c'est que c'est un mensonge manipulateur déguisé en vérité vertueuse. +The reason that modern morality – and morality throughout history – has always had to rely first on the bullying of children, and then on the threatening of adults, is that it is a manipulative lie masquerading as a virtuous truth. -La vérité est que nous avons besoin de la moralité; le mensonge est que les dieux et les gouvernements peuvent le définir rationnellement ou l'imposer justement. +The truth is that we need morality; the lie is that gods or governments can rationally define or justly enforce it. -Mon but dans ce livre est de définir une méthodologie pour la validation des théories morales qui est objective, cohérente, claire, rationnelle, empirique – et *vraie*. +My goal in this book is to define a methodology for validating moral theories that is objective, consistent, clear, rational, empirical – and *true*. Je suis pleinement conscient que, en ce moment, vous sentez probablement une vague croissante de scepticisme. Je comprends parfaitement que les chances d'un type extérieur sur Internet – la planète natale des fous – ayant résolu le problème philosophique des âges ne soient pas particulièrement élevées – en fait, ils seraient si proches de zéro qu'il serait pratiquement indiscernable. diff --git a/fr/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md b/fr/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md index 9ff50d8ba..7cb72d4fe 100644 --- a/fr/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md +++ b/fr/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md @@ -1,34 +1,34 @@ ## Introduction -Pendant d'innombrables générations, l'humanité a vécu dans une sorte d'égocentrique sein de l'auto-imposées de l'ignorance: la terre était plate, que le soleil, la lune et les étoiles tournaient autour de lui, les ancêtres fit signe de lui par-delà les brumes de la mort, et le tonnerre est la colère des dieux. +For countless generations, mankind lived in a kind of egocentric womb of self-imposed ignorance: the world was flat, the sun, moon and stars revolved around him, ancestors beckoned to him from beyond the mists of death, and thunder was the anger of the gods. -Des terriers de cette narcissique de l'utérus de l'interprétation subjective nécessaire le travail des millénaires – et coûté la vie à des millions de personnes. L'effort requis pour la clé de notre point de vue à partir de *expérience perceptive* to *conceptuel logique* était terrifiant, exaltante, très déroutant et extrêmement dangereux. Comprendre que le monde n'était pas ce qu'il *sentais comme*, ou *semble*, a été – et demeure – le plus grand exploit de notre intelligence. L' *vérité* de la réalité s'est avéré être dans les yeux de l'esprit, non de la chair. +Burrowing out from this narcissistic womb of subjective interpretation required the labour of millennia – and cost the lives of millions. The effort required to wrench our perspective from *perceptual experience* to *conceptual logic* was terrifying, exhilarating, highly disorienting and extremely dangerous. Understanding that the world was not what it *felt like*, or *seemed like*, was – and remains – the greatest feat of our intelligence. The *truth* of reality turned out to be in the eyes of the mind, not of the flesh. -Le monde est plat, il ne l'est pas. Le soleil et la lune semble de la même taille; ils ne le sont pas. Les étoiles semblent se déplacer autour de la terre; ils ne le font pas. L'apprentissage de la vérité exige que nous voyons le monde à partir de l'extérieur de nos sens – cela ne signifie pas un rejet de nos sens, mais un contenant hermétique de la conformité avec l' *réel* la preuve de sens, qui n'est pas que le monde est plat, mais que la matière, de l'énergie et des lois de la physique sont cohérentes. Lorsque nous laissons aller à un rocher dans la main, il tombe – c'est l' *réel* la preuve de sens, non pas que la Terre est fixe et immuable. L'idée que le monde est immobile est une hypothèse erronée qui contredit la preuve directe de nos sens, qui est que tout retombe. Si tout tombe, le monde ne peut pas être fixe et immuable. +The world looks flat; it is not. The sun and the moon look the same size; they are not. The stars seem to move around the earth; they do not. Learning the truth requires that we see the world from outside our senses – this does not mean a rejection of our senses, but an airtight compliance with the *real* evidence of the senses, which is not that the world is flat, but that matter, energy and physical laws are consistent. When we let go of a rock in our hand, it falls – this is the *real* evidence of the senses, not that the Earth is fixed and immovable. The idea that the world is immobile is an incorrect assumption that contradicts the direct evidence of our senses, which is that everything falls. If everything falls, the world cannot be fixed and immovable. -Ce sont ces petites vérités de la vie quotidienne; que les roches de l'automne, de la fumée s'élève, le feu est chaud et que le soleil et la lune sont à la fois rondes. Si nous restons fermement et rigoureusement déterminés à ces “petites vérités”, on peut dériver les grandes vérités de la physique, qui nous fournissent de tels génial de savoir et de pouvoir. +These are the little truths of the everyday; that rocks fall, smoke rises, fire is hot and the sun and the moon are both round. If we remain steadfastly and rigorously committed to these “little truths,” we can in time derive the great truths of physics, which provide us such awesome knowledge and power. -Entre le peu de vérités et les grandes vérités, cependant, ce sont les illusions qui nous aveugle – à la fois en physique et en éthique. +In between the little truths and the great truths, however, are the illusions that blind us – both in physics and in ethics. -En physique, les grandes vérités ne peut contredire le peu de vérités. Pas de “théorie du champ unifié” peut valablement s'opposent à nos sens direct-l'expérience de la chute d'un rocher ou d'une augmentation de la flamme. La plus grande théorie mathématique ne peut pas être valable si l'application elle renvoie incorrect changement à la caisse. +In physics, the great truths cannot contradict the little truths. No “unified field theory” can validly contradict our direct sense-experience of a falling rock or a rising flame. The greatest mathematical theory cannot be valid if applying it returns incorrect change at the checkout counter. -Historiquement, cependant, entre notre propre petit vérités et les grandes vérités se trouve ce que j'appelle la “null zone.” +Historically, however, in between our own little truths and the great truths lies what I will call the “null zone.” -### Le "Nul La Zone" +### The "Null Zone" -Nous disons à nos enfants de ne pas percer les uns des autres, et nous croyons que la violence est mauvaise dans l'abstrait, comme un général, la règle morale. Le “peu de vérité” est: *ne pas le punch*. La “grande vérité” est: *la violence est mauvaise*. +We tell our children not to punch each other, and we believe that violence is wrong in the abstract, as a general moral rule. The “little truth” is: *don’t punch*. The “great truth” is: *violence is wrong*. -Cependant, il existe dans notre esprit une entité imaginaire appelé “Dieu”, et cette entité est considérée comme parfaitement moral. Malheureusement, cette entité constamment et viole grossièrement l'édit que “la violence, c'est mal” par noyade dans le monde, le reléguant les âmes à l'enfer, malgré une parfaite connaissance de leurs “décisions” et de sanctionner le viol, le meurtre, le vol, l'agression et les autres actions que nous condamnons comme totalement mauvais. +However, there exists in our minds an imaginary entity called “God,” and this entity is considered perfectly moral. Unfortunately, this entity continually and grossly violates the edict that “violence is wrong” by drowning the world, consigning souls to hell despite a perfect foreknowledge of their “decisions,” sanctioning rape, murder, theft, assault and other actions that we would condemn as utterly evil in any individual. -Ainsi, nous avons peu de vérité (*ne pas le punch*) et la grande vérité (*la violence est mauvaise*) mais dans le milieu, nous avons ce “nul”, la zone *où tout le contraire de notre peu de vérités et de nos grandes vérités est considéré comme parfaitement vrai*. +Thus we have the little truth (*don’t punch*) and the great truth (*violence is wrong*) but in the middle, we have this “null zone” *where the complete opposite of both our little truths and our great truths is considered perfectly true*. -Historiquement, nous pouvons voir la même incohérence dans la physique. Il n'y a pas des cercles parfaits dans notre expérience directe, mais à cause d'une croyance en Dieu, tous les mouvements planétaires devait être un “cercle parfait” – un principe que retardé l'astronomie depuis des siècles. De même, si un homme tourne la tête, il n'est pas raisonnable de croire que le monde entier tourne autour de lui – et il se ferait un plaisir de mettre cela en avant non seulement comme son propre “peu de vérité”, mais comme un *vérité*, ou principe universel. Pourtant, pour la plupart de l'histoire humaine, on a cru que les étoiles et les planètes en rotation autour de la Terre, plutôt que la Terre en rotation. Ici encore, on peut voir le “nul”, la zone entre le sens direct de l'expérience et de principe universel, dans lequel tout à fait opposées principes sont considérés comme parfaitement valable. +Historically, we can see the same inconsistency in physics. There are no perfect circles in our direct experience, but because of a belief in God, all planetary motion had to be a “perfect circle” – a premise that retarded astronomy for centuries. Similarly, if a man turns his head, he does not reasonably believe that the entire world rotates around him – and he would happily put this forward as not just his own “little truth,” but as a *great truth*, or universal principle. Yet for most of human history, it was believed that the stars and planets rotated around the Earth, rather than that the Earth rotated. Here again we can see the “null zone” between direct sense experience and universal principle, wherein entirely opposite principles are considered to be perfectly valid. -Aucun homme sain d'esprit fait l'expérience de Dieu directement. Dans sa vie quotidienne, il accepte pleinement que *ce qui ne peut être perçu n'existe pas*. Aucun homme raisonnable trébuchait à chaque fois qu'il prend un peu, craignant un mur invisible qui pourrait être de limitation à sa façon. Aucun homme raisonnable trébuchait à chaque fois qu'il prend un peu, craignant un mur invisible qui pourrait être de limitation à sa façon. +No sane man experiences God directly. In his daily life, he fully accepts that *that which cannot be perceived does not exist*. No reasonable man flinches every time he takes a step, fearing an invisible wall that might be barring his way. The greatest abstractions of science support his approach. -À l'inverse, dans le “nul”, la zone de la religion, de l' *exact opposé* à la fois le peu de vérités et les grandes vérités que l'on croit être vrai. Personnellement, un homme croit qu' *ce qui ne peut être perçu n'existe pas* – sur le plan intellectuel, la science l'a prouvé à plusieurs reprises. Toutefois, dans le “nul”, la zone de la théologie, à l'exact opposé de la proposition est vraie – l'axiome il y a *ce qui ne peut être perçu **doit** existe*. +Conversely, in the “null zone” of religion, the *exact opposite* of both the little truths and the great truths is believed to be true. Personally, a man believes that *that which cannot be perceived does not exist* – intellectually, science has proven this repeatedly. However, in the “null zone” of theology, the exact opposite proposition holds true – the axiom there is *that which cannot be perceived **must** exist*. -Notre croyance en la vertu de l'armée se trouve aussi dans cette “null zone.” Si l'homme est payé pour le meurtre d'un autre homme, nous l'appelons un “pistolet à la location”, et le condamnent comme un hit man. If, however, this man puts on a green costume with certain ribbons *and commits the same act*, we hail him as a hero and reward him with a pension. The little truth (*I should not murder*) is perfectly consistent with the great truth (*murder is wrong*) – yet in the middle there lies a “null zone,” where murder magically becomes “virtuous.” +Our belief in the virtue of the military also lies in this “null zone.” If a private man is paid to murder another man, we call him a “gun for hire,” and condemn him as a hit man. If, however, this man puts on a green costume with certain ribbons *and commits the same act*, we hail him as a hero and reward him with a pension. The little truth (*I should not murder*) is perfectly consistent with the great truth (*murder is wrong*) – yet in the middle there lies a “null zone,” where murder magically becomes “virtuous.” If this “null zone” is valid, then no logical proposition can ever hold. If a proposition is true – and the exact opposite of that proposition is also true – then logical reasoning becomes impossible. The growth of rational science has been the steady attack upon this “null zone,” and the incursion of objective consistency into these mad little pockets of subjective whim. diff --git a/ha/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/ha/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/ha/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/ha/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/ha/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/ha/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index da10984ad..758251d67 100644 --- a/ha/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/ha/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/ha/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/ha/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index b7532afdd..33ae4bfed 100644 --- a/ha/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/ha/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: ha is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/ha/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/ha/Universally Preferable Behaviour/info.yml index e99dd7b84..732229041 100644 --- a/ha/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/ha/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/hi/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/hi/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/hi/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/hi/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/hi/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/hi/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index f671d61b9..241085aa8 100644 --- a/hi/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/hi/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/hi/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/hi/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index 6fd5de683..dca8f47c4 100644 --- a/hi/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/hi/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: hi is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/hi/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/hi/Universally Preferable Behaviour/info.yml index ebe236dcf..3fb1172fb 100644 --- a/hi/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/hi/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/id/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_02.md b/id/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_02.md index d825124fb..388ebb3e1 100644 --- a/id/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_02.md +++ b/id/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_02.md @@ -1,16 +1,16 @@ -#### Bunga +#### Interest -Uang itu "netral" juga untuk bunga. Namun, bunga, tidak seperti uang, secara praxeologis terkait dengan pekerjaan dan produk sosial. +Money is “neutral” also to interest. However, interest, unlike money, is praxeologically related to employment and social product. -Karena uang adalah hasil dari ketidakpastian, maka ketertarikan dihasilkan dari preferensi waktu, yang sama pentingnya dengan tindakan sebagai ketidakpastian (dan dalam pengertian yang akan segera dijelaskan lebih lama lagi). Dalam akting, seorang aktor tidak hanya selalu bertujuan untuk menggantikan keadaan yang kurang memuaskan sehingga memberi preferensi lebih banyak daripada barang yang lebih sedikit; Dia harus selalu mempertimbangkan kapan di masa depan tujuannya akan tercapai (misalnya, waktu yang diperlukan untuk mencapainya) dan juga durasi penggunaan servis yang baik, dan setiap tindakan juga menunjukkan preferensi universal untuk barang-barang di atas kemudian dan lebih banyak lagi. kurang tahan lama. Setiap tindakan membutuhkan waktu untuk mencapai tujuannya; Karena manusia harus mengkonsumsi sesuatu kadang-kadang dan tidak bisa berhenti mengkonsumsi seluruhnya, waktu selalu langka. Dengan demikian, *ceteris paribus*, sekarang atau sebelumnya barang, dan harus selalu ada, dinilai lebih tinggi dari masa depan atau yang lebih baru.[^11] Sebenarnya, jika manusia tidak dibatasi oleh preferensi waktu dan satu-satunya kendala yang dihadapi adalah memilih lebih dari sedikit, dia akan selalu memilih proses produksi yang akan menghasilkan output per input terbesar, terlepas dari lamanya waktu yang dibutuhkan untuk metode ini. untuk menghasilkan buah. Misalnya, alih-alih membangun jaring ikan terlebih dahulu, Crusoe akan segera mulai membangun pukat ikan, sebagai metode penangkapan ikan yang paling efisien secara ekonomi. Bahwa tidak seorang pun, termasuk Crusoe, bertindak dengan cara ini, membuat jelas bahwa manusia tidak dapat tidak "menilai pecahan waktu dengan cara yang sama dengan cara yang berbeda sesuai dengan yang mereka lihat atau hampir jauh dari keputusan aktor tersebut."[^12] +As money is the result of uncertainty, so interest results from time preference, which is as essential to action as uncertainty (and in a sense to be explained shortly even more so). In acting, an actor not only invariably aims to substitute a more for a less satisfactory state of affairs and so demonstrates a preference for more rather than less goods; he must invariably also consider when in the future his goals will be reached (i.e., the time necessary to accomplish them) as well as a good’s duration of serviceability, and every action thus also demonstrates a universal preference for earlier over later goods and of more over less durable ones. Every action requires some time to attain its goal; since man must consume something sometimes and cannot stop consuming entirely, time is always scarce. Dengan demikian, *ceteris paribus*, sekarang atau sebelumnya barang, dan harus selalu ada, dinilai lebih tinggi dari masa depan atau yang lebih baru.[^11] Sebenarnya, jika manusia tidak dibatasi oleh preferensi waktu dan satu-satunya kendala yang dihadapi adalah memilih lebih dari sedikit, dia akan selalu memilih proses produksi yang akan menghasilkan output per input terbesar, terlepas dari lamanya waktu yang dibutuhkan untuk metode ini. untuk menghasilkan buah. Misalnya, alih-alih membangun jaring ikan terlebih dahulu, Crusoe akan segera mulai membangun pukat ikan, sebagai metode penangkapan ikan yang paling efisien secara ekonomi. Bahwa tidak seorang pun, termasuk Crusoe, bertindak dengan cara ini, membuat jelas bahwa manusia tidak dapat tidak "menilai pecahan waktu dengan cara yang sama dengan cara yang berbeda sesuai dengan yang mereka lihat atau hampir jauh dari keputusan aktor tersebut."[^12] -Dengan demikian, dibatasi oleh preferensi waktu, manusia hanya akan menukar hadiah sekarang dengan masa depan jika ia mengantisipasi sehingga meningkatkan jumlah barang masa depannya. Tingkat preferensi waktu, yang dapat berbeda dari orang ke orang dan dari satu titik ke waktu ke waktu berikutnya, namun tidak pernah menjadi sesuatu kecuali positif bagi semua orang, sekaligus menentukan tinggi premi yang menyajikan perintah barang daripada yang masa depan sebagai Begitu juga dengan jumlah tabungan dan investasi. Tingkat bunga pasar adalah jumlah keseluruhan dari semua tingkat preferensi waktu individu, yang mencerminkan, begitu juga, tingkat preferensi waktu sosial, dan penghematan sosial yang seimbang (yaitu, penawaran barang sekarang ditawarkan untuk pertukaran terhadap barang masa depan) dan sosial investasi (yaitu, permintaan untuk barang sekarang yang mampu menghasilkan keuntungan di masa depan). +Dengan demikian, dibatasi oleh preferensi waktu, manusia hanya akan menukar hadiah sekarang dengan masa depan jika ia mengantisipasi sehingga meningkatkan jumlah barang masa depannya. The rate of time preference, which can be different from person to person and from one point in time to the next, but which can never be anything but positive for everyone, simultaneously determines the height of the premium which present goods command over future ones as well as the amount of savings and investment. The market rate of interest is the aggregate sum of all individual time preference rates, reflecting, so to say, the social rate of time preference, and equilibrating social savings (i.e., the supply of present goods offered for exchange against future goods) and social investment (i.e., the demand for present goods capable of yielding future returns). -Tidak ada persediaan dana pinjaman yang bisa ada tanpa tabungan sebelumnya, yaitu, tanpa abstain dari beberapa kemungkinan konsumsi barang sekarang. Selanjutnya, tidak ada permintaan dana pinjaman akan ada jika tidak ada yang melihat peluang untuk menggunakan barang sekarang secara produktif (yaitu menginvestasikannya untuk menghasilkan output masa depan yang akan melebihi masukan saat ini). Memang, jika semua barang sekarang dikonsumsi dan tidak ada yang diinvestasikan dalam proses produksi yang memakan waktu, tidak akan ada tingkat bunga atau preferensi waktu, atau lebih tepatnya, suku bunga akan sangat tinggi, di luar Taman Eden, sama saja dengan untuk mencari nafkah primitif yang hidup dengan menghadapi kenyataan tanpa apa-apa selain tangan kosong dan tanpa keinginan untuk kepuasan sesaat. +No supply of loanable funds could exist without previous savings, i.e., without the abstention from some possible consumption of present goods. Furthermore, no demand for loanable funds would exist if no one were to perceive any opportunity to employ present goods productively (i.e., to invest them so as to produce a future output that would exceed current input). Indeed, if all present goods were consumed and none invested in time-consuming production processes, there would be no interest or time preference rate, or rather, the interest rate would be infinitely high, which outside of the Garden of Eden, would be tantamount to eking out a primitive subsistence living by encountering reality with nothing but one’s bare hands and with nothing but a desire for instantaneous gratification. -Pasokan dan permintaan untuk dana pinjaman hanya muncul - dan inilah kondisi manusia - begitu diketahui bahwa proses produksi yang tidak langsung, lebih banyak, proses produksi yang lebih panjang dapat menghasilkan output per input yang lebih besar atau lebih baik daripada yang langsung dan yang pendek;[^13] dan mungkin saja, dengan cara menabung, mengumpulkan jumlah barang sekarang yang dibutuhkan untuk memenuhi semua keinginan yang kepuasannya selama waktu tunggu yang lama dianggap lebih mendesak daripada kenaikan pada masa depan yang diharapkan dari adopsi proses produksi yang memakan banyak waktu.[^14] +A supply of and a demand for loanable funds only arises—and this is the human condition—once it is recognized that indirect, more roundabout, lengthier production processes can yield a larger or better output per input than direct and short ones;[^13] and it is possible, by means of savings, to accumulate the amount of present goods needed to provide for all those wants whose satisfaction during the prolonged waiting time is deemed more urgent than the increment in future well-being expected from the adoption of a more time-consuming production process.[^14] -Selama ini, formasi dan akumulasi modal akan berlanjut dan berlanjut. Alih-alih didukung oleh dan terlibat dalam proses produksi yang segera memuaskan, faktor asal produksi, lahan dan tenaga kerja, didukung oleh kelebihan produksi karena konsumsi dan digunakan dalam produksi barang modal. Ini tidak memiliki nilai kecuali sebagai produk antara dalam proses mematikan barang akhir (konsumen). Dengan kata lain, nilai mereka terletak pada kenyataan bahwa siapa pun yang memilikinya dapat menggunakannya untuk menghasilkan barang modal lainnya secara lebih efisien. Kelebihan nilai (harga) modal yang baik melebihi jumlah yang dikeluarkan pada faktor pendahuluan pelengkap yang diperlukan untuk produksinya adalah karena perbedaan waktu ini dan fakta preferensi waktu universal. Iini adalah harga yang harus dibayar untuk membeli waktu; untuk bergerak mendekati penyelesaian tujuan akhir seseorang daripada harus memulai dari awal. Karena preferensi waktu, nilai output akhir harus melebihi jumlah yang dikeluarkan untuk faktor-faktor produksi (harga yang harus dibayar untuk modal yang baik dan semua layanan tenaga kerja komplementer). +So long as this is the case, capital formation and accumulation will set in and continue. Instead of being supported by and engaged in instantaneously gratifying production processes, the originary factors of production, land and labor, are supported by an excess of production over consumption and employed in the production of capital goods. These have no value except as intermediate products in the process of turning out final (consumer) goods. Dengan kata lain, nilai mereka terletak pada kenyataan bahwa siapa pun yang memilikinya dapat menggunakannya untuk menghasilkan barang modal lainnya secara lebih efisien. Kelebihan nilai (harga) modal yang baik melebihi jumlah yang dikeluarkan pada faktor pendahuluan pelengkap yang diperlukan untuk produksinya adalah karena perbedaan waktu ini dan fakta preferensi waktu universal. Iini adalah harga yang harus dibayar untuk membeli waktu; untuk bergerak mendekati penyelesaian tujuan akhir seseorang daripada harus memulai dari awal. Karena preferensi waktu, nilai output akhir harus melebihi jumlah yang dikeluarkan untuk faktor-faktor produksi (harga yang harus dibayar untuk modal yang baik dan semua layanan tenaga kerja komplementer). Semakin rendah tingkat preferensi waktu, maka, semakin awal proses pembentukan modal akan berlanjut, dan semakin cepat ia akan memperpanjang struktur produksi bundaran. Setiap kenaikan akumulasi barang modal dan dalam bundaran struktur produksi pada gilirannya meningkatkan produktivitas marjinal tenaga kerja. Hal ini menyebabkan tingkat upah kerja dan/atau upah meningkat, dan, dalam hal apapun (bahkan jika kurva penawaran tenaga kerja harus miring ke belakang dengan upah meningkat), ke jumlah upah yang lebih tinggi.[^15] Dengan jumlah barang modal yang meningkat, populasi penerima upah yang dibayar lebih baik akan menghasilkan produk sosial-sosial-meningkat secara keseluruhan, akhirnya, setelah itu dari para karyawan, juga pendapatan sebenarnya dari pemilik modal dan tanah. Sementara bunga (preferensi waktu) memiliki hubungan praksiologis langsung terhadap pekerjaan dan pendapatan sosial, tidak ada hubungannya dengan uang. Yang pasti, dalam ekonomi uang juga ada ekspresi moneter untuk tingkat preferensi waktu sosial. Namun ini tidak mengubah fakta bahwa bunga dan uang secara sistematis independen dan tidak terkait, dan bunga merupakan fenomena "nyata," bukan sebuah fenomena moneter. Sebenarnya, di tanah ekuilibrium yang tidak pernah ada tidak akan ada tempat untuk mendapatkan uang karena masa depan menurut definisinya akan pasti dan dengan segala ketidakpastian, tidak ada seorang pun yang membutuhkan uang tunai (yang tujuan utamanya adalah, uang tunai tidak menjadi apa-apa produktif atau konsumsi, untuk menyiapkannya untuk pembelian yang belum diketahui pada tanggal yang belum diketahui). Preferensi waktu dan minat, bagaimanapun, tidak dapat dianggap sebagai menghilang bahkan saat itu. Karena bahkan dalam ekuilibrium, struktur modal yang ada perlu terus dipelihara dari waktu ke waktu (agar tidak secara bertahap mulai dikonsumsi dalam pola operasi produktif yang tanpa henti). There can be no such maintenance, however, without ongoing savings and reinvestments: and there can be no such things as these without the expectation of a positive rate of interest. (Memang, jika tingkat bunga yang dibayarkan nol, maka konsumsi modal akan turun, dan seseorang akan bergerak keluar dari ekuilibrium.)[^16] diff --git a/id/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/id/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index a8deed5c3..4e05d2306 100644 --- a/id/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/id/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Karena kepentingan, menurut Keynes, adalah fenomena moneter murni, wajar jika di Ini "relatif mudah untuk membuat barang modal begitu berlimpah bahwa efisiensi marjinal modal adalah nol (dan) ini mungkin cara yang paling masuk akal secara bertahap untuk menyingkirkan banyak fitur pada objectional kapitalisme." [^47] "Ada alasan tidak intrinsik untuk kelangkaan modal." [^48] Rather, dimungkinkan "untuk menyimpan bersama melalui agen negara untuk dipertahankan pada tingkat dimana ia tidak lagi menjadi langka." [^49] -Jangan khawatir bahwa ini akan menyiratkan bahwa tidak ada pemeliharaan atau penggantian modal yang akan dibutuhkan lagi (karena, jika memang demikian, barang modal masih akan langka dan karenanya memberi harga), dan barang modal harus "Barang gratis" dalam arti yang sama di mana udara biasanya "bebas." Jangan khawatir jika barang modal tidak lagi langka, barang konsumsi tidak lagi langka (karena, jika memang demikian, sarana yang digunakan untuk menghasilkan mereka juga harus langka juga). Dan jangan khawatir bahwa di Taman Eden ini, yang dijanjikan Keynes untuk dibangun dalam satu generasi (mengapa begitu lama?!), tidak akan ada lagi gunanya untuk uang. Untuk, seperti ia memberitahu kita, "saya diriku terkesan dengan keuntungan sosial besar meningkatkan saham modal sampai tidak lagi menjadi langka." [^50] yang akan berani tidak setuju dengan ini! [^51] Context | Request Context +Jangan khawatir bahwa ini akan menyiratkan bahwa tidak ada pemeliharaan atau penggantian modal yang akan dibutuhkan lagi (karena, jika memang demikian, barang modal masih akan langka dan karenanya memberi harga), dan barang modal harus "Barang gratis" dalam arti yang sama di mana udara biasanya "bebas." Jangan khawatir jika barang modal tidak lagi langka, barang konsumsi tidak lagi langka (karena, jika memang demikian, sarana yang digunakan untuk menghasilkan mereka juga harus langka juga). Dan jangan khawatir bahwa di Taman Eden ini, yang dijanjikan Keynes untuk dibangun dalam satu generasi (mengapa begitu lama?!), tidak akan ada lagi gunanya untuk uang. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Masih banyak lagi yang akan datang. Karena, seperti yang dilihat Keynes, ada beberapa rintangan di jalan menuju surga. Untuk satu hal, standar emas menghalangi, karena ini membuat perluasan kredit menjadi tidak mungkin (atau paling tidak sulit, karena ekspansi kredit akan menyebabkan arus keluar emas dan kontraksi ekonomi berikutnya). Maka Keynes's diulang polemik terhadap lembaga ini. [^52] Lebih jauh lagi, ada masalah yang dijelaskan hanya tentang pembuatannya sendiri: tingkat bunga yang lebih rendah diperkirakan akan meningkat dan menurunkan investasi secara bersamaan. Dan untuk keluar dari kekacauan logis inilah Keynes muncul dengan sebuah teori konspirasi: Sebab, sementara tingkat bunga harus dikurangi menjadi nol sehingga bisa menghilangkan kelangkaan, seperti yang baru saja kami katakan, semakin rendah tingkat suku bunga yang lebih rendah juga. pahala untuk berpisah dengan likuiditas. Semakin rendah tingkat suku bunga, berarti semakin rendah insentif bagi kapitalis untuk diinvestasikan, karena keuntungan mereka akan berkurang. Dengan demikian, mereka akan mencoba untuk melemahkan, dan bersekongkol melawan, setiap upaya untuk menghidupkan kembali Taman Eden. diff --git a/id/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/id/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index c4ecbe8b8..e7092afc4 100644 --- a/id/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/id/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/id/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/id/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index ee729f3d4..e28ef663f 100644 --- a/id/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/id/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: id is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/id/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/id/Universally Preferable Behaviour/info.yml index 6b3690473..ad5827b7f 100644 --- a/id/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/id/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/id/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md b/id/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md index f182bde27..53b24c870 100644 --- a/id/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md +++ b/id/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md @@ -1,54 +1,54 @@ -## Kata pengantar +## Kata Sambutan -Dalam banyak dongeng, di sana hidup seekor binatang buas yang luar biasa dengan kekuatan luar biasa, naga atau basilisk, yang menghias tanah di sekitarnya. Penduduk desa setempat gemetar sebelum monster ini; mereka mengorbankan hewan mereka, membayar uang dan darah dengan harapan bisa memenuhi impuls pembunuhnya. +Dalam beberapa kisah disebutkan, hiduplah seekor binatang buas yang memiliki kekuatan yang luar biasa, naga atau basilisk, yang disekelilingnya dihiasi oleh tanah. Penduduk desa setempat ketakutan dengan monster ini; mereka memakan hewan mereka, membayar uang dan darah dengan harapan bisa memenuhi keinginan pembunuhnya. -Kebanyakan orang meringkuk di bawah bayang-bayang binatang ini, menyebut ketakutan mereka "kehati-hatian," tapi sedikit - mungkin mabuk karena keberanian atau kebodohan - memutuskan untuk bertarung. Dari tahun ke tahun, dekade demi dekade, gelombang demi gelombang juara penuh harapan berusaha mencocokkan kekuatan, kebajikan dan kecerdikan mereka terhadap tiran mengerikan ini. +Banyak orang meringkuk di bawah bayang-bayang binatang ini, menyebut ketakutan mereka dengan "kehati-hatian," tapi hanya sedikit - disebabkan mabuk untuk keberanian atau kebodohan - memutuskan untuk bertarung. Tahun demi tahun, dekade demi dekade, gelombang setelah gelombang juara yang penuh harapan berusaha mencocokkan kekuatan mereka, kebajikan dan kecerdikan melawan tiran yang mengerikan ini. -Cobalah - dan gagal. +Coba - dan gagal. -Binatang itu selalu abadi, sehingga penduduk desa tidak bisa berharap waktu untuk membebaskan mereka dari lalim mereka. Binatang itu tidak pernah rasional, dan tidak memiliki keinginan untuk berdagang, jadi tidak ada negosiasi yang mungkin dilakukan. +Binatang itu selalu kekal, jadi warga desa tidak dapat berharap kepada waktu untuk membebaskan mereka dari kebiadabannya. Binatang itu tidak pernah rasional, dan tidak memiliki keinginan untuk berjualan, dan jadi tidak ada negosiasi itu adalah mungkin. -Harapan hanya penduduk desa yang putus asa adalah agar seorang pria muncul yang bisa mengalahkan binatang itu. +Harapan penduduk desa yang putus asa ini hanya ada seorang pria muncul yang bisa mengalahkan binatang itu. -Tak pelak lagi, seorang pria melangkah maju yang menyerang semua orang sama sekali tidak sesuai. Dia adalah anak laki-laki yang stabil, anak pembuat sepatu, magang tukang roti - atau kadang-kadang, hanya seorang gelandangan. +Inevitably, a man steps forward who strikes everyone as utterly incongruous. He is a stable boy, a shoemaker’s son, a baker’s apprentice – or sometimes, just a vagabond. -Buku ini adalah kisah tentang serangan pribadi saya terhadap binatang seperti itu. +This book is the story of my personal assault on just such a beast. -"Binatang" ini adalah keyakinan bahwa tidak mungkin untuk mendefinisikan sistem etika obyektif, rasional, sekuler dan ilmiah. Ini "Binatang" adalah ilusi bahwa moralitas selamanya harus hilang di rawa irasional dewa-dewa dan pemerintahan, yang dipaksakan untuk alasan pragmatis, namun selamanya tidak memiliki pembenaran logis dan definisi yang jelas. "Binatang" ini adalah fantasi kebajikan, kegembiraan terbesar kita, kebahagiaan kita yang terdalam, harus dikesampingkan oleh orang dewasa sekuler, dan ditinggalkan di debu untuk dicakar, diarak dan dieksploitasi oleh politisi dan imam - dan orang tua. "Binatang" ini adalah takhayul bahwa, tanpa tiruan orang tua, berdoa ke tuhan atau senjata pemerintah, kita tidak bisa bersikap rasional dan baik. +This “beast” is the belief that it is impossible to define an objective, rational, secular and scientific ethical system. This “beast” is the illusion that morality must forever be lost in the irrational swamps of gods and governments, enforced for merely pragmatic reasons, but forever lacking logical justification and clear definition. This “beast” is the fantasy that virtue, our greatest joy, our deepest happiness, must be cast aside by secular grown-ups, and left in the dust to be pawed at, paraded and exploited by politicians and priests – and parents. This “beast” is the superstition that, without the tirades of parents, the bullying of gods or the guns of governments, we cannot be both rational and good. -Binatang ini telah menurunkan banyak pahlawan hebat, mulai dari Socrates sampai Plato sampai Agustinus sampai Hume sampai Kant sampai Rand. +This beast has brought down many great heroes, from Socrates to Plato to Augustine to Hume to Kant to Rand. -Biaya untuk manusia sangat besar. +The cost to mankind has been enormous. -Karena kita tetap tidak dapat mendefinisikan sistem moral universal yang rasional, kita terpaksa menimbulkan cerita horor religius mengenai anak-anak kita, atau memberi senjata, penjara dan tentara kepada monopoli kecil pengendali tanpa jiwa yang menyebut diri mereka "negara." +Since we have remained unable to define a rational system of universal morality, we have been forced to inflict religious horror stories on our children, or give guns, prisons and armies to a small monopoly of soulless controllers who call themselves “the state.” -Sejak kapan yang kita sebut "etika" tetap subjektif dan hanya *budaya*, kita pasti berakhir mengandalkan bullying, ketakutan, dan kekerasan untuk menegakkan aturan-aturan sosial. Karena etika tidak memiliki dasar rasional metode ilmiah, "moralitas" tetap terperosok dalam perang kesukuan dengan mitologi berdarah, setiap geng yang melawan gigi dan kuku untuk mengendalikan kesetiaan orang terhadap "kebajikan." +Since what we call “ethics” remains subjective and merely *cultural*, we inevitably end up relying on bullying, fear and violence to enforce social rules. Since ethics lack the rational basis of the scientific method, “morality” remains mired in a tribal war of bloody mythologies, each gang fighting tooth and nail for control over people’s allegiance to “virtue.” -Kita tidak bisa hidup tanpa moralitas, tapi kita tidak dapat mendefinisikan moralitas secara obyektif - oleh karena itu kita tetap dikutuk selamanya untuk mengosongkan kehidupan kemunafikan sombong, dominasi sinis atau perbudakan saleh. +We cannot live without morality, but we cannot define morality objectively – thus we remain eternally condemned to empty lives of pompous hypocrisy, cynical dominance or pious slavery. -Secara intelektual, tidak ada taruhan yang lebih tinggi di dunia. Kegagalan kita untuk mendefinisikan peraturan moral objektif dan rasional telah menghabiskan ratusan juta nyawa manusia, dalam perang agama dan negara. +Intellectually, there are no higher stakes in the world. Our failure to define objective and rational moral rules has cost hundreds of millions of human lives, in the wars of religions and states. -Dalam banyak hal, taruhannya semakin tinggi. +In many ways, the stakes are getting even higher. -Aliran informasi yang meningkat di Internet telah meningkatkan kecurigaan generasi baru bahwa apa yang disebut "kebajikan" tidak lebih - atau kurang - daripada dongeng yang melayani diri sendiri dari orang tua munafik mereka. Kebohongan saleh diceritakan oleh orang-orang yang berwenang - dan keterlibatan orang-orang yang menyembah mereka - sekarang lebih jelas daripada sebelumnya. +The increased information flow of the Internet has raised the suspicions of a new generation that what is called “virtue” is nothing more – or less – than the self-serving fairy tales of their hypocritical elders. The pious lies told by those in authority – and the complicity of those who worship them – are clearer now than ever before. -"Kebenaran" telah terpapar sebagai manipulasi; "Kebajikan" sebagai kontrol; "setia" sebagai perbudakan, dan apa yang disebut "moral" telah diungkap sebagai pertunjukan boneka konyol yang dirancang untuk menipu orang-orang yang lemah dan takut untuk memperbudak diri mereka sendiri. +“Truth” has been exposed as manipulation; “virtue” as control; “loyalty” as slavery, and what is called “morality” has been revealed as a ridiculous puppet show designed to trick weak and fearful people into enslaving themselves. -Kesadaran ini telah melahirkan generasi baru nihilis, sama seperti di Jerman abad kesembilan belas. Relativis ekstrem ini menyimpan serangan paling keras bagi siapa pun yang mengklaim suatu bentuk kepastian. Generasi post-modern ini telah melampaui keanehan budaya dari sejarah kolektif mereka, namun sekarang melihat*all* kebenaran hanya sebagai pernyataan yang merugikan. Seperti anak-anak bermata lebar yang telah terpesona dengan "kebijaksanaan" yang sinis, mereka memandang semua komunikasi sebagai periklanan, semua klaim sebagai propaganda, dan semua nasihat moral sebagai pencuri munafik. +This realisation has given birth to a new generation of nihilists, just as it did in nineteenth century Germany. These extreme relativists reserve their most vitriolic attacks for anyone who claims any form of certainty. This post-modern generation has outgrown the cultural bigotries of their collective histories, but now view *all* truth as mere prejudicial assertion. Like wide-eyed children who have been scarred into cynical “wisdom,” they view all communication as advertising, all claims as propaganda, and all moral exhortations as hypocritical thievery. -Karena kita tidak memiliki kesepakatan mengenai kerangka kerja yang kohesif, obyektif dan rasional untuk mengevaluasi proposisi moral, "moralitas" tetap terperosok dalam mistisisme, dan konsekuensi wajar kekerasan yang tak terelakkan. Sama seperti, sebelum ada kecerahan, sekte agama berperang tanpa berhenti untuk menguasai bilah aristokrasi, jadi sekarang lakukan perang mitologi moral yang bersaing untuk menguasai negara, dan semua mesin pemaksaannya. +Since we have no agreement on a cohesive, objective and rational framework for evaluating moral propositions, “morality” remains mired in mysticism, and its inevitable corollary of violence. Just as, prior to the Enlightenment, religious sects warred endlessly for control over the blades of the aristocracy, so now do competing moral mythologies war for control over the state, and all its machinery of coercion. -Dengan demikian, moral tetap ada, relatif terhadap sains moderen, seperti astronomi abad pertengahan terhadap astronomi moderen - sebuah bidang mitologi imajiner, yang dipaksakan melalui pengisahan, ancaman, paksaan dan eksploitasi - yang secara aktif menghalangi kemajuan nyata menuju kebenaran. +Thus morality remains, relative to modern science, just as medieval “astronomy” did to modern astronomy – a realm of imaginary mythology, enforced through storytelling, threats, compulsion and exploitation – which actively bars any real progress towards the truth. -"Binatang" atau etika relativistik adalah menjulang di atas kita, menginginkan kita, membenarkan pajak, pemenjaraan, penyensoran dan perang. Kaum muda memperbudak orang di sekolah negeri dan bangku gereja hari Minggu; Ini menjerat orang miskin di gulag kesejahteraan yang lembut; itu memperbudak bahkan yang belum lahir di sumur tanpa dasar hutang nasional. +This “beast” of relativistic ethics looms above us, preying on us, justifying taxation, imprisonment, censorship and wars. It enslaves the young in state schools and Sunday pews; it ensnares the poor in the soft gulags of welfare; it enslaves even the unborn in the bottomless wells of national debts. -Seperti yang saya tulis di buku saya sebelumnya, "On Truth: The Tyranny of ilusi," kebohongan paling mendasar di pusat teori etika yang belum terbukti adalah bahwa teori semacam itu selalu dipresentasikan kepada anak-anak sebagai fakta yang objektif dan tidak terbantah, padahal sebenarnya mereka hanya kebesaran budaya. Alasan mengapa ilmuwan tidak membutuhkan pemerintah atau Vatikan adalah bahwa para ilmuwan memiliki metodologi yang obyektif untuk menyelesaikan perselisihan: metode ilmiah. Alasan bahwa bahasa tidak memerlukan otoritas sentral untuk memandu evolusinya adalah bahwa hal itu bergantung pada "pasar bebas" dari akumulasi preferensi individu untuk gaya dan utilitas. +As I wrote in my previous book, “On Truth: The Tyranny of Illusion,” the most fundamental lie at the centre of unproven ethical theories is that such theories are always presented to children as objective and incontrovertible facts, when in truth they are mere cultural bigotries. The reason that scientists do not need a government or a Vatican is that scientists have an objective methodology for resolving disputes: the scientific method. The reason that language does not need a central authority to guide its evolution is that it relies on the “free market” of accumulated individual preferences for style and utility. -Alasan moralitas modern - dan moralitas sepanjang sejarah - selalu bergantung pada intimidasi anak-anak, dan kemudian mengancam orang dewasa, adalah bahwa kebohongan manipulatif menyamar sebagai sebuah kebenaran yang baik. +The reason that modern morality – and morality throughout history – has always had to rely first on the bullying of children, and then on the threatening of adults, is that it is a manipulative lie masquerading as a virtuous truth. -Yang benar adalah bahwa kita membutuhkan moralitas; Kebohongannya adalah bahwa tuhan atau pemerintah dapat secara rasional mendefinisikan atau menerapkannya dengan adil. +The truth is that we need morality; the lie is that gods or governments can rationally define or justly enforce it. -Tujuan saya dalam buku ini adalah untuk menentukan metodologi untuk memvalidasi teori-teori moral yang objektif, konsisten, jelas, rasional, empiris – dan *yang benar*. +My goal in this book is to define a methodology for validating moral theories that is objective, consistent, clear, rational, empirical – and *true*. Saya menyadari sepenuhnya bahwa, pada saat ini, Anda kemungkinan besar akan merasakan gelombang skeptisisme yang meningkat. Saya benar-benar mengerti bahwa kemungkinan orang di luar sana di Internet - dunia rumah orang gila - entah bagaimana memecahkan masalah filosofis zaman ini tidak terlalu tinggi - sebenarnya, mereka akan sangat dekat dengan nol karena hampir tidak dapat dibedakan dari itu. diff --git a/id/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md b/id/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md index 3d4af4e71..de181556a 100644 --- a/id/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md +++ b/id/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md @@ -1,38 +1,38 @@ -## Pengantar +## Pendahuluan -Untuk generasi yang tak terhitung, manusia hidup dalam semacam egosentris rahim diri dikenakan ketidaktahuan: dunia ini datar, matahari, bulan dan bintang-bintang yang berputar di sekitar dia, nenek moyang yang memberi isyarat kepadanya dari luar kabut kematian, dan thunder adalah kemarahan para dewa. +For countless generations, mankind lived in a kind of egocentric womb of self-imposed ignorance: the world was flat, the sun, moon and stars revolved around him, ancestors beckoned to him from beyond the mists of death, and thunder was the anger of the gods. -Beranjak keluar dari rahim nistik interpretasi subyektif ini membutuhkan tenaga kerja ribuan tahun - dan menghabiskan jutaan nyawa. Usaha yang diperlukan untuk membuka perspektif kita dari *persepsi pengalaman* ke *konseptual logika* sangat mengerikan, meriangkan, membingungkan dan membahayakan. Memahami bahwa dunia tidak seperti apa yang *dirasakan*, atau *terlihat* seperti yang dirasakan, – dan tetap itu – prestasi terbesar dari kecerdasan kita. *Kebenaran* ternyata ada di dalam mata pikiran, bukan mata daging. +Burrowing out from this narcissistic womb of subjective interpretation required the labour of millennia – and cost the lives of millions. The effort required to wrench our perspective from *perceptual experience* to *conceptual logic* was terrifying, exhilarating, highly disorienting and extremely dangerous. Understanding that the world was not what it *felt like*, or *seemed like*, was – and remains – the greatest feat of our intelligence. The *truth* of reality turned out to be in the eyes of the mind, not of the flesh. -Dunia terlihat datar; bukan itu. Matahari dan bulan terlihat sama ukurannya; mereka tidak. Bintang-bintang nampaknya bergerak mengelilingi bumi; mereka tidak. Mempelajari kebenaran mengharuskan kita melihat dunia dari luar akal sehat kita – tidak berarti ini penolakan dari akal sehat kita, tetapi penyesuaian dengan bukti *nyata* akal sehat kita, bahwa dunia itu tidak datar, tetapi berisi, energi dan hukum fisika yang konsisten. Ketika kita melepaskan batu di tangan kita, batu tersebut jatuh – ini bukti *nyata* dari akal sehat, bukan berarti bumi itu tetap dan tidak dapat bergerak. Gagasan bahwa dunia tidak bergerak adalah anggapan salah yang bertentangan dengan bukti langsung indra kita, yaitu bahwa segala sesuatu akan jatuh. Jika semuanya jatuh, dunia tidak dapat diperbaiki dan tidak tergoyahkan. +The world looks flat; it is not. The sun and the moon look the same size; they are not. The stars seem to move around the earth; they do not. Learning the truth requires that we see the world from outside our senses – this does not mean a rejection of our senses, but an airtight compliance with the *real* evidence of the senses, which is not that the world is flat, but that matter, energy and physical laws are consistent. When we let go of a rock in our hand, it falls – this is the *real* evidence of the senses, not that the Earth is fixed and immovable. The idea that the world is immobile is an incorrect assumption that contradicts the direct evidence of our senses, which is that everything falls. If everything falls, the world cannot be fixed and immovable. -Inilah kebenaran kecil sehari-hari; Batu karang jatuh, asap naik, api panas dan matahari dan bulan keduanya bulat. Jika kita tetap tabah dan rigorously berkomitmen untuk ini “sedikit kebenaran,” kita bisa dalam waktu berasal dari fisika kebenaran yang besar, yang menyediakan kita seperti mengagumkan pengetahuan dan kekuasaan. +These are the little truths of the everyday; that rocks fall, smoke rises, fire is hot and the sun and the moon are both round. If we remain steadfastly and rigorously committed to these “little truths,” we can in time derive the great truths of physics, which provide us such awesome knowledge and power. -Di antara kebenaran kecil dan kebenaran besar, bagaimanapun, adalah ilusi yang membutakan kita - baik dalam fisika maupun etika. +In between the little truths and the great truths, however, are the illusions that blind us – both in physics and in ethics. -Dalam fisika, kebenaran besar tidak bisa bertentangan dengan kebenaran kecil. Tidak ada "teori medan terpadu" yang secara sah dapat bertentangan dengan pengalaman langsung kita tentang batu yang jatuh atau nyala api yang meningkat. Teori matematika terbesar tidak dapat berlaku jika menerapkannya mengembalikan perubahan yang salah di meja kasir. +In physics, the great truths cannot contradict the little truths. No “unified field theory” can validly contradict our direct sense-experience of a falling rock or a rising flame. The greatest mathematical theory cannot be valid if applying it returns incorrect change at the checkout counter. -Secara historis, bagaimanapun, di antara kebenaran kecil kita sendiri dan kebenaran besar terletak apa yang akan saya sebut "zona nol." +Historically, however, in between our own little truths and the great truths lies what I will call the “null zone.” -### Itu "Zona Null" +### The "Null Zone" -Kami menyuruh anak-anak kita untuk tidak saling memukul, dan kami percaya bahwa kekerasan salah dalam abstrak, sebagai aturan moral umum. "Kebenaran kecil" ialah: *dilarang memukul*. “Kebenaran terbesar” ialah: *kekerasan itu salah*. +We tell our children not to punch each other, and we believe that violence is wrong in the abstract, as a general moral rule. The “little truth” is: *don’t punch*. The “great truth” is: *violence is wrong*. -Namun, ada dalam pikiran kita entitas imajiner yang disebut "Tuhan," dan entitas ini dianggap sangat bermoral. Sayangnya, entitas ini terus-menerus dan secara kasar melanggar dekrit bahwa "kekerasan itu salah" dengan menenggelamkan dunia, menyerahkan jiwa ke neraka meskipun memiliki pengetahuan awal yang tepat tentang "keputusan mereka," yang menyetujui pemerkosaan, pembunuhan, pencurian, penyerangan dan tindakan lain yang akan kita kutuk. sama jahatnya dengan individu manapun. +However, there exists in our minds an imaginary entity called “God,” and this entity is considered perfectly moral. Unfortunately, this entity continually and grossly violates the edict that “violence is wrong” by drowning the world, consigning souls to hell despite a perfect foreknowledge of their “decisions,” sanctioning rape, murder, theft, assault and other actions that we would condemn as utterly evil in any individual. -Jadi kita memiliki kebenaran kecil (*dilarang memukul*) dan kebenaran besar (*kekerasan itu salah*) tetapi di tengah-tengah, kita memiliki "zona kosong" *dimana benar-benar berlawanan dari kebenaran kecil dan kebenaran besar kita yang dianggap paling benar*. +Thus we have the little truth (*don’t punch*) and the great truth (*violence is wrong*) but in the middle, we have this “null zone” *where the complete opposite of both our little truths and our great truths is considered perfectly true*. -Secara historis, kita bisa melihat inkonsistensi yang sama dalam fisika. Tidak ada lingkaran sempurna dalam pengalaman langsung kita, namun karena kepercayaan kepada Tuhan, semua gerak planet harus menjadi "lingkaran sempurna" - sebuah premis yang memperlambat astronomi selama berabad-abad. Sama halnya, jika seorang pria memutarkan kepalanya, dia tidak cukup percaya bahwa seluruh dunia mengitari dia – dan dia akan senang hati mengatakan ini bukan hanya sebagai "kebenaran kecil"-nya, melainkan juga sebagai *kebenaran besar*, atau prinsip universalnya. Namun untuk sebagian besar sejarah manusia, diyakini bahwa bintang dan planet berputar mengelilingi Bumi, dan bukan yang diputar di Bumi. Di sini sekali lagi kita bisa melihat "zona nol" antara pengalaman langsung dan prinsip universal, dimana prinsip-prinsip yang berlawanan sama-sama dianggap benar. +Historically, we can see the same inconsistency in physics. There are no perfect circles in our direct experience, but because of a belief in God, all planetary motion had to be a “perfect circle” – a premise that retarded astronomy for centuries. Similarly, if a man turns his head, he does not reasonably believe that the entire world rotates around him – and he would happily put this forward as not just his own “little truth,” but as a *great truth*, or universal principle. Yet for most of human history, it was believed that the stars and planets rotated around the Earth, rather than that the Earth rotated. Here again we can see the “null zone” between direct sense experience and universal principle, wherein entirely opposite principles are considered to be perfectly valid. -Tidak ada orang waras yang mengalami Tuhan secara langsung. Dalam kesehariannya, dia sepenuhnya menerima bahwa yang *tidak dapat dirasakan itu tidak ada*. Tidak ada orang yang masuk akal tersentak setiap kali dia mengambil langkah, takut akan dinding tak terlihat yang mungkin menghalangi jalannya. Abstraksi terbesar sains mendukung pendekatannya. +No sane man experiences God directly. In his daily life, he fully accepts that *that which cannot be perceived does not exist*. No reasonable man flinches every time he takes a step, fearing an invisible wall that might be barring his way. The greatest abstractions of science support his approach. -Sebaliknya, di dalam "zona kosong" agama, *lawan yang pasti* dari kedua kebenaran kecil dan kebenaran besar adalah dipercaya bahwa itu benar. Secara pribadi, seseorang percaya bahwa *yang tidak bisa dirasakan itu tidak ada* – secara intelektual, sains telah membuktikan ini berulang kali. Bagaimanapun, di dalam "zona kosong" dari teologi, proposisi berlawanan berlaku – aksioma *yang tidak dapat dirasakan**pasti** ada*. +Conversely, in the “null zone” of religion, the *exact opposite* of both the little truths and the great truths is believed to be true. Personally, a man believes that *that which cannot be perceived does not exist* – intellectually, science has proven this repeatedly. However, in the “null zone” of theology, the exact opposite proposition holds true – the axiom there is *that which cannot be perceived **must** exist*. -Keyakinan kita akan kebajikan militer juga terletak pada "zona nol" ini. Jika seorang pria pribadi dibayar untuk membunuh orang lain, kita memanggilnya "senjata untuk dipekerjakan," dan mengutuknya sebagai orang yang paling tidak beruntung. Jika, bagaimanapun, seseorang ini mengenakan kostum hijau dengan pita *dan bertingkah laku sama*, kita panggil dia sebagai pahlawan dan memberikan dia penghargaan dengan pensiunan. Kebenaran kecil (*I seharusnya tidak membunuh*) benar-benar konsisten dengan kebenaran besar (*membunuh itu salah*) – tetapi di tengah-tengah ada "zona kosong,” dimana membunuh secara ajaib menjadi “bajik.” +Our belief in the virtue of the military also lies in this “null zone.” If a private man is paid to murder another man, we call him a “gun for hire,” and condemn him as a hit man. If, however, this man puts on a green costume with certain ribbons *and commits the same act*, we hail him as a hero and reward him with a pension. The little truth (*I should not murder*) is perfectly consistent with the great truth (*murder is wrong*) – yet in the middle there lies a “null zone,” where murder magically becomes “virtuous.” -Jika "zona nol" ini benar, maka tidak ada proposisi logis yang bisa dipegang. Jika proposisi benar - dan kebalikan dari proposisi itu juga benar - maka penalaran logis menjadi tidak mungkin. Pertumbuhan ilmu pengetahuan rasional telah menjadi serangan mantap atas "zona nol" ini, dan penyerapan konsistensi objektif ke dalam kantong kecil gila ini. +If this “null zone” is valid, then no logical proposition can ever hold. If a proposition is true – and the exact opposite of that proposition is also true – then logical reasoning becomes impossible. The growth of rational science has been the steady attack upon this “null zone,” and the incursion of objective consistency into these mad little pockets of subjective whim. -Di peta lama, sebelum para pembuat peta telah menyelesaikan penjelajahan mereka, gambar tanah yang diketahui akan pudar menjadi kertas kosong. Pertumbuhan pengetahuan pertama-tama memerlukan penggambaran dari apa yang tidak diketahui, dan kemudian perluasan prinsip-prinsip yang dikenal ke dalam area yang tidak diketahui. +In old maps, before cartographers had finished their explorations, the drawings of known lands would fade into blank paper. The growth of knowledge requires first a delineation of what is not known, and then an expansion of known principles into the unknown areas. Hal yang sama juga terjadi di ranah moralitas. @@ -50,61 +50,61 @@ Jadi harus ada kekuatan ke bawah yang secara historis bertindak untuk menghancur Dalam dunia sains, tidaklah sulit untuk melihat kekuatan penindas yang terus-menerus membuat pikiran kita nyaris tak dikenal. Kombinasi takhayul dalam bentuk agama, dan kekerasan dalam bentuk aristokrasi, mengancam pemikir rasional dengan intimidasi, pemenjaraan, penyiksaan, dan pembunuhan. Sama seperti keuntungan petani dari rendahnya kecerdasan sapi, dan pemilik budak memperoleh keuntungan dari ketakutan para budaknya, para imam dan raja mempertahankan hak istimewa mereka dengan mengancam siapa pun yang berani berpikir. -Kebenaran yang sederhana itu adalah "Imam" dan "Raja" dan – adalah – hanya laki-laki. Kebenaran yang sederhana adalah bahwa para dewa dan setan itulah yang seharusnya untuk membenarkan aturan mereka tidak pernah ada. +The simple truth is that “priests” and “kings” were – and are – merely men. The simple truth is that the gods and devils that were supposed to justify their rule never existed. -Kami telah membuat langkah besar dalam memahami sifat dan realitas kesetaraan manusia yang sederhana, tetapi fakta menyedihkan dari masalah ini adalah bahwa alam*moralitas* masih hilang di "Zona nol" – dalam ilusi merusak dari "tengah kebenaran" +We have made great strides in understanding the nature and reality of simple human equality, but the sad fact of the matter is that the realm of *morality* is still lost in the “null zone” – in the destructive illusions of the “middle truths.” -### "tengah kebenaran" +### "Middle Truths" -Mari kita sebut prinsip-prinsip oposisi yang berada di dalamnya itu "Zona nol" – antara persepsi indra dan konsistensi konseptual – itu “tengah kebenaran” +Let us call the oppositional principles that reside in the “null zone” – between sense perception and conceptual consistency – the “middle truths.” -Ini “tengah kebenaran” adalah ilusi yang paling berbahaya dari semuanya, karena mereka memberikan*penampilan* kebenaran sebenarnya*menyerang* kebenaran. +These “middle truths” are the most dangerous illusions of all, because they grant the *appearance* of truth while actually *attacking* the truth. Dengan memberikan ilusi bahwa kita telah menemukan kebenaran, "kebenaran tengah" sebenarnya mencegah kita untuk mendapatkan kebenaran. Mereka adalah garis terakhir pertahanan untuk fantasi, predasi dan eksploitasi. -Karena mereka tidak hanya irasional, tapi *anti*-rasional, "tengah kebenaran" tetap tanpa henti fleksibel – selama mereka melayani yang berkuasa. Misalnya, kekristenan muncul dari fasisme yang berkembang di kekaisaran Romawi akhir sebagian dengan menyerang takhayul "primitif" dari teologi yang ada. "Lupakan tuhan-tuhan lama Anda, kita memiliki Tuhan yang baru yang jauh lebih baik!" +Since they are not only irrational, but *anti*-rational, “middle truths” remain endlessly flexible – as long as they serve those in power. Misalnya, kekristenan muncul dari fasisme yang berkembang di kekaisaran Romawi akhir sebagian dengan menyerang takhayul "primitif" dari teologi yang ada. "Lupakan tuhan-tuhan lama Anda, kita memiliki Tuhan yang baru yang jauh lebih baik!" -"Kebenaran tengah" selalu berbentuk kebenaran, diikuti dengan sebuah kebohongan. "Zeus adalah takhayul pagan" adalah pernyataan yang benar, yang secara terbuka dibuat oleh penganut penganut agama Kristen. Kebohongan itulah yang terjadi: “Yahweh bukan seorang penyembah berhala tahayul, tapi Tuhan yang nyata dan hidup" +"Kebenaran tengah" selalu berbentuk kebenaran, diikuti dengan sebuah kebohongan. "Zeus adalah takhayul pagan" adalah pernyataan yang benar, yang secara terbuka dibuat oleh penganut penganut agama Kristen. The lie that followed was: “Yahweh is not a pagan superstition, but a real and living God.” -Kita dapat mempersonalisasikan ini sedikit lebih dengan sebuah contoh yang akan akrab bagi siapa saja yang pernah menasihati teman disfungsional. "Pacarku yang terakhir benar-benar menyebalkan" dia akan berkata, dan Anda akan sangat setuju. "Pacarku yang baru benar-benar *besar* meskipun" dia akan menambahkan, dan Anda akan mencoba untuk tidak memutar mata Anda. +We can personalise this a little bit more with an example that will be familiar to anyone who has ever counselled a dysfunctional friend. “My last boyfriend was a real jerk,” she will say, and you will fervently agree. “My new boyfriend is really *great* though,” she will add, and you will try not to roll your eyes. -Sangat sulit untuk tidak mengganti satu ilusi dengan yang lain. +It is very hard not to replace one illusion with another. -"Pemerintah Inggris adalah tirani!” teriak para revolusioner Amerika di abad kedelapan belas dan, Setelah mengusir tentara Inggris, mereka kemudian mendirikan pemerintahan mereka sendiri dan mulai menyerang warganya sendiri. +“The British government is a tyranny!” cried the American revolutionaries in the eighteenth century – and, after evicting the British troops, they then set up their own government and started attacking their own citizens. -"Aristokrasi adalah kekejian yang tidak adil!” seru revolusioner lainnya, yang kemudian mendirikan tirani mayoritas dalam bentuk demokrasi. +“Aristocracy is an unjust abomination!” cried other revolutionaries, who then set up the tyranny of the majority in the form of democracy. -"tengah kebenaran" Bisa juga ada di sains, dan Demikian juga mencegah kemajuan alami dari kebenaran kecil hingga kebenaran besar. Sampai abad kedelapan belas, contohnya, ahli biologi percaya “generasi spontan” atau gagasan bahwa hidup bisa muncul dari materi yang tidak hidup. Tentu saja ini tidak pernah diamati, namun sesuai dengan tulisan kuno baik filosofis maupun religius, dan karenanya diterima sebagai fakta. Juga, sebelum revolusi Einstein pada tahun 1905, cahaya diyakini bergerak melalui fixed dan zat tak kasatmata yang disebut “enter bercahaya” seperti gelombang suara yang bergerak melalui udara. Tidak ada ilmuwan yang percaya teori ini memiliki bukti empiris untuk "eter" ini baik secara pribadi maupun ilmiah - namun dianggap perlu untuk menyesuaikan diri dengan karakteristik lain yang dapat diamati. +“Middle truths” can also exist in science, and similarly prevent the natural progress from the little truths to the great truths. Until the eighteenth century, for instance, biologists believed in “spontaneous generation,” or the idea that life can spring from nonliving matter. Tentu saja ini tidak pernah diamati, namun sesuai dengan tulisan kuno baik filosofis maupun religius, dan karenanya diterima sebagai fakta. Also, prior to the Einsteinian revolution in 1905, light was believed to move through a fixed and invisible substance called “luminiferous ether,” just as sound waves move through air. Tidak ada ilmuwan yang percaya teori ini memiliki bukti empiris untuk "eter" ini baik secara pribadi maupun ilmiah - namun dianggap perlu untuk menyesuaikan diri dengan karakteristik lain yang dapat diamati. -Agama juga merupakan "kebenaran tengah" lainnya - salah satu yang paling berbahaya. Memang benar bahwa kita adalah spesies unik di alam semesta, sejauh yang kita tahu. Seekor jerapah adalah binatang berkaki empat yang lebih tinggi, tapi manusia bukan hanya primata "pintar", tapi juga berbeda. Sifat dari perbedaan itu tetap tidak diketahui - penjelasan tentang religius "kita tidak sama dengan hewan karena kita memiliki jiwa dan diciptakan oleh Tuhan" hanyalah contoh lain dari"tengah kebenaran ". Memang benar bahwa kita adalah sangat berbeda dengan hewan. Tidak benar bahwa kita diciptakan oleh tuhan dan memiliki jiwa. +Agama juga merupakan "kebenaran tengah" lainnya - salah satu yang paling berbahaya. Memang benar bahwa kita adalah spesies unik di alam semesta, sejauh yang kita tahu. Seekor jerapah adalah binatang berkaki empat yang lebih tinggi, tapi manusia bukan hanya primata "pintar", tapi juga berbeda. Sifat dari perbedaan itu tetap tidak diketahui - penjelasan tentang religius "kita tidak sama dengan hewan karena kita memiliki jiwa dan diciptakan oleh Tuhan" hanyalah contoh lain dari"tengah kebenaran ". Memang benar bahwa kita adalah sangat berbeda dengan hewan. It is not true that we were created by a god and have a soul. -Sama seperti beberapa parasit tidak dapat berakar sampai mereka mengusir parasit sebelumnya, "tengah kebenaran " hanya menyerang ilusi sebelumnya * sehingga mereka dapat mengambil tempat mereka *. Mereka yang skeptis terhadap fantasi sebelumnya tertarik pada fantasi baru. Dengan demikian agama Kristen menggantikan paganisme, Marxisme menggantikan agama Kristen, pos-modernisme menggantikan Marxisme, demokrasi menggantikan aristokrasi, dan begitu seterusnya. +Sama seperti beberapa parasit tidak dapat berakar sampai mereka mengusir parasit sebelumnya, "tengah kebenaran " hanya menyerang ilusi sebelumnya * sehingga mereka dapat mengambil tempat mereka *. Mereka yang skeptis terhadap fantasi sebelumnya tertarik pada fantasi baru. Thus does Christianity displace paganism, Marxism displace Christianity, post-modernism displace Marxism, democracy displace aristocracy, and so on. -Sampai kebenaran besar tercapai, dan bersatu dengan kebenaran kecil, "tengah kebenaran" hanyalah sebuah phalanx berputar dari kebohongan eksploitatif dan destruktif – dirancang khusus untuk mencegah tercapainya kebenaran besar. +Until the great truths are achieved, and united with the little truths, “middle truths” are just a rotating phalanx of exploitive and destructive falsehoods – specifically designed to prevent the achievement of the great truths. -Dan kebenaran besar selalu dicapai dari kebenaran kecil. +And the great truths are always achieved from the little truths. -Dunia jatuh karena batu jatuh. +The world falls because a rock falls. -### "tengah kebenaran" dan Eksploitasi +### "Middle Truths" And Exploitation -Secara biologis, parasitisme adalah strategi kelangsungan hidup sepenuhnya untuk banyak makhluk. Dengan tidak adanya norma etika, mencuri energi dan sumber daya dari makhluk lain sangat masuk akal. Secara umum, Bentuk parasitisme yang paling lestari dan stabil adalah *simbiosis*, atau koeksistensi yang saling menguntungkan. Dengan demikian bakteri yang menghuni usus kita membantu kelangsungan hidup mereka sendiri dengan membantu kita mencerna makanan kita. +Biologically, parasitism is a wholly viable survival strategy for many creatures. In the absence of ethical norms, stealing energy and resources from other creatures is perfectly sensible. In general, the most sustainable and stable form of parasitism is *symbiosis*, or mutually beneficial coexistence. Thus the bacteria that inhabit our intestines aid their own survival by helping us digest our food. -Namun, virus yang membuat kita terus-menerus kelelahan, dan hampir tidak mampu menahan diri untuk tetap hidup, hampir tidak dapat disebut "saling menguntungkan." Jika kita memikirkan sejarah panjang dan suram kita tentang bencana, kelaparan, perang, penyakit dan kemiskinan - dan bandingkan Dengan keberhasilan material yang menakjubkan dari modernitas - jelas bahwa bentuk parasitisme menodai pikiran dan kapasitas kita selama ribuan tahun. Kini beberapa ratus tahun terakhir ini telah menunjukkan kekuatan dan kreativitas jiwa manusia, Kita bisa melihat spesies kita sebagai organisme yang telah lepas dari parasit yang mengerikan, dan bermunculan dari ranjang tak berujung tak berujung untuk melakukan nyanyian senam yang paling mencengangkan. +Namun, virus yang membuat kita terus-menerus kelelahan, dan hampir tidak mampu menahan diri untuk tetap hidup, hampir tidak dapat disebut "saling menguntungkan." Jika kita memikirkan sejarah panjang dan suram kita tentang bencana, kelaparan, perang, penyakit dan kemiskinan - dan bandingkan Dengan keberhasilan material yang menakjubkan dari modernitas - jelas bahwa bentuk parasitisme menodai pikiran dan kapasitas kita selama ribuan tahun. Now that the last few hundred years have shown the power and creativity of the human spirit, we can view our species as an organism that has shaken off a terrible parasite, and sprung from an endless gasping deathbed to perform the most astounding feats of gymnastics. -Saat kita menyembuhkan penyakit kita sendiri, kita merasa lebih baik, Tapi penyakitnya tidak. Dari perspektif virus cacar, vaksin cacar genosida. +When we cure ourselves of a disease, we feel better, but the disease does not. From the perspective of the smallpox virus, the smallpox vaccine is genocidal. -Di jalan yang sama, parasit yang mencekik manusia melihat kebebasan mayoritas dengan ngeri. Karena parasitisme mereka membebaskan mereka dari tuntutan realitas – untuk mendapatkan roti sehari-hari mereka – Mereka pasti melihat kebebasan massa sebagai bentuk perbudakan bagi diri mereka sendiri. Dengan demikian akan terlihat seorang petani “pembebasan” ternaknya sebagai bencana… +In the same way, the parasites that strangle mankind view the liberty of the majority with horror. Since their parasitism frees them from the demands of reality – to earn their daily bread – they inevitably view the freedom of the masses as a form of enslavement for themselves. Thus would a farmer view the “liberation” of his livestock as an utter disaster… -Membentuk kebenaran tentu membatasi fantasi. Membatasi fantasi tentu membatasi eksploitasi. Jika saya bisa meyakinkan Anda bahwa saya adalah orang yang hidup-Tuhan, dan bahwa Tuhan yang melahirkan saya ingin Anda memberi saya sepuluh persen dari penghasilan Anda, atau Anda akan dihukum untuk selamanya, maka saya bisa menjadi sangat kaya. Saya adalah parasit ilusi, dan tergantung pada ilusi untuk rezeki yang sama pastinya seperti jamur yang bergantung pada kehangatan, kelembaban – dan kegelapan. +Establishing truth necessarily limits fantasy. Limiting fantasy necessarily limits exploitation. If I can convince you that I am a living man-God, and that the God who birthed me wants you to give me ten percent of your income, or you will be punished for eternity, then I can become exceedingly rich. I am a parasite of illusions, and depend on those illusions for my sustenance as surely as fungus relies on warmth, dampness – and darkness. -Mereka yang menggunakan fantasi moral untuk mengeksploitasi umat manusia selalu melawan gigi dan kuku terhadap orang-orang yang mengancam penghidupan mereka dengan menemukan dan menyebarkan kebenaran. +Those who use moral fantasies to exploit mankind have always fought tooth and nail against those who threaten their livelihood by discovering and disseminating the truth. -Kita kenal dengan contoh Mafia, yang mengancam saingan potensial dengan cacat dan kematian, atau tontonan sekte agama saling menyerang, atau satu pemerintah menyerang yang lain. +We are familiar with the example of the Mafia, which threatens potential rivals with maiming and death, or the spectacle of religious sects attacking each other, or one government attacking another. -Ketika filsuf mengekspos kepalsuan yang diperlukan untuk eksploitasi lanjutan, namun, Mereka idealnya tidak bertujuan untuk menempatkan dirinya sebagai pesaing. Mereka tidak mau *menggantikan* itu mafia, atau itu church – mereka ingin menghilangkannya sepenuhnya. +When philosophers expose the falsehoods necessary for continued exploitation, however, they are ideally not aiming to set themselves up as competitors. They do not wish to *replace* the Mafia, or the church – they wish to eliminate it completely. -Analogi yang lebih modern akan menjadi hubungan antara negara, pelobi dan pembayar pajak. Pelobi akan dengan ganas menyerang pelobi lain yang bersaing memperebutkan dolar pajak yang sama. Namun, bayangkan bagaimana caranya *semua* pelobi akan bersatu untuk menyerang siapa saja yang mengusulkan untuk menghapuskan negara sebagai institusi. +A more modern analogy would be the relationship between the state, lobbyists and taxpayers. Lobbyists will ferociously attack other lobbyists who compete for the same tax dollars. Namun, bayangkan bagaimana caranya *semua* pelobi akan bersatu untuk menyerang siapa saja yang mengusulkan untuk menghapuskan negara sebagai institusi. Parasit akan secara agresif bersaing satu sama lain untuk sumber daya terbatas tuan rumah - namun demi kepentingan terbaik mereka untuk bersekutu untuk menyerang apapun yang mengancam untuk menghilangkan tuan rumah itu sendiri. diff --git a/id/Universally Preferable Behaviour/p01_ch01_a_framework.md b/id/Universally Preferable Behaviour/p01_ch01_a_framework.md index 8e3f7016f..0c52ab2a7 100644 --- a/id/Universally Preferable Behaviour/p01_ch01_a_framework.md +++ b/id/Universally Preferable Behaviour/p01_ch01_a_framework.md @@ -1,6 +1,6 @@ ## Sebuah Kerangka pekerjaan untuk etika -Proposisi yang etis ialah berbeda dari tipe yang lain pada pernyataan pengetahuan. Jika saya katakan, "saya suka jazz," itu mungkin menjadi sebuah pernyataan yang benar atau salah, tetapi itu secara umumnya tidak dianggap mengikat anda dalam cara apapun. Pilihan saya untuk jazz adalah pernyataan belaka dari kegemaran pribadi; berdasarkan dari pernyataan saya, itu bukan berarti anda wajib menyukai atau tidak menyukai jazz. +Proposisi etis yang berbeda dari jenis lainnya untuk pernyataan pengetahuan. Jika saya katakan, "saya suka jazz," itu mungkin menjadi sebuah pernyataan yang benar atau salah, tetapi itu secara umumnya tidak dianggap mengikat anda dalam cara apapun. Pilihan saya untuk jazz adalah pernyataan belaka dari kegemaran pribadi; berdasarkan dari pernyataan saya, itu bukan berarti anda wajib menyukai atau tidak menyukai jazz. Begitu juga, jika saya katakan "saya suka sayuran," itu juga sebuah pernyataan belaka dari pilihan pribadi. Namun, Bila saya, "sayuran adalah makanan menyehatkan," kemudia saya telah beralih dari pernyataan dari pilihan pribadi menjadi pernyataan yang fakta. Itu adalah perbedaan antara "saya suka es krim," dan,"eskrim yang mengandung susu." diff --git a/id/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md b/id/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md index 46521d930..958efec35 100644 --- a/id/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md +++ b/id/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md @@ -1,30 +1,30 @@ -## Keberadaan Versus Non-Existence +## Existence Versus Non-Existence -Kita mendefinisikan "non-eksistensi" sebagai sesuatu yang tidak memiliki massa atau energi, atau menampilkan efek massa atau energi, seperti hubungan yang terdeteksi seperti gravitasi. +We define “non-existence” as that which does not possess mass or energy, or display the effects of mass or energy, such as detectable relationships like gravity. -Tuhan tidak memiliki massa atau energi, atau menampilkan efek massa atau energi - Tuhan sebenarnya tidak dapat dideteksi atau diverifikasi dengan cara apapun, bentuk atau bentuk, entah melalui indra, atau melalui rasionalitas. +God does not possess mass or energy, or display the effects of mass or energy – God in fact is not detectable or verifiable in any way, shape or form, either through the senses, or through rationality. -Jadi jika saya berkata, "Tuhan itu ada," yang sebenarnya saya katakan adalah: +Thus if I say, “God exists,” what I am really saying is: -"*Yang ada harus bisa dideteksi; Tuhan tidak bisa dideteksi, tapi Tuhan ada - karena itu yang tidak ada, ada.*" +“*That which exists must be detectable; God cannot be detectable, but God exists – therefore that which does not exist, exists.*” -Dengan kata lain, dengan mengatakan "Tuhan ada," saya telah menciptakan sebuah kontradiksi yang tidak dapat diatasi. Saya telah mendefinisikan "eksistensi" sebagai "non-eksistensi", yang membuat sama pentingnya dengan mendefinisikan "kehidupan" sebagai "benda mati," atau batu karang sebagai "kebalikan dari batu karang" atau "persegi" sebagai " lingkaran." +In other words, by saying “God exists,” I have created an insurmountable contradiction. I have defined “existence” as “non-existence,” which makes about as much sense as defining “life” as “inanimate matter,” or a rock as “the opposite of a rock,” or a “square” as a “circle.” -Demikian pula, jika saya menciptakan alam alternatif di mana "non-eksistensi sama dengan eksistensi" dan "kontradiksi sama dengan konsistensi" dan "kebenaran sama dengan kepalsuan" dan "irasionalitas sama dengan rasionalitas," maka apa yang telah saya lakukan sebenarnya adalah menciptakan sebuah dunia yang disebut "kesalahan," letakkan segala sesuatu yang tidak benar, dan definisikan alam ini sebagai tempat di mana "kesalahan sama dengan kebenaran."[^2] +Similarly, if I create some alternate universe where “non-existence equals existence” and “contradiction equals consistency” and “truth equals falsehood” and “irrationality equals rationality,” then what I have really done is create a realm called “error,” put everything in it which is not true, and defined this realm as a place where “error equals truth.”[^2] -Tentu saja, orang tidak menciptakan "alam semesta alternatif" ini untuk membuktikan kebenaran di alam semesta kita sendiri, melainkan untuk menyelamatkan yang salah dalam kenyataan, dan menyebutnya benar. Misalnya, tidak ada orang yang berpendapat "Tuhan mungkin ada di alam semesta lain, jadi Anda tidak dapat mengklaim bahwa Tuhan tidak ada" yang pernah berpendapat "*Saya* mungkin tidak ada di alam semesta yang lain, jadi Anda tidak dapat mengklaim bahwa saya ada di sini +Of course, people do not create this “alternate universe” in order to invalidate truth within our own universe, but rather to rescue that which is erroneous in reality, and call it true. For instance, no one who argues “God may exist in another universe, so you cannot claim that God does not exist” ever argues “*I* may not exist in that other universe, so you cannot claim that I exist here.” -Mereka juga cenderung tidak menanggapi dengan baik argumen bahwa: "Di alam semesta yang lain, Anda mungkin setuju dengan saya bahwa Tuhan tidak ada, sehingga membuat Anda seorang ateis."[^3] +They also tend not to respond well to the argument that: “In another universe, you may be agreeing with me that God does not exist, so that makes you an atheist.”[^3] -Jika pernyataan yang benar tentang kenyataan dapat tanpa henti ditentang karena beberapa wilayah imajiner yang disebut "kesalahan sama dengan kebenaran" membuat mereka tidak ada yang salah, maka apa yang sebenarnya sedang dikatakan adalah "tidak ada pernyataan positif tentang kebenaran yang bisa berlaku" - namun, kita cukup bijak sebagai filsuf sekarang untuk mengetahui bahwa pernyataan ini sangat kontradiktif, karena ini adalah pernyataan positif yang dianggap benar bahwa mengatakan bahwa tidak ada pernyataan positif yang benar. Jika tidak ada yang benar atau salah - bahkan pernyataan itu - maka tidak ada pernyataan apapun yang dapat dibuat mengenai apapun. Dengan menggunakan kata-kata, menggunakan bahasa Inggris, menggunakan kalimat yang dapat dipahami - semuanya tidak masuk akal sama sekali, karena di alam semesta "alam semesta alternatif" semacam ini mungkin benar-benar omong kosong belaka. Jika hal-hal yang benar di alam semesta alternatif ini memiliki efek pada pernyataan yang kita buat di alam semesta ini, maka jelas kebalikannya juga benar, yang berarti bahwa tidak ada pernyataan yang dapat dibuat mengenai apapun, karena kebalikannya bisa sama-sama benar. +If valid statements about reality can be endlessly opposed because some imaginary realm called “error equals truth” invalidates them, then what is really being said is “no positive statements about truth can be valid” – however, we are wise enough as philosophers by now to know that this very statement is self-contradictory, since it is a positive statement considered to be true that says that no positive statements can be true. If nothing can be true or false – even that statement – then no statements whatsoever can be made about anything. Using words, using English, using comprehensible sentences – all make no sense whatsoever, since in this “alternative universe” such structured utterances may be complete nonsense. If things which can be true in this alternate universe have an effect on statements we make in this universe, then clearly the reverse is also true, which means that no statements can ever be made about anything, since their exact opposite can be equally true. -Realitas sebenarnya dari pernyataan "kesalahan sama dengan kebenaran" adalah kegilaan yang ketat dari "nol sama dengan nol." +The true reality of the statement “error equals truth” is the tautological insanity of “null equals null.” -### The "Alternate Universe" Dalam Human Society +### The "Alternate Universe" In Human Society -Alasan bahwa kita telah menghabiskan begitu banyak waktu untuk berurusan dengan teori "alam semesta alternatif" ini adalah bahwa ia memiliki relevansi langsung dengan masyarakat manusia, dan digunakan untuk "membenarkan" kejahatan terbesar yang dilakukan di antara kita. +The reason that we have been spending so much time dealing with this “alternate universe” theory is that it has direct relevance to human society, and is used to “justify” the greatest evils which are committed among us. -Dalam pengalaman pribadi kita sendiri, kita tahu bahwa pembunuhan itu salah. Dalam mengerjakan proposisi bahwa pembunuhan salah secara moral dalam contoh di atas, saya sangat meragukan bahwa ada orang yang terkejut memiliki insting moral mereka yang dikonfirmasi melalui penalaran abstrak UPB yang ketat. Namun, di bagian ini, secara resmi Anda diperbolehkan untuk mulai betul-betul terkejut. +In our own personal experience, we know that murder is wrong. In working through the proposition that murder is morally wrong in the above examples, I strongly doubt that anyone was shocked to have their moral instincts confirmed through the strict abstract reasoning of UPB. Namun, di bagian ini, secara resmi Anda diperbolehkan untuk mulai betul-betul terkejut. Lompatan terbesar ke depan dalam pemahaman ilmiah adalah apa yang disebut "teori pemersatu." Einstein menghabiskan beberapa dekade untuk mencoba menyelesaikan teori medan terpadu; dan teori fisika yang menyatukan kekuatan kuat dan lemah, elektromagnetisme, gravitasi dan sebagainya tetap sulit dipahami. diff --git a/id/template/info.yml b/id/template/info.yml index 5c919723b..31850ec9d 100644 --- a/id/template/info.yml +++ b/id/template/info.yml @@ -1,75 +1,75 @@ --- content_files: - - - content.md + - "conten.md\n" - https://github.com/ancap-ch/from-en/blob/utopian/id/template/content.md translation: - language: id + language: en is_translation: true this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/id/template" fetch_translators: true fetch_reviwers: true fetch_progress: true titles: - - Title Text - - '~~terpusat~~' - - '~~~~~to the right' + - "teks judul\n" + - "~~memusat~~\n" + - "~~~~~tentu benar\n" discussions: - - - https://en.ancap.ch/t/5 - - Ancap saluran + - http://en.ancap.ch/t/5 + - chanel ancap more_infos: - - https://www.google.com - - Nama situs web + - Nama situs tags: - - Menambah beberapa - - Beberapa yang lain - - Dan seterusnya + - Beberapa tag + - Tag yang lain + - Dan berikutnya tag_prefix: "https://en.ancap.ch/tags/" persons: - person: [ ] - identifier: "template_pribadi" - rule: "pencipta" + identifier: "template_seorang" + rule: "pengarang" - person: [ ] - identifier: "template_pribadi" - rule: "kerja sama" + identifier: "template_seorang" + rule: "bekerjasama" - person: [ ] - identifier: "template_pribadi" - rule: "menyatakan terima kasih" + identifier: "template_seor" + rule: "berterimakasih" - person: [ ] - identifier: "template_pribadi" - rule: "penterjemah" + identifier: "template_seorang" + rule: "penerjemah" - person: [ ] - identifier: "template_pribadi" - rule: "komentator" + identifier: "template_seorang" + rule: "reviwer" - person_: [ ] - identifier: "template_pribadi" - rule: "sampul_seniman" + identifier: "template_seorang" + rule: "penutup_seniman" - person: [ ] - identifier: "template_pribadi" - rule: "seniman" + identifier: "template_seorang" + rule: "artist" resources: - resource: [ ] - rule: "depan_sampul" - content: "sampul.png" + rule: "sampul depan" + content: "cover.png" websites: - - Sumber situs web + - Sumber situs description: Sumber keterangan persons: - - "template_pribadi" + - "template_seorang" targets: - target: [ ] - name: artikel + name: karangan reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/ig/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/ig/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/ig/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/ig/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/ig/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/ig/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index 7e5ab8a86..09d8ed865 100644 --- a/ig/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/ig/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/ig/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/ig/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index 4799ebcf4..1ba525dec 100644 --- a/ig/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/ig/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: ig is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/ig/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/ig/Universally Preferable Behaviour/info.yml index 3aa67afac..45d9ce663 100644 --- a/ig/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/ig/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/it/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/it/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/it/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/it/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/it/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/it/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index 076127dcd..2ceaa614b 100644 --- a/it/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/it/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/it/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/it/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index c3eba70d2..ef77f01dd 100644 --- a/it/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/it/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: it is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/it/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/it/Universally Preferable Behaviour/info.yml index db3c60ae9..57f414bea 100644 --- a/it/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/it/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/ja/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/ja/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/ja/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/ja/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/ja/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/ja/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index bb05e51a0..591ca3f67 100644 --- a/ja/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/ja/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/ja/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/ja/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index c42cb0fb0..d8f129953 100644 --- a/ja/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/ja/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: ja is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/ja/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/ja/Universally Preferable Behaviour/info.yml index 3b5fff0fc..ffe7b397d 100644 --- a/ja/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/ja/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/ko/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/ko/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/ko/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/ko/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/ko/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/ko/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index c23f1eaaf..269257344 100644 --- a/ko/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/ko/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/ko/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/ko/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index 53350b6d3..b28768303 100644 --- a/ko/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/ko/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: ko is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/ko/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/ko/Universally Preferable Behaviour/info.yml index f3a70cce5..9e9ab281b 100644 --- a/ko/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/ko/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md new file mode 100644 index 000000000..00f6be249 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md @@ -0,0 +1,11 @@ +## Preface to the Second Edition + +The first edition of *The Economics and Ethics of Private Property*, published in 1993, has been out of print for several years. For some time and from many sides I have been urged to prepare a new edition, and Llewellyn Rockwell has graciously offered the Ludwig von Mises Institute to serve as its publisher. + +*The Economics and Ethics of Private Property* was dedicated to my teacher and mentor, Murray N. Rothbard, with whom I had been closely associated during the last ten years of his life, first as a visiting scholar at the Brooklyn Polytechnic Institute in New York City and after 1986 as a colleague at the University of Nevada, Las Vegas. The year 2005 marks the tenth anniversary of Rothbard’s death. Thus, it seemed a most appropriate time to honor Murray anew with this second edition. + +The present edition of *The Economics and Ethics of Private Property* is enlarged. It adds four articles written after the original publication of the book but related thematically to its central subject matter Of the economic and ethic rationale of the institution of private property—chapters 6, 7, 8, and 15. The opportunity of a new edition has also been used to make significant editorial improvements and revisions. + +Hans Hermann Hoppe + +*Las Vegas, Nevada, 2005* \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/02_pref1st_ed.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/02_pref1st_ed.md new file mode 100644 index 000000000..68b9ebfb3 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/02_pref1st_ed.md @@ -0,0 +1,13 @@ +## Preface to the First Edition + +The collapse of socialism across Eastern Europe—as manifested most dramatically by the events of the forever memorable November 9, 1989, when the Germans of East and West reunited, moved and overjoyed, on top of the Berlin Wall—has added more support and urgency to the central thesis of this volume than I had ever hoped for. + +Whether the following studies deal with economic topics such as employment, interest, money, banking, business cycles, taxes, public goods, or growth; with philosophical problems as the foundations of knowledge, and of economics and ethics in particular; or the reconstruction and theoretical explanation of historical and sociological phenomena such as exploitation, the rise and fall of civilizations, international politics, war, imperialism, and the role of ideas and ideological movements in the course of social evolution—each ultimately contributes to but one conclusion: The right to private property is an indisputably valid, absolute principle of ethics and the basis for continuous “optimal” economic progress. To rise from the ruins of socialism and overcome the stagnation of the Western welfare states, nothing will suffice but the uncompromising privatization of all socialized, that is, government, property and the establishment of a contractual society based on the recognition of the absoluteness of private property rights. + +In writing the following studies I received help from many sides. Special thanks go to my wife Margaret, who again took on the task of de-Germanizing my English; to Llewellyn H. Rockwell, Jr., president of the Ludwig von Mises Institute, and to Burton S. Blumert, president of the Center for Libertarian Studies, for their continuing support of my work; and to my friend David Gordon, for his numerous invaluable suggestions and comments. + +My largest debt is to Ludwig von Mises and Murray N. Rothbard, the twentieth century’s two greatest-though much neglected-economists and social philosophers. While I never met Ludwig von Mises, and indeed had not heard of his name until after his death, I am fortunate to have been closely associated with Murray Rothbard for the past six years, first in New York City, and since 1986 as colleagues at the University of Nevada, Las Vegas. Apart from the intellectual debt that I owe him, words cannot express my personal gratitude. His wisdom, insight, kindness, enthusiasm, and unflagging encouragement have been a continuous inspiration to me. It is, therefore, to him that this volume is dedicated. + +Hans-Hermann Hoppe + +*Las Vegas, Nevada, 1993* \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01.md new file mode 100644 index 000000000..a05db30c1 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01.md @@ -0,0 +1 @@ +# Economics \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md new file mode 100644 index 000000000..4267a0b9b --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md @@ -0,0 +1,59 @@ +## Fallacies of the Public Goods Theory and the Production of Security + +In 1849, at a time when classical liberalism was still the dominant ideological force and “economist” and “socialist” were generally considered antonyms, Gustave de Molinari, a renowned Belgian economist, wrote, + +> If there is one well-established truth in political economy, it is this: That in all cases, of all commodities that serve to provide for the tangible or intangible need of the consumer, it is in the consumer’s best interest that labor and trade remain free, because the freedom of labor and trade have as their necessary and permanent result the maximum reduction of price. And this: That the interest of the consumer of any commodity whatsoever should always prevail over the interests of the producer. Now, in pursuing these principles, one arrives at this rigorous conclusion: That the production of security should in the interest of consumers of this intangible commodity remain subject to the law of free competition. Whence it follows: That no government should have the right to prevent another government from going into competition with it, or require consumers of security to come exclusively to it for this commodity.[^1] + +He comments on this whole argument by saying, “Either this is logical and true, or else the principles on which economic science is based are invalid.”[^2] + +There is apparently only one way out of this unpleasant (for all socialists, that is) conclusion: to argue that there are particular goods to which for some special reasons the above economic reasoning does not apply. It is this that the so-called public goods theorists are determined to prove.[^3] However, I will demonstrate that in fact no such special goods or special reasons exist, and that the production of security in particular does not pose a problem any different from that of the production of any other good or service, be it houses, cheese, or insurance. In spite of its many followers, the whole public goods theory is faulty, flashy reasoning, riddled with internal inconsistencies, non sequiturs, appealing to and playing on popular prejudices and assumed beliefs, but with no scientific merit whatsoever.[^4] + +What, then, does the escape route that socialist economists have found in order to avoid drawing Molinari’s conclusion look like? Since Molinari’s time it has become more common to answer yes to the question of whether there are goods to which different sorts of economic analyses apply. As a matter of fact, it is almost impossible to find a single contemporary economics textbook that does not stress the vital importance of the distinction between private goods, for which the truth of the economic superiority of a capitalist order of production is generally admitted, and public goods, for which it is generally denied.[^5] Certain goods or services (including security) are said to be special because their enjoyment cannot be restricted to those who have actually financed their production. Rather, people who do not participate in financing them also draw benefits from them. Such goods are called public goods or services (as opposed to private goods or services, which exclusively benefit those people who actually pay for them). Because of this special feature of public goods, it is argued, markets cannot produce them, or at least not in sufficient quantity or quality; hence, compensatory state action is required.[^6] + +The examples given by different authors of alleged public goods vary widely. Authors often classify the same good or service differently, leaving almost no classification of a particular good undisputed, which clearly foreshadows the illusory character of the whole distinction.[^7] Nonetheless, some examples that enjoy particularly popular status as public goods are the fire brigade that stops a neighbor’s house from catching fire, thereby letting him profit from my fire brigade, even though he did not contribute anything to financing it; or the police that, by walking around my property scare away potential burglars from my neighbor’s property as well, even if he did not help finance the patrols; or the lighthouse, an example particularly dear to economists,[^8] that helps a ship find its way even though the ship’s owner did not contribute a penny to its construction or upkeep. + +Before continuing with the presentation and critical examination of the theory of public goods, I will investigate how useful the distinction between private and public goods is in helping decide what should be produced privately and what should be provided by the state or with state help. Even the most superficial analysis could not fail to point out that using the alleged criterion of inexcludability, rather than presenting a sensible solution, would get one into deep trouble. While at least at first glance it seems that some of the stateprovided goods and services might indeed qualify as public goods, it certainly is not obvious how many of the goods and services that are actually produced by states could come under the heading of public goods. Railroads, postal services, telephone, streets, and the like seem to be goods whose usage can be restricted to the persons who actually finance them, and hence appear to be private goods. And the same seems to be the case regarding many aspects of the multidimensional good “security”: everything for which insurance could be taken out would have to qualify as a private good. Yet this does not suffice. Just as many state-provided goods appear to be private goods, so many privately produced goods seem to fit in the category of a public good. Clearly my neighbors would profit from my wellkept rose garden—they could enjoy the sight of it without ever helping me garden. The same is true of all kinds of improvements that I could make on my property that would enhance the value of neighboring property as well. Even those people who do not throw money in his hat can profit from a street musician’s performance. Those fellow passengers on the bus who did not help me buy it profit from my deodorant. And everyone who ever meets me would profit from my efforts, undertaken without their financial support, to turn myself into a most lovable person. Now, do all these goods—rose gardens, property improvements, street music, deodorants, personal improvements—since they clearly seem to possess the characteristics of public goods, then have to be provided by the state or with state assistance? + +As these examples of privately produced public goods indicate, there is something seriously wrong with the thesis of public goods theorists that public goods cannot be produced privately, but instead require state intervention. Clearly they can be provided by markets. Furthermore, historical evidence shows us that all of the so-called public goods that states now provide have at some time in the past actually been provided by private entrepreneurs or even today are so provided in one country or another. For example, the postal service was once private almost everywhere; streets were privately financed and still are sometimes; even the beloved lighthouses were originally the result of private enterprise;[^9] private police forces, detectives, and arbitrators exist; and help for the sick, the poor, the elderly, orphans, and widows has been a traditional concern of private charity organizations. To say, then, that such things cannot be produced by a pure market system is falsified by experience a hundredfold. + +Apart from this, other difficulties arise when the public-private goods distinction is used to decide what and what not to leave to the market. For instance, what if the production of so-called public goods did not have positive but had negative consequences for other people, or if the consequences were positive for some and negative for others? What if the neighbor whose house was saved from burning by my fire brigade had wished (perhaps because he was overinsured) that it had burned down; or my neighbors hate roses, or my fellow passengers find the scent of my deodorant disgusting? In addition, changes in the technology can change the character of a given good. For example, with the development of cable TV a good that was formerly (seemingly) public has become private. And changes in the laws of property—of the appropriation of property—can have the very same effect of changing the public-private character of a good. The lighthouse, for instance, is a public good only insofar as the sea is publicly (not privately) owned. But if it were permitted to acquire pieces of the ocean as private property, as it would be in a purely capitalist social order, then as the lighthouse shines over only a limited territory, it would clearly become possible to exclude nonpayers from the enjoyment of its services. + +Leaving this somewhat sketchy level of discussion and looking into the distinction between private and public goods more thoroughly, we discover that the distinction turns out to be completely illusory. A clear-cut dichotomy between private and public goods does not exist, and this is essentially why there can be so many disagreements on how to classify a given good. All goods are more or less private or public and can—and constantly do—change with respect to their degree of privateness/publicness as people’s values and evaluations change, and as changes occur in the composition of the population. In order to recognize that they never fall, once and for all, into either one or the other category, one must only recall what makes something a good. For something to be a good it must be recognized and treated as scarce by someone. Something is not a good as such, that is to say; goods are goods only in the eyes of the beholder. Nothing is a good unless at least one person subjectively evaluates it as such. But then, when goods are never goods-as-such—when no physico-chemical analysis can identify something as an economic good—there is clearly no fixed, objective criterion for classifying goods as either private or public. They can never be private or public goods as such. Their private or public character depends on how few or how many people consider them to be goods, with the degree to which they are private or public changing as these evaluations change and range from one to infinity. Even seemingly completely private things like the interior of my apartment or the color of my underwear can thus become public goods as soon as somebody else starts caring about them.[^10] And seemingly public goods, like the exterior of my house or the color of my overalls, can become extremely private goods as soon as other people stop caring about them. Moreover, every good can change its characteristics again and again; it can even turn from a public or private good to a public or private bad or evil and vice versa, depending solely on the changes in this caring or uncaring. If this is so, then no decision whatsoever can be based on the classification of goods as private or public.[^11] In fact, to do so it would become necessary to ask virtually every individual with respect to every single good whether or not he happened to care about it—positively or negatively and perhaps to what extent—in order to determine who might profit from what and who should therefore participate in the good’s financing. (And how could one know if they were telling the truth?) It would also become necessary to monitor all changes in such evaluations continuously, with the result that no definite decision could ever be made regarding the production of anything, and as a consequence of a nonsensical theory all of us would be long dead.[^12] + +But even if one were to ignore all these difficulties and were willing to admit, for the sake of argument that the private-public good distinction does hold water, the argument would not prove what it is supposed to. It neither provides conclusive reasons why public goods—assuming that they exist as a separate category of goods—should be produced at all, nor why the state rather than private enterprises should produce them. This is what the theory of public goods essentially says, having introduced the aforementioned conceptual distinction: The positive effects of public goods for people who do not contribute anything to their production or financing proves that these goods are desirable. But evidently they would not be produced, or at least not in sufficient quantity and quality, in a free, competitive market, since not all of those who would profit from their production would also contribute financially to make the production possible. In order to produce these goods (which are evidently desirable, but would not be produced otherwise), the state must jump in and assist in their production. This sort of reasoning, which can be found in almost every textbook on economics (Nobel laureates not excluded)[^13] is completely fallacious on two counts. + +For one thing, to come to the conclusion that the state has to provide public goods that otherwise would not be produced, one must smuggle a norm into one’s chain of reasoning. Otherwise, from the statement that because of some special characteristics they have, certain goods would not be produced, one could never reach the conclusion that these goods *should* be produced. But with a norm required to justify their conclusion, the public goods theorists clearly have left the bounds of economics as a positive, *wertfrei* science. Instead they have moved into the realm of morals or ethics, and hence one would expect to be offered a theory of ethics as a cognitive discipline in order for them to do legitimately what they are doing and to justifiably derive their conclusion. But it can hardly be stressed enough that nowhere in public goods theory literature can anything that even faintly resembles such a cognitive theory of ethics be found.[^14] Thus it must be stated at the outset, that public goods theorists are misusing whatever prestige they might have as positive economists for pronouncements on matters on which, as their own writings indicate, they have no authority whatsoever. Perhaps, though, they have stumbled on something correct by accident, without having supported it with an elaborate moral theory? It becomes apparent that nothing could be further from the truth as soon as one explicitly formulates the norm that would be needed to arrive at the conclusion that the state has to assist in the provision of public goods. The norm required to reach the above conclusion is this: whenever one can somehow prove that the production of a particular good or service has a positive effect on someone else but would not be produced at all or would not be produced in a definite quantity or quality unless certain people participated in its financing, then the use of aggressive violence against these persons is allowed, either directly or indirectly with the help of the state, and these persons may be forced to share in the necessary financial burden. It does not need much comment to show that chaos would result from implementing this rule, as it amounts to saying that anyone can attack anyone else whenever he feels like it. Moreover, as I have demonstrated in detail elsewhere[^15] this norm could never be justified as a fair norm. To argue so, in fact to argue at all, in favor of or against anything, be it a moral, nonmoral, empirical, or logico-analytical position, it must be presupposed that contrary to what the norm actually says, each individual’s integrity as a physically independent decision-making unit is assured. For only if everyone is free from physical aggression by everyone else could anything first be said and then agreement or disagreement on anything possibly be reached. The principle of nonaggression is thus the necessary precondition for argumentation and possible agreement and hence can be argumentatively defended as a just norm by means of a priori reasoning. + +[^1]: Gustave de Molinari, *The Production of Security*, trans. J. Huston McCulloch (New York: Center for Libertarian Studies, Occasional Paper Series No. 2, 1977), p. 3. + +[^2]: Ibid., p. 4. + +[^3]: For various approaches of public goods theorists, see James M. Buchanan and Gordon Tullock, *The Calculus of Consent* (Ann Arbor: University of Michigan Press, 1962); James M. Buchanan, *The Public Finances* (Homewood, Ill.: Richard Irwin, 1970); idem, *The Limits of Liberty* (Chicago: University of Chicago Press, 1975); Gordon Tullock, *Private Wants, Public Means* (New York: Basic Books, 1970); Mancur Olson, *The Logic of Collective Action* (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1965); William J. Baumol, *Welfare Economics and the Theory of the State* (Cambridge: Harvard University Press, 1952). + +[^4]: See on the following, Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970), pp. 883ff.; idem, “The Myth of Neutral Taxation,” *Cato Journal* (1981); Walter Block, “Free Market Transportation: Denationalizing the Roads,” *Journal of Libertarian Studies* 3, no. 2 (1979); idem, “Public Goods and Externalities: The Case of Roads,” *Journal of Libertarian Studies* 7, no. 1 (1983). + +[^5]: See for instance, William J. Baumol and Alan S. Blinder, *Economics, Principles and Policy* (New York: Harcourt, Brace, Jovanovich, 1979), chap. 31. + +[^6]: Another frequently used criterion for public goods is that of “nonrivalrous consumption.” Generally, both criteria seem to coincide: When free riders cannot be excluded, nonrivalrous consumption is possible; and when they can be excluded, consumption becomes rivalrous, or so it seems. However, as public goods theorists argue, this coincidence is not perfect. It is, they say, conceivable that while the exclusion of free riders might be possible, their inclusion might not be connected with any additional cost (the marginal cost of admitting free riders is zero, that is), and that the consumption of the good in question by the additionally admitted free rider will not necessarily lead to a subtraction in the consumption of the good available to others. Such a good would be a public good, too. And since exclusion would be practiced on the free market and the good would not become available for nonrivalrous consumption to everyone it otherwise could—even though this would require no additional costs—this, according to statist-socialist logic, would prove a market failure, i.e., a suboptimal level of consumption. Hence the state would have to take over the provision of such goods. (A movie theater, for instance, might be only half full, so it might be “costless” to admit additional viewers free of charge, and their watching the movie also might not affect the paying viewers; hence the movie would qualify as a public good. Since, however, the owner of the theater would be engaging in exclusion, instead of letting free riders enjoy a “costless” performance, movie theaters would be ripe for nationalization.) On the numerous fallacies involved in defining public goods in terms of nonrivalrous consumption see notes 12 and 17 below. + +[^7]: On this subject Walter Block, “Public Goods and Externalities.” + +[^8]: See for instance Buchanan, *The Public Finances*, p. 23; Paul Samuelson, *Economics* (New York: McGraw Hill, 1976), p. 166. + +[^9]: See Ronald Coase, “The Lighthouse in Economics,” *Journal of Law and Economics* 17 (1974). + +[^10]: See, for instance, the ironic case that Block makes for socks being public goods in “Public Goods and Externalities.” + +[^11]: To avoid any misunderstanding here, every single producer and every association of producers making joint decisions can, at any time, decide whether or not to produce a good based on an evaluation of the privateness or publicness of the good. In fact, decisions on whether or not to produce public goods privately are constantly made within the framework of a market economy. What is impossible is to decide whether or not to ignore the outcome of the operation of a free market based on the assessment of the degree of privateness or publicness of a good. + +[^12]: In fact, then, the introduction of the distinction between private and public goods is a relapse into the pre-subjectivist era of economics. From the point of view of subjectivist economics, no good exists that can be categorized objectively as private or public. This is essentially why the second proposed criterion for public goods—permitting nonrivalrous consumption (see note 6 above)—breaks down too. For how could any outside observer determine whether or not the admittance of an additional free rider at no charge would not indeed lead to a subtraction in the consumption of a good to others? Clearly there is no way that he could objectively do so. In fact, it might well be that one’s enjoyment of a movie or of driving on a road would be considerably reduced if more people were allowed in the theater or on the road. Again, to find out whether or not this is the case one would have to ask every individual—and not everyone might agree (what then?). Furthermore, since even a good that allows nonrivalrous consumption is not a free good, as a consequence of admitting additional free riders “crowding” would eventually occur, and hence everyone would have to be asked about the appropriate “margin.” In addition, my consumption may or may not be affected depending on who it is that is admitted free of charge, so I would have to be asked about this, too. And finally, everyone might change his opinion on all of these questions over time. It is thus in the same way impossible to decide whether or not a good is a candidate for state (rather than private) production based on the criterion of nonrivalrous consumption as on that of nonexcludability (see also note 17 below). + +[^13]: See Paul Samuelson, “The Pure Theory of Public Expenditure,” *Review of Economics and Statistics* (1954); idem, *Economics*, chap. 8; Milton Friedman, *Capitalism and Freedom* (Chicago: University of Chicago Press, 1962), chap. 2; F.A. Hayek, *Law, Legislation and Liberty* (Chicago: University of Chicago, 1979), vol. 3, chap. 14. + +[^14]: Economists in recent years, particularly the Chicago School, have been increasingly concerned with the analysis of property rights. Harold Demsetz, “The Exchange and Enforcement of Property Rights,” *Journal of Law and Economics* 7 (1964); idem, “Toward a Theory of Property Rights,” *American Economic Review* (1967); Ronald Coase, “The Problem of Social Cost,” *Journal of Law and Economics* 3 (1960); Armen Alchian, *Economic Forces at Work* (Indianapolis: Liberty Fund, 1977), part 2; Richard Posner, *Economic Analysis of the Law* (Boston: Brown, 1977). Such analyses, however, have nothing to do with ethics. On the contrary, they represent attempts to substitute economic efficiency considerations for the establishment of justifiable ethical principles [on the critique of such endeavors see Murray N. Rothbard, *The Ethics of Liberty* (Atlantic Highlands, N.J.: Humanities Press, 1982), chap. 26; Walter Block, “Coase and Demsetz on Private Property Rights,” *Journal of Libertarian Studies* 1, no. 2 (1977); Ronald Dworkin, “Is Wealth a Value,” *Journal of Legal Studies* 9 (1980); Murray N. Rothbard, “The Myth of Efficiency,” in Mario Rizzo, ed., *Time Uncertainty and Disequilibrium* (Lexington, Mass.: D.C. Heath, 1979). Ultimately, all efficiency arguments are irrelevant because there simply exists no nonarbitrary way of measuring, weighing, and aggregating individual utilities or disutilities that result from some given allocation of property rights. Hence any attempt to recommend some particular system of assigning property rights in terms of its alleged maximization of “social welfare” is pseudo-scientific humbug. See in particular, Murray N. Rothbard, *Toward a Reconstruction of Utility and Welfare Economics* (New York: Center for Libertarian Studies, Occasional Paper Series No. 3, 1977); also Lionel Robbins, “Economics and Political Economy,” *American Economic Review* (1981). + +The “Unanimity Principle” which Buchanan and Tullock, following Knut Wicksell (*Finanztheoretische Untersuchungen*, Jena: Gustav Fischer, 1896), have repeatedly proposed as a guide for economic policy is also not to be confused with an ethical principle proper. According to this principle only such policy changes should be enacted which can find unanimous consent—and that surely sounds attractive; but then, *mutatis mutandis*, it also determines that the status quo be preserved if there is less than unanimous agreement on any proposal of change—and that sounds far less attractive, because it implies that any given, present state of affairs regarding the allocation of property rights must be legitimate either as a point of departure or as a to-be-continued-state. However, the public choice theorists offer no justification in terms of a normative theory of property rights for this daring claim as would be required. Hence, the unanimity principle is ultimately without ethical foundation. In fact, because it would legitimize any conceivable status quo, the Buchananites’ most favored principle is no less than outrightly absurd as a moral criterion. See on this also Rothbard, *The Ethics of Liberty* chap. 26; idem, “The Myth of Neutral Taxation,” pp. 549f. + +Whatever might still be left for the unanimity principle, Buchanan and Tullock, following the lead of Wicksell again, then give away by reducing it in effect to one of “relative” or “quasi” unanimity. + +[^15]: Hans-Hermann Hoppe, “From the Economics of Laissez Faire to the Ethics of Libertarianism,” in Walter Block and Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds., *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988); infra chap. 8. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md new file mode 100644 index 000000000..62dba8207 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md @@ -0,0 +1,47 @@ +But the public goods theory breaks down not only because of the faulty moral reasoning implied in it. Even the utilitarian, economic reasoning contained in the above argument is blatantly wrong. As the public goods theory states, it might well be that it would be better to have the public goods than not to have them, though it should not be forgotten that no a priori reason exists that this must be so of necessity (which would then end the public goods theorists’ reasoning right here). For it is clearly possible, and indeed known to be a fact, that anarchists exist who so greatly abhor state action that they would prefer not having the so-called public goods at all to having them provided by the state.[^16] In any case, even if the argument is conceded so far, to leap from the statement that the public goods are desirable to the statement that they should therefore be provided by the state is anything but conclusive, as this is by no means the choice with which one is confronted. Since money or other resources must be withdrawn from possible alternative uses to finance the supposedly desirable public goods, the only relevant and appropriate question is whether or not these alternative uses to which the money could be put (that is, the private goods which could have been acquired but now cannot be bought because the money is being spent on public goods instead) are more valuable—more urgent—than the public goods. And the answer to this question is perfectly clear. In terms of consumer evaluations, however high its absolute level might be, the value of the public goods is relatively lower than that of the competing private goods because if one had left the choice to the consumers (and had not forced one alternative upon them), they evidently would have preferred spending their money differently (otherwise no force would have been necessary). This proves beyond any doubt that the resources used for the provision of public goods are wasted because they provide consumers with goods or services that at best are only of secondary importance. In short, even if one assumed that public goods that can be distinguished clearly from private goods existed, and even if it were granted that a given public good might be useful, public goods would still compete with private goods. And there is only one method for finding out whether or not they are more urgently desired and to what extent, or *mutatis mutandis*, if, and to what extent, their production would take place at the expense of the nonproduction or reduced production of more urgently needed private goods: by having everything provided by freely competing private enterprises. Hence, contrary to the conclusion arrived at by the public goods theorists, logic forces one to accept the result that only a pure market system can safeguard the rationality, from the point of view of the consumers, of a decision to produce a public good. And only under a pure capitalist order could it be ensured that the decision about how much of a public good to produce (provided it should be produced at all) would be rational as well.[^17] No less than a semantic revolution of truly Orwellian dimensions would be required to come up with a different result. Only if one were willing to interpret someone’s ”no” as really meaning “yes,” the “nonbuying of something” as meaning that it is really “preferred over that which the nonbuying person does instead of nonbuying,” of “force” really meaning “freedom,” of “noncontracting” really meaning “making a contract” and so on, could the public goods theorists’ point be “proven.”[^18] But how then could we be sure that they really mean what they seem to mean when they say what they say, and do not rather mean the exact opposite, or do not mean anything with a definite content at all, but are simply babbling? We could not. Murray N. Rothbard is thus completely right when he comments on the endeavors of the public goods ideologues to prove the existence of so-called market failures due to the nonproduction or a quantitatively or qualitatively “deficient” production of public goods. He writes, + +> [s]uch a view completely economic science asserts that free-market action is *ever* optimal. It is optimal, not from the standpoint of the personal ethical views of an economist, but from the standpoint of free, voluntary actions of all participants and in satisfying the freely expressed needs of the consumers. Government interference, therefore, will necessarily and always move *away* from such an optimum.[^19] + +Indeed, the arguments supposedly proving market failures are nothing short of patently absurd. Stripped of their disguise of technical jargon all they prove is this: A market is not perfect, as it is characterized by the nonaggression principle imposed on conditions marked by scarcity, and so certain goods or services that could only be produced and provided if aggression were allowed will not be produced. True enough, but no market theorist would ever dare deny this. Yet, and this is decisive, this “imperfection” of the market can be defended, morally as well as economically, whereas the supposed “perfections” of markets propagated by the public goods theorists cannot.[^20] It is also true that a termination of the state’s current practice of providing public goods would imply some change in the existing social structure and the distribution of wealth. Such a reshuffling would certainly imply hardship for some people. As a matter of fact, this is precisely why there is widespread public resistance to a policy of privatizing state functions, even though in the long run overall social wealth would be enhanced by this very policy. Surely, however, this fact cannot be accepted as a valid argument demonstrating the failure of markets. If a man has been allowed to hit other people on the head and is now not permitted to continue with this practice, he is certainly hurt. But one would hardly accept that as a valid excuse for upholding the old (hitting) rules. He is harmed, but harming him means substituting a social order in which every consumer has an equal right to determine what and how much of anything is produced, for a system in which some consumers have the right to determine in what respect other consumers are not allowed to buy voluntarily what they want with the means justly acquired by them and at their disposal. Certainly, such a substitution would be preferable from the point of view of all consumers as voluntary consumers. + +By force of logical reasoning, one must accept Molinari’s conclusion that for the sake of consumers, all goods and services be provided by markets.[^21] It is not only false that clearly distinguishable categories of goods exist, which would render special amendments to the general thesis of capitalism’s economic superiority necessary; even if they did exist, no special reason could be found why these supposedly special public goods should not also be produced by private enterprises, since they invariably stand in competition with private goods. In fact, in spite of all the propaganda from the public goods theorists, the greater efficiency of markets as compared with the state is increasingly realized with respect to more and more of the alleged public goods. Confronted daily with experience, hardly anyone seriously studying these matters could deny that nowadays markets could produce postal services, railroads, electricity, telephone, education, money, roads and so on more effectively than the state, i.e., more to the liking of consumers. Yet people generally shy away from accepting in one particular sector what logic forces upon them: in the production of security. Hence, for the rest of this chapter I will turn my attention to explaining the superior functioning of a capitalist economy in this particular area—a superiority whose logical case has already been made by now, but which shall be rendered more persuasive once some empirical material is added to the analysis and it is studied as a problem in its own right.[^22] + +How would a system of nonmonopolistic, competing producers of security work? It should be clear from the outset that in answering this question one is leaving the realm of purely logical analysis and hence the answers must lack the certainty, the apodictic character of pronouncements on the validity of the public goods theory. The problem faced is precisely analogous to that of asking how a market would solve the problem of hamburger production, especially if up to this point hamburgers had been produced exclusively by the state and hence no one could draw on past experience. Only tentative answers could be formulated. No one could possibly know the exact structure of the hamburger industry—how many competing companies would come into existence, what importance this industry might have compared to others, what the hamburgers would look like, how many different sorts of hamburgers would appear on the market and perhaps disappear again because of a lack of demand, and so on. No one could know all of the circumstances and the changes that would influence the very structure of the hamburger industry—changes in the demands of various consumer groups, changes in technology, changes in the prices of various goods that affect the industry directly or indirectly, and so on. It must be stressed that although similar issues arise concerning the private production of security, this by no means implies that nothing definitive can be said. Assuming certain general conditions of demand for security services (conditions that more or less realistically reflect the world as it presently is) what can and will be said is how different social orders of security production, characterized by different structural constraints under which they have to operate, will respond differently.[^23] Let me first analyze the specifics of monopolistic, state-run security production, for at least in this case one can draw on ample evidence regarding the validity of the conclusions reached and then compare this system with what could be expected if it were replaced by a nonmonopolistic one. + +Even if security is considered to be a public good, in the allocation of scarce resources it must compete with other goods. What is spent on security can no longer be spent on other goods that also might increase consumer satisfaction. Moreover, security is not a single, homogeneous good, but rather consists of numerous components and aspects. There is not only prevention of crime, detection of criminals, and enforcement of the law, but there is also security from robbers, rapists, polluters, natural disasters, and so on. Moreover, security is not produced in a “lump,” but can be supplied in marginal units. In addition, different people attach different importance to security as a whole, and also to different aspects of the whole thing, depending on their personal characteristics, their past experiences with various factors of insecurity, and the time and place in which they happen to live.[^24] Here I address the fundamental economic problem of allocating scarce resources to competing uses, how can the state—an organization not financed exclusively by voluntary contributions and the sales of its products but rather partially or even wholly by taxes—decide how much security to produce, how much of each of its countless aspects, to whom and where to provide how much of what? The answer is that it has no rational way to decide this question. From the point of view of the consumers, its response to their security demands must be considered arbitrary. Do we need one policeman and one judge, or 100,000 of each? Should they be paid $100 a month or $10,000? Should the policemen, however many we might have, spend more time patrolling the streets, chasing robbers, and recovering stolen loot, or spying on participants in victimless crimes such as prostitution, drug use, or smuggling? And should the judges spend more time and energy hearing divorce cases, traffic violations, cases of shoplifting, and murder, or antitrust cases? Clearly, all of these questions must be answered somehow because as long as there is scarcity and we do not live in the Garden of Eden, the time and money spent on one thing cannot be spent on another. The state must answer these questions, too, but whatever it does, it does it without being subject to the profit-and-loss criterion. Hence, its action is arbitrary and necessarily involves countless wasteful misallocations from the consumer’s viewpoint.[^25] Independent to a large degree of consumer wants, the state-employed security producers instead do what they like. They hang around instead of doing anything, and if they do work they prefer doing what is easiest or work where they can wield power rather than serving consumers. Police officers drive around a lot, hassle petty traffic violators, spend huge amounts of money investigating victimless crimes that many people (i.e., nonparticipants) do not like but that few would be willing to spend their money on to fight, as they are not immediately affected by them. Yet with respect to what consumers want most urgently—the prevention of hardcore crime (i.e., crimes with victims), the apprehension and effective punishment of hard-core criminals, the recovery of loot, and the securement of compensation of victims of crimes from the aggressors—the police are notoriously inefficient, in spite of ever higher budget allocations. + +Furthermore, whatever state-employed police or judges happen to do (arbitrary as it must be), they will tend to do poorly because their income is more or less independent of the consumer’s evaluations of their services. Thus one observes police arbitrariness and brutality and the slowness in the judicial process. Moreover, it is remarkable that neither the police nor the judicial system offers consumers anything even faintly resembling a service contract in which it is laid down in unambiguous terms what procedure the consumer can expect to be set in motion in a specific situation. Rather, both operate in a contractual void that over time allows them to change their rules of procedure arbitrarily and that explains the truly ridiculous fact that the settlement of disputes between police and judges on the one hand and private citizens on the other is not assigned to an independent third party, but to another policeman or judge who shares employers with one party—the government—in the dispute. + +[^16]: See on this argument Rothbard, “The Myth of Neutral Taxation,” p. 533\. Incidentally, the existence of one single anarchist also invalidates all references to Pareto optimality as a criterion for economically legitimate state action. + +[^17]: Essentially the same reasoning that leads one to reject the socialist-statist theory built on the allegedly unique character of public goods as defined by the criterion of nonexcludability, also applies when, instead, such goods are defined by means of the criterion of nonrivalrous consumption (see notes 6 and 12 above). For one thing, in order to derive the normative statement that they *should* be so offered from the statement of fact that goods that allow nonrivalrous consumption *would not* be offered on the free market to as many consumers as could be, this theory would face exactly the same problem of requiring a justifiable ethics. Moreover, the utilitarian reasoning is blatantly wrong, too. To reason, as the public goods theorists do, that the free-market practice of excluding free riders from the enjoyment of goods that would permit nonrivalrous consumption at zero marginal costs would indicate a suboptimal level of social welfare and hence would require compensatory state action is faulty on two related counts. First, cost is a subjective category and can never be objectively measured by any outside observer. Hence, to say that additional free riders could be admitted at no cost is totally inadmissible. In fact, if the subjective costs of admitting more consumers at no charge were indeed zero, the private owner-producer of the good in question would do so. If he does not do so, this reveals that the costs for him are *not* zero. The reason may be his belief that to do so would reduce the satisfaction available to the other consumers and so would tend to depress the price for his product; or it may simply be his dislike for uninvited free riders as, for instance, when I object to the proposal that I turn over my less-thancapacity-filled living room to various self-inviting guests for nonrivalrous consumption. In any case, since for whatever reason the cost cannot be assumed to be zero, it is then fallacious to speak of a market failure when certain goods are not handed out free of charge. On the other hand, welfare losses would indeed become unavoidable if one accepted the public goods theorists’ recommendation of letting goods that allegedly allow for nonrivalrous consumption to be provided free of charge by the state. Besides the insurmountable task of determining what fulfills this criterion, the state, independent of voluntary consumer purchases as it is, would first off face the equally insoluble problem of rationally determining *how much* of the public good to provide. Clearly, since even public goods are not free goods but are subject to “crowding” at some level of use, there is no stopping point for the state, because at any level of supply there would still be users who would have to be excluded and who, with a larger supply, could enjoy a free ride. But even if this problem could be solved miraculously, in any case the (necessarily inflated) cost of production and operation of the public goods distributed free of charge for nonrivalrous consumption would have to be paid for by taxes. And this then, i.e., the fact that consumers would have been coerced into enjoying their free rides, again proves beyond any doubt that these public goods, too, are of inferior value from the point of view of consumers to the competing private goods that they now no longer can acquire. + +[^18]: The most prominent modern champions of Orwellian double talk are Buchanan and Tullock (see their works cited in note 3 above). They claim that government is founded by a “constitutional contract” in which everyone “conceptually agrees” to submit to the coercive powers of government with the understanding that everyone else is subject to it too. Hence government is only *seemingly* coercive but *really* voluntary. There are several evident objections to this curious argument. First, there is no empirical evidence whatsoever for the contention that any constitution has ever been voluntarily accepted by everyone concerned. Worse, the very idea of all people voluntarily coercing themselves is simply inconceivable, much in the same way as it is inconceivable to deny the law of contradiction. For if the voluntarily accepted coercion is voluntary, then it would have to be possible to revoke one’s subjection to the constitution, and the state would be no more than a voluntarily joined club. If, however, one does not have the “right to ignore the state”—and that one does not have this right is, of course, the characteristic mark of a state as compared to a club—then it would be logically inadmissible to claim that one’s acceptance of state coercion is voluntary. Furthermore, even if all this were possible, the constitutional contact could still not claim to bind anyone except the original signers of the constitution. + +How can Buchanan and Tullock come up with such absurd ideas? By a semantic trick. What was “inconceivable” and “no agreement” in pre-Orwellian talk is for them “conceptually possible” and a “conceptual agreement.” For a most instructive short exercise in this sort of reasoning in leaps and bounds, see James Buchanan, “A Contractarian Perspective on Anarchy,” in idem, *Freedom in Constitutional Contract* (College Station: Texas A&M University Press, 1977). Here we learn (p. l7) that even the acceptance of the 55 mph speed limit is possibly voluntary (Buchanan is not quite sure) since it ultimately rests on all of us conceptually agreeing on the constitution, and that Buchanan is not really a statist, but in truth an anarchist (p. 11). + +[^19]: Rothbard, *Man, Economy, and State*, p. 887. + +[^20]: This, first of all, should be kept in mind whenever one has to assess the validity of statist-interventionist arguments such as the following, by John Maynard Keynes (“The End of Laissez Faire,” in idem, *Collected Writings*, London: Macmillan, 1972, vol. IX, p. 291): + +> The most important Agenda of the state relates not to those activities which private individuals are already fulfilling but to those functions which fall outside the sphere of the individual, to those decisions which are made by no one if the state does not make them. The important thing for government is not to do things which individuals are doing already and to do them a little better or a little worse: but to do those things which are not done at all. + +This reasoning not only *appears* phony, it truly is. + +[^21]: Some libertarian minarchists object that the existence of a market presupposes the recognition and enforcement of a common body of law, and hence a government as a monopolistic judge and enforcement agency. (See, for example, John Hospers, *Libertarianism* [Los Angeles: Nash, 1971]; Tibor Machan, *Human Rights and Human Liberties* [Chicago: Nelson-Hall, 1975].) Now it is certainly correct that a market presupposes the recognition and enforcement of those rules that underlie its operation. But from this it does not follow that this task must be entrusted to a monopolistic agency. In fact, a common language or sign-system is also presupposed by the market; but one would hardly think it convincing to conclude that hence the government must ensure the observance of the rules of language. Like the system of language, then, the rules of market behavior emerge spontaneously and can be enforced by the “invisible hand” of self-interest. Without the observance of common rules of speech, people could not reap the advantages that communication offers, and without the observance of common rules of conduct, people could not enjoy the benefits of the higher productivity of an exchange economy based on the division of labor. In addition, as I indicated above, independent of any government the nonaggression principle underlying the operation of markets can be defended a priori as just. Moreover, as I will argue in the conclusion of this chapter, it is precisely a competitive system of law-administration and law-enforcement that generates the greatest possible pressure to elaborate and enact rules of conduct that incorporate the highest degree of *consensus* conceivable. And of course the very rules that do just this are those that a priori reasoning establishes as the logically necessary presupposition of argumentation and argumentative agreement. + +[^22]: Incidentally, the same logic that would force one to accept the idea of the production of security by private business as economically the best solution to the problem of consumer satisfaction also forces one, so far as moral-ideological positions are concerned, to abandon the political theory of classical liberalism and take the small but nevertheless decisive step (from there) to the theory of libertarianism, or private property anarchism. Classical liberalism, with Ludwig von Mises as its foremost representative in the twentieth century, advocates a social system based on the nonaggression principle. And this is also what libertarianism advocates. But classical liberalism then wants to have this principle enforced by a monopolistic agency (the government, the state)—an organization, that is, which is not exclusively dependent on voluntary, contractual support by the consumers of its respective services, but instead has the right to unilaterally determine its own income, i.e., the taxes to be imposed on consumers in order to do its job in the area of security production. Now, however plausible this might sound, it should be clear that it is inconsistent. Either the principle of nonaggression is valid, in which case the state as a privileged monopolist is immoral, or business built on and around aggression—the use of force and of noncontractual means of acquiring resources—is valid, in which case one must toss out the first theory. It is impossible to sustain both contentions and not to be inconsistent unless, of course, one could provide a principle that is more fundamental than both the nonaggression principle and the states’ right to aggressive violence and from which both, with the respective limitations regarding the domains in which they are valid, can be logically derived. However, liberalism never provided any such principle, nor will it ever be able to do so, since, to argue in favor of anything presupposes one’s right to be free of aggression. Given the fact then that the principle of nonaggression cannot be argumentatively contested as morally valid without implicitly acknowledging its validity, by force of logic one is committed to abandoning liberalism and accepting instead its more radical child: libertarianism, the philosophy of pure capitalism, which demands that the production of security be undertaken by private business too. + +[^23]: On the problem of competitive security production, see Gustave de Molinari, *Production of Security*; Murray N. Rothbard, *Power and Market* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977), chap. 1; idem, *For A New Liberty* (New York: Macmillan, 1978), chap. 12; W.C. Woolridge, *Uncle Sam the Monopoly Man* (New Rochelle, N.Y.: Arlington House, 1970), chaps. 5–6; Morris and Linda Tannehill, *The Market for Liberty* (New York: Laissez Faire Books, 1984), part 2. + +[^24]: See Manfred Murck, *Soziologie der Öffentlichen Sicherheit* (Frankfurt: Campus, 1980). + +[^25]: To say that the process of resource allocation becomes arbitrary in the absence of the effective functioning of the profit-loss criterion does not mean that the decisions that somehow have to he made are not subject to any kind of constraint and hence are pure whim. They are not, and any such decisions face certain constraints imposed on the decision maker. If, for instance, the allocation of production factors is decided democratically, then it evidently must appeal to the majority. But if a decision is constrained in this way or if it is made in any other way, it is still arbitrary from the point of view of voluntarily buying or not-buying consumers. + +Regarding *democratically* controlled allocations, various deficiencies have become quite evident. As, for example, James Buchanan and Richard E. Wagner write (*The Consequences of Mr. Keynes* [London: Institute of Economic Affairs, 1978], p. 19): + +> Market competition is continuous; at each purchase, a buyer is able to select among competing sellers. Political competition is intermittent; a decision is binding generally for a fixed number of years. Market competition allows several competitors to survive simultaneously…. Political competition leads to an all-or-nothing outcome…. In market competition the buyer can be reasonably certain as to just what it is that he will receive from his purchase. In political competition, the buyer is in effect purchasing the services of an agent, whom he cannot bind…. Moreover, because a politician needs to secure the cooperation of a majority of politicians, the meaning of a vote for a politician is less clean than that of a “vote” for a private firm. + +See also James M. Buchanan, “Individual Choice in Voting and the Market,” in idem, *Fiscal Theory and Political Economy* (Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1962); for a more general treatment of the problem Buchanan and Tullock, *The Calculus of Consent.* + +What has commonly been overlooked, though—especially by those who try to make a virtue of the fact that a democracy gives equal voting power to everyone, whereas consumer sovereignty allows for unequal “votes”—is the most important deficiency of all: Under a system of consumer sovereignty people might cast unequal votes but, in any case, they exercise control exclusively over things that they acquired through original appropriation or contract and hence are forced to act morally. Under a democracy of production everyone is assumed to have something to say regarding things one did not so acquire; hence, one is permanently invited thereby not only to create legal instability with all its negative effects on the process of capital formation, but, moreover to act immorally. See on this also Ludwig von Mises, *Socialism* (Indianapolis: Liberty Fund, 1981), chap. 31. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md new file mode 100644 index 000000000..a87b093aa --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md @@ -0,0 +1,37 @@ +Third, anyone who has seen state-run police stations and courts, not to mention prisons, knows how true it is that the factors of production used to provide us with such security are overused, badly maintained, and filthy. Since no one using these factors of production actually owns them (no one can sell them and privately appropriate the receipts from sale) and losses (and gains) in the value embodied in the capital used are thus socialized, everybody will tend to increase his private income resulting from the use of the factors at the expense of losses in capital value. Hence, marginal cost will increasingly tend to exceed the value of marginal product, and an overutilization of capital will result. And if, in an exceptional case, this happens not to be so and an overutilization should not be apparent, then this has only been possible at costs that are comparatively much higher than those of any similar private business.[^26] + +Without a doubt, all of these problems inherent in a system of monopolistic security production would be solved relatively quickly once a given demand for security services was met by a competitive market with its entirely different incentive structure for producers. This is not to say that a “perfect” solution to the problem of security would be found. There would still be robberies and murders; and not all loot would be recovered nor all murderers caught. But in terms of consumer evaluations the situation would improve to the extent that the nature of man would allow it to improve. First, as long as there is a competitive system (i.e., as long as the producers of security services depend on voluntary purchases, most of which probably take the form of service and insurance contracts agreed to in advance of any actual “occurrence” of insecurity or aggression), no producer could increase its income without improving services or quality of product as perceived by the consumers. Furthermore, all security producers taken together could not bolster the importance of their particular industry unless, for whatever reasons, consumers indeed started evaluating security more highly than other goods, thus ensuring that the production of security would never take place at the expense of the non- or reduced production of, let us say, cheese, as a competing private good. In addition, the producers of security services would have to diversify their offerings to a considerable degree because a highly diversified demand for security products among millions and millions of consumers exists. Directly dependent on voluntary consumer support, they would immediately be hurt financially if they did not appropriately respond to the consumers’ various wants or change in wants. Thus every consumer would have a direct influence, albeit small, on the output of goods appearing on or disappearing from the security market. Instead of offering a uniform “security packet” to everyone, a characteristic of state production policy, a multitude of service packages would appear on the market. They would be tailored to the different security needs of different people, taking account of different occupations, different risk-taking behavior, different needs for protection and insurance, and different geographical locations and time constraints. + +But that is far from all. Besides diversification, the content and quality of the products would improve, too. Not only would the treatment of consumers by the employees of security enterprises improve immediately, the “I-could-care-less” attitude, the arbitrariness and even brutality, the negligence and tardiness of the present police and judicial systems would ultimately disappear. Since policemen and judges would be dependent on voluntary consumer support, any instances of maltreatment of consumers, of impoliteness or ineptness could cost them their job. Further, the peculiarity that the settlement of disputes between a client and his business partner is invariably entrusted to the latter’s judgment, would almost certainly disappear from the books, and conflict arbitration by independent parties would become the standard offered by producers of security. Most importantly, in order to attract and retain customers the producers of such services would have to offer contracts that would allow the consumer to know what he was buying and enable him to raise a valid, intersubjectively ascertainable complaint if the actual performance of the security producer did not live up to the contract. More specifically, insofar as they are not individualized service contracts where payment is made by a customer to cover his own risks exclusively but are rather insurance contracts that require pooling one’s own risks with those of other people, contrary to the present statist practice these contracts most certainly would no longer contain any deliberately built-in redistributive scheme favoring one group of people at the expense of another. Otherwise, if anyone had the feeling that the contract offered to him required him to pay for other people’s peculiar needs and risks—factors of possible insecurity, that is, that he did not perceive as applicable to his own case—he would simply reject signing it or discontinue his payments. + +Yet when all this is said, the question will inevitably surface. “Wouldn’t a competitive system of security production necessarily result in permanent social conflict, in chaos and anarchy?” Several responses can be made to this question. First, it should be noted that such an impression would by no means be in accordance with historical, empirical evidence. Systems of competing courts have existed at various places (e.g., in ancient Ireland or at the time of the Hanseatic League) before the arrival of the modern nation state, and as far as we know they worked well.[^27] Judged by the then existent crime rate (crime per capita), the private police in the so-called Wild West (which incidentally was not as wild as some movies imply) were relatively more successful than today’s state-supported police).[^28] And turning to contemporary experience and examples, millions and millions of international contracts exist even now—contracts of trade and travel—and it certainly seems to be an exaggeration to say, for instance, that there is more fraud, more crime, more breach of contract there than in domestic relations. And this, it should be noted, without there being one big monopolistic security producer and lawmaker. Finally it is not to be forgotten that even now in a great number of countries there are various private security producers alongside the state: private investigators, insurance detectives, and private arbitrators. Their work seems to confirm the thesis that they are more, not less, successful in resolving social conflicts than their public counterparts. + +However, this historical evidence is very much subject to dispute, in particular regarding whether any general information can be derived from it. Yet there are systematic reasons, too, why the fear expressed by the question is not well-founded. Paradoxical as it may seem, establishing a competitive system of security producers implies erecting an institutionalized incentive structure to produce an order of law and law-enforcement that embodies the highest possible degree of consensus regarding the question of conflict resolution. Such a structure will tend to generate less rather than more social unrest and conflict than would occur under monopolistic auspices.[^29] In order to understand this paradox, it is necessary to take a closer look at the only typical situation that concerns the skeptic and that allows him to believe in the superior virtue of a monopolistically organized order of security production: when a conflict arises between A and B, both are insured by different companies and the companies cannot come to an immediate agreement regarding the validity of the conflicting claims brought forward by their respective clients. (No problem would exist if such an agreement were reached or if both clients were insured by one and the same company—at least the problem then would not be different in any way from that emerging under a statist monopoly.) Would not such a situation always result in a shoot-out? This is highly unlikely. First, any violent battle between companies would be costly and risky, in particular if these companies had reached a respectable size (which would be important for them to have in order to appear as effective guarantors of security to their prospective clients in the first place). More importantly, under a competitive system with each company dependent on the continuation of voluntary consumer payments, any battle would have to be deliberately supported by each and every client of both companies. If there were only one person who withdrew his payments because he was not convinced a battle was necessary in the particular conflict at hand, there would be immediate economic pressure on the company to look for a peaceful solution to the conflict.[^30] Hence any competitive producer of security would be extremely cautious about engaging in violent measures in order to resolve conflicts. Rather, to the extent that it is peaceful conflict resolution that consumers want, each and every security producer would go to great lengths to provide it to its clients and to establish in advance, for everyone to know, to what arbitration process it would be willing to submit itself and its clients in case of a disagreement over the evaluation of conflicting claims. And as such a scheme could appear to the clients of different firms to be working only if there were agreement among them regarding such arbitrational measures, a system of law governing relations between companies that would be universally acceptable to the clients of all of the competing security producers would naturally evolve. Moreover, the economic pressure to generate rules representing a consensus on how conflicts should be handled is even more farreaching. Under a competitive system, the independent arbitrators who would be entrusted with the task of finding peaceful solutions to conflicts would be dependent on the continued support of the two disputing companies insofar as the companies could and would select different judges if either one of them were sufficiently dissatisfied with the outcome of the arbitration work. Thus, these judges would be under pressure to find solutions to the problems handed over to them that, this time not with respect to the procedural aspects of law but its content, would be acceptable to all of the clients of the firms involved.[^31] Otherwise one or all of the companies might lose customers, thus inducing those firms to turn to different arbitrators the next time they are in need of one.[^32] + +But wouldn’t it be possible under a competitive system for a security producing firm to become an outlaw company—a firm, that is, which, supported by its own clients, started aggressing against others? There is certainly no way to deny that this might be possible, though again it must be emphasized that here one is in the realm of empirical social science and no one could know such a thing with certainty. And yet the tacit implication that the possibility that a security firm could become an outlaw company somehow indicates a severe deficiency in the philosophy and economics of a pure capitalist social order is fallacious.[^33] + +First, it should be recalled that any social system, a statist-socialist order no less than a pure market economy, is dependent for its continued existence on public opinion and that a given state of public opinion at all times delimits what can or cannot occur as well as what is more or less likely to occur. The current state of public opinion in West Germany, for instance, makes it highly unlikely or even impossible that a statist-socialist system of the current Soviet type could be imposed on the West German public. The lack of public support for such a system would doom it to failure and make it collapse. It is even more unlikely that any attempt to impose a Soviet-type order could ever hope to succeed among Americans, given American public opinion. Hence, in order for us to see the problem of outlaw companies correctly, the above question should be phrased as follows: How likely is it that any such event would occur in a given society with its specific state of public opinion? Formulated in this way, it is clear that the answer would have to be different for different societies. For some, characterized by socialist ideas deeply entrenched in the public, there would be a greater likelihood of the reemergence of aggressor companies, and for other societies there would be a much smaller chance of this happening. But then, would the prospect of a competitive system of security production in any given case be better or worse than that of the continuation of a statist system? Let us look, for instance, at the present-day United States. Assume that by a legislative act the state had abolished its right to provide security with tax funds and a competitive system of security production was introduced. Given the state of public opinion, how likely then would it be that outlaw producers would spring up, and what if they did? Evidently, the answer would depend on the reactions of the public to this changed situation. Thus, the first reply to those challenging the idea of a private market for security would have to be: What about you? What would your reaction be? Does your fear of outlaw companies mean that you would then go out and engage in trade with a security producer that aggressed against other people and their property, and would you continue supporting it if it did? Certainly the critic would be much muted by this counterattack. But more important than this is the systematic challenge implied in this personal counterattack. Evidently, the described change in the situation would imply a change in the cost-benefit structure that everyone would face once he had to make his decisions. Before the introduction of a competitive system of security production, it had been legal to participate in and support (state) aggression. Now such an activity would be illegal. Hence, given one’s conscience, which makes each decision appear more or less costly (i.e., more or less in harmony with one’s own principles of correct behavior), support for a firm engaging in the exploitation of people unwilling to deliberately support its actions would be more costly than before. Given this fact, it must be assumed that the number of people (including even those who otherwise would have readily lent their support to the state) who would now spend their money to support a firm committed to honest business would rise wherever this social experiment was tried. In contrast, the number of people still committed to a policy of exploitation—of gaining at the expense of others—would fall. How drastic this effect would be would of course depend on the state of public opinion. In the example at hand—the United States, where the natural theory of property is extremely widespread and accepted as a private ethic, the libertarian philosophy being essentially the ideology on which the country was founded and that led it to the height it reached[^34]—the effect would naturally be particularly pronounced. Accordingly, security producing firms committed to the philosophy of protecting and enforcing libertarian law would attract the greatest bulk of public support and financial assistance. And while it may be true that some people, and among them especially those who have profited from the old order, might continue their support of a policy of aggression, it is very unlikely that they would be sufficient in number and financial strength to succeed in doing so. Rather, the likely outcome would be that the honest companies would develop the strength needed—alone or in a combined effort and supported in this effort by their own voluntary customers—to check any such emergence of outlaw producers and destroy them wherever and whenever they came into existence.[^35] + +[^26]: Sums up Molinari, *Production of Security,* pp. 13–14, + +> If … the consumer is not free to buy security wherever he pleases, you forthwith see open up a large profession dedicated to arbitrariness and bad management. Justice becomes slow and costly, the police vexatious, individual liberty is no longer respected, the price of security is abusively inflated and inequitably apportioned, according to the power and influence of this or that class of consumers. + +[^27]: See the literature cited in note 22; also Bruno Leoni, *Freedom and the Law* (Princeton, N.J.: D. Van Nostrand, 1961); Joseph Peden, “Property Rights in Celtic Irish Law,” *Journal of Libertarian Studies* 1, no. 2 (1977). + +[^28]: See Terry L. Anderson and Peter J. Hill, “The American Experiment in Anarcho-Capitalism: The *Not* So Wild, Wild West,” *Journal of Libertarian Studies* 3, no. 1 (1980). + +[^29]: On the following, see Hans-Hermann Hoppe, *Eigentum, Anarchie, und Staat* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1986), chap. 5. + +[^30]: Contrast this with the state’s policy of engaging in battles without having everyone’s deliberate support because it has the right to tax people; and ask yourself if the risk of war would be lower or higher if one had the right to stop paying taxes as soon as one had the feeling that the states’ handling of foreign affairs was not to one’s liking. + +[^31]: And it may be noted here again that norms that incorporate the highest possible degrees of consensus are, of course, those that are presupposed by argumentation and whose acceptance makes consensus on anything at all possible, as indicated above. + +[^32]: Again, contrast this with state-employed judges who, because they are paid from taxes and so are relatively independent of consumer satisfaction, can pass judgments that are clearly not acceptable as fair by everyone; and ask yourself if the risk of not finding the truth in a given case would be lower or higher if one had the possibility of exerting economic pressure whenever one had the feeling that a judge who one day might have to adjudicate in one’s own case had not been sufficiently careful in assembling and judging the facts of a case, or simply was an outright crook. + +[^33]: See on the following in particular Rothbard, *For A New Liberty*, pp. 233ff. + +[^34]: See Bernard Bailyn, *The Ideological Origins of the American Revolution* (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1967); Jackson Turner Main, *The Anti-Federalists: Critics of the Constitution* (Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1961); Murray N. Rothbard, *Conceived in Liberty* (New Rochelle, N.Y.: Arlington House, 1975–1979). + +[^35]: Naturally, insurance companies would assume a particularly important role in checking the emergence of outlaw companies. Note Morris and Linda Tannehill (*The Market of Liberty*, pp. 110–11): + +> Insurance companies, a very important sector of any totally free economy, would have a special incentive to dissociate themselves from any aggressor and, in addition, to bring all their considerable business influence to bear against him. *Aggressive violence causes value loss*, and the insurance industry would suffer the major cost in most such value losses. An unrestrained aggressor is a walking liability, and no insurance company, however remotely removed from his original aggression, would wish to sustain the risk that he might aggress against one of its own clients next. Besides, aggressors and those who associate with them are more likely to be involved in situations of violence and are, thus, bad insurance risks. An insurance company would probably refuse coverage to such people out of a foresighted desire to minimize any future losses which their aggression might cause. But even if the company were not motivated by such foresight, it would still be forced to rate their premiums up drastically or cancel their coverage altogether in order to avoid carrying the extra risk invoked in their inclination to violence. In a competitive economy, no insurance company could afford to continue covering aggressors and those who had dealings with aggressors and simply pass the cost on to its honest customers; it would soon lose these customers to more reputable firms which could afford to charge less for their insurance coverage. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md new file mode 100644 index 000000000..b9fb088b5 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md @@ -0,0 +1,71 @@ +## The Economics and Sociology of Taxation + +As the title of the chapter indicates, I have set myself two goals. First, I want to explain the general economic effect of taxation. This part of the chapter represents a praxeological analysis of taxation and as such should not be expected to go much beyond what has already been said by other economists. + +More originality might be found in the second part, where I will try to answer the question: why is there taxation; and why is there always more of it? Answering such questions is not the task of economic theory but of praxeologically informed and constrained sociological or historical interpretations and reconstructions, and from the very outset much more room for speculation in this field of intellectual inquiry exists. + +## # + +To say there is nothing new to be stated regarding the economic effects of taxation is not to say that what there *is* would not be news to many. In fact, after surveying several popular economics textbooks it would seem that what I have to say is news to most of today’s economists and students of economics. Insofar as these texts deal with the economic effects of taxation at all, beyond a purely descriptive presentation of various tax-schemes and their historical development[^1], they are almost completely silent on the question of what the general effects of taxation are. Moreover, what in their discussion of the problem of tax-incidence these texts then say about the economic effects of specific forms of taxation is invariably flawed. + +However, this state of affairs merely reflects a process of intellectual degeneration. As early as 150 years ago almost everything that should be understood today about the economics of taxation had been correctly and convincingly stated by such a prominent figure in the history of economics as Jean Baptiste Say in his *Treatise on Political Economy*. + +In contrast to today’s textbook writers, who assign the discussion of taxation to arbitrary places within the overall architectonic of their books, from the beginning Say correctly locates the phenomenon under the general heading “Of the Consumption of Wealth.” + +He then unmistakenly identifies and explains taxation as an attack on and punishment of the acquisition and production of property, which necessarily leads to a reduction in the formation of wealth embodied in such property and to a lowering of the general standard of living. + +Notes Say: + +> It is a glaring absurdity to pretend, that taxation contributes to national wealth, by engrossing part of the national produce, and enriches the nation by consuming part of its wealth.[^2] +> +> Taxation is the transfer of a portion of the national products from the hands of individuals to those of the government, for the purpose of meeting public consumption or expenditure. Whatever be the denomination it bears, whether tax, contribution, duty, excise, custom, aid, subsidy, grant, or free gift, it is virtually a burden imposed upon individuals, either in a separate or corporate character, by the ruling power for the time being, for the purpose of supplying the consumption it may think proper to make at their expense; in short, an impost, in the literal sense.[^3] + +Since such fundamental insights seem to have been forgotten, or at least no longer appear obvious today, let me, as my first task, present anew a praxeological account and explanation for Say’s central argument and its validity, and in so doing refute some popular “counterarguments” claiming to show that taxation need not obstruct the formation of property and wealth. In light of this general explanation, I will then demonstrate the fundamental logical fallacy in the standard textbook analysis of tax-incidence. + +That taxation—foremost and above all—is and must be understood as a means for the destruction of property and wealth-formation follows from a simple logical analysis of the meaning of taxation. + +Taxation is a coercive, non-contractual transfer of definite physical assets (nowadays mostly, but not exclusively money), and the value embodied in them, from a person or group of persons who first held these assets and who could have derived an income from further holding them, to another, who now possesses them and now derives an income from so doing. How did these assets come into the hands of their original owners? Ruling out that this was the outcome of another previous act of taxation, and noting that only those assets can be taxed that have not yet been consumed or whose value has not yet been exhausted through acts of consumption (a tax-gatherer does not take away another man’s garbage but rather his still valuable assets!), three and only three possibilities exist: They come into one’s possession either by one’s having perceived certain nature-given goods as scarce and having actively brought them into one’s possession before anyone else had seen and done so; by having produced them by means of one’s labor out of such previously appropriated goods; or through voluntary, contractual acquisition from a previous appropriator or producer. Only through these types of activities is one capable of acquiring and increasing valuable—and hence taxable—assets. Acts of original appropriation turn something which no one had previously perceived as a possible source of income into an income-providing asset; acts of production are by their very nature aimed at the transformation of a less valuable asset into a more valuable one; and every contractual exchange concerns the change and redirection of specific assets from the hands of those who value their possession less to those who value them more. + +From this it follows that any form of taxation implies a reduction of income a person can expect to receive from original appropriation, from production, or from contracting. Since these activities require the employment of scarce means—at least time and the use of one’s body—which could be used for consumption and/or leisure, the opportunity cost of performing them is raised. The marginal utility of appropriating, producing, and contracting is decreased, and the marginal utility of consumption and leisure increased. Accordingly, there will be a tendency to shift out of the former roles and into the latter ones.[^4] + +Thus, by coercively transferring valuable, not yet consumed assets from their producers (in the wider sense of the term including appropriators and contractors) to people who have not produced them, taxation reduces producers’ present income and their presently possible level of consumption. Moreover, it reduces the present incentive for future production of valuable assets and thereby also lowers future income and the future level of available consumption. Taxation is not just a punishment of consumption without any effect on productive efforts; it is also an assault on production as the only means of providing for and possibly increasing future income and consumption expenditure. By lowering the present value associated with future-directed, value-productive efforts, taxation raises the effective rate of time preference, i.e., the rate of originary interest and, accordingly, leads to a shortening of the period of production and provision and so exerts an inexorable influence of pushing mankind into the direction of an existence of living from hand to mouth. Just increase taxation enough, and you will have mankind reduced to the level of barbaric animal beasts. + +Straightforward as such reasoning may seem, there are a number of popular objections raised against it. For instance, from the side of economists who falsely conceive of economics as an empirical science that produces nothing but hypothetical explanations which invariably must be tested against empirical evidence in order to be validated (analogous to the situation in the natural sciences), the following argument is frequently heard: Empirically, it has been observed repeatedly that a rise in the level of taxation was actually accompanied by a rise (not a fall) in GNP or other measures of productive output; hence, the above reasoning, however plausible, must be considered empirically invalid. In fact, some empiricists of this sort go even further and make the stronger claim that taxation actually helps increase the standard of living as evidenced by the fact that some countries with once low standards of living and low levels of taxation now enjoy a much greater wealth with much higher taxes. + +Both objections are simply confused. Experience cannot beat logic, and interpretations of observational evidence which are not in line with the laws of logical reasoning are no refutation of these but the sign of a muddled mind (or would one accept someone’s observational report that he had seen a bird that was red and non-red all over at the same time as a refutation of the law of contradiction rather than the pronouncement of an idiot?). + +As regards the stronger thesis, it is nothing but a beautiful illustration of the ever so attractive *post hoc ergo propter hoc* fallacy. From the fact that the correlated events of high taxation and wealth were to be observed later than those of low taxation and wealth it is inferred that increased taxation increases wealth. Yet to reason in this way is about as convincing as the argument—justly ridiculed by Say—that one can observe rich men consuming more than poor ones; therefore, their high level of consumption must be responsible for the fact that they are rich.[^5] Just as it follows from the meaning of consumption that this is impossible and that, on the contrary, the rich are not rich because of their high level of consumption but because they previously abstained from consumption and engaged instead in value-productive actions, so it follows from the meaning of taxation that mankind cannot have prospered because of higher levels of taxation but despite such a fact. + +The weaker thesis—that experience would at least disprove any claim of a relationship between taxation and productive output that was negative by necessity—is also off the mark. The praxeological reasoning presented above does not at all rule out what empiricist economists falsely interpret as a refutation. In this earlier discussion the conclusion had been reached that the effect of taxation is a relative reduction in the production of valuable assets—a reduction, that is, as compared with the level of output that would have been produced had there been no taxation at all or had the level of taxation not been raised. Nothing was said or implied with respect to the absolute level of the output of valuable assets. As a matter of fact, absolute growth of GNP, for instance, is not only compatible with our earlier praxeological analysis, but can even be seen as a perfectly normal phenomenon to the extent that advances in productivity are possible and actually take place. If it has become possible through improvements in the technology of production to produce a higher output with an identical input (in terms of cost), or a physically identical output with a reduced input, then the coincidence of increased taxation and an increased output of valuable assets is anything but surprising. However, this does not in the least affect the validity of what has been stated about relative impoverishment resulting from taxation. With a given state of technological knowledge, though it may change over time, and taxation being what it is (a punishment of value-productive efforts), the level of productive output must be lower than the one that could have been attained with the same knowledge and no or lower taxation. Statistical studies here are entirely beside the point: they can neither help strengthen it, nor can they ever be used to weaken it. + +Another theoretical objection which enjoys some popularity is that imposing or raising taxes leads to a reduction of income derived from the assets taxed; that this reduction raises the marginal utility of such assets as compared to what can be derived from other forms of activity; and thus, instead of lowering it, taxation actually helps increase the tendency to engage in production. For the usual case of taxing money assets this is to say that taxes reduce monetary income which raises the marginal utility of money, and this in turn increases the incentive to attain monetary returns. This argument, to be sure, is perfectly true as far as it goes. However, it is a misconception to believe that it does anything to invalidate the relative impoverishment thesis that I have advanced. First of all, in order to keep the record straight it should be noted that even if it were true—as the just presented argument seems to suggest, albeit falsely as we will see—that increased taxation does not lead to a relatively lower output of valuable assets produced since it spurs a proportional increase in workaholism, it is still the case that the income of value-productive individuals has fallen. Even if they produce the same output as previously, they can only do so if they expend more labor now than before. Since any additional labor expenditure implies forgone leisure or consumption (leisure or consumption which they otherwise could have enjoyed along with the same output of valuable assets), their overall standard of living must be lower.[^6] + +It now becomes apparent why the assumption that taxation can leave the productive output of valuable assets unaffected and exclusively cripple consumption is fatally flawed. If taxation reduces one’s income (which includes that derived from present consumption and leisure), and given the universal fact of time preference, that is, that human actors invariably prefer present goods over future goods (that they cannot do without continuous consumption and can engage in lengthier, more roundabout methods of production only if a provision in the form of consumption goods has been made for the corresponding waiting period), then it necessarily follows that a person’s effective rate of time preference must have been raised through this very act (the disutility of waiting must have increased), and that he will have to shorten the length of the structure of production as compared to the one that he otherwise would have chosen. Accordingly, his output of valuable assets available at future dates will have to be lower than would be the case otherwise. If with lower or no taxation his income had been higher and his time preference schedule being given (whatever it happens to be at any particular point in time), he would have invested in lengthier production processes. As a consequence, his output of valuable future assets would have been relatively greater.[^7] + +The error in the thesis that taxation can have a neutral effect on production lies in the fact that time preference is not taken into account. The argument presently under scrutiny is quite correct in pointing out that taxation implies a twofold signal: on the one hand the substitution effect working in favor of consumption and leisure and against work; and on the other hand the income effect of raising the marginal utility of the taxed asset. However, it is false to interpret this simplistically as a mixed bag of contradictory signals—one in favor of and one against work—so that one can then state nothing of a categorical nature regarding the effects of taxation on production, and the question of whether or not taxation provides for a lower or a higher output of valuable assets must be conceived of as an entirely empirical one.[^8] For in fact, the signal of taxation is not contradictory at all once it has been recognized that it is being sent to persons whose actions are invariably constrained by time preference. For such actors there exists not only the alternative between work and no work at all but also one between producing a valuable asset in more or less time-consuming ways. Invariably, they must also choose between obtaining an asset quickly and directly, with little waiting time involved, but at the price of having to resort to less efficient methods of production (the famous fisherman who decides to use his bare hands to catch fish in order to obtain it more quickly than by going through more roundabout methods of production), or obtaining it through more productive methods but then having to wait longer for them to bear fruit (the fisherman who, lured by higher future returns, decides to endure a longer waiting period and first builds a net). However, given these choices, the message of taxation is completely unambiguous and unequivocal, and there can no longer be any question that the substitution effect must be thought of as systematically dominating any income effect: If there is not only the option of having something or not having it but also of having less of something sooner or more of it later, the double message sent through taxation is easily integrated and translated into one: reduce the waiting time; shorten the roundabout methods of production! By doing so, valuable assets will be obtained earlier—in line with their increased marginal utility. Simultaneously, in shortening the waiting period, more room will be given for leisure—in line with its increased marginal utility. By reducing the length of roundabout methods of production the two seemingly contradictory signals stemming from taxation are simultaneously accounted for. Contrary to any claim of a systematically “neutral” effect of taxation on production, the consequence of any such shortening of roundabout methods of production is a lower output produced. The price that invariably must be paid for taxation, and for every increase in taxation, is a coercively lowered productivity that in turn reduces the standard of living in terms of valuable assets provided for future consumption. Every act of taxation necessarily exerts a push away from more highly capitalized, more productive production processes in the direction of a hand-to-mouth-existence. + +[^1]: Exclusively descriptive analyses of taxation are given, for instance, by Paul Samuelson, *Economics*, 10th ed. (New York: McGraw Hill, 1976), chap. 9; Roger L. Miller, *Economics Today*, 6th ed. (New York: Harper and Row, 1988), chap. 6. + +[^2]: Jean Baptiste Say, *A Treatise on Political Economy* (New York: Augustus M. Kelley, 1964), pp. 446–47. + +[^3]: Ibid., p. 446; on Say’s economic analysis of taxation see also Murray N. Rothbard, “The Myth of Neutral Taxation,” *Cato Journal* (Fall, 1981), esp. pp. 551–54. + +[^4]: See on this also Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970), chap. 12.8; idem, *Power and Market* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977), chap. 4, 1–3. + +[^5]: See Say, A Treatise on Political Economy, p. 448. + +[^6]: See on this point also Rothbard, *Power and Market*, pp. 95f. + +[^7]: One might object here that the tax receipts will come into someone’s hands—those of government officials or of governmental transfer-paymentrecipients—and that their increased income, resulting in a lower effective time preference rate for them, may offset the increase in this rate on the taxpayers’ side and hence leave the overall rate and the structure of production unchanged. Such reasoning, however, is categorically flawed: For one thing, insofar as government expenditure is concerned, it cannot be regarded as investment at all. Rather, it is consumption, and consumption alone. For, as Rothbard has explained, + +> [i]n any sort of division-of-labor economy, capital goods are built, not for their own sake by the investor, but in order to use them to produce lower-order and eventually consumers’ goods. In short, a characteristic of an investment expenditure is that the good in question is not being used to fulfill the needs of the investor, but of someone else—the consumer. Yet, when government confiscates resources from the private market economy, it is precisely defying the wishes of the consumers; when government invests in any good, it does so to serve the whims of government officials, not the desires of consumers. (*Man, Economy, and State*, pp. 816–17) + +Thus, government expenditure, by definition, cannot be conceived of as lengthening the production structure and hence as counterbalancing the taxpayers’ raised time preference rate.—On the other hand, + +> as for the *transfer* expenditures made by the government (including the salaries of bureaucrats and subsidies to privileged groups), it is true that some of this will be saved and invested. These investments, however, will not represent the voluntary desires of consumers, but rather investments in fields of production *not* desired by the *producing* consumers…. Once let the tax be eliminated, and … the new investments called forth by the demands of the specially privileged will turn out to be *malinvestments*. (*Power and Market*, p. 98) + +Consequently, transfer expenditures also cannot be conceived of as compensating for the fact that taxpayers shorten the length of the production structure. All such expenditures can do is to lengthen the structure of mal-production. “At any rate” concludes Rothbard, + +> the amount consumed by the government insures that the effect of income taxation will be to raise time-preference ratios and to reduce saving and investment. (Ibid., p. 98) + +[^8]: See for such—irrelevant—empirical studies regarding the relative importance of income vs. substitution effects George F. Break, “The Incidence and Economic Effects of Taxation,” in *The Economics of Public Finance* (Washington, D.C.: Brookings, 1974), pp. 180ff.; A.B. Atkinson and Joseph E. Stiglitz, *Lectures on Public Economics* (New York: McGraw Hill, 1980), pp. 48ff.; Stiglitz, *Economics of the Public Sector* (New York: Norton, 1986), p. 372. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_02.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_02.md new file mode 100644 index 000000000..62b33cc32 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_02.md @@ -0,0 +1,31 @@ +It is not difficult to illustrate the validity of these conclusions if one considers the all-too-familiar case of taxing money assets. Such assets are only acquired and held because they can purchase other valuable assets at future dates. They have no own intrinsic use-value at all (as in the case of a fiat paper money), or such use-value is insignificant compared to the exchange-value (as in the case of the gold standard where money also has an—albeit small—commodity value). Rather, the value attached to them is due to their future purchasing power. Yet if the value of money consists of representing other future available assets, the effects of taxing money becomes clear immediately. Most importantly, along with increasing the marginal utility of leisure or consumption, such a tax increases the marginal utility of such future assets. This change in the constellation of incentives translates itself for an actor into increased attempts to obtain these assets more quickly, in less time-consuming production processes. The only production processes now that are systematically shorter than those of attaining future assets indirectly, via the earlier acquisition of money, are those of acquiring them through direct exchanges. Thus, taxation implies that barter trade will be substituted increasingly for the lengthier roundabout production method of monetary exchanges. But once again, resorting increasingly to barter is a regression to economic primitivism and barbarism. It was precisely because production for bartering purposes yielded an extremely low output that mankind actually outgrew this developmental stage and instead increasingly resorted to and expanded a system of production-forindirect-exchange purposes which, while requiring a longer waiting period, renders a far larger return of ever more and different assets drawn into the cash nexus. Every act of taxation means a coerced step backward in this process. It reduces output, decreases the extent of the division of labor, and leads to a reduction in social and economic integration (which, it may be noted, could never have become worldwide, were it not for the institution of indirect monetary exchanges). + +Furthermore, the general tendency towards increasingly adopting direct instead of indirect exchange mechanisms caused by every coercive seizure of money also has highly important consequences with regard to the methods of attaining money itself. Just as in the case of non-monetary assets, the increased marginal utility of money along with that of leisure-consumption also makes it relatively more attractive to acquire money in less time-consuming ways. Instead of acquiring it in return for value-productive efforts, i.e., within the framework of mutually beneficial exchanges, taxation raises the incentive to acquire it more quickly and directly, without having to go through such tediously roundabout methods as producing and contracting. On the one hand, this means that one will try more frequently to increase one’s money assets by simply hiding them from the tax collector. On the other hand, a growing tendency will emerge to come into the possession of money through coercive seizure—either in the illegal form called stealing, or legally, by participating in the game called politics.[^9] + +Having completed this general economic analysis of the effects of taxation, which today’s economic textbook writers typically prefer not to deal with at all, let me now turn to what they typically do say about the effects of taxation under the heading of tax-incidence. In light of our previous analysis it will be easy to detect the fatal flaw in such accounts. Indeed, that one should fall headlong into error in dealing with specifics if one has not bothered to study the basics can hardly come as a complete surprise. + +The standard account of the problem of tax-incidence most frequently exemplified by the case of an excise or sales tax goes like this:[^10] Suppose an excise or sales tax is imposed. Who must bear the burden of this? It is recognized—and I have of course no intention of disputing the validity of this—that in one sense there can be no question that consumers must take the brunt, and invariably do. For no matter what the specific consequences of such a tax are, it must either be the case that consumers will have to pay a higher price for the same goods and their standard of living will be impaired because of this, or it must be the case that the tax imposes higher costs on producers, and consumers will then be punished because of a lower output produced. However, and it is with this that we will have to disagree sharply, it is then argued that whether or not the imposition of a tax harms consumers in the former or in the latter way is an open empirical question, the answer to which depends on the elasticity of demand for the taxed products. If the demand is sufficiently inelastic, then producers will shift the entire burden onto consumers in the form of higher prices. If it is highly elastic, then producers will have to absorb the tax in the form of higher costs of production, and if some section of the demand curve is inelastic and another elastic (this allegedly being empirically the most frequent case), then the burden somehow will have to be shared, with part of it being shifted onto consumers and another falling on producers. + +What is wrong with this sort of argument? While it is couched in terms different from those used in my earlier analysis, one can hardly fail to notice that it merely restates, on a somewhat more specific level of discussion, what has already been demonstrated as false on a more general level: the thesis that taxes may or may not reduce productive output; that there is no necessary connection between taxes and productive output; and that it must be considered empirically possible that a tax may affect consumption exclusively while production remains untouched. To assume, as the textbook-account of taxincidence does, that taxes can be shifted forward, either totally or partially, onto consumers is simply to say that a tax may not negatively affect production. For if it were possible to shift any amount of a tax forward onto consumers, that amount would represent a “nonproduction tax,” a tax exclusively on consumption.[^11] + +In order to refute the typical textbook analysis, one could simply go back to our previous discussion that resulted in the conclusion that any tax imposed on people constrained by time preference must negatively affect production above and beyond any negative consequences that it implies for consumption. However, I will choose a somewhat different route of argument here in order to make essentially the same point and thereby establish the more specific thesis that no amount of any tax can be shifted onto consumers. To assume otherwise is to assume something manifestly impossible. + +The absurdity of the tax-forward-shifting doctrine becomes clear as soon as one tries to apply it to the case of a single actor who continuously acts in both roles—that of a producer and a consumer. For such a producer-consumer, the doctrine amounts to this proposition: If he is faced with an increase in the costs of attaining some future good—an increase, that is, that he himself perceives as a cost-increasing event—then he shifts these higher costs onto himself in such a way that he responds by attaching a correspondingly higher value to the good to be obtained, thereby restoring his old profit-margin, thus leaving his role as producer unchanged and unimpaired, and requiring restrictive adjustments exclusively in his role as a consumer. Or, formulated even more drastically, insofar as his value-productive efforts are concerned, a tax does not make any difference for an individual, because he just starts liking the to-be-produced good correspondingly more. + +Plain reasoning reveals that what generates such absurdity is a fundamental conceptual confusion: The forward-shifting doctrine arises from not recognizing that in one’s analysis one must assume that demand is given—and that this must be assumed because it in fact is given at any point in time. Any analysis that loses track of this is flawed, for if one were to assume that demand had changed, then everything would be possible: production might increase, decrease, or remain unchanged. If I am a producer of tea and tea is taxed and if it is assumed that the demand schedule for tea rises concurrently, then, naturally, it is possible that people are now willing to pay a higher price for tea than previously. Yet this is obviously not a forward shifting of the tax but the result of a change in demand. To present this possibility under the heading of tax-incidence analysis is plain nonsense: it is in fact an analysis of the entirely different question of how prices are affected by changes in demand and has nothing whatsoever to do with the effects of taxation. The confusion here is on as grand a scale as that which one would encounter if someone were to “refute” the statement that one apple and another make two by saying “No, I have just added another apple, and look, there are not two but three apples here.” It is hard to get away with such nonsense in math; in economics a doctrine hardly less absurd is the orthodoxy. + +Yet if one is logically committed to assuming demand to be given whenever one tries to answer the question whether or not a tax can be shifted forward, every tax must be interpreted as an event that exclusively affects the supply side: it reduces the supplies at the disposal of suppliers.[^12] Any other conclusion would amount to a denial of what had been assumed from the outset—that a tax had indeed been imposed and perceived as such by producers. To say that only the supply curve is shifted whenever a tax is extracted (while the demand curve remains the same as before) is to say nothing else than that the entire tax-burden must in fact be absorbed by the suppliers. To be sure, the leftward shift of the supply curve would cause prices to rise and consumers would naturally be harmed by having to pay these higher prices and by only being able to afford a smaller amount of goods at such a price.[^13] Yet that consumers will invariably be hurt by taxes has of course never been doubted as one should recall. However, it is a misconception to think that this higher price is a shifting of the tax burden from producers to consumers. Rather, consumers are hurt here “only” by harm being done to producers who, despite higher prices charged for their supplies, must bear the brunt.[^14] One must ask oneself why, if an entrepreneur could indeed shift any amount of the tax-burden away from himself and onto consumers, he would not have already done so by voluntarily imposing a tax on himself instead of waiting for the actual coercive tax to come along! The answer is clear: At all times he is constrained in his price-setting activity by the actual given demand. The price set by any entrepreneur is set with the expectation that a price higher than the one actually chosen would yield a lower total revenue. Otherwise, if he expected a higher price to bring about a larger revenue he would raise it. As long as an entrepreneur expects the demand to be inelastic within the region of any price-range under consideration, he will take advantage of this and choose the higher price. He stops raising prices and settles for a specific one because his expectations are reversed and he anticipates the demand curve above this price to be elastic. These expectations regarding inelastic and elastic portions of the demand curve are not at all changed if the entrepreneur is faced with a tax. Then as now he expects higher prices to produce revenue losses. Thus, it is obviously out of the question to argue that he could escape the burden of the tax. In fact, if as a consequence of the reduced supply the price now rises, this upward movement must be into an elastic portion of the demand curve, and the entrepreneur thus must assumedly pay the full price of it in the form of reduced revenue. Any other conclusion is logically flawed. Only if the entrepreneur expects a change in demand occurring simultaneously with taxation could he change his price without thereby incurring losses. If he expects demand to have increased, for instance, such that there will now be an inelastic rather than an elastic stretch of the demand curve above the presently going price, he will be able to raise it without punishment. Again, this is not a forward shifting of the tax. This is increased demand. With or without the tax the entrepreneur would have acted in precisely the same way. The tax has nothing to do with such price changes. In any case, the tax must be paid exclusively and in full by the suppliers of the taxed goods.[^15] + +[^9]: Here once again what has already been explained in a somewhat different connection in note 7 above becomes evident: why it is a fundamental mistake to think that taxation might have a “neutral” effect on production such that any “negative” effects on tax*payers* may be compensated by corresponding “positive” effects on tax *spenders*. What is overlooked in this sort of reasoning is that the introduction of taxation not only implies favoring nonproducers at the expense of producers. It simultaneously changes, for producers and nonproducers alike, the cost attached to different methods of attaining an income, for it is then relatively less costly to attain an additional income through nonproductive means, i.e., not through actually producing more goods but by participating in the process of noncontractual acquisitions of already produced goods. If such a different incentive structure is applied to a given population, then the length of the production structure will necessarily be shortened, and a decrease in the output of goods produced must result. See on this also Hans-Hermann Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism* (Boston: Kluwer Academic Publishers, 1989), chap. 4. + +[^10]: See for instance William Baumol and Alan Blinder, *Economics: Principles and Policy* (New York: Harcourt Brace Jovanovich, 1979), pp. 636ff.; Daniel R. Fusfeld, *Economics: Principles of Political Economy,* 3rd ed. (Glenview, Ill.: Scott, Foresman, 1987), pp. 639ff.; Robert Ekelund and Robert Tollison, *Microeconomics*, 2nd ed. (Glenview, Ill.: Scott, Foresman, 1988), pp. 463ff. and 469f.; Stanley Fisher, Rudiger Dornbusch, and Richard Schmalensee, *Microeconomics*, 2nd ed. (New York: McGraw Hill, 1988), pp. 385f. + +[^11]: On the impossibility of a pure consumption tax see also Rothbard, *Power and Market*, pp. 108ff. + +[^12]: Baumol and Blinder, *Economics: Principles and Policy*, p. 636, present the *demand* curve as changing in response to a tax. + +[^13]: To avoid any misunderstanding then: Insofar as the textbook analyses of tax-incidence point out this fact they are of course entirely correct. It is the interpretation of this phenomenon they give which is fundamentally confused! + +[^14]: See on this point also Rothbard, *Man, Economy, and State*, p. 809. + +[^15]: Should a tax not immediately affect supply at all, as can happen in the short run, then it follows from the above analysis that the price charged will not change at all. For to raise it in response to the tax would once again imply pushing it into an elastic region of the demand curve. In the long run the supply will have to be relatively reduced and prices must move into this region. In any case, no forward shifting takes place. See on this also Rothbard, *Man, Economy, and State*, pp. 807ff.; idem, *Power and Market*, pp. 88ff. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md new file mode 100644 index 000000000..22e5d8a79 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md @@ -0,0 +1,75 @@ +## # + +There can be no doubt, then, that taxes invariably reduce production and with this the consumer’s standard of living. Whichever way things are put, there is no escaping the conclusion that taxation is a means of obstructing the formation of wealth and thereby creating relative impoverishment. + +This brings me to my second subject: the sociology of taxation. If taxation is an instrument for the destruction of wealth-formation, then the question immediately becomes pressing of how it can be explained that there is taxation; that there is ever more of it; that we have experienced, in particular during the last hundred years, a steady increase not just in the absolute but also in the relative level of taxation; and that the institutions which lead the way in this process, the tax-states of the Western World, have simultaneously assumed ever more powerful positions in the arena of international politics and increasingly dominate the rest of the world. + +With these questions one leaves the realm of economic theory. Economics answers the question “What is the consequence if taxation is introduced?” It deduces its answer from an understanding of the meaning of action and the meaning of taxation as a particular type of action. Why there is taxation is the subject matter of psychology, history, or sociology. Economics, or rather praxeology, recognizes that all actions are determined by ideas, correct or incorrect, good or bad. But it does not attempt to explain what these ideas are and how people come to hold or change them. Rather, it assumes them to be given and aims at explaining the logical consequences that flow from acting upon them, whatever they are. History and sociology ask what these ideas are, how people come to entertain them, and why they act the way they do.[^16] + +On a highly abstract level the answer to the question why there is steadily increasing taxation is this: The root cause for this is a slow but dramatic change in the idea of justice that has taken place in public opinion. + +Let me explain. One can acquire property either through homesteading, production, and contracting, or else through the expropriation and exploitation of homesteaders, producers, or contractors. There are no other ways.[^17] Both methods are natural to mankind. Alongside production and contracting there has always been a process of nonproductive and noncontractual property acquisitions. Just as productive enterprises can develop into firms and corporations, so can the business of expropriating and exploiting occur on a larger scale and develop into governments and states.[^18] That taxation as such exists and that there is the drive toward increased taxation should hardly come as a surprise. For the idea of nonproductive or noncontractual appropriations is almost as old as the idea of productive ones, and everyone—the exploiter certainly no less than the producer—prefers a higher income to a lower one. + +The decisive question is this: what controls and constrains the size and growth of such a business? + +It should be clear that the constraints on the size of firms in the business of expropriating producers and contractors are of a categorically different nature than those limiting the size of firms engaged in productive exchanges. Contrary to the claim of the public choice school, government and private firms do not do essentially the same sort of business. They are engaged in categorically different types of operations.[^19] + +The size of a productive enterprise is constrained on the one hand by consumer demand (which imposes a definite limit on the total revenue attainable), and on the other hand by the competition of other producers, which continuously forces each firm to operate with the lowest possible costs if it wishes to stay in business. For such an enterprise to grow in size the most urgent consumer wants must be served in the most efficient ways. Nothing but voluntary consumer purchases support its size. + +The constraints on the other type of firm, of government or the state, are altogether different. For one thing, it is absurd to say that its size is determined by demand in the same sense as the size of a private firm is determined by demand. One cannot say, by any stretch of the imagination, that the homesteaders, the producers, and the contractors who must surrender part of their assets to a government have demanded such a service. Instead, they must be coerced into accepting it, and this is conclusive proof of the fact that the service is not actually in demand at all. Hence, demand cannot be considered as a limit on the size of government. Insofar as it grows, the state grows by acting in open *contradiction* to demand. + +The state is also not in the same way constrained by competition as is a productive firm. Unlike such a firm, the state must not keep its cost of operation at a minimum but can operate at above-minimum costs because it is able to shift its higher costs onto competitors by taxing or regulating their behavior. Thus, the size of the state also cannot be considered as constrained by cost competition. Insofar as it grows, it does so in spite of the fact that it is *not* cost-efficient. + +This, however, is not to say that the size of government is not constrained at all and that the historical fluctuations in the size of states are mere random walks. It only states that the constraints on the firm “government” must be fundamentally different. + +Instead of being constrained by cost and demand conditions, the growth of an exploitative firm is constrained by public opinion:[^20] It is not voluntarily supported, but by its very nature employs coercion. On the other side of the same coin, coercion implies creating victims, and victims are not supporters but active or passive resisters of a firm’s size. It is conceivable that this resistance can be lastingly broken by force in the case of one man, or one group of men, exploiting one or maybe two or three others, or another group of roughly the same size. It is inconceivable, however, to imagine that force alone can account for the breaking down of resistance in the actually familiar case of small minorities operating their business of expropriating and exploiting populations tens, hundreds, or thousands of times their size.[^21] For this to happen, such a firm must have public support in addition to its coercive force. A majority of the population must accept its operations as legitimate. This acceptance can range from active enthusiasm to passive resignation. But there must be acceptance in the sense that a majority must have given up the idea of actively or passively resisting any attempt to enforce nonproductive and noncontractual property acquisitions. Instead of displaying outrage over such actions, of showing contempt for everyone who engages in them, and of doing nothing to help make them successful (not to mention actively trying to obstruct them), a majority must actively or passively support them. Only in light of this can it be explained how the few can govern the many. State-supportive public opinion must counterbalance the resistance of victimized property owners to the extent that active resistance appears futile. + +The state of public opinion also imposes a constraint on the size of the state in another respect. Every firm in the large-scale business of property expropriation must naturally aim to be a monopolist in a definite territory, for one can only prosper in such a business so long as there is something that can be expropriated. However, if competition were allowed in the business of expropriating, there would obviously be nothing left to take. Hence, in order to stay in business, one must be a monopolist. + +Even if there is no internal competition, competition between governments operating in *different* territories still exists, and it is this competition that imposes severe limits on the size of government. On the one hand, it opens up the possibility that people may vote with their feet against a government and leave its territory if they perceive other territories as offering less exploitative living conditions. Naturally, each state must see this as a crucial problem, for it literally lives off a population, and any population loss is thus a loss of potential state-income.[^22] Again, the state of public opinion is of utmost importance for maintaining exploitative rule. Only if the state succeeds in generating the impression in the general public that that state’s own territory compares favorably, or at least tolerably well with others will it be able to secure and expand its position. + +Public opinion also plays a decisive role in the case of interstate aggression. While not a logical necessity, the nature of a state as an exploitative enterprise still makes it highly likely (not the least because of the just addressed problem of population movements) that it will become engaged in aggression against a “foreign” territory, or that it must defend itself against such aggression from other states.[^23] Moreover, in order to emerge successfully from such interstate wars or warlike actions, a state must be in command of sufficient (in relative terms) economic resources that alone make its actions sustainable. However, these resources can only be provided by a productive population. Thus, to secure the means necessary to win wars and avoid being confronted with slackening productive outputs while at war, public opinion again turns out to be the decisive variable controlling the size of government. Only if popular support for the state’s war exists can it be sustained and possibly won. + +Finally, the state of public opinion limits the size of government in yet a third way. While the state maintains its position vis-à-vis the exploited population through coercion and the successful management of public opinion, to maintain its own internal order, which regulates the relationships between the various branches of government and its employees, there is nothing else at its disposal but public opinion, for clearly, no one outside the state exists who could enforce its internal rules upon it. Rather, the enforcement must be accomplished exclusively by means of supportive public opinion among state employees themselves in the various branches of government.[^24] That is, the president cannot coerce the general to go to war—in fact, the greater physical strength would probably be on the general’s side; and the general in turn cannot coerce his soldiers to do the fighting and killing—in fact, they could smash him anytime. President and general can only succeed because of favorable intrastate public opinion, and only insofar as the overwhelming majority of the state employees at least passively supports their actions as legitimate. If, in the various branches of government, a large majority of them were strictly opposed to the enforcement of presidential policy, it could not be put into action successfully. The general who thinks most of his troops consider the war illegitimate or who thinks that the Congress, the IRS, the large majority of public educators and the so-called social services regard such actions as outrageous and to be openly opposed, would face an impossible task even if he himself supported the presidential command.[^25] + +With public opinion rather than demand and cost conditions thus identified as the constraining force on the size of government, I return to my original explanation of the phenomenon of ever-increasing taxation as “simply” a change in prevailing ideas. + +If it is public opinion that ultimately limits the size of an exploitative firm, then an explanation of its growth in purely ideological terms is justified. Indeed, any other explanation, not in terms of ideological changes but of changes in “objective” conditions must be considered wrong. The size of government does not increase because of any objective causes over which ideas have no control and certainly not because there is a demand for it. It grows because the ideas that prevail in public opinion of what is just and what is wrong have changed. What once was regarded by public opinion as an outrage, to be treated and dealt with as such, has become increasingly accepted as legitimate. + +What has happened regarding the general public’s conception of justice?[^26] + +[^16]: To make this distinction between economics and history or sociology is not to say, of course, that economics is of no importance for these latter disciplines. In fact, economics is indispensable for all other social sciences. While the reverse is not the case, economics can be developed and advanced without historical or sociological knowledge. The only consequence of doing so is that such economics would probably not be very interesting, as it would be written without consideration of real examples or instances of application (as if one were to write on the economics of taxation even though there had never been an actual example of it in all of history), for it would formulate what could not possibly happen in the social world, or what would have to happen provided that certain conditions were in fact fulfilled. Thus, any historical or sociological explanation is logically constrained by the laws as espoused by economic theory, and any account by a historian or sociologist in violation of these laws must be treated as ultimately confused. On the relationship between economic theory and history see also Ludwig von Mises, *Theory and History* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1985); Hans-Hermann Hoppe, *Praxeology and Economic Science* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988). + +[^17]: See on this also Franz Oppenheimer, *The State* (New York: Vanguard Press, 1914) esp. pp. 24–27; Rothbard, *Power and Market*, chap. 2; Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism*, chap. 2. + +[^18]: On the theory of the state as developed in the following see—in addition to the works cited in note 17—in particular Herbert Spencer, *Social Statics* (New York: Schalkenbach Foundation, 1970); Auberon Herbert, *The Right and Wrong of Compulsion by the State* (Indianapolis: Liberty Fund, 1978); Albert J. Nock, *Our Enemy, the State* (Tampa, Fla.: Hallberg Publishing, 1983); Murray N. Rothbard, *For a New Liberty* (New York: Macmillan, 1978); idem, *The Ethics of Liberty* (Atlantic Highlands, N.J.: Humanities Press, 1982); Hans-Hermann Hoppe, *Eigentum, Anarchie und Staat* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1987); Anthony de Jasay, *The State* (Oxford: Blackwell, 1985). + +[^19]: This central idea of the public choice school has been expressed by its foremost representatives as follows: + +> Both the economic relation and the political relation represent cooperation on the part of two or more individuals. The market and the state are both devices through which co-operation is organized and made possible. Men co-operate through exchange of goods and services in organized markets, and such co-operation implies mutual gain. The individual enters into an exchange relationship in which he furthers his own interest by providing some product or service that is of direct benefit to the individual on the other side of the transaction. At base, political or collective action under the individualistic view of the State is much the same. Two or more individuals find it mutually advantageous to join forces to accomplish certain common purposes. In a very real sense, they “exchange” and devote resources to the construction of the common good. (James M. Buchanan and Gordon Tullock, *The Calculus of Consent* [Ann Arbor: University of Michigan Press], p. 192) + +Surely, the most amazing thing about such a “new theory of politics” is that anyone takes it seriously. Remarks Joseph A. Schumpeter on such views: + +> The theory which construes taxes on the analogy of club dues or the purchase of the service of, say, a doctor only proves how far removed this part of the social sciences is from scientific habits of mind. (*Capitalism, Socialism and Democracy* [New York: Harper, 1942], p. 198) + +And H.L. Mencken has this to say regarding a thesis such as Buchanan’s and Tullock’s: + +> The average man, whatever his errors otherwise, at least sees clearly that government is something lying outside him and outside the generality of his fellow men—that it is a separate, independent and often hostile power, only partly under his control, and capable of doing him great harm…. Is it a fact of no significance that robbing the government is everywhere regarded as a crime of less magnitude than robbing an individual, or even a corporation? … When a private citizen is robbed a worthy man is deprived of the fruits of his industry and thrift; when the government is robbed the worst that happens is that certain rogues and loafers have less money to play with than they had before. The notion that they have earned that money is never entertained; to most sensible men it would seem ludicrous. They are simply rascals who, by accidents of law, have a somewhat dubious right to a share in the earnings of their fellow men. When that share is diminished by private enterprise the business is, on the whole, far more laudable than not. (*A Mencken Chrestomathy* [New York: Vintage Books, 1949] pp. 146–47) + +[^20]: See on this also Murray N. Rothbard, “The Anatomy of the State” in idem, *Egalitarianism as a Revolt Against Nature and Other Essays* (Washington, D.C.: Libertarian Review Press, 1974), esp. pp. 37–42. + +[^21]: It might be thought that the government could accomplish such a feat by merely improving its weaponry: by threatening with atomic bombs instead of with guns and rifles, so to speak. However, since realistically one must assume that the technological know-how of such improved weaponry can hardly be kept secret, especially if it is in fact applied, then with the state’s improved instruments for instilling fear the victims’ ways amid means of resisting improve as well. Hence, such advances must be ruled out as an explanation of what must be explained. + +[^22]: Witness the all-too-numerous states that go so far as to shoot everyone down without mercy who has committed no other sin than that of trying to leave a territory and move elsewhere! + +[^23]: On the intimate relationship between state and war see the important study by Ekkehart Krippendorff, *Staat und Krieg* (Frankfurt/M.: Suhrkamp, 1985); also Charles Tilly, “War Making and State Making as Organized Crime” in Peter Evans et al., eds., *Bringing the State Back In* (Cambridge: Cambridge University Press, 1985). + +[^24]: This insight (which refutes all talk about the impossibility of anarchism in showing that intra-governmental relations are, in fact, a case of—political—anarchy) has been explained in a highly important article by Alfred G. Cuzán, “Do We Ever Really Get Out of Anarchy,” *Journal of Libertarian Studies* 3, no. 2 (1979). + +> Wherever earthly governments are established or exist, anarchy is officially prohibited for all members of society, usually referred to as subjects or citizens. They can no longer relate to each other on their own terms…. Rather, all members of society must accept an external “third party”—a government—into their relationships, a third party with the coercive powers to enforce its judgments and punish detractors…. However, such a “third party” arrangement for society is non-existent among those who exercise the power of government themselves. In other words, there is no “third party” to make and enforce judgments among the individual members who make up the third party itself. The rulers still remain in a state of anarchy *vis-à-vis* each other. They settle disputes *among themselves*, without regard for a Government (an entity outside themselves). Anarchy still exists. Only whereas without government it was market or natural anarchy, it is now a *political* anarchy, an anarchy inside power. (Cuzán, pp. 152–53) + +[^25]: One of the classic expositors of this idea is David Hume. In his essay, “Of The First Principles of Government,” he writes: + +> Nothing appears more surprising to those, who consider human affairs with a philosophical eye, than the easiness with which the many are governed by the few; and the implicit submission, with which men resign their own sentiments and passions to those of their rulers. When we enquire by what means this wonder is effected, we shall find, that as FORCE is always on the side of the governed, the governors have nothing to support them but opinion. It is therefore, on opinion only that government is founded; and this maxim extends to the most despotic and most military governments, as well as to the most free and most popular. The soldan of EGYPT, or the emperor of ROME, might drive his harmless subjects, like brute beasts, against their sentiments and inclination: but he must, at least, have led his *mamalukes*, or *praetorian bands*, like men, by their opinion. (*Essays, Moral, Political and Literary* [Oxford: Oxford University Press, 1971], p. 19) + +[^26]: See on the following in particular also Murray N. Rothbard, “Left and Right: The Prospects for Liberty” in idem, *Egalitarianism as a Revolt Against Nature and Other Essays*. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_04.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_04.md new file mode 100644 index 000000000..4f0765f09 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_04.md @@ -0,0 +1,79 @@ +In the aftermath of the fall of the Roman empire, Western Europe gradually fell into a highly anarchic system of territories ruled by small-scale feudal governments. Facilitated by this international anarchy, which tended to reduce each individual government’s internal power and ease population movements,[^27] and nourished by the ideology of natural law and natural rights, which emerged as an increasingly powerful theory within the intellectual elite of the Catholic Church, man’s unmistakable instinct that only private property is compatible with one’s nature as a rational being took effect.[^28] Small centers developed where governmental power had been whittled away to a degree heretofore unknown: the cities of northern Italy, most notably Venice, those of the Hanseatic League, such as Lübeck and Hamburg, and those of Flanders and the Low Countries, in particular Antwerp and Amsterdam. There, the feudal ideas of bondage, of servitude, and of a hierarchically stratified society of rigidly separated classes was supplanted by public opinion that instead supported freedom, equality, property rights, and contractual relations. This public opinion steadily gained momentum with a continuous influx of new population, inspired by similar ideas and attracted by the unrivaled prosperity that freedom was proving itself capable of producing.[^29] + +However, the ideas of human rationality, freedom, and private property were not yet widespread enough. Rooted only in a few dispersed areas, the more or less distant feudal powers that naturally recognized such developments as a threat to their own stability could once again reassemble strength. By consolidating their territories in a long process of interfeudal struggles and warfare into large-scale states and thereby concentrating and centralizing their forces, they were able to succeed in crushing the competition of the idea of freedom blossoming in just a few places and reimpose their exploitative rule over such areas with increased strength. The age of absolutism had set in, and with it the age of a feudal super-power, the monarchy, which successfully centralized the system of feudal exploitation over territories that for the first time reached the size of familiar modern nation states. With absolutism taking hold, the competitive territories of free cities were again forced into economic decline and stagnation, which in some cases lasted for centuries.[^30] + +Yet this victory did not defeat the ideas of freedom and private property. On the contrary, these ideas found ever more powerful expression and increasingly inspired public opinion. Influenced by the continuously advanced natural rights tradition, another secularized intellectual tradition emerged and captivated minds: The tradition of what later became known as classical liberalism and was even more decisively centered around the notion of individual freedom and property and devoted to its intellectual justification.[^31] In addition, stimulated by the recent experiences of unrivaled prosperity achieved under conditions of freedom and contractualism, the development of economic thinking took great strides. The then orthodox statist doctrines of mercantilism, cameralism, and *Polizeiwissenschaft* became intellectually demolished by a swelling number of new political economists who systematically explained, with great thoroughness and comprehensiveness, the indispensable role of private property and contractualism for the process of production and wealth formation and who accordingly hailed a policy of radical laissez-faire.[^32] + +From about 1700 onward, public opinion was captivated by these ideas to such an extent that revolutionary conditions emerged within the absolutist monarchies in Western Europe. England had already gone through a number of revolutions during the seventeenth century that severely shattered the powers of the absolutist state. The eighteenth century ended with the cataclysmic events of the American and French revolutions. Then until about the mid-nineteenth century a constant series of upheavals gradually stripped away governmental exploitation to an all-time low all over Western Europe. + +The idea that had conquered public opinion and that had made this reduction of governmental power possible was that individual freedom and private property are just, self-evident, natural, inviolable and holy, and that any invader of such rights, a governmental agent no less (or even more so) than a private offender, should be regarded and treated as a contemptuous outcast. + +With each successful step towards liberation, the movement grew stronger. In addition, the so-called Industrial Revolution that had been ushered in by these ideological changes and that had brought about unheard of economic growth rates, sustaining for the first time a steadily increasing population and gradually but continuously raising the general standard of living, created an almost unbounded optimism.[^33] To be sure, in Western Europe there was still plenty of feudal and absolutist despotism left even during the first half of the nineteenth century when the ideology of freedom and private property and of anti-statist vigilance reached its highest level of popularity, but progress toward an ever farther-reaching erosion of the exploitative powers of government and toward freedom and economic prosperity seemed almost unstoppable.[^34] In addition, there now existed an independent America, free of a feudal past and with hardly any government at all, that assumed a role similar to that of the free cities of the middle ages: of serving as a source of ideological inspiration and a center of attraction but on a much larger scale.[^35] + +Today, little is left of this ethic of private property and its anti-government vigilance. Although they now take place on a much grander scale, governmental appropriations of private property owners are overwhelmingly regarded as legitimate. There is no longer a general public opinion that regards government as an antisocial institution based on coercion and unjust property acquisitions, to be opposed and ridiculed everywhere and at all times on principled grounds. No longer is it generally regarded as morally despicable to propagate or, even worse, to actively participate in the enforcement of acts of expropriation, and no longer is it the general opinion that one would not have any private dealings whatsoever with people who engaged in such activities. + +On the contrary, instead of being laughed off the stage or met with open hostility or passive indignation, such people are respected as decent and honest men. The politician who actively supports a continuation of the ongoing system of non-contractual property taxation and regulation or who even demands its expansion is treated everywhere with respect, rather than contempt. The intellectual who justifies taxation and regulation receives recognition as a deep and profound thinker in the public eye, instead of being exposed as an intellectual fraud. The IRS agent is regarded as a man doing a job just as legitimate as yours and mine, and not as an outcast that no one wishes to have as a relative, friend, or neighbor. + +How could government accomplish such a feat and bring about a change in public opinion that removed the former constraint on its size and instead allowed (and still allows) it to grow in absolute as well as relative terms?[^36] + +There can be no doubt that the key element in this turn-around of public opinion that started to take hold in Western Europe around the mid-nineteenth century, around the turn of this century in the U.S., and then at a steadily accelerating pace everywhere after World War I[^37] has been the emergence of attractive new—implicitly or explicitly—statist ideologies. + +In fact, states have always been aware of the decisive importance of state-supportive ideologies for stabilizing and increasing their exploitative grip on a population, and in this knowledge they have always made attempts to exert their control, above all, over the institutions of education. Even at their weakest, it should appear natural to see them give particular attention to “correct” ideological instruction and to concentrate whatever is left of their power on the destruction of all independent institutions of learning and their take-over into the states’ monopolistic hands. Accordingly, in order to regain the upper hand in the permanent struggle of ideas, since the mid-nineteenth century a steady process of nationalizing or socializing schools and universities (with one of the most recent examples being the unsuccessful attempt by the Mitterand government to crush France’s Catholic schools) and lengthening the period of compulsory schooling has taken place.[^38] + +Yet pointing out this and the related facts of an increasingly close alliance between state and intellectuals[^39] and the latter’s rewriting history in line with statist ideologies merely puts the problem into focus. Indeed, when one hears about the state’s take-over of the system of education, must one not immediately ask how it could succeed in doing so if public opinion were really committed to a private property ethic?! Such a take-over presupposes a change in public opinion. How, then, was this accomplished, especially in view of the fact that such a change implies the acceptance of manifestly wrong ideas and thus can hardly be explained as an endogenously motivated process of intellectual advancement? + +It would seem that such a change toward falsehood requires the systematic introduction of exogenous forces: A true ideology is capable of supporting itself merely by virtue of being true. A false one needs reinforcement by outside influences with a clear-cut, tangible impact on people in order to be capable of generating and supporting a climate of intellectual corruption. + +It is to these tangible, ideology-supporting and reinforcing factors that one must turn to understand the decline of the private property ethic and the corresponding rise of statism during the last 100 to 150 years.[^40] + +I will discuss four such factors and explain their corruptive function for public opinion. All are changes in the organizational structure of the state. The first one is the state’s structural adjustment from a military or police state toward a redistributive one. (The prototype of such an organizational change is the often copied Prussia under Bismarck.) Instead of a governmental structure that is characterized by a small ruling class that uses its exploitatively appropriated resources almost exclusively for pure governmental consumption or for the maintenance of its military and police forces, states now increasingly engage in a policy of actively buying support among the people outside of the governmental apparatus itself. Through a system of transfer payments, grants of privilege to special clients, and governmental production and provision of certain “civilian” goods and services (as for instance education), the population is made increasingly dependent on the continuation of state rule. People outside the governmental apparatus increasingly have a tangible financial stake in its existence and would be harmed, at least in the short run and in parts of their existence, if the government were to lose power. Quite naturally, this dependency tends to reduce resistance and increase support. Exploitation may still seem reprehensible, but it is less so if one also happens to be someone who at least on some fronts is a legal benefactor of such actions. + +[^27]: The importance of international anarchy for the erosion of feudalism and the rise of capitalism has been justly emphasized by Jean Baechler, *The Origins of Capitalism* (New York: St. Martin’s Press, 1976), esp. chap. 7\. He writes: “The constant expansion of the market, both in extensiveness and in intensity, was the result of an absence of a political order extending over the whole of Western Europe” (p. 73). “The expansion of capitalism owes its origin and *raison d’etre* to political anarchy…. Collectivism and state management have only succeeded in school textbooks” (p. 77). + +> All power tends toward the absolute. If it is not absolute, this is because some kind of limitations have come into play … those in the positions of power at the center ceaselessly tried to erode these limitations. They never succeeded, and for the reason that also seems to me to be tied to the international system: a limitation of power to act externally and the constant threat of foreign assault (the two characteristics of a multi-polar system) imply that power is also limited internally and must rely on autonomous centers of decision-making and so may use them only sparingly. (p. 78) + +[^28]: The central characteristic of the modern natural law tradition (as represented by St. Thomas Aquinas, Luis de Molina, Francisco Suarez, and the late sixteenth century Spanish Scholastics, and the Protestant Hugo Grotius) was its thorough rationalism: its idea of universally valid, absolute, and immutable principles of human conduct that are—ultimately independent of any theological beliefs—to be discovered by and founded in and reason alone. “Man,” writes Frederick C. Copleston, [*Aquinas* (London: Penguin Books, 1955), pp. 213–14] cannot read, as it were, the mind of God … (but) he can discern the fundamental tendencies and needs of his nature, and by reflecting on them he can come to a knowledge of the natural moral law…. Every man possesses … the light of reason whereby he can reflect … and promulgate to himself the natural law, which is the totality of the universal precepts of dictates of right reason concerning the good which is to be pursued and the evil which is to be shunned. + +> On the origin and development of the natural rights doctrine and its idea of justice and property (including all the statist failings and slips of its aforementioned heroes) see Richard Tuck, *Natural Rights Theories* (Cambridge: Cambridge University Press, 1979); on the revolutionary character of the idea of natural law see Lord (John) Acton, *Essays on Freedom and Power* (Glencoe, Ill.: Free Press. 1948); as an eminent contemporary natural rights philosopher see Henry Veatch, *Human Rights* (Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1985). + +[^29]: On the rise of the cities see C.M. Cipolla, *Before the Industrial Revolution: European Society and Economy 1000–1700* (New York: Norton, 1980), chap. 4\. Europe around 1000, writes Cipolla, + +> was poor and primitive … made up of numberless rural microcosms—the manors…. Society was dominated by a spirit of resignation, suspicion, and fear toward the outside world…. The arts, education, trade, production, and the division of labor were reduced to a minimal level. The use of money almost completely disappeared. The population was small, production meager, and poverty extreme…. The prevailing ideas reflected a brutal and superstitious society—fighting and praying were the only respectable activities…. Those who labored were regarded as despicable serfs…. In this depressed and depressing world, the rise of cities between the tenth and thirteenth centuries represented a new element which changed the course of history. (p. 144) +> +> At the root of urban growth was a massive migratory movement. (p. 145) +> +> The town was to the people of Europe from the eleventh to the thirteenth centuries what America was to Europeans in the nineteenth century. The town was the “frontier,” a new and dynamic world where people felt they could break their ties with an unpleasant past, where people hoped they could find opportunities for economic and social success, where sclerotic traditional institutions and discriminations no longer counted, and where there would be ample reward for initiative, daring, and industriousness (p. 146). In the feudal world, a vertical arrangement typically prevailed, where relations between men were dictated by the concepts of fief and service; investiture and homage; lord, vassal, and serf. In the cities, a horizontal arrangement emerged, characterized by cooperation among equals. (p. 148) + +See also Henri Pirenne, *Medieval Cities* (Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1952), chap. 5; Michael Tigar and Madeleine Levy, *Law and the Rise of Capitalism* (New York: Monthly Review Press, 1977). + +[^30]: See on this Carolyn Webber and Aaron Wildavsky, *A History of Taxation and Expenditure in the Western World* (New York: Simon and Schuster, 1986), pp. 235–41; Pirenne, *Medieval Cities*, pp. 179–80, pp. 227f. + +[^31]: As the outstanding champion of this tradition see John Locke, *Two Treatises of Government*, ed. Peter Laslett (Cambridge: Cambridge University Press, 1960). + +> [E]very man has a property in his own person. This nobody has any right to but himself. The labour of his body and the work of his hands, we may say, are properly his. Whatsoever then he removes out of the state that nature hath provided, and left in it, he hath mixed his labour with, and joined to it something that is his own, and thereby makes it his property. It being by him removed from the common state nature placed it in, it hath by his labour something annexed to it that excludes the common right of other men. For this labour being the unquestionable property of the labourer, no man but he can have a right to what that is once joined to. (p. 305) + +See also Ernest K. Bramsted and K.J. Melhuish, eds., *Western Liberalism* (London: Longman, 1978). + +[^32]: See on these developments of economic theory Marjorie Grice-Hutchinson, *The School of Salamanca: Readings in Spanish Monetary History* (Oxford: Clarendon Press, 1952); Raymond de Roover, *Business, Banking, and Economic Thought* (Chicago: University of Chicago Press, 1974); Murray N. Rothbard, “New Light on the Prehistory of the Austrian School” in Edwin Dolan, ed., *The Foundations of Modern Austrian Economics* (Kansas City: Sheed and Ward, 1976); on the outstanding contributions in particular of Richard Cantillon and A.R.J. Turgot see *Journal of Libertarian Studies* 7, no. 2 (1985) (which is devoted to Cantillon’s work) and Murray N. Rothbard, *The Brilliance of Turgot* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, Occasional Paper Series, 1986); see also Joseph A. Schumpeter, *A History of Economic Analysis* (New York: Oxford University Press, 1954). + +[^33]: On the Industrial Revolution and its misinterpretation by the orthodox (school-book) historiography see F.A. Hayek, ed., *Capitalism and the Historians* (Chicago: University of Chicago Press, 1963). + +[^34]: In fact, though the decline of liberalism began around the mid-nineteenth century, the optimism that it had created survived until the early twentieth century. Thus, John Maynard Keynes could write [*The Economic Consequences of the Peace* (London: Macmillan, 1919)]: + +> What an extraordinary episode in the economic progress of man that age was which came to an end in August 1914! The greater part of the population, it is true, worked hard and lived at a low standard of comfort, yet were, to all appearances, reasonably contented with this lot. But escape was possible, for any man of capacity or character at all exceeding the average, into the middle and upper classes, for whom life offered, at a low cost and with the least trouble, convenience, comforts, and amenities beyond the compass of the richest and most powerful monarchs of other ages…. But, most important of all, he [man] regarded this state of affairs as normal, certain, and permanent, except in the direction of further improvement, and any deviation from it as aberrant, scandalous, and avoidable. The projects and politics of militarism and imperialism, of racial and cultural rivalries, of monopolies, restrictions, and exclusion, which were to play the serpent to this paradise, were little more than the amusements of his daily newspaper, and appeared to exercise almost no influence at all on the ordinary course of social and economic life, the internationalization of which was nearly complete in practice. (pp. 6–7) + +For a similar account see also J.P. Taylor, *English History 1914–15* (Oxford: Clarendon Press, 1965), p. 1. + +[^35]: Characterizing nineteenth-century America Robert Higgs (*Crisis and Leviathan* [New York: Oxford University Press, 1987]) writes: + +> There was a time, long ago, when the average American could go about his daily business hardly aware of the government—especially the federal government. As a farmer, merchant, or manufacturer, he could decide what, how, when, and where to produce and sell his goods, constrained by little more than market forces. Just think: no farm subsidies, price supports, or acreage controls; no Federal Trade Commission; no antitrust laws; no Interstate Commerce Commission. As an employer, employee, consumer, investor, lender, borrower, student, or teacher, he could proceed largely according to his own lights. Just think: no National Labor Relations Board; no federal consumer “protection” laws; no Securities and Exchange Commission; no Equal Employment Opportunity Commission; no Department of Health and Human Services. Lacking a central bank to issue national paper currency, people commonly used gold coins to make purchases. There were no general sales taxes, no Social Security taxes, no income taxes. Though governmental officials were as corrupt then as now—maybe more so—they had vastly less to be corrupt with. Private citizens spent about fifteen times more than all governments combined. (p. IX) + +[^36]: On the following see in particular A.V. Dicey, *Lectures on the Relation Between Law and Public Opinion in England* (New Brunswick, N.J.: Transaction Books, 1981); Elie Halevy, *A History of the English People in the 19th Century*, 2 vols. (London: Benn, 1961); W.H. Greenleaf, *The British Political Tradition*, 3 vols. (London: Methuen, 1983–87); Arthur E. Ekirch, *The Decline of American Liberalism* (New York: Atheneum, 1976); Higgs, *Crisis and Leviathan*. + +[^37]: On the worldwide excesses of statism since World War I see Paul Johnson, *Modern Times: The World from the Twenties to the Eighties* (New York: Harper and Row, 1983). + +[^38]: On the relation between state and education see Murray N. Rothbard, *Education, Free and Compulsory: The Individual’s Education* (Wichita, Kans.: Center for Independent Education, 1972). + +[^39]: On the relation between state and intellectuals see Julien Benda, *The Treason of the Intellectuals* (New York: Norton, 1969). + +[^40]: On the following see in particular Hoppe, *Eigentum, Anarchie, und Staat*, chaps. 1, 5; idem, *A Theory of Socialism and Capitalism*, chap. 8. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_05.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_05.md new file mode 100644 index 000000000..0007f3554 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_05.md @@ -0,0 +1,71 @@ +In recognition of this corruptive influence on public opinion, then, states increasingly become engaged in redistributive policies. The share of government expenditure for civilian spending compared to military spending and pure government consumption increases. The latter expenditures can still increase steadily in absolute terms, and they have indeed done so practically everywhere to this day, but they lose importance everywhere relative to expenditures allocated to redistributionist measures.[^41] + +Depending on the particular conditions of public opinion, such redistributionist policies typically simultaneously assume one of two forms and frequently, as in the case of Prussia both: On the one hand the form of *Sozialpolitik*, of so-called welfare reforms, generally involving an income redistribution from the “haves” among producers to the “have-nots,” and on the other hand that of business cartelizations and regulations, generally implying a redistribution from productive “have-nots” or “not-yet-haves” to the established “already-haves.” With the introduction of a *Sozialpolitik* an appeal is made to egalitarian sentiments and a substantial part of it can be corrupted into accepting state exploitation in exchange for the state’s enforcement of “social justice.” With the introduction of a policy of business cartelization and regulation one appeals to conservative feelings, particularly among the bourgeois establishment, and it can be brought to accept the state’s noncontractual appropriations in exchange for its commitment to the preservation of a status quo. Egalitarian socialism and conservatism are thus transformed into statist ideologies. They compete with each other in the sense that they advocate somewhat different patterns of redistribution, but their competitive efforts converge and integrate in joint support for statism and statist redistribution. + +The second structural adjustment aiding in the roll-back of the private property ethic is a change in states’ constitutions. In response to the challenge of the private property ethic, states change their constitutions from a monarchic autocracy or an aristocratic oligarchy to the now familiar type of a so-called liberal democracy.[^42] Instead of being an institution which restricts entry into itself and/or into particular governmental positions through a system of caste or class legislation, a state constitution is adopted which in principle opens every government position to everyone and grants equal and universal rights of participation and competition in the making of state-policy. Everyone—not just the “nobility”—now receives a legal stake in the state, and resistance to its rule tends to reduce accordingly. While exploitation and expropriation may have seemed bad, they seem much less so, mankind being what it is, once one is given the chance to participate in its process, and while the ambitions of potential power-wielders within the general public previously must have been frustrated, now there is an institutionalized outlet for them. + +In paying the price of democratizing its constitution, the state corrupts substantial parts of public opinion into gradually losing sight of the fundamental fact that an act of exploitation and expropriation is in all appearances and consequences the same no matter how and by whom it is decided and enforced. It lures them instead into accepting the view that such acts are legitimate as long as one is guaranteed a say over them somewhere along the line and could somehow somewhere participate in the selection of the state-personnel.[^43] + +This corruptive function of democratization as a stimulus for the resurgence of state power has been described with great perceptiveness by Bertrand de Jouvenel: + +> From the twelfth to the eighteenth century governmental authority grew continuously. The process was understood by all who saw it happening; it stirred them into incessant protest and to violent reaction. In later times its growth has continued at an accelerated pace, and its extension has brought a corresponding extension of war. And now we no longer understand the process, we no longer protest, we no longer react. The quiescence of ours is a new thing, for which Power has to thank the smoke-screen in which it has wrapped itself. Formerly it could be seen, manifest in the person of the king, who did not disclaim being the master he was, and in whom human passions were discernible. Now, masked in anonymity, it claims to have no existence of its own, and to be but the impersonal and passionless instrument of the general will. But that is clearly a fiction…. Today as always Power is in the hands of a group of men who control the power house…. All that has changed is that it has now been made easy for the ruled to change the personnel of the leading wielders of Power. Viewed from one angle, this weakens Power, because the wills that control a society’s life can, at the society’s pleasure, be replaced by other wills, in which it feels more confidence. But, by opening the prospect of Power to all the ambitious talents, this arrangement makes the extension of Power much easier. Under the *ancien régime*, society’s moving spirits, who had, as they knew, no chance of a share of Power, were quick to denounce its smallest encroachment. Now, on the other hand, when everyone is potentially a minister, no one is concerned to cut down an office to which he aspires one day himself, or to put sand in a machine which he means to use himself when his turn comes. Hence it is that there is in the political circles of a modern society a wide complicity in the extension of Power.[^44] + +The other two adjustments made by the state in order to overcome its lowest point of popularity and rise to its present size have to do with interstate relations. For one thing, as explained earlier and just mentioned again by de Jouvenel, states qua monopolistic exploiters tend to get involved in interstate warfare. With their internal exploitative power weak, the desire to compensate for these losses by external expansion rises. However, this desire is frustrated by a lack of internal support. The support is created through a policy of redistribution, industrial regulation, and democratization. (In fact, states that do not adopt these measures are bound to lose in any long-lasting warfare!) It is this support that is used as a springboard for a realization of the state’s expansionist desires. + +This newfound support takes advantage of the fact that redistribution, regulation, and democratization imply a greater tangible identification of the population with a specific state and thus almost automatically lead to an increase in protectionist if not open antagonistic attitudes toward “outsiders” and that in particular state-privileged producers are by nature hostile to “foreign” competition. This support is transformed by the state and its intellectual bodyguards into a frenzy of nationalism and provides the intellectual framework for the integration of socialist-egalitarian, conservative, and democratic sentiments.[^45] + +Backed by such nationalism, states begin on their expansionist course. For more than a century an almost uninterrupted series of wars and imperialist expeditions set in, each one more brutal and destructive than the previous one, with always greater involvement of the noncombative population, culminating in World War I and II but not ending with this. In the name of the socialist, conservative, or democratic nation, and by means of warfare, states have expanded their territories to sizes compared to which even the Roman Empire appears insignificant, and have actually wiped out or brought under foreign rule a steadily increasing number of culturally distinct nations.[^46] + +However, not only external expansion of state power is brought about by the ideology of nationalism. War as the natural outgrowth of nationalism is also the means of strengthening the state’s internal powers of exploitation and expropriation. Each war is also an internal emergency situation, and an emergency requires and seems to justify the acceptance of the state’s increasing its control over its own population. Such increased control gained through the creation of emergencies is reduced during peacetime, but it never sinks back to its pre-war levels. Rather, each successfully ended war (and only successful governments can survive) is used by the government and its intellectuals to propagate the idea that it was only because of nationalistic vigilance and expanded governmental powers that the “foreign aggressors” were crushed and one’s own country saved, and that this successful recipe must then be retained in order to be prepared for the next emergency. Led by the just proven “dominant” nationalism, each successful war ends with the attainment of a new peacetime high of governmental controls and thereby further strengthens a government’s appetite for implementing the next winnable international emergency.[^47] + +Each new period of peace means a higher level of governmental interference as compared with the previous one: internally in the form of increased restrictions on the range of choices that private property owners are allowed to make regarding their own property; and externally, as regards foreign relations, in the form of higher trade barriers and of increasingly severe restrictions on population movements (most notably on emigration and immigration). Not the least because it is based on increased discrimination against foreigners and foreign trade, any such peace contains the increased risk of the next international conflict, or pressures the affected governments into negotiating bi- or multilateral interstate-agreements aimed at cartelizing their respective power structures and thereby jointly exploiting and expropriating each other’s populations.[^48] + +Finally, the fourth adjustment is made necessary by the other three, and again because of the ongoing process of interstate competition, crises, and warfare. It is less of the state’s own making than are redistribution, democratization, and war-making—just as it is not of its own making that there *is* interstate-competition at all. Rather, in fashionable Hayekian terminology, it is the unintended consequence of the fact that short of one state’s domination of the entire world (which is, of course, every state’s dream!) the continued existence of other states keeps exerting a significant constraint on each state’s size and structure. + +Whether intended or unintended, this structural adjustment must also be noted if one wishes to fully understand the development that has led to the present world of statism. It is also only by mentioning this adjustment that the question why it is specifically the *tax*-state that has risen to world dominance is finally answered. + +It is easy enough to explain how through a series of nationalistic wars during the nineteenth and twentieth century the states of Western Europe and North America could come to dominate the rest of the world and leave their imprint upon it. Notwithstanding the presently booming cultural relativism, the reason for this is the simple fact that these states were the outgrowth of societies with a superior intellectual tradition—that of Western rationalism—with its central ideas of individual freedom and private property, and that this tradition had laid the foundation for the creation of economic wealth far exceeding that existing anywhere else. Because they parasitically drew on such superior economic wealth, it is not at all surprising that these states were then able to battle all others victoriously. + +It is also obvious why with the remarkable exception of a number of Pacific countries most of these defeated and reconstituted non-Western states have to this day utterly failed to significantly improve their international stature or even match that of the Western nation states, and have in particular failed to do so after having reached political independence from Western imperialism. With no endogenous tradition of rationalism and liberalism to speak of, such states naturally felt inclined to imitate or adopt the “victorious” ideological imports of socialism, conservatism, democratism, and nationalism, the very ideologies to which these countries’ intellectual elite had been exposed almost exclusively during their studies at the universities of Oxford and Cambridge, London, Paris, Berlin, Harvard, and Columbia. As a matter of course, a brew of such each-and-all statist ideologies, unconstrained by a significant tradition of private property ethic, spells economic disaster, and such a fact more or less rules out any prominent role in international politics.[^49] + +Yet what—and it is the answer to this that is somewhat less obvious—if the Western states fight each other? What determines the success in these conflicts, and what is bound to cause defeat? + +Naturally, redistribution, democratization, and nationalism cannot be cited again here, for assumedly these states have already adopted such policies in order to regain internal strength and prepare for interstate warfare in the first place. Rather, just as it is the relatively stronger tradition of private property ethic that is responsible for these states’ dominance over the non-Western world, so, *ceteris paribus*, is a relatively more liberal policy responsible for their long run success in the struggle for survival among the Western states themselves. Among them, those states which have adjusted their internal redistributionist policies so as to decrease the importance of a conservatively minded policy of economic regulations relative to that of socialistically inclined policy of taxation tend to outstrip their competitors in the arena of international politics. + +Regulations through which states either compel or prohibit certain exchanges between two or more private persons as well as acts of taxation are invasions of private property rights. In pursuing both types of redistributionist policies, the states’ representatives increase their own income at the expense of a corresponding income reduction for someone else. However, while by no means less destructive of productive output than taxation, regulations have the peculiar characteristic of requiring the state’s control over economic resources in order to become enforceable without simultaneously increasing the resources at its disposal. In practice, this is to say that regulations require the state’s command over and expenditure of taxes, yet regulations produce no monetary income for the state but only income in the form of the satisfaction of pure power lust (as when A, for no material gains of his own, outlaws that B and C engage in mutually beneficial trade with each other). On the other hand, taxation and a redistribution of tax revenue according to the principle “from Peter to Paul” increases the economic means at a government’s disposal at least by its own “handling-charge” for the act of redistribution but may produce no other satisfaction (apart from the increased appreciation by the Pauls) than that of actually possessing certain economic resources and being able to expend them according to its own whims.[^50] + +Clearly, interstate conflicts and war require economic means, and even more resources the more frequent and longer-lasting such events are. In fact, those states which control more ample economic resources expendable on a war-effort will *ceteris paribus* tend to be victorious. Hence, since a policy of taxation, and taxation without regulation, yields a higher monetary return to the state than a policy of regulation, and of taxation cum regulation, states must willy-nilly move in the direction of a comparatively deregulated economy and a comparatively pure tax-state in order to avoid international defeat. + +It is this relative advantage in international politics of the tax-state over the regulatory state that explains the rise of the U.S. to the rank of the world’s foremost imperial power.[^51] It also explains the defeat of such highly regulatory states as Nazi-Germany and Fascist-Italy, the relative weakness of the Soviet Union and its allies as compared to the NATO-alliance, and the recent simultaneous moves toward economic deregulation and increased levels of imperialist aggression of the Reagan and, to a lesser extent, the Thatcher governments. + +This concludes my praxeologically informed sociological account of the evolution of the present statist world and the rise, in particular, of the modern tax-state. Based on such an understanding let me end with just a few brief remarks of how it is possible to overcome the tax-state. + +It cannot be fought by a simple boycott, as could a private business, because an institution devoted to the business of expropriating and exploiting does not respect the negative verdict revealed by boycotts. It also cannot simply be fought by countering its aggression with defensive violence because the state’s aggression is supported by public opinion. Thus, overcoming it depends on a change in public opinion. The private property ethic—the idea that private property is a just institution and the only means of creating economic prosperity, and the view of the state as an outcast institution that is destructive of wealth formation, must be revived and must again inspire people’s minds and hearts. With the rampant statist ideologies of nationalism, democratism, and redistributionism (of either the socialist or the conservative kind), this may sometimes appear hopeless. However, ideas have changed in the past and can change again in the future. In fact, ideas can change instantaneously.[^52] Moreover, the idea of private property has one decisive attraction: it, and only it, is a true reflection of man’s nature as a rational being.[^53] + +[^41]: On this trend see Webber and Wildavsky, *A History of Taxation and Expenditure in the Western World*, pp. 588f.; on redistribution in general see also de Jasay, *The State*, chap. 4. + +[^42]: On this trend see Reinhard Bendix, *Kings or People* (Berkeley: University of California Press, 1978). + +[^43]: On the social psychology of democracy see Gaetano Mosca, *The Ruling Class* (New York: McGraw Hill, 1939); H.L. Mencken, *Notes on Democracy* (New York: Knopf, 1926); on the tendency of democratic rule to “degenerate” to oligarchic rule see Robert Michels, *Zur Soziologie des Parteiwesens* (Stuttgart: Kroener, 1957). + +[^44]: Bertrand de Jouvenel, *On Power* (New York: Viking Press, 1949), pp. 9–10. + +[^45]: On nationalism, imperialism, colonialism—and their incompatibility with classical liberalism—see Ludwig von Mises, *Liberalism* (San Francisco: Cobden Press, 1985); idem, *Nation, State and Economy* (New York: New York University Press, l983); Joseph A. Schumpeter, *Imperialism and Social Classes* (New York: World Publishing, 1955); Lance E. Davis and Robert A. Huttenback, *Mammon and the Pursuit of Empire: The Political Economy of British Imperialism 1860–1912* (Cambridge: Cambridge University Press, 1986). + +[^46]: See Krippendorff, *Staat und Krieg*; Johnson, *Modern Times*. + +[^47]: This process is the central topic of Higgs, *Crisis and Leviathan*. + +[^48]: The most vicious of such agreements is very likely that of restricting entry for noncriminal persons wanting to immigrate into a given territory—and the chance for those living in this territory to offer employment to them—and of extraditing them back to their home-countries. + +[^49]: On the problem of the so-called Third World see Peter T. Bauer and B.S. Yamey, *The Economics of Under-Developed Countries* (London: Nisbet and Co., 1957); P.T. Bauer, *Dissent on Development* (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1972); idem, *Equality, The Third World and Economic Delusion* (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1981); Stanislav Andreski, *The African Predicament* (New York: Atherton Press, 1969); idem, *Parasitism and Subversion* (New York: Pantheon, 1966). + +[^50]: On regulation and taxation as different forms of aggression against private property and their economics and sociology see Rothbard, *Power and Market*; Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism*. + +[^51]: On the imperialistic foreign policy of, in particular, the U.S. see Krippendorff, *Staat und Krieg*, chap. III, p. 1; and Rothbard, *For a New Liberty*, chap. 14. + +[^52]: See on this also Etienne de la Boétie, *The Politics of Obedience: The Discourse of Voluntary Servitude*, ed. Murray N. Rothbard (New York: Free Life Editions, 1975). + +> Resolve to serve no more, and you are at once freed. I do not ask that you place bands upon the tyrant to topple him over, but simply that you support him no longer; then you will behold him, like a great colossus whose pedestals have been pulled away, fall of his own weight and break into pieces. (pp. 52–53) + +[^53]: On the—a prioristic—rational justification of the private property ethic see Hans-Hermann Hoppe, “From the Economics of Laissez Faire to the Ethics of Libertarianism,” in Walter Block and Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds., *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988); idem, “The Justice of Economic Efficiency,” *Austrian Economics Newsletter* (Winter, 1988); infra chaps. 8 and 9. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md new file mode 100644 index 000000000..ad8f2cb37 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md @@ -0,0 +1,41 @@ +## Banking, Nation States, and International Politics: A Sociological Reconstruction of the Present Economic Order + +### Money and Banking + +In order to explain the emergence of barter, nothing more than the assumption of a narrowly defined self-interest is required. Insofar as man prefers more choices and goods to fewer, he will choose barter and division of labor over self-sufficiency. + +The emergence of money from barter follows from the same narrow self-interest, if man is integrated in a barter economy and prefers a higher to a lower standard of living, he will choose to select and support a common medium of exchange. In selecting a money he can overcome the fundamental restriction imposed on exchange by a barter economy, i.e., that of requiring the existence of a double coincidence of wants. With money his possibilities for exchange widen. Every good becomes exchangeable for every other, independent of double coincidences or imperfect divisibilities. And with this widened exchangeability the value of each and every good in his possession increases. + +If as man is integrated in an exchange economy, self-interest compels him to look out for particularly marketable goods which have desirable money properties such as divisibility, durability, recognizability, portability and scarcity, and to demand such goods not for their own sake but for the sake of employing them as media of exchange. And it is in his self-interest to choose that commodity as his medium of exchange that is also used as such most commonly by others. In fact, it is the function of money to facilitate exchange, to widen the range of exchange possibilities, and to thereby increase the value of one’s goods (to the extent that they are perceived as integrated in an exchange economy). Thus, the more widely a commodity is used as money, the better it will perform its monetary function. Driven by no more than narrow self-interest, man will always prefer a more general and, if possible, a universal medium of exchange to a less general or nonuniversal one. For the more common the money, the wider the market in which one is integrated, the more rational one’s value and cost calculations (from the viewpoint of someone desiring economic integration and wealth maximization), and the greater the benefits that one can reap from division of labor.[^1] + +Empirically, of course, the commodity that was once chosen as the best-because-most-universal-money is gold. Without government coercion gold would again be selected for the foreseeable future as the commodity best performing the function of money. Self-interest would lead everyone to prefer gold—as a universally used medium of exchange—to any other money. To the extent that every individual perceives himself and his possessions as integrated into an exchange economy, he would prefer accounting in terms of gold rather than in terms of any other money, because gold’s universal acceptance makes such accounting the most complete expression of one’s opportunity costs, and hence serves as the best guide in one’s attempts to maximize wealth. All other monies would be driven out of use quickly, because anything less than a strictly universal and international money such as gold—national or regional monies, that is—would contradict the very purpose of having money in the first place. Money has been invented by self-interested man in order to increase his wealth by integrating himself into an ever-widening and ultimately universal market. In the way of the pursuit of self-interest, national or regional monies would quickly be out-competed and supplanted by gold, because only gold makes economic integration complete and markets worldwide, thereby fulfilling the ultimate function of money as a common medium of exchange.[^2] + +The emergence of money, of increasingly better monies, and finally of one universal money, gold, sets productive energies free that previously remained frustrated and idle due to double-coincidence-of-wants-restrictions in the process of exchanges (such as the existence of competing monies with freely fluctuating exchange rates). Under barter the market for a producer’s output is restricted to instances of double want coincidences. With all prices expressed in terms of gold the producers market is oft-encompassing, and demand takes effect unrestricted by any absence of double coincidences on a worldwide scale. Accordingly, production increases—and increases more with gold than with any other money. With increased production the value of money in turn rises; and the higher purchasing power of money reduces one’s reservation demand for it, lowers one’s effective rate of time preference (the originary rate of interest), and leads to increased capital formation. An upward spiraling process of economic development is set in motion. + +This development creates the basis for the emergence of banks as specialized money-handling institutions. On the one hand, banks come forward to meet the increasing demand for the safekeeping, transporting, and clearing of money. On the other hand, they fulfill the increasingly important function of facilitating exchanges between capitalists (savers) and entrepreneurs (investors), actually making an almost complete division of labor between these roles possible. As institutions of deposit and in particular as savings and credit institutions, banks quickly assume the rank of nerve centers of an economy. Increasingly the spatial and temporal allocation and coordination of economic resources and activities takes place through the mediation of banks; and in facilitating such coordination the emergence of banks implies still another stimulus for economic growth.[^3] + +While it is in everyone’s economic interest that there be only one universal money and only one unit of account, and man in his pursuit of wealth maximization will not stop until this goal is reached, it is contrary to such interest that there be only one bank or one monopolistic banking system. Rather, self-interest commands that every bank use the same universal money—gold—and that there then be no competition between different monies, but that free competition between banks and banking systems, all of which use gold, must exist. Only so long as free entry into banking exists will there be cost efficiency in this as in any other business; yet only as long as this competition concerns services rendered in terms of one and the same money commodity will free banking actually be able to fulfill the very function of money and banking, i.e., of facilitating economic integration rather than disintegration, of widening the market and expanding the division of labor rather than restricting them, of making value and cost accounting more rather than less rational, and hence of increasing rather than decreasing economic wealth. The notion of competition between monies is a *contradiction in adjecto*. Strictly speaking, a monetary system with rival monies of freely fluctuating exchange rates is still a system of (partial) barter, riddled with the problem of requiring double coincidences of wants in order for (some) exchanges to take place. The existence of such a system is dysfunctional of the very purpose of money.[^4] Freely pursuing his own self-interest, man would immediately abandon it—and it would be a fundamental misconception regarding the essence of money to think of the free market not only in terms of competing banks but also in terms of competitive monies.[^5] Competitive monies are not the outcome of free market actions but are invariably the result of coercion, of government imposed obstacles placed in the path of rational economic conduct. + +With free banking based on a universal gold standard emerging, the goal of achieving the most cost efficient solution to coordinating and facilitating interspatial and intertemporal exchanges within the framework of a universally integrated market is accomplished. Prices for the service of safekeeping, transporting and clearing money, as well as for advancing money in time-contracts would drop to their lowest possible levels under a regime of free entry. And since these prices would be expressed in terms of one universal money, they would truly reflect the minimum costs of providing market-integrative services. + +Moreover, bank competition combined with the fact that money must emerge as a commodity—such as gold—which in addition to its value as money has a commodity value and thus cannot be produced without significant cost-expenditure, also provides the best possible safeguard against fraudulent banking. + +As money depositing institutions, banks—much like other institutions depositing fungible commodities yet more so in the case of banks because of the special role of the commodity money—are tempted to issue “fake” warehouse receipts, i.e., notes of deposit not covered by real money, as soon as such banknotes have assumed the role of money substitutes and are treated by market participants as unquestionable equivalents of actually deposited real money. In this situation, by issuing fake or fiat banknotes that physically cannot be distinguished from genuine money substitutes, a bank can—fraudulently and at another’s expense—increase its own wealth. It can directly purchase goods with such fake notes and thus enrich itself in the same way as any simple counterfeiter does. The bank’s real wealth and the wealth of the early recipients of the money increases through these purchases, and at the same time and by the same action the wealth of those receiving the new money late or not at all decreases, due to the inflationary consequences of counterfeiting. Or a bank can use such fiat money to expand its credit and earn interest on it. Once again a fraudulent income and wealth redistribution in the bank’s favor takes place.[^6] Yet in addition, this time a boom-bust cycle is also set in motion: Placed at a lowered interest rate, the newly granted credit causes increased investments and initially creates a boom that cannot be distinguished from an economic expansion; however, this boom must turn bust because the credit that stimulated it does not represent real savings but instead was created out of thin air. Hence, with the entire new and expanded investment structure under way, a lack of capital must arise that makes the successful completion of all investment projects systematically impossible and instead requires a contraction with a liquidation of previous malinvestments.[^7] + +Under the gold standard any bank or banking system (including a monopolist one) would be constrained in its own inclination to succumb to such temptations by two requirements essential for successful counterfeiting. On the one hand, the banking public must not be suspicious of the trustworthiness of the bank—that is, its anti-fraud vigilance must be low for otherwise a bank run would quickly reveal the committed fraud. On the other hand, the bank cannot inflate its notes at such a pace that the public loses confidence in the notes’ purchasing power, reduces its reservation demand for them and flees instead towards “real” values, including real money, and thereby drives the counterfeiter into bankruptcy. Under a system of free banking, however, with no legal tender laws and gold as money, an additional constraint on potential bank fraud arises, for then every bank is faced with the existence of nonclients or clients of different banks. If in this situation additional counterfeit money is brought into circulation by a bank, it must invariably reckon with the fact that the money may end up in nonclients’ hands who demand immediate redemption, which the bank then would be unable to grant without at least a painful credit contraction. In fact, such a corrective contraction could only be avoided if the additional fiat money were to go exclusively into the cash reserves of the bank’s own clients and were used by them exclusively for transactions with other clients. Yet since a bank would have no way of knowing whether or not such a specific outcome could be achieved, or how to achieve it, the threat of a following credit contraction would act as an inescapable economic deterrent to any bank fraud.[^8] + +[^1]: On the free-market development of money, see Carl Menger, *Principles of Economics* (New York: New York University Press, 1976), pp. 257–85; “Geld,” in Carl Menger, *Gesammelte Werke*, vol. IV (Tübingen: Mohr, 1970). + +[^2]: On the gold standard, see Llewellyn H. Rockwell, Jr., ed., *The Gold Standard: An Austrian Perspective* (Lexington, Mass.: D.C. Heath, 1985), Ron Paul and Lewis Lehrman, *The Case for Gold* (San Francisco: Cato Institute, 1983). + +[^3]: On banking and in particular the different function of loan and deposit banking, see Murray N. Rothbard, *The Mystery of Banking* (New York: Richardson and Snyder, 1983). + +[^4]: See Murray N. Rothbard, *The Case for a 100 Percent Gold Dollar* (Meriden, Conn.: Cobden Press, 1984), pp. 32–34. + +[^5]: A highly prominent example for this misconception is F.A. Hayek, *Denationalization of Money* (London: Institute of Economic Affairs, 1976); for a critique see Murray N. Rothbard, “Hayek’s Denationalized Money,” *Libertarian Forum* XV, nos. 5–6 (August 1981–January 1982). + +[^6]: On the counterfeiting process, see Rothbard, *The Mystery of Banking*, chap. IV; also Elgin Groseclose, *Money: The Human Conflict* (Norman: University of Oklahoma Press, 1934), pp. 178 and 273. + +[^7]: On the Austrian business cycle theory, see Ludwig von Mises, *The Theory of Money and Credit* (lrvington-on-Hudson, N.Y.: Foundation for Economic Education, 1971); idem, *Human Action* (Chicago: Regnery, 1966), chap. XX; F.A. Hayek, *Monetary Theory and the Trade Cycle* (New York: Augustus M. Kelley, 1975); *Prices and Production* (New York: Augustus M. Kelley, 1967); Richard von Strigl, *Kapital und Produktion* (Vienna: Julius Springer, 1934); Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970), vol. 2, chap. 12. + +[^8]: What about cartels? Could not the competing banks form a cartel and agree on a joint venture in counterfeiting? Again, under free banking this is most unlikely, because a system of free banking is characterized by the complete absence of any economic incentive for cartelization. With no restrictions of entry in existence, any such bank cartel would have to be classified as voluntary and would suffer from the same problems as any voluntary cartel: Faced with the threat of noncartelists and/or new entrants, and recognizing that like all cartel agreements, a banking cartel would favor the less efficient cartel members at the expense of the more efficient ones, there is simply no economic basis for successful action, and any attempt to cartelize would quickly break down as economically inefficient. Moreover, insofar as the counterfeit money would be employed to expand credit, banks acting in concert would set off a full-scale boom-bust cycle. This, too, would deter cartelization. See on the theory of free banking Mises, *Human Action*, pp. 434–48; Rothbard, *The Mystery of Banking*, chap. VIII. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_02.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_02.md new file mode 100644 index 000000000..a5e82d83e --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_02.md @@ -0,0 +1,55 @@ +### The State and the Monopolization of Money and Banking + +The present economic order is characterized by national monies instead of one universal money; by fiat money instead of a commodity such as gold; by monopolistic central banking instead of free banking; and by permanent bank fraud, and steadily repeated income and wealth redistribution, permanent inflation and recurring business cycles as its economic counterparts, rather than 100-percent-reserve banking with none of these consequences. + +In complete contradiction, then, to man’s self-interest of maximizing wealth through economic integration, different antieconomic interests prevailing over economic ones must be responsible for the emergence of the contemporary monetary order. + +One can acquire and increase wealth either through homesteading, producing and contractual exchange, or by expropriating and exploiting homesteaders, producers, or contractual exchangers. There are no other ways. Both methods are natural to mankind. Alongside an interest in producing and contracting there has always been an interest in nonproductive and noncontractual property and wealth acquisitions. And in the course of economic development, just as the former interest can lead to the formation of productive enterprises firms and corporations, so can the latter lead to largescale enterprises and bring about governments or states.[^9] + +The size and growth of a productive enterprise is constrained on the one hand by voluntary consumer demand, and on the other hand by the competition of other producers that continuously forces each firm to operate with the lowest possible costs if it wishes to stay in business. For such an enterprise to grow in size, the most urgent consumer wants must be served in the most efficient ways. Nothing but voluntary consumer purchases support its size. + +The constraints on the other type of institution—the state—are altogether different.[^10] For one thing, it is obviously absurd to say that its emergence and growth is determined by demand in the same sense as an economic firm. One cannot say by any stretch of the imagination that the homesteaders, the producers and the contractual exchangers who must surrender (part of) their assets to a state have demanded such a service. Instead, they are coerced into accepting it, and this is conclusive proof of the fact that the service is not at all in demand. On the other hand, the state is also not constrained in the same way by competition as is a productive firm. For unlike such a firm, the state must not keep its costs of operation at a minimum, but can operate at above-minimum costs, because it is able to shift its higher costs onto its competitors by taxing or regulating their behavior. Insofar as a state emerges, then, it does so in spite of the fact that it is neither in demand nor efficient. + +Instead of by cost and demand conditions, the growth of an exploiting firm is constrained by public opinion: Nonproductive and noncontractual property acquisitions require coercion, and coercion creates victims. It is conceivable that resistance can be lastingly broken by force in the case of one man (or one group of men) exploiting one or maybe two or three others (or a group of roughly the same size). It is inconceivable, however, to imagine that force alone can account for the breaking down of resistance in the actually familiar case of small minorities expropriating and exploiting populations ten, hundreds, or thousands of times their size. For this to happen a firm must have public support in addition to coercive force. A majority of the population must accept its operations as legitimate. This acceptance can range from active enthusiasm to passive resignation. However, acceptance it must be in the sense that a majority must have given up the idea of actively or passively resisting any attempt to enforce nonproductive and noncontractual property acquisitions. Instead of displaying outrage over such actions, of showing contempt for everyone who engages in them, and of doing nothing to help make them successful (not to mention actively trying to obstruct them), a majority must actively or passively support them. State-supportive public opinion must counterbalance the resistance of victimized property owners such that active resistance appears futile. And the goal of the state, then, and of every state employee who wants to contribute toward securing and improving his own position within the state, is and must be that of maximizing exploitatively acquired wealth and income by producing favorable public opinion and creating legitimacy. + +There are two complementary measures available to the state trying to accomplish this. On the one hand, there is ideological propaganda. Much time and effort is spent persuading the public that things are not really as they appear: Exploitation is really freedom; taxes are really voluntary: noncontractual relations are really “conceptually” contractual ones;[^11] no one is ruled by anyone but we all rule ourselves; without the state neither law nor security exists; and the poor would perish, etc. + +On the other hand, there is redistribution. Instead of being a mere parasitic consumer of goods that others have produced, the state redistributes some of its coercively appropriated wealth to people outside the state apparatus and thereby attempts to corrupt them into assuming state-supportive roles. + +But not just any redistribution will do. Just as ideologies must serve a—statist—purpose, so must redistribution. Redistribution requires cost-expenditures and thus needs a justification. It is not undertaken by the state simply in order to do something nice for some people, as, for instance, when someone gives someone else a present. Nor is it done simply to gain as high an income as possible from exchanges, as when an ordinary economic business engages in trade. It is undertaken in order to secure the further existence and expansion of exploitation and expropriation. Redistribution must serve this strategic purpose. Its costs must be justified in terms of increased state income and wealth. The political entrepreneurs in charge of the state apparatus can err in this task, as can ordinary businessmen, because their decisions about which redistributive measures best serve this purpose have to be made in anticipation of their actual results. And if entrepreneurial errors occur, the state’s income may actually fall instead of rising, possibly even jeopardizing its own existence. It is the very purpose of state politics and the function of political entrepreneurship to avoid such situations and to choose instead a policy that increases state income. + +While neither the particular forms of redistributive policies nor their particular outcomes can be predicted, but rather change with changing circumstances, the nature of the state still requires that its redistributive policy must follow a certain order and display a certain structural regularity.[^12] + +As a firm engaged in the maximization of exploitatively appropriated wealth, the state’s first and foremost area in which it applies redistributive measures is the production of security, i.e., of police, defense, and a judicial system. The state ultimately rests on coercion and thus cannot do without armed forces. Any competing armed forces—which would naturally emerge on the market in order to satisfy a genuine demand for security and protection services—are a threat to its existence and must be eliminated. To do this is to arrogate the job to itself and become the monopolistic supplier and redistributor of protection services for a defined territory. Similarly, a competing judicial system would pose an immediate threat to a state’s claim to legitimacy. And again, for the sake of its own existence the judicial system must also be monopolized and legal services included in redistributive schemes. + +The state’s nature as an institution engaged in organized aggression also explains the importance of the next field of redistributive activities: that of traffic and communication. There can be no regular exploitation without monopolistic control of rivers, coasts, seaways, streets, railroads, airports, mail, and telecommunication systems. Thus, these things, too, must become the object of redistribution. + +Of similar importance is the field of education. Depending as it does on public opinion and its acceptance of the state’s actions as legitimate, it is essential for a state that unfavorable ideological competition be eliminated as far as possible and statist ideologies spread. The state attempts to accomplish this by providing educational services on a redistributive basis. + +Furthered by a system of state education, the next crucial area for redistribution is that of redistributing state power itself, i.e., the right assumed by the state to expropriate, exploit and redistribute nonproductively appropriated assets. Instead of remaining an institution which restricts entry into itself and/or particular government positions, a state increasingly, and for obvious strategic reasons, adopts an organizational structure which in principle opens up every position to everyone and grants equal and universal rights of participation and competition in the determination of state policy. Everyone—not just a privileged nobility—receives a legal stake in the state in order to reduce the resistance to state power.[^13] + +With the monopolization of law and security production, traffic, communication and education, as well as the democratization of state rule itself, all features of the modern state have been identified but one: the state’s monopolization of money and banking. For all but this one it has been explained, albeit briefly, how they can and must be understood as performing strategic functions: why and how they are not normal productive contributions determined by demand and supply forces or simply good deeds, but redistributive activities which serve the purpose of stabilizing and, if possible, increasing a state’s exploitatively appropriated income and wealth. + +The monopolization of money and banking is the ultimate pillar on which the modern state rests. In fact, it has probably become the most cherished instrument for increasing state income. For nowhere else can the state make the connection between redistribution-expenditure and exploitation-return more directly, quickly and securely than by monopolizing money and banking. And nowhere else are the state’s schemes less clearly understood than here. + +Preferring, like everyone, a higher to a lower income, yet unlike others, being in the business of nonproductive and noncontractual property acquisitions, the state’s position regarding money and banking is obvious: Its objectives are served best by a pure fiat money monopolistically controlled by the state. For only then are all barriers to counterfeiting removed (short of an entire breakdown of the monetary system through hyperinflation) and the state can increase its own income and wealth at another’s expense practically without cost and without having to fear bankruptcy.[^14] + +However, there are obstacles in the way of attaining this enviable state of affairs. On one hand, there is the inexorable fact that money can emerge only as a commodity. (It is impossible to start out with fiat money).[^15] On the other hand, there is the problem that while enrichment through counterfeiting is no doubt less conspicuous than doing so by means of taxation, it is nonetheless a measure that is bound to be noticed, certainly by the banks, particularly if it occurs on a regular basis. And so it is also impossible for the state to get away with institutionalized counterfeiting unless it can be combined with redistributive measures which are capable of bringing about another favorable change in public opinion. This problem and the state’s natural desire essentially determine the course of its actions. + +As the result of free market processes, the state finds gold established as money and a system of free banking. Its goal is the destruction of this system and with it the removal of all obstacles to counterfeiting. Technically (ignoring for the moment all psychological difficulties involved in this), the sequence of steps that must be taken in order to accomplish this objective is then dictated: In a first step the minting of gold must be monopolized by the state. This serves the purpose of psychologically denationalizing gold by shifting the emphasis from gold as denominated in universal terms of weight to gold as denominated in terms of fiat labels. And it removes a first important obstacle toward counterfeiting because it gives the state the very institutional means of enriching itself through a systematic process of currency debasement. + +[^9]: Contrary to the claim of the public choice school, states and private firms are not doing essentially the same sort of business, but instead are engaged in categorically different types of operations. Both types of institutions are the outcome of different, antagonistic interests. The “political” interest in exploitation and expropriation underlying the formation of states obviously requires and presupposes the existence of wealth, and hence an “economic” interest of at least one person in producing such wealth in the first place (while the reverse is not true). But at the same time, the more pronounced and successful political interests are, the more destructive of economic interests this will be. The public choice school is perfectly correct in pointing out that everyone—a government employee no less than an employee of an economic firm—normally prefers a higher to a lower income and that this interest explains why government should be expected to have no less of a tendency to grow than any other enterprise. + +However, this discovery—that politicians and bureaucrats are no more altruistic or concerned about the public good than are people in other walks of life—is hardly new even if it has sometimes been overlooked. Yet what is in fact new with public choice is the inference drawn from this correct insight then, that all institutions should hence be regarded as an outgrowth of identical motivational forces and be treated analytically on a par with each other—is false to the point of being ridiculous. Regardless of a person’s subjective beliefs, integrating one’s actions into the institutional framework of either the state or a “normal” economic enterprise and pursuing one’s wealth maximizing interests here or there will in fact produce categorically different outcomes. On a representative statement of the public choice school regarding the idea of the “state as a firm” and of “political exchange” as essentially the same as economic exchange, see James Buchanan and Gordon Tullock, *The Calculus of Consent* (Ann Arbor: University of Michigan Press, 1965), p. 19; for a critique of this view and the fundamental difference between economic and political means, see Franz Oppenheimer, *The State* (New York: Vanguard Press, 1914), pp. 24–27; Murray N. Rothbard, *Power and Market* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977), chap. 2. + +[^10]: On the following theory of the state, see Murray N. Rothbard, *For a New Liberty* (New York: Macmillan, 1978); *The Ethics of Liberty* (Atlantic Highlands: Humanities Press, 1982); Hans-Hermann Hoppe, *Eigentum, Anarchie und Staat* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1987); *A Theory of Socialism and Capitalism* (Boston: Kluwer, 1989); Anthony de Jasay, *The State* (Oxford: Blackwell, 1985). + +[^11]: On the semantic confusion spread through the term “conceptual agreement” in particular by James Buchanan, see Hans-Hermann Hoppe, “The Fallacies of the Public Goods Theory and the Production of Security,” *Journal of Libertarian Studies* 9, no. 1 (1989); supra, chap. 1. + +[^12]: See Hoppe, *Eigentum, Anarchie, und Staat*, chap. 5.3; *A Theory of Socialism and Capitalism*, chap. 8. + +[^13]: On democratization as a means of expanding state power, see Bertrand de Jouvenel, *On Power* (New York: Viking Press, 1949), pp. 9–10. + +[^14]: On the state’s inherent tendency toward achieving an unrestricted counterfeiting monopoly, see Murray N. Rothbard, *The Mystery of Banking;* idem, *What Has Government Done to Our Money?* (San Rafael, Calif.: Libertarian Publishers, 1985). + +[^15]: On the impossibility of money originating as a fiat paper money, see the regression theorem: Mises, *The Theory of Money and Credit*, pp. 97–123; *Human Action*, pp. 408–10; Rothbard, *Man, Economy, and State,* vol. I, pp. 231–37. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_03.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_03.md new file mode 100644 index 000000000..321c8fec5 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_03.md @@ -0,0 +1,43 @@ +Second, the use of money substitutes instead of actual gold must be systematically encouraged and such a tendency backed up by the enactment of legal tender laws. The counterfeiting process thereby becomes much less costly. Instead of having to remint gold, only paper tickets must be printed. + +However, the problem already discussed earlier remains. As long as a system of free banking is in operation, the counterfeit notes cannot be prevented from returning to the new issuer with the request for redemption, and he then cannot—at least not without a contractive adjustment—fulfill his obligations. To overcome this obstacle, in the next step the state must monopolize the banking system or force the competing banks into a cartel under the tutelage of its own state-operated central bank. Once it is in command of a monopolized or cartelized banking system, the state can put the coordinated and joint counterfeiting process of the entire banking system into effect that avoids this risk. + +In the next step gold must be nationalized, i.e., the state must require all banks to deposit their gold at the central bank and conduct their business exclusively with money substitutes instead of gold. This way gold disappears from the market as an actually used medium of exchange and instead everyday transactions become increasingly characterized by the use of central banknotes. + +Finally, gold being already out of sight and in the state’s sole possession, the state must cut the last tie to gold by reneging on its contractual obligations and declaring its notes irredeemable. Built on the ruins of gold, which as a commodity money standard initially made it possible that paper notes could actually acquire any purchasing power, a pure fiat money standard has been erected and can now be kept in operation, at long last handing the state the unlimited counterfeiting power that it had been vying for. + +The goal of a complete counterfeiting autonomy likewise dictates the strategy that must be pursued on the psychological front. Obviously, in approaching its ultimate goal the state creates victims and thus it is also in need of favorable public opinion. Its rise to absolute counterfeiting power must be accompanied by redistributive measures that generate the support necessary to overcome all upcoming forces of resistance. It must look for allies. + +Regarding the state’s monopolization of law and order, traffic, communication and education, and the democratization of its organizational structure—while it is clear that they are all redistributive measures and as such imply favoring one person at the expense of another—it is difficult if not impossible to identify the gainers and the losers with definite social classes: there can be gainers (or losers) across different classes: within one social class there can be gainers and losers; and the pattern of redistribution can shift over time. In all of these cases the link between the state’s redistributive expenditures and their payoffs is only indirect: whether or not certain education expenditures, for instance, pay off in terms of increased state income will only become visible at a later date; and even then it will be difficult to attribute such an outcome to a definite cause. In the case of the monopolization of money and banking, on the other hand, who outside the apparatus of the state itself will be the benefactors of its redistributive policies and who the losers will be is clear at once; and sociologically the benefactors can easily be identified with a specific social class. In this case the connection between the state’s handing out redistributive favors and its own enrichment is direct and close-circuited; and the attribution of causes obvious: The state is compelled to make banks and the social class of bankers its accomplices by allowing them to participate in its counterfeiting operations and so enrich themselves along with the state’s own enrichment. + +Bankers would be the first ones to become aware of the state’s attempts at counterfeiting. Without special incentives to the contrary they would have no reason to support such actions and every reason to uncover and stop them as quickly as possible. And the state would not run into just any opposition here: bankers, because of their exalted position in economic life and in particular because of their far-reaching interconnectedness as a professional group resulting from the nature of their business as facilitators of interspatial and intertemporal exchanges, would be the most formidable opposition one might encounter. The incentive necessary to turn such potential enemies into natural allies is the state’s offer to cut them in on its own fraudulent machinations. Familiar with the ideas of counterfeiting and its great potential for one’s own enrichment, but knowing, too, that there is no chance of engaging in it without running the immediate risk of bankruptcy under free, competitive banking and a gold standard, bankers are faced with an almost irresistible temptation. Going along with the state’s policy of monopolizing money and banking also means fulfilling one’s own dreams of getting rich fast. Not only the state comes into its own once a pure fiat money standard is established. Provided that they are accorded the privilege by the state to counterfeit in addition to its own counterfeited notes under a monetary regime of less than 100-percent-reserve banking, with the central bank functioning as a last resort counterfeiter banks can only too easily be persuaded to regard the establishment of such a monetary system as their ultimate goal and as a universal panacea.[^16] + +Economically, this coalition between the state—as the dominant partner—and the banking system—as its affiliate—leads to permanent inflation (constrained only by the imperative of not overdoing it and causing a breakdown of the entire monetary system), to credit expansion and steadily recurring boom-bust cycles, and to a smooth uninterrupted income and wealth redistribution in the state’s and the banks’ favor. + +Still more important, however, are the sociological implications of this alliance: With its formation a ruling class whose interests are tied in closely with those of the state is established within civil society. Through its cooperation the state can now extend its coercive power to practically every area of society. + +Before the establishment of the state-banking alliance, the sociological separation between state and society, i.e., between an exploitative ruling class and a class of exploited producers, is almost complete and clearly visible. Here is a civil society that produces all economic wealth; and there is the state and its representatives who draw parasitically on what others have produced. People are members either of civil society or the state and see their own interests connected with either the former or the latter. To be sure, there are then redistributive activities going on which favor parts of society at the expense of others and which help divert interests from the pursuit of economic integration to that of supporting exploitation. Yet social corruption is unsystematic at this stage. It is not corruption of social classes which are connected society-wide, but rather corruption of various disparate and dispersed individuals or groups. And these interests are only connected to those of the state rather tenuously through certain specific redistributive state activities, rather than through a direct cash-connection. + +With the formation of a state-banking alliance all this becomes different. A cash-connection between parts of civil society and the state exists—and nothing ties people more closely together than joint financial interests. Moreover, this connection is established between the state and what can be identified not only as a closely interconnected social class, but as one of the most widely influential and powerful ones. In fact, it is not just the banks who join interests with the state and its policy of exploitation. The banks’ major clients, the business establishment and the leaders of industry become deeply integrated in the state’s counterfeiting schemes, too. For it is they who, apart from state and banks, are the earliest receivers of most of the regularly created counterfeit money. In receiving it before it gradually ripples through the economic system, and thereby changes relative prices as well as increases the overall price level, and in receiving credit at fraudulently lowered interest rates, they too enrich themselves at the expense of all savers and all later recipients or nonrecipients of this money.[^17] + +Moreover, this financial coalition between the industrial establishment, banks, and the state tends to be reinforced by each successive course of events. The credit expansion leads to increased investment and—since it is not covered by an increase in genuine savings—will inevitably result in a corrective contraction. In order to avoid losses or even bankruptcy the bank’s clients will approach the banking system with an increased demand for liquidity (i.e., money). Naturally, to avoid losses of their own the banks are eager to help their clients out—and the more so the more established they are as clients. Unable to do this on their own, they turn to the state and its central bank. And the state, then, being offered another chance at its own enrichment, accepts and provides the banking system, and by extension the business establishment, with the needed liquidity by means of a new round of counterfeiting. The alliance is renewed, and the state has reaffirmed its dominant role by having saved the established banking and the industrial elite from crumbling in the face of economic competition and allowing them instead to preserve the status quo or even further increase the wealth already concentrated in their hands. There is reason to be thankful and to reciprocate with invigorated public support for the state and its propaganda. + +To be sure, this coalition between the state and the economic power elite by no means implies a complete identity of interests. The various established industrial enterprises may have different or even contrary interests; and the same is true for the banks. Similarly, the interests of banks and business clients may in many respects be different. Nor do the interests of the industrial elite or the banks coincide completely with those of the state. For after all, banks as well as industrial enterprises are also in the “normal” business of making money through production and productive exchanges—whatever other sources of income acquisition may be available to them. And in this function their interests may well clash with the state’s desire for taxes, for instance. Nonetheless, the establishment of a system of monopolized money and banking still creates one interest common to all of them: an interest in the preservation of the state apparatus and the institution of political (i.e., exploitative) means of income appropriation as such. Not only could the state and its central bank destroy any commercial bank and, indirectly, practically any industrial enterprise; this threat is more severe the more established a business is. The state could also help any and all of them get richer, and more so if they are already rich. Hence, the more there is to lose from opposition and to gain from compliance, the more intensive will be the attempts by the economic power elite to infiltrate the state apparatus and have the state leaders assume financial interests in the business world. Bankers and industrialists become politicians; and politicians take positions in banking and industry. A social system emerges and is increasingly characteristic of the modern world in which the state and a closely associated class of banking and business leaders exploit everyone else.[^18][^19] + +[^16]: On the enthusiastic participation of the banking elite in the creation of the Federal Reserve System, see Rothbard, *Mystery of Banking*, chaps. XV, XVI. + +[^17]: On the formation of the state-banking-business coalition, see Gabriel Kolko, *The Triumph of Conservatism* (Chicago: Free Press, 1967); *Railroads and Regulations* (Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1965); James Weinstein, *The Corporate Ideal in the Liberal State* (Boston: Beacon Press, 1968); Richard Radosh and Murray N. Rothbard, eds., *A New History of Leviathan* (New York: Dutton, 1972). + +[^18]: In the Marxist tradition this stage of social development is termed “monopoly capitalism,” “finance capitalism,” or “state monopoly capitalism.” + +The descriptive part of Marxist analyses is generally valuable. In unearthing the close personal and financial links between state and business, they usually paint a much more realistic picture of the present economic order than do the mostly starry-eyed “bourgeois economists.” Analytically, however, they get almost everything wrong and turn the truth upside down. + +The traditional, correct pre-Marxist view on exploitation was that of radical laissez-faire liberalism as espoused by, for instance, Charles Comte and Charles Dunoyer. According to them, antagonistic interests do not exist between capitalists as owners of factors of production and laborers, but between, on the one hand, the producers in society, i.e., homesteaders, producers and contractors, including businessmen as *well* as workers, and on the other hand, those who acquire wealth nonproductively and/or noncontractually, i.e., the state and stateprivileged groups, such as feudal landlords. This distinction was first confused by Saint-Simon, who had at some time been influenced by Comte and Dunoyer, and who classified market businessmen along with feudal lords and other stateprivileged groups as exploiters. Marx took up this confusion from Saint-Simon and compounded it by making only capitalists exploiters and all workers exploited, justifying this view through a Ricardian labor theory of value and his theory of surplus value. Essentially, this view on exploitation has remained typical for Marxism to this day despite Böhm-Bawerk’s smashing refutation of Marx’s exploitation theory and his explanation of the difference between factor prices and output prices through time preference (interest). To this day, whenever Marxist theorists talk about the exploitative character of monopoly capitalism, they see the root cause of this in the continued existence of the private ownership of means of production. Even if they admit a certain degree of independence of the state apparatus from the class of monopoly capitalists (as in the version of “state monopoly capitalism”), for them it is not the state that makes capitalist exploitation possible; rather it is the fact that the state is an agency of capitalism, an organization that transforms the narrow-minded interests of individual capitalists into the interest of an ideal universal capitalist (the *ideelle Gesamtkapitalist*), which explains the existence of exploitation. + +In fact, as explained, the truth is precisely the opposite: It is the state that by its very nature is an exploitative organization, and capitalists can engage in exploitation only insofar as they stop being capitalists and instead join forces with the state. Rather than speaking of state monopoly capitalism, then, it would be more appropriate to call the present system “state financed monopoly socialism,” or “bourgeois socialism.” + +For representative Marxist studies, see Rudolf Hilferding, *Finance Capital* (London: Routledge and Kegan Paul, 1981); V.I. Lenin, *Imperialism Last Stage of Capitalism* (Moscow: Foreign Languages Publishing House, 1947); Paul M. Sweezy, *The Theory of Capitalist Development* (New York: Monthly Review Press, 1942); Paul A. Baran and Paul M. Sweezy, *Monopoly Capital* (New York: Monthly Review Press, 1966); Ernest Mandel, *Marxist Economic Theory* (London: Merlin, 1962); *Late Capitalism* (London: New Left Books, 1975); Herbert Meissner, ed., *Bürgerliche Ökonomie ohne Perspektive* (East Berlin: Dietz, 1976); on the perversion of the classical liberal class analysis through Marxism, see Murray N. Rothbard, “Left and Right” in *Egalitarianism As a Revolt Against Nature and Other Essays* (Washington, D.C.: Libertarian Review Press, 1974); on the refutation of the Marxist theory of exploitation, see Eugen von Böhm-Bawerk, *Karl Marx and the Close of His System*, ed. Paul M. Sweezy, (New York: Augustus M. Kelley, 1948). + +[^19]: To recognize the far-reaching integration of state interests and those of the economic power elite, which is brought about by the monopolization of money and banking, is not to say that there cannot be conflicts arising within this coalition. As mentioned earlier, the state is also characterized, for instance, by the necessity of democratizing its constitution. And the democratic process could well bring egalitarian or populist sentiments to the surface which were opposed to the state’s favorable treatment of banks and big business. However, it is precisely the financial nature of the state-business connection that makes such an occurrence unlikely. For not only would this pose an immediate threat to the economic power elite; it would also imply severe financial losses in state income, even if it did not threaten the stability of the state as such. Hence a powerful incentive exists for both sides to join forces in filtering any such sentiment out of the political process before it ever becomes widely heard and to ensure with all resources at their command that the range of political alternatives admitted to public discussion is so restricted as to systematically exclude any scrutinizing of their joint counterfeiting racket. + +See on this also such—in spite of their characteristic leftist misconceptions—informative studies as C. Wright Mills, *The Power Elite* (New York: 1965); G. William Domhoff, *Who Rules America?* (New York: 1967); E.E. Schattschneider, *The Semi-Sovereign People* (New York: Holt 1960); Peter Bachrach and Morton Baratz, *Power and Poverty* (New York: 1970); C. Offe, *Strukturprobleme des Kapitalistischen Staates* (Frankfurt/M. Suhrkamp, 1972). \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_04.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_04.md new file mode 100644 index 000000000..d7102e731 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_04.md @@ -0,0 +1,49 @@ +### International Politics and International Monetary Order + +Man’s economic interests, i.e., his interests in improving his income and wealth by means of producing and exchanging, lead to the emergence of a universally used commodity money—gold—and a system of free banking. + +Man’s political interests (i.e., his interests in improving his income and wealth through exploitation at the expense of producers and contractors) lead to the formation of states, the destruction of the gold standard and the monopolization of money and banking. + +Yet once a state is established as a monopolist of exploitation and counterfeiting new problems emerge. For even if its monopolistic position is secured within a given territory, competition between states operating in different territories still exists. It is this competition which imposes severe limits on any one government’s exploitative powers. On one hand, it opens up the possibility that people will vote against a government with their feet and leave its territory if they perceive other territories as offering less exploitative living conditions. Or if other states are perceived as less oppressive, the likelihood increases of a state’s subjects collaborating with such foreign competitors in their desire to “take over.” Both of these possibilities pose a crucial problem for each state. For each literally lives off a population, and any population loss is thus a loss of potential state income. Similarly, any state’s interest in another’s internal affairs must be interpreted as a threat, in particular if it is supported by the latter’s own subjects, because in the business of exploitation one can only prosper as long as there is something that can be exploited and, obviously, any support given to another state would reduce what remains left over for itself. + +On the other hand, with several competing states each individual state’s counterfeiting power becomes severely limited. In fact, on the international level a problem reemerges which is directly analogous to the obstacle to counterfeiting which was implied by a system of free banking, and which the states solved internally through the monopolization or cartelization of banking. The situation is characterized by different national paper monies with freely fluctuating exchange rates, If one state counterfeits more extensively than another, its currency is bound to depreciate in terms of the other, and for such a state this means (whatever different things it may mean for its various subjects) that its income has declined in relation to that of another state. With this its power vis-à-vis that of another state is decreased. It becomes more vulnerable to a competing state’s attacks (military or economic). Naturally, it is in no state’s interest to see this happen, and hence one’s counterfeiting desire must be restrained accordingly. Counterfeiting still continues permanently, of course, because it is in every state’s own interest; but no state is truly autonomous in its decision about how much to inflate and instead must at all times pay close attention to the inflationary policies of its competitors and flexibly adjust its own actions to theirs. + +In order to maximize its exploitatively acquired income, it is in a state’s natural interest to overcome both of these external restrictions on internal power. Cartelization would seem a possible solution. However, it must fail as such because—due to the lack of a monopolistic enforcement agency—interstate cartels could only be voluntary and would hence appear less attractive to a state the more powerful it already is and the less inflationary its counterfeiting policy. By joining any such cartel a state would harm itself to the advantage of less successful and more inflationary states. There is only one stable solution for the problem then: A state must aim to expand its territory, eliminate its competitors and, as its ultimate goal, establish itself as a world government. And parallel to this must be its attempts to make its paper currency used in wider territories and ultimately make it the world currency under the control of its own world central bank. Only if these goals are achieved will a state come into its own. There are many obstacles on this path, and these may prove so severe as to make it necessary to settle for less than such a perfect solution. However, as long as there is a state in existence, such an interest is operative and must be understood as such if one is to correctly interpret past developments as well as future tendencies (after all it also took the states several centuries to reach their present internal counterfeiting powers!). + +The means for accomplishing the first of its two integrated goals is war. War and state are inextricably connected.[^20] Not only is a state an exploitative firm and its leading representatives can thus have no principled objection to nonproductive and noncontractual property acquisitions—otherwise they would not do what they do or the state would simply fall apart and dissolve. And it cannot be surprising then that they should also have no fundamental objection to a territorial expansion of exploitation by means of war. In fact, war is the logical prerequisite of a later cease-fire: and its own internal, institutionalized system of exploitation is nothing but a—legitimate—cease-fire, i.e., the result of previous conquests. In addition, as the representatives of the state they are also in command of the very means which make it increasingly likely that one’s aggressive desires can actually be put into effect. In command of the instrument of taxation and, even better for this purpose, of absolute internal counterfeiting powers the state can let others pay for its wars. And naturally, if one does not have to pay for one’s risky ventures oneself but can force others to do so, or if one can simply create the needed funds out of thin air, one tends to be a greater risk-taker and more trigger-happy than one would otherwise be. + +While independent of demand and hence by nature a more aggressive institution than any normal business that would have to finance its wars with income gained exclusively through voluntary transactions and that would thus face immediate financial repercussions if only a single one of its clients reduced his purchases in response to his dissatisfaction with this business’ war policy, the state is still not entirely free of all constraints in its pursuit of foreign aggression. Just as states emerge although there is no demand for them, so wars occur without having been demanded. But as the emergence and the growth of states is constrained by public opinion, so also are the state’s war endeavors. For obviously, in order to come out of an interstate war successfully, a state must be in command of sufficient—in relative terms—economic resources which alone make its actions sustainable. However these resources can only be provided by a productive population. Thus, to secure the means necessary to win wars and to avoid being confronted with slackening productive outputs while at war, public opinion again turns out to be the decisive variable constraining a state’s foreign policy. Only if popular support for the state’s war exists can it be sustained and possibly won. The support from the banking and business establishment can be won easily, provided the foreign aggression promises a successful end and its cost can be established with a sufficient degree of accuracy. Not everyone of this class will be ready to join in, of course, because one may have vested interests in the to-be-conquered territory that will be damaged in the event of an interstate conflict; or one may wish that country C rather than B would be attacked; or one may even in principle be opposed to war. Generally, the expectation that along with one’s own state’s victory the business and banking elite would become established as a ruling class over a larger territory, with correspondingly expanded possibilities for financial exploitation, is a most powerful reason for the economic—in particular the banking—elite to pay close attention to the war option. + +Yet their support is by no means sufficient. In a war even more so than during peacetime a state is dependent on every single person’s willingness to work and produce (there can no longer be any loafers during wartime). To ensure widespread enthusiasm, all states must help create and support nationalistic ideologies. They have to wrap themselves up as nation states and pose as the banner carriers and protectors of the superior values of one’s own nation as distinct from those of others, in order to generate the public identification with one specific state which is necessary in order to then turn around and wipe out the independence of more and more distinct nations and separate ethnic, linguistic and cultural groups. + +However, something more substantial is required in order to keep the population working and producing the resources needed for a war: After all, the other states assumedly have the support of their business elite; and they, too, have created a spirit of nationalism in their territories. Assuming further that the antagonistic states initially control populations of comparable size and territories with similar natural endowments, the decisive variable determining victory or defeat becomes the relative economic wealth of the societies involved, their relative degree of economic development and capital accumulation. Those states tend to be victorious in interstate warfare that can parasitically draw on superior economic wealth. Clearly though, in order to be in this position conditions relatively favorable to wealth and capital formation in their respective territories must previously have existed. States do not positively contribute to this. On the contrary, as institutions engaged in nonproductive and noncontractual property acquisitions, their very existence is destructive of wealth and capital accumulation. However, they can make a negative contribution. Wealth and capital comes into existence only through homesteading, producing and contracting, and a relatively lower degree of exploitation of homesteaders, producers and contractors means a relative boost to capital formation, which in the next round of exploitation can give the state the additional resources needed to succeed militarily over its foreign competitors. Thus, what is also required in order to win wars is a relatively high degree of internal liberalism. + +Paradoxical as it may first seem, the more liberal[^21] a state is internally, the more likely it will engage in outward aggression. Internal liberalism makes a society richer; a richer society to extract from makes the state richer, and a richer state makes for more and more successful expansionist wars. And this tendency of richer states toward foreign intervention is still further strengthened, if they succeed in creating a “liberationist” nationalism among the public, i.e., the ideology that above all it is in the name and for the sake of the general public’s own internal liberties and its own relatively higher standards of living that war must be waged or foreign expeditions undertaken. + +In fact, something still more specific can be stated about internal liberalism as a requirement and means for successful imperialism. The need for a productive economy that a warring state must have also explains why it is that *ceteris paribus* those states tend to outstrip their competitors in the arena of international politics which have adjusted their internal redistributive policies so as to decrease the importance of economic regulations relative to that of taxation. Regulations through which states either compel or prohibit certain exchanges between two or more private persons as well as taxation imply a nonproductive and/or noncontractual income expropriation and thus both damage homesteaders, producers or contractors. However, while by no means less destructive of productive output than taxation, regulations have the peculiar characteristic of requiring the state’s control over economic resources in order to become enforceable without simultaneously increasing the resources at its disposal. In practice, this is to say that they require the state’s command over taxes, yet they produce no monetary income for the state (instead, they satisfy pure power lust, as when A, for no material gain of his own, prohibits B and C from engaging in mutually beneficial trade). On the other hand, taxation and a redistribution of tax revenue according to the principle “from Peter to Paul,” increases the economic means at the government’s disposal at least by its own “handling charge” for the act of redistribution. Since a policy of taxation, and taxation without regulation, yields a higher monetary return to the state (and with this more resources expendable on the war effort!) than a policy of regulation, and regulation with taxation, states must move in the direction of a comparatively deregulated economy and a comparatively pure tax-state in order to avoid international defeat.[^22] + +With the backdrop of these theoretical considerations about the nature of the state and international politics, much of history falls into place. Lasting over centuries, practically uninterrupted series of interstate wars vividly confirm what has been stated about the inherently aggressive nature of states. Similarly, history dramatically illustrates the tendency towards increased relative concentration of states as the outcome of such wars: States’ aggressive expansionism has led to the closing of all frontiers, and a steady decline in the number of states along with an equally steady increase in the territorial size of those states that managed to survive. No world state has yet been brought about, but a tendency in this direction is undeniably present. More specifically, history illuminates the central importance that internal liberalism has for imperial growth: First, the rise of the states of Western Europe to world prominence can be so explained. It is in Western Europe that, built on the older intellectual traditions of Greek and Stoic philosophy as well as Roman law, the ideology of natural rights and liberalism emerged.[^23] It was here that—associated with names such as St. Thomas Aquinas, Luis de Molina, Francisco Suarez and the late sixteenth century Spanish Scholastics, Hugo Grotius, Samuel Pufendorf, and John Locke—it increasingly gained influence in public opinion; and where the various states’ internal powers of exploitation were then correspondingly weakened. And their power was even further weakened by the fact that pre-modern Europe was characterized by a highly competitive, almost anarchic international system, with a multitude of rivaling small scale states and feudal principalities. It was in this situation that capitalism originated.[^24] Because the states were weak, homesteaders, producers and contractors increasingly began to accumulate capital; previously unheard of economic growth rates were registered; for the first time a steadily increasing population could be sustained; and, in particular with the population growth leveling off, gradually but continuously the general standard of living began to rise, finally leading to what is called the Industrial Revolution. Drawing on this superior wealth of capitalist societies the weak, liberal states of Western Europe became the richest states on earth. And this superior wealth in their hands then led to an outburst of imperialist ventures which for the first time in history established the European states as genuine world powers, extending their hegemonic rule across all continents. + +Similarly, England’s outstanding role among the West European states can be explained. The most liberal country of all, the British government became the most successful imperialist.[^25] And the relative decline of England (and Western Europe) and the rise of the U.S. to the world’s foremost imperialist power fits the theoretical picture as well. With no feudal past to speak of and British imperialism defeated, liberalism was still more pronounced in the U.S. than anywhere in Europe. State power was at its weakest, hardly to be noticed in people’s daily activities. Accordingly, economic growth was higher than in all other countries; standards of living went up; the population increased; and living standards and population size gradually surpassed those of all West European countries. At the same time, beginning in the late nineteenth century England and Western Europe suffered from reinvigorated internal statism brought about by the emergence of socialist ideologies on the European scene. It was this superior economic wealth—produced by a little exploited civil society—which allowed the internally weak U.S. government apparatus to slowly become the richest, most resourceful state, and turn these resources toward foreign aggression and in time establish itself as the dominant world power, with “home bases” all around the globe and direct or indirect military dominance and hegemonic control over a large part of the world (with the exception of the Soviet Union and China and their respective satellites).[^26] The nineteenth century already displayed aggressive expansionism of the—liberal—U.S. government second to none. Since as early as 1801, when the U.S. Navy was sent on a punitive mission to the remote area around Tripolis, virtually no single year has passed without U.S. government intervention somewhere in the world.[^27] Three major wars were waged: Against England (1812); against Mexico (1846–48), in which Mexico lost half its territory; and against Spain (1898), which resulted in the United States’ occupation of Cuba and the Philippines. Contrary to popular myth, the Civil War, too, was essentially an expansionist war waged by the relatively more liberal North against the Confederate states. However, the great breakthrough to world dominance did not occur until the twentieth century, when the U.S. entered World Wars I and II. Both wars dramatically proved the superiority of U.S. might over the European states. The U.S. determined the victors as well as the losers, and both wars ended with a victory of the more liberal U.S. government—resting on a less taxed and regulated economy—over all of the more socialist-authoritarian European states (including the Soviet Union) with their more heavily taxed and regulated economies. With the end of World War II the U.S. had reached hegemony over Europe and, as heir to the European states’ foreign empires, over large territories all around the world. Since World War II the U.S. has continued and even intensified its unrivaled expansionism with smaller or larger military interventions in Greece, Iran, Korea, Guatemala, Indonesia, Lebanon, Laos, Cuba, the Congo, British Guiana, the Dominican Republic, Vietnam, Chile, Grenada, and Nicaragua.[^28] + +Finally, history also provides the most vivid illustration of the direct link between a state’s internal powers of counterfeiting and its policy of external aggression, as well as the banking and business elite’s conspiracy with the state in its expansionist desires. The watershed mark in the process leading to the rise of the U.S. as the world’s premier power is World War I. The U.S. government could not have entered and successfully won this initially inner-European war without the absolute counterfeiting power that was achieved in 1913 with the establishment of the Federal Reserve System. It would have lacked the resources to do so. With a central banking system in place, a smooth transition to a war economy could be made and it became possible for the U.S. to get involved more deeply in the war and enlarge it to one of history’s most devastating wars. And just as the prior establishment of the Federal Reserve System had been enthusiastically supported by the banking establishment (in particular by the houses of Rockefeller, Morgan, and Kuhn, Loeb and Co.), so the U.S. policy of entering the war on the Allied side found its most ardent supporters among the economic elite (notably in the firm of J.P. Morgan and Co. as the fiscal agent of the Bank of England and monopoly underwriter of British and French bonds as well as a major arms producer, and represented within the Wilson administration by such powerful forces as W.G. McAdoo, secretary of the Treasury and Wilson’s son-in-law; Colonel P.M. House, Wilson’s intimate foreign policy adviser; and B. Strong, governor of the Federal Reserve Bank of New York).[^29] + +[^20]: On the intimate relationship between state and war, see the important study by Ekkehart Krippendorff, *Staat and Krieg* (Frankfurt/M.: Suhrkamp, 1985); also Charles Tilly, “War Making and State Making as Organized Crime,” in Peter Evans, et al. eds., *Bringing the State Back In* (Cambridge: Cambridge University Press, 1985); Robert Higgs, *Crisis and Leviathan* (New York: Oxford University Press, 1987). + +[^21]: The term “liberal” is here and the following used in its traditional European sense and not in the present day U.S. sense as a synonym for “socialist” or “social-democratic.” + +[^22]: A highly characteristic example of this connection between a policy of internal deregulation and increased external aggressiveness is provided by the Reagan administration. + +[^23]: On the following see also Hans-Hermann Hoppe, “The Economics and Sociology of Taxation,” in *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* 1, no. 2 (1990); supra chap. 2. + +[^24]: On the importance of “political anarchy” for the origin of capitalism, see Jean Baechler, *The Origins of Capitalism* (New York: St. Martin’s, 1976), chap. 7. + +[^25]: On British imperialism, see Lance E. Davis and Robert A. Huttenback, *Mammon and the Pursuit of Empire: The Political Economy of British Imperialism 1860–1912* (Cambridge: Cambridge University Press, 1986). + +[^26]: See on this and the following E. Krippendorff, *Staat and Krieg*, pp. 97–116. + +[^27]: See the table in Ekkehart Krippendorff, *Die amerikanische Strategie* (Frankfurt/M. Suhrkamp, 1970), pp. 43ff. + +[^28]: On twentieth-century U.S. foreign policy, see Leonard P. Liggio, “American Foreign Policy and National Security Management” in Radosh and Rothbard, *A New History of Leviathan*; Rothbard, *For a New Liberty,* chap. 14. + +[^29]: See on this Rothbard, *Mystery of Banking*, pp 230–47; on the role of the Morgans in pushing the Wilson administration into war, in particular see Charles Tansill, *America Goes to War* (Boston: Little, Brown, 1938), chaps. II–IV. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_05.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_05.md new file mode 100644 index 000000000..411bf083a --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_05.md @@ -0,0 +1,51 @@ +There is only one important element still missing from a complete reconstruction of the present international order: money. It is in a state’s natural interest to expand its territory militarily; and hence, one should expect a tendency toward a relative concentration of states. It is also in a state’s interest to engage in “monetary imperialism” (i.e., to extend its counterfeiting power over larger territories); thus, a tendency toward a one-world paper currency should be expected. Both interests and tendencies complement each other. On the one hand, any step in the direction of an international counterfeiting cartel is bound to fail if it is not complemented by the establishment of military dominance and hierarchy. External and internal economic pressures would tend to burst the cartel. With military superiority, however, an inflation cartel becomes possible. On the other hand, once military dominance has made such a cartel possible, the dominant state can actually expand its exploitative power over other territories without further war and conquest. In fact, the international cartelization of counterfeiting allows the dominant state to pursue through more sophisticated (i.e., less visible) means what war and conquest alone might not be able to achieve. + +In the first step a dominant state (a state, that is, which could crush another militarily and is perceived as capable of doing so, in particular by the dominated government) will use its superior power to enforce a policy of internationally coordinated inflation. Its own central bank sets the pace in the counterfeiting process, and the central banks of dominated states are ordered to inflate along with the dominating state. In practical terms, the dominating state’s paper currency is imposed as a reserve currency on foreign central banks, and they are pressured to use it as a basis for their own inflationary actions. + +Constrained not by actual demand but only by public opinion, it is relatively easy for a dominant state to accomplish this goal. Direct territorial conquest and the direct implementation of its own currency in foreign territories can be prohibitive because of the state of national or foreign public opinion. Yet with the power to destroy any specific foreign government—even thought it is not strong enough for a complete take-over—little is required in order for the dominant state to succeed in *monetary* imperialism. + +Internally, it will most likely encounter no resistance whatsoever. The government itself will be satisfied with this solution. For once its own currency is employed as a reserve currency by foreign banks on which they then pyramid their various national paper monies, then it becomes possible for it to engage in an almost costless expropriation of foreign property owners and income producers without having to fear contractive consequences. Similarly, its own banking and business elite is ready to accept such an arrangement, because they, too, can thereby safely participate in foreign exploitation. Banks in particular are enthusiastic. And the public is largely ignorant of what is happening, or considers the exploitation of foreigners minor as compared to internal problems. + +Externally, matters are only slightly more complicated. The dominated state loses resources to the dominating one as a consequence of monetary regime. But faced with the possibility of losing its internal control altogether, it naturally prefers acquiescing to a scheme which not only allows it to stay in power but to actually continue in its own fraudulent expropriations of its own population by inflating its currency on top of and in accordance with the dominating state’s paper money creation. For essentially the same reason bank and business elites, as the first receivers of their respective state’s counterfeit money, are willing to accept this solution. And the general public in the dominated territories, which through arrangement is subject to a double layer of exploitation of foreign states’ elites on top of a national state and elite, is again largely unaware of all this and fails to identify it as one important cause of its own prolonged economic dependency and relative stagnation vis-à-vis the dominant nation. + +This first step, however, does not provide a perfect solution. The international monetary system is characterized by a dominant paper currency, and a multitude of national paper monies pyramiding on top of it, and freely fluctuating exchange rates between such currencies. + +On one hand, this is less than satisfactory for the dominant state, because under these circumstances ample room is left for the possibility of its own currency depreciating against others, and such a development would pose a threat to its own role as a dominant power. For exchange rates are not exclusively determined by the inflationary policies of various central banks. Ultimately and *ceteris paribus*, they are determined by purchasing power parity.[^30] And even if a dominated central bank willingly inflates along with the dominating central bank, other factors (such as a lower level of taxation and regulation, for instance) can still make its currency appreciate against that of the dominant state. + +On the other hand, the existence of a multitude of currencies freely fluctuating against each other is, as explained earlier, dysfunctional of the very purpose of money. It is a system of partial barter. It creates informational chaos, makes rational economic calculation impossible, accordingly leads to inefficiencies within the very system of production which the dominant state parasitically rests. + +Thus, in order to assure its dominant position and maximize exploitatively appropriated income, in a second step a dominant state will invariably try to institute an international—and ultimately universal—currency monopolistically controlled and issued either directly by its own central bank or indirectly by an international or world bank dominated by its central bank. + +There are some obstacles on the way to this goal. However, once the first step has been completed successfully, none of them would seem insurmountable. Naturally, the dominated state would lose some discretionary power under this arrangement. But this would be compensated for by the fact that its own economy would function more efficiently, too, if calculational chaos in international trade were reduced. Further, the banking and business elite in both countries would be adamantly in favor of such a monetary regime and would use their close ties to their respective state and international connections to promote its adoption. For, after all, banks and industrial firms are also in the business of making money through production and exchanges. Freely fluctuating exchange rates are an artificial impediment in their pursuit of this economic interest. And they will be perceived as dysfunctional more intensively by larger businesses, because it is big business, in particular, for which foreign trade plays a more important role. + +In fact, the most severe resistance to the adoption of an international currency is to be expected not from the states and the economic elites, but from the general public. Insofar as an international currency implies giving up an accustomed one, it runs against the very nationalism that all states eagerly bred for so long. This would be a problem especially if the public in the dominated countries were asked to adopt the dominant state’s currency directly—name and all—because the underlying imperialist nature of such a monetary system would then become dangerously apparent. Yet with some degree of diplomacy and patient propaganda, this problem seems solvable, too. A new currency with a new name must be created and defined in terms of existing national monies in order not to arouse nationalistic or anti-imperialist sentiments. This new currency must only be somewhat overvalued against the various national monies (which in turn are defined in terms of the new currency) in order to drive all national monies out of circulation (in accordance with Gresham’s law).[^31] This must be accompanied by the states’ and the economic elites’ constant appeal to the general public’s sound economic intuition that—regardless of all nationalistic feelings—freely fluctuating national monies are an anachronistic institution which cripples rational economic calculation, and that it is in everyone’s best interest to have an internationally (and if possible universally) used money such as the international banking system under the leadership of the dominant state’s central bank is willing to provide. Barring any drastic change in public opinion in the direction of a strengthened private property and sound money orientation and a correspondingly increased antistate vigilance, nothing will prevent the dominant state from achieving this complete international counterfeiting autonomy. And with a world money and world bank in place, and controlled by the dominant state’s central bank, a decisive step is taken toward reaching its ultimate goal of establishing itself as a full-scale world government, with world-wide control not only over counterfeiting, but also over taxation and legal regulation. + +In light of this explanation of monetary imperialism and its function as a “natural” (from a statist viewpoint, that is) complement of military expansionism, the remaining pieces from the history of international politics fall into place. Hand in hand with the rise of Great Britain to the rank of the foremost imperialist nation state went a sterling imperialism. Not entirely free at the time of all internal obstacles in the way of counterfeiting, British-dominated countries were compelled to keep their reserves in the form of sterling balances in London, where the Bank of England would redeem them in gold. This way, these countries would pyramid their national currencies on top of the pound, and Britain could inflate sterling notes on top of gold without having to fear an outflow of gold. With Britain’s decline and the concurrent rise of the U.S. government to the position of the world’s leading military power, sterling imperialism has gradually been replaced by a dollar imperialism. At the end of World War II, with U.S. domination extended over most of the globe, and essentially ratified in the Bretton Woods agreement, the dollar became the world reserve currency on top of which all other states have inflated their various national paper monies.[^32] For a while, the U.S. officially still maintained the pretense of redeeming foreign central banks’ dollars in gold, and this somewhat limited its own inflationary potential. However, it did not prevent steady dollar counterfeiting on top of gold from occurring. The position of the U.S. as a militarily dominant international power (in the meantime formalized through a number of military pacts, most notably the NATO) allowed it to compel foreign governments to exercise their right to ask for redemption only sparingly if at all, so that its own dollar inflation could take place without setting off contractive consequences. And when its counterfeiting policy had incited foreign governments to become all too daring in their attempts to obtain gold at bargain prices, it was the U.S. government’s superior military might that finally allowed it to give up all pretense and declare its notes irredeemable. Since then the Federal Reserve System has acquired the position of an autonomous counterfeiter of last resort to the entire international banking system.[^33] + +The imperialist nature of this dollar standard takes effect in particular through such instruments as the International Monetary Fund (IMF), the International Bank for Reconstruction and Development (IBRD), and the Bank for International Settlement (BIS).[^34] Money and credit, created by the strike of a pen, is passed from these U.S.-dominated institutions first to foreign governments which inflate their national currencies on top of it and in turn pass this money on to their own cartelized banking system which, adding a further dose of counterfeiting, then hand it on to the various states’ favorite business establishments whence it ripples to the economic periphery. Parallel to this flow of money goes a reversed process of income and wealth redistribution from the periphery onto national business and banking elites and the various nation states as well as from the dominated territories to the U.S. government and the U.S. banking and business establishment as the ultimate center of world finance. + +From a sociological point of view, the consequences are particularly interesting if these two integrated processes are superimposed on pre-modern, feudal societies. Such countries, primarily in Africa, Asia, Central and South America, are typically characterized by a class of feudal landlords, or feudal landlords-turned-financial-orindustrial-magnates controlling the state apparatus and mostly residing in the capital-city-and-seat-of-government; and by a class of largely landless, dependent peasants dispersed over the countryside and sustaining the state, the feudal elite, and the capital city through the payment of land rents.[^35] Dollar imperialism here means upholding feudal rule, supporting and participating in the exploitation of an impoverished peasantry and the countryside by a parasitic feudal caste and the capital city, and contributing in the latter’s suppression of any liberationist land reform movement. In fact, the typical Third World cycle of ruthless government oppression, revolutionary movements, civil war, renewed suppression, and prolonged economic dependency and mass poverty is to a significant extent caused and maintained by the U.S.-dominated international monetary system. + +Since 1971, in particular, increased efforts have been undertaken in the direction of the second step in the process of monetary expansionism. Not all of the roughly 160 freely fluctuating currencies actually pose a problem, because most of them are in no danger for internal reasons of appreciating against the dollar and thereby strengthening the respective states’ power vis-à-vis that of the U.S. government, or they play such a minor role in international trade that the calculational chaos which is introduced by their existence is largely insignificant. However, because of the relative strength of their currencies and their important role in international trade, the major West European states as well as Japan are a problem. Hence it is to these states and currencies in particular that U.S-led attempts to create a world currency that helps rationalize economic calculation and at the same time safeguard U.S. domination and further increase its own inflationary powers have been directed. The creation of Special Drawing Rights (SDRs), defined initially in terms of sixteen and later five leading export nations, and issued by the IMF, was a move toward a one-world currency and a one-world bank under U.S. domination.[^36] Another important push toward this goal was provided through the activities of the Trilateral Commission (TC), founded in 1973 as an offshoot of David Rockefeller’s Council on Foreign Relations. Composed of some 300 highly influential politicians, bankers, businessmen, as well as intellectuals and journalists from North America, Western Europe and Japan, the TC has made the establishment of a world paper currency and a world central bank its primary concern.[^37] Fervently supported by the TC as an intermediate step toward this ultimate goal as well as by several other politicianbanker-industrialist associations with a substantial overlap of membership with the TC and devoted to the same ends, such as the Action Committee for Europe, the Association for the Monetary Union of Europe, the Banking Federation of the European Community, the ECU Banking Association, the Basel Committee and the Wilton Park Group, great advances have been made in aligning the European monetary front. In 1979, the newly created European Currency Unit (ECU), issued under the aegis of the European Economic Community, first appeared. Defined as a weighted average of ten European currencies, and assisted by organizations such as the European Monetary System, the European Investment Bank, the Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunications, and the European Monetary Cooperation Fund, the ECU has assumed a more and more important rule. Since as an average it is less volatile than the various national currencies, multinational banks and corporations in particular have found it increasingly attractive to use the ECU as a unit of account and a medium of settlement: economic calculation is less haphazard with only three currencies—the ECU, the yen, and the dollar—than with a dozen. In 1998, according to official intergovernmental agreements, the European Central Bank was established and the ECU became the all-European currency supplanting all national monies.[^38] + +With the European calculational chaos solved, then, and in particular with the European hard currency countries neutralized and weakened within a cartel that by its very nature favors more against less inflationary countries so as to protect and prolong U.S. hegemony over Europe, little indeed would remain to be done. With essentially only three central banks and currencies and U.S. dominance over Europe and Japan, the most likely candidates to be chosen as a U.S-dominated World Central Bank are the IMP or the BIS: and under its aegis then, initially defined as a basket of the dollar, the ECU, and the yen, the “phoenix” (or whatever else its name may be) will rise as a one-world paper currency—unless, that is, public opinion as the only constraint on government growth undergoes a substantial change and the public begins to understand the lesson explained in this book: that economic rationality as well as justice and morality demand a worldwide gold standard and free, 100-percentreserve banking as well as free markets worldwide; and that world government, a world central bank and a world paper currency—contrary to the deceptive impression of representing universal values—actually means the universalization and intensification of exploitation, counterfeiting-fraud and economic destruction.[^39] + +[^30]: On the purchasing power parity theory, see Mises, *Human Action,* pp. 452–58; Rothbard, *Man, Economy, and State,* pp. 715–22. + +[^31]: On Gresham’s law see Mises, *Theory of Money and Credit*, pp. 75, 77; *Human Action*, pp. 78l–83; Rothbard, *Power and Market*, pp. 29–31. + +[^32]: On the dollar standard established with the Bretton Woods system, see Henry Hazlitt, *From Bretton Woods to World Inflation* (Chicago: Regnery, 1984). + +[^33]: Since 1971, at which time the gold standard was finally suspended, more money has been created than had previously been accumulated by all nations of the world since the beginning of time. + +[^34]: On the imperialist nature of these institutions, see also Gabriel Kolko, *The Politics of War, the World and United States Foreign Policy 1943–1945* (New York: Random House, 1968), pp. 242–340. + +[^35]: See Paul A. Baran, *Political Economy of Growth* (New York: Monthly Review Press, 1957), chaps. V–VI. + +[^36]: See Hazlitt, From Bretton Woods to World Inflation. + +[^37]: A sample of prominent U.S. members of the Trilateral Commission includes David M. Abshire, counselor to the President; Frank C. Carlucci, national security advisor; J.C. Whitehead, Deputy Secretary of State; Alan Greenspan, Chairman of the Federal Reserve System; Winston Lord, Ambassador to China; George Bush, President; Paul A. Volcker, former Chairman of the Federal Reserve System; Alexander Haig, former Secretary of State; Jean Kirkpatrick, former Ambassador to the U.N.; David A. Stockman, former head of OMB; Caspar Weinberger, former Secretary of Defense; W. Michael Blumenthal, former Secretary of the Treasury; Zbigniew Brzezinski, former national security advisor; Harold Brown, former Secretary of Defense; James E. (Jimmy) Carter, former President; Richard N. Cooper, former Undersecretary of State for Economic and Monetary Affairs; Walter Mondale, former Vice President; Anthony M. Solomon, former Undersecretary of the Treasury for Monetary Affairs; Cyrus Vance, former Secretary of State; Andrew Young, former Ambassador to the U.N.; Lane E. Kirkland, head of AFL-CIO: Flora Lewis, *New York Times*; Thomas Johnson, *Los Angeles Times*; George Will, ABC television and *Newsweek*. + +[^38]: See on this also Jeffrey Tucker, “The Contributions of Menger and Mises to the Foundations of Austrian Monetary Theory Together With One Modern Application,” (manuscript 1988), presented at the 13th annual conference of The Association for Private Enterprise Education, Cleveland, Ohio; and Ron Paul, “The Coming World Monetary Order,” A Special Report from the *Ron Paul Investment Letter* (1988). Prominent Europeans explicitly supporting the idea of a European Central Bank, the ECU, and finally a one-world currency include: G. Agnelli, Chairman of FIAT, TC; J. Deflassieux, Chairman of the BIS, TC; G. FitzGerald, former Prime Minister of Ireland, TC; L. Solana, President of Compania Telefonica Nacional de Espana, TC; G. Thorn, President of the European Community and former Prime Minister of Luxembourg, TC; N. Thygesen, Professor of Economics, Copenhagen University, TC; U. Agnelli, Vice President of FIAT; E. Balladour, Financial Minister of France; N. Brady, Dillon Read Investments; J. Callaghan, former Prime Minister of Britain; K. Carstens, former President of West Germany; P. Coffey, Professor of Economics University of Amsterdam; E. Davignon, former European Commissioner; J. Delors, former President of the European Community; W. Dusenberg, President of BIS; L. Fabius, former Prime Minister of France; J.R. Fourtou, President of Rhone-Poulence; R. d. La Jemere, former Governor of the Banque de France; V. Giscard d’Estaing, former President of France; Ch. Goodhart, Professor of Banking, London School of Economics; P. Guimbretiere, Director of the European Community’s ECU project; W. Guth, President of the Deutsche Bank; E. Heath, former British Prime Minister; M. Kohnstamm, former President of European University Institute, Florence; N. Lawson, British Chancellor of the Exchequer; L.M. Leveque, President of Credit Lyonnais; L. Lucchini, President of Confindustria Italy; F. Maude, British Minister for Corporate and Consumer Affairs; P. Mentre, Chairman of Credit National, France; H.L. Merkle, Chairman of Bosch Gmbh, West Germany; F. Mitterand, President of France; J. Monet, founder of the European Community; P.X. Ortoli, President of Total Oil and former Commissioner of the European Community; D. Rambure, Credit Lyonnais; H. Schmidt, former Chancellor of West Germany and Editor of die *ZEIT*; P. Sheehy, Chairman of BAT Industries; J. Solvay, Chairman of Solvay, Belgium; H.J. Vogel, Chairman of the German Social Democratic Party; J. Zijlstra, former President of the Nederlandse Bank. + +[^39]: Jeffrey Tucker of the Ludwig von Mises Institute had an important influence on my understanding of the dynamics of the international monetary system—through frequent discussions as well as through granting me access to his own related research. Needless to say, all shortcomings are entirely my own. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_01.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_01.md new file mode 100644 index 000000000..649e3ddd7 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_01.md @@ -0,0 +1,59 @@ +## Marxist and Austrian Class Analysis + +I will do the following in this chapter: First, I will present a series of theses that constitute the hard-core of the Marxist theory of history. I claim that all of them are essentially correct. Then I will show how these true theses are derived in Marxism from a false starting point. Finally, I want to demonstrate how Austrianism in the Mises-Rothbard tradition can give a correct but categorically different explanation of their validity. + +Let me begin with the hard-core of the Marxist belief system:[^1] + +1. “The history of mankind is the history of class struggles.”[^2] It is the history of struggles between a relatively small ruling class and a larger class of the exploited. The primary form of exploitation is economic: The ruling class expropriates part of the productive output of the exploited or, as Marxists say, “it appropriates a social surplus product and uses it for its own consumptive purposes.” +2. The ruling class is unified by its common interest in upholding its exploitative position and maximizing its exploitatively appropriated surplus product. It never deliberately gives up power or exploitation income. Instead, any loss in power or income must be wrestled away from it through struggles, whose outcome ultimately depends on the class consciousness of the exploited, i.e., on whether or not and to what extent the exploited are aware of their own status and are consciously united with other class members in common opposition to exploitation. +3. Class rule manifests itself primarily in specific arrangements regarding the assignment of property rights or, in Marxist terminology, in specific “relations of production.” In order to protect these arrangements or production relations, the ruling class forms and is in command of the state as the apparatus of compulsion and coercion. The state enforces and helps reproduce a given class structure through the administration of a system of “class justice,” and it assists in the creation and the support of an ideological superstructure designed to lend legitimacy to the existence of class rule. +4. Internally, the process of competition within the ruling class generates a tendency toward increasing concentration and centralization. A multipolar system of exploitation is gradually supplanted by an oligarchic or monopolistic one. Fewer and fewer exploitation centers remain in operation, and those that do are increasingly integrated into a hierarchical order. Externally (i.e., as regards the international system), this centralization process will (and all the more intensively the more advanced it is) lead to imperialist interstate wars and the territorial expansion of exploitative rule. +5. Finally, with the centralization and expansion of exploitative rule gradually approaching its ultimate limit of world domination, class rule will increasingly become incompatible with the further development and improvement of “productive forces.” Economic stagnation and crises become more and more characteristic and create the “objective conditions” for the emergence of a revolutionary class consciousness of the exploited. The situation becomes ripe for the establishment of a classless society, the “withering away of the state,” the replacement of government of men over men by the administration of things[^3] and, as its result, unheard-of economic prosperity. + +All of these theses can be given a perfectly good justification, as I will show. Unfortunately, however, it is Marxism, which subscribes to all of them, that has done more than any other ideological system to discredit their validity in deriving them from a patently absurd exploitation theory. + +What is this Marxist theory of exploitation? According to Marx, such precapitalist social systems as slavery and feudalism are characterized by exploitation. There is no quarrel with this. For after all, the slave is not a free laborer, and he cannot be said to gain from his being enslaved. Rather, in being enslaved his utility is reduced at the expense of an increase in wealth appropriated by the slave master. The interest of the slave and that of the slave owner are indeed antagonistic. The same is true as regards the interests of the feudal lord who extracts a land rent from a peasant who works on land homesteaded by himself (i.e., the peasant). The lord’s gains are the peasant’s losses. It is also undisputed that slavery as well as feudalism indeed hamper the development of productive forces. Neither slave nor serf will be as productive as they would be without slavery or serfdom. + +The genuinely new Marxist idea is that essentially nothing is changed as regards exploitation under capitalism (if the slave becomes a free laborer), or if the peasant decides to farm land homesteaded by someone else and pays rent in exchange for doing so. To be sure, Marx, in the famous chapter 24 of the first volume of his *Kapital*, titled “The So-called Original Accumulation,” gives a historical account of the emergence of capitalism which makes the point that much or even most of the initial capitalist property is the result of plunder, enclosure, and conquest. Similarly, in chapter 25, on the “Modern Theory of Colonialism,” the role of force and violence in exporting capitalism to the, as we would nowadays say, Third World is heavily emphasized. Admittedly, all this is generally correct, and insofar as it is there can be no quarrel with labeling such capitalism exploitative. Yet one should be aware of the fact that here Marx is engaged in a trick. In engaging in historical investigations and arousing the reader’s indignation regarding the brutalities underlying the formation of many capitalist fortunes, he actually side-steps the issue at hand. He distracts from the fact that his thesis is really an entirely different one: namely, that even if one were to have “clean” capitalism so to speak (one in which the original appropriation of capital were the result of nothing else but homesteading), work and savings, the capitalist who hired labor to be employed with this capital would nonetheless be engaged in exploitation. Indeed, Marx considered the proof of this thesis his most important contribution to economic analysis. + +What, then, is his proof of the exploitative character of a clean capitalism? + +It consists in the observation that the factor prices, in particular the wages paid to laborers by the capitalist, are lower than the output prices. The laborer, for instance, is paid a wage that represents consumption goods which can be produced in three days, but he actually works five days for his wage and produces an output of consumption goods that exceeds what he receives as remuneration. The output of the two extra days, the surplus value in Marxist terminology, is appropriated by the capitalist. Hence, according to Marx, there is exploitation.[^4] + +What is wrong with this analysis?[^5] The answer becomes obvious, once it is asked why the laborer would possibly agree to such a deal! He agrees because his wage payment represents present goods—while his own labor services represent only future goods—and he values present goods more highly. After all, he could also decide not to sell his labor services to the capitalist and then map the full value of his output himself. But this would of course imply that he would have to wait longer for any consumption goods to become available to him. In selling his labor services he demonstrates that he prefers a smaller amount of consumption goods now over a possibly larger one at some future date. On the other hand, why would the capitalist want to strike a deal with the laborer? Why would he want to advance present goods (money) to the laborer in exchange for services that bear fruit only later? Obviously, he would not want to pay out, for instance, $100 now if he were to receive the same amount in one year’s time. In that case, why not simply hold on to it for one year and receive the extra benefit of having actual command over it during the entire time? Instead, he must expect to receive a larger sum than $100 in the future in order to give up $100 now in the form of wages paid to the laborer. He must expect to be able to earn a profit, or more correctly an interest return. He is also constrained by time preference, i.e., the fact that an actor invariably prefers earlier over later goods, in yet another way. For if one can obtain a larger sum in the future by sacrificing a smaller one in the present, why then is the capitalist not engaged in more saving than he actually is? Why does he not hire more laborers than he does, if each one of them promises an additional interest return? The answer again should be obvious: because the capitalist is a consumer, as well, and cannot help being one. The amount of his savings and investing is restricted by the necessity that he, too, like the laborer, requires a supply of present goods “large enough to secure the satisfaction of all those wants the satisfaction of which during the waiting time is considered more urgent than the advantages which a still greater lengthening of the period of production would provide.”[^6] + +What is wrong with Marx’s theory of exploitation, then, is that he does not understand the phenomenon of time preference as a universal category of human action.[^7] That the laborer does not receive his “full worth” has nothing to do with exploitation but merely reflects the fact that it is impossible for man to exchange future goods against present ones except at a discount. Contrary to the case of slave and slave master where the latter benefits at the expense of the former, the relationship between the free laborer and the capitalist is a mutually beneficial one. The laborer enters the agreement because, given his time preference, he prefers a smaller amount of present goods over a larger future one; and the capitalist enters it because, given his time preference, he has a reverse preference order and ranks a larger future amount of goods more highly than a smaller present one. Their interests are not antagonistic but harmonious. Without the capitalist’s expectation of an interest return, the laborer would be worse off having to wait longer than he wishes to wait; and without the laborer’s preference for present goods the capitalist would be worse off having to resort to less roundabout and less efficient production methods than those which he desires to adopt. Nor can the capitalist wage system be regarded as an impediment to the further development of the forces of production, as Marx claims. If the laborer were not permitted to sell his labor services and the capitalist to buy them, output would not be higher but lower, because production would have to take place with relatively reduced levels of capital accumulation. + +Under a system of socialized production, quite contrary to Marx’s proclamations, the development of productive forces would not reach new heights but would instead sink dramatically.[^8] For obviously, capital accumulation must be brought about by definite individuals at definite points in time and space through homesteading, producing and/or saving. In each case it is brought about with the expectation that it will lead to an increase in the output of future goods. The value an actor attaches to his capital reflects the value he attaches to all expected future incomes attributable to its cooperation and discounted by his rate of time preference. If, as in the case of collectively owned factors of production, an actor is no longer granted exclusive control over his accumulated capital and hence over the future income to be derived from its employment, but partial control instead is assigned to nonhomesteaders, nonproducers, and nonsavers, the value for him of the expected income and hence that of the capital goods is reduced. His effective rate of time preference will rise and there will be less homesteading of scarce resources, and less saving for the maintenance of existing resources and the production of new capital goods. The period of production, the roundaboutness of the production structure, will be shortened, and relative impoverishment will result. + +If Marx’s theory of capitalist exploitation and his ideas on how to end exploitation and establish universal prosperity are false to the point of being ridiculous, it is clear that any theory of history which can be derived from it must be false, too. Or if it should be correct, it must have been derived incorrectly. Instead of going through the lengthier task of explaining all of the flaws in the Marxist argument as it sets out from its theory of capitalist exploitation and ends with the theory of history which I presented earlier, I will take a shortcut here. I will now outline in the briefest possible way the correct—Austrian, Misesian-Rothbardian—theory of exploitation; give an explanatory sketch of how this theory makes sense out of the class theory of history; and highlight along the way some key differences between this class theory and the Marxist one and also point out some intellectual affinities between Austrianism and Marxism stemming from their common conviction that there does indeed exist something like exploitation and a ruling class.[^9] + +The starting point for the Austrian exploitation theory is plain and simple, as it should be. Actually, it has already been established through the analysis of the Marxist theory: Exploitation characterized the relationship between slave and slave master and serf and feudal lord. But no exploitation was found possible under a clean capitalism. What is the principle difference between these two cases? The answer is: the recognition or nonrecognition of the homesteading principle. The peasant under feudalism is exploited because he does not have exclusive control over land that he homesteaded, and the slave because he has no exclusive control over his own homesteaded body. If, contrary to this, everyone has exclusive control over his own body (is a free laborer, that is) and acts in accordance with the homesteading principle, there can be no exploitation. It is logically absurd to claim that a person who homesteads goods not previously homesteaded by anybody else, or who employs such goods in the production of future goods, or who saves presently homesteaded or produced goods in order to increase the future supply of goods, could thereby exploit anybody. Nothing has been taken away from anybody in this process and additional goods have actually been created. And it would be equally absurd to claim that an agreement between different homesteaders, savers and producers regarding their nonexploitatively appropriated goods or services could possibly contain any foul play, then. Instead, exploitation takes place whenever any *deviation* from the homesteading principle occurs. It is exploitation whenever a person successfully claims partial or full control over scarce resources which he has not homesteaded, saved or produced, and which he has not acquired contractually from a previous producer-owner. Exploitation is the expropriation of homesteaders, producers and savers by late-coming nonhomesteaders, nonproducers, nonsavers and noncontractors; it is the expropriation of people whose property claims are grounded in work and contract by people whose claims are derived from thin air and who disregard others’ work and contracts.[^10] + +Needless to say, exploitation thus defined is in fact an integral part of human history. One can acquire and increase wealth either through homesteading, producing, saving, or contracting, or by expropriating homesteaders, producers, savers or contractors. There are no other ways. Both methods are natural to mankind. Alongside homesteading, producing and contracting, there have always been nonproductive and noncontractual property acquisitions. And in the course of economic development, just as producers and contractors can form firms, enterprises and corporations, so can exploiters combine to large-scale exploitation enterprises, governments and states. The ruling class (which may again be internally stratified) is initially composed of the members of such an exploitation firm. And with a ruling class established over a given territory and engaged in the expropriation of economic resources from a class of exploited producers, the center of all history indeed becomes the struggle between exploiters and the exploited. History, then, correctly told, is essentially the history of the victories and defeats of the rulers in their attempt to maximize exploitatively appropriated income and of the ruled in their attempts to resist and reverse this tendency. It is in this assessment of history that Austrians and Marxists agree, and it is why a notable intellectual affinity between Austrian and Marxist historical investigations exists. Both oppose a historiography which recognizes only action or interaction, economically and morally all on a par; and both oppose a historiography that instead of adopting such a valueneutral stand thinks that one’s own arbitrarily introduced subjective value judgments have to provide the foil for one’s historical narratives. Rather, history must be told in terms of freedom and exploitation, parasitism and economic impoverishment, private property and its destruction—otherwise it is told false.[^11] + +While productive enterprises come into or go out of existence because of voluntary support or its absence, a ruling class never comes to power because there is a demand for it, nor does it abdicate when abdication is demonstrably demanded. One cannot say by any stretch of the imagination that homesteaders, producers, savers and contractors have demanded their expropriation. They must be coerced into accepting it, and this proves conclusively that the exploitation firm is not in demand at all. Nor can one say that a ruling class can be brought down by abstaining from transactions with it in the same way as one can bring down a productive enterprise. For the ruling class acquires its income through nonproductive and noncontractual transactions and thus is unaffected by boycotts. Rather, what makes the rise of an exploitation firm possible, and what alone can in turn bring it down is a specific state of public opinion or, in Marxist terminology, a specific state of class consciousness. + +An exploiter creates victims, and victims are potential enemies. It is possible that this resistance can be lastingly broken down by force in the case of a group of men exploiting another group of roughly the same size. However, more than force is needed to expand exploitation over a population many times its own size. For this to happen, a firm must also have public support. A majority of the population must accept the exploitative actions as legitimate. This acceptance can range from active enthusiasm to passive resignation. But it must be acceptance in the sense that a majority must have given up the idea of actively or passively resisting any attempt to enforce nonproductive and noncontractual property acquisitions. The class consciousness must be low, undeveloped and fuzzy. Only as long as this state of affairs lasts is there still room for an exploitative firm to prosper even if no actual demand for it exists. Only if and insofar as the exploited and expropriated develop a clear idea of their own situation and are united with other members of their class through an ideological movement which gives expression to the idea of a classless society where all exploitation is abolished, can the power of the ruling class be broken. Only if, and insofar as, a majority of the exploited public becomes consciously integrated into such a movement and accordingly displays a common outrage over all nonproductive or noncontractual property acquisitions, shows a contempt for everyone who engages in such acts, and deliberately contributes nothing to help make them successful (not to mention actively trying to obstruct them), can its power be brought to crumble. + +[^1]: See on the following Karl Marx and Frederic Engels, *The Communist Manifesto* (1848); Karl Marx, *Das Kapital*, 3 vols. (1867; 1885; 1894); as contemporary Marxists, Ernest Mandel, *Marx’s Economic Theory* (London: Merlin, 1962); idem, *Late Capitalism* (London: New Left Books, 1975); Paul Baran and Paul Sweezy, *Monopoly Capital* (New York: Monthly Review Press, 1966); from a non-Marxist perspective, Leszek Kolakowski, *Main Currents of Marxism* (Oxford: Clarendon Press, 1995); G. Wetter, *Sovietideologie heute* (Frankfurt/M.: Fischer, 1962), vol. 1; W. Leonhard, *Sovietideologie heute* (Frankfurt/M.: Fischer, 1962), vol. 2. + +[^2]: Marx and Engels, *The Communist Manifesto* (section 1). + +[^3]: *The Communist Manifesto* (section 2, last 2 paragraphs); Frederic Engels, *Von tier Autorität*, in Karl Marx and Frederic Engels, *Ausgewählte Schriften*, 2 vols. (East Berlin: Dietz, 1953), vol. I, p. 606; idem, *Die Entwicklung des Sozialismus von der Utopie zur Wissenschaft*, ibid., vol. 2, p. 139. + +[^4]: See Marx, *Das Kapital*, vol. I; the shortest presentation is his *Lohn, Preis, Profit* (1865). Actually, in order to prove the more specific Marxist thesis that exclusively the owner of labor services is exploited (but not the owner of the other originary factor of production: land), yet another argument would be needed. For if it were true that the discrepancy between factor and output prices constitutes an exploitative relation, this would only show that the capitalist who rents labor services from an owner of labor, and land services from an owner of land would exploit either labor, or land, or labor and land simultaneously. It is the labor theory of value, of course, which is supposed to provide the missing link here by trying to establish labor as the sole source of value. I will spare myself the task of refuting this theory. Few enough remain today, even among those claiming to be Marxists, who do not recognize the faultiness of the labor theory of value. Rather, I will accept for the sake of argument the suggestion made, for instance, by the self-proclaimed “analytical Marxist” John Roemer (*A General Theory of Exploitation and Class* [Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1982]; idem, *Value, Exploitation and Class* [London: Harwood Academic Publishers, 1985]) that the theory of exploitation can be separated analytically from the labor theory of value; and that a “generalized commodity exploitation theory” can be formulated which can be justified regardless of whether or not the labor theory of value is true. I want to demonstrate that the Marxist theory of exploitation is nonsensical even if one were to absolve its proponents from having to prove the labor theory of value and, indeed, even if the labor theory of value were true. Even a generalized commodity exploitation theory provides no escape from the conclusion that the Marxist theory of exploitation is dead wrong. + +[^5]: See on the following Eugen von Böhm-Bawerk, *The Exploitation Theory of Socialism-Communism* (South Holland, Ill.: Libertarian Press, 1975); idem, *Shorter Classics of Böhm-Bawerk* (South Holland, Ill.: Libertarian Press, 1962). + +[^6]: Ludwig von Mises, *Human Action* (Chicago: Regnery, 1966), p. 407; see also Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970), pp. 300–01. + +[^7]: See on the time preference theory of interest in addition to the works cited in notes 5 and 6; also Frank Fetter, *Capital, Interest and Rent* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977). + +[^8]: See on the following Hans-Hermann Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism* (Boston: Kluwer Academic Publishers, 1989); idem, “Why Socialism Must Fail,” *Free Market* (July 1988); idem, “The Economics and Sociology of Taxation,” *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* (1990); supra chap. 2. + +[^9]: Mises’s contributions to the theory of exploitation and class are unsystematic. However, throughout his writings he presents sociological and historical interpretations that are class analyses, if only implicitly. Noteworthy here is in particular his acute analysis of the collaboration between government and banking elite in destroying the gold standard in order to increase their inflationary powers as a means of fraudulent, exploitative income and wealth redistribution in their own favor. See for instance his *Monetary Stabilization and Cyclical Policy* (1928) in idem, *On the Manipulation of Money and Credit,* ed. Percy Greaves (Dobbs Ferry, N.Y.: Free Market Books 1978); idem, *Socialism* (Indianapolis: Liberty Fund, 1981), chap. 20; idem, *The Clash of Group Interests and Other Essays* (New York: Center for Libertarian Studies, Occasional Paper Series No. 7, 1978). Yet Mises does not give systematic status to class analysis and exploitation theory because he ultimately misconceives of exploitation as merely an intellectual error which correct economic reasoning can dispel. He fails to fully recognize that exploitation is also and probably even more so a moral-motivational problem that exists regardless of all economic reasoning. Rothbard adds his insight to the Misesian structure of Austrian economics and makes the analysis of power and power elites an integral part of economic theory and historical-sociological explanations; and he systematically expands the Austrian case against exploitation to include ethics in addition to economic theory, i.e., a theory of justice next to a theory of efficiency, such that the ruling class can also be attacked as immoral. For Rothbard’s theory of power, class and exploitation, see in particular his *Power and Market* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977); idem, *For a New Liberty* (New York: Macmillan, 1978); idem, *The Mystery of Banking* (New York: Richardson and Snyder, 1983); idem, *America’s Great Depression* (Kansas City: Sheed and Ward, 1975). On important nineteenth-century forerunners of Austrian class analysis, see Leonard Liggio, “Charles Dunoyer and French Classical Liberalism,” *Journal of Libertarian Studies* 1, no. 3 (1977); Ralph Raico, “Classical Liberal Exploitation Theory,” *Journal of L ibertarian Studies* 1, no. 3 (1977); Mark Weinburg, “The Social Analysis of Three Early 19th Century French Liberals: Say, Comte, and Dunoyer,” *Journal of Libertarian Studies* 2, no. 1 (1978); Joseph T. Salerno, “Comment on the French Liberal School,” *Journal of Libertarian Studies* 2, no. 1 (1978); David M. Hart, “Gustave de Molinari and the Anti-Statist Liberal Tradition,” 2 parts, *Journal of Libertarian Studies* 5, nos. 3 and 4 (1981). + +[^10]: See on this also Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism*; idem, “The Justice of Economic Efficiency,” *Austrian Economics Newsletter* 1 (1988); infra chap. 9; idem, “The Ultimate Justification of the Private Property Ethics,” *Liberty* (September 1988): infra chap. 10. + +[^11]: See on this theme also Lord (John) Acton, *Essays in the History of Liberty* (Indianapolis: Liberty Fund, 1985); Franz Oppenheimer, *System der Soziologie*, vol. II: *Der Staat* (Stuttgart: G. Fischer, 1964); Alexander Rüstow, *Freedom and Domination* (Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1986). \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_02.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_02.md new file mode 100644 index 000000000..e3a63fce5 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_02.md @@ -0,0 +1,65 @@ +The gradual abolition of feudal and absolutist rule and the rise of increasingly capitalist societies in Western Europe and the U.S., and along with this unheard-of economic growth and rising population numbers were the result of an increasing class consciousness among the exploited, who were ideologically molded together through the doctrines of natural rights and liberalism. In this Austrians and Marxists agree.[^12] They disagree, however, on the next assessment: The reversal of this liberalization process and steadily increased levels of exploitation in these societies since the last third of the nineteenth century, and particularly pronounced since WW I, are the result of a loss in class consciousness. In fact, in the Austrian view Marxism must accept much of the blame for this development by misdirecting attention from the correct exploitation model of the homesteader-producer-saver-contractor vs. the non-homesteader-producer-saver-contractor to the fallacious model of the wage earner vs. the capitalist, thus muddling things up.[^13] + +The establishment of a ruling class over an exploited one many times its size by coercion and the manipulation of public opinion (i.e., a low degree of class consciousness among the exploited), finds its most basic institutional expression in the creation of a system of public law superimposed on private law. The ruling class sets itself apart and protects its position as a ruling class by adopting a constitution for their firm’s operations. On the one hand, by formalizing the internal operations within the state apparatus as well as its relations vis-àvis the exploited population, a constitution creates some degree of legal stability. The more familiar and popular private law notions are incorporated into constitutional and public law, the more conducive this will be to the creation of favorable public opinion. On the other hand, any constitution and public law also formalizes the exemplary status of the ruling class as regards the homesteading principle. It formalizes the right of the state’s representatives to engage in nonproductive and noncontractual property acquisitions and the ultimate subordination of private to public law. + +Class justice, i.e., a dualism of one set of laws for the rulers and another for the ruled, comes to bear in this dualism of public and private law and in the domination and infiltration of public law over and into private law. It is not because private-property rights are recognized by law, as Marxists think, that class justice is established. Rather, class justice comes into being precisely whenever a legal distinction exists between a class of persons acting under and being protected by public law and another class acting under and being protected instead by some subordinate private law. More specifically then, the basic proposition of the Marxist theory of the state in particular is false. The state is not exploitative because it protects the capitalists’ property rights, but because it itself is exempt from the restriction of having to acquire property productively and contractually.[^14] + +In spite of this fundamental misconception, however, Marxism, because it correctly interprets the state as exploitative (contrary, for instance, to the Public Choice School, which sees it as a normal firm among others),[^15] is on to some important insights regarding the logic of state operations. For one thing, it recognizes the strategic function of redistributionist state policies. As an exploitative firm, the state must at all times be interested in a low degree of class consciousness among the ruled. The redistribution of property and income—a policy of *divide et impera*—is the state’s means with which it can create divisiveness among the public and destroy the formation of a unifying class consciousness of the exploited. Furthermore, the redistribution of state power itself through democratizing the state constitution and opening up every ruling position to everyone and granting everyone the right to participate in the determination of state personnel and policy is a means for reducing the resistance against exploitation as such. Second, the state is indeed, as Marxists see it, the great center of ideological propaganda and mystification: Exploitation is really freedom; taxes are really voluntary contributions; noncontractual relations are really “conceptually” contractual ones; no one is ruled by anyone but we all rule ourselves; without the state neither law nor security would exist; and the poor would perish, etc. All of this is part of the ideological superstructure designed to legitimize an underlying basis of economic exploitation.[^16] And finally, Marxists are also correct in noticing the close association between the state and business, especially the banking elite—even though their explanation for it is faulty. The reason is not that the bourgeois establishment sees and supports the state as the guarantor of private property rights and contractualism. On the contrary, the establishment correctly perceives the state as the very antithesis to private property that it is and takes a close interest in it for this reason. The more successful a business, the larger the potential danger of governmental exploitation, but the larger also the potential gains that can be achieved if it can come under government’s special protection and is exempt from the full weight of capitalist competition. This is why the business establishment is interested in the state and its infiltration. The ruling elite in turn is interested in close cooperation with the business establishment because of its financial powers. In particular, the banking elite is of interest because as an exploitative firm the state naturally wishes to possess complete autonomy for counterfeiting. + +By offering to cut the banking elite in on its own counterfeiting machinations and allowing them to counterfeit on top of its own counterfeited notes under a regime of fractional reserve banking, the state can easily reach this goal and establish a system of state monopolized money and cartelized banking controlled by the central bank. And through this direct counterfeiting connection with the banking system and by extension the banks’ major clients, the ruling class in fact extends far beyond the state apparatus to the very nerve centers of civil society—not that much different, at least in appearance, from the picture that Marxists like to paint of the cooperation between banking, business elites and the state.[^17] + +Competition within the ruling class and among different ruling classes brings about a tendency toward increasing concentration. Marxism is right in this. However, its faulty theory of exploitation again leads it to locate the cause for this tendency in the wrong place. Marxism sees such a tendency as inherent in capitalist competition. Yet it is precisely so long as people are engaged in a clean capitalism that competition is *not* a form of zero-sum interaction. The homesteader, the producer, saver and contractor do not gain at another’s expense. Their gains either leave another’s physical possessions completely unaffected or they actually imply mutual gains (as in the case of all contractual exchanges). Capitalism thus can account for increases in absolute wealth. But under its regime no systematic tendency toward relative concentration can be said to exist.[^18] Instead, zero-sum interactions characterize not only the relationship between the ruler and the ruled, but also between competing rulers. Exploitation defined as nonproductive and noncontractual property acquisitions is only possible as long as there is anything that can be appropriated. Yet if there were free competition in the business of exploitation, there would obviously be nothing left to expropriate. Thus, exploitation requires monopoly over some given territory and population; and the competition between exploiters is by its very nature eliminative and must bring about a tendency toward relative concentration of exploitative firms as well as a tendency toward centralization within each exploitative firm. The development of *states* rather than capitalist firms provides the foremost illustration of this tendency: There are now a significantly smaller number of states with exploitative control over much larger territories than in previous centuries. And within each state apparatus there has in fact been a constant tendency toward increasing the powers of the central government at the expense of its regional and local subdivisions. Yet outside the state apparatus a tendency toward relative concentration has also become apparent for the same reason. Not, as should be clear by now, because of any trait inherent in capitalism, but because the ruling class has expanded its rule into the midst of civil society through the creation of a state-banking-business alliance and in particular the establishment of a system of central banking. If a concentration and centralization of state power then takes place, it is only natural that this be accompanied by a parallel process of relative concentration and cartelization of banking and industry. Along with increased state powers, the associated banking and business establishment’s powers of eliminating or putting economic competitors at a disadvantage by means of nonproductive and/or noncontractual expropriations increases. Business concentration is the reflection of a “state-ization” of economic life.[^19] + +The primary means for the expansion of state power and the elimination of rival exploitation centers is war and military domination. Interstate competition implies a tendency toward war and imperialism. As centers of exploitation their interests are by nature antagonistic. Moreover, with each of them—internally—in command of the instrument of taxation and absolute counterfeiting powers, it is possible for the ruling classes to let others pay for their wars. Naturally, if one does not have to pay for one’s risky ventures oneself, but can force others to do so, one tends to be a greater risk taker and more trigger happy than one would otherwise be.[^20] Marxism, contrary to much of the so-called bourgeois social sciences, gets the facts right: there is indeed a tendency toward imperialism operative in history; and the foremost imperialist powers are indeed the most advanced capitalist nations. Yet the explanation is once again faulty. It is the *state* as an institution exempt from the capitalist rules of property acquisitions that is by nature aggressive. And the historical evidence of a close correlation between capitalism and imperialism only seemingly contradicts this. It finds its explanation, easily enough, in the fact that in order to come out successfully from interstate wars, a state must be in command of sufficient (in relative terms) economic resources. *Ceteris paribus*, the state with more ample resources will win. As an exploitative firm, a state is by nature destructive of wealth and capital accumulation. Wealth is produced exclusively by civil society; and the weaker the state’s exploitative powers, the more wealth and capital society accumulates. Thus, paradoxical as it may sound at first, the weaker or the more liberal a state is internally, the further developed capitalism is; a developed capitalist economy to extract from makes the state richer; and a richer state then makes for more and more successful expansionist wars. It is this relationship that explains why initially the states of Western Europe, and in particular Great Britain, were the leading imperialist powers, and why in the 20th century this role has been assumed by the U.S. + +And a similarly straightforward yet once again entirely non-Marxist explanation exists for the observation always pointed out by Marxists, that the banking and business establishment is usually among the most ardent supporters of military strength and imperial expansionism. It is not because the expansion of capitalist markets requires exploitation, but because the expansion of state protected and privileged business requires that such protection be extended also to foreign countries and that foreign competitors be hampered through noncontractual and nonproductive property acquisitions in the same way or more so than internal competition. Specifically, it supports imperialism if this promises to lead to a position of military domination of one’s own allied state over another. For then, from a position of military strength, it becomes possible to establish a system of—as one may call it—*monetary imperialism*. The dominating state will use its superior power to enforce a policy of internationally coordinated inflation. Its own central bank sets the pace in the process of counterfeiting, and the central banks of the dominated states are ordered to use its currency as their own reserves and inflate on top of them. This way, along with the dominating state and as the earliest receivers of the counterfeit reserve currency its associated banking and business establishment can engage in an almost costless expropriation of foreign property owners and income producers. A double layer of exploitation of a foreign state and a foreign elite on top of a national state and elite is imposed on the exploited class in the dominated territories, causing prolonged economic dependency and relative economic stagnation vis-à-vis the dominant nation. It is this—very uncapitalist—situation that characterizes the status of the United States and the U.S. dollar and that gives rise to the—correct—charge of U.S. economic exploitation and dollar imperialism?[^21] + +Finally, the increasing concentration and centralization of exploitative powers leads to economic stagnation and thereby creates the objective conditions for their ultimate demise and the establishment of a classless society capable of producing unheard-of economic prosperity. + +Contrary to Marxist claims, this is not the result of any historical laws, however. In fact, no such things as inexorable historical laws as Marxists conceive of them exist.[^22] Nor is it the result of a tendency for the rate of profit to fall with an increased organic composition of capital (an increase in the proportion of constant to variable capital, that is), as Marx thinks. Just as the labor theory of value is false beyond repair, so is the law of the tendential fall of the profit rate, which is based on it. The source of value, interest and profit is not the expenditure of labor but of acting, i.e., the employment of scarce means in the pursuit of goals by agents who are constrained by time preference and uncertainty (imperfect knowledge). There is no reason to suppose, then, that changes in the organic composition of capital should have any systematic relation to changes in interest and profit. + +Instead, the likelihood of crises which stimulate the development of a higher degree of class consciousness (i.e., the subjective conditions for the overthrow of the ruling class) increases because—to use one of Marx’s favorite terms—of the dialectics of exploitation which I have already touched on earlier: Exploitation is destructive of wealth formation. Hence, in the competition of exploitative firms (of states), less exploitative or more liberal ones tend to outcompete more exploitative ones because they are in command of more ample resources. The process of imperialism initially has a relatively liberating effect on societies coming under its control. A relatively more capitalist social model is exported to relatively less capitalist (more exploitative) societies. The development of productive forces is stimulated: economic integration is furthered, division of labor extended, and a genuine world market established. Population figures go up in response, and expectations as regards the economic future rise to unprecedented heights.[^23] With exploitative domination taking hold, and interstate competition reduced or even eliminated in a process of imperialist expansionism, however, the external constraints on the dominating state’s power of internal exploitation and expropriation gradually disappear. Internal exploitation, taxation and regulation begin to increase the closer the ruling class comes to its ultimate goal of world domination. Economic stagnation sets in and the—worldwide—higher expectations become frustrated. And this—high expectations and an economic reality increasingly falling behind these expectations—is the classical situation for the emergence of a revolutionary potential.[^24] A desperate need for ideological solutions to the emerging crises arises, along with a more widespread recognition of the fact that state rule, taxation and regulation—far from offering such a solution—actually constitute the very problem that must be overcome. If in this situation of economic stagnation, crises, and ideological disillusion[^25] a positive solution is offered in the form of a systematic and comprehensive libertarian philosophy coupled with its economic counterpart: Austrian economics; and if this ideology is propagated by an activist movement, then the prospects of igniting the revolutionary potential to activism become overwhelmingly positive and promising. Antistatist pressures will mount and bring about an irresistible tendency toward dismantling the power of the ruling class and the state as its instrument of exploitation.[^26] + +If and insofar as this occurs, however, this will not mean social ownership of means of production, contrary to the Marxist model. In fact, social ownership is not only economically inefficient as has already been explained; it is incompatible with the idea that the state is “withering away.”[^27] For if means of production are owned collectively, and if it is realistically assumed that not everyone’s ideas as to how to employ these means of production happen to coincide (as if by miracle), then it is precisely socially owned factors of production which require continued state actions, i.e., an institution coercively imposing one person’s will on another disagreeing one’s. Instead, the withering away of the state, and with this the end of exploitation and the beginning of liberty and unheard-of economic prosperity, means the establishment of a pure private property society regulated by nothing but private law. + +[^12]: See on this Murray N. Rothbard, “Left and Right: The Prospects for Liberty,” in idem, *Egalitarianism As a Revolt Against Nature and Other Essays* (Washington, D.C.: Libertarian Review Press, 1974). + +[^13]: All socialist propaganda to the contrary notwithstanding, the falsehood of the Marxist description of capitalists and laborers as antagonistic classes also comes to bear in certain empirical observations: Logically speaking, people can be grouped into classes in infinitely different ways. According to orthodox positivist methodology (which I consider false but am willing to accept here for the sake of argument), that classification system is better which helps us predict better. Yet the classification of people as capitalists or laborers (or as representatives of varying degrees of capitalist- or laborer-ness) is practically useless in predicting what stand a person will take on fundamental political, social and economic issues. Contrary to this, the correct classification of people as tax producers and the regulated vs. tax consumers and the regulators (or as representatives of varying degrees of tax producer- or consumer-ness) is indeed also a powerful predictor. Sociologists have largely overlooked this because of almost universally shared Marxist preconceptions. But everyday experience overwhelmingly corroborates my thesis: Find out whether or not somebody is a public employee (and his rank and salary), and whether or not and to what extent the income and wealth of a person outside of the public sector is determined by public sector purchases and/or regulatory actions; people will systematically differ in their response to fundamental political issues depending on whether they are classified as direct or indirect tax consumers or as tax producers! + +[^14]: Franz Oppenheimer, *System der Soziologie*, vol. II. pp. 322–23, presents the matter thus: + +The basic norm of the state is power. That is, seen from the side of its origin: violence transformed into might. Violence is one of the most powerful forces shaping society, but is not itself a form of social interaction. It must become law in the positive sense of this term, that is, sociologically speaking, it must permit the development of a system of “subjective reciprocity,” and this is only possible through a system of self-imposed restrictions on the use of violence and the assumption of certain obligations in exchange for its arrogated rights; in this way violence is turned into might, and a relationship of domination emerges which is accepted not only by the rulers, but under not too severely oppressive circumstances by their subjects as well, as expressing a “just reciprocity.” Out of this basic norm secondary and tertiary norms now emerge as implied in it: norms of private law, of inheritance, criminal, obligational and constitutional law, which all bear the mark of the basic norm of power and domination, and which are all designed to influence the structure of the state in such a way as to increase economic exploitation to the maximum level which is compatible with the continuation of legally regulated domination. + +The insight is fundamental that “law grows out of two essentially different roots.” On the one hand, out of the law of the association of equals, which can be called a “natural right,” even if it is no natural right, and on the other hand, out of the law of violence transformed into regulated might, the law of unequals. + +On the relation between private and public law, see also F.A. Hayek, *Law, Legislation and Liberty*, 3 vols. (Chicago: University of Chicago Press, 1973–79), esp. vol. I, chap. 6 and vol. II, pp. 85–88. + +[^15]: See James Buchanan and Gordon Tullock, *The Calculus of Consent* (Ann Arbor: University of Michigan Press, 1962), p. 19. + +[^16]: See Hans-Hermann Hoppe, *Eigentum, Anarchie, und Staat* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1987); idem, *A Theory of Socialism and Capitalism*. + +[^17]: See Hans-Hermann Hoppe, “Banking, Nation States and International Politics,” *Review of Austrian Economics* 4 (1990); supra chap. 3; Rothbard, *The Mystery of Banking*, chaps. 15–16. + +[^18]: See on this in particular Rothbard, *Man, Economy, and State*, chap. 10, esp. the section “The Problem of One Big Cartel”; also Mises, *Socialism*, chaps. 22–26. + +[^19]: See on this Gabriel Kolko, *The Triumph of Conservatism* (Chicago: Free Press, 1967); James Weinstein, *The Corporate Ideal in the Liberal State* (Boston: Beacon Press, 1968); Ronald Radosh and Murray N. Rothbard, eds., *A New History of Leviathan* (New York: Dutton, 1972); Leonard Liggio and James J. Martin, eds., *Watershed of Empire* (Colorado Springs, Colo.: Ralph Myles, 1976). + +[^20]: On the relationship between state and war see Ekkehart Krippendorff, *Staat Und Krieg* (Frankfurt/M.: Suhrkamp, 1985); Charles Tilly, “War Making and State Making as Organized Crime,” in Peter Evans et al., eds., *Bringing the State Back In* (Cambridge: Cambridge University Press, 1985); also Robert Higgs, *Crisis and Leviathan* (New York: Oxford University Press, 1987). + +[^21]: On a further elaborated version of this theory of military and monetary imperialism see Hoppe, *Banking, Nation States and International Politics* (supra chap. 3). + +[^22]: See on this in particular Ludwig von Mises, *Theory and History* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises institute, 1985), esp. part 2. + +[^23]: It may be noted here that Marx and Engels, foremost in their *Communist Manifesto*, championed the historically progressive character of capitalism and were full of praise for its unprecedented accomplishments. Indeed, reviewing the relevant passages of the *Manifesto* concludes Joseph A. Schumpeter, + +Never, I repeat, and in particular by no modern defender of the bourgeois civilization has anything like this been penned, never has a brief been composed on behalf of the business class from so profound and so wide a comprehension of what its achievement is and what it means to humanity. (“The Communist Manifesto in Sociology and Economics,” in idem, *Essays of Joseph A. Schumpeter*, ed. Richard Clemence [Port Washington, N.Y.: Kennikat Press, 1951], p. 293) + +Given this view of capitalism, Marx went so far as to defend the British conquest of India, for example, as a historically progressive development. See Marx’s contributions to the *New York Daily Tribune*, of June 25, 1853, July 11, 1853, August 8, 1853 (Marx and Engels, *Werke* [East Berlin: Dietz, 1960], vol. 9). As a contemporary Marxist taking a similar stand on imperialism see Bill Warren, *Imperialism: Pioneer of Capitalism* (London: New Left Books, 1981). + +[^24]: See on the theory of revolution in particular Charles Tilly, *From Mobilization to Revolution* (Reading, Mass.: Addison-Wesley, 1978); idem, *As Sociology Meets History* (New York: Academic Press, 1981). + +[^25]: For a neo-Marxist assessment of the present era of “late capitalism” as characterized by “a new ideological disorientation” born out of permanent economic stagnation and the exhaustion of the legitimatory powers of conservatism and social-democratism, (i.e., “liberalism” in American terminology) see Jürgen Habermas, *Die Neue Unübersichtlichkeit* (Frankfurt/M.: Suhrkamp, 1985); also idem, *Legitimation Crisis* (Boston: Beacon Press, 1975); C. Offe, *Strukurprobleme des kapitalistischen Staates* (Frankfurt/M.: Suhrkamp, 1972). + +[^26]: For an Austrian-libertarian assessment of the crisis-character of late capitalism and on the prospects for the rise of a revolutionary libertarian class consciousness see Rothbard, “Left and Right”; idem, *For a New Liberty,* chap. 15; idem, *The Ethics of Liberty* (Atlantic Highlands, N.J.: Humanities Press, 1982), part V. + +[^27]: On the internal inconsistencies of the Marxist theory of the state see also Hans Kelsen, *Sozialismus und Staat* (Vienna, 1965). \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_01.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_01.md new file mode 100644 index 000000000..8dca7f104 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_01.md @@ -0,0 +1,67 @@ +## Theory of Employment, Money, Interest, and the Capitalist Process: The Misesian Case Against Keynes + +It is my goal to reconstruct some basic truths regarding the process of economic development and the role played in it by employment, money, and interest. These truths neither originated with the Austrian School of economics, nor are they an integral part of this tradition of economic thinking alone. In fact, most of them were part and parcel of what is now called classical economics, and it was the recognition of their validity that uniquely distinguished the economist from the crackpot. Yet the Austrian School, in particular Ludwig von Mises and, later, Murray N. Rothbard, has given the clearest and most complete presentation of these truths.[^1] Moreover, they have also presented their most rigorous defense by showing them to be ultimately deducible from basic, incontestable propositions (such as that man acts and knows what it means to act) so as to establish them as truths whose denial would not only be factually incorrect but, much more decisively, would amount to logical-praxeological contradictions and absurdities.[^2] + +First, I will systematically reconstruct this Austrian theory of economic development. Then I will turn to the “new” theory of Keynes, which belongs, as he himself cannot help but acknowledge, to the tradition of “underworld” economics (like Mercantilism) and of economic cranks (like Silvio Gesell).[^3] I will show that Keynes’s new economics, too, is cranky: a tissue of logical-praxeological falsehoods reached by means of obscure jargon, shifting definitions, and logical inconsistencies, intent to create an anticapitalist, anti-private-property, and antibourgeois mentality. + +### + +#### Employment + +“Unemployment in the unhampered market is always voluntary.”[^4] Man works, because he prefers its anticipated result to the disutility of labor and the psychic income to be derived from leisure. He “stops working at that point, at which he begins to value leisure, the absence of labor’s disutility, more highly than the increment in satisfaction expected from working more.”[^5] Obviously, then, Robinson Crusoe, the self-sufficient producer, can only be unemployed voluntarily (because he prefers to remain idle and consume present values instead of expending additional labor in the production of future ones). + +The result is not different when Friday enters and a private property economy is established based on a initial recognition of each person’s rights of exclusive ownership over those resources which he had recognized as scarce and appropriated (homesteaded) by mixing his labor with them before anyone else had done so, and of all goods produced with their help. In this situation not only exchange ratios—prices—for the purchase or rental of material goods become possible, but also prices (wages) for the rental of labor services. Employment will ensue whenever the offered wage is valued more highly by the laborer than the satisfaction to be derived from self sufficiently working with and/or consuming his own resources (or of appropriating previously submarginal resources). Employment will increase, and wages rise, so long as entrepreneurs perceive existing wages as lower than the marginal value product (discounted by time preference)[^6] which a corresponding increment in the employment of labor can be expected to bring about. On the other hand, unemployment will result, and increase, so long as a person values the marginal value product attained through self-employment more highly than a wage that reflects his labor services’ marginal productivity. + +In this construction there is no logical room for such a thing as involuntary unemployment. As employment is always voluntary, so is unemployment (self-employment).[^7] + +Involuntary unemployment is only logically possible once the situation is fundamentally changed and a person or institution is introduced which can successfully exercise control over resources which he has not homesteaded, or acquired through voluntary exchange from homesteaders. Such an extra-market institution, by imposing, for instance, a minimum wage higher than the marginal productivity of labor, can effectively prohibit an exchange between a supplier of labor service and a capitalist which would be preferred by both, if both had unrestricted control over their homesteaded property. The would-be laborer then becomes involuntarily unemployed, and the would-be employer is forced to dislocate complementary factors of production from more into less value productive usages. As a matter of fact, an extra-market institution can in principle create any desired amount of involuntary unemployment. A minimum wage of say, $1 million per hour would, if enforced, involuntarily disemploy practically everyone and would, along this way toward forced self-employment, condemn most of today’s population to death by starvation. + +In the absence of an institution exempt from the rules of the market involuntary unemployment is logically impossible, and prosperity instead of impoverishment will result. + +#### Money + +Man participates in an exchange economy (instead of remaining in self-sufficient isolation) insofar as he is capable of recognizing the higher productivity of a system of the division of labor and he prefers more goods over less. Out of his market participation arises in turn his desire for a medium of exchange (money). Indeed, only if one were to assume the humanly impossible (that man had perfect foresight regarding the future), would there be no purpose for him to have money. For with all uncertainties removed, in the never-never land of equilibrium one would know precisely the terms, times, and locations of all future exchanges, and everything could be prearranged accordingly and would take on the form of direct rather than indirect exchanges.[^8] Under the inescapable human condition of uncertainty, however, when all this is not known and action must by nature be speculative, man will begin to demand goods no longer exclusively because of their use-value, but also because of their value as media of exchange. + +Faced with a situation where his reservation demand for some supplied goods or services is low or nonexistent, and where a directly satisfying exchange, due to the absence of double coincidences of wants, is out of the question, he will also consider trading whenever the goods to be acquired are more marketable than those to be surrendered, such that their possession would then facilitate the acquisition of directly serviceable goods and services at not yet known future dates. + +Moreover, since it is the very function of a medium of exchange to facilitate future purchases of directly serviceable goods, man will naturally prefer the acquisition of a more marketable and, at the limit, universally marketable medium of exchange to that of a less or nonuniversally marketable one so that + +> there would be an inevitable tendency for the less marketable of the series of goods used as media of exchange to be one by one rejected until at last only a single commodity remained, which was universally employed as a medium of exchange; in a word, money.[^9] + +On the way toward this ultimate goal, by selecting monies that are increasingly more widely used, the division of labor is extended and productivity increased. + +However, once a commodity has been established as a universal medium of exchange, and the prices of all directly serviceable exchange goods are expressed in terms of units of this money (while the price of the money unit is its power to purchase an array of nonmoney goods), money no longer exercises any systematic influence on the division of labor, employment, and produced income. Once established, any amount of money is compatible with any amount of employment and income.[^10] Indeed, as explained above, in the nevernever land of equilibrium there would be no money, but there would still be employment and income. This demonstrates that money on the one hand and employment and income on the other must be regarded as logically-praxeologically independent and unrelated concepts. For instance, should the supply of money increase, other things being equal, this would surely have redistributive effects, depending on where and how the additional money entered the economy; but it would just as surely have no systematic effect on the amount of employment and the size of the social product. Prices and wages generally would go up, and the purchasing power of the money unit would go down. However, nothing would follow with regard to employment and social product. They may be different, or they may be the same. The same is true of changes in the demand for money. An increase in the demand for money (i.e., a higher relative value attached to additional cash as compared to additional nonmoney), would certainly change relative prices; yet it would not imply anything as far as employment and social product is concerned. In equilibrating an increased demand for money with a given stock of money, the general level of prices and wages must fall, and the purchasing power of the money unit must rise, *mutatis mutandis*. But there is no reason to suppose that this should have any impact on employment or income. Money wages fall, but simultaneously the purchasing power of money increases, leaving real wages and real social product entirely unaffected. + +The result is no different if changes on the nonmoney side are considered. Other things being equal, an increase in the supply of goods and services, for instance, brings about an increase in the purchasing power of money; money prices fall. This reduces the quantity of money demanded (the demand schedule for money being given), because the cost of holding onto money instead of spending it on non-money has risen; and this lowered demand for cash implies in turn a reverse tendency toward rising prices and a reduced purchasing power of money. Nothing concerning employment and social product follows. Nor does the picture change when expectations are explicitly taken into account. Inflationary (deflationary) expectations reduce (increase) the demand for money immediately and thus speed up the adjustment toward whatever has been anticipated; and if something wrong has been anticipated (i.e., something out of line with the underlying reality), then the process of self-corrective adjustments is sped up through the workings of expectations. But none of these monetary phenomena has any systematic praxeological connection with employment and social product, which may well remain the same throughout all monetary changes. + +Invariably, money is “neutral” to employment and social product. + +[^1]: See in particular Ludwig von Mises, *Human Action* (Chicago: Regnery, 1966); Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970). + +[^2]: See on the foundations of economics Ludwig von Mises, *Epistemological Problems of Economics* (New York: New York University Press, 1981); idem, *Theory and History* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1985); idem, *The Ultimate Foundation of Economic Science* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1978); Murray N. Rothbard, *Individualism and the Philosophy of the Social Sciences* (San Francisco: Cato Institute, 1979); Hans-Hermann Hoppe, *Kritik der kausalwissenschaftlichen Sozialforschung. Untersuchugen zur Grundlegung von Soziologie und Ökonomie* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1983); idem, *Praxeology and Economic Science* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988). + +On the competing, positivist view of economics, according to which economic laws are hypotheses subject to empirical confirmation and falsification (much like the laws of physics), see Milton Friedman, “The Methodology of Positive Economics,” in idem, *Essays in Positive Economics* (Chicago: University of Chicago Press, 1953). + +[^3]: John Maynard Keynes, *The General Theory of Employment, Interest, and Money* (New York: Harcourt, Brace and World, 1964), esp. chap. 23. + +[^4]: Mises, *Human Action*, p. 599. + +[^5]: Ibid., p. 611. + +[^6]: On time preference, see the following section 1.3. + +[^7]: The claim that involuntary unemployment is possible in the framework of a private property economy as characterized above is due to an elementary logical-conceptual confusion: It ignores the fact that employment is a two-party affair; i.e., an exchange which, like any voluntary exchange, can only take place if it is deemed *mutually*, *bilaterally* beneficial. It makes no more sense to classify someone as involuntarily unemployed if he cannot find anybody willing to meet his unilaterally fixed demands for employment, than to call a person in search of a wife, a house, or a Mercedes involuntarily wifeless, homeless, or Mercedesless because no one wants to marry him or supply him with a house or a Mercedes *at terms which this person has unilaterally determined as agreeable to him.* Absurdity and contradiction would result if one were to do so. For then one would not only have to accept, as the other side of the same coin, that the boycotting employer, woman, or owner of a house or a Mercedes in turn would have to be regarded as an involuntary *non*employer, *non*wife, or *non*trader of a house or a Mercedes *because his/her unilateral demands had not been met by the wouldbe employee, would-be husband, or would-be house or Mercedes owner just as much as they had not met his*. Moreover, with both the would-be employee as well as the would-be employer classified as involuntarily being what they are because no mutual agreement had been reached between them, to create “voluntary employment” would imply coercing either one or both parties to accept an exchange whose terms one or both of them regard as unacceptable. Hence, to say involuntary unemployment is possible on the unhampered market is to say coercion means voluntariness and voluntariness coercion, which is nonsense. + +[^8]: See Mises, *Human Action*, pp. 244–50. + +> In a system without change in which there is no uncertainty whatever about the future, nobody needs to hold cash. Every individual knows precisely what amount of money he will need at any future date. He is therefore in a position to lend all the funds he receives in such a way that the loans fall due on the date he will need them. (p. 249) + +See also Rothbard, *Man, Economy, and State*, p. 280. + +[^9]: Ludwig von Mises, *The Theory of Money and Credit* (Irvington, N.Y.: Foundation for Economic Education, 1971), pp. 32–33; see also Carl Menger, *Principles of Economics* (New York: New York University Press, 1981); idem, *Geld*, in Carl Menger, *Gesammelte Werke*, ed. F.A. Hayek (Tübingen: Mohr, 1970), vol. 4. + +[^10]: See Rothbard, *Man, Economy, and State*, pp. 669–71. + +> Goods are useful and scarce, and any increment in goods is a social benefit. But money is useful not directly, but only in exchanges…. When there is less money, the exchange-value of the monetary unit rises; when there is more money, the exchange-value of the monetary unit falls. We conclude that there is no such thing as “too little” or “too much” money, *that, whatever the social money stock, the benefits of money are always utilized to the maximum extent*. (p. 670) + +See also Murray N. Rothbard, *The Mystery of Banking* (New York: Richardson and Snyder, 1983). \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_02.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_02.md new file mode 100644 index 000000000..078e6b519 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_02.md @@ -0,0 +1,59 @@ +#### Interest + +Money is “neutral” also to interest. However, interest, unlike money, is praxeologically related to employment and social product. + +As money is the result of uncertainty, so interest results from time preference, which is as essential to action as uncertainty (and in a sense to be explained shortly even more so). In acting, an actor not only invariably aims to substitute a more for a less satisfactory state of affairs and so demonstrates a preference for more rather than less goods; he must invariably also consider when in the future his goals will be reached (i.e., the time necessary to accomplish them) as well as a good’s duration of serviceability, and every action thus also demonstrates a universal preference for earlier over later goods and of more over less durable ones. Every action requires some time to attain its goal; since man must consume something sometimes and cannot stop consuming entirely, time is always scarce. Thus, *ceteris paribus*, present or earlier goods are, and must invariably be, valued more highly than future or later ones.[^11] In fact, if man were not constrained by time preference and the only constraint operating were that of preferring more over less, he would invariably choose those production processes that would yield the largest output per input, regardless of the length of time needed for these methods to bear fruit. For instance, instead of building a fishing net first, Crusoe would immediately begin constructing a fishing trawler, as the economically most efficient method for catching fish. That no one, including Crusoe, acts in this way makes it evident that man cannot but “value fractions of time of the same length in a different way according as they are nearer or remoter from the instant of the actor’s decision.”[^12] + +Thus, constrained by time preference, man will only exchange a present good against a future one if he anticipates thereby increasing his amount of future goods. The rate of time preference, which can be different from person to person and from one point in time to the next, but which can never be anything but positive for everyone, simultaneously determines the height of the premium which present goods command over future ones as well as the amount of savings and investment. The market rate of interest is the aggregate sum of all individual time preference rates, reflecting, so to say, the social rate of time preference, and equilibrating social savings (i.e., the supply of present goods offered for exchange against future goods) and social investment (i.e., the demand for present goods capable of yielding future returns). + +No supply of loanable funds could exist without previous savings, i.e., without the abstention from some possible consumption of present goods. Furthermore, no demand for loanable funds would exist if no one were to perceive any opportunity to employ present goods productively (i.e., to invest them so as to produce a future output that would exceed current input). Indeed, if all present goods were consumed and none invested in time-consuming production processes, there would be no interest or time preference rate, or rather, the interest rate would be infinitely high, which outside of the Garden of Eden, would be tantamount to eking out a primitive subsistence living by encountering reality with nothing but one’s bare hands and with nothing but a desire for instantaneous gratification. + +A supply of and a demand for loanable funds only arises—and this is the human condition—once it is recognized that indirect, more roundabout, lengthier production processes can yield a larger or better output per input than direct and short ones;[^13] and it is possible, by means of savings, to accumulate the amount of present goods needed to provide for all those wants whose satisfaction during the prolonged waiting time is deemed more urgent than the increment in future well-being expected from the adoption of a more time-consuming production process.[^14] + +So long as this is the case, capital formation and accumulation will set in and continue. Instead of being supported by and engaged in instantaneously gratifying production processes, the originary factors of production, land and labor, are supported by an excess of production over consumption and employed in the production of capital goods. These have no value except as intermediate products in the process of turning out final (consumer) goods. In other words, their value lies in the fact that whoever possesses them can use them to produce other capital goods more efficiently. The excess in value (price) of a capital good over the sum expended on the complementary originary factors required for its production is due to this time difference and the universal fact of time preference. It is the price paid for buying time; for moving closer to the completion of one’s ultimate goal rather than having to start at the very beginning. Because of time preference, the value of the final output must exceed the sum spent on its factors of production (the price paid for the capital good and all complementary labor services). + +The lower the time preference rate, then, the earlier the process of capital formation will set in, and the faster it will lengthen the roundabout structure of production. Any increase in the accumulation of capital goods and in the roundaboutness of the production structure in turn raises the marginal productivity of labor. This leads to either increased employment and/or wage rates, and, in any case (even if the labor supply curve should become backward sloping with increased wages), to a higher wage total.[^15] Supplied with an increased amount of capital goods then, a better paid population of wage earners will produce an overall increased—future—social product, raising at last, after that of the employees, also the real incomes of the owners of capital and land. While interest (time preference) thus has a direct praxeological relation to employment and social income, it has nothing whatsoever to do with money. To be sure, in a money economy there also exists a monetary expression for the social rate of time preference. Yet this does not change the fact that interest and money are systematically independent and unrelated, and interest is a “real,” not a monetary phenomenon. In fact, in the never-never land of equilibrium there would be no place for money because the future by definition would be certain and with all uncertainty removed no one would have any need for cash holdings (whose sole purpose it is, cash being neither productive nor consumable, to have one prepared for not yet known purchases at not yet known dates). Time preference and interest, however, cannot be conceived of as disappearing even then. For even in equilibrium the existing capital structure needs to be constantly maintained over time (so as to prevent it from gradually becoming consumed in the even course of an endlessly repeated pattern of productive operations). There can be no such maintenance, however, without ongoing savings and reinvestments: and there can be no such things as these without the expectation of a positive rate of interest. (Indeed, if the rate of interest paid were zero, capital consumption would result, and one would move out of equilibrium.)[^16] + +Matters become somewhat more complex under conditions of uncertainty, with money actually in use, but the praxeological independence of money and interest remains fully intact. Under these conditions, man invariably has three instead of two alternatives as to how to allocate his current income. He must not only decide how much to allocate to the purchase of present goods and how much to future goods (i.e., how much to consume and how much to invest), but also how much to keep in cash. There are no other alternatives. Yet while man must at all times make adjustments concerning three margins at once, invariably the outcome is determined by two distinct and praxeologically unrelated factors. The consumption/investment proportion is determined by time preference. The source of the demand for cash, on the other hand, is the utility attached to money (i.e., its usefulness in allowing immediate purchases of directly serviceable goods at uncertain future dates). Both factors can vary, independent of one another. + +If the supply of money changes, or if the demand for money changes with a given social stock of money, the purchasing power of money will also change. However, aside from causing changes in relative incomes, no such changes in a money unit’s purchasing power would have any effect on overall real income. Incomes in terms of money increase or decrease, yet the purchasing power of money correspondingly falls or rises, leaving real income unchanged. Or, with money incomes unchanged, more or less of it will be held in cash (hoarded), but then the purchasing power of money correspondingly rises or falls, once again leaving the real income purchased with a smaller or larger sum of money unaltered. It is this real income, however, not money as such, to which a man’s time preference schedule is related, and in light of which his effective rate of time preference is determined. Since real income does not change through all these monetary changes, there is no reason to suppose that the rate of time preference will. If, for instance, the Keynesian nightmare of increased hoarding becomes reality and prices generally fall while the purchasing power of money correspondingly rises, this will leave the real investment/consumption proportion entirely unaffected. Unless the time preference schedule is assumed to have changed at the same time, the additional hoards will be drawn from funds that formerly were spent on consumption and from funds that formerly went into investment in the same pre-established proportion, so as to leave real consumption and real investment at precisely their old levels. However, if time-preference is assumed to change concomitantly, then everything is possible. Indeed, if the additional hoards come exclusively from previous consumption spending, an increased demand for money can go hand in hand even with a fall in the rate of interest and increased investment. Yet this is due not to changes in the demand for money but exclusively to a change (a fall) in the time preference schedule.[^17] + +#### The Capitalist Process + +With the division of labor established and extended to its ultimate limit via the development of a universal medium of exchange, the process of economic development is essentially determined by time preference. + +To be sure, there are other factors that are important: the quality and quantity of the population, the endowment with nature-given resources, and the state of technology. Yet of these, the quality of a people is largely beyond anyone’s control and must be taken as a given: the quantity of a population may or may not advance economic development, depending on whether the population is below or above its optimum size for a given-sized territory: and nature-given resources or technological know-how can only have an economic impact if discovered and utilized. To do this, though, there must be prior savings and investment. It is not the availability of resources and technical or scientific knowledge that imposes limits on economic advancement: rather, it is time preference that imposes limits on the exploitation of actually available resources as well as on the utilization of existing knowledge (and also on scientific progress for that matter, insofar as research activities, too, must be supported by saved-up funds). + +Thus, the only viable path toward economic growth is through savings and investment, governed as they are by time preference. Ultimately there is no way toward prosperity except through an increase in the per capita quota of invested capital. This is the only way to increase the marginal productivity of labor and only if this is done can future income rise in turn. With real incomes rising, the effective rate of time preference falls (without, however, ever reaching zero or even becoming negative), adding still further increased doses of investment, and setting in motion an upward spiraling process of economic development. + +There is no reason to suppose that this process should come to a halt short of reaching the Garden of Eden where all scarcity has disappeared—unless people deliberately choose otherwise and begin to value additional leisure more highly than any further increase in real incomes. Nor is there any reason to suppose that the process of capitalist development would be anything but smooth and that the economy would flexibly adjust not only to all monetary changes but to all changes in the social rate of time preference as well. Of course, so long as the future is uncertain, there will be entrepreneurial errors, losses, and bankruptcies. But no systematic reason exists why this should cause more than temporary disruptions, or why these disruptions should exceed, or drastically fluctuate around, a “natural rate” of business failures.[^18] + +Matters become different only if an extra-market institution such as government is introduced. It not only makes involuntary unemployment possible, as explained above: the very existence of an agency that can effectively claim ownership over resources which it has neither homesteaded, produced, nor contractually acquired, also raises the social rate of time preference for homesteaders, producers, and contractors, and hence creates involuntary impoverishment, stagnation, or even regression. It is only through government that mankind can be stopped on its natural course toward a gradual emancipation from scarcity long before ever reaching the point of a voluntarily chosen zero-growth.[^19] And it is in the presence alone of a government, that the capitalist process can possibly take on a cyclical (rather than a smooth) pattern, with busts following booms. Exempt from the rules of private property acquisition and transfer, government naturally desires a monopoly over money and banking and wants nothing better than to engage in fractional reserve (deposit) banking—in nontechnical terms: monopolistic counterfeiting—so as to enrich itself at the expense of others through the much less conspicuous means of fraud rather than through outright confiscation.[^20] Boom and bust cycles are the outcome of fraudulent fractional reserve banking. If and insofar as the newly created counterfeit money enters the economy as additional supplies on the credit market, the rate of interest will have to fall below what it otherwise would have been. Credit must become cheaper. Yet at a lower price more credit is taken, and more resources then are invested in the production of future goods (instead of being used for present consumption) than otherwise would have been. The roundaboutness of the entire production structure is lengthened. In order to complete all investment projects that now are underway, more time is needed than that required to complete those begun before the credit expansion. All the goods which would have been created without credit expansion must be produced; plus those that are newly added. For this to be possible, however, more capital is required. The larger amount of future goods can only be produced successfully if additional savings provide for a fund of means of sustenance sufficiently large to bridge, and carry workers through, the longer waiting time. But, by assumption, no such increase in savings has taken place. The lower interest rate is not the result of a larger supply of capital goods. The social rate of time preference has not changed at all. It is solely the result of counterfeit money entering the economy through the credit market. It follows logically that it must be considered impossible to successfully complete all investment projects underway after a credit expansion due to a systematic lack of real capital. Projects will have to be liquidated so as to shorten the overall production structure and to readjust it to an unchanged rate of social time preference and the corresponding real investment-consumption proportion.[^21] + +These cyclical movements can neither be avoided by expecting them (according to the motto “a cycle anticipated is a cycle avoided”): They are the praxeologically necessary consequence of additional counterfeit credit being successfully placed. Once this is the case, a boom-bust cycle is inevitable, regardless of what actors correctly or incorrectly believe or expect. The cycle is induced by a monetary change, but it takes effect in the realm of “real” phenomena and will be a “real” cycle no matter what beliefs people happen to hold.[^22] + +Nor can it be realistically expected that the inevitable cyclical movements resulting from an expansion of credit will ever come to a halt: So long as an extra-market institution like government is in control of money, a permanent series of cyclical movements will mark the process of economic development. For through the creation of fraudulent credit, a government can engender a smooth and highly inconspicuous income and wealth redistribution in its own favor. There is no reason (short of angelic assumptions) to suppose that it would ever deliberately stop using this magic wand merely because credit expansion has the “unfortunate” side-effect of business cycles. + +[^11]: On the time preference theory of interest see William Stanley Jevons, *Theory of Political Economy* (New York: Augustus M. Kelley, 1965); Eugen von Böhm-Bawerk, *Capital and Interest*, 3 vols. (South Holland, Ill.: Libertarian Press, 1959); Richard von Strigl, *Kapital und Produktion* (Vienna: Julius Springer, 1934 [Engl. trans., Ludwig von Mises Institute, 1988]); Frank Fetter, *Capital, Interest, and Rent* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1971); Roger Garrison, “In Defense of the Misesian Theory of Interest,” *Journal of Libertarian Studies* 3, no. 2 (1979); idem, “Professor Rothbard and the Theory of Interest,” in Walter Block and Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds., *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988). + +[^12]: Mises, *Human Action,* p. 483. + +[^13]: To be sure, not all lengthier production processes are more productive than shorter ones; but under the assumption that man, constrained by time-preference, will invariably and at all times select the shortest conceivable methods of producing some given output, any increase in output then can—praxeologically—only be achieved if the production structure is lengthened. + +[^14]: Mises, *Human Action*, pp. 490ff. + +[^15]: See also Rothbard, *Man, Economy, and State*, pp. 663f. + +[^16]: See also Mises, *Human Action*, pp. 530–32; Rothbard, *Man, Economy, and State*, pp. 385–86. + +[^17]: See also Murray N. Rothbard, *America’s Great Depression* (Kansas City: Sheed and Ward, 1975), pp. 39–41. + +[^18]: See also Rothbard, *America’s Great Depression*, pp. 12–17. + +[^19]: On the role of government as destructive of wealth formation, see in particular Murray N. Rothbard, *Power and Market* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977); Hans-Hermann Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism* (Boston: Kluwer Academic Publishers, 1989); idem, “The Economics of Sociology and Taxation,” *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* (1990); supra chap. 2. + +[^20]: See in particular Rothbard, *The Mystery of Banking*; Hans-Hermann Hoppe, “Banking, Nation States, and International Politics,” *Review of Austrian Economics* 4 (1990); supra chap. 3; idem, “Marxist and Austrian Class Analysis,” *Journal of Libertarian Studies* 9, no. 2 (1990); supra chap. 4; idem, “European Economic Integration and the ECU,” *Austrian Economics Newsletter* (1989). + +[^21]: On the theory of the business cycle see Mises’s original contribution in his *Theory of Money and Credit*, part III, chap. 5; his first elaborate version is *Geldwertstabilisierung und Konjunkturpolitik* (Jena: Gustav Fischer, 1928), the English translation of which did not appear until 1978 in Ludwig von Mises, *On the Manipulation of Money and Credit* (Dobbs Ferry, N.Y.: Free Market Books, 1978); F.A. Hayek, *Monetary Theory and the Trade Cycle* (New York: A.M. Kelley, 1966); idem, *Prices and Production* (New York: Augustus M. Kelley, 1967); Hayek’s works were first published in 1929, resp. l93l; it is interesting to note that Hayek, who received the Nobel prize in 1974, the year after Mises’s death, for his contributions to the Mises-Hayek theory of the business cycle, obviously misrepresents Mises’s achievements as regards the development of this theory: In his *Prices and Production* of 1931, the first presentation of the Austrian business cycle theory to appear in English, he acknowledges Mises’s prior claim to fame. Yet even though he cites Mises’s above mentioned 1928 work, he falsely claims that Mises’s contributions to the theory were essentially confined to a few remarks in his original work of 1912; see chap. 3 fn. 1 in *Prices and Production*; Strigl, *Kapital und Produktion*; Lionel Robbins, *The Great Depression* (Freeport, N.Y.: Books for Libraries Press, 1971); Rothbard, *America’s Great Depression*; Ludwig von Mises, et al., *The Austrian Theory of the Trade Cycle and Other Essays* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1983); Hoppe, *Kritik der kausalwissenschaftlichen Sozialforschung*, chap. 3; Roger Garrison, “Hayekian Trade Cycle Theory: A Reappraisal,” *Cato Journal* 6, no. 2 (1986); idem, “The Austrian Theory of the Business Cycle in the Light of Modern Macroeconomics,” *Review of Austrian Economics* 3 (1988). + +[^22]: See also Roger Garrison, “‘Rational Expectations’ Offers Nothing That’s Both New and True,” *Austrian Economics Newsletter* 6, no. 1 (1985); idem, “The Austrian Theory of the Business Cycle in Light of Modern Macroeconomics” esp. pp. 19–23. See also the critique of psychological—as opposed to praxeological—business cycle theories below. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md new file mode 100644 index 000000000..544311cbe --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -0,0 +1,169 @@ +### + +After this reconstruction of the classical, and especially the Austrian theory of employment, money, interest, and the capitalist process, I will now turn to Keynes and his “new” theory. Before the backdrop of our explanation of the old one it shall be easy to recognize Keynes’s “new” *General Theory of Employment, Interest, and Money* as fundamentally flawed and the Keynesian revolution as one of the twentieth century’s foremost intellectual scandals.[^23] + +#### Employment + +Keynes sets out with a false theory of employment. Contrary to the classical view, he claims that there can be involuntary unemployment on the free market; and, further, that a market can reach a stable equilibrium with persistent involuntary unemployment. And in claiming such market failures to be possible he contends to have uncovered the ultimate economic rationale for interfering in the operations of markets by extra-market forces. + +Since the free market is defined in terms of homesteaded or produced private property and the voluntariness of all interactions between private property owners, it should be clear that what Keynes claims to show is roughly equivalent to a squaring of the circle. + +Keynes begins with the false statement that the classical theory assumed “that there is no such thing as involuntary unemployment in the strict sense.”[^24] In fact, it assumed no such thing. Classical theory assumed that involuntary unemployment is logically-praxeologically impossible so long as a free market is in operation. That involuntary unemployment, indeed any amount of it, can exist in the presence of an extra-market institution, minimum wage laws, etc., has never been seriously doubted. + +After this falsehood, Keynes then proceeds to give his definition of involuntary unemployment: + +> Men are involuntarily unemployed if, in the event of a small rise in the price of wage-goods [i.e., consumer goods] relative to the money wage, both the aggregate supply of labor willing to work for the current money-wage and the aggregate demand for it at that wage would be greater than the existing volume of employment.[^25] + +Translated into plain English, what Keynes is saying in his typical obfuscating way is that men are involuntarily unemployed if an increase in prices relative to wage rates leads to more employment.[^26] Yet such a change in relative prices is logically equivalent to a fall in real wage rates; and a fall in real wages can be brought about on the unhampered market by wage earners at any time they so desire, simply by accepting lower nominal wage rates with commodity prices remaining where they are. If laborers decide not to do this, there is nothing involuntary in all this. Given their reservation demand for labor, they choose to supply that amount of labor which is actually supplied. Nor would the classification of this as voluntary unemployment-employment change a bit, if at another point in time with lower real wage rates the amount of employment were to increase. By virtue of logic, such an outcome can only be brought about if in the meantime laborers have increased their relative evaluation of a given wage rate versus their labor reservation demand (otherwise, if no such change had occurred, employment would decrease instead of increasing). The fact, however, that one can change one’s mind from one point in time to the next hardly implies that one’s earlier choice was involuntary, as Keynes would have it. Of course, one can define one’s terms any way one wishes, and in a truly Orwellian fashion one may even choose to call voluntary involuntary and involuntary voluntary. Yet through this method anything under the sun can be “proven,” while in fact nothing of substance whatsoever is shown. Keynes’s way of demonstrating the possibility of involuntary unemployment is a verbal nonsense proof which leaves entirely unaffected the fact that no such thing as involuntary employment, in the usual sense of this term, can ever exist on the unhampered market. + +As if this were not enough, Keynes tops it off by claiming that involuntary unemployment is conceivable even in the never-never land of equilibrium. Indeed, he criticizes his earlier *Treatise on Money* by saying, “I had not then understood that, in certain conditions, the system could be in equilibrium with less than full employment.”[^27] Yet equilibrium is *defined* as a situation in which changes in values, technology, and resources no longer occur where all actions are completely adjusted to a final constellation of data; and where all factors of production then, including labor, are employed to the fullest extent possible (given these unchanging data) and are repeatedly and endlessly employed in the same constant production pattern. Hence, as H. Hazlitt has remarked, the discovery of an unemployment equilibrium by Keynes, in his *General Theory*, is like the discovery of a triangular circle—a contradiction in terms.[^28] + +#### Money + +Having thrown out logic in his treatment of employment and unemployment, Keynes, in his discussion of money, then throws out economic reasoning by advancing the claim that money and monetary changes (can) have a systematic effect on employment income, and interest. + +Given the fact that “money” appears in the title of the *General Theory,* Keynes’s positive theory of money is amazingly brief and undeveloped. Brevity, of course, can be a virtue. In the case of Keynes, it offers the opportunity to pinpoint rather easily his elementary mistakes. For Keynes, “*the importance of money essentially flows from its being a link between the present and the future*.”[^29] “Money in its significant attributes is, above all, a subtle device for linking the present and the future.”[^30] That this is false follows from the fact that in the never-never land of equilibrium no money would exist,[^31] yet even under equilibrium conditions there would still be a present and a future, and both would still be linked. Rather than functioning as a link to the future, money serves as a medium of exchange; a role that is inextricably tied to the uncertainty of the future.[^32] Action, which invariably begins in the present and is aimed at some future goal, more or less distant in time from the point of beginning, constitutes the real link between the present and the future. And it is time preference as a universal category of action that gives this link between the present and the future its specific shape. Money, contrary to interest, no more relates the present to the future than do other economic phenomena, such as nonmonetary goods. Their present value, too, reflects anticipations regarding the future, no more and no less so than does money. + +From this first misconception regarding the nature of money, all other misconceptions flow automatically. Being defined as a subtle link between present and future, the demand for money (its supply being given), which Keynes, in line with his general inclination of misinterpreting logical-praxeological categories as psychological ones, terms “liquidity preference” or “propensity to hoard,”[^33] is said to be functionally related to the rate of interest (and vice versa).[^34] “Interest,” writes Keynes, “is the reward of not-hoarding,”[^35] “the reward for parting with liquidity,”[^36] which makes liquidity preference in turn the unwillingness to invest in interest-bearing assets. That this is false becomes obvious as soon as one asks the question “What, then, about prices?” The quantity of beer, for instance, that can be bought for a definite sum of money is obviously no less a reward for parting with liquidity than is the interest rate, which would make the demand for money then the unwillingness to buy beer as much as it is an unwillingness to invest.[^37] Formulated in general terms, the demand for money is the unwillingness to buy or rent nonmoney, including interest-bearing assets (land, labor, and/or capital goods, or future goods) *and* non-interest-bearing assets (consumer or present goods). To recognize this is to recognize that the demand for money has nothing to do with investment or with consumption; nor has it anything to do with the ratio of investment-to-consumption expenditures, or the spread between input and output prices (the discount of higher order or future goods versus lower order or present goods). Increases or decreases in the demand for money, other things being equal, lower or raise the overall level of money prices, but real consumption and investment, as well as the real consumption-investment proportion remain unaffected; and such being the case, employment and social income remain unchanged as well. The demand for money determines the spending/cash balance proportion. The investment/consumption proportion, pace Keynes, is an entirely different and unrelated matter. It is solely determined by time-preference.[^38] + +The same conclusion is reached if changes in the supply of money (liquidity preference being given) are considered. Keynes claims that an increase in the supply of money, other things being equal, can have a positive effect on employment. He writes, “so long as there is unemployment, employment will change in the same proportion as the quantity of money.”[^39] Yet this is not only a highly curious pronouncement because it *assumes* the existence of unemployed resources instead of *explaining* why such a thing should possibly occur—for, obviously, a resource can be unemployed only because it is either not recognized as scarce at all and thus has no value whatsoever, or because its owner voluntarily prices it out of the market and its unemployment then is no problem that would call for a solution.[^40] + +Even if one were to waive this criticism, the statement would still be fallacious. For if other things were indeed equal, then the additional supply of money would simply lead to increased overall prices and simultaneous and proportional increased wage rates, and nothing would change at all. If, contrary to this, employment should increase, this is only possible if wage rates do not rise along with, and to the same extent as, other prices. However, other things then can no longer be said to be equal, because real wage rates would be lowered, and employment can only rise while real wages fall if the relative evaluation of employment versus self-employment (i.e., unemployment) is assumed to have changed. Yet if this is assumed, no increase in the money supply would have been required. The same result (increased employment) could also have been brought about by laborers accepting lower nominal wage rates. + +#### Interest + +With logic and economic theory thrown out of the window, in his discussion of the interest phenomenon Keynes abandons reason and common sense entirely. + +According to Keynes, since money has a systematic impact on employment, income, and interest, interest, in turn—quite consistently, for that matter—must be conceived of as a purely monetary phenomenon.[^41] I need not explain the elementary fallacy of this view. Suffice it to say here again that money would disappear in equilibrium, but interest would not, which demonstrates that interest must be considered a real, not a monetary phenomenon. + +Moreover, Keynes, in talking about “functional relationships” and “mutual determination” of variables instead of causal, unidirectional relations, becomes entangled in inescapable contradictions as regards his theory of interest.[^42] As has been explained above, on the one hand Keynes thinks of liquidity preference (and the supply of money) as *determining* the interest rate, such that an increased demand for money, for instance, would raise the interest rate (and an increased supply of money would lower it) and that this then will reduce investment “whilst a decline in the rate of interest may be expected, *ceteris paribus*, to increase the volume of investment.”[^43] On the other hand, characterizing the interest rate as “the reward for parting with liquidity,” he contends that the demand for money is *determined* by the interest rate, such that a fall in the interest rate, for instance, would increase one’s demand for cash (and also, one should add, one’s propensity to consume) and hence lead to *reduced* investment. Obviously, however, a lower interest rate can hardly both increase and decrease investment at the same time. Something must be wrong here. + +Keynes, however, combines falsehood and contradiction into one of the most fantastic conspiracy theories ever heard of. + +Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only natural to assume that it can be manipulated at will through monetary policy (provided, of course, one is not restricted in this by the existence of a 100-percent-reserve commodity money standard such as the gold standard).[^44] “There is,” writes Keynes, “no special virtue in the pre-existing rate of interest.”[^45] In fact, if the supply of money is sufficiently increased, the interest rate supposedly can be brought down to zero. Keynes recognizes that this would imply a superabundance of capital goods, and one would think that this realization should have given him cause to reconsider. Not so! On the contrary, in all seriousness he tells us + +> that a properly run community equipped with modern technical resources, of which the population is not increasing rapidly, ought to be able to bring down the marginal efficiency of capital in equilibrium approximately to zero within a single generation.[^46] + +It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] + +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] + +Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. + +Driven by “animal spirits,”[^53] “gambling instincts,”[^54] and “addicted to the money-making passion,”[^55] they will conspire so “that capital has to be kept scarce enough.”[^56] “The acuteness and peculiarity of our contemporary problem arises, therefore,” writes Keynes, + +> out of the possibility that the average rate of interest which will allow a reasonable average level of employment [and of social income] is one so unacceptable to wealth owners that it cannot be readily established merely by manipulating the quantity of money.[^57] + +In fact, + +> the most stable, and least easily shifted, element in our contemporary economy has been hitherto, and may prove to be in the future, the minimum rate of interest acceptable to the generality of wealth owners.[^58] + +Fortunately, we are informed, there is a way out of this predicament; through “the euthanasia of the rentier, and, consequently, the euthanasia of the cumulative oppressive power of the capitalist to exploit the scarcity-value of capital.”[^59] And surely they deserve such a fate. For “the business world” is ruled by an “uncontrollable and disobedient psychology,”[^60] and private investment markets are + +> under the influence of purchasers largely ignorant of what they are buying and of speculators who are more concerned with forecasting the next shift of market sentiment than with a reasonable estimate of the future yield of capital assets.[^61] + +As a matter of fact, don’t we all know that “there is no clear evidence from experience that the investment policy which is socially advantageous coincides with that which is most profitable;”[^62] indeed, that the decisions of private investors depend largely on “the nerves and hysteria and even the digestions and reactions to the weather,”[^63] rather than on rational calculation?! Thus, concludes Keynes, “the duty of ordering the current volume of investment cannot safely be left in private hands.”[^64] Instead, to turn the present misery into a land of milk and honey, “a somewhat comprehensive socialization of investment will prove the only means.”[^65] + +> The State, which is in a position to calculate the marginal efficiency of capital-goods on long views and on the basis of the general social advantage [must take] an ever greater responsibility for directly organizing investment.[^66] + +I trust that none of this requires further comment. It is too obvious that these are the outpourings of someone who deserves to be called anything, except an economist. + +[^23]: For pro-Keynesian literature see in particular Seymour P. Harris, ed., *The New Economics* (New York: Alfred Knopf, 1947); Alvin Hansen, *A Guide to Keynes* (New York: McGraw-Hill, 1953); for anti-Keynesian literature see in particular Henry Hazlitt, *The Failure of the “New Economics”* (Princeton, N.J.: D. Van Nostrand, 1959); idem, ed., *The Critics of Keynesian Economics* (Lanham, Md.: University Press of America, 1983). + +[^24]: Keynes, *The General Theory*, p. 21; also pp. 6, 15. + +[^25]: Ibid., p. 15\. Keynes at this point promises an alternative definition to be given on p. 26; revealingly, no such definition appears there or anywhere else in the book! + +[^26]: See also Hazlitt, The Failure of the “New Economics,” p. 30. + +[^27]: Keynes, *The General Theory*, pp. 242–43; also p. 28. + +[^28]: See also Hazlitt, The Failure of the “New Economics,” p. 52. + +[^29]: Keynes, *General Theory*, p. 293. + +[^30]: Ibid., p. 294. + +[^31]: Mises explains: + +> Let us assume that there is only gold money and only one central bank. With the successive progress toward the state of an evenly rotating economy all individuals and firms restrict step by step their holding of cash and the quantities of gold thus released flow into nonmonetary—industrial—employment. When the equilibrium of the evenly rotating economy is finally reached, there are no more cash holdings; no more gold is used for monetary purposes. The individuals and firms own claims against the central bank, the maturity of each part of which precisely corresponds to the amount they will need on the respective dates for the settlement of their obligations. The central bank does not need any reserves as the total sum of the daily payments of its customers exactly equals the total sum of withdrawals. All transactions can in fact be effected through transfer in the bank’s books without any recourse to cash. Thus the “money” of this system is not a medium of exchange; it is not money at all; it is merely a *numéraire*, an ethereal and undetermined unit of accounting of that vague and indefinable character which the fancy of some economists and the errors of many laymen mistakenly have attributed to money. (*Human Action*, p. 249) + +[^32]: Keynes recognizes that money also has something to do with uncertainty. The fundamental mistake in his theory of money pointed out here, however, surfaces again when he relates money not to uncertainty as such, but, more specifically, to uncertainty of interest rates. “The necessary condition” [for the existence of money] he writes, “is the existence of uncertainty as to the future rate of interest” (*General Theory*, p. 168; also p. 169). See also the following discussion. + +[^33]: Ibid., p. 174. + +[^34]: On the absurd implications of the assumption of functional—rather than causal—relations, see the discussion below. + +[^35]: Keynes, *The General Theory*, p. 174. + +[^36]: Ibid., p. 167. + +[^37]: See also Hazlitt, The Failure of the “New Economics,” pp. 188f. + +[^38]: See also Rothbard, *America’s Great Depression*, pp. 40–41; Mises, *Human Action*, pp. 521–23. + +[^39]: Keynes, *The General Theory*, p. 296. + +[^40]: See also W.H. Hutt, *The Theory of Idle Resources* (Indianapolis: Liberty Fund, 1977). + +[^41]: Keynes, *The General Theory*, p. 173; see also his laudatory remarks on mercantilist economics, and in particular, Silvio Gesell, as precursors of this view on pp. 341, 355. + +[^42]: See on this also Rothbard, *Man, Economy, and State*, pp. 687–89. + +[^43]: Keynes, *The General Theory*, p. 173. + +[^44]: See also below. + +[^45]: Keynes, *The General Theory*, p. 328. + +[^46]: Ibid., p. 220. + +[^47]: Ibid., p. 221. + +[^48]: lbid., p. 376. + +[^49]: Ibid., p. 376. + +[^50]: Keynes, *The General Theory*, p. 325. + +[^51]: See also Hazlitt, *The Failure of the* “*New Economics,*” pp. 231–35\. What about the seemingly obvious objection, that the expansion of monetary credit through which Keynes wants to bring about the reduction of the interest rate to zero is nothing but an expansion of paper, and that the problem of scarcity is a matter of “real” goods, which can only be overcome through “genuine savings”? To this he has the following funny answer in *The General Theory*: + +> The notion that the creation of credit by the banking system allows investment to take place to which “no genuine saving” corresponds, i.e., the idea that saving and investment … can differ from one another, is to be explained, I think, by an optical illusion. (p. 81) +> +> [T]he savings which result from this decision are just as genuine as any other savings. No one can be compelled to own the additional money corresponding to the new bank-credit unless he deliberately prefers to hold more money rather than some other form of wealth. (p. 83) +> +> The new money is not “forced” on anyone. (p. 328) + +As Henry Hazlitt remarks, + +> [o]n the same reasoning we can create any amount of new “savings” we wish overnight, simply by printing that amount of new paper money, because *somebody* will necessarily hold that new paper money! (*The Failure of the “New Economics,”* p. 227) + +[^52]: See Keynes, *The General Theory,* pp. 129ff., 336ff., 348f. On Keynes’s role in the actual destruction of the gold standard see Henry Hazlitt, *From Bretton Woods to World Inflation* (Chicago: Regnery, 1984). + +[^53]: Keynes, *The General Theory*, p. 161. + +[^54]: Ibid., p. 157. + +[^55]: Ibid., p. 374. + +[^56]: Ibid., p. 217. + +[^57]: Keynes, *The General Theory*, pp. 308–09. + +[^58]: Ibid., p. 309, and he adds, in a footnote, “The nineteenth-century saying, quoted by Bagehot, that ‘John Bull’ can stand many things, but he cannot stand 2 per cent.” On Keynes’s conspiracy theory see also Hazlitt, *The Failure of the “New Economics,”* pp. 3, 16–18. + +[^59]: Keynes, *The General Theory*, p. 376, also p. 221. + +[^60]: Ibid., p. 317. + +[^61]: Ibid., p. 316. + +[^62]: Ibid., p. 157. + +[^63]: Ibid., p. 162. + +[^64]: Ibid., p. 320. + +[^65]: Ibid., p. 378. + +[^66]: Ibid., p. 164. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_04.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_04.md new file mode 100644 index 000000000..c44da80a0 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_04.md @@ -0,0 +1,71 @@ +#### The Capitalist Process + +Such a verdict finds still more support when Keynes’s theory of the capitalist process is finally considered. That Keynes is no friend of capitalism and capitalists should be obvious from the above quotations. In fact, by advocating “a socialization of investment” he comes out openly as a socialist.[^67] For Keynes, capitalism *means* crisis. + +He identifies essentially two reasons for this, the first one, to which Keynes attributes the cyclical nature of the capitalist process, has already been touched upon. Surely, so long as the course of the economy is largely determined by capitalists who, as we have heard, “are largely ignorant of what they are purchasing,” and who conspire “to keep things scarce,” it cannot be a smooth and even one. Depending mostly on people who base their decisions on their “digestion and the weather,” the capitalist process must be erratic. Moved by the “waxing and waning” of entrepreneurial optimism and pessimism, which in turn is determined by the “uncontrollable and disobedient psychology of the business world,” booms and busts are inevitable. Business cycles—so the central message of chapter 22 of Keynes’s *General Theory*, the “Notes on the Trade Cycle”—are *psychologically* determined phenomena. This is surely incorrect. A psychological explanation of the business cycle is strictly impossible, and to think of it as an explanation involves a category mistake: Business cycles are obviously real events, experienced by individuals, but experienced by them as occurring outside of them in the world of real goods and real wealth. Beliefs, sentiments, expectations, optimism, and pessimism on the other side are *psychological* phenomena. One can think of one psychological phenomenon as affecting or influencing another one, but it is impossible to conceive of a psychological phenomenon as having any direct impact on outcomes in the outside world of real things and goods. Only through *actions* can the course of real events be influenced; and any explanation of the business cycle then must necessarily be a *praxeological* (as opposed to a psychological) one. Keynes’s psychological business cycle theory in fact *cannot explain that anything real happens at all*. However, as real things are made to happen people must act, and allocate and reallocate scarce resources to valued goals. One cannot act as arbitrarily, though, as Keynes would have it, because in acting one is invariably constrained by real scarcity which cannot be affected by our psychology at all. Nor does Keynes explain with his theory why entrepreneurial mood-swings would result in any *particular* pattern of business fluctuations—such as the boom-bust cycle, that he supposedly wants to explain—instead of any other conceivable pattern of fluctuations. + +The second reason for the instability of capitalism, and the desirability of a socialist solution, according to Keynes, is capitalism’s inherent stagnationist tendencies. His stagnation theory centers around the notion which he takes from Hobson and Mummery, and endorses, “that in the normal state of modern industrial communities, consumption limits production and not production consumption.”[^68] With this as one of his axioms only nonsense can follow. + +Stagnation is due to a lack of consumption. “Up to the point where full employment prevails,” he writes, “the growth of capital depends not at all on a low propensity to consume but is, on the contrary, held back by it.”[^69] Combined with this underconsumptionist thesis is a “fundamental psychological law, upon which we are entitled to depend with great confidence both a priori from our knowledge of human nature and from the detailed facts of experience, that men are disposed, as a rule and on the average, to increase their consumption as their income rises, but not by as much as the increase in their income.”[^70] “As a rule … a greater proportion of income [will be] saved as real income increases.”[^71] + +On its own, this second law, which is accepted as plausible here for the sake of argument (except for adding that consumption can, of course, never fall to zero), would not seem to indicate any trouble. So what? If savings overproportionally increase with increasing incomes, so much the better for the social product.[^72] But Keynes, in his characteristic logic-carefree way of thinking joins this law to the thesis that production is limited by consumption, and he has then no difficulty proving whatever he wishes. + +If consumption limits production, and if nonconsumption rises with rising incomes, then it indeed seems to follow that increasing incomes imply their own undoing by increasing nonconsumption, which in turn limits production, etc. And if this is so, it also seems to follow that wealthier societies, which non-consume more, should be plagued particularly hard by this “stagnitis”; and that in any given society it should be the rich, who nonconsume more, who contribute most to economic stagnation (except for the “minor” problem that one cannot explain, according to this theory, why individuals or societies could be wealthier than others in the first place!). In any case, Keynes accepts these conclusions as true.[^73] Accordingly, he presents his recommendations on how to get out of stagnation. In addition to a “comprehensive socialization of investment,” Keynes suggests measures to stimulate consumption, in particular an income redistribution from the rich (people with a low propensity to consume) to the poor (those with a high propensity to consume). + +> Whilst aiming at a socially controlled rate of investment with a view to a progressive decline in the marginal efficiency of capital I should support at the same time all sorts of policies for increasing the propensity to consume. For it is unlikely that full employment can be maintained, whatever we may do about investment, with the existing propensity to consume. There is room, therefore, for both policies to operate together;—to promote investment and, at the same time, to promote consumption, not merely to the level which with the existing propensity to consume would correspond to the increased investment, but to a higher level still.[^74] + +How is such a thing as simultaneously promoting investment and consumption in order to increase income conceivably possible? In fact, Keynes gives us his own formal definitions of the terms involved: “income = consumption + investment; saving = income - consumption; therefore, saving = investment.”[^75] Under these definitions, a simultaneous increase in consumption and investment out of a given income is conceptually impossible! + +Keynes is not terribly disturbed over “details” such as these. In order to get what he wants, he simply shifts, completely unnoted, the meanings of his terms. He drops the just quoted formal definitions, which would render such a result impossible, and he adopts a new meaning for the term saving. Instead of unconsumed income, saving quietly comes to mean hoarding (i.e., the act of not-spending money on *either* consumer *or* capital goods).[^76] Thereby the results can be easily made to come out right. For then savings are no longer equal to investment; and saving, being defined as the act of *not*-spending, automatically acquires a negative connotation, while investment and consumption take on a positive one. Moreover, now one must almost naturally be worried about savings exceeding investment, or so it seems, for this would seem to imply that something is leaking out of the economy, and that income (defined as investment + consumption) must be somehow reduced. Keynes certainly worries about this possibility. He calls it “a chronic tendency throughout human history for the propensity to save to be stronger than the inducement to invest.”[^77] And this chronic tendency must surely be particularly pronounced if incomes are high, for then, as we have been told, savings reach a particularly high proportion of income. But do not despair. Where something can leak out, something also can leak in. If savings is unspent money, then savings can be brought into existence, simple enough, by means of governmental money creation, so as to compensate for the outward leakage which tends to increase with increasing incomes. There is the danger, of course, that these compensatory “community savings” immediately leak out again by being added to the private sector’s cash hoardings (because, according to Keynes, the newly created savings would lower the interest rate, and this in turn would increase the capitalists’ liquidity preference so as to counteract such a tendency and to artificially “keep capital scarce”). But this can be taken care of by the “socialization of investment” as we know, and by some Gesellian stamped money schemes (“The idea behind stamped money is sound”).[^78] And once saving and investing is done publicly—through the agency of the State, as Keynes would say—and all money is spent, and no keep-things-scarce motive is in the way any longer, there is indeed no longer any problem with increasing consumption and investment simultaneously. Since savings is unspent money, and newly created money and credit is just as genuine as any other because it is not “forced” on anyone, savings can be created by the stroke of a pen.[^79] And since the State, contrary to the scarcity-exploiting capitalists, can make sure that these additional genuine savings are indeed being spent (instead of wandering into hoards), any increase in the supply of money and credit through governmental counterfeiting increases consumption and investment at the same time and so promotes income twice. Permanent inflation is Keynes’s cure-all. It helps overcome stagnation; and more of it overcomes the more severe stagnation crises of the more advanced societies. And once stagnation is defeated, still more inflation will abolish scarcity within one generation.[^80] + +Yet the wonders do not cease. What is this leakage, this surplus of savings over investment, that constitutes all such dangers? Something must leak from somewhere to someplace else, and it must play some role here and some there. Keynes tries to disperse such thoughts by asking us once again not to apply logic to economics. “Contemporary thought,” he writes, “is still deeply steeped in the notion that if people do not spend their money in one way they will spend it in another.”[^81] It would seem hard to imagine how this contemporary thought could possibly be wrong, but Keynes believes it false. For him there exists a third alternative. Something, an economic good one would think, simply drops out of existence, and this means trouble. + +> An act of individual saving means—so to speak—a decision not to have dinner to-day. But it does *not* necessitate a decision to have dinner or buy a pair of boots a week hence or a year hence or to consume any specified thing at any specified date. Thus it depresses the business of preparing to-day’s dinner without stimulating the business of making ready for some future act of consumption. It is not a substitution of future consumption-demand for present consumption-demand—it is a net *diminution* of such demand.[^82] + +Still, the strictures of a two-valued logic do not quite crumble yet. How can there be any net diminution of something? What is not spent on consumer goods or capital goods must still be spent on something else—namely on cash. *This exhausts all possibilities*. Income and wealth can be and must be allocated to consumption, investment, or cash. Keynes’s diminution, the leakage, the excess of savings over investment, is income spent on, or added to, cash hoardings. But such an increase in the demand for cash has no effect on income, consumption, and investment whatever, as has already been explained. With the social money stock being given, a general increase in the demand for cash can only be brought about by bidding down the money prices of nonmoney goods. But so what?[^83] Nominal income (i.e., income in terms of money) will fall; but real income and the real consumption-investment proportion will be entirely unchanged. And people along the way get what they want: an increase in the real value of their cash balances, and of the purchasing power of the money unit. There is nothing stagnating here, or draining, or leaking, and Keynes has offered *no theory of stagnation at all* (and with this, of course, also no theory of how to get out of stagnation). He merely has given a perfectly normal phenomenon such as falling prices (caused by an increased demand for money, or by an expanding productive economy) a bad name in calling it stagnation, or depression, or the result of a lacking effective demand, so as to find just another excuse for his own inflationary schemes.[^84] + +Here we have Keynes in his entire greatness: the twentieth century’s most famous “economist.” Out of false theories of employment, money, and interest, he has distilled a fantastically wrong theory of capitalism and of a socialist paradise erected out of paper money. + +[^67]: Keynes’s socialism, however, is not the egalitarian-proletarian version as espoused by the Bolsheviks. For this Keynes has nothing but contempt. His socialism is of the fascist or Nazi variety. In the preface to the German edition of his *General Theory* (which appeared in late 1936) he wrote: + +> The theory of aggregate production that is the goal of the following book can be much more easily applied to the conditions of a totalitarian state than the theory of the production and distribution of a given output turned out under the conditions of free competition and of a considerable degree of *laissez-faire*. (quoted from Hazlitt, *The Failure of the “New Economics,”* p. 277) + +[^68]: Keynes, *The General Theory*, p. 368\. On the Keynesian theory of stagnation see also Alvin H. Hanson, *Fiscal Policy and Business Cycles* (New York: Norton, 1941); for a critique see George Terborgh, *The Bogey of Economic Maturity* (Chicago: Machinery and Allied Products Institute, 1945); also Murray N. Rothbard, “Breaking Out of the Walrasian Box: The Cases of Schumpeter and Hansen,” *Review of Austrian Economics* 1 (1987). + +[^69]: Keynes, *The General Theory*, pp. 372–73. + +[^70]: Ibid., p. 96. + +[^71]: Ibid., p. 97; also pp. 27f. + +[^72]: In fact, Keynes informs us that *savings is by definition identical to investment* (p. 63), “that the excess of income over consumption, which we call saving, cannot differ from the addition to capital equipment which we call investment” (p. 64). Then, however, a reduced proportion of consumption expenditures must by definition go hand in hand with accordingly increased investments, and this would lead to a higher future income, to still more absolute consumption and still more absolute and relative saving and investment. Where, indeed, is the problem here? + +[^73]: Keynes writes, + +> If in a potentially wealthy community the inducement to invest is weak, then, in spite of its potential wealth, the working of the principle of effective demand will compel it to reduce its actual output, until, in spite of its potential wealth, it has become so poor that its surplus over its consumption is sufficiently diminished to correspond to the weakness of the inducement to invest. (*The General Theory*, p. 31) + +Or: + +> The greater, moreover, the consumption for which we have provided in advance, the more difficult it is to find something further to provide for in advance, and the greater our dependence on present consumption as a source of demand. Yet the larger our incomes, the greater, unfortunately, is the margin between our incomes and our consumption. So, failing some novel expedient, there is, as we shall see, no answer to the riddle, except that there must be sufficient unemployment to keep us so poor that our consumption falls short of our income by no more than the equivalent of the physical provision for future consumption which it pays to produce to-day. (p. 105) + +[^74]: Ibid., p. 325; or “the remedy would lie in various measures designed to increase the propensity to consume by the redistribution of incomes or otherwise” (p. 324). + +[^75]: Ibid., p. 63\. It is typical of Keynes’s philosophy of abundance that he gets things upside down here as well. For the correct definitions are: product produced = income; income - consumption = saving; saving = investment. Where does Keynes’s income come from? + +[^76]: See on this also Hazlitt, *The Failure of the “New Economics,”* pp. 120–23. + +[^77]: Keynes, *The General Theory*, p. 347. + +[^78]: Ibid., p. 357. + +[^79]: See on this note 51. + +[^80]: On his program of permanent inflation see also this remark on the trade cycle: “The right remedy for the trade cycle is not to be found in abolishing booms and keeping us permanently in a semi-slump; but in abolishing slumps and thus keeping us permanently in a quasi-boom” (p. 322). The answer to credit expansion, that is, is still more credit expansion. + +[^81]: Ibid., p. 20. + +[^82]: Ibid., p. 210; second emphasis added. + +[^83]: Contrary to Keynes’s fanciful fears, the demand for money can never be infinite, because everyone must obviously consume sometimes (and cannot delay consumption further); and at such points liquidity preference is definitely finite. + +[^84]: The second element of Keynes’s stagnation theory is equally false. It may be that that saving in the definition of equaling investment increases overproportionally with increasing incomes—while it can never reach 100 percent. Yet this situation certainly should give no one concern regarding the social income produced. It is, however, *not* true that savings in the sense of hoarding increases with increasing incomes, and that the greatest leakage then occurs among the rich and in wealthy societies. The opposite is true. If real income increases because the economy, supported by additional savings, is expanding, the purchasing power of money increases (the money stock being given). But at a higher purchasing power of the money unit, the amount of cash demanded actually falls (the demand for money schedule being given). Thus, if anything, the leakstagnation nonproblem should actually diminish rather than increase with increasing wealth. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_01.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_01.md new file mode 100644 index 000000000..5b84a5ca5 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_01.md @@ -0,0 +1,55 @@ +## How is Fiat Money Possible? —or, The Devolution of Money and Credit + +Fiat money is the term for a medium of exchange which is neither a commercial commodity, a consumer, a producer good, nor title to any such commodity. It is irredeemable paper money. In contrast, *commodity* money refers to a medium of exchange which is either a commercial commodity or a title thereto. + +There is no doubt that fiat money is *possible*. Its theoretical possibility was recognized long ago, and since 1971, when the last remnants of a former international gold (commodity) standard were abolished, all monies have in fact been nothing but irredeemable pieces of paper. + +The question to be addressed in this paper is *how* is a fiat money possible? More specifically, can fiat money arise as the natural outcome of the interactions between self-interested individuals; or, is it possible to introduce it without violating either principles of justice or economic efficiency? + +It will be argued that the answer to the latter question must be negative, and that no fiat money can ever arise “innocently” or “immaculately.” The arguments advancing this thesis will be largely constructive and systematic. However, given the fact that the thesis has frequently been disputed, along the way various prominent counterarguments will be criticized. Specifically, the arguments of the *monetarists*, especially Irving Fisher and Milton Friedman, and of some *Austrian* “free bankers,” especially Lawrence White and George Selgin, in ethical and/or economic support of either a total or a fractional fiat money will be refuted. + +### The Origin of Money + +Man participates in an exchange economy (instead of remaining in self-sufficient isolation) insofar as he prefers more goods over less and is capable of recognizing the higher productivity of a system of division of labor. The same narrow intelligence and self-interest is sufficient to explain the emergence of a—and ultimately only one—commodity money and a—and ultimately only one, worldwide—monetary economy.[^1] Finding their markets as buyers and sellers of goods restricted to instances of double coincidence of wants (A wants what B has and B wants what A has), each person may still expand his own market and thus profit more fully from the advantages of extended division of labor if he is willing to accept not only directly useful goods in exchange, but also goods with a higher degree of marketability than those surrendered. For even if they have no direct usevalue to an actor, the ownership of relatively more marketable goods implies by definition that such goods may in turn be more easily resold for other, directly useful goods in later exchanges, and hence that their owner has come closer to reaching an ultimate goal unattainable through direct exchange. + +Motivated only by self-interest and based on the observation that directly traded goods possess different degrees of marketability, some individuals begin to demand specific goods not for their own sake but for the sake of employing them as a medium of exchange. By adding a new component to the pre-existing (barter) demand for these goods, their marketability is still further enhanced. Based on their perception of this fact, other market participants increasingly choose the same goods for their inventory of exchange media, as it is in their own interest to select such commodities as media of exchange that are already employed by others for the same purpose. Initially, a variety of goods may be in demand as common media of exchange. However, since a good is demanded as a medium of exchange—rather than for consumption or production purposes—in order to facilitate future purchases of directly serviceable goods (i.e., to help one buy more cheaply) and simultaneously widen one’s market as a seller of directly useful goods and services (i.e., help one sell more dearly), the more widely a commodity is used as a medium of exchange, the better it will perform its function. Because each market participant naturally prefers the acquisition of a more marketable and, in the end, universally marketable medium of exchange to that of a less or non-universally marketable one, + +> there would be an inevitable tendency for the less marketable of the series of goods used as media of exchange to be one by one rejected until at last only a single commodity remained, which was universally employed as a medium of exchange; in a word, money.[^2] + +With this, and historically with the establishment of the international gold standard in the course of the nineteenth century (until 1914), the end desired through any one market participant’s demand for media of exchange is fully accomplished. With the prices of all consumer and capital goods expressed in terms of a single commodity, demand and supply can take effect on a worldwide scale, unrestricted by absences of double coincidence of wants. Because of its universal acceptability, accounting in terms of such money contains the most complete and accurate expression of any producers’ opportunity costs. At the same time, with only one universal money in use—rather than several ones of limited acceptability—the market participants’ expenditures (of directly serviceable goods) on holdings of only indirectly useful media of exchange are optimally economized; and with expenditures on indirectly useful goods so economized, real wealth (wealth in the form of stocks of producer and consumer goods) is optimized as well. + +According to a long—Spanish-French-Austrian-American—tradition of monetary theory,[^3] a money’s originary function—arising out of the existence of uncertainty—is that of a *medium of exchange*. Money *must* emerge as a *commodity* money because something can be demanded as a medium of exchange only if it has a pre-existing barter demand (indeed, it must have been a highly marketable barter commodity), and the competition between monies *qua* media of exchange inevitably leads to a tendency of converging toward a *single* money—as the most easily resold and readily accepted commodity. + +In light of this, several popular notions of monetary theory are immediately revealed as misguided or fallacious. + +What about the idea of a commodity reserve currency? Can bundles (baskets) of goods or titles thereto be money?[^4] No, because bundles of different goods are by definition less easily salable than the most easily salable of its various components, and hence commodity baskets are uniquely *unsuited* to perform the function of a medium of exchange (and it thus is no mere accident that no historical examples for such money exist). + +What about the—Friedmanite—idea of freely fluctuating “national monies” or of “optimal currency areas?”[^5] It must be regarded as absurd, except as an intermediate step in the development of an inter-national money. Strictly speaking, a monetary system with rival monies of freely fluctuating exchange rates is still a system of partial barter, riddled with the problem of requiring double coincidence of wants in order for exchanges to take place. The lasting existence of such a system is dysfunctional of the very purpose of money: of facilitating exchange (instead of making it more difficult) and of expanding one’s market (rather than restricting it). There are no more “optimal”—local, regional, national or multinational monies or currency areas than there are “optimal trading areas.” Instead, as long as more wealth is preferred to less and under conditions of uncertainty, just as the only “optimal” trading area is the whole world market, so the only “optimal” money is *one* money and the only “optimal” currency area the entire globe. + +What about the idea, central to monetarist thought since Irving Fisher, that money is a “measure of value” and of the notion of monetary “stabilization?”[^6] It represents a tangle of confusion and falsehood. First and foremost, while there exists a motive, a purpose for actors wanting to own media of exchange, no motive, purpose or need can be discovered for wanting to possess a measure of value. Action and exchange are expressive of *preferences*—each person values what he acquires more highly than what he surrenders—*not* of identity or equivalency. No one ever needs to *measure* value. It is easily explained why actors would use cardinal numbers—to count—and construct measurement instruments—to measure space, weight, mass and time: In a world of quantitative determinateness, where means can only produce limited effects, counting and measuring are the prerequisite for successful action. But what imaginable technical or economic need could there possibly be for a measure of *value*? + +Second, setting these difficulties aside for a moment and assuming that money indeed measures value (such that the money price paid for a good represents a cardinal measure of this good’s value) in the same way as a ruler measures space, another insurmountable problem results. Then the question arises “what is the value of this measure of value?” Surely it must have value just as a ruler must have value, otherwise no one would want to own either one. Yet it would obviously be absurd to answer that the value of a unit of money—one dollar—is one. One what? Such a reply would be as nonsensical as answering a question concerning the value of a yardstick by saying “one yard.” The value of a cardinal measure cannot be expressed in terms of this measure itself. Rather, *its* value must be expressed in ordinal terms: It is better to have cardinal numbers and measures of length or weight than merely to have ordinal measures at one’s disposal. Likewise it is better if, because of the existence of a medium of exchange, one is able to resort to cardinal numbers in one’s costaccounting, rather than having to rely solely on ordinal accounting procedures, as would be the case in a barter economy. But it is impossible to express in cardinal terms *how much* more valuable the former techniques are as compared with the latter. Only ordinal judgments are possible. It is precisely in this sense, then, that ordinal numbers—ranking, preferring—must be regarded as more fundamental than cardinal ones and value be considered an irreducibly subjective, nonquantifiable magnitude. + +Moreover, if it were indeed the function of money to serve as a measure of value, one must wonder why the demand for such a thing should ever systematically exceed one per person. The demand for rulers, scales, and clocks, for instance, exceeds one per person only because of differences in location (handiness) or the possibility of their breaking or failing. Apart from this, at any given point in time and space, no one would want to hold more than one measurement instrument of homogeneous quality, because a *single* measurement instrument can render *all* possible measurement services. A second instrument of its kind would be useless. + +Third, in any case, whatever the *characteristicum specificum* of money may be, money is a *good*. Yet if it is a good, then it falls under the law of marginal utility, and this law *contradicts* any notion of a stable- or constant-valued good. The law follows from the proposition that every actor, at any given point in time, acts in accordance with his subjective preference scale and chooses to do what he expects—rightly or wrongly—to satisfy him more rather than less, and that in so doing he must invariably employ quantitatively definite (limited) units of qualitatively distinct goods as means and thus, by implication, must be capable of recognizing unit-additions and -subtractions to and from his supply of means. From this incontestably true proposition it follows that an actor always prefers a larger supply of a good over a smaller one (he ranks the marginal utility of a larger sized unit of a good higher than that of a smaller sized unit of the same good) and that any increment to the supply of a good by an additional unit—of any unit-size that an actor considers and distinguishes as relevant—will be ranked lower (valued less) than any same-sized unit of this good *already* in one’s possession, for it can only be employed as a means for the removal of an uneasiness deemed less urgent than the least urgent one *up-to-now* satisfied by the same sized unit of this good. In other words, the marginal utility of a given-sized unit of a good decreases or increases as the supply of such units increases or decreases. Each change in the supply of a good therefore leads to a change in this good’s marginal utility. Any change in the supply of a good A, as perceived by an actor X, leads to X’s *re*-evaluation of A. X attaches a *different* value-rank to A now. Hence, the search for a stable or constant-valued good is obviously illusory from the outset, on a par with wanting to square the circle, for every action involves exchange, and every exchange alters the supply of some good. It either results in a diminution of the supply of a good (as in pure consumption), or it leads to a diminution of one and an incrementation of another (as in production or interpersonal exchange). In either case, as supplies are changed in the course of any action, so are the values of the goods involved. To act is to purposefully *alter* the value of goods. Hence, a stable-valued good—money or anything else—must be considered a constructive or praxeological impossibility. + +Finally, as regards the idea of a money—a dollar—of constant purchasing power, there is the fundamental problem that the purchasing power of money *cannot be measured* and that the construction of price indices—any index—is scientifically arbitrary. (What goods are to be included? What relative weight should be attached to each of them? What about the problem that individual actors value the same things differently and are concerned about different commodity baskets, or that the same individual evaluates the same basket differently at different times? What is one to do with changes in the quality of goods or with entirely new products?)[^7] Moreover, what is so great about “stable” purchasing power anyway (however that term maybe arbitrarily defined)? To be sure, it is obviously preferable to have a “stable” money rather than an “inflationary” one. Yet surely a money whose purchasing power per unit *increased*—“deflationary” money—would be preferable to a “stable” one. + +What about the thesis that in the absence of any legal restrictions money—non-interest-bearing cash—would be completely replaced by interest-bearing securities?[^8] Such displacement is conceivable only in equilibrium, where there is no uncertainty and hence no one could gain any satisfaction from being prepared for future contingencies as these are per assumption ruled out of existence. Under the omnipresent human condition of uncertainty, however, even if all legal restrictions on free entry were removed, a demand for non-interest-bearing cash—as distinct from a demand for equity or debt claims (stocks, bonds or mutual fund shares)—would necessarily remain in effect, for whatever the specific nature of these claims may be, they represent titles to *producer* goods, otherwise they *cannot* yield interest. Yet even the most easily convertible production factor must be less salable than the most salable one of its final products, and hence, even the most liquid security can never perform the same service of preparing its owner for future contingencies as can be provided by the most marketable *final* non-interest-bearing product: money. All of this could be different only if it were assumed—as Wallace in accordance with the Chicago School’s egalitarian predispositions tacitly does—that all goods are equally marketable. Then, by definition there is no difference between the salability of cash and securities. However, then all goods must be assumed to be identical to each other, and if this were the case neither division of labor nor markets would exist. + +[^1]: See on the following, in particular Carl Menger, *Principles of Economics* (New York: New York University Press, 1981); idem, *Geld*, in Carl Menger, *Gesammelte Werke,* F.A. Hayek, ed. (Tübingen: Mohr, 1970), vol. 4; Ludwig von Mises, *The Theory of Money and Credit* (Irvington-on-Hudson, N.Y.: Foundation for Economic Education, 1971); idem, *Human Action: A Treatise on Economics* (Chicago: Regnery, 1966). + +[^2]: Mises, *The Theory of Money and Credit*, pp. 32–33. + +[^3]: See Murray N. Rothbard, “New Light on the Prehistory of the Austrian School,” in *The Foundations of Modern Austrian Economics*, Edwin G. Dolan, ed. (Kansas City: Sheed and Ward, 1976); Joseph T. Salerno, “Two Traditions in Modern Monetary Theory,” *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* 2, nos. 2–3 (1991). + +[^4]: On commodity reserve proposals see Benjamin Graham, *Storage and Stability* (New York: McGraw Hill, 1937); Frank D. Graham, *Social Goals and Economic Institutions* (Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1942); also F.A. Hayek, “A Commodity Reserve Currency,” *Economic Journal* 210 (1943); Milton Friedman, “Commodity-Reserve Currency,” *Journal of Political Economy* (1951). + +[^5]: See Milton Friedman, “The Case for Flexible Exchange Rates,” in Friedman, *Essays in Positive Economics* (Chicago: University of Chicago Press, 1953); idem, *A Program for Monetary Stability* (New York: Fordham University Press, 1959); also *Policy Implications of Trade and Currency Zones: A Symposium* (Kansas City: Federal Reserve Bank of Kansas City, 1991). + +[^6]: See Irving Fisher, *The Purchasing Power of Money* (New York: Augustus M. Kelley, 1963); idem, *Stabilizing the Dollar* (New York: Macmillan, 1920); idem, *The Money Illusion* (New York: Adelphi, 1929); Milton Friedman, “A Monetary and Fiscal Framework for Economic Stability,” *American Economic Review* 38 (1948). + +[^7]: Mises, *The Theory of Money and Credit*, pp. 187–94; idem, *Human Action*, pp. 219–23. + +[^8]: See Neil Wallace, “A Legal Restrictions Theory of the Demand for ‘Money’,” *Federal Reserve Bank of Minneapolis Quarterly Review* (1983); Eugene Fama, “Financial Intermediation and Price Level Control,” *Journal of Monetary Economics* 9, no. 1 (1983); for a critique see Lawrence White, “Accounting for Non-Interest-Bearing Currency” *Journal of Money, Credit, and Banking* 19, no. 4 (1987). \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_02.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_02.md new file mode 100644 index 000000000..c4dca587e --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_02.md @@ -0,0 +1,77 @@ +### From Commodity Money to Fiat Money: The Devolution of Money + +If money must arise as a commodity money, how can it become fiat money? It does so via the development of money substitutes (paper titles to commodity money)—but only fraudulently and only at the price of economic inefficiencies. + +Under a commodity money standard such as the gold standard until 1914, money “circulated” on the one hand in the form of standardized bars of bullion and gold coins of various denominations trading against each other at essentially fixed ratios according to their weight and fineness. On the other hand, to economize on the cost of storing (safekeeping) and transacting (clearing) money, in a development similar to that of transferable property titles—including stock and bond certificates—as means of facilitating the spatial and temporal exchange of *non*money goods, side by side with money proper also gold certificates—property titles (claims) to specified amounts of gold deposited at specified institutions (banks)—served as a medium of exchange. This coexistence of money proper (gold) and money substitutes (claims to money) affects neither the total supply of money—for any certificate put into circulation an equivalent amount of gold is taken out of circulation (deposited)—nor the interpersonal income and wealth distribution. Yet without a doubt the coexistence of money and money substitutes and the possibility of holding money in either form and in variable combinations of such forms constitutes an added convenience to individual market participants. This is how intrinsically worthless pieces of paper can acquire purchasing power. If and insofar as they represent an unconditional claim to money and if and insofar as no doubt exists that they are valid and may indeed be redeemed at any time, paper tickets are bought and sold *as if* they are genuine money—they are traded against money at par. Once they have thus acquired purchasing power and are then deprived of their character as claims to money (by somehow suspending redeemability), they may continue functioning as money. As Mises writes: + +> Before an economic good begins to function as money it must already possess exchange-value based on some other cause than its monetary function. But money that already functions as such may remain valuable even when the original source of its exchange-value has ceased to exist.[^9] + +However, would self-interested individuals *want* to deprive paper tickets of their character as titles to money? Would they *want* to suspend redeemability and adopt intrinsically worthless pieces of paper as money? Paper money champions like Milton Friedman claim this to be the case, and they typically cite a savings-motive as the reason for the substitution of fiat for commodity money: A gold standard involves social waste in requiring the mining and minting of gold. Considerable resources have to be devoted to the production of money.[^10] With essentially costless paper money instead of gold, such waste would disappear, and resources would be freed up for the production of directly useful producer or consumer goods. It is thus a fiat money’s higher economic efficiency which explains the present world’s universal abandonment of commodity money. But is it so? Is the triumph of fiat money indeed the outcome of some innocuous saving? Is it even conceivable that it could be? Can self-interested individuals really *want* to save as fiat money champions assume that they do? + +Somewhat closer scrutiny reveals that this is impossible, and that the institution of fiat money requires the assumption of a very different—not innocuous but sinister—motive: Assume a monetary economy with (at least) one bank and money proper (“outside money” in modern jargon) as well as money substitutes (“inside money”) in circulation. If market participants indeed wanted to save on the resource costs of a commodity money (with the ultimate goal of demonetizing gold and monetizing paper), one would expect that first—as an approximation to this goal—they would want to give up using any outside money (gold). All transactions would have to be carried out with inside money (paper), and all outside money would have to be deposited in a bank and thus taken out of circulation entirely (Otherwise, as long as genuine money was still in circulation, those individuals making use of gold coins would demonstrate unmistakably—through their very actions—that they did *not* want to save on the associated resource costs.) + +However, is it possible that money substitutes can thus outcompete and displace genuine money as a medium of exchange? Even many hard money theoreticians have been too quick to admit such a possibility. The reason is that money substitutes are *substitutes* and have one permanent and decisive disadvantage as compared to money proper. Paper notes (claims to money) are redeemable at par only to the extent that a deposit fee has been paid to the depositing institution. Providing safeguarding and clearing services is a costly business, and a deposit fee is the price paid for guarded money. If paper notes are presented for redemption after the date up to which safeguarding fees were paid by the original or previous depositor, the depositing institution would have to impose a redemption charge and such notes would then trade at a discount against genuine money. The disadvantage of money substitutes is that they must be continuously redeposited and re-issued in order to maintain their character as money—their salability at par—and thus that they function as money only temporarily and discontinuously. Only money proper (gold coins) is permanently suited to perform the function as a medium of exchange. Accordingly, far from inside money ever displacing outside money, the use of money substitutes should be expected to be forever severely limited—restricted essentially to the transaction of very large sums of money and the dealings between regular commercial traders—while the overwhelming bulk of the population would employ money proper for most of their purchases or sales, thus demonstrating their preference for *not* wanting to save in the way fancied by Friedman.[^11] + +Moreover, even if one assumed for the sake of argument that only inside money is in circulation while all genuine money is stored in a bank, the difficulties for fiat money proponents do not end here. To be sure, in their view matters appear simple enough: All commodity money sits idle in the bank. Wouldn’t it be more efficient if all of this idle gold were used instead for purposes of consumption or production—for dentistry or jewelry—while the function of a medium of exchange were assumed by a less expensive—indeed, practically costless—fiat money? Not at all. + +First, the envisioned demonetization of gold certainly cannot mean that a bank thereby assumes ownership of the entire money stock, while the public gets to keep the notes. No one except the bank owner would agree to that! No one would want *such* savings. In fact, this would not be savings at all but an expropriation of the public by and to the sole advantage of the bank. No one could possibly *want* to be expropriated by somebody else. (Yet the expropriation of privately owned commodity money through governments and their central banks is the only method by which commodity money has ever been replaced by fiat money.) Instead, each depositor would want to retain ownership of his deposits and get his gold back. + +Then, however, an insurmountable problem arises: Regardless who—the bank or the public—now owns the notes, they represent nothing but irredeemable paper. Formerly, the cost associated with the production of such paper was by no means only that of printing paper tickets, but more importantly that of attracting gold depositors through the provision of safeguarding and clearing services. Now, with irredeemable paper there is nothing worth guarding anymore. The cost of money production falls close to zero, to mere printing costs. Previously, with paper representing claims to gold, the notes had acquired purchasing power. But how can the bank or the public get anyone to accept them now? Would they be bought and sold for nonmoney goods at the formerly established exchange ratios? Obviously not. At least not as long as no legal barriers to entry into the note-production business existed; for under competitive conditions of free entry, if the (nonmoney) price paid for paper notes exceeded their production costs, the production of notes would immediately be expanded to the point at which the price of money approached its cost of production. The result would be hyperinflation. No one would accept paper money anymore, and a flight into *real values* would set in. The monetary economy would break down completely and society would revert back to a primitive, highly inefficient barter economy. Out of barter then, once again a new (most likely a gold) commodity money would emerge (and the note producers once again, so as to gain acceptability for their notes, would begin backing them by this money). What a way of achieving savings! + +If one is to succeed in replacing commodity money by fiat money, then, an additional requirement must be fulfilled: Free entry into the note-production business must be restricted, and a money *monopoly* must be established. A single paper money producer is also capable of causing hyperinflation and a monetary breakdown. However, insofar as he is legally shielded from competition, a monopolist can safely and knowingly restrict the production of his notes and thus assure that they retain their purchasing power. He then presumably would assume the task of *redeeming* old notes at par for new ones, as well as that of again providing safeguarding and clearing services in accepting note deposits in exchange for his issuance of substitutes of notes—demand deposit accounts and checkbook money—against a depositing fee. + +Regarding this scenario, several related questions arise. Formerly, with commodity money every person was permitted to enter the gold mining and coining business freely—in accordance with the assumption of self-interested, wealth-maximizing actors. In contrast, in order for Friedman’s “fiat money dividend” to come into existence, competition in the field of money production would have to be outlawed and a monopoly erected. Yet how can the existence of a legal monopoly be reconciled with the assumption of self-interest? Is it conceivable that self-interested actors could agree on establishing a fiat money monopoly in the same way as they can naturally agree on participating in the division of labor and on using one and the same commodity as a medium of exchange? If not, does this not demonstrate that the cost associated with such a monopoly must be considered higher than all attending resource cost savings? + +To raise these questions is to answer them. Monopoly and the pursuit of self-interest are incompatible. To be sure, a reason why someone might want to become the money monopolist exists. After all, by not having to store, guard and redeem a precious commodity, the production costs would be dramatically reduced and the monopolist could thus reap an extra profit. By being legally protected from all future competition, this monopoly profit would immediately become “capitalized” (reflected permanently in an upward valuation of his assets), and on top of his inflated asset values he then would be guaranteed a normal rate of return in the form of interest. Yet to say that such an arrangement would be advantageous to the monopolist is not to say that it would be advantageous to anybody else, and hence that it could arise naturally. In fact, there is no motive for anyone wanting *anyone but himself* to be this monopolist, and accordingly no agreement on the selection of any particular monopolist would be possible. The position of a monopolist can only be arrogated—enforced against the will of all excluded nonmonopolists. By definition, a monopoly creates a distinction between two classes of individuals of different legal quality: between those—privileged—individuals who are permitted to produce money, and those—subordinate—ones who, to the exclusive advantage of the former, are prohibited from doing the same. Such an institution *cannot* be supported in the same voluntary way as the institutions of the division of labor and a commodity money. It is *not*, as they are, the “natural” result of mutually advantageous interactions, but that of an unilaterally advantageous act of expropriation (abrogation). Accordingly, instead of relying for its continued existence on voluntary support and cooperation, a monopoly requires the threat of physical violence.[^12] + +Moreover, the incompatibility of self-interest and monopoly does not end once the monopoly has been established but continues as long as the monopoly remains in operation. It cannot but operate inefficiently and at the expense of the excluded nonmonopolists. First, under a regime of free competition (free entry), every single producer is under constant pressure to produce whatever he produces at minimum costs, for if he does *not* do so, he invites the risk of being outcompeted by new entrants who produce the product in question at lower costs. In contrast, a monopolist, shielded from competition, is under no such pressure. In fact, since the cost of money production includes the monopolist’s own salary as well as all of his nonmonetary rewards, a monopolist’s “natural” interest is to *raise* his costs. Hence, it should be expected that the cost of a monopolistically provided paper money would very soon, if not from the very outset, *exceed* those associated with a competitively provided commodity money. + +Furthermore, it can be predicted that the price of monopolistically provided paper money will steadily increase and the purchasing power per unit money, and its quality will continuously fall. Protected from new entrants, every monopolist is always tempted to raise price and lower quality. Yet this is particularly true of a money monopolist. While other monopolists must consider the possibility that price increases (or quality decreases) due to an elastic demand for their product may actually lead to reduced revenues, a money monopolist can rest assured that the demand for his particular product—the common medium of exchange—will be highly inelastic. Indeed, short of a hyperinflation, when the demand for money disappears entirely, a money monopolist is practically always in a position in which he may assume that his revenue from the sale of money will increase even as he raises the price of money (reduces its purchasing power). Equipped with the exclusive right to produce money and under the assumption of self-interest the monopoly bank should be expected to engage in a steady increase of the money supply, for while an increased supply of paper money does not add anything to social wealth—the amount of directly useful consumer and producer goods in existence—but merely causes inflation (lowers the purchasing power of money), with each additional note brought into circulation the monopolist can increase *his* real income (at the expense of lowering that of the non-monopolistic public). He can print notes at practically zero cost and then turn around and purchase *real* assets (consumer or producer goods) or use them for the repayment of *real* debts. The real wealth of the non-bank public will be reduced—they own less goods and more money of lower purchasing power. However, the monopolist’s real wealth will increase—he owns more non-money goods (and he always has as much money as he wants). Who, in this situation, except angels, would *not* engage in a steady expansion of the money supply and hence in a continuous depreciation of the currency? + +It may be instructive to contrast the theory of fiat money as outlined above to the views of Milton Friedman, as the outstanding modern champion of fiat money. + +While the younger Friedman paid no systematic attention to the question of the origin of money the older Friedman recognizes that, as a matter of historical fact, all monies originated as commodity monies (and all money substitutes as warehouse claims to commodity money), and he is justly skeptical of the older Friedrich A. Hayek’s proposal of competitively issued fiat currencies.[^13] However, misled by his positivist methodology Friedman fails to grasp that money (and money substitutes) *cannot* originate in any other way and accordingly that Hayek’s proposal must fail. + +In contrast to the views developed here, throughout his entire work Friedman maintains that a commodity money in turn would be “naturally” replaced by a—more efficient, resource cost saving—fiat money regime. Amazingly, however, he offers no argumentative support for this thesis, evades all theoretical problems, and whatever argument or empirical observation he does offer *contradicts* his very claim. There is, first off, no indication that Friedman is aware of the fundamental limitations of replacing outside money by inside money. Yet if outside money cannot disappear from circulation, how, except through an act of expropriation, can the link between paper and a money commodity be severed? The continued use of outside money in circulation demonstrates that it is *not* regarded as an inferior money; and the fact that expropriation is needed for the decommoditization of money would demonstrate that fiat money is *not* a natural phenomenon! + +Interestingly, after evading the problem of explaining how the suspension of redeemability can possibly be considered natural or efficient, Friedman quite correctly recognizes that fiat money cannot, for the reasons given above, be provided competitively but requires a monopoly. From there he proceeds to assert that “the production of fiat currency is, as it were, a natural monopoly.”[^14] However, from the fact that fiat money requires a monopoly, it does not follow that there is anything “natural” about such a monopoly and Friedman provides no argument whatsoever as to how any monopoly can possibly be considered the natural outcome of the interactions of self-interested individuals. Moreover, the younger Friedman in particular appears to be almost completely ignorant of classical political economy and its antimonopolistic arguments: the axiom that if you give someone a privilege he will make use of it, and hence the conclusion that every monopolistic producer will be inefficient (in terms of costs as well as of price and quality). In light of these arguments it has to be regarded as breathtakingly naive on Friedman’s part first to advocate the establishment of a governmental money monopoly and then to expect this monopolist *not* to use its power, but to operate at the lowest possible costs and to inflate the money supply only gently (at a rate of 3–5 percent per year). This would assume that, along with becoming a monopolist, a fundamental transformation in the self-interested nature of mankind would take place. + +Having had extensive experience with his own ideal of a world of pure fiat currencies as it came into existence after 1971 and looking back on his own central resource cost savings argument for a monopolistically provided fiat money of nearly four decades earlier, it is not surprising that the older Friedman cannot but acknowledge that his predictions turned out blatantly false.[^15] Since abolishing the last remnants of the gold commodity money standard, he realizes, inflationary tendencies have dramatically increased on a worldwide scale; the predictability of future price movements has sharply decreased; the market for long-term bonds (such as consols) has been largely wiped out; the number of investment and “hard money” advisors and the resources bound up in such businesses have drastically increased; money market funds and currency futures markets have developed and absorbed significant amounts of real resources which otherwise—without the increased inflation and unpredictability—would not have come into existence at all or at least would never have assumed the same importance that they now have; and finally it appears that even the direct resource costs devoted to the production of gold accumulated in private hoards as a hedge against inflation have increased.[^16] But what conclusion does Friedman draw from this empirical evidence? In accordance with his own positivist methodology according to which science is prediction and false predictions falsify one’s theory, one should expect that Friedman would finally discard his theory as hopelessly wrong and advocate a return to commodity money. Not so. Rather, in a remarkable display of continued ignorance (or arrogance), he emphatically concludes that none of this evidence should be interpreted as “a plea for a return to a gold standard. On the contrary I regard a return to a gold standard as neither desirable nor feasible.”[^17] Now as then he holds onto the view that the appeal of the gold standard is merely “nonrational, emotional,” and that only a fiat money is “technically efficient.”[^18] According to Friedman, what needs to be done to overcome the obvious shortcomings of the current fiat money regime is find + +> some anchor to provide long-term price predictability, some substitute for convertibility into a commodity or, alternatively some device that would make predictability unnecessary. Many possible anchors and devices have been suggested, from monetary growth rules to tabular standards to the separation of the medium of exchange from the unit of account. As yet, no consensus has been reached among them.[^19] + +[^9]: Mises, *The Theory of Money and Credit*, p. 111. + +[^10]: See Friedman, “Essays in Positive Economics, p. 210; idem, *A Program for Monetary Stability*, pp. 4–8; idem, *Capitalism and Freedom* (Chicago: University of Chicago Press, 1962), p. 40. + +[^11]: Indeed, historically this has been the case: Traditionally, notes have always been widely distrusted, and their acceptability—as compared to that of genuine money such as gold or silver coins—was severely limited. + +In order to increase the popularity of money substitutes two complementary measures were actually required: First, the note-issuing depositing institution had to overvalue deposit notes against genuine money by either charging no depositing fee or by even paying interest on deposits. Secondly, because the guarding of money is actually *not* costless and deposited money *cannot* possibly generate an interest return, the bank, in order to cover its otherwise unavoidable losses, had to engage in fractional reserve banking, i.e., it had to issue and bring into circulation new, additional deposit tickets that, while physically indistinguishable from any other notes, were actually not covered by genuine money. + +On the ethical and economic status of the practice of fractional-reserve banking see the section, “From Deposit and Loan Banking to Fractional-Reserve Banking: The Devolution of Credit,” below. + +[^12]: It might be argued that a monopoly agreement would be possible (conceivable), if the monopolistic bank of issue were owned by—and its profits distributed to—everyone. Wouldn’t everyone, then, not just the monopolist, profit from the savings of substituting paper for gold? + +In fact, such an agreement is illusionary. Joint ownership of the monopoly bank would imply that tradeable stock certificates must be issued and distributed. But who should get how much stock? Bank clients, according to their deposit size? Yet all private holders of notes help save on gold and would want to be included among the bank owners according to the size of their note holdings. What about the owners and sellers of nonmoney goods? In showing themselves willing to accept paper instead of gold, they, too, play their part in the resource cost savings. But how in the world is one to determine how many shares to award *them* when their contribution consists, as it does, of various quantities of heterogeneous consumer and producer goods? Here, at the very latest it would become impossible to reach agreement. + +Moreover, why would any new market participant—any later deposit, note and/or nonmoney good owner *not* initially endowed with bank stock—want to consent to and support this arrangement? Why should he *pay* for banking stock, while it was distributed to the initial wealth owners free of charge, even though he is now involved in resource cost savings just as much as they were then? Such an arrangement would involve a systematic redistribution of income and wealth in favor of all initial wealth owners and at the expense of all later ones. Yet if new additional bank stock were issued for each new deposit, note, or nonmoney good owner, such stock would be worthless from the outset and any bank offering it would be a nonstarter. + +In addition, as will be explained below, regardless of how the ownership problem is resolved, the very operation of the bank will—indeed *must*—have effects on the interpersonal income and wealth distribution. + +[^13]: See Milton Friedman and Anna Schwartz, “Has Government Any Role in Money?” *Journal of Monetary Economics* (1986); for Hayek’s proposal see his *Denationalization of Money* (London: Institute of Economic Affairs, 1976). + +[^14]: See Friedman, *Essays in Positive Economics*, p. 216; also Friedman and Schwartz, “Has Government Any Role in Money?” + +[^15]: Milton Friedman, “The Resource Cost of Irredeemable Paper Money,” *Journal of Political Economy* (1986). + +[^16]: Monetarists had predicted that, as the result of the demonetization of gold and the transition to a pure fiat money system, the price of gold would fall—from the then official rate of $35 per ounce to an estimated nonmonetary value of gold of around $6\. In fact, the price of gold rose. At one point it reached $850 per ounce, and for most of the time it has lingered between $300 and $400\. As of this writing the price is $375. + +[^17]: Friedman, “The Resource Cost of Irredeemable Paper Money,” p. 648. + +[^18]: Friedman, *Essays in Positive Economics*, p. 250. + +[^19]: Friedman, “The Resource Cost of Irredeemable Paper Money,” p. 646; also idem, *Money Mischief Episodes in Monetary History* (New York: Harcourt Brace Jovanovich, 1992), chap. 10. + +Among the suggestions for an alternative fiat money “anchor” recently considered by Friedman, the “frozen monetary base rule” deserves a brief comment (see Friedman, “Monetary Policy for the 1980s” in *To Promote Prosperity*, John H. Moore, ed. [Stanford: Hoover Institution, 1984]). In one respect this rule represents an advance over his earlier 3 to 5 percent monetary growth rule. His advocacy of the latter rule was based essentially on the erroneous proto-Keynesian notion that money constitutes part of social capital, such that an economy cannot grow by 5 percent unless it is accommodated to do so by a proportional increase in the money supply. In contrast, the frozen monetary base rule indicates a recognition of the old Humean insight that any supply of money is equally optimal or, in Friedman’s own words, that money’s “usefulness to the community as a whole does not depend on how much money there is (Friedman, *Money Mischief*, p. 28). Otherwise, the proposal represents no advance at all, for how in the world can a monopolist be expected to follow a frozen monetary base rule any more than a less stringent 3 to 5 percent growth rule? + +Moreover, even if this problem were solved miraculously, this would still not alter the monopoly’s character as an instrument of unilateral expropriation and income and wealth redistribution. The monopolist, apart from offering depositing and clearing services (for which his customers would pay him a fee), would also have to perform the function, for customers and noncustomers alike, of replacing old, worn-out notes—one-to-one and free of charge—with new, identical ones (otherwise, who would want to replace a permanent commodity money by a perishable fiat money?). However, while the costs associated with this task may be low, they are definitely not zero. Accordingly, in order to avoid losses and recoup his expenses, the monopolist cannot but *increase* the monetary base—and hence one would essentially be back at the older monetary growth rule. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_03.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_03.md new file mode 100644 index 000000000..5d5abc1eb --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_03.md @@ -0,0 +1,67 @@ +### From Deposit and Loan Banking to Fractional Reserve Banking: The Devolution of Credit + +Banks perform two strictly separate tasks, only one of which has been considered so far.[^20] On the one hand, they serve as depositing institutions, offering safekeeping and clearing services. They accept deposits of (commodity) money and issue claims to money (warehouse receipts; money substitutes) to their depositors, redeemable at par and on demand. For every claim to money issued by them they hold an equivalent amount of genuine money on hand, ready for redemption (100 percent reserve banking). No interest is paid on deposits. Rather, depositors pay a fee to the bank for providing safekeeping and clearing services. Under conditions of free competition—free entry into the banking industry—the deposit fee, which constitutes a bank’s revenue and possible source of profit, tends to be a minimum fee; and the profits—or rather, the interest returns—earned in banking tend to be the same as in any other, nonbanking industry. + +On the other hand, originally entirely separate institutionally from deposit institutions, banks also serve as intermediaries between savers and investors—as loan banks. In this function they first offer and enter into time-contracts with savers. Savers loan money to the bank for a specified—shorter or longer—period of time in exchange for the banks’ contractual obligation of future repayment plus some additional interest return. From the point of view of savers, they exchange present money for a promise of future money: the interest return constituting their reward for performing the function of waiting. Having thus acquired temporary ownership of savings from savers, the bank then reloans the same money to investors (including itself) in exchange for the latters’ obligation of future repayment and interest. The interest differential—the difference between the interest paid to savers and that charged to borrowers—represents the price for intermediating between savers and investors and constitutes the loan bank’s income. As for deposit banking and deposit fees, under competitive conditions the costs of intermediation also tend to be minimum costs, and the profits from loan banking likewise tend to be the same as those that can be earned elsewhere. + +Neither deposit banking nor loan banking as characterized here involve an increase in the money supply or a unilateral income or wealth redistribution. For every newly issued deposit note an equivalent amount of money is taken out of circulation (only the form of money changes, not its quantity), and in the course of loan banking the same sum of money simply changes hands repeatedly. All exchanges—between depositors and depositing institution as well as between savers, the intermediating bank and investors—are mutually advantageous. + +In contrast, fractional reserve banking involves a deliberate confusion between the deposit and the loan function. It implies an increase in the money supply, and it leads to a unilateral income redistribution in the bank’s favor as well as to economic inefficiencies in the form of boom-bust business cycles. + +The confusion of both banking functions comes to light in the fact that under fractional reserve banking, either depositors are being paid interest (rather than having to pay a fee), and/or savers are granted the right of instant withdrawal (rather than having to wait with their request for redemption until a specified future date). Technically, the possibility of a bank’s engaging in such practices arises out of the fact that the holders of demand deposits (claims to money redeemable on demand, instantly, at par) typically do *not* exercise their right simultaneously, such that all of them approach the bank with the request for redemption at the same time. Accordingly, a deposit bank will typically hold an amount of reserves (of money proper) in excess of actual daily withdrawals. It becomes thus feasible for the bank to loan these “excess” reserves to borrowers, thus earning the bank an interest return (which the bank then may partially pass on to its depositors in the form of interest paying deposit accounts). + +Proponents of fractional reserve banking usually claim that this practice of holding less than 100 percent reserves represents merely an innocuous money “economizing,” and they are fond of pointing out that not only the bank, but depositors (receiving interest) and savers (receiving instant withdrawal rights) profit from the practice as well. In fact, fractional reserve banking suffers from two interrelated fatal flaws and is anything but innocuous and all-around beneficial. First off, it should be noted that anything less than 100 percent reserve deposit banking involves what one might call a legal impossibility, for in employing its excess reserves for the granting of credit, the bank actually transfers temporary ownership of them to some borrower, while the depositors, entitled as they are to instant redemption, retain their ownership over the same funds. However, it is impossible that for some time depositor *and* borrower are entitled to exclusive control over the same resources. Two individuals *cannot be* the exclusive owner of one and the same thing at the same time. Accordingly any bank pretending otherwise—in assuming demand liabilities in excess of actual reserves—must be considered as acting fraudulently. Its contractual obligations *cannot be* fulfilled. From the outset, the bank must be regarded as inherently bankrupt—as revealed by the fact that it could not, contrary to its own presumption, withstand a possible bank run. + +Second, in lending its excess reserves to borrowers, the bank increases the money supply, regardless whether the borrowers receive these reserves in the form of money proper or in that of demand deposits (checking accounts). If the loan takes the form of genuine money, then the amount of money proper in circulation is increased without withdrawing an equivalent amount of money substitutes from circulation; and if it takes the form of a checking account, then the amount of money substitutes is increased without taking a corresponding amount of genuine money out of circulation. In either case, there will be more money in existence now than before, leading to a reduction in the purchasing power of money (inflation) and, in its course, to a systematic redistribution of real income in favor of the bank and its borrower clients and at the expense of the nonbank public and all other bank clients. The bank receives additional interest income while it makes no additional contribution whatsoever to the real wealth of the nonbank public (as would be the case if the interest return were the result of reduced bank spending, i.e., savings); and the borrowers acquire real, nonmonetary assets with their funds, thereby reducing the real wealth of the rest of the public by the same amount. + +Moreover, insofar as the bank does not simply spend the excess reserves on its own consumption but instead loans them out against interest charges, invariably a business cycle is set in motion.[^21] The quantity of credit offered is larger than before. As a consequence, the price of credit—the interest charged for loans—will fall below what it otherwise would have been. At a lower price, more credit is taken. Since money cannot breed more money, in order to be able to earn an interest return and a pure profit on top of it, the borrowers will have to convert their borrowed funds into investments. That is, they will have to purchase or rent factors of production—land, labor, and possibly capital goods (produced factors of production)—capable of producing a future output of goods whose value (price) exceeds that of the input. Accordingly with an expanded volume of credit, more presently available resources will be bound up in the production of *future* goods (instead of being used for present consumption) than otherwise would have been; and in order to complete all investment projects now under way, more time will be needed than that required to complete only those that would have been begun without the credit expansion. All the future goods which would have been created without the expansion plus those that are newly added on account of the credit expansion must be produced. + +However, in distinct contrast to the situation in which the interest rate falls due to a fall in the rate of time preference (the degree to which present goods are preferred over future goods), and hence where the public has in fact saved more so as to make a larger fund of present goods available to investors in exchange for their promise of a return of future goods, no such change in time preference and savings has taken place in the case under consideration. The public has *not* saved more, and accordingly, the additional amount of credit granted by the bank does not represent *commodity credit* (credit covered by nonmoney goods which the public has abstained from consuming), but it is *fiduciary* or *circulation credit* (credit that has been literally created out of thin air—without any corresponding sacrifice, in the form of nonconsumed nonmoney goods, on the part of the creditor).[^22] Had the additional credit been commodity credit, an expanded volume of investment activities would have been warranted. There would have been a sufficiently large supply of present goods that could be devoted to the production of future goods such that all—the old as well as the newly begun—investment projects could be successfully completed and a higher level of future consumption attained. If the credit expansion is due to the granting of circulation credit, however, the ensuing volume of investment must actually prove overambitious. Misled by a lower interest rate, investors act *as if* savings had increased. They withdraw more of the presently available resources for investment projects, to be converted into future capital goods, than is warranted in light of actual savings. Consequently, capital goods prices will increase initially relative to consumer goods prices, but once the public’s underlying time preference rate begins to reassert itself, a systematic shortage of consumer goods will arise. Accordingly, the interest rate will adjust upward, and it is now consumer goods prices which rise relative to capital goods prices, requiring the liquidation of part of the investment as unsustainable malinvestment. The earlier boom will turn bust, reducing the future standard of living below the level that otherwise could have been reached. + +Among recent proponents of fractional reserve banking the cases of Lawrence White and George Selgin[^23] deserve a few critical comments, if for no other reason than that both are critics of Friedmanite monetarism who hark back, instead, to the tradition of Austrian and in particular Misesian monetary theory.[^24] Their monetary ideal is a universal commodity money such as an international gold standard and, based on this, a system of competitive banking which, they claim, would—and should be permitted to do so for reasons of economic efficiency as well as justice—engage in fractional reserve banking and the granting of fiduciary credit. + +As to the question of justice, White and Selgin offer but one argument destined to show the allegedly nonfraudulent character of fractional reserves: that outlawing such a practice would involve a violation of the principle of freedom of contract by preventing “banks and their customers from making whatever sorts of contractual arrangements are mutually agreeable.”[^25] Yet this is surely a silly argument. First off, as a matter of historical fact fractional reserve banks never informed their depositors that some or all of their deposits would actually be loaned out and hence could not possibly be ready for redemption at any time. (Even if the bank were to pay interest on deposit accounts, and hence it *should* have been clear that the bank *must* loan out deposits, this does not imply that any of the depositors actually understand this fact. Indeed, it is safe to say that few if any do, even among those who are not economic illiterates.) Nor did fractional reserve banks inform their borrowers that some or all of the credit granted to them had been created out of thin air and was subject to being recalled at any time. How, then, can their practice be called anything but fraud and embezzlement! + +Second, and more decisive, to believe that fractional reserve banking should be regarded as falling under and protected by the principle of freedom of contract involves a complete misunderstanding of the very meaning of this principle. Freedom of contract does not imply that *every* mutually advantageous contract should be permitted. Clearly, if A and B contractually agree to rob C, this would not be in accordance with the principle. Freedom of contract means instead that A and B should be allowed to make any contract whatsoever *regarding their own properties*, yet fractional reserve banking involves the making of contracts regarding the property of third parties. Whenever the bank loans its “excess” reserves to a borrower, such a bilateral contract affects the property of third parties in a threefold way. First, by thereby increasing the money supply, the purchasing power of all other money owners is reduced; second, all depositors are harmed because the likelihood of their successfully recovering their own possessions is lowered; and third, all other borrowers—borrowers of commodity credit—are harmed because the injection of fiduciary credit impairs the safety of the entire credit structure and increases the risk of a business failure for every investor of commodity credit. + +In order to overcome these objections to the claim that fractional reserve banking accords with the principle of freedom of contract, White and Selgin then, as their last line of defense, withdraw to the position that banks may attach an “option clause” to their notes, informing depositors that the bank may at any time suspend or defer redemption, and letting borrowers know that their loans may be instantly recalled.[^26] While such a practice would indeed dispose of the charge of fraud, it is subject to another fundamental criticism, for such notes would no longer be *money* but a peculiar form of *lottery tickets*.[^27] It is the function of money to serve as the most easily resalable and most widely acceptable good, so as to prepare its owner for instant purchases of directly or indirectly serviceable consumer or producer goods at not yet known future dates; hence, whatever may serve as money so as to be instantly resalable at any future point in time, it must be something that bestows an *absolute* and *unconditional* property right on its owner. In sharp contrast, the owner of a note to which an option clause is attached does *not* possess an unconditional property title. Rather, similar to the holder of a “fractional reserve parking ticket” (where more tickets are sold than there are parking places on hand, and lots are allocated according to a “first-come-firstserved” rule), he is merely entitled to participate in the drawing of certain prizes, consisting of ownership or time-rental services to specified goods according to specified rules. But as drawing rights—and not unconditional ownership titles—they only possess *temporally conditional* value until the time of the drawing, and they become worthless as soon as the prizes have been allocated to the ticket holders; thus, they would be uniquely *un*suited to serve as a medium of exchange. + +As regards the second contention: that fractional reserve banking is economically efficient, it is noteworthy to point out that White, although he is undoubtedly familiar with the Austrian-Misesian claim that *any* injection of fiduciary credit must result in a boom-bust cycle, nowhere even mentions the problem of business cycles. Only Selgin addresses the problem. In his attempt to show that fractional reserve banking does not cause business cycles, however, Selgin then falls headlong into the fundamental Keynesian error of confusing the demand for money (determined by the utility of money) and savings (determined by time preference).[^28] + +According to Selgin, “to hold inside money is to engage in voluntary saving”; and accordingly “an increase in the demand for money warrants an increase in bank loans and investments” because + +> [w]henever a bank expands its liabilities in the process of making new loans and investments, it is the holders of the liabilities who are the ultimate lenders of credit, and what they lend are the real resources they could acquire if, instead of holding money, they spent it.[^29] + +Based on this view of the holding of money as representing saving and an increased demand for money as being the same thing as increased saving, then, Selgin goes on to criticize Mises’s claim that *any* issuance of fiduciary media, in lowering the interest rate below its “natural” level, must cause a business cycle as “confused.” “No ill consequences result from the issue of fiduciary media in response to a greater demand for balances of inside money.”[^30] + +Yet the confusion is all Selgin’s. First off, it is false to say that the holding of money (the act of not spending it), is equivalent to saving. One might as well say—and this would be equally wrong—that the not-spending of money is equivalent to *not* saving. In fact, saving is not-consuming, and the demand for money has nothing to do with saving or not-saving. The demand for money is the unwillingness to buy or rent nonmoney goods, and these include consumer goods (present goods) *and* capital goods (future goods). Not-spending money is to purchase, *neither* consumer goods *nor* investment goods. Contrary to Selgin, then, matters are as follows: Individuals may employ their monetary assets in one of three ways. They can spend them on consumer goods; they can spend them on investment; or they can keep them in the form of cash. There are no other alternatives. While a person must at all times make decisions regarding three margins at once, invariably the outcome is determined by two distinct and praxeologically unrelated factors. The consumption/investment proportion (the decision of how much of one’s money to spend on consumption and how much on investment) is determined by a person’s time preference (the degree to which he prefers present consumption over future consumption). On the other hand, the source of his demand for cash is the utility attached to money (the personal satisfaction derived from money in allowing him immediate purchases of directly or indirectly serviceable consumer or producer goods at uncertain future dates). + +Accordingly, if the demand for money increases while the social stock of money is given, this additional demand can only be satisfied by bidding down the money prices of nonmoney goods. The purchasing power of money will increase, the *real* value of individual cash balances will be raised, and at a higher purchasing power per unit money, the demand for and the supply of money will once again be equilibrated. The relative price of money versus nonmoney will have changed. But unless time preference is assumed to have changed at the same time, *real* consumption and *real* investment will remain the same as before: the additional money demand is satisfied by reducing nominal consumption *and* investment spending in accordance with the same pre-existing consumption/investment proportion, driving the money prices of both consumer as well as producer goods down and leaving real consumption and investment at precisely their old levels. If time preference is assumed to change concomitantly with an increased demand for money, however, then everything is possible. Indeed, if spending were reduced exclusively on investment goods, an increased demand for money could even go hand in hand with an increase in the rate of interest and reduced saving and investment. However, this, or the equally possible opposite outcome, would not be due to a change in the demand for money but exclusively to a change (a rise, or a fall) in the time preference schedule. In any case, if the banking system were to follow Selgin’s advice and accommodate an increased demand for cash by issuing fiduciary credit, the social rate of time preference would be falsified, excessive investment would result, and a boom-bust cycle would be set in motion, rendering the practice of fractional reserve banking fraudulent *as well as* economically inefficient. + +White’s and Selgin’s proposal of a commodity money based system of competitive fractional reserve banking—of partial fiat money—is neither just (and hence the term “free banking” is inappropriate), nor does it produce economic stability. It is no fundamental improvement as compared to the monetarist reality of monopolistically issued pure fiat currencies. Indeed, in one respect Friedman’s pure fiat money proposal contains a more realistic and correct analysis than White’s and Selgin’s because Friedman recognizes “what used to be called ‘the inherent instability’ of fractional reserve banking,” and he understands that this inherent instability of competitive fractional reserve banking will sooner or later collapse in a “liquidity crisis” and then lead to his favored regime—a governmentally provided pure fiat currency—anyway.[^31] + +Only a system of universal commodity money (gold), competitive banks, *and* 100-percent-reserve deposit banking with a strict functional separation of loan and deposit banking constitutes a just monetary system that can assure economic stability and present a genuine answer to the current monetarist fiasco. + +[^20]: On the following see in particular Murray N. Rothbard, *The Mystery of Banking* (New York: Richardson and Synder, 1983); idem, *The Case for a 100 Percent Gold Dollar* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1991); Mises, *The Theory of Money and Credit*; idem, *Human Action*; also Walter Block, “Fractional Reserve Banking: An Interdisciplinary Perspective,” in *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard*, Walter Block and Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds. (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988); S. Koch, *Fractional Reserve Banking: A Practical Critique* (Master’s thesis, University of Nevada, Las Vegas, 1992). + +[^21]: On the theory of the business cycle see in particular Ludwig von Mises, *Geldwertstabilisierung und Konjunkturpolitik* (Jena: Gustav Fischer, 1928); idem, *Human Action*, chap. 20; F.A. Hayek, *Prices and Production* (London: Routledge and Kegan Paul, 1931); Murray N. Rothbard, *America’s Great Depression* (Kansas City: Sheed and Ward, 1975). + +[^22]: On the fundamental distinction between commodity credit and circulation credit, see Mises, *The Theory of Money and Credit*, pp. 263ff. + +[^23]: See Lawrence White, *Competition and Currency* (New York: New York University Press, 1989); George Selgin, *The Theory of Free Banking* (Totowa, N.J.: Rowman and Littlefield, 1988). + +[^24]: For a critique of White and Selgin as misinterpreting the fundamental thrust of Mises’s theory of money and banking see Joseph Salerno, “The Concept of Coordination in Austrian Macroeconomics,” in *Austrian Economics: Perspectives on the Past and Prospects for the Future*, Richard Ebeling, ed. (Hillsdale, Mich.: Hillsdale College Press, 1991); idem, “Mises and Hayek Dehomogenized,” *Review of Austrian Economics* 6, no. 2 (1993): 113–46. + +[^25]: White, *Competition and Currency*, p. 156, also pp. 55–56; George Selgin, “Short-Changed in Chile: The Truth about the Free-Banking Episode,” *Austrian Economics Newsletter* (Winter/Spring, 1990): 5. + +[^26]: White, *Currency and Competition*, p. 157; Selgin, *The Theory of Free Banking*, p. 137. + +[^27]: See Block, “Fractional Reserve Banking: An Interdisciplinary Perspective,” p. 30. + +[^28]: For a critique of this error see Rothbard, *America’s Great Depression*, pp. 39–43; Hans-Hermann Hoppe, “Theory of Employment, Money Interest, and the Capitalist Process: The Misesian Case Against Keynes,” in *The Economics and Ethics of Private Property*, Hoppe, ed. (Boston: Kluwer, 1993), pp. 119–20, 137–38. + +[^29]: Selgin, *The Theory of Free Banking*, p. 55. + +[^30]: Ibid., pp. 61–62. + +[^31]: See Friedman and Schwartz, “Has Government Any Role in Money?” \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_01.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_01.md new file mode 100644 index 000000000..73c87a716 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_01.md @@ -0,0 +1,51 @@ +## Against Fiduciary Media + +Almost all contemporary Austrian economists are united in their opposition to central banking and in their advocacy of a system of free competitive banking. However, a vigorous debate has arisen over the precise meaning of “free competitive banking.” Does “free banking” require 100-percent-reserve-deposit banking, or does it allow or even require fractional reserve banking? In a recent article that appeared in the *Review of Austrian Economics*, George A. Selgin and Lawrence White, the two most prominent contemporary Austrian proponents of “free banking” as fractional reserve banking, have undertaken a systematic attempt to answer their numerous Austrian critics and defenders of 100-percentreserve-deposit banking.[^1] + +Against the charges made by their critics, Selgin and White try to establish two theses. First, they claim to show that the practice of fractional reserve banking, that is, the issue of fiduciary media, does not constitute fraud but is justified by the principle of freedom of contract, and in particular they contend that fractional reserve banking is in accordance with the title-transfer theory of contract as developed by Murray N. Rothbard (such that Rothbard, who holds that fractional reserve banking is fraudulent, must have failed to grasp his own theory). Second, they attempt to show that the creation of fiduciary media does not of necessity lead to economic inefficiencies and discoordination but may actually help prevent an otherwise unavoidable crisis and thus improve economic performance. In the following, we will demonstrate that neither the central normative claim nor the secondary positive claim is established.[^2] + +### The Issue of Fraud I: Money, Money Substitutes, Fiduciary Media, and the Title-Transfer Theory of Contract + +In order to resolve the question of whether or not fractional reserve banking constitutes fraud, from the outset a few factual assumptions and terminological issues will have to be clarified. Fortunately almost complete agreement on these matters exists on both sides of the debate, and thus we can be extremely brief. Money cannot but originate as a commodity, such as gold. Gold, then, as money is defined as “the generally acceptable medium of exchange,” and as such is uniquely characterized by its “supreme salability in comparison with all other assets” (such that its “possession puts one in the position of being able to make any potential purchase with minimum inconvenience”).[^3] Money substitutes, in turn, are defined as claims or titles to specified amounts of money gold. If money substitutes (paper notes) are fully covered by reserves of money (gold), Mises denotes them “money certificates,” and we will refer to them here simply as money substitutes. If money substitutes (paper notes) are uncovered by money (gold), they will be referred to as fiduciary media instead.[^4] + +Based on these assumptions and definitions, we can now turn to the question of whether or not the issue of fiduciary media constitutes fraud. Fortunately the discussion of this issue is facilitated by the fact that Selgin and White explicitly accept the Rothbardian titletransfer theory of contract. That the issue of fiduciary media is inherently fraudulent, as Rothbard and Hoppe claim, Selgin and White find + +> impossible to reconcile with Rothbard’s … title-transfer-theory of contract which we accept, and which Rothbard otherwise uses to defend the freedom of mutually consenting individuals to engage in capitalist acts with their (justly owned) property. Rothbard defines fraud as “failure to fulfill a voluntarily-agreed-upon transfer of property.” Fractional-reserve arrangements cannot then be *inherently* or *inescapably* fraudulent. Whether a particular bank is committing fraud by holding fractional reserves must depend on the terms of the title-transfer agreements between the bank and its customers.[^5] … +> +> Whether it is fraudulent to hold fractional reserves against a bank liability does not depend *per se* on whether it is a demand or time liability, but only on whether the bank has misrepresented itself as holding 100 percent reserves. The demandability of a particular claim issued by a bank, i.e., the holder’s contractual option to redeem it at any time, is not *per se* a representation that the bank is holding 100 percent reserves against the total of its demandable claims. Rothbard argues otherwise, based on the view that a bank’s demand deposits and notes are necessarily “warehouse receipts” and not debts. We do not see why bank and customer cannot contractually agree to make them debts and not warehouse receipts, and we believe that historically they have so agreed.[^6] + +While this may sound plausible at first glance, it does not withstand serious scrutiny. In fact, the quoted passage reveals that the most basic lesson concerning property and contract has been overlooked. As Hoppe formulated it, “two individuals cannot be the exclusive owner of one and the same thing at the same time.”[^7] This is an immutable principle; it is a law of action and nature that no contract can change or invalidate. Rather, any contractual agreement that involves presenting two different individuals as simultaneous owners of the same thing (or alternatively, the same thing as simultaneously owned by more than one person) is objectively false and thus fraudulent.[^8] Yet this is precisely what a fractional-reserve agreement between bank and customer involves. + +In issuing and accepting a fiduciary note (at a necessarily discounted price), both bank and customer have *in fact*, regardless of whatever they may believe or think about the transaction, agreed to represent themselves—fraudulently—as the owner of one and the same object at the same time. They have in fact contracted to create additional titles and claims to the same existing quantity of property. In issuing fiduciary notes, they do not—and cannot—bring more property into existence. Indeed, no contract whatsoever can possibly increase the existing quantity of property, but can only transfer (redistribute) existing property from one person to another. The quantity of existing property can only be increased through additional appropriation and production (and a thus enlarged quantity of property can in turn lead to a correspondingly increased number of titles to property). But fractional reserve banking and the issue of fiduciary media, while it does not and cannot increase the amount of property in existence, also does not involve (as all other contracts do) a transfer of existing property or titles to existing property from one hand to another. Neither does the issue and acceptance of a fiduciary note signify a transfer of property from bank to client or vice versa. To be sure, as the result of a fiduciary issue, the distribution of assets and liabilities in the accounts of bank and client is altered. But no existing quantity of property is actually transferred from bank to client, or vice versa, and the total quantity of property in existence has remained unchanged. Rather, fiduciary media represent new and additional titles to or claims on an existing and unchanged stock of property. They are not the result and documented outcome of an additional supply of property on the part of the bank or its client. Instead, they represent an additional supply of property titles, while the supply of *property* has remained constant. It is precisely in this sense that it can be said of fiduciary media that they are created out of thin air. They are property-less titles in search of property. This, in and of itself, constitutes fraud, whether according to Rothbard’s definition of the term as “a failure to fulfill a voluntarily-agreed-upon transfer of property” or according to Selgin and White’s own definition of it as “a *willful* or *deliberate* deception for purposes of gain.” Each issuer and buyer of a fiduciary note (a title to money uncovered by money), regardless of what he may believe, is in fact—objectively—engaged in a misrepresentation for the purpose of personal gain. The bank and its client have consented to misrepresent themselves as the owners of a quantity of property that they do not own and that plainly does not exist; and whenever they buy an existing quantity of property in exchange for titles to a nonexisting quantity of property, they have become invariably and inescapably guilty of an act of fraudulent appropriation.[^9] + +[^1]: George Selgin and Lawrence White, “In Defense of Fiduciary Media—or, We are Not Devo(lutionists), We are Misesians!” *Review of Austrian Economics* 9 no. 2 (1996): 83–107. + +Curiously, in the reply to their various critics, Selgin and White selected as their central target an article by Hans-Hermann Hoppe (“How is Fiat Money Possible?—or, The Devolution of Money and Credit,” *Review of Austrian Economics* 7, no. 2 (1994): 49–74, that deals only cursorily with their position. Other Austrian critics of fractional reserve banking explicitly dealt with in Selgin and White’s article including Walter Block, “Fractional Reserve Banking: An Interdisciplinary Perspective,” in *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard*, Walter Block and Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds. (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988) and Jesús Huerta de Soto, “A Critical Analysis of Central Banks and Fractional-Reserve Free Banking from the Austrian Perspective,” *Review of Austrian Economics* 8, no. 2 (1995): 25–36\. Murray N. Rothbard, the most prominent critic of fractional reserve banking, is targeted only indirectly; and although several of his works are mentioned in their bibliography, Rothbard’s later writings on the subject (“The Myth of Free Banking in Scotland,” *Review of Austrian Economics* 2 [1988]: 229–57; idem, “Aurophobia: or, Free Banking on What Standard?” *Review of Austrian Economics*, 6, no. 1 [1992]: 97–108; idem, “The Present State of Austrian Economics,” *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* 6, no. 2 [1995]) are not mentioned. Likewise ignored entirely are the criticisms by Joseph T. Salerno (“Two Traditions in Modern Monetary Theory: John Law and A.R.J. Turgot,” *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* 2, no. 2/3 [1991]; idem, “The Concept of Coordination in Austrian Macroeconomics,” in *Austrian Economics: Perspectives on the Past and Prospects for the Future*, Richard Ebeling, ed. [Hillsdale, Mich.: Hillsdale College Press, 1991]; and idem, “Mises and Hayek Dehomogenized,” *Review of Austrian Economics* 6, no. 2 [1993]: 113–46). Selgin and White also do not address, and in this case could not have done so, the most recent and most extensive criticism of their work by Jörg Guido Hülsmann (“Free Banking and the Free Bankers,” *Review of Austrian Economics* 9, no. 1 [1996]: 3–53). + +[^2]: As a doctrinal matter, Selgin and White also suggest that their view of fractional reserve banking coincides with Ludwig von Mises’s view; hence, they call themselves Misesians and claim it is the defenders of 100-percent-reserve banking who are deviationists. This claim can be rejected. In fact, Selgin (*The Theory of Free Banking: Money Supply under Competitive Note Issue* [Totowa, N.J.: Rowman and Littlefield, 1988], pp. 60–63) has frankly acknowledged that Mises’s and his own views concerning fiduciary media are contradictory and White’s attempt to claim Mises as a proponent of fractional reserve free banking has been addressed by Salerno (“Mises and Hayek Dehomogenized,” *Review of Austrian Economics* 6, no. 2 [1993]: 113–46). Here it suffices to provide a quotation from Mises: + +> The main thing is that the government should no longer be in a position to increase the quantity of money in circulation and the amount of cheque-book money not fully—i.e., 100 percent—covered by deposits paid in by the public…. No bank must be permitted to expand the total amount of its deposits subject to cheque or the balance of such deposits of any individual customer … otherwise than by receiving cash deposits … or by receiving a cheque payable by another domestic bank subject to the same limitations. This means a rigid 100 per cent reserve for all future deposits; i.e., all deposits not already in existence on the first day of the reform. (*The Theory of Money and Credit* [Irvington-on-Hudson, N.Y.: Foundation for Economic Education, 1978], pp. 438 and 48) + +See also notes 11, 25, 37, 47, and 48 below. + +[^3]: Lawrence H. White, *Competition and Currency* (New York: New York University Press, 1989). + +[^4]: See Salerno, “Ludwig von Mises’s Monetary Theory in Light of Modern Monetary Thought,” *Review of Austrian Economics* 8, no. 1 (1994): 71–115\. Selgin and White highlight the fact that Hoppe referred to them as proponents of “partial fiat money,” but then are ultimately compelled to admit that he did in fact not misrepresent their position as advocates of fractional reserve banking based on an underlying gold standard. Their complaint amounts to no more than a dispute over semantics. We will treat it as such here, too, and will concentrate instead exclusively on substantive disagreements. + +There is actually more to the charge of Selgin and White being fiat money advocates in the article under scrutiny. For, in “the mature free-banking system,” according to Selgin and White (but in contrast to the analysis of the operation of such a system given by Mises), a situation is supposed to emerge in which + +> At the limit, if inter-clearinghouse settlements were made entirely with other assets (perhaps claims on a super-clearinghouse which itself holds negligible commodity money), and if the public were completely weaned from holding commodity money, the active demand for the old-fashioned money commodity would be wholly nonmonetary. (Lawrence White, *Competition and Currency* [New York: New York University Press, 1989], p. 235) + +Thus, notes Salerno (“Ludwig von Mises’s Monetary Theory in Light of Modern Monetary Thought,” *Review of Austrian Economics* 8, no. 1 [1994]: 71–115, p. 76, n. 7) regarding Selgin and White’s ultimate objective, “the public would presumably finally be freed from its shackles of gold to enjoy the virtues of an invisible-hand-generated private fiat money.” Moreover, as far as semantic innovations and deviations from orthodox Misesian terminology, and hence potential sources of confusion are concerned, we have to consider Selgin and White’s own writings. For in referring to money and money substitutes as “outside and “inside” money respectively, in talking of “base money,” “basic money,” “bank money,” “high-powered” and “low-powered” money, and, yes, the gold dollar “as a substitute for bank deposits,” they display an unusual degree of semantic creativity. Moreover, in suggesting, by their selection of terms, that all of these things are somehow equally “money,” their writings actually have become a source of obfuscation. See on this Hülsmann, “Free Banking and the Free Bankers,” pp. 5ff. + +[^5]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” pp. 86–87. + +[^6]: Ibid., p. 87, n. 8. + +[^7]: It is also “impossible that some time depositor and borrower are entitled to exclusive control over the same resources” (Hoppe, “How is Fiat Money Possible?”, p. 67). + +[^8]: Even partners cannot simultaneously own the *same* thing. A and B can each own half of a household, or half the shares in it but they each own a *different* 50 percent. It is as logically impossible for them to own the same half as for two people to occupy the same space. Yes, A and B can both be in New York City at the same time, but only in different parts of it. + +[^9]: Jesús Huerta de Soto (“A Critical Analysis of Central Banks,” p. 33) correctly likens the effect of fractional reserve banking to that of the so-called tragedy of the commons. Selgin and White (“In Defense of Fiduciary Media,” pp. 92–93, n. 12) object to de Soto’s analogy on the ground that the tragedy of the commons refers “to a particular sort of technological externality,” according to Selgin and White, involves “a physical or otherwise direct interference with someone’s consumption or production” and represents “interaction outside the market.” In contrast, write Selgin and White, the “externality from fiduciary media” is a harmless pecuniary “effect on someone’s wealth transmitted via the price system,” that is, through changes in the system of relative prices, and represents “an interdependence through the market.” Selgin and White err: an object and a title to an object are not the same thing. + +In lumping money and money substitutes together under the joint title of “money,” as if they were somehow the same thing, Selgin and White fail to grasp that the issue of fiduciary media—an increase of property titles—is not the same thing as a larger supply of property and that relative price changes effected through the issue of fiduciary media are an entirely different “externality” matter than price changes effected through an increase in the supply of property. With this the fundamental distinction between property and a property title in mind, de Soto’s analogy between fractional reserve banking and the tragedy of the commons makes perfect sense. As under the scenario of a tragedy of the commons, every issue of fiduciary media—to titles in search of property—sets in motion a rush, always starting with the bank and its client, to fill these empty tickets with existing property; and in the course of this rush, invariably the first-comers will physically enrich themselves (through the appropriation of existing quantities of property) at the expense of a corresponding impoverishment of later-comers, whose quantity of existing property is physically diminished while they have been left with a larger number of property tickets. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_02.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_02.md new file mode 100644 index 000000000..c6f1153e9 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_02.md @@ -0,0 +1,43 @@ +Selgin and White’s failure to recognize this, and their belief in the ethical innocence of fractional reserve banking, is due to two confusions. On the one hand, as has already been indicated, they do not recognize that no object—and no quantity of money (gold)—can be owned by more than one party at a time and that no contract can possibly increase the quantity of property in existence, and thus that any pretension to the contrary is inherently fraudulent. On the other hand, and intimately related, Selgin and White do not recognize the fundamental praxeological difference between property and property titles. Rather, in subsuming money (gold) and money substitutes (banknotes) under the same heading of “money” they continually obfuscate this very distinction. For if money (gold) and titles to money (banknotes) are both defined as “money,” then it indeed seems to follow that it does not make any difference whether the supply of money or that of banknotes increases. Both are “money” and hence, by definition, in both cases the same event—an increase in the supply of money—has taken place. But this does not alter the facts; it only defines them out of existence. + +Of course, as Selgin and White correctly note, everyone is free to adopt any definition and make any distinction that he wishes. Yet definitions do not create real distinctions; they can, though, make them disappear. They can only either reflect such distinctions or else ignore and confuse them; and clearly, to refer to both money and money substitutes indiscriminately as money is to obscure the difference between two categorically—praxeologically—distinct phenomena and states of affairs. A title to money and an increase of titles is not the same thing as money and an increase of money. Rather, unlike an increase in the quantity of money (gold) or an increase of titles backed by a corresponding increase of money, any increase in the quantity of titles to money unaccompanied by an increased quantity of money necessarily implies that one and the same quantity of money is owned by more than one person at the same time; and since such a thing is physically impossible—the quantity of money is unchanged and all existing money must be presently owned by some-one—every redemption of a fiduciary title, then, be it into money or any other form of real property, involves an act of illicit appropriation. + +Assume there exists both property itself and property titles (notes). Besides property in consumer goods, producer goods, and money, titles to consumer goods, titles to producer goods, and titles to money are assumed to exist. The origin of property titles in addition to the existence of property itself promotes legal certainty and reduces and facilitates legal disputes, and hence undoubtedly represents a beneficial (natural) development. Moreover, it allows for two innovations. On the one hand, it becomes possible to separate the act of transferring ownership in property from the act of transferring its possession. That is, it becomes possible to surrender or acquire ownership in objects without simultaneously surrendering or acquiring possession, disposition, and control of the very same objects. Applied to money it becomes possible that, all the while the ownership of existing quantities of money (gold) can change constantly from one person to another, the entire quantity of money may remain—unchangingly—in the hands of one and the same bank (as the manager of money owned by others). On the other hand, with the development of property titles, intertemporal exchanges will be systematically facilitated. Existing (present) property or titles thereto may be transferred in exchange against titles to future property (debt claims); and hence it will be also assumed that next to titles to existing property (consumer goods, producer goods, and money), titles (debt claims) to future consumer goods, future producer goods, and future money exist and are traded as well. + +In light of these developments, the following transactions (contracts) between any two parties A (bank client) and B (bank) are possible. A may transfer his money (gold) into B’s disposition and thereby either (1) *not* give up his ownership in it, or (2) give up his ownership. There is no third *possibility*. If (1), then A keeps the title to the sum of money transferred to B; B does not have title to it, but acts as a money warehouser (a bailee) for A (as a money bailor). *There is no third possibility*. If (2), then B acquires the title to the quantity of money put into its disposition by A; A receives from B in exchange either (a) a present-existing-quantity of consumer and/or producer goods previously possessed and owned by B; or (b) a title to a present-existing-quantity of consumer and/or producer goods in B’s possession (but owned now by A) (an equity claim); or (c) a title to a quantity of future consumer and/or producer goods and/or money (a debt claim). Again, *there is no third possibility*. That is, A cannot both retain ownership of this property and transfer it to B. + +Among all possible transactions, not one would result in the issue of a fiduciary note. Fiduciary media, according to Selgin and White’s own definition, are “that portion of redeemable money substitutes backed by assets other than base money.”[^10] There are money (gold) and money substitutes (titles to money) in existence, and there are titles to non-money goods (equity titles), and titles to not-yet-existing future goods (debt claims). Apparently, however, no such thing as “money substitutes backed by assets other than base money” would arise out of any of these transactions. Selgin and White *assume* the existence of fiduciary media (and they simply *assume* that the absence of fiduciary media must be the result of legal restrictions), but they do not provide a praxeological explanation and reconstruction of the origin of such a peculiar entity and state of affairs. Rather, they only ask, why not? “We do not see why bank and customer cannot contractually agree to make them [that is, demand deposits and banknotes] debts and not warehouse receipts.” *Why* is it that there can—and should—be no money substitutes backed by assets other than money? For the same reason that there can and should be no car or house titles backed by assets other than cars or houses, that there can and should be no equity titles backed by assets other than equity, and that there can and should be no assets—money, equity, or debt—owned (backed) by more than one person at a time. Titles to money are—and should be—backed by money in the same way and for the same reason as titles to cars are and should be backed by cars. This is what defines them as property titles. It is in accordance with and a reflection of the nature of property and property titles. In distinct contrast, a title to money backed by assets other than money is a contradiction in terms, and its issue and use involves the same sort of objective misrepresentation as the issue of a title to a car backed by assets other than a car (parts of planes and bikes, for instance).[^11] + +The answer to why fractional reserve agreements are ethically impermissible, and why there can be no contracts to make warehouse receipts debt, is that such agreements and contracts contradict (deny) the nature of things. Any such contract is from the outset—a priori—invalid. Selgin and White try to get around this inescapable conclusion by adopting, wittingly or not, an ultra-subjectivist view of contracts and agreements. According to this view, the very fact that a voluntary agreement is reached and/or a contract is concluded demonstrates that it must be a valid—true or permissible—agreement and contract. Yet this view is not only false, it is also incompatible with Rothbard’s title-transfer theory of contract that these authors claim to have accepted. Agreements and contracts per se do not imply anything regarding their validity for the fundamental reason that agreements and contracts do not create reality, but rather presuppose it. More specifically, contracts do not bring property into existence, but rather recognize and transfer existing property. Hence, as in Rothbard’s ethical system, the theory of property must precede the treatment of contracts. Contracts and contract theory presuppose and are constrained by property and property theory. That is, the range of possible (valid) contracts is limited and restricted by the existing quantity (stock) of property and the nature of things, rather than the other way around. Thus, agreements regarding flying elephants, centaurs, squared circles, of *perpetui mobile*, for instance, are invalid contracts. They cannot—by virtue of biological, physical, or mathematical law—be fulfilled, and are from the outset false and fraudulent. + +While Selgin and White may acknowledge this, they fail to recognize that a fractional reserve banking agreement implies no lesser an impossibility and fraud than that involved in the trade of flying elephants or squared circles. In fact, the impossibility involved in fractional reserve banking is even greater. For, whereas the impossibility of contracts regarding flying elephants, for instance, is merely a contingent and empirical one (it is not inconceivable that in another possible world, somewhere and sometime, flying elephants may actually exist, thus making such contracts possible), the impossibility of fractional reserve banking contracts is a necessary and categorical one. That is, it is inconceivable—praxeologically impossible—that a bank and a customer can agree to make money substitutes (banknotes, demand deposit accounts) debts instead of warehouse receipts. They may say or certify otherwise, of course, just as one may say that triangles are squares. But what they say would be objectively false. As triangles would remain triangles and be different from squares, so money substitutes would still be money substitutes (titles to present money) and be distinct from debt claims (titles to not yet existing future goods) and equity claims (titles to existing property other than money). To say otherwise does not change reality but objectively misrepresents it. + +In doing what Selgin and White believe clients and banks to have done—to agree to make warehouse receipts debt—the money depositor A receives from the bank B a claim to present money, rather than a debtor equity title. That is, A does not in fact give up ownership of the deposited money (as would have been the case if he had received a debtor equity claim from B). While A retains title to the money deposit, however, B does not treat A’s deposit as a bailment, but rather as a loan, and enters it as an asset onto its own (B’s) balance sheet (offset by an equal sum of outstanding demand liabilities). While this may appear initially to be merely a harmless accounting practice, it involves from the outset a misrepresentation of the real state of affairs.[^12] Since both, B as well as A, count the same quantity of money simultaneously among their own assets, they have in effect conspired to represent themselves in their financial accounts as owning a larger quantity of property than they actually own: that is, they have become financial impostors.[^13] Though fraudulent, this would not matter so much if everything were left at this. However, as soon as B acts as if things were the way he represents them on his balance sheet to be—as if the bank owned the deposited money and only had the obligation to redeem outstanding warehouse receipts on demand—mere misrepresentation is turned into misappropriation. If B, in accordance with this misrepresentation, lends out money, or more likely, issues additional warehouse receipts for money and lends these out to some third party C, in the expectation of eventually being repaid principal and interest, the bank becomes engaged in undue appropriation, because what it lends out to C—whether money or titles to money—is in fact not its (B’s) own property but that of someone else (A). It is this fact—that the title transferred from B to C concerns property B does not own—that makes fractional reserve banking from the outset fraudulent. + +It is not the case, as is claimed, that fraud (breach of contract) is committed only if B, the fractional reserve bank, is actually unable to fulfill all requests for redemption as they arise. Rather, fraud is also committed each time B does fulfill its redemption obligations. Because whenever B redeems a fractionally covered banknote into money (gold) (whenever a note holder takes possession of his property), it does so with someone else’s money: if B redeems C’s note, it does so with money owned by A, and if A wants his money too, B pays him with money owned by D, and so on. Qua defenders of fiduciary media and fractional reserve banking, Selgin and White would have to maintain that there is no breach of contract as long as B is able to fulfill its contractual obligations with *someone else’s* property (money). + +Yet this is patently wrong, and it stands in clear contradiction to Rothbard’s title transfer theory of contract that Selgin and White claim to have accepted. In accordance with Rothbard’s contract theory, individuals are only entitled to make contracts regarding the transfer of *their own property*. In contrast, fractional reserve banking, by its very nature (even if it is practiced successfully), involves contracts concerning the transfer of *other people’s property*. Hence this practice—the issue of fiduciary media—is in principle (inherently) incompatible with the title-transfer theory of contract—and it turns out, not surprisingly, that it is Rothbard, and not his two interpreters, who ultimately demonstrates a better grasp of his own contract theory. + +[^10]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” p. 85. + +[^11]: Similar logic-semantic confusions are at work when Selgin and White try to reduce the difference between demand and time liabilities to one of degree rather than kind (“In Defense of Fiduciary Media,” p. 90). Explains Selgin: + +> Holders of demand liabilities are granters of credit just as are holders of time liabilities. The only difference is that in the former case the duration of individual loans is unspecified; they are “call loans” that may mature at any time; + +and “Mises,” who holds the opposite view, “confuses a difference of degree with one of substance” (Selgin, *The Theory of Free Banking*, p. 62). In fact, it is Selgin who is confused. + +To be sure, one might say that it is only a matter of degree whether a loan (of a car or of money) matures in an hour, a day, a week, or a month. Just as surely, however, this does not change the categorical distinction between present—existing—goods and not (yet) existing future goods. At any point in time, a car or a sum of money (gold) either exists or it does not exist. Nor does it alter the praxeological datum that no one, at any time, can act with anything except present goods. Future goods are the goal of actions, but in order to attain them, every actor must first invariably employ present means goods. Nor does Selgin’s observation concerning degrees of time affect in the slightest the fundamental human condition of scarcity. The supply of present goods is at all times limited, and the limited quantity of present goods limits in turn the quantity of possible future goods. + +Whereas Mises recognizes the distinction between present goods and future goods as a universal praxeological category, Selgin’s attempt to conflate demand and time deposits (thus distinguish himself fundamentally from Mises) implies a denial that there is no such fundamental difference between present (existing) goods and future (not-existing) goods (or that their existence differs only in degrees). Contrary to Selgin, it is not a matter of degree but rather one of substance whether a car or a sum of money presently exists or not, and whether one person or someone else owns them. Either they exist or they don’t exist, and either A owns them or someone else does. Accordingly if a property title (demand deposit note) then states that one person is the owner of a present car or present money and no car or money exists, or the car or money is presently owned by someone else, this does not represent a degree of truth but a falsehood. Explains Mises: + +> A depositor of a sum of money who acquires in exchange for it a claim convertible into money at any time which will perform exactly the same service for him as the sum it refers to has exchanged no present good for a future good. The claim that he has acquired by his deposit is also a present good for him. The depositing of money in no way means that he has renounced immediate disposal over the utility that it commands. (*The Theory of Money and Credit,* p. 268) + +See also the two following notes. + +[^12]: See on this point Rothbard. “How,” asks Rothbard, + +> do these warehouse receipt transactions relate to the T-account balance sheets of the deposit banks? In simple justice, not at all. When I store a piece of furniture worth $5,000 in warehouse, in law and in justice the furniture does *not* show up as an asset of the warehouse during the time that I keep it there. The warehouse does not add $5,000 to both its assets and liabilities because it in no sense *owns* the furniture; neither can we say that I have *loaned* the warehouse the furniture for some indefinite time period. The furniture is mine and remains mine; I am only keeping it there for safekeeping and therefore I am legally and morally entitled to redeem it any time I please. I am not therefore the bank’s “creditor”; it doesn’t *owe* me money which I may some day collect. Hence, there is no debt to show up on the Equity + Liability side of the ledger. Legally, the entire transaction is not a loan but a *bailment*. (*The Mystery of Banking* [New York: Richardson and Snyder, 1983], pp. 88–89) + +Interestingly, while Selgin and White manifest a strong positivistic tendency (fractional reserve banking is recognized by the courts, so it must be all right; on this tendency see “The Issue of Fraud III” below), they do not come to terms with legal reality. For if money deposits are debt, why, then, don’t the courts apply the same reasoning to all other fungible commodities such as wheat? Why are wheat warehouse receipts not considered a debt but a bailment by the courts? Why is this treatment peculiar to money and the banking business? Moreover, why is it that the courts, even if they falsely consider money deposits as debts, still insist that they are more than an ordinary debt, and the depositor’s relation to the bank is not identical with that of an ordinary creditor? See Rothbard, *Mystery of Banking*, p. 275. + +[^13]: See also William Stanley Jevons (*Money and the Mechanism of Exchange* [London: Kegan Paul, 1905], pp. 206–12, 221), who lamented the existence of general deposits since it has “become possible to create a fictitious supply of a commodity, that is, to make people believe that a supply exists which does not exist.” On the other hand, special deposits, such as “bills of lading, pawn-tickets, dock-warrants, or certificates which establish ownership to a definite object,” are superior because “they cannot possibly be issued in excess of the good actually deposited, unless by distinct fraud.” And Jevons concluded that “it used to be held as a general rule of law, that a present grantor assignment of goods not in existence is without operation.” \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_03.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_03.md new file mode 100644 index 000000000..6e3c071eb --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_03.md @@ -0,0 +1,73 @@ +### The Issue of Fraud II: Fractional Reserve Banking and Freedom of Contract + +Murray Rothbard’s classification of fractional reserve banking as fraud was the result of long and intensive study of ethics and property-rights theory in particular. Selgin and White rightly regard economics as intellectually independent and separate from ethics. It may be studied without any prior knowledge of property and property-rights theory. Yet they do not hesitate to make sweeping ethical pronouncements. In their moral defense of fractional reserve banking Selgin and White rarely mention property, let alone outline a theory of property. This results in a series of fundamental errors and problems: confusion regarding the distinction between property and property titles; confusion as to the (im-)possibility of something (property) being owned simultaneously by more than one owner; confusion concerning the logical priority of property and property theory vis-à-vis contract and contract theory; and confusion concerning the necessity of fulfilling one’s contractual obligations with one’s own property (not just anyone’s). + +These difficulties enter into the authors’ discussion of the issue of “freedom of contract.” Their argument is straightforward. + +> If a bank does not represent or expressly oblige itself to hold 100 percent reserves, then fractional reserves do not violate the contractual agreement between the bank and its customer…. Outlawing voluntary contractual arrangements that permit fractional reserve-holding is thus an intervention into the market, a restriction on the freedom of contract which is an essential aspect of private property rights.[^14] + +This passage reveals again Selgin and White’s already noted ultra-subjectivism. According to this view, it is voluntary agreements that make for—constitute and define—a valid contract. However, valid contracts are agreements regarding the transfer of real property; hence, the range of valid contracts is in fact first and foremost constrained by the nature of things and property (and only then by agreement). It was thus that Hoppe (p. 70) explained that + +> Freedom of contract does not imply that *every* mutually advantageous contract should be permitted…. Freedom of contract means instead that A and B should be allowed to make any contract whatsoever *regarding their own properties*, yet fractional reserve banking involves the making of contracts regarding the property of third parties.[^15] + +Selgin and White refer to this charge somewhat misleadingly as “third-party effects” and counter it by charging Hoppe in turn with elementary confusion as regards the nature of property and property rights. They state first, that + +> spill-overs from others’ actions to the *value* of C’s property … are an inescapable free-market phenomenon and not a violation of C’s private-property rights, [whereas] *physical invasions* of C’s property … are of course inconsistent with the protection of C’s property rights. It should be obvious that if A and B are to be barred from any transaction that merely affects the *market value* of C’s possessions, without any physical aggression or threat against C or C’s rightful property, then the principles of private property, freedom of contract, and free-market competition are completely obliterated. Is B to be barred from offering to sell compact disc recordings to A, merely because doing so reduces the market value of C’s inventory of vinyl records?[^16] + +Second, they state that the reduction of the purchasing power of money, which they admit must result from every issue of fiduciary media, is as such a harmless value-effect and thus “provides no justification for legally barring the bank’s action.” Hence they conclude that Hoppe’s argument is “invalid” (and incompatible with Rothbard’s theory of property). + +Selgin and White’s counterargument contains two errors. First, while the major premise is correct, it is false that Hoppe is mistaken about it. Hoppe has written extensively on the theory of property rights, and is not only aware of the distinction mentioned by Selgin and White but even provides a praxeological defense of it; hence, in this regard no difference of judgment whatsoever between Rothbard and Hoppe exists.[^17] + +Second, the minor premise is demonstrably false (and hence, so is the conclusion). Selgin and White claim that the fall in the purchasing power of money resulting from the issue of fiduciary media is the same sort of harmless event as a fall in the price of anything else (caused by changes in supply and/or demand). That money owners lose purchasing power as a result of fractional reserve banking, they claim, is not different from the situation in which the owners of potatoes or cars suffer a value-loss due to a larger supply of or a reduced demand for potatoes and cars. + +Here again, Selgin and White conflate money (gold)—that is, property—and money substitutes (banknotes)—that is, property titles. To be sure, the issue of fiduciary media does not lead to physical damage to real property. After all, a banknote is just a piece of paper, and paper does not exert any relevant physical effect on the external world. But the same can be said also about the issue of fiduciary titles to potatoes or cars (titles backed by assets other than potatoes or cars). They, too, are merely pieces of paper, and as such have no impact on the real world. Yet there exists an important difference between changes in a potato or car owner’s wealth position due to changes in the supply or demand for potatoes or cars on the one hand, and changes brought about by changes in the supply or demand for titles to nonexisting (unchanged) quantities of potatoes or cars on the other hand. Surely, the owners of potatoes or cars are affected differently in both cases. In the first case, if the price of potatoes or cars falls due to a larger potato or car supply, all current potato or car owners remain (unchangingly) in possession of the same quantity of property (potatoes or cars). No one’s physical property is diminished. Likewise, if the price falls because potato or car buyers are willing to offer only lesser quantities of other goods in exchange for potatoes or cars, this by itself has no effect on any current potato or car owner’s physical quantity of potatoes or cars. In distinct contrast in the second case, the issue and sale of an additional title to an unchanged quantity of potatoes or cars *does* lead to a quantitative diminution of some current potato or car owner’s physical property. It does not merely have a value-effect: the purchasing power of potato or car titles will fall. It does have a physical effect: the issuer and seller of fiduciary potato or car titles misappropriates other people’s potatoes or cars. He appropriates other people’s property without relinquishing any property of his own (in exchange for an empty property title).[^18] + +### The Issue of Fraud III: The "Proof from Existence" Fractional Reserve Banking and State + +Neither the title-transfer theory of contract nor the principle of freedom of contract supports the claim that the issue of fiduciary media and fractional reserve banking is ethically justified. To the contrary, only one other argument remains in support of the claim that fractional reserve banking represents a legitimate form of business. + +The argument boils down to a proof from existence: X, Y, or Z exists; it would not exist if it were not beneficial; hence, it should exist (and outlawing it would be detrimental and morally wrong). + +Thus, write Selgin and White: + +> the group [of people] whose freedom of contract we are concerned with here is not a small eccentric bunch, but is the great mass of people who have demonstrated that they do prefer banks that operate on fractional reserves…. Depositors continue to patronize these banks, demonstrating their preference, for them.[^19] +> +> … By the principle of demonstrated preference depositors must be presumed to benefit from the package they have agreed to accept, risk and all.[^20] +> +> \[Consequently,\] \[if\] *any* person knowingly prefers to put money into an (interest-bearing) fractional-reserve account, rather than into a (storage-fee-charging) 100 percent reserve account, then a blanket prohibition on fractional-reserve banking by force of law is a binding legal restriction on freedom of contact in the market for banking services.[^21] +> +> [Moreover,] … [b]enefits accrue to bank depositors and noteholders, who receive interest and services paid for by the extra bank revenue generated from lending out a portion of its liabilities. Benefits accrue to bank borrowers who enjoy a more ample supply of intermediated credit, and to everyone who works with the economy’s consequently larger stock of capital equipment. And benefits must accrue to bank shareholders, who could choose to have the bank not issue demand liabilities if they found the risks not worth bearing.[^22] + +Selgin and White have here put the cart before the horse. The existence of a practice, however widespread, has no bearing on the question of whether it is justifiable or not. Consider first, for illustrative purposes, the following analogy concerning the ethical permissibility of a state, that is, of a territorial monopolist of law and order (or of justice and protection).[^23] + +In the words of Selgin and White (applied here in a different context and paraphrased), the group of people whose freedom of contract we are concerned with is not a small eccentric bunch, but is the great mass of people who have demonstrated that they do prefer states (judges and protectors) that operate on a monopolistic basis. Territorial inhabitants continue to patronize these states, demonstrating their preference for them. By the principle of demonstrated preference, territorial inhabitants must be presumed to benefit from the package they have agreed to accept, risk and all. Consequently, if any person knowingly prefers to put money into a tax-bearing state account, rather than into a protection-fee-charging account in nontaxing justice and protection agencies, then a blanket prohibition on state-formation by force of law is a binding legal restriction on freedom of contract in the market for justice and protection services. Moreover, benefits accrue to state depositors and noteholders, who receive interest and services paid for by the extra state revenue generated from employing parts of the deposits for extra tax collections. Benefits accrue to state borrowers who enjoy a more ample supply of intermediated credit, and to everyone who works with the economy’s consequently larger stock of capital equipment. And benefits must accrue to state shareholders, who could choose to have the state not engage in taxation if they found the risks not worth taking. + +Given their own libertarian credentials, Selgin and White would presumably reject this analogy as false and inappropriate. But if so, why? What is it that invalidates the second *proof*, but not the first? What if anything, makes a blanket prohibition (or permission) of fractional reserve banking categorically different from a blanket prohibition (or permission) of state formation and operation? + +The answer—that no such difference exists and that both proofs are equally invalid—is to be found in the Rothbardian principle of demonstrated preference. While Selgin and White invoke this principle in support of their conclusion regarding the ethical permissibility of fractional reserve banking, they miss its implication. The principle of demonstrated preference, as explained by Rothbard in his celebrated “Toward a Reconstruction of Utility and Welfare Economics,” *presupposes* property rights. Not all demonstrated preferences are ethically permissible or socially beneficial. Instead, the only such preferences that are permissible and welfare enhancing are these that are expressed by means of one’s own property and nothing but one’s own property. Every preference demonstration by means of property other than one’s own—with other people’s property—is impermissible and nonbeneficial. + +As for the demonstrated preference for states, it runs afoul of Rothbard’s principle. In Rothbard’s analysis, which is presumably accepted by the participants on both sides of the current debate, the violation can be quickly pinpointed. Private property, as the result of acts of (original) appropriation and/or production, implies the owner’s right to exclusive jurisdiction regarding his property, including the right to employ this property in defense against possible invasions and invaders. Indeed, there can be no property without an owner’s right to physical defense, and it is the very purpose of private property to establish separate domains of exclusive jurisdiction. No private-property owner can possibly surrender his right to ultimate jurisdiction over and defense of his property to someone else—unless he sells or otherwise transfers his property (in which case someone else would have exclusive jurisdiction over it). That is, so long as something (a good) has not been abandoned, its owner must be presumed as retaining these rights; and as far as his relations to others are concerned, every property owner may then only partake in the advantages of the division of labor and seek better and improved protection of his unalterable property rights through cooperation with other owners of property. Every property owner can buy from, sell to, or otherwise contract with everyone else concerning supplemental property protection and security services. Yet each owner also may at any time unilaterally discontinue any such cooperation with others. In distinct contrast, a territorial monopoly of protection and jurisdiction—a state—implies that every property owner is prohibited from discontinuing his cooperation with his protector, and that no one (except the monopolist) may exercise ultimate jurisdiction over his own property. Rather, everyone except the monopolist has lost his right to defense and is thus rendered defenseless vis-à-vis his own protector. Obviously, such an institution stands in contradiction to every owner’s demonstrated preference of not giving up his property. Contrary to their demonstrated preference, the monopolist prohibits the people from using their property in physical defense against possible invasions by himself and his agents. A monopoly of protection and jurisdiction rests thus from the outset on an impermissible act of expropriation (taxation) and provides the monopolist and his agents with a license to further expropriation and taxation. Every owner’s range of permissible actions regarding his own property, and hence the value of his property, is diminished, whereas the monopolist’s range of action and control is correspondingly enlarged and his exclusive privilege is reflected in an increase in the value of his property (capitalization of monopoly profit). + +Presently, states exist everywhere, and almost everyone resides under state *protection*. Regardless of this preference demonstration, however, there is nothing wrong, ethically or economically, with blanket protection against state formation. No one may form a state, for the same reason that no one may expropriate or rob anyone else. In a court of law, it would be sufficient that a single property owner objected to the monopoly’s existence, and the monopolist would have to cease in his current operation as a tax-yielding protection agency and be repaired to the legal status of a nontaxing but fee-charging law-and-security agency (a normal specialized firm). A tax-yielding protection agency is a contradiction in terms—an invasive protector—and must be forbidden, irrespective of any benefits accruing to state depositors, state borrowers, and state owners. To do so is not a legal restriction on freedom of contract in the market for justice and protection services, but the very presupposition of freedom of contract and justice. Everyone putting money or any other resources into a tax-yielding protection account is engaged in unlawful action and subject to punishment. + +Just as states exist everywhere, so do fractional reserve banks, and nowadays practically everyone is banking with fractional reserve banks. What, if anything, is the difference between the status of a state and that of a fractional reserve bank? Why should fractional reserve banks not be outlaw banks just as states outlaw protection agencies? To be sure, just as there can be no doubt concerning a demand for protection services, there can also be no doubt as to a demand for banking services. Yet the demand for protection services that private property owners may properly demonstrate does not include a demand for tax-yielding protection services, as we have seen. It exclusively permits a demand for fee-charging protection agencies. Why should an analogous distinction not be true also for banking services? Why should a demand for interest-yielding demand deposit accounts not be just as impermissible as the demand for tax-yielding protection accounts, on the ground that both interest-yielding deposit accounts and tax-yielding property protection are contradictions in terms? Why should the functions of a money warehouser and clearing institution (100-percent-reserve-deposit banking) and as an intermediary of credit (savings-and-loan banking) not be the only just forms of banking (just as fee-charging protection agencies are the only legitimate form of protection)? + +[^14]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” p. 87. + +[^15]: Hoppe, “How is Fiat Money Possible?”, p. 70. + +[^16]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” pp. 92–93. + +[^17]: For instance, Hans-Hermann Hoppe (“From the Economics of Laissez-Faire to the Ethics of Libertarianism,” in *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard*, Walter Block and Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds. [Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988], pp. 69ff.); and White’s review of Hoppe (Lawrence White, “Review of *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard,*” *Journal of Economic Literature* (June 1990): 664–65). + +[^18]: Also see note 7 above. We will also show that these authors’ meaning of demand for (and supply of) money is misconceived. An increased demand for money (or potatoes or cars) is not just a wish to have more money (or potatoes), but greater *effective* demand. + +[^19]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” p. 95. + +[^20]: Ibid., p. 93. + +[^21]: Ibid., p. 88. + +[^22]: Ibid., p. 94. + +[^23]: To avoid any misunderstanding, the term monopoly is employed here in its Rothbardian definition as an exclusive privilege (or the absence of free entry). A monopoly of law and order means that one may turn for justice and protection only to one party—the state—and that it is exclusively this party that determines the content of justice and protection. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_04.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_04.md new file mode 100644 index 000000000..78df2d77d --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_04.md @@ -0,0 +1,45 @@ +The answer depends on whether or not the demonstrated preference for fractional reserve banking services, that is, the issue and acceptance of fiduciary media, involves solely and exclusively the property of the two contracting parties. At any given point in time, the quantity of property (appropriated goods)—whether consumer goods, producer goods, or money—is given. Fractional reserve banking does not increase the quantity of existing property (money or otherwise), nor does it transfer existing property from one party to another. Rather, it involves the production and sale of an increased quantity of titles to an unchanged stock of money property (gold); that is, the supply of and the demand for counterfeit money and illegitimate appropriation. As in every other case of counterfeiting (forgery)—of stock and commodity certificates, banknotes, land titles, original art, etc.—the issue and sale of money copies (banknotes) uncovered by originals (gold) will physically diminish or despoil the original money—stock, commodity, land, or art—owners’ property. But a counterfeiter of money is particularly dangerous and invasive because of money’s defining characteristic as the most easily salable and widely acceptable of all goods; that is, because *money*-counterfeits open to their seller the widest possible range of objects for undue appropriation (from money to almost every other form of real property). + +Thus, it is no wonder that of all forms of forgery, the counterfeiting of money has always held the greatest attraction. So long as money exists there will also exist a persistent demand for counterfeit money. Regardless of this attraction and demand, however, there is nothing wrong with a blanket prohibition against fractional reserve banking. No one may operate a fractional reserve bank for the same reason that no one, in any other line of business, may engage in counterfeiting, that is, the production and sale of titles or copies to non-existing property or originals. In a court of law, it would be sufficient that a single money or other property owner brought suit against a fractional reserve bank as a manufacturer of counterfeit money, and the bank immediately would have to cease its current operation and be reduced to its two original functions: deposits and loans. An interest-yielding (rather than fee-charging) deposit bank is a contradiction in terms: it is a counterfeiting money warehouser, and must be outlawed, irrespective of any benefits accruing to bank depositors, borrowers, and owners. To do so is not a restriction on freedom of contract in the market for banking services, but the requirement of lawful money and banking. Everyone putting money or other resources into interest-yielding deposit accounts is engaged in undue and unlawful appropriation.[^24] + +The relationship between states and fractional reserve banks is even more intimate, and in any case quite different from that suggested by Selgin and White. They claim that it would be an illegitimate interference with the operation of free markets if the state were to prohibit fractional reserve banking. In fact, fractional reserve banking is the result of an illegitimate state interference with the market, and prohibiting it would only repair this earlier intervention. Selgin and White recognize that in the evolution of a free banking system, 100-percent-reserve-deposit banking and, functionally separated, loan banking, must (praxeologically) precede fractional reserve banking. In their view, fractional reserve banking is the natural outgrowth of an earlier 100-percent-reserve system. However, they do not offer an explanation for this transition as a natural solution to a problem that cannot be solved under the prior system of 100-percent banking (in the way that Austrians conceive of money as the natural solution to the problem of lacking coincidences of wants under a preceding barter system). They merely affirm that the transition actually occurred. + +While one can easily see why and how a banker might want to take advantage of the possibilities of counterfeiting, it is just as clear that any such attempt would not go by without quickly and continually being challenged. Surely the current writers and thousands of earlier legal and economic theorists would have accused fractional reserve banks of counterfeiting and would have brought suit against them. The further course of banking evolution would then depend on a court decision. If the court decided that the issue of fiduciary media *qua* titles to money uncovered by money constitutes counterfeiting, fractional reserve banks would not come into existence; and only if it decided otherwise would they ever actually appear. Nothing in this evolution is natural; everything appears rather deliberate. Nor would the outcome of such trials naturally be to Selgin and White’s liking. On the contrary, if one were to assume that fractional reserve bankers would be tried on counterfeiting charges before a jury of their own peers (of other businessmen), we dare say that, empirically, the overwhelming number of such cases would end in conviction (the testimony of Selgin and White notwithstanding). Why, then, the almost complete dominance of fractional reserve banking? + +The answer is that the courts deciding these matters everywhere are state courts. Only if a single court possesses a territorial monopoly of jurisdiction is it possible that the dispute at hand could be settled once and for all. And that it has been uniformly settled in the way it was, that is, by permitting rather than prohibiting fractional reserve banking, follows from the interest of every court and judge *qua* state court and state judge. The owners and agents of the state recognize fully as much as bankers the potentials of money counterfeiting as a source of income. In permitting bankers to issue fiduciary media (rather than prohibiting the practice as counterfeiting), banks are made existentially dependent on the state. They can only operate because the state, due to its territorial monopoly of jurisdiction, shields them from counterfeiting suits; and the state does so only under the provision that banks will share with it in the extra revenue and credit derived from legalized counterfeiting. Hence, by permitting fractional reserve free banking the state actually creates the first and preliminary form of a joint-bank-state-counterfeiting cartel under its own ultimate control. + +Once fractional reserve banking receives blanket protection from the state, it follows naturally that fractional reserve banks will outcompete 100 percent reserve banks. Not, as Selgin and White[^25] assert, because they are better or more efficient banks, but for the reason that, once money counterfeiting is permitted, banks that engage in it tend to outcompete banks that do not. That is, for the same reason that, once industrial air pollution is permitted a polluting steel producer will tend to outcompete a steel producer who does not pollute, and for the same reason that a protection agency with taxing powers, a state, will tend to outcompete protectors without taxing power. Put differently, it is not always the case that good drives out bad. This is the case only so long as private property rights are inviolate. If they are not, and there exist privileged agents or agencies, who are exempt from the universal rules regarding the appropriation, production and transfer of property, then these will tend to outcompete other normal agents. In this case, bad drives out good. Thus, it is completely mistaken to interpret the empirical success of fractional reserve banking as proof of its greater economic efficiency. The success of fractional over 100 percent deposit banking is no more a market phenomenon than is the success of tax-yielding protectors, states, over competitive and nontaxing security producers. It is false to suggest, as Selgin and White do, that fractional reserve banking has stood the market test and represents the outcome of voluntary consumer choices. After all, 100-percent-reserve-deposit banking is not outlawed and consumers are free to bank with them instead of fractional banks if they so prefer. Or would they likewise argue that the polluting steel producer had stood the test of the market because, after all, consumers are free to buy their steel from nonpolluting steel producers, or that states have proven themselves in the market because, after all, consumers are free to buy their security also from agencies without any tax and jurisdictional powers?[^26] + +Moreover, whereas 100-percent-reserve banking is crisis-proof, fractional reserve banking, as even Selgin and White admit, is not in fact, as we can only briefly indicate here. A system of free fractional reserve banking will, in accordance with Mises’s theory of interventionism, lead to further state interventions and the successive devolution of money. Free fractional reserve banking *qua* state-protected competition in counterfeiting will lead to a steady contest among banks of testing the viability of increasingly lower reserve ratios. This is bound to lead to banking crises, and these will be used by governments for the introduction of central banking. Central banking leads to still more counterfeiting, and to the abolition of commodity money and adoption of national fiat currencies. Lastly, international—inter-central bank—competition in fiat money counterfeiting will lead to state bankruptcies, and their financial default will be used by the most powerful among the surviving states for the establishment of a one-world government, central bank, and fiat currency. + +Hence, the solution proposed by Selgin and White to the current monetary disorder, that is, a gold-based free—fractional reserve—banking system, is in fact the initial interventionist cause of virtually all contemporary monetary problems.[^27] + +[^24]: Explains Rothbard: + +> The champions of free competition in counterfeiting retort that this is simply the market at work, that the market registers a “demand” for more expanded credit, and that the private bankers, those Kirznerian entrepreneurs, are simply “alert” to such market demands. Well, of course, there is always a “demand” for fraud, and embezzlement, on the market, and there will always be plenty of “alert” swindlers who are eager and willing to furnish a supply of these items. But if we define the “market” not simply as a supply of desired goods and services, but as a supply of such goods *within a* framework of inviolate property rights, then we see a very different picture. (“The Present State of Austrian Economics,” *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* 6, no. 2, [1995]: 77) + +[^25]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” pp. 97–98. + +[^26]: A similar confusion characterizes Selgin and White’s view on the relationship between money proper (gold) and banknotes. They criticize Hoppe for claiming that, in a genuine free-market order, most people would use money proper rather than banknotes (without mentioning Hoppe’s theoretical reason). “The facts,” they claim, “are otherwise” (“In Defense of Fiduciary Media,” p. 99). Yet these facts—the historical success of the banknote over genuine money—are *the result of an earlier state interference* with private-property rights (the legalization of fractional reserve banking). As Ludwig von Mises noted, + +> [t]he truth is that, except for small groups of businessmen who were able to distinguish between good and bad banks, bank notes were always looked upon with distrust. It was the special charters which governments granted to privileged banks that slowly made these suspicions disappear. (p. 438) +> +> In [governments’] eyes the foremost task of the banks was to lend money to the treasury. The money-substitutes were favorably considered as pace-makers for government-issued paper money. The convertible banknote was merely a first step on the way to the nonredeemable banknote. With the progress of statolatry and the policy of interventionism these ideas have become general and are no longer questioned by anybody. (p. 442) +> +> Governments did not foster the use of bank notes in order to avoid inconvenience to ladies shopping. Their idea was to lower the rate of interest and to open a source of cheap credit to their treasuries. In their eyes the increase in the quantity of fiduciary media was a means of promoting welfare. Banknotes are not indispensable. All the economic achievements of capitalism would have been accomplished if they had never existed. (*Human Action: A Treatise on Economics*, 3rd rev. ed. [Chicago: Contemporary Books, 1966], p. 447) + +Accordingly, Mises’s view regarding sound money is completely different from Selgin and White’s. Whereas the latter believe that gold would—and should—ultimately disappear from circulation altogether (see note 3 above), Mises considered it a requirement of a sound monetary system that + +> [g]old must be in the cash holdings of everybody. Everybody must see gold coins changing hands, must be used to having gold coins in his pockets, to receiving gold coins when he cashes his pay check, and to spending gold coins when he buys in a store. (*The Theory of Money and Credit*, pp. 450–51) + +[^27]: On the relationship between state money and banking and political centralization see Hans-Hermann Hoppe, “Banking, Nation States, and International Politics,” *Review of Austrian Economics* 4 (1990): 55–87; and Jörg Guido Hülsmann, “Banking and Political Centralization,” *Journal of Libertarian Studies* 13, no. 1 (1997). Selgin and White argue: + +> We also reject the notion … that *competitive* banks issuing redeemable liabilities can create credit “out of thin air.” By the nature of the balance sheet, all bank loans must be funded by liabilities or equity. Neither source of funds can be conjured out of thin air. No one is forced to hold a competitive bank’s redeemable liabilities or to buy its shares; anyone can hold claims on other banks instead, or on no bank. A competitive bank must therefore *expend real resources to attract a clientele* by the provision of interest and services. The notion that a bank can extend credit … gratuitously is valid only with respect to the inframarginal credits of a monopoly bank, or to [the] issuer of a forced tender; it does not apply to a bank in a competitive system. (p. 94, n. 13) +> +> Thus competition will beat down the returns to capital invested in fractional-reserve banking until the marginal bank is earning only the normal rate of return. (“In Defense of Fiduciary Media,” p. 97) + +While we have no difficulty accepting the distinction drawn here between competitive and monopolistic banking, none of this has any bearing on the issue at hand, that is, the validity of the analogy between states and fractional reserve banks as outlaw organizations. For one, states have to compete for clients (residents). Indeed, competition between states (or banks) for clients only comes to a complete halt with the establishment of a single world state (or central bank). And the intra-state competition between fractional reserve banks is, as explained, competition within a state-privileged industry; that is, monopolistic competition (just as inter-state competition is an example of monopolistic competition). Second and more importantly, the difference between competitive and monopolistic banks (or states), interesting as it may otherwise be, does not affect in the slightest their common characteristic as fractional reserve banks (or states). Counterfeiting and taxation do not change their nature because they are undertaken competitively. + +The error can be revealed by analogy. Selgin and White are paraphrased here: We also reject the notion that competitive states issuing tax liabilities can create taxes out of thin air. By the nature of state budgets all expenditures must be funded by conquest, robbery, or theft. Neither source of funds can be conjured out of thin air. No one is forced to hold any particular state’s tax liabilities or buy its shares; anyone can move and pay taxes to another state, or to no state. A competitive state must therefore *expend real resources* to attract a clientele by the provision of protection and services. The notion that a state can increase taxes gratuitously is valid only with respect to the inframarginal taxes of a monopoly state; it does not apply to a state in a competitive system. Thus, competition will beat down the returns to capital invested in states until the marginal state is earning only the normal rate of return. + +According to Selgin and White, it would seem to follow that taxation (like money counterfeiting) is not to be considered a problem until the arrival of a single world monopoly bank. Up until then, under competitive conditions, taxes represent nothing but a normal market income. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_05.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_05.md new file mode 100644 index 000000000..e54a56d9b --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_05.md @@ -0,0 +1,83 @@ +### The Positive Economics of Fiduciary Media: Money Balance, Price, Adjustment, Saving, and Investment + +From the nature of fiduciary media—as titles to nonexisting quantities of money property (gold), titles to money covered by things other than money, or plain counterfeit money—it would seem to follow that fractional reserve banking cannot possibly effect anything but a continual wealth and income redistribution. As the uncovered money substitutes ripple from the issuing bank and its borrower clientele outward through the economy, and thereby successively raise the price of increasingly more goods, real wealth (property) is transferred and redistributed in favor of the issuing bank and the initial and early recipients and sellers of this money, and at the expense of its late or never receivers and sellers. Explains Rothbard, + +> the first receivers of the new money gain the most, the next gain slightly less, etc., until the midpoint is reached, and then each receiver loses more and more as he waits for the new money. For the first individuals’ selling prices soar while buying prices remain almost the same; but later, buying prices have risen while selling prices remain unchanged.[^28] + +According to Selgin and White, however, fiduciary media can accomplish far more. Rather than only redistributing existing property, the issue of fiduciary media can, under certain conditions, lead to an increase in real wealth (property). We have already quoted them stating that “benefits accrue to bank borrowers who enjoy a more ample supply of intermediate credit, and to everyone who works with the economy’s consequently larger stock of capital equipment.” They refrain from putting it this bluntly, yet what they claim is that, under specific circumstances, an increase of titles to an unchanged fund of goods will somehow make this fund grow or prevent it from shrinking. + +When and how can such a miracle be accomplished? According to Selgin and White, (unanticipated) changes in the demand for money lead to “temporary” or “short-run monetary disequilibrium” involving “serious misallocations of resources”—that is, *unless* such changes are accommodated by fractional reserve banking practices. They write: + +> In the long run, nominal prices will adjust to equate supply and demand for money balances, whatever the nominal quantity of money. It does not follow, however, that each and every *change* in the supply of or demand for money will lead *at once* to a new long-run equilibrium, because the required price adjustments take time. They take time because not all agents are instantly and perfectly aware of changes in the money stock or money demand, and because some prices are costly to adjust and therefore “sticky.” It follows that, in the short run (empirically, think “for a number of months”), less than fully anticipated changes to the supply of or demand for money can give rise to monetary disequilibrium…. It is therefore an attractive feature of free banking with fractional reserves that the nominal quantity of bank-issued money tends to adjust so as to offset changes in the velocity of money.[^29] +> +> If the banking system fails to increase the quantity of bank-issued money and the price level does not promptly drop, an excess demand for money arises (assuming also that the quantity of base money does not immediately increase). A corresponding excess supply of goods arises: unsold consumer goods pile up on sellers’ shelves (this is of course what proximately puts downward pressure on prices, until at last goods prices have fallen sufficiently). Business is depressed until the purchasing power of money gets back to equilibrium.[^30] + +From the outset, one must wonder about the very existence of the problem of monetary disequilibrium (not to speak yet about the solution). In the just-given quote, one can substitute any other good for money: televisions, steel, beer, or pretzels. The quantities of goods such as these are also rigidly fixed (as is the quantity of gold), and yet (unanticipated) changes in the demand for televisions, steel, beer, or pretzels do not lead to temporary disequilibria involving serious misallocations of resources. Or, in any case, they do not cause problems that would require the invention of a special new device (such as fractional television or beer production). + +Nor is it clear why we are supposed to believe that “it is important to distinguish between short-run and long-run implications of changes in the demand schedule for money or in the stock of money,”[^31] or, in any case, why this distinction should be of different importance or significance in the case of money from that of everything else. To be sure, it takes time before an unexpected increase in the demand for televisions and beer, for instance, will have exhausted all of its effects on the system of relative prices and a new adjusted production structure will have been established. But this does not mean that price adjustments take any time (meanwhile causing short-run problems). On the contrary, price adjustments occur immediately and without any delay. Every change in the supply of or demand for anything affects prices instantly. This fact is overlooked because of an un-Austrian concern for macroeconomic artifacts such as the general price level, long-run equilibrium, and the velocity of money. However, viewed from the proper individualist perspective, there can be no doubt about the immediacy of price adjustments and the praxeological integration of the short and the long run. + +In individualistic terms, an increased demand for money is the result of the purposeful actions of individuals; that is, people intent upon increasing their individual cash balances. To do so, a person must restrict his purchases and/or increase his sales. In either case, the outcome is an immediate fall of some prices. As the result of restricting one’s purchases of x, y, or z, the money price of x, y, or z will be lowered immediately (as compared with what it would have been otherwise), and likewise, by increasing one’s sales of a, b, or c, their prices will fall instantly. No one is concerned about the general price level or the generalized purchasing power of money. Instead, everyone is always concerned about specific prices and the purchasing power of money regarding specific items (and everyone is interested in his very own and different specific array of prices and purchasing power). In restricting his specific purchases and/or increasing his specific sales, each actor accomplishes exactly and immediately what he wants: certain prices that he deems too high are lowered, the purchasing power of a unit of money increases, the real value of his cash balance rises, and his demand for and supply of money is immediately brought back into equilibrium (and he wishes to hold neither more nor less money than he actually does).[^32] + +The adjustment of the praxeologically meaningless general price level necessitated by an increased demand for money is nothing but the summation of a series of countless immediate and purposeful individual cash-balance adjustments. If the increased demand for money is accommodated by the issue of fiduciary media, as Selgin and White advocate this adjustment process will not be facilitated but delayed.[^33] The speed of the adjustment of prices depends on the market-participants’ expectations concerning the given quantity of money. If it is reasonable to assume that fractional reserve banks will increase their fiduciary issues in response to an unanticipated increase in the demand for money, then the adjustment will take *more* time. Production would adjust and begin *earlier* without the additional influence of inflation.[^34] + +Moreover, the proposed solution to the alleged problem of short-run monetary disequilibrium displays a fundamental confusion regarding the concept of demand (and supply), and the relationship between the demand for money, saving, and investment in particular. First, an increased demand for money (as for televisions, beer, or pretzels) is not just a wish to have more money (or televisions, beer, etc.), but *effective* demand. That is, an increased demand for money (as for anything else) can be satisfied only if the demander is willing to increase his market-supply of and/or reduce his demand for something else. Likewise, the supplier (seller) of money can only increase his supply of money if he reduces simultaneously the supply of (or his reservation demand for) something else. The authors have overlooked Say’s law: all goods (property) are bought with other goods, no one can demand anything without supplying something else, and no one can demand or supply more of anything unless he demands or supplies less of something else. But this is here *not* the case whenever a fiduciary note is supplied and demanded. The increased demand for money is satisfied without the demander demanding, and without the supplier supplying, less of anything else. Through the issue and sale of fiduciary media, wishes are accommodated, not effective demand. Property is appropriated (effectively demanded) without supplying other property in exchange. Hence, this is not a market exchange—which is governed by Say’s law—but an act of undue appropriation. Or would it be an efficient solution to the problem of unanticipated short-run television, beer, or pretzel-shortages if television, beer, and pretzel producers were to accommodate such increased demand “temporarily” by issuing and selling additional titles to televisions, beer, and pretzels but not these goods themselves? + +Second, Selgin and White further misconstrue the nature of money and demand for money held in making the extraordinary claim that the issue of fiduciary media “*matched by an increased demand to hold fiduciary media*” is not only not disequilibrating, but will actually afford the economy a “larger stock of capital equipment,” because + +> [t]he act of holding fractional-reserve *bank-issued* money not only (like holding base money) defers consumption for a longer or shorter period, but also *temporarily lends funds* to the bank of issue in doing so. The period of the loan is unspecified … but if the bank can estimate with a fair degree of accuracy the lengths of time for which its demand claims will remain in circulation … it can safely make investments of corresponding length.[^35] + +Following the lead of Rothbard, Hoppe criticized this essentially Keynesian view concerning the relationship between the demand for money and savings (loanable funds)[^36] by pointing out that + +> [n]ot-spending money is to purchase *neither* consumer goods *nor* investment goods…. Individuals may employ their monetary assets in one of three ways. They can spend them on consumer goods; they can spend them on investment; or they can keep them in the form of cash. There are no other alternatives…. The consumption/investment proportion, i.e., the decision of how much … to spend on consumption and how much on investment, is determined by a person’s time preference; i.e., the degree to which he prefers present consumption over future consumption. On the other hand, the source of his demand for cash is the utility attached to money; i.e., the personal satisfaction derived from money in allowing him immediate purchases of directly or indirectly serviceable consumer or producer goods at uncertain future dates. +> +> Accordingly, if the demand for money increases while the social stock of money is given, this additional demand can only be satisfied by bidding down the money prices of non money goods. The purchasing power of money will increase, the *real* value of individual cash balances will be raised, and at a higher purchasing power per unit money, the demand for and the supply of money will once again be equilibrated. The relative price of money versus non-money will have changed. But *unless* time preference is assumed to have changed at the same time, *real* consumption and *real* investment will remain the same as before: the additional money demand is satisfied by reducing nominal consumption *and* investment spending in accordance with the same pre-existing consumption/investment proportion, driving the money prices of both consumer as well as producer goods down and leaving real consumption and investment at precisely their old levels.[^37] + +Accordingly, Hoppe concluded, it is *never* warranted to accommodate an increased demand for money by issuing fiduciary credit.[^38] In fact, to do so will either—insofar as the accommodating increase of fiduciary media is unanticipated and the market rate of interest falls temporarily below the natural rate of interest—lead to a boom-bust cycle; or else—insofar as the monetary change arising from the banking system is anticipated and the market rate of interest is bid up (in the expectation of higher selling prices) in accordance with the height of the natural rate—it will accomplish no more than a plain wealth and income redistribution among various members of society. It is praxeologically impossible, however, that the issue of fiduciary media can lead to an “enlarged stock of capital equipment.” + +[^28]: Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1993), p. 851. + +[^29]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” pp. 100–01. + +[^30]: Ibid., p. 105\. As Roger Garrison, another fractional reserve free banker, has put it, “in terms of the equation of exchange [MV=PQ], we can say that free banking adjusts M so as to offset changes in V; but allows changes in Q to be accommodated by changes in P.” Garrison describes the short-run “monetary disequilibrium” in almost identical form: + +> An increase in the demand for money puts downward pressure on product and factor prices in general. If there were no money-supply response, a general decline in economic activity would follow, since prices and wages could not fully and instantaneously adjust themselves to the new market conditions. Goods in general would go unsold; production would be cut; workers would be laid off…. With a less-than-perfectly flexible price system, general deflationary pressures can push the economy below its potential during the period in which prices are adjusting to the higher monetary demand. And the fact that some prices and some wages are more flexible than others means that the adjustment period will involve changes in relative prices that reflect no changes in relative scarcities. These are precisely the kinds of problems … avoided by free banking’s responsiveness to increases in money demand. (“Central Banking, Free Banking, and Financial Crises,” *Review of Austrian Economics* 9, no. 2 [1996]: 117) + +[^31]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” p. 100. + +[^32]: Thus writes Mises: + +> Buyers and sellers on the market never concern themselves with the elements in the equation of exchange, of which two—velocity of circulation and the price level—do not even exist before market parties act and the other two—the quantity of money (in the whole economy) and the sum of transactions—could not possibly be known to the parties in the market. Only the importance which the various actors in the market attach, on the one hand, to the maintenance of a cash balance of a certain magnitude and, on the other hand, to the ownership of the various goods in question determines the formation of the exchange relationship between money and goods. (“The Position of Money Among Economic Goods,” in *Money, Method, and the Market Process*, Richard Ebeling, ed. [Boston: Kluwer, 1990], p. 61) + +[^33]: Moreover, from an individualist perspective, the increased demand for money occurs with specific actors at specific times and places. It is not sufficient for banks to accommodate some abstract higher money demand by more money; rather, but the accommodation would have to occur precisely with the correct people and locations. If this is not the case, one can hardly speak of an accommodation but of an additional distortion. This difficulty was recognized by the early Hayek: + +> in order to eliminate all monetary influences on the formation of prices, and the structure of production, it would not be sufficient merely quantitatively to adapt the supply of money to these changes in demand, it would be necessary also to see that it came into the hands of those who actually require it; that is, to that part of the system where that change in business organization or the habits of payment had taken place. (*Prices and Production* [London: Routledge, 1935], p. 124) + +With the later Hayek, one wonders how banks could possibly have the requisite knowledge of performing this task. + +[^34]: As regards the stickiness of prices, and the redistributive consequences of an increased demand for money vis-à-vis an array of prices of varying degrees of stickiness, which Selgin and White as well as Garrison raise as matters of concern, it is of utmost importance to recognize that prices are the outcome of purposive action—and so is their stickiness. That is, the flexibility or inflexibility of various product and service prices is not accidental to, but a deliberate part of, these products and services. Contrary to Garrison’s claim, the stickiness of prices does affect and is related to, real relative scarcities. If more sticky prices suffer more, so to speak, so be it; that will teach them to be less sticky in the future—if the owners of the property in question act in a manner compatible with this end. + +[^35]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” p. 103\. The error of confusing property and titles lies also at the bottom of Selgin and White’s attempts to separate analytically the demand for outside money from the demand for inside money, as if these were somehow two different kinds of money with two different and independent demands. + +[^36]: Selgin stated the same thesis thus: + +> Whenever a bank expands its liabilities in the process of making new loans and investments, it is the holders of the liabilities who are the ultimate lenders of credit, and what they lend are the real resources they could acquire if, instead of holding money, they spent it. When the expansion or contraction of bank liabilities proceeds in such a way as to be at all times in agreement with changing demands for inside money, the quantity of real capital funds supplied to borrowers by the banks is equal to the quantity voluntarily offered to the banks by the public. Under these conditions, banks are simply intermediaries of loanable funds. (*The Theory of Free Banking: Money Supply under Competitive Note Issue*, p. 55) + +As for John Maynard Keynes (*The General Theory of Employment, Interest, and Money* [New York: Harcourt, Brace, 1936], p. 82), he had written that the notion that the creation of credit by banking systems allows investment to take place to which “no genuine saving” corresponds; that is, “the idea that saving and investment … can differ from one another, is to be explained, I think, by an optical illusion” (p. 81). + +> [T]he savings which result from this decision are just as genuine as any other savings. No one can be compelled to own the additional money corresponding to the new bank-credit, unless he deliberately prefers to hold more money rather than some other form of wealth. (p. 83) + +Indeed, Selgin acknowledges that + +> many Keynesians might accept the prescription for monetary equilibrium offered [by him]. Those who do not regard the liquidity trap as an important factual possibility would probably accept it as entirely adequate. (*The Theory of Free Banking*, p. 59) + +Henry Hazlitt remarked on this Keynesian idea that + +> [o]n the same reasoning we can create any amount of new “savings” we wish overnight, simply by printing that amount of new paper money, because *somebody* will necessarily hold that new paper money! (*The Failure of the “New Economics”: An Analysis of the Keynesian Fallacies* [Lanham, Maryland: University Press of America, 1983], p. 227) + +[^37]: Hoppe, “How is Fiat Money Possible?,” pp. 72–73. + +[^38]: See also Hoppe, “The Theory of Employment, Money, Interest, and the Capitalist Process: The Misesian Case against Keynes,” in *The Economics and Ethics of Private Property* (Norwell, Mass.: Kluwer, 1993), and Rothbard, *Man, Economy, and State* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1993), pp. 167ff., 667ff.; idem, *America’s Great Depression* (New York: Richardson and Snyder, 1983), pp. 39ff. + +As for Selgin and White’s claim of being Misesians, it is worthwhile to quote Mises on + +> the role cash holding plays in the process of saving and capital accumulation…. [i]f an individual employs a sum of money not for consumption but for the purchase of factors of production, saving is directly turned into capital accumulation. If the individual saver employs his additional savings for increasing his cash holding because this is in his eyes the most advantageous mode of using them, he brings about a tendency toward a fall in commodity prices and a rise in the monetary unit’s purchasing power. If we assume that the supply of money in the market system does not change, this conduct on the part of the saver will not directly influence the accumulation of capital and its employment for an expansion of production. The effect of our saver’s saving, i.e., the surplus of goods produced over goods consumed, does not disappear on account of his hoarding. The prices of capital goods do not rise to the height they would have attained in the absence of such hoarding. But the fact that more capital goods are available is not affected by the striving of a number of people to increase their cash holdings. If nobody employs the goods—the nonconsumption of which brought about the additional saving—for an expansion of his consumptive spending, they remain as an increment in the amount of capital goods available, whatever their prices may be. The two processes—increased cash holding of some people and increased capital accumulation—take place side by side. A drop in commodity prices, other things being equal, causes a drop in the money equivalent of the various individuals’ capital. But this is not tantamount to a reduction in the supply of capital goods and does not require an adjustment of production activities to an alleged impoverishment. It merely alters the money items to be applied in monetary calculation. (Mises, *Human Action*, pp. 521–22) \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_06.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_06.md new file mode 100644 index 000000000..62e23c24d --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_06.md @@ -0,0 +1,69 @@ +In their attempt to rebut this argument, Selgin and White first concede the central theoretical point: “We agree that time preference and money demand are distinct, and that a change in one does not imply a change in the other.”[^39] Likewise: + +> [t]hat holding money is one form of saving does not imply that an increase in the demand for money is identically an increase in total saving. An increased demand for money may accompany a reduced demand for holding other assets, and not a reduction in consumption; hence it may be part of a change in the manner of saving with no change in total savings.[^40] + +However, if an increased demand for money is not identically an increase in total savings, then it is impossible to maintain that it provides for a larger pool of loanable funds and increased capital formation (a lengthening of the structure of production). Hence, to rescue their economic-growth thesis, immediately following this concession Selgin and White try to take it back again by arguing that: + +> Nonetheless [the nonidentity of time preference and money demand notwithstanding] to hold money *is* to hold it for *later* spending, even though *how much later* is not signalled (and typically has not yet been decided by the money-holder). Holding money for later spending, rather than spending it on consumption now, does defer consumption to the future. As Hoppe himself points out, the demand for cash stems from the convenience it allows one in purchasing “consumer or producer goods at uncertain *future* dates.” So perhaps our disagreement here is merely over words.[^41] + +Unfortunately, this suggestion is unfounded. Rather than a verbal quibble, the disagreement is a substantive one concerning the nature of money. + +It is difficult not to interpret the two previous pronouncements as contradictory. Selgin and White try to escape from this conclusion by an *ad hoc* semantic shift, that is, in characterizing money as a future good. Essentially, their argument is that while increased money demand does not imply increased savings, it provides nonetheless for a larger loan fund, because money is held only to be spent “at uncertain *future* dates” (their emphasis), such that an increased demand for money is always and at the same time an increase in the demand for future goods.[^42] Yet money is demonstrably *not* a future good. In fact, when the money is spent—in the future—it loses all its utility for the present owner. It has utility only while and insofar as it is not spent, and its character as a present good stems from the omnipresent human condition of *uncertainty*.[^43] + +The error in classifying money as a future good can be revealed in a twofold manner. On the one hand, negatively, it can be shown that this assumption still leads to contradiction. In support of their thesis, Selgin and White claim that “holding money for later spending, rather than spending it on consumption now, does defer consumption to the future,” implying that the holding of money involves the exchange of a future good (satisfaction) for a present one. In the next sentence they admit that money held is spent neither on consumer goods nor or producer goods. Yet they fail to notice that this implies also, as a further consequence, that holding money for later spending, rather than spending it on production now, does defer production (and hence future consumption) to the future. If the holding of money defers consumption and production, however, then it becomes impossible to maintain that the holder of money has thereby invested in a future good, because there are no future goods—whether consumer or producer goods—which result from the act of holding money and to which its holder could thus be entitled. Yet as claims to no future goods whatsoever, money would be worthless. By implication, if money is not worthless (and no one would hold money if it had no value), then its value must be that of a present good. + +On the other hand, positively, the nature of money as a paradigmatically present good can be established by praxeological proof. As Mises and Rothbard have explained, in general equilibrium or, more appropriately, within the imaginary construction of an evenly rotating economy, no money exists. With all uncertainties by assumption removed, everyone would know precisely the terms, times, and locations of all future exchanges, and all exchanges could be prearranged accordingly and take the form of direct rather than indirect exchanges. + +> In a system without change in which there is no uncertainty whatever about the future, nobody needs to hold cash. Every individual knows precisely what amount of money he will need at any future date. He is therefore in a position to lend all the funds he receives in such a way that the loans fall due on the date he will need them.[^44] + +While there is no place for money in the construction of an evenly rotating economy, however, there exists within its framework a present and a future, now and later, the beginning of an action and its later completion, immediately serviceable consumer goods (present goods) and indirectly serviceable producer goods (future goods), a structure of production, and savings and investment, that is, exchange of present against future goods governed by time preference. If anything, this proves again that money and the demand for money are systematically unrelated to consumption, production, and time preference, and that the source of the utility of money must be a categorically different one from that of consumer goods and producer goods. The source of the utility of a consumer good is its direct and present serviceability, and the source of the utility of a producer good is its indirect future serviceability. Money, by contrast, is neither consumed nor employed in production. It is neither directly serviceable (as consumer goods are) nor indirectly useful as a way station to future consumer goods (as producer goods are). Rather, the utility of money must be that of an *indirectly yet presently* serviceable good. + +Outside the imaginary construction of an evenly rotating economy, under the inescapable human condition of uncertainty, when the terms, times, and locations of all future exchanges cannot be predicted with certitude, and when action is by nature speculative and subject to error, man can conceivably demand goods no longer exclusively on account of their use-value (present or future), but also because of their value as *media of exchange* (for resale purposes). Faced with situations where, due to the absence of double coincidences of wants, a direct exchange is impossible, man can evaluate goods also on account of their degree of marketability, and can consider trading whenever a good to be acquired is more marketable than that to be surrendered, such that its possession would facilitate the acquisition of directly or indirectly serviceable goods and services. Moreover, because it is the sole function of a medium of exchange to facilitate purchases of directly or indirectly serviceable goods, man will naturally prefer the acquisition of a more marketable and, at the limit, universally marketable medium of exchange to that of a less or nonuniversally marketable one, such that + +> [T]here would be an inevitable tendency for the less marketable of a series of goods used as media of exchange to be one by one rejected until at last only a single commodity remained, which was universally employed as a medium of exchange; in a word, money.[^45] + +Selgin and White are familiar with this Mengerian-Misesian reconstruction of monetary evolution, of course. They apparently fail to recognize, however, that this feature of money as the most easily and widely salable commodity far from rendering it a future good, qualifies money at the same time as the good best suited to alleviate presently felt uncertainty and, as such, the most universally present good of all.[^46] Although only indirectly useful—in this regard like producer goods, and unlike any consumer good—money is precisely on account of its supreme saleability a uniquely present good—in this regard like consumer goods, and unlike any producer good. Because money can be employed for the instant removal of the widest range of possible needs (or the satisfaction of the widest range of possible desires), it provides its owner with the best humanly possible protection (insurance) against uncertainty; that is, against his uneasiness of *not* being able to predict—of *not* being certain about—all of his future needs and desires. In holding money, its owner gains in the satisfaction of being able instantly to meet, as they arise unpredictably, the widest possible range of future contingencies. + +> The keeping of cash holding requires sacrifices. To the extent that a man keeps money in his pockets or in his balance with a bank, he forsakes the instantaneous acquisition of goods he could consume or employ for production.[^47] + +Accordingly, to the extent that he feels certain regarding his future, a man will want to invest in consumer and producer goods. Only to the extent that he feels uncertain about his future will he want to make the sacrifice referred to by Mises; that is, will he possibly want to invest in relief from any uneasiness felt concerning the uncertainty of his future consumption—production (income—expenditure) pattern. Hence, rather than indicating his increased willingness to sacrifice present satisfaction in exchange for future satisfaction, an increased demand for money demonstrates a man’s more intensely felt uncertainty regarding his future; and rather than being an investment in the future, an addition to his cash balance represents an investment in present certainty (protection) vis-à-vis a future perceived as less certain.[^48] + +In light of this praxeological reconstruction of money as a singularly present good, Selgin and White’s entire positive case for fractional reserve banking is revealed as mistaken. If banks indeed accommodate an (unanticipated) increased demand for money through the temporary issue of additional fiduciary media (credit), as Selgin and White propose, this can have only disruptive and disequilibrating effects. If and insofar as the accommodating response on the part of the banks is unanticipated, the interest rate will be reduced temporarily below its natural height, investment will increase, and the structure of production will be lengthened. Yet this result is fundamentally at odds with the public’s demonstrated preference. The public perceives the future as more (increasingly) uncertain and, accordingly, in striving to increase the size of its cash holdings and thereby bidding the prices of nonmoney goods down and correspondingly increasing the purchasing power per unit money, is intent upon providing for more (increased) present protection against uncertainty. To commit additional resources to the future is the expression of *less* public uncertainty (rather than more), and thus stands at cross-purpose to the public’s actual wishes and implies a systematic misallocation of resources (to be revealed in a boom-bust cycle). And in any case, even if the banks’ accommodating money supply increase could be fully anticipated and the structure of production were not unduly lengthened, any such accommodation would still be disruptive, because—even apart from its inescapable redistributionist consequences—it can only *delay* the arrival of the desired goal. In order to be better protected against perceived uncertainty, prices must fall and the purchasing power of money must rise. With an additional influx of money, it cannot but take *longer* before this goal is accomplished.[^49] + +### A Final Note: Some Mistaken Analogies + +In light of the fundamental distinction between property (money) and property titles (money substitutes) explained in earlier sections of this article and the foregoing elucidation of money as a uniquely present good, several analogies popularly employed in the attempted justification of fractional reserve banking can be finally disposed of as mistaken. Even if they correctly distinguish between property titles (tickets) and property, all proposed analogies—between fractional reserve banking on the one hand and airline overbooking, fractional reserve parking lots, lotteries, and insurance on the other hand—fail to recognize properly the fundamental distinction between present and future goods. + +The owner of a title to money owns a present good (money property)—an indirectly yet immediately serviceable good. The fractional reserve banker is found guilty of fraud; he issued and sold additional titles to an unchanged quantity of money property. In distinct contrast; the owner of an airline ticket owns a future good. Hence, in overbooking *now* (today) a flight at a future date (tomorrow), an airline cannot possibly have committed fraud already now (today). Fraud cannot occur until tomorrow, when the tickets must be actually redeemed, and only if the airline is then unable to satisfy each and every ticket holder’s claim. In fact, airlines typically fulfill their contractual obligation: each ticket holder is assured a seat on the scheduled flight, because the airline is prepared to pay every excess ticket holder off, that is, to repurchase his ticket at a price (by exchange of another good) that the holder considers more valuable than his present airline seat. And certainly, no airline typically oversells spot-tickets (titles to seats right now, that is, present goods) and assigns two people to occupy the same seat, which is essentially what fractional reserve banking amounts to. + +Similarly, the owner of a fractionally covered parking permit (with more permit holders than parking spaces) does not own a present good. He owns the right to participate for a specified period of time in repeated search for parking space. The owner of the parking facility cannot possibly commit any fraud in selling his permits, unless he then refused entry to a valid permit holder when there was empty space available, or if he changed the contractually agreed upon rules of the game; that is, if he had agreed to print up to a maximum of 200 permits, for instance, but actually printed 300\. It is only the owner of a spot parking ticket, or the owner of a reserved parking space, who are owners of a present good; and there is, of course, characteristically no overselling of spot spaces or of reserved parking. + +The same reasoning applies to the case of lotteries. The holder of a lottery ticket does not own any present good. He owns the right to participate in the drawing of specified prizes, whereby it is self-understood among buyer and seller—as inherent in the nature of a lottery—that there are—and must be—more tickets than prizes. The lottery operator cannot possibly have committed any crime, unless he failed to redeem the winning tickets into the promised prizes or surreptitiously changed the preannounced rules of the game. If this is rarely the case, it is practically unheard of that a lottery would print more than one winning ticket for one and the same prize (present good), which would be likewise fraudulent, of course, and which is essentially what fractional reserve bankers do. + +Finally, the proposed analogy between fractional reserve banking and insurance has already been refuted implicitly in note 46 above, concerning the relationship between risk and insurance on the one hand and uncertainty and money on the other. Unlike the owner of money, the owner of an insurance policy does not own a present but a future good. An insurance company may be unable to meet its contractually assumed obligations at some future pointin time, and one may then come to the conclusion that it had engaged in an overselling of tickets. However, it is impossible to say that a crime has been already committed now, at the moment when the insurance policy is sold, because the good sold by the insurance agency is a future one. In distinct contrast, the owner of a money ticket is the owner of a present good, and every overissue of tickets to present goods is from the very outset—instantly and immediately—fraudulent, and accordingly is contrary to market ethics. + +[^39]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” p. 102. + +[^40]: Ibid., p. 103. + +[^41]: Ibid., p. 102. + +[^42]: Selgin and White’s view here is quite similar to that of Keynes (*The General Theory,* pp. 293–94), when he emphasized that “the importance of money essentially flows from its being a link between the present and the future,” and characterized money as “above all, a subtle device for linking the present and the future.” + +[^43]: Put differently: rather than, as Selgin and White (“In Defense of Fiduciary Media,” p. 102) say, that “the demand for cash stems from the convenience it allows one in purchasing … goods at uncertain *future* dates,” the demand for money stems from the convenience it allows one in purchasing goods at *uncertain* future dates. + +[^44]: Mises, *Human Action*, p. 249. + +[^45]: Mises, *The Theory of Money and Credit*, pp. 32–33. + +[^46]: In fact, one can only wonder how Selgin and White could have possibly overlooked money’s character as a uniquely present good. After all, the interest rate as the most visible manifestation of the phenomenon of time preference is expressed in terms of *money*. + +[^47]: Mises, *Human Action*, p. 430\. The term uncertainty is employed here in its technical meaning as defined by Frank H. Knight (*Risk, Uncertainty, and Profit* [Chicago: University of Chicago Press, 1971], esp. chap. 7) and Mises (*Human Action*, esp. chap. 6); that is, as categorically distinct from risk instances of class probability; also Hoppe (“On Certainty and Uncertainty, Or: How Rational Can Our Expectations Be?” *Review of Austrian Economics* 10, no. 1 [1979]: 49–78). Insofar as man faces a risky future, he does not need to hold cash. In order to satisfy his desire to be protected against risks, he can instead buy (or produce) insurance. A buyer of insurance demonstrates by his purchase that he is in fact *certain* about some future events. Hence, in paying a premium, he sacrifices a present good in exchange for a future one (payment in the event of actual risk-damage) and so contributes to and invests in a physical structure of production. Specifically, his premium becomes embodied in the production structure maintained by his insurance agency. In distinct contrast: insofar as man faces uncertainty he is, quite literally *not certain* concerning his future, that is, as to what will happen to him and when. Hence, in order to be protected against uncertainty, he cannot possibly invest in any future good. Only present goods can insure against instantly arising—unpredictable—events. Nor can he invest in (present) consumer goods (for this would mean that he actually felt certain as to the specific nature of his future contingencies). Only a medium of exchange, on account of its supreme saleability, can insure him against contingencies of an uncertain nature. Hence, just as insurance is the price that must be paid for protection against risks, so cash holdings are the price that must be paid for protection against uncertainty. See also the following final note below. + +[^48]: Selgin and White never raise the question of *why* changes in the demand for money occur, and thus never penetrate to their ultimate—microeconomic—sources; that is, changes in individuals’ subjective evaluations of presently perceived personal uncertainty. In contrast, whereas they portray changes in the demand for money as seemingly unmotivated and inexplicable events, Mises is explicit and emphatic about the irrational character: + +> The advantages and disadvantages derived from cash holding are not objective factors which could directly influence the size of cash holdings. They are put on the scales by each individual and weighed against one another. The result is a subjective judgment of value, colored by the individual’s personality. Different people and the same people at different times value the same objective facts in a different way. Just as knowledge of a man’s wealth and his physical condition does not tell us how much he would be prepared to spend for food of a certain nutritive power, so knowledge about data concerning a man’s material situation does not enable us to make definite assertions with regard to the size of his cash holding. (Mises, *Human Action*, p. 430) + +[^49]: Mises summarizes: + +> The services money renders are conditioned by the height of its purchasing power. Nobody wants to have in his cash holding a definite number of pieces of money or a definite weight of money; he wants to keep a cash holding of a definite amount of purchasing power. As the operation of the market tends to determine the final state of money’s purchasing power at a height at which the supply of and the demand for money coincide, there can never be an excess or a deficiency of money. Each individual and all individuals together always enjoy fully the advantages which they can desire from indirect exchange and the use of money, no matter whether the total quantity of money is great or small. Changes in money’s purchasing power generate changes in the disposition of wealth among the various members of society. From the point of view of people eager to be enriched by such changes, the supply of money may be called insufficient or excessive, and the appetite for such gains may result in policies designed to bring about cash-induced alterations in purchasing power. However, the services which money renders can be neither improved nor repaired by changing the supply of money. There may appear an excess or a deficiency of money in an individual’s cash holding. But such a condition can be remedied by increasing or decreasing consumption or investment. (Of course, one must not fall prey to the popular confusion between the demand for money for cash holding and the appetite for more wealth.) The quantity of money available in the whole economy is always sufficient to secure for everybody all that money does and can do. (Mises, *Human Action,* p. 421) \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch08.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch08.md new file mode 100644 index 000000000..d1b295dc5 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch08.md @@ -0,0 +1,55 @@ +## Socialism: A Property or Knowledge Problem? + +### + +In a series of recent articles in the *Review of Austrian Economics*, Joseph Salerno began to de-homogenize the often conflated economic and social theories of Ludwig von Mises and Friedrich A. Hayek. In particular, he has shown that their views on socialism are distinctly different, and he has argued in effect that Mises’s original argument in the so-called socialist calculation debate was correct all along and was also the final word, whereas Hayek’s distinct contribution to the debate was fallacious from the outset and merely added confusion. The following note will provide additional support to Salerno’s thesis. + +Mises’s well-known calculation argument states this: If there is no private property in land and other production factors, then there can also be no market prices for them. Hence, economic calculation, i.e., the comparison of anticipated revenue and expected cost expressed in terms of a common medium of exchange (which permits *cardinal* accounting operations), is literally impossible. Socialism’s fatal error is the absence of private property in land and production factors, and by implication, the absence of economic calculation. + +For Hayek, socialism’s problem is not a lack of property but a lack of knowledge. His distinctive thesis is altogether different from Mises’s.[^1] For Hayek, the ultimate flaw of socialism is the fact that knowledge, in particular “the knowledge of the particular circumstances of time and place,” exists only in a widely dispersed form as the personal possession of various individuals; hence, it is *practically* impossible to assemble and process all the actually existing knowledge within the mind of a single socialist central planner. Hayek’s solution is not private property, but the decentralization of the use of knowledge. + +Yet this is surely an absurd thesis. First, if the centralized use of knowledge is the problem, then it is difficult to explain why there are families, clubs, and firms, and why they do not face the very same problems as socialism. Families and firms also involve central planning. The family head and the owner of the firm also make plans which bind the use other people can make of their private knowledge, yet families and firms are not known to share the problems of socialism. For Mises, this observation poses no difficulty: under socialism private property is *absent*, whereas individual families and private firms are *based* on the very *institution* of private property. However, for Hayek the smooth operation of families and firms is puzzling because his idea of a fully decentralized society is one in which each person makes his own decisions based on his own unique knowledge ofthe circumstances, unconstrained by any central plan or supraindividual (social) norm (such as the institution of private property). + +Second, if the *desideratum* is merely the decentralized use of knowledge in society, then it is difficult to explain why the problems of socialism are fundamentally different from those encountered by any other form of social organization. *Every* human organization, composed as it is of distinct individuals, constantly and unavoidably makes use of decentralized knowledge. In socialism, decentralized knowledge is utilized no less than in private firms or households. As in a firm, a central plan exists under socialism, and within the constraints of this plan, the socialist workers and the firm’s employees utilize their own decentralized knowledge of circumstances of time and place to implement and execute the plan. For Mises, all of this is completely beside the point. Within Hayek’s analytical framework, no difference between socialism and a private corporation exists. Hence, there can be no more wrong with socialism than with a private firm. + +Clearly, Hayek’s thesis regarding the central problem of socialism is nonsensical. What categorically distinguishes socialism from firms and families is *not* the existence of centralized knowledge or the lack of the use of decentralized knowledge, but rather the absence of private property, and hence, of prices. In fact, in occasional references to Mises and his original calculation argument, Hayek at times appears to realize this, too. But his attempt to integrate his very own thesis with Mises’s and thereby provide a new and higher theoretical synthesis fails. + +The Hayekian synthesis consists of the following propositional conjunction: “Fundamentally, in a system in which the knowledge of the relevant facts is dispersed among many people, prices can act to coordinate the separate actions of different people” and “the price system” can serve as “a mechanism for communicating information.”[^2] While the second part of this proposition strikes one as vaguely Misesian, it is anything but clear how it is logically related to the first, except through Hayek’s elusive association of “prices” with “information” and “knowledge.” However, this association is more of a semantic trick than rigorous argumentation. On one hand, it is harmless to speak of prices as conveying information. They inform about past exchange ratios, but it is a non-sequitur to conclude that socialism’s central problem is a lack of *knowledge*. This would only follow if prices actually *were* information. However, this is not the case. Prices convey knowledge, but they are the exchange ratios of various goods, which result from the voluntary interactions of distinct individuals *based on the institution of private property*. Without the institution of private property, the information conveyed by prices simply does not exist. Private property is the necessary condition—*die Bedingung der Möglichkeit*—of the knowledge communicated through prices. Yet then it is only correct to conclude, as Mises does, that it is the absence of the institution of private property which constitutes socialism’s problem. To claim that the problem is a lack of knowledge, as Hayek does, is to confuse cause and effect, or premise and consequence. + +On the other hand, Hayek’s identification of “prices” and “knowledge” involves a deceptive equivocation. Not only does Hayek fail to distinguish between what one might call institutional knowledge—information that requires for its existence an institution (such as the knowledge of prices requires private property)—and *raw or extra-institutional knowledge*—such as this is an oak tree, I like peanuts, or birds can fly. Moreover, Hayek fails to notice that the knowledge of prices is not at all the same sort of knowledge whose existence he believes to be responsible for the “practical impossibility” of socialism and central planning. What makes central planning impossible, according to Hayek, is the fact that part of human knowledge exists only as essentially *private* information: + +> practically every individual has some advantage over all others because he possesses unique information of which beneficial use might be made, but of which use can be made only if the decisions depending on it are left to him or are made with his active co-operation.[^3] + +While it is certainly true that such knowledge exists, and while it is also true that uniquely private knowledge can never be centralized (without information losses), it is just as certainly *not* true that the knowledge of prices falls into this category of uniquely *private* information. To be sure, prices are “prices paid at specific times and places,” but this does not make them private information in the Hayekian sense. To the contrary, the information conveyed by *prices* is *public* information, because prices—*qua* objective exchange ratios—are *real* events. It may be *difficult* to know all of the prices paid at a specified date and location, just as it may be difficult to know every person’s physical location at any given time. Yet it is hardly *impossible* to know either one, and with current computer technology it is probably easy. In any case, while I may never know everything that you know, and *vice versa*, it is no more problematic to assume that both of us can simultaneously possess the same *price* information than that we can both simultaneously know the same baseball results. Hence, the knowledge conveyed by prices actually *can be centralized*. However, if price information is public information and thus can be centralized, then, according to Hayek’s thesis that socialism’s problem stems from the inefficiency of trying to centralize genuinely uncentralizable private knowledge, it would follow that the absence of prices, and hence of private property has *nothing to do* with the plight of socialism. Otherwise, if one insists with Mises that the absence of private property, and prices *does* have something to do with the plight of socialism, Hayek’s contribution to the socialism debate must be discarded as false, confusing, and irrelevant. + +Hayek’s misconception of the nature of socialism is symptomatic of a fundamental flaw in his thinking, pervading not only his economics but in particular also his political philosophy: his ultra-subjectivism. Hayek, as noted and quoted *ad nauseam* by his numerous followers, was convinced that “it is probably no exaggeration to say that every important advance in economic theory during the last hundred years was a further step in the consistent application of subjectivism.”[^4] While this may well be true, it does not logically follow that every further advance toward subjectivism must also lead to an advance in economic theory. However, Hayek seems to have drawn this conclusion and has thus become a prime example illustrating its falsehood. + +Mises, and in his steps even more clearly Murray N. Rothbard, conceives of economics as the science of human *action*. Action has two inseparable aspects: a subjective aspect (action is rational, intelligible action) and an objective aspect (acting is always acting with real things and physical stuff). Accordingly, Mises’s and Rothbard’s economics and political philosophy is never anything but robust, and their categories and theories invariably possess real, operational meaning: private property, division of labor based on private property, production, direct and indirect exchange, and compulsory interference with private property and production and exchange such as taxation, counterfeiting, legislation, and regulation. + +In distinct contrast, Hayek—and misled by him to different degrees also Israel Kirzner and Ludwig Lachmann—views economics as some sort of science of human *knowledge*. Accordingly, Hayek’s categories and theories refer to purely subjective phenomena and are invariably elusive or even illusory. He is not concerned about acting with things but about knowledge and ignorance, the division, dispersion, and diffusion of knowledge, alertness, discovery, learning, and the coordination and divergence of plans and expectations. The external (physical) world and real (material) events have almost completely disappeared from his view. Hayek’s categories refer to *mental* states of affairs and relationships, completely detached from and compatible with *any* real physical state of affairs and events. + +Most notable and disturbing is the ultra-subjectivist turn in Hayek’s political philosophy. According to a long-standing tradition of political philosophy shared by Mises and Rothbard, freedom is defined as the freedom to privately own and control real property, and coercion is the initiation of physical damage upon the private property of others. In distinct contrast, Hayek defines freedom as “a state in which each can use his own *knowledge* and for his own *purposes*,”[^5] and coercion means “such control of the environment or circumstances of a person by another that, in order to avoid greater evil, he is forced to act not according to a coherent plan of his own but to serve the *ends* of another,”[^6] or alternatively, “coercion occurs when one man’s actions are made to serve another man’s will, not for his own but for the other’s *purpose*”[^7] (all emphases mine). Clearly, Hayek’s definition contains no reference to scarce goods and real tangible property, and provides no *physical* criterion or indicator whatsoever for the existence or nonexistence of either state of affairs. Rather coercion and freedom refer to specific configurations of subjective wills, plans, thoughts, or expectations. As *mental* predicates, Hayek’s definitions of freedom and coercion are compatible with every *real*, physical state of affairs.[^8] + +It is beyond the scope of this note to offer a detailed critique and refutation of Hayek’s ultra-subjectivism. However, in addition to the fundamental question whether a science of knowledge as envisioned by Hayek is even possible (i.e., whether there can be any other science of knowledge apart from logic and epistemology on the one hand and the history of ideas on the other),[^9] two conclusions are painfully clear. Even if Hayek’s science of knowledge is possible, it appears at best irrelevant because it is praxeologically meaningless. At worst it is intellectually pernicious in promoting relativism. + +As for the real world of acting with physical property, of production and exchange, of money and markets, of profits and losses, of capital accumulation and of bankruptcies, there can be no lasting doubt about the existence of *laws* and the ceaseless operation of a *tendency* toward general equilibrium (action-coordination). Likewise, there can be no doubt about the existence of laws and the constant operation of dis-equilibrating tendencies within the world of actual taxation, counterfeiting, legislation, and regulation. Indeed, it would be extremely costly, even prohibitive, to not recognize such laws and tendencies and to adopt relativistic views. In contrast, in surreptitiously shifting attention from the tangible world of action and property to the ethereal world of knowledge, ideas, plans and expectations, relativistic views become attractive and cheap. There are no apparent regularities and tendencies in Hayek’s knowledge world. In fact, it is difficult to even imagine what “law” and “equilibrium” could possibly mean in the context of purely subjective phenomena. Instead there appears to exist nothing but constant kaleidoscopic change. + +It is hardly surprising then that Hayek and his followers could proclaim such relativistic slogans as that we cannot do anything to improve our condition except rely on spontaneous evolution, that our future is completely unknowable, or that we cannot but participate in an endless and open-ended stream of conversation. As far as the realm of purely subjective phenomena is concerned and as addressed to a purely spiritual disembodied being, this may well be good advice. However, why would anyone with a bodily existence even care? As applied to the world of bodily action and property, such advice is self-destructive nonsense. + +[^1]: See in particular the widely acclaimed 1945 article, “The Use of Knowledge in Society,” reprinted in F.A. Hayek, *Individualism and Economic Order* (Chicago: University of Chicago Press, 1948). + +[^2]: Ibid., pp. 85–86. + +[^3]: Ibid., p. 80. + +[^4]: F.A. Hayek, *The Counterrevolution of Science* (New York: Free Press, 1955), p. 21. + +[^5]: F.A. Hayek, *Law, Legislation, and Liberty* (Chicago: University of Chicago Press, 1973), vol. 1, pp. 55–56. + +[^6]: F.A. Hayek, *The Constitution of Liberty* (Chicago: University of Chicago Press, 1960), pp. 20–21. + +[^7]: Ibid., p. 133. + +[^8]: See also Hans-Hermann Hoppe, “Hayek on Government and Social Evolution,” *Review of Austrian Economics* 7, no. 1 (1994): esp. 70ff. + +[^9]: For some serious doubts on this see Hans-Hermann Hoppe, *Kritik der kausalwissenschaftlichen Sozialforschung* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1983). \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02.md new file mode 100644 index 000000000..78c4f0309 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02.md @@ -0,0 +1 @@ +# Philosophy \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02_ch13.md b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02_ch13.md new file mode 100644 index 000000000..c115f9e1c --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02_ch13.md @@ -0,0 +1,33 @@ +## On the Ultimate Justification of the Ethics of Private Property + +Ludwig von Mises, in his masterpiece *Human Action*, presents and explains the entire body of economic theory as implied in, and deducible from, one’s conceptual understanding of the meaning of action (plus that of a few general, explicitly introduced assumptions about the empirical reality in which action is taking place). He calls this conceptual knowledge the “axiom of action,” and he demonstrates in which sense the meaning of action from which economic theory sets out, i.e., of values, ends, and means, of choice, preference, profit, loss, and cost, must be considered a priori knowledge. It is not derived from sense impressions but from reflection (one does not see actions but rather interprets certain physical phenomena as actions!). Most importantly, it cannot possibly be invalidated by any experience whatsoever, because any attempt to do so would already presuppose the existence of action and an actor’s understanding of the categories of action (experiencing something is, after all, itself an intentional action!). + +Thus having reconstructed economics as, in the last resort, derived from an a priori true proposition, Mises can claim to have provided an ultimate foundation of economics. He terms a so-founded economics “praxeology,” the logic of action, in order to emphasize the fact that its propositions can be definitively proven by virtue of the indisputable action-axiom and the equally indisputable laws of logical reasoning (such as the laws of identity and contradiction)—completely independent, that is, of any kind of empirical testing (as employed, for instance, in physics). However, though his idea of praxeology and his construction of an entire body of praxeological thought places him among the greats of the modern Western tradition of rationalism in its search for certain foundations, Mises does not think that another claim of this tradition can be made good: the claim that there are also foundations in ethical matters. According to Mises there exists no ultimate justification for ethical propositions in the same sense as there exists one for economic propositions. Economics can inform us whether or not certain means are appropriate for bringing about certain ends, yet whether or not the ends can be regarded as just can neither be decided by economics nor by any other science. There is no justification for choosing one rather than another end. In the last resort, which end is chosen is arbitrary from a scientific point of view and is a matter of subjective whim, incapable of any justification beyond the mere fact of simply being liked. + +Many libertarians have followed Mises on this point. Like Mises, they have abandoned the idea of a rational foundation of ethics. As he does, they make as much as possible out of the economic proposition that the libertarian private property ethic produces a higher general standard of living than any other one; that most people actually prefer higher over lower standards of living; and hence, that libertarianism should prove highly popular. But ultimately, as Mises certainly knew, such considerations can only convince somebody of libertarianism who has already accepted the “utilitarian” goal of general wealth maximization. For those who do not share this goal, they have no compelling force at all. Thus, in the final analysis, libertarianism is based on nothing but an arbitrary act of faith. + +In the following I outline an argument that demonstrates why this position is untenable, and how the essentially Lockean private property ethic of libertarianism can ultimately be justified. In effect, this argument supports the natural rights position of libertarianism as espoused by the other master thinker of the modern libertarian movement, Murray N. Rothbard—above all in his *Ethics of Liberty*. However, the argument establishing the ultimate justification of private property is different from the one typically offered by the natural rights tradition. Rather than this tradition, it is Mises, and his idea of praxeology and praxeological proofs, who provides the model. + +I demonstrate that only the libertarian private property ethic can be justified argumentatively, because it is the praxeological presupposition of argumentation as such; and that any deviating, nonlibertarian ethical proposal can be shown to be in violation of this demonstrated preference. Such a proposal can be made, of course, but its propositional content would contradict the ethic for which one demonstrated a preference by virtue of one’s own act of proposition-making, i.e., by the act of engaging in argumentation as such. For instance, one can say “people are and always shall be *indifferent* towards doing things,” but this proposition would be belied by the very act of propositionmaking, which in fact would demonstrate subjective *preference* (of saying this rather than saying something else or not saying anything at all). Likewise, nonlibertarian ethical proposals are falsified by the reality of actually proposing them. + +To reach this conclusion and to properly understand its importance and logical force, two insights are essential. + +First, it must be noted that the question of what is just or unjust—or for that matter the even more general question of what is a valid proposition and what is not—only arises insofar as I am, and others are, capable of propositional exchanges, i.e., of argumentation. The question does not arise vis-à-vis a stone or fish because they are incapable of engaging in such exchanges and of producing validity claiming propositions. Yet if this is so—and one cannot deny that it is without contradicting oneself, as one cannot argue the case that one cannot argue—then any ethical proposal as well as any other proposition must be assumed to claim that it is capable of being validated by propositional or argumentative means. (Mises, too, insofar as he formulates economic propositions, must be assumed to claim this.) In fact, in producing any proposition, overtly or as an internal thought, one demonstrates one’s preference for the willingness to rely on argumentative means in convincing oneself or others of something. There is then, trivially enough, no way of justifying anything unless it is a justification by means of propositional exchanges and arguments. However, then it must be considered the ultimate defeat for an ethical proposal if one can demonstrate that its content is logically incompatible with the proponent’s claim that its validity be ascertainable by argumentative means. To demonstrate any such incompatibility would amount to an impossibility proof, and such proof would constitute the most deadly defeat possible in the realm of intellectual inquiry. + +Second, it must be noted that argumentation does not consist of free-floating propositions but is a form of action requiring the employment of scarce means; and that the means which a person demonstrates as preferring by engaging in propositional exchanges are those of private property. For one thing, no one could possibly propose anything, and no one could become convinced of any proposition by argumentative means, if a person’s right to make exclusive use of his physical body were not already presupposed. It is this recognition of each other’s mutually exclusive control over one’s own body which explains the distinctive character of propositional exchanges that, while one may disagree about what has been said, it is still possible to agree at least on the fact that there is disagreement. It is also obvious that such a property right to one’s own body must be said to be justified a priori, for anyone who tried to justify any norm whatsoever would already have to presuppose the exclusive right of control over his body as a valid norm simply in order to say, “I propose such and such.” Anyone disputing such a right would become caught up in a practical contradiction since arguing so would already imply acceptance of the very norm which he was disputing. + +Furthermore, it would be equally impossible to sustain argumentation for any length of time and rely on the propositional force of one’s arguments if one were not allowed to appropriate in addition to one’s body other scarce means through homesteading action (by putting them to use before somebody else does), and if such means and the rights of exclusive control regarding them were not defined in objective physical terms. For if no one had the right to control anything at all except his own body, then we would all cease to exist and the problem of justifying norms simply would not exist. Thus, by virtue of the fact of being alive, property rights to other things must be presupposed to be valid. No one who is alive could argue otherwise. + +Moreover, if a person did not acquire the right of exclusive control over such goods by homesteading action, i.e., by establishing an objective link between a particular person and a particular scarce resource before anybody else had done so, but if instead late-comers were assumed to have ownership claims to goods, then no one would be allowed to do anything with anything as one would have to have all of the late-comers’ consent prior to ever doing what one wanted to do. Neither we, nor our forefathers, nor our progeny could, do, or will survive if one were to follow this rule. In order for any person—past, present, or future—to argue anything it must be possible to survive then and now, and in order to do just this property rights cannot be conceived of as being timeless and nonspecific regarding the number of people involved. Rather, property rights must be thought of as originating as a result of specific individuals acting at definite points in time. Otherwise, it would be impossible for anyone to first say anything at a definite point in time and for someone else to be able to reply. Simply saying that the first-user-first-owner rule of libertarianism can be ignored or is unjustified implies a contradiction, for one’s being able to say so must presuppose one’s existence as an independent decision-making unit at a given point in time. + +Finally, acting and proposition-making would also be impossible if the things acquired through homesteading were not defined in objective, physical terms (and if correspondingly, aggression were not defined as an invasion of the physical integrity of another person’s property), but in terms of subjective values and evaluations. While every person can have control over whether or not his actions cause the physical integrity of something to change, control over whether or not one’s actions affect the value of someone’s property rests with other people and their evaluations. One would have to interrogate and come to an agreement with the entire world population to make sure that one’s planned actions would not change another person’s evaluations regarding his property. Surely, everyone would be long dead before this was accomplished. Moreover, the idea that property values should be protected is argumentatively indefensible, for even in order to argue so it must be presupposed that actions must be permitted prior to any actual agreement. (If they were not one could not even make this proposition.) If they are permitted, however, this is only possible because of objective borders of property, i.e., borders which every person can recognize as such on his own without having to agree first with anyone else with respect to one’s system of values and evaluations. + +By being alive and formulating any proposition, one demonstrates that any ethic except the libertarian private properly ethic is invalid. If this were not so and late-comers had to have legitimate claims to things or things owned were defined in subjective terms, no one could possibly survive as a physically independent decision-making unit at any given point in time. Hence, no one could ever raise any validityclaiming proposition. + +This concludes my a priori justification of the private property ethic. A few comments regarding a topic already touched upon earlier, the relationship of this “praxeological” proof of libertarianism to the utilitarian and to the natural rights position, shall complete the discussion. + +As regards the utilitarian position, the proof contains its ultimate refutation. It demonstrates that simply in order to propose the utilitarian position, exclusive rights of control over one’s body and one’s homesteaded goods already must be presupposed as valid. More specifically, as regards the consequentialist aspect of libertarianism, the proof shows its praxeological impossibility: the assignment of rights of exclusive control cannot be dependent on certain outcomes. One could never act and propose anything unless private property rights existed prior to a later outcome. A consequentialist ethic is a praxeological absurdity. Any ethic must instead be “aprioristic” or instantaneous in order to make it possible that one can act here and now and propose this or that rather than having to suspend acting until later. Nobody advocating a wait-for-the-outcome ethic would be around to say anything if he took his own advice seriously. Also, to the extent that utilitarian proponents are still around, they demonstrate through their actions that their consequentialist doctrine is and must be regarded as false. Acting and proposition-making require private property rights now and cannot wait for them to be assigned only later. + +As regards the natural rights position, the praxeological proof, generally supportive as it is of the former’s position concerning the possibility of a rational ethic and in full agreement with the conclusions reached within this tradition (specifically, by Murray N. Rothbard), has at least two distinctive advantages. For one thing, it has been a common quarrel with the natural rights position, even on the part of otherwise sympathetic observers, that the concept of human nature is far too diffuse to allow the derivation of a determinate set of rules of conduct. The praxeological approach solves this problem by recognizing that it is not the wider concept of human nature but the narrower one of propositional exchanges and argumentation which must serve as the starting point in deriving an ethic. Moreover, there exists an a priori justification for this choice insofar as the problem of true and false, of right and wrong, does not arise independent of propositional exchanges. No one, then, could possibly challenge such a starting point without contradiction. Finally, it is argumentation which requires the recognition of private property, so an argumentative challenge of the validity of the private property ethic is praxeologically impossible. + +Second, there is the logical gap between “is-” and “ought-statements” which natural rights proponents have failed to bridge successfully—except for advancing some general critical remarks regarding the ultimate validity of the fact-value dichotomy. Here the praxeological proof of libertarianism has the advantage of offering a completely value-free justification of private property. It remains entirely in the realm of is-statements and never tries to derive an “ought” from an “is.” The structure of the argument is this: (a) justification is propositional justification—a priori true is-statement; (b) argumentation presupposes property in one’s body and the homesteading principle—a priori true is-statement; and (c) then, no deviation from this ethic can be argumentatively justified—a priori true is-statement. The proof also offers a key to an understanding of the nature of the fact-value dichotomy: Ought-statements cannot be derived from isstatements. They belong to different logical realms. It is also clear, however, that one cannot even state that there are facts and values if no propositional exchanges exist, and that this practice of propositional exchanges in turn presupposes the acceptance of the private property ethic as valid. In other words, cognition and truth-seeking as such have a normative foundation, and the normative foundation on which cognition and truth rest is the recognition of private property rights. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml new file mode 100644 index 000000000..98ed5d586 --- /dev/null +++ b/mk/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -0,0 +1,180 @@ +--- +content_files: + - + - 01_pref2nd_ed.md + - "" + - + - 02_pref1st_ed.md + - "" + - + - 03_p01.md + - "" + - + - 03_p01_ch01_01.md + - "" + - + - 03_p01_ch01_02.md + - "" + - + - 03_p01_ch01_03.md + - "" + - + - 03_p01_ch02_01.md + - "" + - + - 03_p01_ch02_02.md + - "" + - + - 03_p01_ch02_03.md + - "" + - + - 03_p01_ch02_04.md + - "" + - + - 03_p01_ch02_05.md + - "" + - + - 03_p01_ch03_01.md + - "" + - + - 03_p01_ch03_02.md + - "" + - + - 03_p01_ch03_03.md + - "" + - + - 03_p01_ch03_04.md + - "" + - + - 03_p01_ch03_05.md + - "" + - + - 03_p01_ch04_01.md + - "" + - + - 03_p01_ch04_02.md + - "" + - + - 03_p01_ch05_01.md + - "" + - + - 03_p01_ch05_02.md + - "" + - + - 03_p01_ch05_03.md + - "" + - + - 03_p01_ch05_04.md + - "" + - + - 03_p01_ch06_01.md + - "" + - + - 03_p01_ch06_02.md + - "" + - + - 03_p01_ch06_03.md + - "" + - + - 03_p01_ch07_01.md + - "" + - + - 03_p01_ch07_02.md + - "" + - + - 03_p01_ch07_03.md + - "" + - + - 03_p01_ch07_04.md + - "" + - + - 03_p01_ch07_05.md + - "" + - + - 03_p01_ch07_06.md + - "" + - + - 03_p01_ch08.md + - "" + - + - 03_p02.md + - "" + - + - 03_p02_ch13.md + - "" +translation: + language: en + is_translation: true + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy" + fetch_translators: true + fetch_reviwers: true + fetch_progress: true +titles: + - Economics~~~~~~~ + - and Ethics~~~~~~ + - '~~~~~~~~~~of~~~~~~~~~~' + - Private Property + - Studies in Political~~ + - Economy and Philosophy +discussions: + - + - https://en.ancap.ch/t/5 + - Ancap Channel +more_infos: + - + - https://www.google.com + - Website name +tags: + - Some Tag + - Another Tag + - And so on +tag_prefix: "https://en.ancap.ch/tags/" +persons: + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "author" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "collaborator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "thanked" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "translator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "reviwer" + - + person_: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "cover_artist" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "artist" +resources: + - + resource: [ ] + rule: "front_cover" + content: "cover.png" + websites: + - Resource website + description: Resource description + persons: + - "template_person" +targets: + - + target: [ ] + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 + clear_page_active: true + clear_page_depth: 2 + toc_depth: 3 +version: "0.1.2" diff --git a/mk/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/essay.md b/mk/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/essay.md new file mode 100644 index 000000000..2a36786fd --- /dev/null +++ b/mk/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/essay.md @@ -0,0 +1,33 @@ +There are limitations to the standard economic model of supply and demand curves intersecting to reveal the optimal or equilibrium price and quantity of a good. Those limitations, as Austrians are well aware, are due to unrealistic assumptions. But noting that the assumptions are out of this world is not enough, especially if the models are used to explain a world that does not match the assumptions. The application of the simplified models, which indeed reveal important facts about how the economy works, tend to lead many economists astray. + +# Increasing Costs to Producers Does Not Increase Prices  + +A [recent EconTalk episode](http://www.econtalk.org/archives/2017/02/tom*wainwright.html), in which the host Russ Roberts interviews journalist and author Tom Wainwright of the *Economist* on his recent book *[Narconomics](https://www.amazon.com/Narconomics-How-Run-Drug-Cartel/dp/1610395832/?tag=misesinsti-20)*, illustrates how simple Econ 101 logic can be misleading. While the episode is well worth listening to and the discussion is both interesting and informative, a significant portion in the beginning is dedicated to discussing the issue of the price of illegal drugs. Noting an apparent “paradox” and the author’s “fantastic” argument, Roberts and Wainwright embark on and get stuck in a discussion that is fundamentally flawed and therefore may delude listeners. + +In his argument, Wainwright notes that the government’s focus on cutting back on the supply of illegal drugs has not affected price as expected. He uses an example of art to illustrate the point, and this is in fact a better example than he probably realized. Here’s his example: If the paint used to produce a painting costs $50 and a certain painting is sold at the price of $1,000,000, then raising the cost of a box of paint by 100 percent to $100 should also double the price of paintings — the next painting should be expected to be sold for $2,000,000. But it does not, the price of this painter’s next painting may still be $1,000,000, or, to reflect the increased cost, $1,000,050. + +The example illustrates the paradox in what is going on in the illegal drug “business” and, specifically, why government’s attempts to affect the supply have not worked. As argued by Wainwright, even partially successful measures to cut back on supply has not increased final prices for consumers (which was partly the stated rationale). This interesting and unexpected result suggests government should instead “invest” in reducing demand for illegal drugs. + +The problem with the argument is that it relies on the simple equilibrium analysis in the demand-and-supply models used in Econ 101 courses for university freshmen. And it doesn’t actually apply here. Had the paintings or illegal drugs markets been in equilibrium, there might indeed be a paradox. But this is hardly the case, *especially* in these markets. + +Also, in a state of equilibrium costs perfectly reflect social opportunity costs, and “perfect” competition brings price and cost together so that no one is able to make economic profits. In other words, there is no difference between price and cost. There is, consequently, no reason to in this theory distinguish between them temporally or causally — they appear to be determined instantaneously and accurately. This is also how they are treated in various economics models that students learn to “maximize.” + +# Price Drives Cost  — Not the Other Way Around + +As we know, however, the real market process is driven by *entrepreneurship* and market actors are not just responsive agents. Entrepreneurs do not live in equilibrium, and they base their business decisions on their own appraisal of the different actions and their imagined outcomes. In this real market, price drives cost  — not the other way around. Indeed, Carl Menger noted that the value of any production good is derived from consumers’ valuation of the consumption goods that it produces, not the other way around. This is also core to for example Mises’s argument about economic calculation. + +What this means is that entrepreneurs assume (*choose*, even) costs based on the anticipated revenue of their imagined product. The reason an expensive good is produced at high cost is that those high costs can be covered by the anticipated price that it can be sold for. It doesn’t mean that entrepreneurs choose high costs for the fun of it, but that they motivate a certain level of costs based on the anticipated price — and that price is really dependent only on consumer valuation of the final good. + +In imperfect markets, this means there can be high markups that offer entrepreneurs enormous profits. But this is also what lures other entrepreneurs to enter this particular market, so where there are no significant barriers to entry profits will tend to get squeezed until they reach the standard market rate of return. In this process, costs are pushed down but consumer good prices even more so, thereby making consumers the ultimate winners of this process. + +So it is not in any sense a paradox that the market price of a box of paint has very little to do with the final price of the painting. The box of paint is traded in the market at a price that partly is derived from the anticipated value of paintings. Similarly, the coca leaves that will eventually end up in a nostril on Wall Street *are valued because the end product is valued.* + +If government burns half of those fields, this will not lead to a doubling of the final good’s price. Instead, it will increase the costs that need to be covered by producers to make the final good available in consumer markets. As margins are enormous in illegal drug production and distribution, primarily as a result of government repression, producers don’t think twice to continue just like before without changing prices: it only causes a small dent in their income. + +In Wainwright’s example, a kilo of cocaine, with a market value of $100,000 when sold in “tiny portions,” is produced from a ton of fresh coca leaf sold at a price of $500. The refined product sells at $1,000 in Columbia, and to “distributors” in the United states for $15–20,000. In this situation, if the fields of some coca farmers are burned, those farmers lose all their revenue while prices of the remaining product could potentially be bid up (assuming some form of market). How much those prices are bid up depends on the [reservation prices](https://en.wikipedia.org/wiki/Reservation*price) of existing cocaine producers and the chance of new entrants. It does not cause a proportional ripple effect throughout the supply chain. + +This is easy to see if we adopt the Austrian view that pricing of production goods is done “backward” through entrepreneurial bidding aiming for anticipated consumer prices. But using the supply-and-demand schedule for equilibrium prices can produce a fundamentally flawed analysis — even by those who recognize that the assumptions are unrealistic (which Roberts naturally does). + +This is not to say that the prices within the cocaine supply chain are not some form of equilibrium prices. The assumption of partial equilibrium is not what makes the analysis flawed. The error lies in failing to recognize that cost (that is, the existence and shape of supply) is a function of the anticipated price (demand) of the final good. + +From this follows that changes in factor prices are not necessarily reflected in prices of consumer goods, especially in the short term. Rather, they will be reflected in the profit margins of producers, and can thus cause them to change their behavior. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/info.yml b/mk/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/info.yml new file mode 100644 index 000000000..314ee454c --- /dev/null +++ b/mk/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/info.yml @@ -0,0 +1,78 @@ +--- +content_files: + - + - essay.md + - "" +translation: + language: en + is_translation: true + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/Higher Costs Dont Mean Higher Prices" + fetch_translators: true + fetch_reviwers: true + fetch_progress: true +titles: + - Higher Costs~ + - '~~Dont Mean~~' + - Higher Prices +discussions: + - + - https://en.ancap.ch/t/5 + - Ancap Channel +more_infos: + - + - https://www.google.com + - Website name +tags: + - Some Tag + - Another Tag + - And so on +tag_prefix: "https://en.ancap.ch/tags/" +persons: + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "author" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "collaborator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "thanked" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "translator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "reviwer" + - + person_: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "cover_artist" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "artist" +resources: + - + resource: [ ] + rule: "front_cover" + content: "cover.png" + websites: + - Resource website + description: Resource description + persons: + - "template_person" +targets: + - + target: [ ] + name: article + reset_footer_active: false + reset_footer_depth: 0 + clear_page_active: true + clear_page_depth: 1 + toc_depth: 3 +version: "0.1.2" diff --git a/mk/LICENSE/CC BY-NC-ND 4.0.md b/mk/LICENSE/CC BY-NC-ND 4.0.md new file mode 100644 index 000000000..9ec0b77e0 --- /dev/null +++ b/mk/LICENSE/CC BY-NC-ND 4.0.md @@ -0,0 +1,162 @@ +## creative commons + +# Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International + +Creative Commons Corporation (“Creative Commons”) is not a law firm and does not provide legal services or legal advice. Distribution of Creative Commons public licenses does not create a lawyer-client or other relationship. Creative Commons makes its licenses and related information available on an “as-is” basis. Creative Commons gives no warranties regarding its licenses, any material licensed under their terms and conditions, or any related information. Creative Commons disclaims all liability for damages resulting from their use to the fullest extent possible. + +### Using Creative Commons Public Licenses + +Creative Commons public licenses provide a standard set of terms and conditions that creators and other rights holders may use to share original works of authorship and other material subject to copyright and certain other rights specified in the public license below. The following considerations are for informational purposes only, are not exhaustive, and do not form part of our licenses. + +* **Considerations for licensors:** Our public licenses are intended for use by those authorized to give the public permission to use material in ways otherwise restricted by copyright and certain other rights. Our licenses are irrevocable. Licensors should read and understand the terms and conditions of the license they choose before applying it. Licensors should also secure all rights necessary before applying our licenses so that the public can reuse the material as expected. Licensors should clearly mark any material not subject to the license. This includes other CC-licensed material, or material used under an exception or limitation to copyright. [More considerations for licensors](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensors). + +* **Considerations for the public:** By using one of our public licenses, a licensor grants the public permission to use the licensed material under specified terms and conditions. If the licensor’s permission is not necessary for any reason–for example, because of any applicable exception or limitation to copyright–then that use is not regulated by the license. Our licenses grant only permissions under copyright and certain other rights that a licensor has authority to grant. Use of the licensed material may still be restricted for other reasons, including because others have copyright or other rights in the material. A licensor may make special requests, such as asking that all changes be marked or described. Although not required by our licenses, you are encouraged to respect those requests where reasonable. [More considerations for the public](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensees). + +## Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International Public License + +By exercising the Licensed Rights (defined below), You accept and agree to be bound by the terms and conditions of this Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International Public License ("Public License"). To the extent this Public License may be interpreted as a contract, You are granted the Licensed Rights in consideration of Your acceptance of these terms and conditions, and the Licensor grants You such rights in consideration of benefits the Licensor receives from making the Licensed Material available under these terms and conditions. + +### Section 1 – Definitions. + +a. **Adapted Material** means material subject to Copyright and Similar Rights that is derived from or based upon the Licensed Material and in which the Licensed Material is translated, altered, arranged, transformed, or otherwise modified in a manner requiring permission under the Copyright and Similar Rights held by the Licensor. For purposes of this Public License, where the Licensed Material is a musical work, performance, or sound recording, Adapted Material is always produced where the Licensed Material is synched in timed relation with a moving image. + +b. **Copyright and Similar Rights** means copyright and/or similar rights closely related to copyright including, without limitation, performance, broadcast, sound recording, and Sui Generis Database Rights, without regard to how the rights are labeled or categorized. For purposes of this Public License, the rights specified in Section 2(b)(1)-(2) are not Copyright and Similar Rights. + +e. **Effective Technological Measures** means those measures that, in the absence of proper authority, may not be circumvented under laws fulfilling obligations under Article 11 of the WIPO Copyright Treaty adopted on December 20, 1996, and/or similar international agreements. + +f. **Exceptions and Limitations** means fair use, fair dealing, and/or any other exception or limitation to Copyright and Similar Rights that applies to Your use of the Licensed Material. + +h. **Licensed Material** means the artistic or literary work, database, or other material to which the Licensor applied this Public License. + +i. **Licensed Rights** means the rights granted to You subject to the terms and conditions of this Public License, which are limited to all Copyright and Similar Rights that apply to Your use of the Licensed Material and that the Licensor has authority to license. + +h. **Licensor** means the individual(s) or entity(ies) granting rights under this Public License. + +i. **NonCommercial** means not primarily intended for or directed towards commercial advantage or monetary compensation. For purposes of this Public License, the exchange of the Licensed Material for other material subject to Copyright and Similar Rights by digital file-sharing or similar means is NonCommercial provided there is no payment of monetary compensation in connection with the exchange. + +j. **Share** means to provide material to the public by any means or process that requires permission under the Licensed Rights, such as reproduction, public display, public performance, distribution, dissemination, communication, or importation, and to make material available to the public including in ways that members of the public may access the material from a place and at a time individually chosen by them. + +k. **Sui Generis Database Rights** means rights other than copyright resulting from Directive 96/9/EC of the European Parliament and of the Council of 11 March 1996 on the legal protection of databases, as amended and/or succeeded, as well as other essentially equivalent rights anywhere in the world. + +l. **You** means the individual or entity exercising the Licensed Rights under this Public License. Your has a corresponding meaning. + +### Section 2 – Scope. + +a. ***License grant.*** + +1. Subject to the terms and conditions of this Public License, the Licensor hereby grants You a worldwide, royalty-free, non-sublicensable, non-exclusive, irrevocable license to exercise the Licensed Rights in the Licensed Material to: + + A. reproduce and Share the Licensed Material, in whole or in part, for NonCommercial purposes only; and + + B. produce and reproduce, but not Share, Adapted Material for NonCommercial purposes only. + + +2. **Exceptions and Limitations.** For the avoidance of doubt, where Exceptions and Limitations apply to Your use, this Public License does not apply, and You do not need to comply with its terms and conditions. + +3. **Term.** The term of this Public License is specified in Section 6(a). + +4. **Media and formats; technical modifications allowed.** The Licensor authorizes You to exercise the Licensed Rights in all media and formats whether now known or hereafter created, and to make technical modifications necessary to do so. The Licensor waives and/or agrees not to assert any right or authority to forbid You from making technical modifications necessary to exercise the Licensed Rights, including technical modifications necessary to circumvent Effective Technological Measures. For purposes of this Public License, simply making modifications authorized by this Section 2(a)(4) never produces Adapted Material. + + 1. **Downstream recipients.** + + A. **Offer from the Licensor – Licensed Material.** Every recipient of the Licensed Material automatically receives an offer from the Licensor to exercise the Licensed Rights under the terms and conditions of this Public License. + + B. **No downstream restrictions.** You may not offer or impose any additional or different terms or conditions on, or apply any Effective Technological Measures to, the Licensed Material if doing so restricts exercise of the Licensed Rights by any recipient of the Licensed Material. + + 2. **No endorsement.** Nothing in this Public License constitutes or may be construed as permission to assert or imply that You are, or that Your use of the Licensed Material is, connected with, or sponsored, endorsed, or granted official status by, the Licensor or others designated to receive attribution as provided in Section 3(a)(1)(A)(i). + +b. ***Other rights.*** + +1. Moral rights, such as the right of integrity, are not licensed under this Public License, nor are publicity, privacy, and/or other similar personality rights; however, to the extent possible, the Licensor waives and/or agrees not to assert any such rights held by the Licensor to the limited extent necessary to allow You to exercise the Licensed Rights, but not otherwise. + +2. Patent and trademark rights are not licensed under this Public License. + +3. To the extent possible, the Licensor waives any right to collect royalties from You for the exercise of the Licensed Rights, whether directly or through a collecting society under any voluntary or waivable statutory or compulsory licensing scheme. In all other cases the Licensor expressly reserves any right to collect such royalties, including when the Licensed Material is used other than for NonCommercial purposes. + +### Section 3 – License Conditions. + +Your exercise of the Licensed Rights is expressly made subject to the following conditions. + +a. ***Attribution.*** + +1. If You Share the Licensed Material, You must: + + A. retain the following if it is supplied by the Licensor with the Licensed Material: + + i. identification of the creator(s) of the Licensed Material and any others designated to receive attribution, in any reasonable manner requested by the Licensor (including by pseudonym if designated); + + ii. a copyright notice; + + iii. a notice that refers to this Public License; + + iv. a notice that refers to the disclaimer of warranties; + + v. a URI or hyperlink to the Licensed Material to the extent reasonably practicable; + + + B. indicate if You modified the Licensed Material and retain an indication of any previous modifications; and + + C. indicate the Licensed Material is licensed under this Public License, and include the text of, or the URI or hyperlink to, this Public License. + + For the avoidance of doubt, You do not have permission under this Public License to Share Adapted Material. + + + 1. You may satisfy the conditions in Section 3(a)(1) in any reasonable manner based on the medium, means, and context in which You Share the Licensed Material. For example, it may be reasonable to satisfy the conditions by providing a URI or hyperlink to a resource that includes the required information. + + 2. If requested by the Licensor, You must remove any of the information required by Section 3(a)(1)(A) to the extent reasonably practicable. + +### Section 4 – Sui Generis Database Rights. + +Where the Licensed Rights include Sui Generis Database Rights that apply to Your use of the Licensed Material: + +a. for the avoidance of doubt, Section 2(a)(1) grants You the right to extract, reuse, reproduce, and Share all or a substantial portion of the contents of the database for NonCommercial purposes only and provided You do not Share Adapted Material; + +b. if You include all or a substantial portion of the database contents in a database in which You have Sui Generis Database Rights, then the database in which You have Sui Generis Database Rights (but not its individual contents) is Adapted Material; and + +c. You must comply with the conditions in Section 3(a) if You Share all or a substantial portion of the contents of the database. + +For the avoidance of doubt, this Section 4 supplements and does not replace Your obligations under this Public License where the Licensed Rights include other Copyright and Similar Rights. + +### Section 5 – Disclaimer of Warranties and Limitation of Liability. + +a. **Unless otherwise separately undertaken by the Licensor, to the extent possible, the Licensor offers the Licensed Material as-is and as-available, and makes no representations or warranties of any kind concerning the Licensed Material, whether express, implied, statutory, or other. This includes, without limitation, warranties of title, merchantability, fitness for a particular purpose, non-infringement, absence of latent or other defects, accuracy, or the presence or absence of errors, whether or not known or discoverable. Where disclaimers of warranties are not allowed in full or in part, this disclaimer may not apply to You.** + +b. **To the extent possible, in no event will the Licensor be liable to You on any legal theory (including, without limitation, negligence) or otherwise for any direct, special, indirect, incidental, consequential, punitive, exemplary, or other losses, costs, expenses, or damages arising out of this Public License or use of the Licensed Material, even if the Licensor has been advised of the possibility of such losses, costs, expenses, or damages. Where a limitation of liability is not allowed in full or in part, this limitation may not apply to You.** + +c. The disclaimer of warranties and limitation of liability provided above shall be interpreted in a manner that, to the extent possible, most closely approximates an absolute disclaimer and waiver of all liability. + +### Section 6 – Term and Termination. + +a. This Public License applies for the term of the Copyright and Similar Rights licensed here. However, if You fail to comply with this Public License, then Your rights under this Public License terminate automatically. + +b. Where Your right to use the Licensed Material has terminated under Section 6(a), it reinstates: + +1. automatically as of the date the violation is cured, provided it is cured within 30 days of Your discovery of the violation; or + +2. upon express reinstatement by the Licensor. + + For the avoidance of doubt, this Section 6(b) does not affect any right the Licensor may have to seek remedies for Your violations of this Public License. + +c. For the avoidance of doubt, the Licensor may also offer the Licensed Material under separate terms or conditions or stop distributing the Licensed Material at any time; however, doing so will not terminate this Public License. + +d. Sections 1, 5, 6, 7, and 8 survive termination of this Public License. + +### Section 7 – Other Terms and Conditions. + +a. The Licensor shall not be bound by any additional or different terms or conditions communicated by You unless expressly agreed. + +b. Any arrangements, understandings, or agreements regarding the Licensed Material not stated herein are separate from and independent of the terms and conditions of this Public License. + +### Section 8 – Interpretation. + +a. For the avoidance of doubt, this Public License does not, and shall not be interpreted to, reduce, limit, restrict, or impose conditions on any use of the Licensed Material that could lawfully be made without permission under this Public License. + +b. To the extent possible, if any provision of this Public License is deemed unenforceable, it shall be automatically reformed to the minimum extent necessary to make it enforceable. If the provision cannot be reformed, it shall be severed from this Public License without affecting the enforceability of the remaining terms and conditions. + +c. No term or condition of this Public License will be waived and no failure to comply consented to unless expressly agreed to by the Licensor. + +d. Nothing in this Public License constitutes or may be interpreted as a limitation upon, or waiver of, any privileges and immunities that apply to the Licensor or You, including from the legal processes of any jurisdiction or authority. + +> Creative Commons is not a party to its public licenses. Notwithstanding, Creative Commons may elect to apply one of its public licenses to material it publishes and in those instances will be considered the “Licensor.” Except for the limited purpose of indicating that material is shared under a Creative Commons public license or as otherwise permitted by the Creative Commons policies published at [creativecommons.org/policies](http://creativecommons.org/policies), Creative Commons does not authorize the use of the trademark “Creative Commons” or any other trademark or logo of Creative Commons without its prior written consent including, without limitation, in connection with any unauthorized modifications to any of its public licenses or any other arrangements, understandings, or agreements concerning use of licensed material. For the avoidance of doubt, this paragraph does not form part of the public licenses. +> +> Creative Commons may be contacted at creativecommons.org \ No newline at end of file diff --git a/mk/LICENSE/CC BY-SA 4.0.md b/mk/LICENSE/CC BY-SA 4.0.md new file mode 100644 index 000000000..a1c6d1f74 --- /dev/null +++ b/mk/LICENSE/CC BY-SA 4.0.md @@ -0,0 +1,174 @@ +## creative commons + +# Attribution-ShareAlike 4.0 International + +Creative Commons Corporation (“Creative Commons”) is not a law firm and does not provide legal services or legal advice. Distribution of Creative Commons public licenses does not create a lawyer-client or other relationship. Creative Commons makes its licenses and related information available on an “as-is” basis. Creative Commons gives no warranties regarding its licenses, any material licensed under their terms and conditions, or any related information. Creative Commons disclaims all liability for damages resulting from their use to the fullest extent possible. + +### Using Creative Commons Public Licenses + +Creative Commons public licenses provide a standard set of terms and conditions that creators and other rights holders may use to share original works of authorship and other material subject to copyright and certain other rights specified in the public license below. The following considerations are for informational purposes only, are not exhaustive, and do not form part of our licenses. + +* **Considerations for licensors:** Our public licenses are intended for use by those authorized to give the public permission to use material in ways otherwise restricted by copyright and certain other rights. Our licenses are irrevocable. Licensors should read and understand the terms and conditions of the license they choose before applying it. Licensors should also secure all rights necessary before applying our licenses so that the public can reuse the material as expected. Licensors should clearly mark any material not subject to the license. This includes other CC-licensed material, or material used under an exception or limitation to copyright. [More considerations for licensors](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensors). + +* **Considerations for the public:** By using one of our public licenses, a licensor grants the public permission to use the licensed material under specified terms and conditions. If the licensor’s permission is not necessary for any reason–for example, because of any applicable exception or limitation to copyright–then that use is not regulated by the license. Our licenses grant only permissions under copyright and certain other rights that a licensor has authority to grant. Use of the licensed material may still be restricted for other reasons, including because others have copyright or other rights in the material. A licensor may make special requests, such as asking that all changes be marked or described. Although not required by our licenses, you are encouraged to respect those requests where reasonable. [More considerations for the public](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensees). + +## Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International Public License + +By exercising the Licensed Rights (defined below), You accept and agree to be bound by the terms and conditions of this Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International Public License ("Public License"). To the extent this Public License may be interpreted as a contract, You are granted the Licensed Rights in consideration of Your acceptance of these terms and conditions, and the Licensor grants You such rights in consideration of benefits the Licensor receives from making the Licensed Material available under these terms and conditions. + +### Section 1 – Definitions. + +a. **Adapted Material** means material subject to Copyright and Similar Rights that is derived from or based upon the Licensed Material and in which the Licensed Material is translated, altered, arranged, transformed, or otherwise modified in a manner requiring permission under the Copyright and Similar Rights held by the Licensor. For purposes of this Public License, where the Licensed Material is a musical work, performance, or sound recording, Adapted Material is always produced where the Licensed Material is synched in timed relation with a moving image. + +b. **Adapter's License** means the license You apply to Your Copyright and Similar Rights in Your contributions to Adapted Material in accordance with the terms and conditions of this Public License. + +c. **BY-SA Compatible License** means a license listed at [creativecommons.org/compatiblelicenses](http://creativecommons.org/compatiblelicenses), approved by Creative Commons as essentially the equivalent of this Public License. + +d. **Copyright and Similar Rights** means copyright and/or similar rights closely related to copyright including, without limitation, performance, broadcast, sound recording, and Sui Generis Database Rights, without regard to how the rights are labeled or categorized. For purposes of this Public License, the rights specified in Section 2(b)(1)-(2) are not Copyright and Similar Rights. + +e. **Effective Technological Measures** means those measures that, in the absence of proper authority, may not be circumvented under laws fulfilling obligations under Article 11 of the WIPO Copyright Treaty adopted on December 20, 1996, and/or similar international agreements. + +f. **Exceptions and Limitations** means fair use, fair dealing, and/or any other exception or limitation to Copyright and Similar Rights that applies to Your use of the Licensed Material. + +g. **License Elements** means the license attributes listed in the name of a Creative Commons Public License. The License Elements of this Public License are Attribution and ShareAlike. + +h. **Licensed Material** means the artistic or literary work, database, or other material to which the Licensor applied this Public License. + +i. **Licensed Rights** means the rights granted to You subject to the terms and conditions of this Public License, which are limited to all Copyright and Similar Rights that apply to Your use of the Licensed Material and that the Licensor has authority to license. + +j. **Licensor** means the individual(s) or entity(ies) granting rights under this Public License. + +k. **Share** means to provide material to the public by any means or process that requires permission under the Licensed Rights, such as reproduction, public display, public performance, distribution, dissemination, communication, or importation, and to make material available to the public including in ways that members of the public may access the material from a place and at a time individually chosen by them. + +l. **Sui Generis Database Rights** means rights other than copyright resulting from Directive 96/9/EC of the European Parliament and of the Council of 11 March 1996 on the legal protection of databases, as amended and/or succeeded, as well as other essentially equivalent rights anywhere in the world. + +m. **You** means the individual or entity exercising the Licensed Rights under this Public License. Your has a corresponding meaning. + +### Section 2 – Scope. + +a. ***License grant.*** + +1. Subject to the terms and conditions of this Public License, the Licensor hereby grants You a worldwide, royalty-free, non-sublicensable, non-exclusive, irrevocable license to exercise the Licensed Rights in the Licensed Material to: + + A. reproduce and Share the Licensed Material, in whole or in part; and + + B. produce, reproduce, and Share Adapted Material. + +2. **Exceptions and Limitations.** For the avoidance of doubt, where Exceptions and Limitations apply to Your use, this Public License does not apply, and You do not need to comply with its terms and conditions. + +3. **Term.** The term of this Public License is specified in Section 6(a). + +4. **Media and formats; technical modifications allowed.** The Licensor authorizes You to exercise the Licensed Rights in all media and formats whether now known or hereafter created, and to make technical modifications necessary to do so. The Licensor waives and/or agrees not to assert any right or authority to forbid You from making technical modifications necessary to exercise the Licensed Rights, including technical modifications necessary to circumvent Effective Technological Measures. For purposes of this Public License, simply making modifications authorized by this Section 2(a)(4) never produces Adapted Material. + +5. **Downstream recipients.** + + A. **Offer from the Licensor – Licensed Material.** Every recipient of the Licensed Material automatically receives an offer from the Licensor to exercise the Licensed Rights under the terms and conditions of this Public License. + + B. __Additional offer from the Licensor – Adapted Material. Every recipient of Adapted Material from You automatically receives an offer from the Licensor to exercise the Licensed Rights in the Adapted Material under the conditions of the Adapter’s License You apply. + + C. **No downstream restrictions.** You may not offer or impose any additional or different terms or conditions on, or apply any Effective Technological Measures to, the Licensed Material if doing so restricts exercise of the Licensed Rights by any recipient of the Licensed Material. + +6. **No endorsement.** Nothing in this Public License constitutes or may be construed as permission to assert or imply that You are, or that Your use of the Licensed Material is, connected with, or sponsored, endorsed, or granted official status by, the Licensor or others designated to receive attribution as provided in Section 3(a)(1)(A)(i). + +b. ***Other rights.*** + +1. Moral rights, such as the right of integrity, are not licensed under this Public License, nor are publicity, privacy, and/or other similar personality rights; however, to the extent possible, the Licensor waives and/or agrees not to assert any such rights held by the Licensor to the limited extent necessary to allow You to exercise the Licensed Rights, but not otherwise. + +2. Patent and trademark rights are not licensed under this Public License. + +3. To the extent possible, the Licensor waives any right to collect royalties from You for the exercise of the Licensed Rights, whether directly or through a collecting society under any voluntary or waivable statutory or compulsory licensing scheme. In all other cases the Licensor expressly reserves any right to collect such royalties. + +### Section 3 – License Conditions. + +Your exercise of the Licensed Rights is expressly made subject to the following conditions. + +a. ***Attribution.*** + +1. If You Share the Licensed Material (including in modified form), You must: + + A. retain the following if it is supplied by the Licensor with the Licensed Material: + + i. identification of the creator(s) of the Licensed Material and any others designated to receive attribution, in any reasonable manner requested by the Licensor (including by pseudonym if designated); + + ii. a copyright notice; + + iii. a notice that refers to this Public License; + + iv. a notice that refers to the disclaimer of warranties; + + v. a URI or hyperlink to the Licensed Material to the extent reasonably practicable; + + + B. indicate if You modified the Licensed Material and retain an indication of any previous modifications; and + + C. indicate the Licensed Material is licensed under this Public License, and include the text of, or the URI or hyperlink to, this Public License. + +2. You may satisfy the conditions in Section 3(a)(1) in any reasonable manner based on the medium, means, and context in which You Share the Licensed Material. For example, it may be reasonable to satisfy the conditions by providing a URI or hyperlink to a resource that includes the required information. + +3. If requested by the Licensor, You must remove any of the information required by Section 3(a)(1)(A) to the extent reasonably practicable. + +b. ***ShareAlike.*** + +In addition to the conditions in Section 3(a), if You Share Adapted Material You produce, the following conditions also apply. + +1. The Adapter’s License You apply must be a Creative Commons license with the same License Elements, this version or later, or a BY-SA Compatible License. + +2. You must include the text of, or the URI or hyperlink to, the Adapter's License You apply. You may satisfy this condition in any reasonable manner based on the medium, means, and context in which You Share Adapted Material. + +3. You may not offer or impose any additional or different terms or conditions on, or apply any Effective Technological Measures to, Adapted Material that restrict exercise of the rights granted under the Adapter's License You apply. + +### Section 4 – Sui Generis Database Rights. + +Where the Licensed Rights include Sui Generis Database Rights that apply to Your use of the Licensed Material: + +a. for the avoidance of doubt, Section 2(a)(1) grants You the right to extract, reuse, reproduce, and Share all or a substantial portion of the contents of the database; + +b. if You include all or a substantial portion of the database contents in a database in which You have Sui Generis Database Rights, then the database in which You have Sui Generis Database Rights (but not its individual contents) is Adapted Material, including for purposes of Section 3(b); and + +c. You must comply with the conditions in Section 3(a) if You Share all or a substantial portion of the contents of the database. + +For the avoidance of doubt, this Section 4 supplements and does not replace Your obligations under this Public License where the Licensed Rights include other Copyright and Similar Rights. + +### Section 5 – Disclaimer of Warranties and Limitation of Liability. + +a. **Unless otherwise separately undertaken by the Licensor, to the extent possible, the Licensor offers the Licensed Material as-is and as-available, and makes no representations or warranties of any kind concerning the Licensed Material, whether express, implied, statutory, or other. This includes, without limitation, warranties of title, merchantability, fitness for a particular purpose, non-infringement, absence of latent or other defects, accuracy, or the presence or absence of errors, whether or not known or discoverable. Where disclaimers of warranties are not allowed in full or in part, this disclaimer may not apply to You.** + +b. **To the extent possible, in no event will the Licensor be liable to You on any legal theory (including, without limitation, negligence) or otherwise for any direct, special, indirect, incidental, consequential, punitive, exemplary, or other losses, costs, expenses, or damages arising out of this Public License or use of the Licensed Material, even if the Licensor has been advised of the possibility of such losses, costs, expenses, or damages. Where a limitation of liability is not allowed in full or in part, this limitation may not apply to You.** + +c. The disclaimer of warranties and limitation of liability provided above shall be interpreted in a manner that, to the extent possible, most closely approximates an absolute disclaimer and waiver of all liability. + +### Section 6 – Term and Termination. + +a. This Public License applies for the term of the Copyright and Similar Rights licensed here. However, if You fail to comply with this Public License, then Your rights under this Public License terminate automatically. + +b. Where Your right to use the Licensed Material has terminated under Section 6(a), it reinstates: + +1. automatically as of the date the violation is cured, provided it is cured within 30 days of Your discovery of the violation; or + +2. upon express reinstatement by the Licensor. + + For the avoidance of doubt, this Section 6(b) does not affect any right the Licensor may have to seek remedies for Your violations of this Public License. + +c. For the avoidance of doubt, the Licensor may also offer the Licensed Material under separate terms or conditions or stop distributing the Licensed Material at any time; however, doing so will not terminate this Public License. + +d. Sections 1, 5, 6, 7, and 8 survive termination of this Public License. + +### Section 7 – Other Terms and Conditions. + +a. The Licensor shall not be bound by any additional or different terms or conditions communicated by You unless expressly agreed. + +b. Any arrangements, understandings, or agreements regarding the Licensed Material not stated herein are separate from and independent of the terms and conditions of this Public License.t stated herein are separate from and independent of the terms and conditions of this Public License. + +### Section 8 – Interpretation. + +a. For the avoidance of doubt, this Public License does not, and shall not be interpreted to, reduce, limit, restrict, or impose conditions on any use of the Licensed Material that could lawfully be made without permission under this Public License. + +b. To the extent possible, if any provision of this Public License is deemed unenforceable, it shall be automatically reformed to the minimum extent necessary to make it enforceable. If the provision cannot be reformed, it shall be severed from this Public License without affecting the enforceability of the remaining terms and conditions. + +c. No term or condition of this Public License will be waived and no failure to comply consented to unless expressly agreed to by the Licensor. + +d. Nothing in this Public License constitutes or may be interpreted as a limitation upon, or waiver of, any privileges and immunities that apply to the Licensor or You, including from the legal processes of any jurisdiction or authority. + +> Creative Commons is not a party to its public licenses. Notwithstanding, Creative Commons may elect to apply one of its public licenses to material it publishes and in those instances will be considered the “Licensor.” Except for the limited purpose of indicating that material is shared under a Creative Commons public license or as otherwise permitted by the Creative Commons policies published at [creativecommons.org/policies](http://creativecommons.org/policies), Creative Commons does not authorize the use of the trademark “Creative Commons” or any other trademark or logo of Creative Commons without its prior written consent including, without limitation, in connection with any unauthorized modifications to any of its public licenses or any other arrangements, understandings, or agreements concerning use of licensed material. For the avoidance of doubt, this paragraph does not form part of the public licenses. +> +> Creative Commons may be contacted at creativecommons.org \ No newline at end of file diff --git a/mk/Libertarianism and the Alt-Right/01_speech.md b/mk/Libertarianism and the Alt-Right/01_speech.md new file mode 100644 index 000000000..f6dd8a4d5 --- /dev/null +++ b/mk/Libertarianism and the Alt-Right/01_speech.md @@ -0,0 +1,167 @@ +We know the fate of the term liberal and liberalism. It has been affixed to so many different people and different positions that it has lost all its meaning and become an empty, non-descript label. The same fate now increasingly also threatens the term libertarian and libertarianism that was invented to regain some of the conceptual precision lost with the demise of the former labels. + +However, the history of modern libertarianism is still quite young. It began in Murray Rothbard’s living room and found its first quasi-canonical expression in his *For A New Liberty. A Libertarian Manifesto*, published in 1973. And so I am still hopeful and not yet willing to give up on libertarianism as defined and explained by Rothbard with unrivaled conceptual clarity and precision, notwithstanding the meanwhile countless attempts of so-called libertarians to muddy the water and misappropriate the good name of libertarianism for something entirely different. + +The theoretical, irrefutable core of the libertarian doctrine is simple and straightforward and I have explained it already repeatedly at this place. If there were no scarcity in the world, human conflicts or more precisely physical clashes would be impossible. Interpersonal conflicts are always conflicts concerning scarce things. I want to do A with a given thing and you want to do B with the same thing. Because of such conflicts – and because we are able to communicate and argue with each other – we seek out norms of behavior with the purpose of avoiding these conflicts. The purpose of norms is conflict-avoidance. If we did not want to avoid conflicts, the search for norms of conduct would be senseless. We would simply fight and struggle. + +Absent a perfect harmony of all interests, conflicts regarding scarce resources can only be avoided if all scarce resources are assigned as private, exclusive property to some specified individual or group of individuals. Only then can I act independently, with *my* own things, from you, with *your* own things, without you and me clashing. + +But who owns what scarce resource as his private property and who does not? First: Each person owns his physical body that only he and no one else controls *directly*. And second, as for scarce resources that can be controlled *only* indirectly[^1]: Exclusive control[^2] is acquired by and assigned to that person, who appropriated the resource in question *first* or who acquired it through voluntary[^3] exchange from its *previous* owner. For only the *first* appropriator of a resource[^4] can possibly acquire and gain control over it without conflict, i.e., peacefully. Otherwise, if exclusive control is assigned instead to *latecomers*, conflict is not avoided but contrary to the very purpose of norms made unavoidable and permanent. + +Before this audience I do not need to go into greater detail except to add this: If you want to live in peace with other people and avoid all physical clashes and, if such clashes do occur, seek to resolve them peacefully, then you must be an anarchist or more precisely a private property anarchist, an anarcho-capitalist or a proponent of a private law society. + +And by implication, then, and again without much further ado: Someone, anyone, is *not* a libertarian or merely a *fake* libertarian who affirms and advocates one or more of the following: the necessity of a State, any State, of ‘public’ (State) property and of taxes in order to live in peace; or the existence and justifiability of any so-called “human rights” or “civil rights” other than private property rights, such as “women rights,” “gay rights,” “minority rights”, the “right” not to be discriminated against, the “right” to free and unrestricted immigration, the “right” to a guaranteed minimum income or to free health care, or the “right” to be free of unpleasant speech and thought. The proponents of any of this may call themselves whatever they want, and as libertarians we may well cooperate with them, insofar as such a cooperation offers the promise of bringing us closer to our ultimate goal, but they are not *libertarians* or only *fake* libertarians. + +Now, “a funny thing happened on the way to the forum”. While Rothbard and I, following in his footsteps, never went astray from these theoretically derived core beliefs, not just non-libertarians but in particular also fake libertarians, i.e., people claiming (falsely) to *be* libertarians, and even many possibly honest yet dim-witted libertarians have selected and vilified us as their favorite *betes noires* and incarnates of evil. Rothbard, the *spiritus rector* of modern libertarianism, has been branded by this so-called “anti-fascist” crowd as a reactionary, a racist, a sexist, an authoritarian, an elitist, a xenophobe, a fascist and, to top it all off, a self-hating Jewish Nazi. And I have inherited all of these honorary titles, plus a few more (except for the Jewish stuff). So what funny thing has happened here? + +Trying to develop an answer to this question brings me to the topic of this speech: the relationship between libertarianism and the alternative right or “Alt-Right,” which has gained national and international notoriety after Hillary Clinton, during the last presidential election campaign, identified it as one of the inspirational sources behind the “basket of deplorables” rooting for Trump[^5]. + +The Alt-Right movement is essentially the successor of the paleo-conservative movement that came to prominence in the early 1990’s, with columnist and best-selling author Patrick Buchanan as its best-known representative. It went somewhat dormant by the late 1990’s, and it has recently, in light of the steadily growing damage done to America and its reputation by the successive Bush I, Clinton, Bush II and Obama administrations, reemerged more vigorous than before under the new label of the Alt-Right. Many of the leading lights associated with the Alt-Right have appeared here at our meetings in the course of the years. Paul Gottfried, who first coined the term, Peter Brimelow, Richard Lynn, Jared Taylor, John Derbyshire, Steve Sailer and Richard Spencer. As well, Sean Gabb’s name and mine are regularly mentioned in connection with the Alt-Right, and my work has been linked also with the closely related neo-reactionary movement inspired by Curtis Yarvin[^6] and his now defunct blog *Unqualified Reservations*. In sum, these personal relations and associations have earned me several honorable mentions by America’s most famous smear-and-defamation league, the SPLC[^7]. + +Now: How about the relationship between libertarianism and the Alt-Right and my reasons for inviting leading representatives of the Alt-Right to meetings with libertarians? Libertarians are united by the irrefutable theoretical core beliefs mentioned at the outset. They are clear about the goal that they want to achieve. But the libertarian doctrine does not imply much if anything concerning *these* questions: + +1. How to maintain a libertarian order once achieved; +2. How to attain a libertarian order from a non-libertarian starting point, which requires: + 1. That one must correctly describe this starting point; + 2. Correctly identify the obstacles posed in the way of one’s libertarian ends by this very starting point. + +To answer these questions, in addition to theory, you also need some knowledge of human psychology and sociology or at least a modicum of common sense. Yet many libertarians and fake libertarians are plain ignorant of human psychology and sociology or even devoid of any common sense. They blindly accept, against all empirical evidence, an egalitarian, blank-slate view of human nature, of all people and all societies and cultures being essentially equal and interchangeable. + +While much of contemporary libertarianism can be characterized, then, as theory and theorists without psychology and sociology, much or even most of the Alt-Right can be described, in contrast, as psychology and sociology without theory. Alt-Righters are not united by a commonly held theory, and there exists nothing even faintly resembling a canonical text defining its meaning. Rather, the Alt-Right is essentially united in its description of the contemporary world, and in particular the US and the so-called Western World, and the identification and diagnosis of its social pathologies. In fact, it has been correctly noted that the Alt-Right is far more united by what it is against than what it is for. It is against, and indeed it hates with a passion, the elites in control of the State, the MSM and academia. Why? Because they all promote social degeneracy and pathology. Thus, they promote, and the Alt-Right vigorously opposes, egalitarianism, affirmative action[^8], multiculturalism, and “free” mass immigration as a means of bringing multiculturalism about. As well, the Alt-Right loathes everything smacking of cultural Marxism or Gramsciism and all “political correctness” and, strategically wise, it shrugs off, without any apology whatsoever, all accusations of being racist, sexist, elitist, supremacist, homophobe, xenophobe, etc., etc. And the Alt-Right also laughs off as hopelessly naïve the programmatic motto of so-called libertarians such as the _Students for Liberty_[^9] of “Peace, Love, and Liberty,” appropriately translated into German by Lichtschlag as “Friede, Freude, Eierkuchen.” In stark contrast to this, Alt-Righters insist that life is also about strife, hate, struggle and fight, not just between individuals but also among various groups of people acting in concert. “_Millennial Woes”_[^10] has thus aptly summarized the Alt-Right: + +> Equality is bullshit. Hierarchy is essential. The races are different. The sexes are different. Morality matters and degeneracy is real. All cultures are not equal and we are not obligated to think they are. Man is a fallen creature and there is more to life than hollow materialism. Finally, the white race matters, and civilization is precious. This is the Alt-Right. + +Absent any unifying theory, however, there is far less agreement among the Alt-Right about the goal that it ultimately wants to achieve. Many of its leading lights have distinctly libertarian leanings, most notably those that have come here[^11], even if they are not 100%-ers and would not identify themselves as such. All Alt-Righters that have appeared here, for instance, have been familiar with Rothbard and his work, all the while the most recent presidential candidate of the Libertarian Party had never even heard of Rothbard’s name, and all of them, to the best of my knowledge, were outspoken supporters of Ron Paul during his primary campaign for the Republican Party’s nomination as presidential candidate, all the while many self-proclaimed libertarians attacked and tried to vilify Ron Paul for his supposedly - you already know what’s coming by now - “racist” views. + +However, several of the Alt-Right’s leaders and many of its rank and file followers have also endorsed views incompatible with libertarianism. As Buchanan before and Trump now, they are adamant about complementing a policy of restrictive, highly selective and discriminating immigration[^12] with a strident policy of restricted trade, economic protectionism and protective tariffs[^13].[^14] + +Others strayed even further afield, such as Richard Spencer, who first popularized the term Alt-Right. In the meantime, owing to several recent publicity stunts, which have gained him some degree of notoriety in the US, Spencer has laid claim to the rank of the maximum leader of a supposedly mighty unified movement[^15]. When Spencer appeared here, several years ago, he still exhibited strong libertarian leanings. Unfortunately, however, this has changed and Spencer now denounces, without any qualification whatsoever, all libertarians and everything libertarian and has gone so far as to even put up with socialism, as long as it is socialism of and for only white people. What horrifying disappointment! + +Given the lack of any theoretical foundation, this split of the Alt-Right movement into rival factions can hardly be considered a surprise. Yet this fact should not mislead one to dismiss it, because the Alt-Right has brought out many insights that are of central importance in approaching an answer to the two previously mentioned questions unanswered by libertarian theory: of how to maintain a libertarian social order and how to get to such an order from the current, decidedly un-libertarian status quo. The Alt-Right did not discover these insights. They had been established long before and indeed, in large parts they are no more than common sense. But in recent times such insights have been buried under mountains of egalitarian, leftist propaganda and the Alt-Right must be credited for having brought them back to light. + +To illustrate the importance of such insights, let me take the first unanswered question first. + +Many libertarians hold the view that all that is needed to maintain a libertarian social order is the strict enforcement of the non-aggression principle (NAP). Otherwise, as long as one abstains from aggression, according to their view, the principle of “live and let live” should hold. Yet surely, while this “live and let live” sounds appealing to adolescents in rebellion against parental authority and all social convention and control[^16], and while the principle does indeed hold and apply for people living far apart and dealing with each other only indirectly and from afar, it does *not* hold and apply, or rather it is *insufficient*, when it comes to people living in close proximity to each other, as neighbors and cohabitants of the same community. + +A simple example suffices to make the point. Assume a new next-door neighbor. This neighbor does not aggress against you or your property in any way, but he is a “bad” neighbor. He is littering on his own neighboring property, turning it into a garbage heap; in the open, for you to see, he engages in ritual animal slaughter, he turns his house into a “Freudenhaus,” a bordello, with clients coming and going all day and all night long; he never offers a helping hand and never keeps any promise that he has made; or he cannot or else he refuses to speak to you in your own language. Etc., etc.. Your life is turned into a nightmare. Yet you may not use violence against him, because he has not aggressed against you. What can you do? You can shun and ostracize him. But your neighbor does not care, and in any case you alone thus ‘punishing’ him makes little if any difference to him. You have to have the communal respect and authority, or you must turn to someone who does, to persuade and convince everyone or at least most of the members of your community to do likewise and make the bad neighbor a social outcast, so as to exert enough pressure on him to sell his property and leave. + +The lesson? The peaceful cohabitation of neighbors and of people in regular direct contact with each other on some territory – a tranquil, convivial social order – requires also a commonality of culture: of language, religion, custom and convention. There can be peaceful co-existence of different cultures on distant, physically separated territories, but multi-culturalism, cultural heterogeneity, cannot exist in one and the same place and territory without leading to diminishing social trust, increased tension, and ultimately the call for a “strong man” and the destruction of anything resembling a libertarian social order. + +And moreover: Just as a libertarian order must always be on guard against “bad” (even if non-aggressive) neighbors by means of social ostracism, i.e., by a common “you are *not* welcome here” culture, so, and indeed even more vigilantly so, must it be guarded against neighbors who openly advocate communism, socialism, syndicalism or democracy in any shape or form. They, in thereby posing an open threat to all private property and property owners, must not only be shunned, but they must, to use a by now somewhat famous Hoppe-meme, be “physically removed,” if need be by violence, and forced to leave for other pastures. Not to do so inevitably leads to – well, communism, socialism, syndicalism or democracy and hence, the very opposite of a libertarian social order. + +With these “rightist” or as I would say, plain commonsensical insights in mind I turn now to the more challenging question of how to move from here, the *status quo*, to there. And for this it might be instructive to first briefly consider the answer given by the liberallala, the peace-love-and-liberty, the Friede-Freude-Eierkuchen or the capitalism-is-love libertarians. It reveals the same fundamental egalitarianism, if in a slightly different form, as that exhibited also by the live-and-let-live libertarians. These, as I have just tried to show, define what we may call the “bad neighbor problem” – and what is merely a short-hand for the general problem posed by the co-existence of distinctly different, alien, mutually disturbing, annoying, strange or hostile cultures – simply out of existence. And indeed, if you assume, against all empirical evidence, that all people, everywhere, are essentially the same, then, by definition, no such thing as a “bad neighbor problem” exists. + +The same egalitarian, or as the liberallala-libertarians themselves prefer call it, “humanitarian” spirit also comes to bear in their answer to the question of a libertarian *strategy*. In a nutshell, their advice is this: be nice and talk to everyone – and then, in the long run, the better libertarian arguments will win out. To illustrate, take my former-friend-turned-foe Jeffrey Tucker’s five “Don’ts When Talking Liberty.” They are: + +1. don’t be belligerent; +2. don’t presume hatred of liberty; +3. don’t presume different goals; +4. don’t presume ignorance; +5. don’t regard anyone as an enemy.” + +Now, quite apart from the fact that Tucker does not seem to follow his own advice in his belligerent condemnation of the entire Alt-Right as liberty-hating fascists, I find his exhortations truly astounding. They may be good advice vis-à-vis people just sprung up from nowhere, without any traceable history whatsoever, but vis-à-vis real people with a recorded history they strike me as hopelessly naïve, unrealistic, and outright counterproductive in the pursuit of libertarian ends. For I (and I assume everyone else here) know of and have met many people in my life who *are* ignorant, who *do* have different, un-libertarian goals, and who *do* hate liberty as understood by libertarians – and why in the world should I *not* regard such people as fools or enemies? And why should I *not* hate and *not* be belligerent vis-a-vis my enemies? + +As a libertarian strategy, then, Tucker’s advice must be considered simply a bad joke. But surely it is good advice if one seeks entry into the State as some sort of “libertarian” advisor, and this may well explain the enthusiasm with which Tucker’s “humanitarian” libertarianism has been embraced by the entire liberallala-libertarian crowd. + +Outside egalitarian phantasy lands, however, in the real world, libertarians must above all be *realistic* and recognize from the outset, as the Alt-Right does, the inequality not just of individuals but also of different cultures as an ineradicable *datum* of the human existence. We must further recognize that there exist plenty of enemies of liberty as defined by libertarianism and that they, not we, are in charge of worldly affairs; that in many parts of the contemporary world their control of the populace is so complete that the ideas of liberty and of a libertarian social order are practically unheard of or considered unthinkable[^18]; and that it is essentially only in the West, in the countries of Western and Central Europe and the lands settled by its people, that the idea of liberty is so deeply rooted that these enemies still can be openly challenged. And confining our strategic considerations here only to the West, then, we can identify, pretty much as the Alt-Right has effectively done, these actors and agencies as our principal enemies. + +They are: + +1. The ruling elites in control of the State apparatus and in particular the “Deep State” or the so-called “Cathedral” of the military, the secret services, the central banks and the supreme courts. As well, they include: + 1. The leaders of the military-industrial complex, i.e., of nominally private firms that owe their very existence to the State as the exclusive or dominant buyer of their products; + 2. The leaders of the big commercial banks, which owe their privilege of creating money and credit out of thin air to the existence of the central bank and its role as a “lender of last resort”. They together, then, State, Big-Business and Big-Banking, form an extremely powerful even if tiny “mutual admiration society,” jointly ripping off the huge mass of tax-payers and living it up big time at their expense. +2. ([A] much larger group of enemies is made up of) the intellectuals, educators and “educrats,” from the highest levels of academia down to the level of elementary schools and kindergartens. Funded almost exclusively, whether directly or indirectly, by the State, they, in their overwhelming majority, have become the soft tools and willing executioners in the hands of the ruling elite and its designs for absolute power and total control. +3. The journalists of the MSM, as the docile products of the system of “public education,” and the craven recipients and popularizers of government “information.” + +Equally important in the development of a libertarian strategy then is the immediately following next question: who are the *victims*? The standard libertarian answer to this is: the tax-*payers* as opposed to the tax-*consumers*. Yet while this is essentially correct, it is at best only part of the answer, and libertarians could learn something in this respect from the Alt-Right: because apart from the narrowly economic aspect there is also a wider cultural aspect that must be taken into account in identifying the victims. + +In order to expand and increase its power, the ruling elites have been conducting for many decades what Pat Buchanan has identified as a systematic “culture war,” aimed at a trans-valuation of all values and the destruction of all natural, or if you will “organic” social bonds and institutions such as families, communities, ethnic groups and genealogically related nations, so as to create an increasingly atomized populace, whose only shared characteristic and unifying bond is its common existential dependency on the State. The first step in this direction, taken already half a century or even longer ago, was the introduction of “public welfare” and “social security.” Thereby, the underclass and the elderly were turned into State-dependents and the value and importance of family and community was correspondingly diminished and weakened. More recently, further-reaching steps in this direction have proliferated. A new “victimology” has been proclaimed and promoted. Women, and in particular single mothers, Blacks, Browns, Latinos, homosexuals, lesbians, bi- and transsexuals have been awarded “victim” status and accorded legal privileges through non-discrimination or affirmative action decrees. As well, most recently such privileges have been expanded also to foreign-national immigrants, whether legal or illegal, insofar as they fall into one of the just mentioned categories or are members of non-Christian religions such as Islam, for instance. The result? Not only has the earlier mentioned “bad neighbor problem” not been avoided or solved, but systematically promoted and intensified instead. Cultural homogeneity has been destroyed, and the freedom of association, and the voluntary physical segregation and separation of different people, communities, cultures and traditions has been replaced by an all-pervasive system of forced social integration. Moreover, each mentioned “victim” group has thus been pitted against every other, and all of them have been pitted against white, heterosexual, Christian males and in particular those married and with children as the only remaining, legally un-protected group of alleged “victimizers.” Hence, as the result of the trans-valuation of all values promoted by the ruling elites, the world has been turned upside down. The institution of a family household with father, mother and their children that has formed the basis of Western civilization, as the freest, most industrious, ingenious and all-around accomplished civilization known to mankind, i.e., the very institution and people that has done most good in human history, has been officially stigmatized and vilified as the source of all social ills and made the most heavily disadvantaged, even persecuted group by the enemy elites’ relentless policy of *divide et impera*. + +Accordingly, given the present constellation of affairs, then, any promising libertarian strategy must, very much as the Alt-Right has recognized: + +1. Be tailored and addressed to this group of the most severely victimized people. White married Christian couples with children, in particular if they belong also to the class of tax-*payers* (rather than tax-consumers), and everyone most closely resembling or aspiring to this standard form of social order and organization can be realistically expected to be the most receptive audience of the libertarian message[^19]. Given this constellation of perpetrator-enemies vs. victims in the contemporary West, then, I can now come to the final task of trying to outline a realistic libertarian strategy for change. The specifics of which will have to be prefaced by two general considerations. For one, given that the class of intellectuals from the tops of *academia* to the opinion-molding journalists in the MSM are funded by and firmly tied into the ruling system, i.e., that they are a part of the *problem*, they also should not be expected to play a major if any role in the problem’s *solution*. Accordingly, the so-called Hayekian strategy for social change, that envisions the spread of correct libertarian ideas starting at the top, with the leading philosophers, and then trickling down from there to journalists and finally to the great unwashed masses, must be considered fundamentally unrealistic. Instead, any realistic libertarian strategy for change must be a *populist* strategy. That is, libertarians must short-circuit the dominant intellectual elites and address the masses directly to arouse their indignation and contempt for the ruling elites. +2. All the while the main addressees of a populist libertarian message must be indeed the just mentioned groups of dispossessed and disenfranchised native whites, I believe it to be a serious strategic error to make “whiteness” the exclusive criterion on which to base one’s strategic decisions, as some strands of the Alt-Right have suggested to do. After all, it is above all white men that make up the ruling elite and that have foisted the current mess upon us. True enough, the various protected “minorities” mentioned before take full advantage of the legal privileges they have been accorded and they have become increasingly emboldened to ask for ever more “protection,” but none of them and all of them together did not and do not possess the intellectual prowess that would have made this outcome possible, if it were not for the instrumental help that they received and are receiving from white men. + +Now, taking our cues from the Buchanan-, the Paul- and the Trump-movement, on to the specifics of a populist strategy for libertarian change, in no specific order except for the very first one, which has currently assumed the greatest urgency in the public mind. + +#### Stop mass immigration + +The waves of immigrants currently flooding the Western world have burdened it with hordes of welfare parasites, brought in terrorists, increased crime, led to the proliferation of no-go areas and resulted in countless “bad neighbors” who, based on their alien upbringing, culture and traditions, lack any understanding and appreciation of liberty and are bound to become mindless future supporters of welfare-Statism. + +No one is against immigration and immigrants *per se*. But immigration must be by invitation only. All immigrants must be productive people and hence, be barred from all domestic welfare payments. To ensure this, they or their inviting party must place a bond with the community in which they are to settle, and which is to be forfeited and lead to the immigrant’s deportation should he ever become a public burden. As well, every immigrant, inviting party or employer should not only pay for the immigrant’s upkeep or salary, but must also pay the residential community for the additional wear and tear of its public facilities associated with the immigrant’s presence, so as to avoid the socialization of any and all costs incurred with his settlement. Moreover, even before his admission, every potential immigrant invitee must be carefully screened and tested not only for his productivity but also for cultural affinity (or “good neighborliness”) – with the empirically predictable result of mostly, but by no means exclusively, western-white immigrant-candidates. And any known communist or socialist, of any color, denomination or country of origin, must be barred from permanent settlement – unless, that is, the community where the potential immigrant wants to settle officially sanctions the looting of its residents’ property by new, foreign arrivals, which is not very likely to say the least (even within already existing ‘commie’ communes).[^20] + +#### Stop attacking, killing and bombing people in foreign countries + +A main cause, even if by no means the only one, for the current invasion of Western countries by hordes of alien immigrants, are the wars initiated and conducted in the Middle East and elsewhere by the US’ ruling elites and their subordinate Western puppet-elites. As well, the by now seemingly ‘normal’ and ubiquitous terrorist attacks in the name of Islam across the Western world are in large measure the “blow-back” of these wars and the ensuing chaos throughout the Middle East and Northern Africa. There should be no hesitation to call these Western rulers what they are: murderers or accessories to mass murder. We must demand, and cry out loud instead for a foreign policy of strict non-interventionism. Withdraw from all international and supranational organizations such as the UN, NATO and the EU that intricate one country into the domestic affairs of another. Stop all government-to-government aid and prohibit all weapon sales to foreign States. Let it be *America First!, England First!, Germany First!, Italy First!*, and so on, i.e., each country trading with one another and no one interfering in anyone else’s domestic affairs. + +#### Defund the ruling elites and its intellectual bodyguards + +Expose and widely publicize the lavish salaries, perks, pensions, side-deals, bribes and hush monies received by the ruling elites: by the higher-ups in government and governmental bureaucracies, of supreme courts, central banks, secret services and spy agencies, by politicians, parliamentarians, party leaders, political advisors and consultants, by crony-capitalists, “public educrats,” university presidents, provosts and academic “stars.” Drive home the point that all their shining glory and luxury is funded by money extorted from tax-payers, and consequently urge that any and all taxes be slashed: income taxes, property taxes, sales taxes, inheritance taxes, etc., etc.. + +#### End the FED and all central banks + +The second source of funding for the ruling elites, besides the money extorted from the public in the form of taxes, comes from the central banks. Central banks are allowed to create paper money out of thin air. This reduces the purchasing power of money and destroys the savings of average people. It does not and cannot make society as a whole richer, but it redistributes income and wealth within society. The earliest receivers of the newly created money, i.e., the ruling elites, are thereby made richer and the later and latest receivers, i.e., the average citizen, are made poorer. The central bank’s manipulation of interest rates is the cause of boom-bust cycles. The central bank permits the accumulation of ever greater “public debt” that is shifted as a burden onto unknown future taxpayers or is simply inflated away. And as the facilitator of public debt, the central banks are also the facilitators of wars. This monstrosity must end and be replaced by a system of free, competitive banking built on the foundation of a genuine commodity money such as gold or silver. + +#### Abolish all ‘affirmative action’ and ‘non-discrimination’ laws and regulations + +All such edicts are blatant violations of the principle of the equality before the law that, at least in the West, is intuitively sensed and recognized as a fundamental principle of justice. As private property owners, people must be free to associate or disassociate with others: to include or exclude, to integrate or segregate, to join or separate, to unify and incorporate or to disunite, exit and secede. Close all university departments for Black-, Latino-, Women-, Gender-, Queer-Studies, etc., etc., as incompatible with science and dismiss its faculties as intellectual imposters or scoundrels. As well, demand that all affirmative action commissars, diversity and human resources officers, from universities on down to schools and kindergartens, be thrown out onto the street and be forced to learn some useful trade. + +#### Crush the “Anti-Fascist” Mob + +The trans-valuation of all values throughout the West: the invention of ever more “victim groups,” the spread of “affirmative action” programs and the relentless promotion of “political correctness,” has led to the rise of an “anti-fascist” mob. Tacitly supported and indirectly funded by the ruling elites, this self-described mob of “social justice warriors” has taken upon itself the task of escalating the fight against “white privilege” through deliberate acts of terror directed against anyone and anything deemed “racist,” “right-wing,” “fascist,” “reactionary,” “incorrigible” or “unreconstructed.” Such “enemies of progress” are physically assaulted by the “anti-fascist” mob, their cars are burnt down, their properties vandalized, and their employers threatened to dismiss them and ruin their careers – all the while the police are ordered by the powers that be to “stand down” and not to investigate the crimes committed or prosecute and punish the criminals. In view of this outrage, public anger must be aroused and there must be clamoring, far and wide, for the police to be unleashed and this mob be beaten into submission.[^21] + +#### Crush the street criminals and gangs + +In dispensing with the principle of the equality before the law and awarding all sorts of group privileges (except to the one group of married white Christian men and their families) the ruling elites have also dispensed with the principle of equal punishment for equal crime. Some State-favored groups are handed more lenient punishment for the same crime than others, and some especially favored groups are simply let run wild and go practically unpunished at all, thus actually and effectively promoting crime. As well, no-go areas have been permitted to develop where any effort at law-enforcement has essentially ceased to exist and where violent thugs and street gangs have taken over. In view of this, public furor must be provoked and it be unmistakably demanded that the police crack-down quick and hard on any robber, mugger, rapist and murderer, and ruthlessly clear all current no-go areas of violent gang-rule. Needless to say that this policy should be colorblind, but if it happens to be, as it in fact does, that most street criminals or gang members are young Black or Latino males or, in Europe, young immigrant males from Africa, the Middle East, the Balkans or Eastern Europe, then so be it and such human specimen then should be the ones that most prominently get their noses bloodied. And needless to say also that in order to defend against crime, whether ordinary street crime or acts of terrorism, all prohibitions against the ownership of guns by upstanding citizen should be abolished. + +#### Get rid of all welfare parasites and bums + +To cement their own position, the ruling class has put the underclass on the dole and thus made it a most reliable source of public support. Allegedly to help people rise and move up from the underclass to become self-supporting actors, the real – and actually intended – effect of the State’s so-called “social policy” is the exact opposite. It has rendered a person’s underclass status more permanent and made the underclass steadily grow (and with this also the number of tax-funded social workers and therapists assigned to “help and assist” it). For, in accordance with inexorable economic law, every subsidy awarded on account of some alleged need or deficiency produces more, not less, of the problem that it is supposed to alleviate or eliminate. Thus, the root cause of a person’s underclass status: his low impulse control and high time preference, i.e., his uncontrolled desire for immediate gratification, and the various attendant manifestations of this cause, such as unemployment, poverty, alcoholism, drug abuse, domestic violence, divorce, female headed households, out-of-wedlock births, rotating shack-up male companions, child abuse, negligence and petty crime, is and are not alleviated or eliminated but systematically strengthened and promoted. Instead of continuing and expanding this increasingly unsightly social disaster, then, it should be abolished and be loudly demanded that one take heed of the biblical exhortation that he who can, but will not work, also shall not eat, and that he who truly cannot work, due to severe mental or physical deficiencies, be taken care of by family, community and voluntary charity. + +#### Get the State out of education + +Most, if not all, social pathologies plaguing the contemporary West have their common root in the institution of “public education.” When the first steps were taken, more than two centuries ago, in Prussia, to supplement and ultimately replace a formerly completely private system of education with a universal system of compulsory “public education,” the time spent in State-run schools did in most cases not exceed four years. Today, throughout the entire Western world, the time spent in institutions of “public education” is, at a minimum, around ten years, and in many cases, and increasingly so, twenty or even thirty years. That is, a large or even the largest part of time during the most formative period in a person’s life is spent in State-funded and State-supervised institutions, whose primary purpose from the very beginning it was *not* to raise an enlightened public, but to train “good soldiers” and “good public servants:” not independent and mature or “mündige Bürger,” but subordinate and servile “Staats-Bürger.” The result? The indoctrination has worked: the longer the time a person has spent within the system of public education, the more he is committed to leftist-egalitarian ideas and has swallowed and wholeheartedly internalized the official doctrine and agenda of “political correctness.” Indeed, in particular among social science teachers and professors, people *not* counting themselves as part of the Left have practically ceased to exist. Consequently, it must be demanded that the control of schools and universities be wrest away from the central State and, in a first step, be returned to regional or better still local and locally funded authorities, and ultimately be completely privatized, so as to replace a system of compulsory uniformity and conformity with a system of decentralized education that reflects the natural variation, multiplicity and diversity of human talents and interests. + +#### Don’t put your trust in politics or political parties + +Just as *academia* and the academic world cannot be expected to play any significant role in a libertarian strategy for social change, so with politics and political parties – after all, it is the ultimate goal of libertarianism to put an end to all politics, and to subject all interpersonal relations and conflicts to private law and civil law procedures. To be sure, under present, all-pervasively politicized conditions an involvement in politics and party politics cannot be entirely avoided. However, in any such involvement one must be keenly aware of and guard against the corrupting influence of power and the lure of money and perks that comes with it. And to minimize this risk and temptation, it is advisable to concentrate one’s efforts on the level of regional and local rather than national politics, and there to promote a radical agenda of decentralization: of nullification and peaceful separation, segregation and secession. Most importantly, however, we must take heed of Ludwig von Mises’ life-motto: Do not give in to evil, but proceed ever more boldly against it. That is, we must speak out whenever and wherever, whether in formal or informal gatherings, against anyone affronting us with by now only all-too-familiar “politically correct” drivel and left-egalitarian balderdash and unmistakably say: “No. Hell no. You must be kidding.” In the meantime, given the almost complete mind-control exercised by the ruling elites, *academia* and the MSM, it already requires a good portion of courage to do so. But if we are not brave enough to do so now and thus set an example for others to follow, matters will become increasingly worse and more dangerous in the future, and we, Western civilization and the Western ideas of freedom and liberty will be wiped out and vanish. + +[^1]: That must be appropriated with our own nature-given, i.e., un-appropriated, body. + +[^2]: Property. + +[^3]: Conflict-free. + +[^4]: And all later owners connected to him through a chain of voluntary exchanges. + +[^5]: Whose leadership, to its credit, after Trump’s election victory, quickly broke with Trump when he turned out to be just another presidential warmonger. + +[^6]: *Aka* Mencius Moldbug. + +[^7]: *Aka* Soviet Poverty Lie Center. + +[^8]: *Aka* “non-discrimination”. + +[^9]: Which I have termed the “Stupids for Liberty” and my young German friend Andre Lichtschlag as “Liberallala-Libertarians”. + +[^10]: Colin Robertson. + +[^11]: Which, of course, was the reason for having invited them here. + +[^12]: Which is entirely compatible with libertarianism and its *desideratum* of freedom of association and opposition to forced integration. + +[^13]: Which is antithetical to libertarianism and inimical to human prosperity. + +[^14]: Let me hasten to add here that, despite my misgivings about his “economics,” I still consider Pat Buchanan a great man. + +[^15]: An endeavor, by the way, that has been ridiculed by Taki Theodoracopulos, a veteran champion of the paleo-conservative-turned-Alt-Right movement and Spencer’s former employer. + +[^16]: Many youngsters have been initially attracted to libertarianism believing that this “live and let live” is the essence of libertarianism. + +[^18]: Except as some idle intellectual play or mental gymnastics by a few “exotic” individuals. + +[^19]: Whereas the least support should be expected to come from the legally most “protected” groups such as, for instance, single Black Muslim mothers on welfare. + +[^20]: Brief message to all open-border and liberallala libertarians, who will surely label this, you guessed it, “fascist”: In a fully privatized libertarian order there exists no such thing as a right to free immigration. Private property implies borders and the owner’s right to exclude at will. And “public property” has borders as well. It is not unowned. It is the property of domestic tax-payers and most definitely not the property of foreigners. And while it is true that the State is a criminal organization and that to entrust it with the task of border control will inevitably result in numerous injustices to both domestic residents and foreigners, it is also true that the State *does something* also when it decides *not* to do anything about border control and that, under the present circumstances, doing nothing at all in this regard will lead to even more and much graver injustices, in particular to the domestic citizenry. + +[^21]: Query for liberallala-libertarians and the Stupids for Liberty, who are sure to object to this demand on the ground that the police asked to crush the “anti-fascist” mob are *State-_police: Do you also object, on the same grounds, that the police arrest murderers or rapists? Aren’t these legitimate tasks performed also in any libertarian order by _private* police? And if the police are not to do anything about this mob, isn’t it o.k. then that the target of its attacks, the “racist Right,” should take the task upon itself of giving the “social justice warriors” a bloody nose? \ No newline at end of file diff --git a/mk/Libertarianism and the Alt-Right/info.yml b/mk/Libertarianism and the Alt-Right/info.yml new file mode 100644 index 000000000..e36acabfb --- /dev/null +++ b/mk/Libertarianism and the Alt-Right/info.yml @@ -0,0 +1,78 @@ +--- +content_files: + - + - 01_speech.md + - "" +translation: + language: en + is_translation: true + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/Libertarianism and the Alt-Right" + fetch_translators: true + fetch_reviwers: true + fetch_progress: true +titles: + - Libertarianism + - '~~~~~~and~~~~~~' + - the Alt-Right +discussions: + - + - https://en.ancap.ch/t/5 + - Ancap Channel +more_infos: + - + - https://www.google.com + - Website name +tags: + - Some Tag + - Another Tag + - And so on +tag_prefix: "https://en.ancap.ch/tags/" +persons: + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "author" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "collaborator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "thanked" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "translator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "reviwer" + - + person_: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "cover_artist" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "artist" +resources: + - + resource: [ ] + rule: "front_cover" + content: "cover.png" + websites: + - Resource website + description: Resource description + persons: + - "template_person" +targets: + - + target: [ ] + name: article + reset_footer_active: false + reset_footer_depth: 0 + clear_page_active: true + clear_page_depth: 1 + toc_depth: 3 +version: "0.1.2" diff --git a/mk/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/mk/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml new file mode 100644 index 000000000..855034e24 --- /dev/null +++ b/mk/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -0,0 +1,80 @@ +--- +content_files: + - + - intro.md + - "" +translation: + language: en + is_translation: true + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production" + fetch_translators: true + fetch_reviwers: true + fetch_progress: true +titles: + - The Myth of~~~~~~ + - National Defense + - Essays on~~~~~~~~~~~~~~ + - the Theory and History + - of Security Production +discussions: + - + - https://en.ancap.ch/t/5 + - Ancap Channel +more_infos: + - + - https://www.google.com + - Website name +tags: + - Some Tag + - Another Tag + - And so on +tag_prefix: "https://en.ancap.ch/tags/" +persons: + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "author" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "collaborator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "thanked" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "translator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "reviwer" + - + person_: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "cover_artist" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "artist" +resources: + - + resource: [ ] + rule: "front_cover" + content: "cover.png" + websites: + - Resource website + description: Resource description + persons: + - "template_person" +targets: + - + target: [ ] + name: book + reset_footer_active: false + reset_footer_depth: 0 + clear_page_active: true + clear_page_depth: 1 + toc_depth: 3 +version: "0.1.2" diff --git a/mk/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/intro.md b/mk/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/intro.md new file mode 100644 index 000000000..6e468d009 --- /dev/null +++ b/mk/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/intro.md @@ -0,0 +1,29 @@ +# Introduction + +In the American Declaration of Independence, Thomas Jefferson affirmed + +> these truths to be self-evident: that all men are created equal; that they are endowed by their creator with inalienable rights; that among these are life, liberty, and the pursuit of happiness: that to secure these rights, governments are instituted among men, deriving their just powers from the consent of the governed; that whenever any form of government becomes destructive of these ends, it is the right of the people to alter or abolish it, and to institute new government, laying its foundation on such principles, and organizing its powers in such form as to them shall seem most likely to effect their safety and happiness. Prudence indeed will dictate that governments long established should not be changed for light and transient causes; and accordingly all experience has shown that mankind are more disposed to suffer while evils are sufferable, than to right themselves by abolishing the forms to which they are accustomed. But when a long train of abuses and usurpations pursuing invariably the same object, evinces a design to reduce them under absolute despotism, it is in their right, it is their duty to throw off such government, and to provide new guards for their future security. + +More than 200 years after the Declaration of Independence, it seems appropriate to raise the question whether governments have in fact done what they were designed to do, or if experience or theory has provided us with grounds to consider other possibly more effective guards for our future security. The present volume aims to provide an answer to this fundamental question. In fact, this question has recently assumed new urgency through the events of September 11, 2001. Governments are supposed to protect us from terrorism. Yet what has been the U.S. government’s role in the terrorist attacks on the World Trade Center and the Pentagon? The U.S. government commands a “defense” budget of $ billion per annum, a sum equal to the combined annual defense budgets of the next 24 biggest government spenders. It employs a worldwide network of spies and informants. However, it was unable to prevent commercial airliners from being hijacked and used as missiles against prominent civilian and military targets. Worse, the U.S. government did not only fail to prevent the disaster of September 11, it actually contributed to the likelihood of such an event. In pursuing an interventionist foreign policy (taking the form of economic sanctions, troops stationed in more than 100 countries, relentless bombings, propping up despotic regimes, taking sides in irresolvable land and ethnic disputes, and otherwise attempting political and military management of whole areas of the globe), the government provided the very motivation for foreign terrorists and made the U.S. their prime target. Moreover, how was it possible that men armed with no more than box cutters could inflict the terrible damage they did? Obviously, this was possible only because the government prohibited airlines and pilots from protecting their own property by force of arms, thus rendering every commercial airline vulnerable and unprotected against hijackers. A $50 pistol in the cockpit could have done what $400 billion in the hands of government were unable to do. And what was the lesson drawn from such failures? In the aftermath of the events, the U.S. foreign policy became even more aggressively interventionist and threatening. The U.S. military overthrew the Afghani government that was said to be “harboring” the terrorist mastermind Osama bin Laden. In the course of this, thousands of innocent civilians were killed as “collateral damage,” but bin Laden has not been captured or punished to this day, almost two years after the attacks. And once a U.S. approved government had been installed in Afghanistan, the U.S. government turned its attention to wars against other enemy states, in particular Iraq with its huge oil reserves. The U.S. refused even to rule out the employment of nuclear weapons against enemy regimes. No doubt, this policy helped to further increase the number of recruits into the ranks of people willing to use extreme violence against the U.S. as a means of retribution. At the same time, domestically the government used the crisis which it had helped to provoke to further increase its own power at the expense of the people’s liberty and property rights. Government spending, in particular on “defense,” was vastly increased, and a new government department for “homeland security” was created. Airport security was taken over by the federal government and government bureaucrats, and decisive steps toward a complete electronic citizen surveillance were taken. Truly, then, the current events cry out for a systematic rethinking of the issues of defense and security and the respective roles of government, the market, and society in providing them. + +* * * + +Two of the most widely accepted propositions among political economists and political philosophers are the following: First: Every “monopoly” is “bad” from the viewpoint of consumers. Monopoly here is understood in its classical sense as an exclusive privilege granted to a single producer of a commodity or service; i.e., as the absence of “free entry” into a particular line of production. In other words, only one agency, A, may produce a given good, x. Any such monopolist is “bad” for consumers because, shielded from potential new entrants into his area of production, the price of his product x will be higher and the quality of x lower than otherwise. Second, the production of security must be undertaken by and is the primary function of government. Here, security is understood in the wide sense adopted in the Declaration of Independence: as the protection of life, property (liberty), and the pursuit of happiness from domestic violence (crime) as well as external (foreign) aggression (war). In accordance with generally accepted terminology, government is defined as a territorial monopoly of law and order (the ultimate decision maker and enforcer). That both propositions are clearly incompatible has rarely caused concern among economists and philosophers, and in so far as it has, the typical reaction has been one of taking exception to the first proposition rather than the second. The contributors to this volume challenge this “orthodox” view and offer both empirical and theoretical support to the contrary thesis: that it is the second proposition, not the first, which is false and ought to be rejected. As far as empirical—historical—evidence is concerned, proponents of the orthodox view face obvious embarrassment. The recently ended twentieth century was characterized by a level of human rights violations unparalleled in all of human history. In his book Death by Government, Rudolph Rummel estimates some 170 million government-caused deaths in the twentieth century. The historical evidence appears to indicate that, rather than protecting life, liberty, and the pursuit of happiness of their citizens, governments must be considered the greatest threat to human security. Proponents of the orthodox view (willing to compromise the first thesis regarding the “evil” of monopoly in order to maintain the second concerning the necessity of state government) cannot entirely ignore this seemingly overwhelming evidence to the contrary. If they wish to rescue from refutation the thesis that government is indispensible for the provision of law and order, they must revise the second thesis. Experience shows that some states are aggressors, not protectors. Thus, if one is not to discard the second thesis altogether, its further specification is required: it is only possible to claim that some states protect. Accordingly, rather than faulting government as such for the dismal security record in particular during the past century, several attempts have been made to explain this record as the result of specific forms of government. Numerous political scientists, including the aforementioned Rummel, have tried to show by various statistical means that it is the absence of democratic government which explains the “anomalies” of the twentieth century. Admittedly, democracies go to war against nondemocratic regimes, but supposedly not against other democracies. Hence, it would seem to follow—and this thesis has in the meantime become part of the American neoconservative folklore—that once the Wilsonian dream of “making the world safe for democracy” has been achieved, eternal peace and security will be accomplished. In a similar vein, political economists such as James Buchanan and the school of “constitutional economics” have suggested that the admittedly miserable record of governments concerning the provision of internal and external security can be systematically improved by means of constitutional reforms aimed at the strict limitation of governmental powers. Both these explanations are scrutinized and rejected in this volume. As for the thesis of the peaceful nature of democracy, several contributors note that, in accordance with military historians such as J.F.C. Fuller and M. Howard, it rests on a rather selective or even erroneous reading of the historical record. Let me mention only two such misreadings. First, how can this thesis account for a seemingly obvious counterexample such as the American War of Southern Independence (the War Between the States) with its until then unparalleled brutality? Answer: by excluding and ignoring it or downplaying its significance. Second, proponents of the peaceful-democracy thesis typically support their claim by classifying traditional monarchies and modern dictatorships as autocratic and nondemocratic and contrasting both to what they classify as genuine “democracies.” Yet historically (and if any grouping must be done at all), it is democracy and dictatorship that should be grouped together. Traditional monarchies only resemble dictatorships superficially. Instead, dictatorships are a regular outgrowth of mass democracy. Lenin, Stalin, Hitler, and Mao were distinctly democratic rulers as compared to the former Emperors of Russia, Germany, Austria, and China. Indeed, Lenin, Stalin, Hitler, and Mao (and almost all of their smaller and lesser known successors) were outspoken in their hatred of everything monarchic and aristocratic. They knew that they owed their rise to democratic mass politics, and they employed democratic politics (elections, referenda, mass rallies, mass media propaganda, etc.) throughout their reign. On the other hand, as for the proposal of constitutional reforms aimed at limiting state power, several contributors to this volume explain that any such attempts must be considered futile and ineffective if and insofar as the interpretation and the enforcement of such limitations is left to government itself or to one of its organs, such as a governmental supreme court. (See more on this below.) More convincing to the contributors of this volume appears a third thesis, advanced by the economist Ludwig von Mises, which may be considered a combination of the above. Mises asserts that in order to fulfill its primary function as a provider of security, a government must satisfy two conditions: it must be democratically organized, and it must permit unlimited secession in principle. + +> Whenever the inhabitants of a particular territory, whether it be a single village, a whole district, or a series of adjacent districts, make it known, by a freely conducted plebiscite, that they no longer wish to remain united to the state to which they belong at the time, their wishes are to be respected and complied with. This is the only feasible and effective way of preventing revolutions and international wars. (Ludwig von Mises, *Liberalism* [Irvington-on-Hudson, New York: Foundation for Economic Education, and San Francisco, Calif.: Cobden Press, 1985], p. 109) + +One obvious attraction of this thesis is that it can account for the events of the American War of Southern Independence. Thus, until 1861, it was generally taken for granted in the U.S. that a right to secession existed, and that the Union was nothing but a voluntary association of independent states; but when the desire for the unrestricted right to secede was no longer respected, the state turned from protector to aggressor. Mises’s thesis is accorded considerable attention in this volume, and the role of secession as a means for limiting or escaping government depredation is emphasized repeatedly. However, in requiring a protective state to allow unlimited secession from its jurisdiction, Mises’s explanation essentially renders the State a voluntary membership organization with taxes amounting to voluntarily paid (or withheld) membership dues. With an unlimited right to secession even at the level of individual households, the government is no longer a “State,” but a club. Hence, strictly speaking, Mises’s thesis must be considered a rejection of proposition two rather than merely its revision. The contributors to this volume concur with this judgment, not only for empirical reasons but even more so for theoretical ones. Every attempt to explain the dismal performance of governments (States) qua providers of security as inherent in the nature of state-government must begin with a precise definition of state-government (the State). The definition of the State adopted throughout this volume is uncontroversial. It corresponds closely to that proposed by Thomas Hobbes and adopted to this day by countless political philosophers and economists. Briefly, Hobbes argued that in the state of nature, men would constantly be at each others’ throats. *Homo homini lupus est*. Each individual, left to his own devices and provisions, would spend too little on his own defense. Hence, permanent interpersonal warfare would result. The solution to this presumably intolerable situation, according to Hobbes and his followers, is the institution of a State (government). In order to institute peaceful cooperation—security—among themselves, two individuals, A and B, require a third independent party, S, as ultimate judge and peacemaker. However, this third party, S, is not just another individual, and the good provided by S, that of security, is not just another “private” good. Rather, S is a sovereign and has as such two unique powers. On the one hand, S can insist that his subjects, A and B, not seek protection from anyone but him; that is, S is a compulsory territorial monopolist of protection and ultimate decision making (jurisdiction). On the other hand, S can determine unilaterally (without unanimous consent) how much A and B must spend on their own security; that is, S has the power to impose taxes in order to provide security “collectively.” Based on this definition of government as a compulsory territorial monopolist of protection and jurisdiction equipped with the power to tax without unanimous consent, the contributors to this volume argue that, regardless of whether such a government is a monarchy, a democracy, or a dictatorship, any notion of limiting its power and safeguarding individual life, liberty, and property must be deemed illusory. Under monopolistic auspices the price of justice and protection must rise and its quality must fall. A tax-funded protection agency, it is pointed out, is a contradiction in terms: it is an expropriating property protector and can only lead to ever more taxes and less protection. In fact, even if a state limited its activities exclusively to the protection of life, liberty, and property (as a protective state à la Jefferson would do), the further question of how much security to provide would arise. Motivated like everyone else by selfinterest and the disutility of labor, but with the unique power to tax without consent, a government’s answer will always be the same: to maximize expenditures on protection—and almost all of a nation’s wealth can be consumed by the cost of protection—and at the same time to minimize the production of protection. Furthermore, a monopoly of jurisdiction must lead to a deterioration in the quality of justice and protection. If one can appeal only to the State for justice and protection, justice and protection will be distorted in favor of government—constitutions and supreme courts notwithstanding. After all, constitutions and supreme courts are state constitutions and courts, and whatever limitations to government action they might contain is determined by agents of the very same institution. Accordingly, the definitions of life, liberty, and property and their protection will continually be altered and the range of jurisdiction expanded to the state’s advantage. The first person to provide a systematic explanation for the apparent failure of governments as security producers along the above sketched lines was Gustave de Molinari (1818–1912), a prominent Belgian-born French economist, student of JeanBaptiste Say, and teacher of Vilfredo Pareto, and for several decades the editor of the *Journal des Économistes*, the professional journal of the French Economic Association, *the Societé d’Économie Politique*. De Molinari’s central argument was laid out in his article “De la Production de la Securité” of February 1849. The argument is worth quoting because of its theoretical rigor and its seemingly visionary foresight: + +> If there is one well-established truth in political economy, it is this: That in all cases, for all commodities that serve to provide for the tangible or intangible needs of consumers, it is in the consumer’s best interest that labor and trade remain free, because the freedom of labor and trade have as their necessary and permanent result the maximum reduction of price. And this: That the interests of the consumer of any commodity whatsoever should always prevail over the interests of the producer. Now in pursuing these principles, one arrives at this rigorous conclusion: That the production of security should, in the interests of the consumers of this intangible commodity, remain subject to the law of free competition. Whence it follows: That no government should have the right to prevent another government from going into competition with it, or require consumers of security to come exclusively to it for this commodity... Either this is logically true, or else the principles on which economic science is based are invalid. (Gustave de Molinari, *Production of Security*, J.H. McCulloch, trans. [New York: Center for Libertarian Studies, 1977], pp. 3–4) + +De Molinari then predicted what would happen if the production of security is monopolized: + +> If, on the contrary, the consumer is not free to buy security wherever he pleases, you forthwith see open up a large profession dedicated to arbitrariness and bad management. Justice becomes slow and costly, the police vexatious, individual liberty is no longer respected, the price of security is abusively inflated and inequitably apportioned, according to the power and influence of this or that class of consumers. (Molinari, *Production of Security*, pp. 13–14) + +Nearly all contributors to this volume pay explicit tribute to Molinari’s pathbreaking theoretical insight. Hence, the present volume is dedicated to the memory of Gustave de Molinari. If Molinari’s explanation of the dismal performance of government as security provider by the nature of government qua compulsory territorial monopolist of law and order is accepted, however, then the question of alternatives arises. Accordingly, the bulk of this volume consists of contributions to this quest for private and voluntary (market-produced) alternatives to the failed and fundamentally flawed system of state-protection. How could and would an alternative system of freely competing security producers work? Based on historical experience and economic logic, how effective are private alternatives such as mercenaries, guerrillas, militias, partisans, and privateers? What are the consequences of the free proliferation of weapons, in particular of nuclear arms? What is the role of ideology and public opinion in defense and war? What type of good is defense, a “private” or a “public” good? Can protective defense be provided by freely competing and financed insurance agencies? How would the “logic” of competitive insurance-protection differ from that of monopolistic state-protection? How can the transition from a system of monopolistic to competitive security production be achieved? What is the role of secession in this process? How can state-free societies—natural orders—possibly defend themselves against state attacks and invasions? These are the central questions addressed and answered in the present volume by an international assembly of contributors from philosophy, economics, history, sociology, and political science. + +* * * + +The contributions to Section One on state-making and warmaking set the stage historically and conceptually. Marco Bassani and Carlo Lottieri locate the topic and theme of the volume in history and the history of political thought. They emphasize the historical modernity of the institution of a State—States have not always existed—and direct particular attention to medieval (feudal) Europe as an example of a “Society without State,” from which valuable insights regarding the present and its possible paths of transformation can be gained. They explain the ideological revolution, associated with such names as Machiavelli, Bodin, Hobbes, and Rousseau, that supported and led up to the rise of the State. They review the rise of a liberal-libertarian ideological opposition to Statism, associated in particular with the names of Molinari (in the nineteenth century) and Rothbard (in the twentieth). They note the importance of European “realism,” i.e., the “elitist” social theorists such as G. Mosca, V. Pareto, and R. Michels in Italy and Carl Schmitt in Germany, for a correct understanding of the “non-neutral” nature of the State and sovereignty. And they explore the prospects for liberty and protection in the current world torn between a tendency toward political centralization (a One World Order) and an opposite tendency toward decentralization and secession. Murray N. Rothbard (1926–1995), the author of the second contribution to Section One, is the most important twentiethcentury disciple of Molinari. In synthesizing Molinari’s monopoly (or rather antimonopoly) theory with Ludwig von Mises’s neo-Austrian system of free-market economics (praxeology) and natural-law ethics, Rothbard created a grand new anti-Statist theoretical system, of Austro-Libertarianism. As they were by Molinari, most contributors to this volume have been profoundly influenced by Rothbard and his system. In his contribution to this volume, published originally in 1963 and reprinted here with the permission of the Ludwig von Mises Institute, Rothbard introduces the conceptual and terminological distinctions fundamental to all of the following. He clarifies the meaning of property, aggression, crime, selfdefense, punishment, State, peace, war (“just” and “unjust”), revolution, imperialism, neutrality, and isolationism, and he explains the inherently aggressive nature of the State, i.e., the indissoluble link between War-Making and State-Making. The contributions to Section Two focus on the subject of government forms, war, and strategy. Erik von Kuehnelt-Leddihn (1909–1999), in the last article completed before his death, presents a sweeping portrait of European history and the role of monarchy and Christian kings. In the European-Christian worldview, the king was seen as part of a natural, quasi-familial hierarchical or “vertical” social order: of “God the Father in Heaven, the Holy Father in Rome, the King as the Father of the Fatherland, and the Father as the King in the Family.” He describes the gradual deconstruction of this vertical worldview and its displacement, beginning with the French Revolution and completed with World War I and II, by a “new” egalitarian or “horizontal” outlook incompatible with monarchy and kings. He identifies democracy (majority rule), socialism (international and national), and popular dictatorship as expressions of this new horizontal worldview. Furthermore, he provides ample historical illustration of how the transformation from monarchy to democracy changed the conduct of war from limited warfare to total war. Gerard Radnitzky, in his wide-ranging essay, bolsters Kuehnelt-Leddihn’s case against democracy. Following Anthony de Jasay, Radnitzky begins with a detailed analysis of the economics and politics of majoritarian democracy and refutes as illusory and impossible the claims of constitutional economists such as James Buchanan. A discussion of the thesis “democracies are more peaceful” occupies the center of his chapter. Based on analytical considerations and detailed historical evidence, Radnitzky rejects the thesis.Further, he identifies the thesis “that democracies do not make war with each other” as “a cornerstone of the New World Order crowd” and U.S. imperialism and hegemony. He concludes with a few game-theoretical considerations regarding the possibility of private defense coalitions and some remarks on the likelihood of the decline and demise of the State. Bertrand Lemennicier provides an economic-conceptual and formalistic, game-theoretical explanation of the effects and prospects of government policies and treaties concerning the nonproliferation of nuclear weapons. In accordance with standard economic cartel theory, Lemennicier argues that any such agreements are bound to fail due to external and internal pressure. The cartel members cannot lastingly prevent nonmember countries from developing nuclear weapons independently. And within the cartel, each member has a constant incentive to cheat (and sell). Moreover, Lemennicier argues that even if a cartel agreement could be maintained and enforced, this would still be a “bad” idea. The world is made less safe rather than more so when a single country dominates in nuclear possession and enforcement. “The U.S. retains a monopoly on nuclear dissuasion and plays the part of world enforcer, excluding international exchanges for countries seeking nuclear weapons,” writes Lemennicier. “Such a position is costly, and the U.S. has no legitimate claim to such a role.” The contributions to Section Three review the historical record of private alternatives to State defense and warfare. Joseph Stromberg considers the example of professional “standing armies” commanded by aristocratic officers. He looks at the experience with mercenary armies in Renaissance Italy. He discusses the role of a militia in republican theory and practice from ancient Greece and Rome to the United States and Switzerland. Special attention is given to guerrilla warfare. Its essentially defensive nature is explained, and its role in the American Revolution, in the War for Southern Independence, and in the Second Anglo-Boer War is discussed. Based on this evidence, Stromberg suggests as a solution to the problem of defensive protection some combination of voluntary militias (inspired if possible by a unifying ideology or faith) and modern mercenaries (in the form of professional insurance-protection companies), both steeped in the theory and practice of guerrilla warfare. Larry Sechrest opens his contribution with a brief discussion of the nature of the “good” of defense and argues that defense is a distinctly “private” good (while “national defense” is an “imaginary” good). He then applies these theoretical considerations to the subject of naval warfare. In particular, he provides a detailed survey of “privateering” as a form of naval warfare conducted by privately owned ships from the twelfth to the nineteenth centuries. Sechrest explains how privateers operated, the legal customs that grew up around them, and how remarkably effective and profitable they were. Finally, as to why the practice of privateering declined after the nineteenth century, Sechrest argues that this has no technological reasons. To the contrary, privateering died out because it was “too” effective and threatened the jobs of the regular State-navies. Jeffrey Rogers Hummel begins with a discussion of the anthropological preconditions of State formation and the reasons for the historical triumph of States over Stateless societies. He explores the reasons—population size, geography, political decentralization, wealth and technology—for the success of some States and world regions and the failure of others. In particular, Hummel investigates and emphasizes the importance of ideas and ideological convictions, of motivation and morale, in war and defense. Finally, he ponders the ideological requirements of liberating oneself of the “macroparasitism” of one’s own State and the prospects of defending a free territory against the potential aggression of another, foreign State. Hummel expresses considerable optimism regarding the effectiveness of such a defense—because free societies will be wealthier and technologically more advanced than statist societies—but cautions that the maintenance of a free society (rather than a regression to Statism) requires eternal ideological vigilance on the part of the public. The final section, Section Four, is dedicated to the theory of private security production and its various practical applications. In his contribution, Walter Block argues that to claim “that a tax collecting government can legitimately protect its citizens against aggression is to contradict oneself, since such an entity starts off the entire process by doing the very opposite of protecting those under its control.” In support of this claim, Block reviews, analyzes, and refutes the entire panoply of statist arguments: the “prisoner’s dilemma,” the “free rider,” the “externality,” and the “public goods” thesis in favor of “national defense.” Defense, Block explains, is defense of private property and as “private” as private property. Last, he discusses the thesis, popular especially in “public choice” and “constitutional economics” circles, that States are forms of clubs (and clubs forms of States), and he concurs with Joseph Schumpeter’s verdict that this thesis “only proves how far removed this part of the social sciences is from scientific habits of mind.” In my own contribution to this volume, I open with a reconstruction the Hobbesian myth of “collective security” and its empirical and logical refutation. He then proceeds to a detailed analysis of risk, property, and insurance. He comments on the “arbitrariness” of “national” borders, and hence of “national” defense (in contrast to the “natural” borders of private property and the defense of such borders). He provides a comparative analysis of insurance-protection versus State-protection and contrasts the logic of State-warfare to that of freely financed protection agencies. Finally, Hoppe points out that insurance agencies, in contrast to States, will not disarm those they protect, and he addresses the question of how a free and armed society in conjunction with professional protection-insurance agencies would likely go about defending itself against State aggression. Guido Hülsmann, in the final contribution to this volume, deals with secession as a means of establishing a private-property order and assuring effective protection. He discusses the nature of secession and its comparative advantages as compared to other forms of political reform. After examining the conditions that must be met for secession to be successful, Hülsmann turns to a key problem of secessionist movements: defense against the government from which they are seceding. He argues that secessionist defense organizations must themselves be run on the basis of private-property principles to ensure that the political goal of libertarian secession be reached and that its military effectiveness be as high as possible. Though the implications of the arguments made in this volume are radical and sweeping, the principles are quite simple at root. In economics, the contributors seek the consistent application of market theory, not its arbitrary exclusion from whole areas of life, such that it applies also to the delivery of goods and services associated with security and defense. In politics, the contributors seek only the application of the principle Jefferson presented in his Declaration of Independence, that people have the right and duty to throw off governments that are not effecting their safety and find alternatives that provide guards for future security. In both respects, these ideas represent a relatively unexplored application of traditional liberal theory. And yet, given the continued rise of the national-security state in our own time, the future of liberty itself may hinge on our willingness to push these principles to their fullest extent. + +Hans-Hermann Hoppe \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/mk/Universally Preferable Behaviour/info.yml new file mode 100644 index 000000000..5c5b473dd --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -0,0 +1,171 @@ +--- +content_files: + - + - p00_ch01_foreword.md + - "" + - + - p00_ch02_intro.md + - "" + - + - p01.md + - "" + - + - p01_ch01_a_framework.md + - "" + - + - p01_ch02_internal.md + - "" + - + - p01_ch03_ethics.md + - "" + - + - p01_ch04_pref.md + - "" + - + - p01_ch05_01_univ.md + - "" + - + - p01_ch05_02_univ.md + - "" + - + - p01_ch06_upb.md + - "" + - + - p01_ch07_init.md + - "" + - + - p01_ch08_lifeboat.md + - "" + - + - p01_ch09_the_beast.md + - "" + - + - p02.md + - "" + - + - p02_ch01_ethical_categories.md + - "" + - + - p02_ch02_the_first_test_rape.md + - "" + - + - p02_ch03_the_second_test_murder.md + - "" + - + - p02_ch04_the_third_test_theft.md + - "" + - + - p02_ch05_the_forth_test_fraud.md + - "" + - + - p02_ch06_the_fifth_test_lying.md + - "" + - + - p02_ch07_01_more_challenging_tests_of_upb.md + - "" + - + - p02_ch07_02_more_challenging_tests_of_upb.md + - "" + - + - p03.md + - "" + - + - p03_ch01_the_value_of_universally_preferable_behaviour.md + - "" + - + - p03_ch02_the_null_zone_revisited.md + - "" + - + - p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md + - "" + - + - p03_ch03_02_existence_versus_non-existence.md + - "" + - + - p03_ch03_03_existence_versus_non-existence.md + - "" + - + - p03_ch04_additional_proofs.md + - "" + - + - p03_ch05_parallels.md + - "" + - + - p04.md + - "" + - + - p05_appendices.md + - "" +translation: + language: en + is_translation: true + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/Universally Preferable Behaviour" + fetch_translators: true + fetch_reviwers: true + fetch_progress: true +titles: + - Universally + - Preferable~ + - Behaviour~~ +discussions: + - + - https://en.ancap.ch/t/5 + - Ancap Channel +more_infos: + - + - https://www.google.com + - Website name +tags: + - Some Tag + - Another Tag + - And so on +tag_prefix: "https://en.ancap.ch/tags/" +persons: + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "author" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "collaborator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "thanked" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "translator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "reviwer" + - + person_: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "cover_artist" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "artist" +resources: + - + resource: [ ] + rule: "front_cover" + content: "cover.png" + websites: + - Resource website + description: Resource description + persons: + - "template_person" +targets: + - + target: [ ] + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 + clear_page_active: true + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 +version: "0.1.2" diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md new file mode 100644 index 000000000..4ddd874d6 --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md @@ -0,0 +1,93 @@ +## Foreword + +In many fairy tales, there lives a terrible beast of stupendous power, a dragon or a basilisk, which tyrannises the surrounding lands. The local villagers tremble before this monster; they sacrifice their animals, pay money and blood in the hopes of appeasing its murderous impulses. + +Most people cower under the shadow of this beast, calling their fear “prudence,” but a few – drunk perhaps on courage or foolhardiness – decide to fight. Year after year, decade after decade, wave after wave of hopeful champions try to match their strength, virtue and cunning against this terrible tyrant. + +Try – and fail. + +The beast is always immortal, so the villagers cannot hope for time to rid them of their despot. The beast is never rational, and has no desire to trade, and so no negotiations are possible. + +The desperate villagers’ only hope is for a man to appear who can defeat the beast. + +Inevitably, a man steps forward who strikes everyone as utterly incongruous. He is a stable boy, a shoemaker’s son, a baker’s apprentice – or sometimes, just a vagabond. + +This book is the story of my personal assault on just such a beast. + +This “beast” is the belief that it is impossible to define an objective, rational, secular and scientific ethical system. This “beast” is the illusion that morality must forever be lost in the irrational swamps of gods and governments, enforced for merely pragmatic reasons, but forever lacking logical justification and clear definition. This “beast” is the fantasy that virtue, our greatest joy, our deepest happiness, must be cast aside by secular grown-ups, and left in the dust to be pawed at, paraded and exploited by politicians and priests – and parents. This “beast” is the superstition that, without the tirades of parents, the bullying of gods or the guns of governments, we cannot be both rational and good. + +This beast has brought down many great heroes, from Socrates to Plato to Augustine to Hume to Kant to Rand. + +The cost to mankind has been enormous. + +Since we have remained unable to define a rational system of universal morality, we have been forced to inflict religious horror stories on our children, or give guns, prisons and armies to a small monopoly of soulless controllers who call themselves “the state.” + +Since what we call “ethics” remains subjective and merely *cultural*, we inevitably end up relying on bullying, fear and violence to enforce social rules. Since ethics lack the rational basis of the scientific method, “morality” remains mired in a tribal war of bloody mythologies, each gang fighting tooth and nail for control over people’s allegiance to “virtue.” + +We cannot live without morality, but we cannot define morality objectively – thus we remain eternally condemned to empty lives of pompous hypocrisy, cynical dominance or pious slavery. + +Intellectually, there are no higher stakes in the world. Our failure to define objective and rational moral rules has cost hundreds of millions of human lives, in the wars of religions and states. + +In many ways, the stakes are getting even higher. + +The increased information flow of the Internet has raised the suspicions of a new generation that what is called “virtue” is nothing more – or less – than the self-serving fairy tales of their hypocritical elders. The pious lies told by those in authority – and the complicity of those who worship them – are clearer now than ever before. + +“Truth” has been exposed as manipulation; “virtue” as control; “loyalty” as slavery, and what is called “morality” has been revealed as a ridiculous puppet show designed to trick weak and fearful people into enslaving themselves. + +This realisation has given birth to a new generation of nihilists, just as it did in nineteenth century Germany. These extreme relativists reserve their most vitriolic attacks for anyone who claims any form of certainty. This post-modern generation has outgrown the cultural bigotries of their collective histories, but now view *all* truth as mere prejudicial assertion. Like wide-eyed children who have been scarred into cynical “wisdom,” they view all communication as advertising, all claims as propaganda, and all moral exhortations as hypocritical thievery. + +Since we have no agreement on a cohesive, objective and rational framework for evaluating moral propositions, “morality” remains mired in mysticism, and its inevitable corollary of violence. Just as, prior to the Enlightenment, religious sects warred endlessly for control over the blades of the aristocracy, so now do competing moral mythologies war for control over the state, and all its machinery of coercion. + +Thus morality remains, relative to modern science, just as medieval “astronomy” did to modern astronomy – a realm of imaginary mythology, enforced through storytelling, threats, compulsion and exploitation – which actively bars any real progress towards the truth. + +This “beast” of relativistic ethics looms above us, preying on us, justifying taxation, imprisonment, censorship and wars. It enslaves the young in state schools and Sunday pews; it ensnares the poor in the soft gulags of welfare; it enslaves even the unborn in the bottomless wells of national debts. + +As I wrote in my previous book, “On Truth: The Tyranny of Illusion,” the most fundamental lie at the centre of unproven ethical theories is that such theories are always presented to children as objective and incontrovertible facts, when in truth they are mere cultural bigotries. The reason that scientists do not need a government or a Vatican is that scientists have an objective methodology for resolving disputes: the scientific method. The reason that language does not need a central authority to guide its evolution is that it relies on the “free market” of accumulated individual preferences for style and utility. + +The reason that modern morality – and morality throughout history – has always had to rely first on the bullying of children, and then on the threatening of adults, is that it is a manipulative lie masquerading as a virtuous truth. + +The truth is that we need morality; the lie is that gods or governments can rationally define or justly enforce it. + +My goal in this book is to define a methodology for validating moral theories that is objective, consistent, clear, rational, empirical – and *true*. + +I am fully aware that, at this moment, you will very likely be feeling a rising wave of scepticism. I fully understand that the odds that some guy out there on the Internet – the home world of crazies – has somehow solved the philosophical problem of the ages are not particularly high – in fact, they would be so close to zero as to be virtually indistinguishable from it. + +Still, not *quite* zero. + +### Ground Rules + +Extraordinary claims require extraordinary proof. In taking on this mammoth task – particularly in such a short book – I have set myself some basic ground rules, which are worth going over here.[^1] + +1. I fully accept the Humean distinction between “is” and “ought.” Valid moral rules cannot be directly derived from the existence of anything in reality. The fact that human beings in general *prefer* to live, and must successfully interact with reality in order to do so, cannot be the basis for any valid theory of ethics. Some people clearly do not prefer to live, and steadfastly reject reality, so this definition of ethics remains subjective and conditional. +2. Ethics cannot be objectively defined as “that which is good for man’s survival.” Certain individuals can survive very well by preying on others, so this definition of ethics does not overcome the problem of subjectivism. In biological terms, this would be analogous to describing evolutionary tendencies as “that which is good for *life’s* survival” – this would make no sense. Human society is an ecosystem of competing interests, just as the rainforest is, and what is “good” for one man so often comes at the expense of another. +3. I do not believe in any “higher realm” of Ideal Forms. Morality cannot be conceived of as existing in any “other universe,” either material or immaterial. If morality exists in some “other realm,” it cannot then be subjected to a rigorous rational or empirical analysis – and, as Plato himself noted in “The Republic,” society would thus require an elite cadre of Philosopher-Kings to communicate – or, more accurately, *enforce* – the incomprehensible edicts of this “other realm” upon everyone else. This also does not solve the problem of subjectivism, since that which is inaccessible to reason and evidence is by definition subjective. +4. I do not believe that morality can be defined or determined with reference to “arguments from effect,” or the predicted consequences of ethical propositions. Utilitarianism, or “the greatest good for the greatest number,” does not solve the problem of subjectivism, since the odds of any central planner knowing what is objectively good for everyone else are about the same as any central economic planner knowing how to efficiently allocate resources in the absence of price – effectively zero. Also, that which is considered “the greatest good for the greatest number” changes according to culture, knowledge, time and circumstances, which also fails to overcome the problem of subjectivism. We do not judge the value of scientific experiments according to some Platonic higher realm, or some utilitarian optimisation – they are judged in accordance with the scientific method. I will take the same approach in this book. +5. I also refuse to define ethics as a “positive law doctrine.” Although it is generally accepted that legal systems are founded upon systems of ethics, no one could argue that every law within every legal system is a perfect reflection of an ideal morality. Laws cannot directly mirror *any* objective theory of ethics, since laws are in a continual state of flux, constantly being overturned, abandoned and invented – and legal systems the world over are often in direct opposition to one another, even at the theoretical level. Sharia law is often directly opposed to Anglo-Saxon common-law, and the modern democratic “mob rule” process often seems more akin to a Mafia shoot-out than a sober implementation of ethical ideals. +6. I am fully open to the proposition that there is no such thing as ethics at all, and that all systems of “morality” are mere instruments of control, as Nietzsche argued so insistently. In this book, I start from the assumption that there is no such thing as ethics, and build a framework from there. +7. I do have great respect for the ethical *instincts* of mankind. The near-universal social prohibitions on murder, rape, assault and theft are facts that any rational ethicist discards at his peril. Aristotle argued that any ethical theory that can be used to prove that rape is moral must have something wrong with it, to say the least. Thus, after I have developed a framework for validating ethical theories, I run these generally accepted moral premises through that framework, to see whether or not they hold true. +8. I respect your intelligence enough to refrain from defining words like “reality,” “reason,” “integrity” and so on. We have enough work to do without having to reinvent the wheel. +9. Finally, I believe that any theory – especially one as fundamental as a theory of ethics – does little good if it merely confirms what everybody already knows instinctively. I have not spent years of my life working on a theory of ethics in order to run around proving that “murder is wrong.” In my view, the best theories are those which verify the truths that we all intuitively understand – and then use those principles to reveal new truths that may be completely counter-intuitive. + +Having spent the last few years of my life preparing, training, and then combating this beast, I hope that I have acquitted myself with some measure of honour. I believe that I have emerged victorious – though not entirely unscathed – and I look forward to seeing who shares this view.[^2] + +I studied the history of philosophy in graduate school, and hold a Masters degree, but I do not have a PhD in philosophy. I am far from a publicly recognised intellectual. While I may not be the *most* unlikely champion, I am also far from the most likely. Whether I have succeeded or not is not up to you, and it is not up to me. + +If the reasoning holds, the greatest beast is down. + +### A Modest Suggestion + +It is the height of audacity to suggest to readers how to read a book, but given the challenges of the task before us, I would like to make one small suggestion before we embark. + +If we lived in the fifteenth century, and I were trying to convince you that the world were round, I would put forward reams of mathematical and physical proofs. If you held a contrary opinion, you would naturally react with scepticism, and be inclined to quibble with every line of proof. However, if you and I could in fact sail around the world, and arrive back where we started without retracing our steps, you would be far more willing to accept the conceptual proofs for what you had already *experienced* to be true. You might find fault with a particular logical step or metaphor, but you would already agree with the conclusion, and thus would be more prone to help correct the details rather than reject the theory as a whole. + +If my task were to respond to every possible objection to every linguistic, logical and empirical step, this book would remain forever unfinished – and unread. Perfectionism is, in essence, procrastination, and I consider the task of this book to be too important – and the dangers of false morality too grave and imminent – to spend so long trying to achieve heaven that we all end up in hell. + +Thus I humbly suggest that you wait to see how effective the ethical framework I propose is at proving the most commonly accepted moral maxims of mankind before passing final judgement on the theory. + +I truly believe that the definition of a rational ethical framework is the most essential task that faces mankind. I truly appreciate your interest in this crucial matter – and would like as always to thank the wonderfully kind donators who have made this work possible. + +I ride into battle well armed by others. + +[^1]: Most of these will be discussed in more detail throughout the course of this book. + +[^2]: Of course, if I have failed, I have at least failed spectacularly, which itself can be both edifying and entertaining! \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md new file mode 100644 index 000000000..7cb72d4fe --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md @@ -0,0 +1,133 @@ +## Introduction + +For countless generations, mankind lived in a kind of egocentric womb of self-imposed ignorance: the world was flat, the sun, moon and stars revolved around him, ancestors beckoned to him from beyond the mists of death, and thunder was the anger of the gods. + +Burrowing out from this narcissistic womb of subjective interpretation required the labour of millennia – and cost the lives of millions. The effort required to wrench our perspective from *perceptual experience* to *conceptual logic* was terrifying, exhilarating, highly disorienting and extremely dangerous. Understanding that the world was not what it *felt like*, or *seemed like*, was – and remains – the greatest feat of our intelligence. The *truth* of reality turned out to be in the eyes of the mind, not of the flesh. + +The world looks flat; it is not. The sun and the moon look the same size; they are not. The stars seem to move around the earth; they do not. Learning the truth requires that we see the world from outside our senses – this does not mean a rejection of our senses, but an airtight compliance with the *real* evidence of the senses, which is not that the world is flat, but that matter, energy and physical laws are consistent. When we let go of a rock in our hand, it falls – this is the *real* evidence of the senses, not that the Earth is fixed and immovable. The idea that the world is immobile is an incorrect assumption that contradicts the direct evidence of our senses, which is that everything falls. If everything falls, the world cannot be fixed and immovable. + +These are the little truths of the everyday; that rocks fall, smoke rises, fire is hot and the sun and the moon are both round. If we remain steadfastly and rigorously committed to these “little truths,” we can in time derive the great truths of physics, which provide us such awesome knowledge and power. + +In between the little truths and the great truths, however, are the illusions that blind us – both in physics and in ethics. + +In physics, the great truths cannot contradict the little truths. No “unified field theory” can validly contradict our direct sense-experience of a falling rock or a rising flame. The greatest mathematical theory cannot be valid if applying it returns incorrect change at the checkout counter. + +Historically, however, in between our own little truths and the great truths lies what I will call the “null zone.” + +### The "Null Zone" + +We tell our children not to punch each other, and we believe that violence is wrong in the abstract, as a general moral rule. The “little truth” is: *don’t punch*. The “great truth” is: *violence is wrong*. + +However, there exists in our minds an imaginary entity called “God,” and this entity is considered perfectly moral. Unfortunately, this entity continually and grossly violates the edict that “violence is wrong” by drowning the world, consigning souls to hell despite a perfect foreknowledge of their “decisions,” sanctioning rape, murder, theft, assault and other actions that we would condemn as utterly evil in any individual. + +Thus we have the little truth (*don’t punch*) and the great truth (*violence is wrong*) but in the middle, we have this “null zone” *where the complete opposite of both our little truths and our great truths is considered perfectly true*. + +Historically, we can see the same inconsistency in physics. There are no perfect circles in our direct experience, but because of a belief in God, all planetary motion had to be a “perfect circle” – a premise that retarded astronomy for centuries. Similarly, if a man turns his head, he does not reasonably believe that the entire world rotates around him – and he would happily put this forward as not just his own “little truth,” but as a *great truth*, or universal principle. Yet for most of human history, it was believed that the stars and planets rotated around the Earth, rather than that the Earth rotated. Here again we can see the “null zone” between direct sense experience and universal principle, wherein entirely opposite principles are considered to be perfectly valid. + +No sane man experiences God directly. In his daily life, he fully accepts that *that which cannot be perceived does not exist*. No reasonable man flinches every time he takes a step, fearing an invisible wall that might be barring his way. The greatest abstractions of science support his approach. + +Conversely, in the “null zone” of religion, the *exact opposite* of both the little truths and the great truths is believed to be true. Personally, a man believes that *that which cannot be perceived does not exist* – intellectually, science has proven this repeatedly. However, in the “null zone” of theology, the exact opposite proposition holds true – the axiom there is *that which cannot be perceived **must** exist*. + +Our belief in the virtue of the military also lies in this “null zone.” If a private man is paid to murder another man, we call him a “gun for hire,” and condemn him as a hit man. If, however, this man puts on a green costume with certain ribbons *and commits the same act*, we hail him as a hero and reward him with a pension. The little truth (*I should not murder*) is perfectly consistent with the great truth (*murder is wrong*) – yet in the middle there lies a “null zone,” where murder magically becomes “virtuous.” + +If this “null zone” is valid, then no logical proposition can ever hold. If a proposition is true – and the exact opposite of that proposition is also true – then logical reasoning becomes impossible. The growth of rational science has been the steady attack upon this “null zone,” and the incursion of objective consistency into these mad little pockets of subjective whim. + +In old maps, before cartographers had finished their explorations, the drawings of known lands would fade into blank paper. The growth of knowledge requires first a delineation of what is not known, and then an expansion of known principles into the unknown areas. + +The same is true in the realm of morality. + +### The Casualties + +Crossing this “null zone” is fraught with peril. The road from the little truths to the great truths is paved with the bones of millions. From the death of Socrates to the torture of early scientists by religious zealots, to the millions who have murdered and died for the black fantasies of fascism and communism, any forward-thrust of human knowledge into the “null zone” is fraught with considerable danger. + +Must “crossing the null zone” – or seamlessly uniting the little truths with the great truths – inevitably be so difficult and dangerous? It is an enormous challenge to unite the perceptual with the conceptual in a straight line of logical reasoning – but *must* this progress take thousands of years and oceans of blood? + +If we look at the technological and economic progress of mankind, we see more or less a flat line for countless millennia, followed by massive and asymptotic spikes over the past few hundred years. It is inconceivable that some widespread genetic mutation could account for this sudden and enormous acceleration of intellectual consistency and material success. Theories claiming that a certain “snowball effect” came into existence, mysteriously propelled by an accumulation of all the little increments of knowledge that had occurred since the dawn of civilisation, can usually be dismissed out of hand as entirely *ex post facto* explanations, since they have no predictive value. + +If we understand that our staggering potential has been available to us for at least tens of thousands of years – and that there is both great profit and great pleasure in exercising it – then it at once becomes clear that we really *do* want to use our amazing minds. + +Thus there must be a downward force that has historically acted to crush and enslave the natural liberty of mankind. + +In the realm of science, it is not too hard to see the oppressive forces that continually kept our minds in near-primeval ignorance. The combination of superstition in the form of religion, and violence in the form of the aristocracy, threatened rational thinkers with intimidation, imprisonment, torture, and murder. Just as a farmer profits from the low intelligence of his cows, and a slave-owner profits from the fear of his slaves, priests and kings retained their privileges by threatening with death anyone who dared to think. + +The simple truth is that “priests” and “kings” were – and are – merely men. The simple truth is that the gods and devils that were supposed to justify their rule never existed. + +We have made great strides in understanding the nature and reality of simple human equality, but the sad fact of the matter is that the realm of *morality* is still lost in the “null zone” – in the destructive illusions of the “middle truths.” + +### "Middle Truths" + +Let us call the oppositional principles that reside in the “null zone” – between sense perception and conceptual consistency – the “middle truths.” + +These “middle truths” are the most dangerous illusions of all, because they grant the *appearance* of truth while actually *attacking* the truth. + +By providing the illusion that we have found the truth, “middle truths” actually prevent us from gaining the truth. They are the last line of defence for fantasy, predation and exploitation. + +Since they are not only irrational, but *anti*-rational, “middle truths” remain endlessly flexible – as long as they serve those in power. For instance, Christianity arose out of the growing fascism of the late Roman Empire partly by lashing out at the “primitive” superstitions of existing theologies. “Forget your old gods, we have a brand new God who is far better!” + +“Middle truths” always take the form of a truth, followed by a lie. “Zeus is a pagan superstition” is a true statement, which was openly made by Christian proselytisers. The lie that followed was: “Yahweh is not a pagan superstition, but a real and living God.” + +We can personalise this a little bit more with an example that will be familiar to anyone who has ever counselled a dysfunctional friend. “My last boyfriend was a real jerk,” she will say, and you will fervently agree. “My new boyfriend is really *great* though,” she will add, and you will try not to roll your eyes. + +It is very hard not to replace one illusion with another. + +“The British government is a tyranny!” cried the American revolutionaries in the eighteenth century – and, after evicting the British troops, they then set up their own government and started attacking their own citizens. + +“Aristocracy is an unjust abomination!” cried other revolutionaries, who then set up the tyranny of the majority in the form of democracy. + +“Middle truths” can also exist in science, and similarly prevent the natural progress from the little truths to the great truths. Until the eighteenth century, for instance, biologists believed in “spontaneous generation,” or the idea that life can spring from nonliving matter. This had never been observed, of course, but conformed to ancient writings both philosophical and religious, and so was accepted as fact. Also, prior to the Einsteinian revolution in 1905, light was believed to move through a fixed and invisible substance called “luminiferous ether,” just as sound waves move through air. No scientist who believed in this theory had any empirical evidence for this “ether,” either personally or scientifically – but it was considered necessary to conform to other observable characteristics. + +Religion is also another “middle truth” – one of the most dangerous ones. It is true that we are a unique species in the universe, as far as we know. A giraffe is a taller quadruped, but man is not just a “smarter” primate, but something quite different. The nature of that difference remains largely unknown – the religious explanation of “we are not the same as animals because we have a soul and were created by a God” is just another example of a “middle truth.” It is true that we are very different from animals. It is not true that we were created by a god and have a soul. + +Just as some parasites cannot take root until they dislodge the prior parasites, “middle truths” only attack previous illusions *so that they can take their place*. Those who are sceptical of the prior fantasies are drawn towards the new fantasy. Thus does Christianity displace paganism, Marxism displace Christianity, post-modernism displace Marxism, democracy displace aristocracy, and so on. + +Until the great truths are achieved, and united with the little truths, “middle truths” are just a rotating phalanx of exploitive and destructive falsehoods – specifically designed to prevent the achievement of the great truths. + +And the great truths are always achieved from the little truths. + +The world falls because a rock falls. + +### "Middle Truths" And Exploitation + +Biologically, parasitism is a wholly viable survival strategy for many creatures. In the absence of ethical norms, stealing energy and resources from other creatures is perfectly sensible. In general, the most sustainable and stable form of parasitism is *symbiosis*, or mutually beneficial coexistence. Thus the bacteria that inhabit our intestines aid their own survival by helping us digest our food. + +However, a virus that renders us continually exhausted, and barely able to keep ourselves alive, can scarcely be called “mutually beneficial.” If we think of our long and grim history of disaster, starvation, war, disease and poverty – and compare it with the astounding material successes of modernity – it is clear that a form of parasitism tyrannised our minds and capacities for millennia. Now that the last few hundred years have shown the power and creativity of the human spirit, we can view our species as an organism that has shaken off a terrible parasite, and sprung from an endless gasping deathbed to perform the most astounding feats of gymnastics. + +When we cure ourselves of a disease, we feel better, but the disease does not. From the perspective of the smallpox virus, the smallpox vaccine is genocidal. + +In the same way, the parasites that strangle mankind view the liberty of the majority with horror. Since their parasitism frees them from the demands of reality – to earn their daily bread – they inevitably view the freedom of the masses as a form of enslavement for themselves. Thus would a farmer view the “liberation” of his livestock as an utter disaster… + +Establishing truth necessarily limits fantasy. Limiting fantasy necessarily limits exploitation. If I can convince you that I am a living man-God, and that the God who birthed me wants you to give me ten percent of your income, or you will be punished for eternity, then I can become exceedingly rich. I am a parasite of illusions, and depend on those illusions for my sustenance as surely as fungus relies on warmth, dampness – and darkness. + +Those who use moral fantasies to exploit mankind have always fought tooth and nail against those who threaten their livelihood by discovering and disseminating the truth. + +We are familiar with the example of the Mafia, which threatens potential rivals with maiming and death, or the spectacle of religious sects attacking each other, or one government attacking another. + +When philosophers expose the falsehoods necessary for continued exploitation, however, they are ideally not aiming to set themselves up as competitors. They do not wish to *replace* the Mafia, or the church – they wish to eliminate it completely. + +A more modern analogy would be the relationship between the state, lobbyists and taxpayers. Lobbyists will ferociously attack other lobbyists who compete for the same tax dollars. However, imagine how *all* lobbyists would band together to attack anyone who proposed eliminating the state as an institution. + +Parasites will aggressively compete with one another for the host’s limited resources – but it is in their best interest to band together to attack anything that threatens to eliminate the host itself. + +In this way, in any society where the state and the church are nominally separated, each entity tends to compete for adherents. Where the church begins to lose ground, the state will aggressively recruit patriots – resulting in secular socialism. Where the state begins to lose ground, the church will aggressively recruit adherents – resulting in religious fundamentalism, often with tinges of libertarianism. + +However, the philosophers who oppose *all* intellectual error are the sworn enemies of all the parasites that feed off illusions. The “great truths” of physics eliminate the need for supernatural agents, and render miracles impossible. The explanatory power of science wholly outshines the religious fictions that masquerade as knowledge about the physical world. + +The scientific method requires that every thesis be supported by evidence and rationality. Since there is no evidence for gods – and the very *idea* of gods is innately self-contradictory – the thesis “gods exist” cannot stand. Inevitably, the religious parasites attempt to defend their thesis by trying to split reality into “two realms” – the scientific and the spiritual. However, there is no evidence for the existence of this “spiritual” realm in the present, any more than there was for the parallel universe of Platonic “Forms” two thousand five hundred years ago. + +Thus the establishment of consistent and universal truth necessarily limits and destroys the exploitive potential of illusion. In particular, the “great truths,” which are universal and consistent, make redundant and ridiculous the “middle truths” – which are in fact exploitive fantasies. We are familiar with the “middle truth” of religion; a few others will be examined and revealed here, some of which may shock you. + +### Effective Parasitism + +The most effective parasites – or viruses – are those which fool the body into indifference. Our immune systems are designed to attack foreign substances within the body, isolating and killing them. We fear HIV and cancer in particular because they are able to bypass our immune systems. The same technique is used by intellectual parasites to disable the defence systems of those they prey upon. + +If a stranger attacks you in an alley and demands your money, you will be horrified and appalled. You may fight back, you may run, or you may give him your wallet, but you would remain shocked, angry and frightened by the interaction. When you repeated the story, you would tell it in a way that reinforced the base and vile violation of your personal and property rights. Others would feel sympathy for your predicament, and would avoid said alley in the future. + +This is an example of a “little truth,” which is: “Stealing from me is wrong.” + +However, when a government agent sends you a letter demanding that you pay him money, you may feel a certain indignity, but you would not relate the story with the same horror and indignation to your friends. + +This is an example of a “middle truth,” which obscures a “great truth,” which is that “stealing is wrong.” + +This book will focus on exposing and destroying these false “middle truths.” I believe that mankind suffers endlessly under the tyranny of false ethical “middle truths” which justify the destructive world-views of religious superstition, secular despotism and the cult of the family. + +My thesis in this book is that in ethics, as in every other intellectual discipline, the great truths arise directly from the little truths. The disorienting fog of the “middle truths” is a hellish path to navigate, but it is worth struggling through, because the only fundamental alternative to truth is exploitation, destruction – and, inevitably, the untimely demise of millions. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p01.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p01.md new file mode 100644 index 000000000..4ea4a0aa7 --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p01.md @@ -0,0 +1 @@ +# Theory \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch01_a_framework.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch01_a_framework.md new file mode 100644 index 000000000..232e9606c --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch01_a_framework.md @@ -0,0 +1,96 @@ +## A Framework For Ethics + +Ethical propositions are different from other types of knowledge statements. If I say, “I like jazz,” that may be a true or false statement, but it is not generally considered binding upon you in any way. My preference for jazz is a mere statement of personal fondness; based on my statement, it is not incumbent upon you to either like or dislike jazz. + +Similarly, if I say “I like vegetables,” that is also a mere statement of personal preference. However, if I say, “vegetables are healthy food,” then I have shifted from a statement of personal preference to a statement of objective fact. It is the difference between “I like ice cream,” and, “Ice cream contains milk.” + +The fundamental difference between statements of *preference* and statements of *fact* is that statements of fact are objective, testable – and binding. If you value truth, it is incumbent upon you to accept the fact that ice cream contains milk, once it is proven.[^1] + +If I say that the earth is round, and I provide ample proof for this statement, it is no longer up to you to determine on your own whim whether the statement is true. If I can prove that the earth is round, then you are bound to accept it as true, unless you are willing to reject reason and evidence as the criteria for truth. + +If I accept the validity of mathematical laws, I cannot arbitrarily reject a mathematical proof that conforms to those laws. If I *do* reject such a proof, I can no longer claim to accept the validity of mathematical laws. My acceptance of these laws means that I am *bound* to accept as valid those proofs that conform to these laws. The rejection of a proof that conforms to rational standards is a rejection of rational standards as a whole. + +The scientific method, rationality itself, and mathematical laws are all examples of *objective* criteria for establishing the truth of a proposition. It is not my opinion that two and two make four – if you also accept that two and two make four, you are not subjecting yourself to my mere opinion, but to a rational truth. + +### Objective Truth + +A central challenge in understanding the nature of truth is the realisation that “truth” does not exist in the world in the same way that a rock or tree does. + +The concept “truth” is necessarily a relative term – though that does not mean a subjective or arbitrary term. The concept “health” is also a relative term – we compare “health” to sickness, and also to relative standards of health. What is considered “good health” for a ninety-year-old would scarcely be considered good health for a twenty-year-old. The definition of a long life is very different now than it was five hundred years ago. + +This does not mean, however, that the concept of “health” is entirely relative and subjective. A ten-year-old dying of leukaemia is unhealthy by any definition – just as a twenty-year-old marathon runner is healthy by any definition. Currently, a man who lives to ninety has statistically had a long life, though that would change if medical technology suddenly allowed us to live to be two hundred. + +As our definition of “health” expands, it does not invalidate earlier definitions, but rather extends them. If medical technology advances to allow ninety-year-olds to win marathons, then our definition of what is healthy for the aged will change – but that does not mean that the twenty-year-old marathon runner suddenly becomes unhealthy. Learning algebra does not invalidate arithmetic. + +Truth also has value relative to necessity as well. Newtonian physics has been supplanted by Einsteinian physics, which has proven far more accurate in extreme situations such as extraordinarily high gravity or speed. However, sailors wishing to calculate the correct path across an ocean find Newtonian physics more than accurate enough. You wouldn’t want to send a spaceship to Alpha Centauri using Newtonian physics, but it is totally fine for getting a ship from Lisbon to New York. The labour involved in learning and implementing Einsteinian physics is thus a net negative for a sailor. + +As a result, the sentence “Newtonian physics is less accurate than Einsteinian physics, but Newtonian physics is the best way to calculate a ship’s path” can be considered a valid proposition. Newtonian physics is thus both *less accurate*, and *more appropriate*. + +If we wanted to drink the purest possible water, we would likely pay thousands of dollars per bottle. Unless we were enormously rich and highly frivolous, we would never pay that much to quench our thirst. It is true that pure water is better for us, but the price that purity requires hits a threshold of diminishing returns. Thus “purer is better” gives way to “purer is worse.” + +Again, this does not mean that the purity of water is utterly subjective. Distilled water is always more potable than seawater. + +#### Truth And Objective Reality + +The concept of *truth* necessarily involves the concept of *accuracy*. If I am trying to shoot an arrow at a bull’s-eye, the accuracy of my shot is determined by how far my arrow lands from the centre. + +What, then, is the “bull’s-eye” of truth? + +Well, the *truth* of a statement is measurable relative to its conformity with objective reality. + +Putting aside the challenges of language for the moment, if I point to a seagull and say, “That is an anvil,” I am clearly mistaken, because anvils are inorganic, and cannot fly. The truth value of my statement is measured relative to the objective facts of reality. Since the seagull is not in fact an anvil, my statement is untrue. + +Naturally, this equation between truth and reality requires that language and our senses be considered relatively objective. There are many good reasons to believe that both language and sense evidence are in fact objective; we could get into a complicated discussion about this, but it should suffice to say that since you are using your eyes to read a book written in a human language, we can at least agree that your eyes, and the language we share, are at least objective enough for you to accurately process what I am writing. If they are not, we have nothing to talk about, and you haven’t understood anything I’ve written anyway, so this sentence will be equally meaningless, and might as well have been rendered in “Wingdings”. + +☀☾ ♔♠☃♨ ☙⚀☃ ⚋☰♔⛌ ⛆☃ ♠☙⚕☃ ⚋☰♔♠☀⚋⚗ ♔☰ ♔☙⚘⚛ ☙⚜☰☽♔⛌ ☙⚋⚝ ♨☰☽ ♠☙⚕☃⚋⛰♔ ☽⚋⚝☃⚀⚲♔☰☰⚝ ☙⚋♨♔♠☀⚋⚗ ☀⛰⚕☃ ⛆⚀☀♔♔☃⚋ ☙⚋♨⛆☙♨⛌ ⚲☰ ♔♠☀⚲ ⚲☃⚋♔☃⚋⛻☃ ⛆☀⚘⚘ ⚜☃ ☃⛟☽☙⚘⚘♨ ⛼☃☙⚋☀⚋⚗⚘☃⚲⚲⛌ ☙⚋⚝ ⛼☀⚗♠♔ ☙⚲ ⛆☃⚘⚘ ♠☙⚕☃ ⚜☃☃⚋ ⚀☃⚋⚝☃⚀☃⚝ ☀⚋ ⛶⛆☀⚋⚗⚝☀⚋⚗⚲⛶ + +Assuming you can tell the difference between the above two fonts, we can reasonably continue. + +#### Accuracy And Consistency + +It is impossible for me to accurately paint a cloud, since in the time it takes to paint it, the cloud continually changes. I can accurately paint a *photograph* of a cloud, which has become frozen in time. + +If I spend an hour trying to paint a cloud, and then I ask you whether or not my painting is an accurate representation of that cloud, you must necessarily reply that it is not. + +In other words, where there is no consistency, there can be no accuracy. + +When we dream at night, our perceptions are that the rules of “matter” and “energy” are in a constant state of flux – we are immune to gravity, and then we fly on the back of an elephant, and then we can walk through walls. It is no more possible to develop a “scientific physics of dreams” than it is to accurately paint a cloud. + +Logic, science and truth, then, are impossible in the absence of *consistency*. + +Fundamentally, the laws of logic are derived from the behaviour of matter and energy, at least at the perceptual level. If I tell you to throw a ball both up and down at the same time, I am asking for the impossible, which you can easily test by attempting to fulfil my request. If I tell you to plough both the north field and the south field simultaneously, you will be unable to comply. If I demand that you turn a rose into a donkey, my demand will never be met. + +Perceptual reality is consistent and objective – and it is from this consistency and objectivity that we derive the laws of logic. Our statements about reality can only accurately *represent* reality as a direct result of this consistency and objectivity. + +The fact that seagulls do not arbitrarily turn into anvils – or vice versa – is the root of our capacity to accurately judge the statement: “That is a seagull.” If seagulls spontaneously and continually changed their nature, we would be unable to make either true or false statements regarding them – or anything for that matter. + +This is the root of a key criterion of the scientific method – reproducibility. If I make a universal claim about the nature of gravity, then you should be able to reproduce that claim in your own environment. If reality were *not* consistent, then reproducibility would be an irrational criterion for the establishment of truth. + +If you were a maths teacher, you would be very unlikely to accept a wrong answer from a student, even if that student claimed that his answer was “right” when he wrote it down, but just somehow changed in the interim. + +Thus we can accept that we must measure the validity of a statement relative to objective reality – both empirically, and logically. Logic as a discipline arises only as a result of the consistency of reality; empirical observations are also valid or invalid only as a result of the consistent nature of reality. + +### The Existence Of "Truth" + +Truth, then, can be measured according to two central criteria: + +1. Truth is a measure of the correlation between the ideas in our minds and the consistency of rationality, which is directly derived from the consistent behaviour of matter and energy in the real world.[^2] +2. Truth is also a measure of the correlation between the ideas in our minds and the nature and behaviour of matter and energy in the real world.[^3] + +The first criterion is a measure of the consistency of ideas with themselves – and such consistency is a requirement because reality is consistent with itself. If I say, “I do not exist,” that is an example of an idea that is inconsistent with itself, since I must exist in order to utter the sentence. The second criterion is a measure of the accuracy of ideas relative to empirical observations of objective reality. + +#### Empiricism Versus Rationality + +Empiricism can be thought of as the ability to instinctively catch a thrown ball, or measure its movement; rationality is the ability to predict and understand the path that ball will take based on universal principles. Clearly, if balls randomly went in any and every direction – and magically transformed into flocks of doves to boot – we would be utterly unable to predict their behaviour. + +Thus, since matter obeys immutable laws, our theories *about* matter must also obey immutable laws. If I know nothing about baseball, but watch a baseball game where the players always obey the rules, it would be irrational for me to formulate a theory about the rules of baseball that directly contradicted the behaviour of the players I was watching. Since the actions of the players are consistent, *any theory I develop regarding the rules that guide those actions must also be consistent*. + +This requirement for consistency is one of the most basic requirements for truth. Since reality is consistent, theories regarding reality must also be consistent. + +In fact, the first hurdle that any theory must overcome is that of *internal consistency*. + +[^1]: If you do not value truth, you would never be in this debate – or any other debate – in the first place! + +[^2]: Rational consistency, or internal logic. + +[^3]: Empirical evidence, or empiricism. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch02_internal.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch02_internal.md new file mode 100644 index 000000000..5a0824659 --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch02_internal.md @@ -0,0 +1,28 @@ +## Internal Consistency + +If I am an architect, and submit a plan to build a house, the first hurdle that I must overcome is whether or not my house can be built at all. If I submit wonderful plans for a house constructed entirely of soap bubbles, I will never get the commission, since such a “house” could never stand. + +Similarly, if an engineer submits a plan for a bridge, the first criterion that must be satisfied is whether or not the bridge will stand. Other considerations such as longevity, aesthetics and so on will only apply if the bridge is physically viable to begin with. + +It would be illogical – not to mention highly unproductive – to build a bridge out of random materials, using random “calculations,” in order to find out whether or not it will stand. Since physical laws are consistent and universal, it is relatively easy to figure out whether or not a bridge will stand *before* building it. + +There are two ways to determine the viability of the bridge before building it. The first is to look for internal inconsistencies within the premises and calculations that claim to support the viability of the bridge. If there are significant errors in the calculations justifying the weight that the bridge can support, then the bridge will likely be either over-designed, or under-designed. If erroneous mathematical calculations result in a strength of minus fifty tons per square foot at any part of the bridge, then it certainly will not stand – or, if it does, its viability will be only accidental, and not reproducible. + +The mathematical calculations supporting the viability of the bridge must thus be internally consistent before any other considerations can be taken into account. + +In computer terms, code that does not compile cannot be tested. + +This is true in the scientific world as well. Theories are always checked for internal consistency before they are submitted to empirical tests. The reason that internal consistency is so essential is that since theories claim to have value relative to reality, and reality is internally consistent, any theory that is *not* internally consistent cannot have value relative to reality. + +Only *after* the internal consistency of the calculations has been established can the degree to which the bridge meets the specifications be reviewed. It is possible to write internally consistent specifications for a tiny bridge built entirely out of balsa wood, but unless the engineer is writing an article for a model rail-roading magazine, his specifications, though consistent, will fail to meet any industrial requirement. + +Once we have determined that the bridge will stand, we can then determine whether or not it meets our specific needs, such as supporting the weight of pedestrians versus trains. + +In the realm of economics, the same criterion applies. If my economic theory requires that prices go up and down simultaneously, then it cannot be valid, since this is impossible. Once my theory has been checked for internal consistency, I can begin to look for evidence, and/or begin using my theory to make proactive predictions. + +Thus, we can see that any theory, to be valid, requires the following: + +1. Internal consistency (logic). +2. External consistency (testability). + +With this in mind, we can now turn to the core subject of this book. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch03_ethics.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch03_ethics.md new file mode 100644 index 000000000..d3d8abd7e --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch03_ethics.md @@ -0,0 +1,55 @@ +## Ethics + +Since ethics is a subject that we all have opinions about already, it is important to outline the relationship between *instinctual* ethics and *rational* ethics. + +A baseball player can catch a fly ball even if he knows nothing about physics. Similarly, we can correctly perceive an action as immoral even if we know nothing about ethical theories. + +If I can catch a fly ball, then I have an instinctual *feel* for the behaviour of a baseball in flight. My instinctual understanding, however, does not give me the capacity to accurately launch a spaceship to orbit Jupiter. I have an immediate “little truth” – how the ball will move – but that does not give me a universal “great truth” – how matter behaves. + +In the same way, our common moral revulsion towards actions such as rape and murder are not necessarily inaccurate, but they do not give us the capacity to create or validate consistent and empirical moral theories. + +If I propose a scientific theory that completely invalidates a baseball player’s ability to catch a fly ball, then I have the insurmountable challenge of explaining how the baseball player actually *does* catch the ball. Also, if my grand theory cannot accurately predict the arc of a fly ball, then I have a “great truth” which directly contradicts a “little truth,” which cannot be valid. Since the necessity of logical consistency directly arises from the “little truths” of perceptual experience, any theory that directly contradicts such experience cannot be valid. + +In other words, the senses give rise to logic – therefore logic cannot contradict the evidence of the senses. Evidence always trumps explanation. + +In a similar manner, any valid ethical theory should be able to explain and justify our common revulsion towards crimes such as murder and rape. It cannot reasonably contradict the universal prohibitions of mankind, but must accurately incorporate and explain them. + +However, just as Einsteinian physics provided surprising truths – in fact, it would have been of little value if those truths were *not* surprising – ethical theories provide the most value when they also reveal surprising truths – shocking, even. In fact, ethical theories that did not provide surprising truths would be a mere confirmation of existing instinctual preferences, and thus be of little value. + +### The Discipline Of Theoretical Ethics + +If I say that something is “morally good” – in other words, if I propose an ethical theory – then clearly I am arguing that human beings *should* act in a particular manner, or *avoid* acting in a particular manner. + +If I tell my son that he *should* become a baseball player just because I want him to, I am not stating a universal moral premise, but rather a personal preference. He is not *moral* if he becomes a baseball player, and neither is he *immoral* if he does not. + +However, if I tell him that it is *moral* for sons to obey their fathers, and *immoral* for them to disobey their fathers, then I am proposing a preference that is universal, rather than merely personal – I am trying to turn a “little truth” (*I want you to become a baseball player*) into a “great truth” (*It is immoral for sons to disobey fathers*). *If* he wishes to be moral, he *must* become a baseball player – not because becoming a baseball player is moral, but rather because obeying his father is moral. + +When I speak of a universal preference, I am really defining what is *objectively required*, or *necessary*, assuming a particular goal. *If* I want to live, I do not have to like jazz, but I *must* eat. “Eating” remains a preference – I do not *have* to eat, in the same way that I have to obey gravity – but “eating” is a universal, objective, and *binding* requirement for staying alive, since it relies on biological facts that cannot be wished away. + +Ethics as a discipline can be defined as any theory regarding preferable human behaviour that is universal, objective, consistent – and binding. Naturally, preferential behaviour can only be binding if the goal is desired. If I say that it is *preferable* for human beings to exercise and eat well, I am not saying that human beings *must not* sit on the couch and eat potato chips. What I am saying is that *if* you want to be healthy, you *should* exercise and eat well. + +As Hume famously pointed out, it is impossible to derive an “ought” from an “is.” What he meant by that was that *preference* in no way can be axiomatically derived from *existence*. It is true that a man who never exercises and eats poorly will be unhealthy. Does that mean that he “ought” to exercise and eat well? No. The “ought” is conditional upon the *preference*. If he wants to be healthy, he *ought* to exercise and eat well. It is true that if a man does not eat, he will die – we cannot logically derive from that fact a binding principle that he *ought* to eat. *If* he wants to live, then he *must* eat. However, his choice to live or not remains his own. + +Similarly, there is no such thing as a universally “better” direction – it all depends upon the preferred destination. If I want to drive to New York from San Francisco, I “ought” to drive east. If I want to drive into the ocean from San Francisco, I “ought” to drive west. Neither “east” nor “west” can be considered universally “better.” + +It is true that very few people *do* drive into the ocean, but that does not mean that it is universally true that nobody *ought* to drive into the ocean. Principles are not democratic – or, if they are, we once more face the problem of rank subjectivism, and must throw the entire concept of ethics out the window. + +“Behaviour” exists in objective reality, outside our minds – the concepts “ought,” “should,” and “preference,” do not exist outside our minds. However, the fact that “ought” does not exist within objective reality does not mean that “ought” is completely subjective. Neither the scientific method nor numbers themselves exist within reality either, yet science and mathematics remain objective disciplines. + +### Self-Defeating Arguments + +In order to begin our discussion of ethics, it is essential that we understand the nature of *self-defeating arguments*. + +In economics, a theory cannot be valid if it requires that prices go up and down at the same time. In physics, a theory cannot be valid if it requires that gases expand and contract simultaneously. In mathematics, a theory cannot be valid if it requires that two plus two equals five, since “five” is just another way of describing two plus three, not two plus two, and so to say that two plus two equals five is to say that five equals four, which is self-contradictory. + +In general, any theory that contradicts itself in the utterance cannot be valid. It does not require external disproof, since it disproves itself. We do not need to examine every nook and cranny in the universe to determine that a “square circle” does not exist. The very concept is self-contradictory, and thus disproves itself in the utterance. + +If I submit a complex mathematical proof to you, and you notice that, at the very beginning, I state that my proof relies on the fact that two plus two make both four and five at the same time, you do not need to read any further to know that my proof is invalid. + +Similarly, as mentioned before, if I come up to you and say: “I do not exist,” my thesis automatically self-destructs. If I can communicate to you that I do not exist, then clearly I exist. + +If I come up to you and say: “There is no such thing as truth,” then I am making a statement that I consider to be true claiming that truth does not exist. Again, my argument self-destructs. + +If I tell you that “Language is meaningless,” then I have also contradicted myself. In order for me to verbally communicate that language is meaningless, language must have at least some meaning. + +If I tell you that “Your senses are invalid,” then my argument also self-destructs, since I am using your sense of hearing to communicate to you that your sense of hearing is invalid. If I can successfully communicate my thesis to you, then your sense of hearing must be valid. Thus I must assume that your senses are valid in order to convince you that your senses are not valid, which cannot stand. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch04_pref.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch04_pref.md new file mode 100644 index 000000000..ca16e508d --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch04_pref.md @@ -0,0 +1,109 @@ +## Preferences + +Now that we understand the nature of self-defeating arguments, we can turn to the question of preferences. + +Preferences are central to any methodology claiming to define the truth-value of propositions. The scientific method, for instance, is largely defined by innate preferences for logical consistency and empirical verification. For science, the premise is: *if* you want to determine a valid truth about the behaviour of matter and energy, it is *preferable* to use the scientific method. + +In this sense, “preferable” does not mean “sort of better,” but rather “required.” *If* you want to live, it is *universally preferable* that you refrain from eating a handful of arsenic. *If* you wish to determine valid truths about reality, it is *universally preferable* that your theories be both internally consistent and empirically verifiable. “Universally preferable,” then, translates to “objectively required,” but we will retain the word “preferable” to differentiate between optional human absolutes and non-optional physical absolutes such as gravity. + +Similarly, if ethical theories can be at all valid, then they must *at least* be both internally and externally consistent. In other words, an ethical theory that contradicts itself cannot be valid – and an ethical theory that contradicts empirical evidence and near-universal preferences also cannot be valid. + +Thus in ethics, just as in science, mathematics, engineering and all other disciplines that compare theories to reality,*valid theories must be both logically consistent and empirically verifiable*. + +### Preferences And Existence + +If I say “I like ice cream,” only one word remains ambiguous in that sentence. Clearly “I” exist, since I am expressing a personal preference. Equally clearly, “ice cream” also exists in reality. However, the word “like” is more problematic. + +Preferences do not exist objectively within reality. If you were obsessively curious, you could perhaps follow me around and record every time I ate ice cream, which would probably provide a good empirical basis for establishing my preference for it. The possibility could exist, however, that I am in fact a masochist, and dislike ice cream intensely, and prefer to torture myself with its unpleasant taste – and then confuse you by claiming to like it. + +We can find *evidence* for preferences; we cannot find preference *itself* in reality. Preference exists as a *relationship* between consciousness and matter, just as gravity exists as a relationship between bodies of mass. + +Putting aside the challenging questions of free will versus determinism, it is reasonable to assume that whatever a person is doing in the present is what he or she “prefers” to do. If I get up and go to work, then obviously I *prefer* to do that, as opposed to all other alternatives. Even if I hate my job, I clearly hate it *less* than, say, being penniless. + +Given that human beings can perform a near infinite variety of actions, whatever a person is doing in the moment is chosen out of all other possible options. I am choosing to write this book rather than, say, learning how to tango. + +When we apply this simple fact to ethical arguments, we come up with some very interesting results. + +### Preferences And Arguments + +Remembering our above analysis of self-defeating arguments, we can easily understand the contradictory nature of the statement: “preferences do not exist.” Given that every human action – including making philosophical statements – is chosen in preference to every other possible action, arguing that preferences do not exist requires a *preference* for arguing that preferences do not exist, which is a self-contradictory statement. Arguing that preferences do not exist is exactly the same as arguing that language does not exist. It is an utterly self-defeating argument. + +Since it is impossible to act without expressing a preference – either implicitly or explicitly – anyone who acts accepts the premise that preferences exist. Thus it is impossible to debate the existence of preferences without accepting the existence of preferences. + +### Preferences And Universality + +The next question thus becomes: are preferences purely subjective, or can they be universal? + +Clearly, some preferences are subjective. Musical tastes, personal hobbies, favourite literature and so on are all subjective and personal preferences. + +The challenge arises when we try to define some preferences as *objective*. + +The proposition before us is thus: *can some preferences be objective, i.e. universal?* + +When I say that some preferences may be objective, I do not mean that all people follow these preferences at all times. If I were to argue that *breathing* is an objective preference, I could be easily countered by the example of those who commit suicide by hanging themselves. If I were to argue that eating is an objective preference, my argument could be countered with examples of hunger strikes and anorexia. + +Thus when I talk about universal preferences, I am talking about what people *should* prefer, not what they always *do* prefer. To use a scientific analogy, to truly understand the universe, people *should* use the scientific method – this does not mean that they always do so, since clearly billions of people consult ancient fairy tales rather than modern science for “answers.” There is no way to achieve truth about the universe without science, but people are perfectly free to redefine “truth” as “error,” and content themselves with mystical nonsense. + +Likewise, if a man wants to cure an infection, he *should* take antibiotics rather than perform an Aztec rain dance. The preference for taking antibiotics rather than doing a rain dance is universal, since dancing cannot cure infections. Thus, although there is the occasional madman who will try to cure himself through dancing, it is still *universally preferable* that if a man wants to cure himself, he must take antibiotics. + +In other words, if you want to get to the top of a mountain, wishing for it will never work. If you want to know the origins of the universe, prayer will never provide an answer. People still wish, and pray, but that does not make wishing or praying any more effective. With that in mind, let us turn to the question of whether or not universal preferences can be valid. + +### Arguments And Universality + +If I choose to debate, I have implicitly accepted a wide variety of premises that are worth spending some time to unpack here. + +#### Premise 1: We Both Exist + +If I choose to debate with you, then I necessarily must accept that we both exist. If believe that I exist, but you do not, then debating makes no sense, and would be the action of a madman. If I were to start arguing with my reflection in a mirror, I should be sedated, not debated. + +#### Premise 2: The Senses Have The Capacity For Accuracy + +Since human beings cannot communicate psychically, all debates necessarily involve the evidence of the senses. Writing presupposes sight; talking requires hearing; Braille requires touch. Thus any proposition that depends upon the invalidity of the senses automatically self-destructs. + +#### Premise 3: Language Has The Capacity For Meaning + +Similar to Premise Two, since all arguments require language, any proposition that rests on the premise that language is meaningless is immediately disproven. Using language to argue that language has no meaning is like using a courier to send a message arguing that couriers never deliver messages. + +#### Premise 4: Correction Requires Universal Preferences + +If you correct me on an error that I have made, you are implicitly accepting the fact that it would be *better* for me to correct my error. Your preference for me to correct my error is not subjective, but objective, and universal. + +You don’t say to me: “You should change your opinion to mine because I would prefer it,” but rather: “You should correct your opinion because it is objectively incorrect.” My error does not arise from merely disagreeing with you, but as a result of my deviance from an objective standard of truth. Your argument that I should correct my false opinion rests on the objective value of truth – i.e. that truth is *universally preferable* to error, and that truth is *universally objective*. + +#### Premise 5: An Objective Methodology Exists For Separating Truth From Falsehood + +If you disagree with me, but I tell you that you must agree with me because I am always right, it is unlikely that you would be satisfied by the rigour of my argument. If you provided good reasons as to why I was wrong, but I just kept repeating that I was right because I am *always* right, our interaction could scarcely be categorised as a debate. + +The moment that I provide some sort of objective criterion for determining truth from falsehood, I am accepting that truth is more than a matter of opinion. + +This does not necessarily mean that my objective criteria are *logical* – I could refer you to a religious text, for example. However, even if I do so, I am still accepting that the truth is something that is arrived at independent of mere personal assertion – that an objective methodology exists for separating truth from falsehood. + +#### Premise 6: Truth Is Better Than Falsehood + +If I tell you that the world is flat, and you reply that the world is not flat, but round, then you are implicitly accepting the axiom that truth and falsehood both exist objectively, and that truth is better than falsehood. + +If I tell you that I like chocolate ice cream, and you tell me that you like vanilla, it is impossible to “prove” that vanilla is objectively better than chocolate. The moment that you correct me with reference to objective *facts*, you are accepting that objective facts exist, and that objective truth is *universally preferable* to subjective error. + +#### Premise 7: Peaceful Debating Is The Best Way To Resolve Disputes + +If I tell you that the world is flat, and you pull out a gun and shoot me, this would scarcely be an example of a productive debate. True, our disagreement would have been “resolved” – but because only one of us was left standing at the end. + +If you told me in advance that you would deal with any disagreement by shooting me, I would be unlikely to engage in a debate with you. Thus it is clear that any debate relies on the implicit premise that evidence, reason, truth and objectivity are the *universally preferable* methods of resolving disputes between individuals. It would be completely illogical to argue that differences of opinion should be resolved through the use of violence – the only consistent argument for the *value* of violence is the use of violence.[^4] + +In essence, then, debating requires an objective methodology, through meaningful language, in the pursuit of universal truth, which is objectively preferable to personal error. + +This preference for universal truth is not a preference of *degree*, but of *kind*. A shortcut that reduces your driving time by half is twice as good as a longer route – but both are *infinitely preferable* to driving in the completely wrong direction. + +In the same way, the truth is not just “better” than error – it is *infinitely preferable*, or required. + +#### Premise 8: Individuals Are Responsible For Their Actions + +If I argue that human beings are not responsible for their actions, I am caught in a paradox, which is the question of *whether or not I am responsible for my argument, and also whether or not you are responsible for your response*. + +If my argument that human beings are *not* responsible for their actions is true, then I am not responsible for my argument, and you are not responsible for your reply. However, if I believe that you are not responsible for your reply, it would make precious little sense to advance an argument – it would be exactly the same as arguing with a television set.[^5] + +Thus, fundamentally, if I tell you that you are not responsible for your actions, I am telling you that it is universally preferable for you to believe that preference is impossible, since if you have no control over your actions, you cannot choose a preferred state, i.e. truth over falsehood. Thus this argument, like the above arguments, self-destructs. + +[^4]: It will be useful to keep this particular premise in mind, since it will be very important later on. + +[^5]: The question of responsibility is, of course, closely related to the question of free will versus determinism, which will be the subject of another book. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_01_univ.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_01_univ.md new file mode 100644 index 000000000..4e6f6c284 --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_01_univ.md @@ -0,0 +1,73 @@ +## Universally Preferable Behaviour + +As a result of the above arguments, we can see that it is impossible to enter into any debate without accepting the premise that certain behaviours are *universally preferable*. + +I use the word “behaviour” here rather than “thought” because it is important to differentiate between purely internal and unverifiable states such as “thinking” from objective and verifiable states such as “acting,” “writing” and “speaking.” + +It is impossible to prove that I dreamt of an elephant last night. It is possible to prove that I have written the word “elephant,” which is why I use the word “behaviour” rather than “thought.” + +Acquiescing to superior logic in an argument is an *action*. If, every time I conceded a point to you, I said nothing, but rather just stared at you blankly, you would find it rather irritating to debate me. To concede a point, I must perform the action of verbal acquiescence. + +Thus it can be seen that, inherent in the very act of arguing are a number of embedded premises that cannot be conceivably overturned. + +If I ask you to meet me on the tennis court, and show up with a hunting rifle, we may end up playing a sport of sorts, but it certainly will not be tennis. When I ask you to meet me on the tennis court for a game, implicit in that request is an acceptance of the rules of tennis. + +Historically, those engaged in ethical debating have often failed to maintain this basic reality. + +I cannot submit a scientific paper written in my own personal language, claiming that it has been refereed by my psychic goldfish, and expect to be taken seriously. Similarly, I cannot start a philosophical debate on ethics with reference to my own personal values, and claim that my arguments have all been validated by Trixie the omniscient and invisible leprechaun, and expect to be taken seriously. + +The very act of debating requires an acceptance of universally preferable behaviour (UPB). There is no way to rationally respond to an ethical argument *without* exhibiting UPB. + +Let us now turn to a series of positive proofs for UPB. + +### UPB And Validity + +One of the central challenges faced by modern philosophers is the need to prove that moral rules are both possible and universal. Until moral rules can be subjected to the same rigour and logic as any other propositions, we will forever be stymied by subjectivism, political prejudices and the pragmatic “argument from effect.” + +The closest historical analogy to our present situation occurred in the fifteenth and sixteenth centuries, during the rise of the scientific method. The early pioneers who advocated a rational and empirical approach to knowledge faced the same prejudices that we face today – all the same irrationalities, entrenched powers of church and state, mystical and subjective “absolutes” and early educational barriers. Those who advocated the primacy of rationality and empirical observation over Biblical fundamentalism and secular tyrannies faced the determined opposition of those wielding both cross and sword. Many were tortured to death for their intellectual honesty – we face far less risk, and so should be far more courageous in advocating what is *true* over what is *believed*. + +In order to attack false moralities, we must start from the beginning, just as the first scientists did. Francis Bacon did not argue that the scientific method was more “efficient” than prayer, Bible texts or starvation-induced visions. He simply said that if we want to understand nature, we must observe nature and theorise logically – and that there is *no other* route to knowledge. + +We must take the same approach in defining and communicating *morality*. We must begin using the power and legitimacy of the scientific method to prove the validity and universality of moral laws. We must start from the beginning, build logically and reject *any* irrational or non-empirical substitutes for the truth. + +What does this look like in practice? All we have to do is establish the following axioms: + +- Morality is a valid concept. +- Moral rules must be consistent for all mankind. +- The validity of a moral theory is judged by its consistency. + +To start from the very beginning… are moral rules – or universally preferable human behaviours – valid at all? + +There are only two possibilities when it comes to moral rules, just as there are in any logical science. Either universal moral rules are valid, or they are not.[^6] + +A rule can be valid if it *exists empirically*, like gravity, or because it is *true*, like the equation two plus two equals four. + +We must then first ask: do moral rules exist at all? + +Certainly not in material reality, which does not contain or obey a single moral rule. Moral rules are different from the rules of physics, just as the scientific method is different from gravity. Matter innately obeys gravity or the second law of thermodynamics, but “thou shalt not murder” is nowhere inscribed in the nature of things. Physical laws *describe* the behaviour of matter, but do not contain a single *prescription*. Science says that matter *does* behave in a certain manner – never that it *should* behave in a certain manner. A theory of gravity proves that if you push a man off a cliff, he will fall. It will not tell you whether you *should* push him or not. + +Thus it cannot be said that moral rules exist in material reality, and neither are they automatically obeyed like the laws of physics – which does *not* mean that moral laws are false, subjective or irrelevant. The scientific method itself does not exist in reality either – and is also optional – but it is not at all false, subjective or irrelevant. + +If we can prove that moral theories can be objective, rational and verifiable, this will provide the same benefits to ethics that subjecting *physical* theories to the scientific method did. + +Before the rise of the scientific method, people believed that matter obeyed the subjective whims of gods and devils – and people believe the same of morality now. Volcanoes erupted because the mountain-god was angry; good harvests resulted from human or animal sacrifices. No one believed that absolute physical laws could limit the will of the gods – and so science could never develop. Those who historically profited from defining physical reality as subjective – mostly priests and aristocrats – fought the subjugation of physical theories to the scientific method, just as those who currently profit from defining morality as subjective – mostly priests and politicians – currently fight the subjugation of *moral* theories to objective and universal principles. + +As mentioned above, the scientific method is essentially a methodology for separating accurate from inaccurate theories by subjecting them to two central tests: logical consistency and empirical observation – and by always subjugating logical consistency to empirical observation. If I propose a perfectly consistent and logical theory that says that a rock will float *up* when thrown off a cliff, any empirical test proves my theory incorrect, since observation always trumps hypothesis. + +A further aspect of the scientific method is the belief that, since matter is composed of combinations of atoms with common, stable and predictable properties, the behaviour of matter must also be common, stable and predictable. Thus experiments must be *reproducible* in different locations and times. I cannot say that my “rock floating” theory is correct for just one particular rock, or on the day I first tested it, or at a single location. My theories must describe the behaviour of *matter*, which is universal, common, stable and predictable. + +Finally, there is a generally accepted rule – sometimes called Occam’s Razor – which states that, of any two theories that have the same predictive power, the simpler of the two is preferable. Prior to the Copernican revolution, when Earth was considered the centre of the universe, the retrograde motion of Mars when Earth passed it in orbit around the sun caused enormous problems to the Ptolemaic system of astronomical calculations. “Circles within circles” multiplied enormously, which were all cleared away by simply placing the sun at the centre of the solar system and accepting the elliptical nature of planetary orbits. + +Thus any valid scientific theory must be (a) universal (b) logical (c) empirically verifiable (d) reproducible and (e) as simple as possible. + +The methodology for judging and proving a *moral* theory is exactly the same as the methodology for judging and proving any other theory. + +#### Moral Rules: A Definition + +The first question regarding moral rules is: *what* are they? + +Simply put, *morals* are a set of rules claiming to accurately and consistently identify universally preferable human behaviours, just as *physics* is a set of rules claiming to accurately and consistently identify the universal behaviour of matter. + +The second question to be asked is: is there any such thing as “universally preferable behaviour” at all? If there is, we can begin to explore what such behaviour might be. If not, then our examination must stop here – just as the examination of Ptolemaic astronomy ceased after it became commonly accepted that the Sun was in fact the centre of the solar system. + +[^6]: In physics, the question is: either universal physical rules are valid, or they are not. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_02_univ.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_02_univ.md new file mode 100644 index 000000000..028851616 --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_02_univ.md @@ -0,0 +1,142 @@ +### UPB: Five Proofs + +As we discussed above, the proposition that *there is no such thing as preferable behaviour* contains an insurmountable number of logical and empirical problems. “Universally preferable behaviour” *must* be a valid concept, for five main reasons. + +The first is logical: if I argue *against* the proposition that universally preferable behaviour is valid, I have already shown my preference for truth over falsehood – as well as a preference for correcting those who speak falsely. Saying that there is no such thing as universally preferable behaviour is like shouting in someone’s ear that sound does not exist – it is innately self-contradictory. In other words, if there is *no such thing* as universally preferable behaviour, then one *should* oppose anyone who claims that there is such a thing as universally preferable behaviour. However, if one “should” do something, then one has just created universally preferable behaviour. Thus universally preferable behaviour – or moral rules – must be valid. + +Syllogistically, this is: + +1. The proposition is: the concept “universally preferable behaviour” must be valid. +2. Arguing against the validity of universally preferable behaviour demonstrates universally preferable behaviour. +3. Therefore no argument against the validity of universally preferable behaviour can be valid. + +We all know that there are subjective preferences, such as liking ice cream or jazz, which are not considered binding upon other people. On the other hand, there are other preferences, such as rape and murder, which clearly *are* inflicted on others. There are also preferences for logic, truth and evidence, which are also binding upon others (although they are not usually violently inflicted) insofar as we all accept that an illogical proposition must be false or invalid. + +Those preferences which can be considered binding upon others can be termed “universal preferences,” or “moral rules.” + +How else can we know that the concept of “moral rules” is valid? + +We can examine the question biologically as well as syllogistically. + +For instance, all matter is subject to physical rules – and everything that lives is in addition subject to certain requirements, and thus, if it is alive, must have followed universally preferred behaviours. Life, for instance, requires fuel and oxygen. Any living mind, of course, is an organic part of the physical world, and so is subject to physical laws and must have followed universally preferred behaviours – to argue otherwise would require proof that consciousness is not composed of matter, and is not organic – an impossibility, since it has mass, energy, and life. Arguing that consciousness is subject to neither physical rules nor universally preferred behaviours would be like arguing that human beings are immune to gravity, and can flourish without eating. + +Thus it is impossible that anyone can logically argue against universally preferable behaviour, since if he is alive to argue, he must have followed universally preferred behaviours such as breathing, eating and drinking. + +Syllogistically, this is: + +1. All organisms require universally preferred behaviour to live. +2. Man is a living organism. +3. Therefore all living men are alive due to the practice of universally preferred behaviour. +4. Therefore any argument against universally preferable behaviour requires an acceptance and practice of universally preferred behaviour. +5. Therefore no argument against the existence of universally preferable behaviour can be valid. + +Since the scientific method requires empirical corroboration, we must also look to reality to confirm our hypothesis – and here the validity of universally preferable behaviour is fully supported. + +Every sane human being believes in moral rules of some kind. There is some disagreement about what *constitutes* moral rules, but everyone is certain that moral rules are valid – just as many scientists disagree, but all scientists accept the validity of the scientific method itself. One can argue that the Earth is round and not flat – which is analogous to changing the definition of morality – but one cannot argue that the Earth does not exist at all – which is like arguing that there is no such thing as universally preferable behaviour. + +Or: + +1. For a scientific theory to be valid, it must be supported by empirical observation. +2. If the concept of “universally preferable behaviour” is valid, then mankind should believe in universally preferable behaviour. +3. All men believe in universally preferable behaviour. +4. Therefore empirical evidence exists to support the validity of universally preferable behaviour – and the existence of such evidence *opposes* the proposition that universally preferable behaviour is not valid. + +The fourth argument for the validity of universally preferable behaviour is also empirical. Since human beings have an almost-infinite number of choices to make in life, to say that there are no principles of universally preferable behaviour would be to say that all choices are equal (i.e. subjective). However, all choices are *not* equal, either logically or through empirical observation. + +For instance, if food is available, almost all human beings prefer to eat every day. When cold, almost all human beings seek warmth. Almost all parents choose to feed, shelter and educate their children. There are many examples of common choices among humankind, which indicate that universally preferable behaviour abounds and is part of human nature. + +As mentioned above, no valid theory of physics can repudiate the simple fact that children can catch fly-balls – in the same way, no valid theory of ethics can reject the endless evidence for the acceptance of UPB. + +Or: + +1. Choices are almost infinite. +2. Most human beings make very similar choices. +3. Therefore not all choices can be equal. +4. Therefore universally preferable choices must be valid. + +The fifth argument for the validity of universally preferable behaviour is evolutionary. + +Since all organic life requires preferential behaviour to survive, we can assume that those organisms which make the most successful choices are the ones most often selected for survival. + +Since man is the most successful species, and man’s most distinctive organ is his mind, it must be man’s *mind* that has aided him the most in making successful choices. The mind itself, then, has been selected as successful by its very ability to make successful choices. Since the human mind only exists as a *result* of choosing universally preferable behaviour, universally preferable behaviour must be a valid concept. + +Or: + +1. Organisms succeed by acting upon universally preferable behaviour. +2. Man is the most successful organism. +3. Therefore man must have acted most successfully on the basis of universally preferable behaviour. +4. Man’s mind is his most distinctive organ. +5. Therefore man’s mind must have acted most successfully on the basis of universally preferable behaviour. +6. Therefore universally preferable behaviour must be valid. + +We could bring many more arguments to support the existence and validity of UPB, but we shall rest our case with the above, and move to an examination of the nature of UPB. + +#### UPB: Optional And Objective + +Since we have proven the validity of universally preferable behaviour, the question of morality now shifts. Since morality *is* valid, what theories can quantify, classify, explain and predict it? + +First of all, we must remember that morality is clearly optional. Every man is subject to gravity and requires food to live, but no man has to act morally. If I rape, steal or kill, no thunderbolt strikes me down. Moral rules, like the scientific method or biological classifications, are merely ways of rationally organising facts and principles relative to objective reality. + +The fact that compliance with moral rules is *optional*, however, has confused many thinkers into believing that morality itself is *subjective*. Nothing could be further from the truth. + +Living organisms are part of material reality, and material reality is rational and objective. Applying moral theories is optional, but that does not mean that all moral theories are subjective. The scientific method is also optional, but it is not subjective. Applying biological classifications is optional, but biology is not subjective. Choices are optional; consequences are not. I can choose not to eat, but I cannot choose to live without eating. I can choose to behead someone, but I cannot choose whether or not they can live without a head. Morality is thus optional, but the *effects* of moral choices are measurable and objective. + +Now, since morality is a valid concept, the next question is: to what degree or extent is morality valid? + +As mentioned above, the first test of any scientific theory is *universality*. Just as a theory of physics must apply to *all* matter, a moral theory that claims to describe the preferable actions of mankind *must apply to **all** mankind*. No moral theory can be valid if it argues that a certain action is *right* in Syria, but *wrong* in San Francisco. It cannot say that Person A *must* do X, but Person B must *never* do X. It cannot say that what was *wrong* yesterday is *right* today – or vice versa. If it does, it is false and must be refined or discarded. + +To be valid, any moral theory must also pass the criterion of *logical consistency*. Since the behaviour of matter is logical, consistent and predictable, all theories involving matter – either organic or inorganic – must also be logical, consistent and predictable. The theory of relativity cannot argue that the speed of light is both constant and not constant at the same time, or that it is one hundred eighty-six thousand kilometres per second, five kilometres in depth, and also green in colour. + +However, since moral theories apply to mankind, and mankind is organic, the degree of *empirical* consistency required for moral theories is less than that required for *inorganic* theories. All rocks, for instance, must fall down, but not all horses have to be born with only one head. Biology includes three forms of “randomness,” which are environment, genetic mutation and free will. For example, poodles are generally friendly, but if beaten for years, will likely become aggressive. Horses are defined as having only one head, but occasionally, a two-headed mutant is born. Similarly, human beings generally prefer eating to starving – except anorexics. These exceptions do not bring down the entire science of biology. Thus, since moral theories describe mankind, they cannot be subjected to exactly the same requirements for consistency as theories describing inorganic matter. + +The final test that any moral theory must pass is the criterion of empirical observation. For instance, a moral theory must explain the universal prevalence of moral beliefs among mankind, as well as the divergent results of human moral “experiments” such as fascism, communism, socialism or capitalism. It must also explain some basic facts about human society, such as the fact that state power always increases, or that propaganda tends to increase as state power increases. If it fails to explain the past, understand the present and predict the future, then it must be rejected as invalid. + +#### UPB: The Practice + +How does all this look in practice? Let’s look at how the requirement for *universality* affects moral theories. We shall touch here on proofs and disproofs for specific moral propositions, which we shall examine in more detail in Part Two. + +If I say that gravity affects matter, it must affect *all* matter. If even one pebble proves immune to gravity, my theory is in trouble. If I propose a moral theory that argues that people should not murder, it must be applicable to *all* people. If certain people (such as soldiers) are exempt from that rule, then I have to either prove that soldiers are *not* people, or accept that my moral theory is false. There is no other possibility. On the other hand, if I propose a moral theory that argues that all people *should* murder, then I have saved certain soldiers, but condemned to evil all those *not* currently murdering someone (including those being murdered!) – which is surely incorrect. + +If, to save the virtue of soldiers, I alter my theory to argue that it is moral for people to murder if someone else tells them to (a political leader, say), then I must deal with the problem of universality. If Politician A can order a soldier to murder an Iraqi, then the Iraqi must also be able to order the soldier to murder Politician A, and the soldier can also order Politician A to murder the Iraqi. The application of this theory results in a general and amoral paralysis, and thus is proven invalid. + +I also cannot logically argue that is wrong for *some* people to murder, but right for *other* people to murder. Since all human beings share common physical properties and requirements, proposing one rule for one person and the *opposite* rule for another is invalid – it is like proposing a physics theory that says that some rocks fall down, while others fall up. Not only is it illogical, it contradicts an observable fact of reality, which is that human beings as a species share common characteristics, and so cannot be subjected to opposing rules. Biologists have no problems classifying certain organisms as “human” because they share common and easily identifiable characteristics – it is only moralists who seem to find this level of consistency impossible. + +Furthermore, if my moral theory “proves” that the same man should not murder one day, but *should* murder the next day (say, when he steps out into the Iraqi desert), then my position is even more ludicrous. That would be equivalent to arguing that *one day a rock falls downward, and the next day it falls upward!* To call this any kind of consistent theory is to make madness sanity. + +Since valid theories require *logical consistency*, a moral theory cannot be valid if it is both true and false at the same time. A moral theory that approves of stealing, for instance, faces an insurmountable logical problem. No moral theory should, if it is universally applied, directly eliminate behaviour it defines as moral while simultaneously creating behaviour it defines as *immoral*. If everyone *should* steal, then no one *will* steal – which means that the moral theory can never be practised. And *why* will no one steal? Well, because a man will only steal if he can *keep* the property he is stealing. He’s not going to bother stealing a wallet if someone else is going to immediately steal that wallet from him. Any moral theory proposing that “stealing is good” is also automatically invalid because it posits that property rights are both valid and invalid *at the same time*, and so fails the test of logical consistency. If I steal from you, I am saying that *your* property rights are invalid. However, I want to *keep* what I am stealing – and therefore I am saying that *my* property rights are valid. However, property rights cannot be both valid and invalid at the same time, and so this proposition itself must be invalid. + +Similarly, any moral theory that advocates rape faces a similar contradiction. Rape can *never* be moral, since any principle that approves it automatically contradicts itself. If rape is justified on the principle that “taking pleasure is always good,” then such a principle immediately fails the test of logical consistency, since the rapist may be “taking pleasure,” but his victim certainly is *not*.[^7] + +Thus subjecting moral theories to the scientific method produces results that conform to rationality, empirical observations and plain common sense. Murder, theft, arson, rape and assault are all proven immoral.[^8] + +To aid in swallowing this rather large conceptual pill, below is a table that helps equate theories of physics and biology with scientific theories of universally preferable (or moral) behaviour: + +| | Physics | Biology | Morality | +|:-------------------------- |:------------------------------------------------------------------------------------------------- |:-------------------------------------------------------------------------------------------- |:----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | +| **Subject** | Matter | Organic Matter | Preferable behaviour for mankind | +| **Instance** | A rock | A horse | A man | +| **Sample Rule** | Gravity | The desire for survival | Self-ownership | +| **Sample Theory** | Entropy | Evolution | Property rights | +| **Sample Classification** | Matter/Energy | Repitile/Mammal | Good/Evil | +| **Example** | Matter cannot be created or destroyed, merely converted to energy and back | If it is alive and warm-blooded, it is a mammal | Stealing is wrong | +| **Hypothesis** | Atoms share common structures and properties, and so behave in predictable and consistent manners | Organic matter has rules – or requirements – that are common across classifications | Universally preferable behaviour shares common rules and requirements | +| **Proof** | Logical consistency, empirical verification | Logical consistency, empirical verification | Logical consistency, empirical verification | +| **Negative Proof Example** | If mass does not attract mass, theories relying on gravity are incorrect | If organisms do not naturally self-select for survival, the theory of evolution is incorrect | If communism succeeds relative to its stated goals, theories based on the universal validity of property rights are incorrect | + +Table: Theories of physics and biology and of UPB + +In conclusion, it is safe to say that (a) moral rules are valid, and (b) moral theories must be subjected to the rigours of logic and evidence, just as theories of physics and biology are. Any moral theory based on non-universal or self-contradictory principles is demonstrably false. + +#### UPB: The Framework + +UPB can thus be seen as a framework for validating ethical theories or propositions – just as the scientific method is a framework that is used to validate scientific theories or propositions. + +An example of a moral proposition is: “the initiation of the use of force is wrong.” UPB is the methodology that tests that proposition against both internal consistency and empirical observation. UPB thus first asks: *is the proposition logical and consistent?* UPB then asks: *what evidence exists for the truth of the proposition?* + +To keep this book at a reasonable length, we will in general deal mostly with the first criterion of logical consistency. For the second criterion, we shall rely for evidence on the universal prohibitions across all cultures against certain actions such as rape, theft, assault and murder. Much more could be written on the historical evidence that helps support or reject various moral propositions, but we shall leave that for another time. If we establish the validity of UPB, we have achieved an enormous amount. If we do not, evidence will scarcely help us. + +Let us now turn to the question of whether the UPB framework deals with matters of *ethics*, or *aesthetics*, or both. + +[^7]: The same goes, of course, for murder and assault. We will be returning to these proofs – as well as a further examination of property rights – in more detail in Part Two of this book. + +[^8]: Universal and positive moral rules can also be proven – i.e. the universal validity of property rights and non-violence – but we shall discuss that in Part Two. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch06_upb.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch06_upb.md new file mode 100644 index 000000000..9b3704ada --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch06_upb.md @@ -0,0 +1,88 @@ +## UPB: Ethics Or Aesthetics? + +In general, we will use the term *aesthetics* to refer to non-enforceable preferences – universal or personal – while *ethics* or *morality* will refer to enforceable preferences. It is *universally preferable* (i.e. required) to use the scientific method to validate physical theories, but we cannot use force to *inflict* the scientific method on those who do not use it, since *not using the scientific method is not a violent action*. Non-violent actions by their very nature are *avoidable*. If a physicist stops using the scientific method, but instead starts consulting tarot cards, he is not violently inflicting his choice on me, and I can avoid him. A rapist, on the other hand, is violently inflicting his preferences upon his victim. + +Although we first focused on UPB in the realm of ethics, UPB can now be seen as an “umbrella term,” which includes such disciplines as: + +- The scientific method +- Logic +- Empiricism +- Debating +- Language +- Ethics + +Ethics is the subset of UPB which deals with *inflicted* behaviour, or the use of violence. Any theory that justifies or denies the use of violence is a *moral* theory, and is subject to the requirements of logical consistency and empirical evidence. + +Let us look at three actions, to help us further distinguish between ethics and aesthetics. The first action is *irrationality*; the second is *lying*; the third is *murder*.[^9] + +### Irrationality + +Let’s say that you and I are having a debate about the existence of God. After I put forth my arguments, you clap your hands over your ears, singing out that God is telling you that He exists, and therefore all of my arguments mean nothing. Clearly, your response to my position is irrational. However annoying I might find your behaviour, though, it would scarcely seem reasonable for me to vent my frustration by pulling out a gun and shooting you. I believe that it is *universally preferable* to use logic and evidence rather than rely on voices in our heads, but this universal preference is not reasonably enforceable in the *physical* sense, through violence or the threat thereof. + +### Lying + +Let’s say that you and I set the rules for a debate, and we both agree to judge the question of the existence of God according to reason and evidence. If, as the debate continues, you fall back to a position of blind faith, and reject my arguments *despite* their rationality and evidence, you are not keeping your word. In other words, you were lying when you said that the question would be decided by reason and evidence. + +The difference between these two situations (irrationality versus lying) is the difference between a contractual and a non-contractual arrangement. If I hand you one hundred dollars and then walk away, I cannot justly come up to you in a year and say that you now owe me one hundred dollars, because it was a loan. If, on the other hand, you agree to pay me back the money in a year, and then fail to do so, that is quite a different situation. + +In the example of “lying,” although you have clearly broken your word, and wasted my time, it would not seem to be either moral or reasonable for me to pull out a gun and shoot you. + +A reasonable moral theory should be able to explain why this is the case. + +### Murder + +If you rush at me with a knife raised, few people would argue with my right to defend myself. If shooting you were the only way that I could reasonably ensure my own safety, it would generally be considered a regrettable necessity. + +### Requirements For Ethics + +Certain preconditions must exist, or be accepted, in order for ethical judgements or theories to have any validity or applicability. Clearly, choice and personal responsibility must both be accepted as axioms. If a rock comes bouncing down a hill and crashes into your car, we do not hold the rock morally responsible, since it has no consciousness, cannot choose, and therefore cannot possess personal responsibility. If the rock dislodged simply as a result of time and geology, then no one is responsible for the resulting harm to your car. If, however, you saw me push the rock out of its position, you would not blame the rock, but rather me. To add a further complication, if it turns out that I dislodged the rock because another man forced me to at gunpoint, you would be far more likely to blame the gun-toting initiator of the situation rather than me. + +As we have discussed above, entering into any debate requires an acceptance of the realities of choice, values and personal responsibility. However, these factors are also present in the choice of the colour of paint for a room, yet we would scarcely say that selecting a hue is a *moral* choice. Thus there must be other criteria which must be present in order for a choice or proposition to be moral. + +We all have preferences – from the merely personal (“I like ice cream”) to the socially preferable (“It is good to be on time”) to universal morality (“Thou shalt not murder”). + +There is little point writing a book about personal preferences – and we can turn to Ann Landers for a discussion of socially preferable behaviour – here, then, we will focus on the possibility of *Universally Preferable Behaviour*. + +### Choice + +If I accept your invitation to a dinner party, but find the conversation highly offensive, I can decide to get up and leave – and I can also choose to never accept another invitation from you. This capacity for escape and/or avoidance is an essential characteristic differentiating *aesthetics* from *ethics*. + +If, however, when I decide to leave your dinner party, you leap up and chain me to my chair, clearly I no longer have the free choice to leave. This is the moment at which your rudeness becomes overt aggression, and crosses the line from aesthetics to ethics. + +If, after vowing monogamy, I cheat on my wife, and she decides to leave me, I have certainly done her wrong, but the wrong that I have done by cheating would be very different from the wrong I would do if I lock her in the basement to prevent her from leaving. We would not generally consider a wife who shoots her husband for infidelity to be acting morally, but we would recognise the regrettable necessity if she had to use violence to escape from her imprisonment. In the first situation, the wife has the free choice and capacity to *leave* her husband, and thus violence would be an unjust response to the situation; in the second situation, her choice to leave her husband has been eliminated through imprisonment. Infidelity does not destroy a partner’s capacity to choose; locking her in the basement does. + +### Avoidance + +If you and I are both standing at the top of a cliff, and I turn to you and say, “Stand in front of me, so I can push you off the cliff,” what would your response be? If you do voluntarily stand in front of me, and I then push you off the cliff, this would more likely be considered a form of suicide on your part, rather than murder on my part. The reason for this is that you can very easily *avoid* being pushed off the cliff, simply by refusing to stand in front of me. + +Similarly, if I meet you in a bar, and say: “I want you to come back to my place, so I can tie you to the bed and starve you to death,” if you do in fact come back to my place, it is with the reasonable knowledge that your longevity will not be enhanced by your decision. On the other hand, if I slip a “date rape” drug into your drink, and you wake up tied to my bed, it is clear that there is little you could have done to avoid the situation. + +This question of *avoidance* is key to differentiating aesthetics from ethics. Aesthetics applies to situations that may be unpleasant, but which do not eliminate your capacity to choose. + +#### Avoidance And Initiation + +There is a particular issue with avoidance that will come up later in this book, which is worth clearing up here beforehand. + +If I live on a high mountaintop five thousand kilometres away from you, and send you an e-mail telling you that if you ever walk in front of my house, I am going to shoot you, it is relatively easy for you to avoid this situation. My threat of force is certainly immoral, but questions would surely be raised if you immediately jumped on a plane, climbed my mountain and slowly strolled in front of my house. + +On the other hand, if you live on a dead-end street, and I tell you that if you take that street to get home, I will shoot you, your capacity to avoid this situation becomes significantly limited. You could certainly tunnel into your house, or jump over a bunch of backyard fences, but all of this would be considerably inconvenient. + +In a similar manner, if a representative of organised crime comes to my house and threatens to burn it down if I do not pay regular protection money, I can avoid that specific threat by moving to another continent, but that would seem like a rather unjust way to deal with the situation, since I must now initiate action in order to avoid the threat. + +For the moment, we can assume that *any* threat of the initiation of violence is immoral, but the question of avoidance – particularly the *degree* of avoidance required – is also important. In general, the more that a threat interferes with the normal course of daily actions, the more egregious it is. If I have to fly to another continent in order to walk in front of your house, that is scarcely an everyday activity. If I am threatened with violence for walking down the only road towards my own home, that is a far worse intrusion upon my liberties. If I have to take specific and unprecedented action to trigger a threat, that is one thing – if I trigger the threat through normal everyday activities, that is quite another. Telling you I will slap you if you stand on your head on the dark side of the moon is scarcely a threat – telling you I will slap you if you *breathe* is. + +### Ethics, Aesthetics, And Avoidability + +Let’s say that you and I agree to meet at a certain location at six o’clock sharp – but then I show up half an hour late. What would your reaction be? At first, you may be a little annoyed. If I tell you that I was delayed because I stopped to give a dying man CPR and saved his life, your annoyance would likely be replaced with admiration. On the other hand, if I tell you that I am late because I was playing a video game, your annoyance would probably increase. A dying man’s need for CPR is unexpected, and therefore pretty much unavoidable – continuing to play a video game is easily avoidable, and clearly shows a lack of consideration for you. + +It is this capacity to *avoid* situations that forms a central root of ethical judgements A woman raped by a random intruder in her own home is undoubtedly the complete victim of a terrible crime. A woman who gets raped after getting blind drunk at a frat party and dancing naked on a tabletop presents a more complicated case. Clearly the rape, once under way, cannot be avoided, since it is being violently inflicted – however, situations which increase the likelihood of rape can be avoided. + +If someone breaks into my house and takes my wallet at gunpoint, I have every right to be outraged. If, however, I leave my wallet sitting on a park bench for a week, do I have the same right to be outraged when I return to find it gone? Instinctively we feel that this would seem to be less justified. + +Clearly, this question of avoidance is central to our moral evaluation of cause and effect. Illnesses that strike without warning, and which cannot be prevented, frighten us far more than those that we can avoid. We can minimise the chances of getting lung cancer by refraining from smoking, just as we can help prevent skin cancer by using sunscreen, and avoid broken bones by eschewing extreme sports. Similarly, we can do much to avoid crime through some fairly simple habits, such as choosing moral companions, avoiding locales and situations where crime is more probable, refraining from substance abuse and so on. + +There is a phenomenon known as “death by cop,” wherein suicidal people provoke an altercation with the police, then pretend to reach for a gun in order to get shot. This is an extreme example of pursuing situations where “victimisation” is almost guaranteed. This can also occur in domestic situations, wherein a wife will verbally attack a drunken husband, knowing perfectly well that alcohol inflames his violent temper. In these situations, we can have some sympathy for the man whose wallet is stolen in the park, or the woman who is attacked at the frat party, or the wife who is beaten by her husband – but at the same time, we would have some significant questions regarding their role or complicity in the wrongs they have suffered. To be just, we must differentiate between a man whose wallet is stolen at gunpoint, and a man who leaves his wallet lying around in a public place. Both men have had their wallets stolen, to be sure, but it would scarcely seem reasonable to hold them equally accountable. + +Can the UPB framework help us understand, classify and extend these moral standards? + +[^9]: Please note that the examples below are not proofs, but rather situations that a valid ethical theory should be able to encompass and explain. We will get to the actual proofs shortly. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md new file mode 100644 index 000000000..92afe9afa --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md @@ -0,0 +1,49 @@ +## Initiation + +A reasonable moral theory should be able to explain all of the above universal standards, just as a reasonable theory of physics should be able to explain how a man can unconsciously calculate the arc of a thrown baseball, and catch it. + +If the framework of UPB can explain the above, then it will certainly have passed at least the “common sense” test. + +This does not mean that some surprising – even shocking – conclusions may not result from our moral theory, but at least we shall have passed the first hurdle of explaining the obvious, before analysing that which is far from obvious. + +With that in mind, let us turn to the question of *initiation*. + +A surgeon can “stab” you with a scalpel, but we can easily understand that his action is very different from a mugger who stabs you with a knife. + +This difference can be understood through a further analysis of *initiation*. + +If you get cancer, you may ask a surgeon to operate on you. The reason that the surgeon’s “stab” is not immoral is that the cancer “initiated” an attack upon your life and health. The surgeon is acting as a “surrogate self-defence agent,” just like a man who shoots a mugger who is attacking you. You have also given your consent to the surgeon, and bound his behaviour by a specific contract. + +The mugger who stabs you, however, is initiating an attack upon your life and health, which is why his attack is the moral *opposite* of the surgeon’s efforts. + +If I am a chronic and long-time smoker, I have participated in the chain of events that lead to my lung cancer. By initiating and maintaining the habit of smoking, I have set into motion a chain of causality that can result in a life-threatening affliction. It is certainly possible for me to get lung cancer without smoking – or smoke without getting lung cancer – but I certainly have affected the odds. + +Similarly, it is possible for me to leave my wallet on a park bench for a week, return and find it still sitting there, but by leaving it there for such a long time, I certainly have affected the odds of it being gone. + +On the other hand, if I stay home every night, I am not exactly courting crime, and so if a maniac invades my home and robs me blind, I cannot be reasonably blamed for any causal role I have played in the incident. + +### The Non-Aggression Principle (NAP) + +A moral rule is often proposed called the *non-aggression principle*, or NAP. It is also called being a “porcupine pacifist,” insofar as a porcupine only uses “force” in self-defence The NAP is basically the proposition that “the initiation of the use of force is morally wrong.” Or, to put it more in the terms of our conversation: “The non-initiation of force is universally preferable”. + +When we analyse a principle such as the NAP, there are really only seven possibilities: three in the negative, three in the positive, and one neutral: + +- The initiation of the use of force is always morally wrong. +- The initiation of the use of force is sometimes morally wrong. +- The initiation of the use of force is never morally wrong. +- The initiation of the use of force has no moral content. +- The initiation of the use of force is never morally right. +- The initiation of the use of force is sometimes morally right. +- The initiation of the use of force is always morally right. + +As we have seen above, however, UPB is an “all or nothing” framework. If an action is *universally preferable*, then it cannot be limited by individual, geography, time etc. If it is wrong to murder in Algiers, then it is also wrong to murder in Belgium, the United States, at the North Pole and on the moon. If it is wrong to murder yesterday, then it cannot be right to murder tomorrow. If it is wrong for Bob to murder, then it must also be wrong for Doug to murder. + +Uniting the NAP with UPB, thus allows us to whittle these seven statements down to three: + +1. It is universally preferable to initiate the use of force. +2. It is universally preferable to not initiate the use of force. +3. The initiation of the use of force is not subject to universal preferences. + +This is the natural result of applying the requirement of rational consistency to ethical propositions. A rational theory cannot validly propose that opposite results can occur from the same circumstances. A scientific theory cannot argue that one rock must fall down, but another rock must fall up. Einstein did not argue that E=MC^2^ on a Thursday, but that E=MC^3^ on a Friday, or on Mars, or during a blue moon. The law of conservation – that matter can be neither created nor destroyed – does not hold true only when you really, really want it to, or if you pay a guy to make it so, or when a black cat crosses your path. The laws of physics are not subject to time, geography, opinion or acts of Congress. This consistency must also be required for systems of ethics, or UPB, and we will subject generally accepted moral theories to this rigour in Part Two, in a few pages. + +However, since we are dealing with the question of *consistency*, it is well worth taking the time to deal with our capacity for *inconsistency*. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch08_lifeboat.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch08_lifeboat.md new file mode 100644 index 000000000..954509536 --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch08_lifeboat.md @@ -0,0 +1,73 @@ +## Lifeboat Scenarios + +The fact that UPB only validates logically consistent moral theories does not mean that there can be no conceivable circumstances under which we may choose to act *against* the tenets of such a theory. + +For instance, if we accept the universal validity of property rights, smashing a window and jumping into someone’s apartment without permission would be a violation of his property rights. However, if we were hanging off a flagpole outside an apartment window, and about to fall to our deaths, few of us would decline to kick in the window and jump to safety for the sake of obeying an abstract principle. + +In the real world, it would take a staggeringly callous person to press charges against a man who destroyed a window in order to save his life – just as it would take a staggeringly irresponsible man to refuse to pay restitution for said window. The principle of “avoidability” is central here – a man hanging off a flagpole has little choice about kicking in a window. A man breaking into your house to steal things clearly has the capacity to avoid invading your property – he is not cornered, but is rather the *initiator* of the aggression. This is similar to the difference between the woman whose man cheats on her, versus the woman whose man locks her in the basement. + +This is not to say that breaking the window to save your life is not wrong. It is, but it is a wrong that almost all of us would choose to commit rather than die. If I were on the verge of starving to death, I would steal an apple. This does not mean that it is *right* for me to steal the apple – it just means that I would do it – and must justly accept the consequences of my theft.[^10] + +### Grey Areas + +The fact that certain “grey areas” exist in the realm of ethics has often been used as a justification for rank relativism. Since on occasion some things remain unclear (e.g. who initiated the use of violence), and since it is impossible to define objective and exact rules for every conceivable situation, the conclusion is often drawn that nothing can *ever* be known for certain, and that no objective rules exist for *any* situation. + +This is false. + +All reasonable people recognise that biology is a valid science, despite the fact that some animals are born with “one-off” mutations. The fact that a dog can be born with five legs does not mean that “canine” becomes a completely subjective category. The fact that certain species of insects are challenging to differentiate does not mean that there is no difference between a beetle and a whale. + +For some perverse reason, intellectuals in particular take great joy in the wanton destruction of ethical, normative and rational standards. This could be because intellectuals have so often been paid by corrupt classes of individuals such as politicians, priests and kings – or it could be that a man often becomes an intellectual in order to create justifications for his own immoral behaviour. Whatever the reason, most modern thinkers have become a species of “anti-thinker,” which is very odd. It would be equivalent to there being an enormous class of “biologists” who spent their entire lives arguing that the science of biology was impossible. If the science of biology is impossible, it scarcely makes sense to become a biologist, any more than an atheist should fight tooth and nail to become a priest. + +### Shades Of Grey + +In the realm of “grey areas,” there are really only three possibilities. + +1. There are no such things as grey areas. +2. Certain grey areas do exist. +3. All knowledge is a grey area. + +Clearly, option one can be easily discarded. Option three is also fairly easy to discard. The statement “all knowledge is a grey area” is a self-detonating proposition, as we have seen above, in the same way that “all statements are lies” also self-detonates. + +Thus we must go with option two, which is that certain grey areas do exist, and we know that they are grey relative to the areas that are not grey Oxygen exists in space, and also underwater, but not in a form or quantity that human beings can consume. The *degree* of oxygenation is a grey area, i.e. “less versus more”; the question of whether or not human beings can breathe water is surely black and white. + +A scientist captured by cannibals may pretend to be a witch-doctor in order to escape – this does not mean that we must dismiss the scientific method as entirely invalid. + +Similarly, there can be extreme situations wherein we may choose to commit immoral actions, but such situations do not invalidate the science of morality, any more than occasional mutations invalidate the science of biology. In fact, the science of biology is greatly advanced through the acceptance and examination of mutations – and similarly, the science of ethics is only strengthened through an examination of “lifeboat scenarios,” as long as such an examination is not pursued obsessively. + +### Universality And Exceptions + +Before we start using our framework of Universally Preferable Behaviour to examine some commonly held ethical beliefs, we must deal with the question of “exceptions.” + +Using the above “lifeboat scenarios,” the conclusion is often drawn that “the good” is simply *that which is “good” for an individual man’s life*. + +In ethical arguments, if I am asked whether I would steal an apple rather than starve to death – and I say “yes” – the following argument is inevitably made: + +1. Everyone would rather steal an apple than starve to death. +2. Thus everyone universally prefers stealing apples to death by starvation. +3. Thus it is *universally preferable* to steal apples rather than starve to death. +4. Thus survival is universally preferable to property rights. +5. Thus what is good for the individual is the ultimate moral standard. + +This has been used as the basis for a number of ethical theories and approaches, from Nietzsche to Rand. The preference of each individual for survival is translated into ethical theories that place the survival of the individual at their centre.[^11] + +This kind of “biological hedonism” may be a description of the “drive to survive,” but it is only correct insofar as it describes what people actually *do*, not what they *should* do. + +It also introduces a completely unscientific subjectivism to the question of morality. For instance, if it is morally permissible to steal food when you are starving, how much food can you steal? How hungry do you have to be? Can you steal food that is not nutritious? How nutritious does the food have to be in order to justify stealing it? How long after stealing one meal are you allowed to steal another meal? Are you allowed to steal meals rather than look for work or appeal to charity? + +Also, if I can make more money as a hit man than a shopkeeper, should I not pursue violence as a career? It certainly enhances *my* survival... and so on and so on. + +As we can see, the introduction of “what is good for man in the abstract – or what most people do – is what is universally preferable” destroys the very concept of morality as a logically consistent theory, and substitutes mere biological drives as justifications for behaviour. It is an explanation of behaviour, not a proposed moral theory. + +### The Purpose And The Dangers + +With your patient indulgence, one final question needs to be addressed before we plunge into a definition and test how various moral propositions fit into the UPB framework. Since the hardest work lies ahead, we should pause for a moment and remind ourselves why we are putting ourselves through all this rigour and difficulty. + +In other words, before we plunge on, it is well worth asking the question: “Why bother?” + +Why bother with defining ethical theories? Surely good people don’t need them, and bad people don’t consult them. People will do what they prefer, and just make up justifications as needed after the fact – why *bother* lecturing people about morality? + +Of course, the danger always exists that an immoral person will attack you for his own hedonistic purposes. It could also be the case that, despite clean and healthy living, you may be struck down by cancer before your time – the former does not make the science of morality irrelevant, any more than the latter makes the sciences of medicine, nutrition and exercise irrelevant. One demonstrable effect of a rational science of morality must be to reduce your chances of *suffering* immoral actions such as theft, murder and rape – and it is by this criterion that we shall also judge the moral rules proposed in Part Three of this book. + +[^10]: Of course, if I were such an incompetent or confused human being that I ended up on the verge of starvation, incarceration might be an improvement to my situation. + +[^11]: Nietzsche’s “will to power” and Rand’s “that which serves man’s life is the good.” \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md new file mode 100644 index 000000000..cadf3fb89 --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md @@ -0,0 +1,41 @@ +## The Beast + +An objective review of human history would seem to point to the grim reality that by far the most dangerous thing in the world is *false ethical systems*. + +If we look at an ethical system like communism, which was responsible for the murders of one hundred seventy million people, we can clearly see that the real danger to individuals was not random criminals, but *false moral theories*. Similarly, the Spanish Inquisition relied not on thieves and pickpockets, but rather priests and torturers filled with the desire to save the souls of others. Nazism also relied on particular ethical theories regarding the relationship between the individual and the collective, and the moral imperative to serve those in power, as well as theories “proving” the innate virtues of the Aryan race. + +Over and over again, throughout human history, we see that the most dangerous instruments in the hands of men are not guns, or bombs, or knives, or poisons, but rather *moral theories*. From the “divine right of kings” to the endlessly legitimised mob rule of modern democracies, from the ancestor worship of certain Oriental cultures to the modern deference to the nation-state as personified by a political leader, to those who pledge their children to the service of particular religious ideologies, it is clear that by far the most dangerous tool that men possess is *morality*. Unlike science, which merely describes what is, and what is to be, moral theories exert a near-bottomless influence over the hearts and minds of men by telling them what *ought* to be. + +When our leaders ask for our obedience, it is never to themselves as *individuals*, they claim, but rather to “the good” in the abstract. JFK did not say: “Ask not what I can do for you, but rather what you can do for me...” Instead, he substituted the words “your country” for himself. Service to “the country” is considered a virtue – although the net beneficiaries of that service are always those who rule citizens by force. In the past (and sometimes even into the present), leaders identified themselves with God, rather than with geography, but the principle remains the same. For Communists, the abstract mechanism that justifies the power of the leaders is *class*; for fascists it is the *nation*; for Nazis it is the *race*; for democrats it is “the will of the people”; for priests it is “the will of God” and so on. + +Ruling classes inevitably use ethical theories to justify their power for the simple reason that human beings have an implacable desire to act in accordance to what they believe to be “the good.” If service to the Fatherland can be defined as “the good,” then such service will inevitably be provided. If obedience to military superiors can be defined as “virtue” and “courage,” then such violent slavery will be endlessly praised and performed. + +### Propaganda + +The more false the moral theory is, the earlier that it must be inflicted upon children. We do not see the children of scientifically minded people being sent to “logic school” from the tender age of three or four onwards. We do not see the children of free market advocates being sent to “Capitalism Camp” when they are five years old. We do not see the children of philosophers being sent to a Rational Empiricism Theme Park in order to be indoctrinated into the value of trusting their own senses and using their own minds. + +No, wherever ethical theories are corrupt, self-contradictory and destructive, they must be inflicted upon the helpless minds of dependent children. The Jesuits are credited with the proverb: “Give me a child until he is nine and he will be mine for life,” but that is only because the Jesuits were teaching superstitious and destructive lies. You could never imagine a modern scientist hungering to imprint his falsehoods on a newborn consciousness. Picture somebody like Richard Dawkins saying the above, just to see how ridiculous it would be. + +Any ethicist, then, who focuses on mere criminality, rather than the institutional crimes supported by ethical theories, is missing the picture almost entirely, and serving mankind up to the slaughterhouse. A doctor who, in the middle of a universal and deadly plague, focused his entire efforts on communicating about the possible health consequences of being slightly overweight, would be considered rather deranged, and scarcely a reliable guide in medical matters. If your house is on fire, mulling over the colours you might want to paint your walls might well be considered a sub-optimal prioritisation. + +Private criminals exist, of course, *but have almost no impact on our lives comparable to those who rule us on the basis of false moral theories*. Once, when I was eleven, another boy stole a few dollars from me. Another time, when I was twenty-six, I left my ATM card in a bank machine, and someone stole a few hundred dollars from my account. + +On the other hand, I have had hundreds of thousands of dollars taken from me by force through the moral theory of “taxation is good.” I was forced to sit in the grim and brain-destroying mental gulags of public schools for fourteen years, based on the moral theory that “state education is a virtue.”[^12] + +The boy (and the man) who stole my money doubtless used it for some personal pleasure or need. The government that steals my money, on the other hand, uses it to oppress the poor, to fund wars, to pay the rich, to borrow money and so impoverish my children – and to pay the salaries of those who steal from me. + +If I were a doctor in the middle of a great city struck down by a terrible plague, and I discovered that that plague was being transmitted through the water pipes, what should my rational response be – if I claimed to truly care about the health of my fellow citizens? + +Surely I should cry from the very rooftops that their drinking water was causing the plague. Surely I should take every measure possible to get people to understand the true source of the illness that struck them down. + +Surely, in the knowledge of such universal and preventable poisoning, I should not waste my time arguing that the true danger you faced was the tiny possibility that some random individual might decide to poison you at some point in the future. + +Thus, as a philosopher concerned with violence and immorality, should I focus on private criminals, or public criminals? + +The violations that I experienced at the hands of private criminals fade to insignificance relative to even *one day* under the tender mercies of my “virtuous and good masters.” + +If, then, the greatest dangers to mankind are false ethical theories, then our highest prioritisation should be the discovery, communication and refinement of a valid, rational, empirical and consistent ethical theory. If we discover that most plague victims are dying from impure water, then surely telling them to purify their water should be our first and highest priority. + +Let us now turn to that task. + +[^12]: Or, rather: “*forced* education is a virtue” – my parents were compelled to pay through taxes, and I was compelled to attend. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p02.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p02.md new file mode 100644 index 000000000..cf19fc2df --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p02.md @@ -0,0 +1 @@ +# Application \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch01_ethical_categories.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch01_ethical_categories.md new file mode 100644 index 000000000..35814606e --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch01_ethical_categories.md @@ -0,0 +1,39 @@ +## Ethical Categories + +With the UPB framework in place, we can now turn to an examination of how UPB validates or invalidates our most common moral propositions. If our “theory of physics” can explain how a man can catch a baseball, we have at least passed the first – and most important – hurdle, and struck our first and deepest blow against the beast. + +### The Seven Categories + +As mentioned above, propositions regarding universally preferable behaviour fall into three general categories – positive, negative and neutral. To help us separate aesthetics from ethics, let us start by widening these categories to encompass *any* behaviour that can be subjected to an ethical analysis. These seven categories are: + +1. It is good (universally preferable and enforceable through violence, such as “don’t murder”). +2. It is aesthetically positive (universally preferable but not enforceable through violence, such as “politeness” and “being on time”). +3. It is personally positive (neither universally preferable nor enforceable, such a predilection for eating ice cream). +4. It is neutral, or has no ethical or aesthetic content, such as running for a bus. +5. It is personally negative (predilection for not eating ice cream). +6. It is aesthetically negative (“rudeness” and “being late”). +7. It is evil (universally proscribed) (“rape”). + +Ideally, we should be able to whittle these down to only two categories – universally preferable and aesthetically positive – by defining our ethical propositions so that what is universally banned is simply a mirror image of what is universally preferable, and ditching merely personal preferences and neutral actions as irrelevant to a discussion of ethics. + +For instance, the Non-Aggression Principle (NAP) states that the initiation of the use of force is immoral – thus the non-initiation of the use of force is universally preferable, while the initiation of the use of force is universally banned. If what is banned is simply the opposite of what is preferable, there is really no need for an additional category. + +Furthermore, as moral philosophers, we must prioritise our examination of rational ethics by focussing on the most egregious violations. Clearly, the most immoral actions must be the violent enforcement of unjust preferences upon others. If actions such as “theft” or “murder” are defined as UPB, the examination of such definitions must be our very highest priority. + +Thus we shall focus our efforts primarily on universally preferable and enforceable actions. + +### Virtue And Its Opposite + +The opposite of “virtue” must be “vice” – the opposite of “good” must be “evil.” If I propose the moral rule, “thou shalt not steal,” then stealing must be evil, and *not* stealing must be good. This does not mean that “refraining from theft” is the sole definition of moral excellence, of course, since a man may be a murderer, but not a thief. We can think of it as a “necessary but not sufficient” requirement for virtue. + +Each morally preferable action must by its very nature have an opposite action – because if it does not, then there is no capacity for choice, no possibility of avoidance, and therefore no capacity for virtue or vice. If I propose the moral rule: “thou shalt defy gravity,” then clearly morality becomes impossible, immorality cannot be avoided, and therefore the moral rule must be invalid. + +If I propose the moral rule: “thou shalt not go to San Francisco,” this can be logically rephrased as: “thou shalt go anywhere but San Francisco.” In this way, the moral rule “thou shalt not steal” can be equally proposed in the positive form – “thou shalt respect property rights.” Since respecting property rights is a virtue, violating property rights must be a vice. + +### What Is Missing + +Conspicuously absent from the above list are traditional virtues such as courage, honesty, integrity and so on – as well as their opposites: cowardice, falsehood and corruption. + +It may seem that these virtues should fall into the realm of aesthetically positive behaviour, such as being on time, but I for one have far too much respect for the traditional virtues to place them in the same category as social niceties. The reason that they cannot be placed into the category of universally preferable is that, as we mentioned above, the framework of UPB only deals with *behaviours*, not with attitudes, thoughts, states of mind or emotions. The scientific method can process a logical proposition; it cannot process “anger” or “foolhardiness.” These states of mind are not unimportant, of course – in fact, they are essential – but they cannot be part of any objective system for evaluating ethical propositions, since they are essentially subjective – and therefore unprovable – states of being. + +Thus UPB can only deal with objectively verifiable actions such as murder, assault and so on. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch02_the_first_test_rape.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch02_the_first_test_rape.md new file mode 100644 index 000000000..92c840de6 --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch02_the_first_test_rape.md @@ -0,0 +1,155 @@ +## The First Test: Rape + +Although it is an unpleasant topic to discuss, rape is without a doubt the *least* ambiguous action that any moral theory must encompass. Murder can be complicated by self-defence; theft by the problem of starvation or “stealing back” – but one can never rape in self-defence; it is by its very definition the initiation of aggression. + +Let us then use the UPB framework to examine the logical consistency of ethical propositions regarding rape, with reference to these seven moral categories. + +### The Good + +To take an absurd example, let’s imagine that we are reviewing an ethical theory that proclaims that rape is a moral good. + +Clearly, if I proclaim that “X” is “the good,” then the opposite of “X” must be evil. If *not raping* is good, then *raping* must be evil. Conversely, if *raping* is good, then *not raping* must be evil. + +Raping someone is a positive action that must be initiated, executed, and then completed. If “rape” is a moral good, then “not raping” must be a moral evil – thus it is impossible for two men in a single room to *both be moral at the same time*, since only one of them can be a rapist at any given moment – and he can only be a rapist if the other man becomes his victim. + +That which enables virtue cannot be evil. “Freedom,” for instance, is a prerequisite for virtue – without freedom, we cannot be virtuous – thus “freedom” cannot be evil, since it is *required* for goodness. + +If it is morally good to be a rapist, and one can only be a rapist by sexually assaulting a victim, then clearly the victim must be morally good by resisting the sexual assault – since if he does not resist, it is by definition not rape, and therefore not virtuous. In other words, *attacking* virtue by definition *enables* virtue. Thus we have an insurmountable paradox, in which the victim must attack virtue in order to enable virtue – he must resist sexual assault in order to enable the “virtue” of the rapist. Thus not only can the rape victim *not* be virtuous, but he must resist and attack “virtue” in order to allow it. + +Insurmountable logical problems thus result from the proposition: “rape is moral.” Remember, we agreed that a rational theory cannot propose opposite states for the same situation. All other things being equal, a rock cannot fall both up and down at the same time, and a valid theory cannot predict that one rock will fall up, while another rock will fall down. + +In the same way, two men in a room must be considered to be in the same situation. If only one of them can be good, because goodness is defined as rape, and only one of them can rape at any time, then we have a logical contradiction that cannot be resolved. + +Also, if we recall that Universally Preferable Behaviour must be independent of time, then we also face a logical problem that, no matter what his physical virility, at some point the rapist will simply be unable to rape any more, because he will be physically unable to get an erection. At that point, his ability to perform the “good action” becomes impossible. Since “avoidability” is a key criterion for morality, but he is physically unable to be good – in other words, he is unable to avoid being evil – then he cannot be responsible for not raping the other man. + +If a man hanging from a tree over a canyon lets go because he lacks the strength to continue holding on, we would not call that a suicide, since the choice to hang on was no longer available to him. If he lets go although he has the strength to continue holding on, the case would not be quite so clear. + +#### The Coma Test + +Intuitively, it is hard to imagine that any theory ascribing immorality to a man in a coma could be valid. Any ethical theory that posits a positive action as universally preferable behaviour faces the challenge of “the coma test.” If I say that giving to charity is a moral absolute, then clearly not giving to charity would be immoral. However, a man in a coma is clearly unable to give to charity, and thus would, by my theory, be classified as immoral. Similarly, a man who is asleep, or has no money to give – or the man currently *receiving* charity – would all be immoral. + +This is another central problem with any theory that posits a positive action such as “rape” as moral. At any given time, there are any number of people who are unable to perform such positive actions, who must then be condemned as evil, even though they have no capacity to be “good.” However, if it is impossible to avoid being “evil,” then clearly evil as a concept makes no sense. In the example above of the rock crashing down a hill, the rock is not “evil” for hitting your car, since it has no capacity to avoid it of its own free will. If a man’s brakes fail right after they have been serviced, then it is not his responsibility for failing to come to a stop. If he has never once had his brakes serviced in ten years, then his irresponsibility is the proximate cause of his continued momentum, and he can be blamed. + +In this way, the concept of “avoidability” retains its use. A man in a coma is unable to avoid lying in his bed, since he is in a state of quasi-unconsciousness. Since he is unable to avoid his actions – or inaction in this case – his immobility cannot be immoral. + +At this point, the objection can quite reasonably be raised that if a man in a coma cannot be immoral, then he also cannot be moral. However, earlier we said that the opposite of an immoral action must be moral. If we propose the moral rule, “thou shalt not rape,” then can we call the man in a coma *moral*, since he does not rape? + +#### Capacity + +The concept of “avoidability” works in the positive as well as in the negative. If I have lost my genitals in some ghastly accident, am I moral for refraining from rape? It would seem hard to argue that I could be, since genital rape at least is impossible for me. Similarly, we may call a man “generous” if he gives one hundred dollars to a beggar – however, we would doubtless revise our estimation if it turned out that he gave away his money while sleepwalking, and woefully regretted his action on waking. + +Thus we can reasonably say that where choice is absent, or inapplicable, morality is also absent, or inapplicable. Thus the man in a coma, while his actions cannot be considered evil, neither can they be considered good. He exists in the state without choice, like an infant, or an animal – thus he can be reasonably exempted from moral rules, since there is a physical state that objectively differentiates him from a man who can choose, which is allowable under UPB. + +With that in mind, let us continue our examination of rape. + +### Aesthetically Positive + +Aesthetically positive actions (APAs) are universally preferable, but not enforceable through violence, since aesthetically negative actions do not initiate the use of force. As we discussed above, if I am late in meeting you, I have not initiated the use of force against you, and I have not removed your capacity to choose, or avoid the situation. + +If we say that APAs can be enforced through violence, then we are saying that the initiation of violence is morally good. + +If we propose a moral rule that the initiation of violence is morally good, then this rule faces all the same logical impossibilities as the rule that “rape is morally good.” + +Two men in a room cannot be both morally good at the same time, since one of them must be initiating violence against the other, and the other must be resisting it – since if he is not resisting it, it is by definition not violence, as in the case of the surgeon we discussed above. Thus virtue can only be enabled by resisting virtue, and two men in the same circumstances cannot both be moral at the same time, and so on – all of which are violations of UPB. + +Thus we know that rape cannot be an APA. + +We can confirm this by reviewing the reasons why “being on time” *is* an APA. + +First of all, we instinctively understand that it is more just to reject a friend for being perpetually late than it is to reject a friend for not liking ice cream. + +Why is that? + +Once again, the UPB framework comes to the rescue. + +An APA is a *non-coercive rule that can be rationally applied to both parties simultaneously*. + +For instance, if my APA is: “be on time,” then it can be a universal standard that can be totally avoided. I cannot forcefully inflict this APA on you because you do not have to be my friend, you do not have to be on time, you do not have to respect or follow my preferences in any way whatsoever.[^1] + +If “being on time” is an APA, then it is possible for two people to achieve it simultaneously – if they are both on time. + +With rape though, as we have seen above, it is impossible for two people to perform it at the same time. One must always be the rapist, and the other always the victim. + +On the other hand, if I say that “liking jazz” is an APA, then I immediately run into a logical impossibility. Remember, APAs are non-coercive rules that can be rationally applied to both parties simultaneously – the correct formulation for “liking jazz” is: “subjective preferences are universally preferable.” + +Not only is this a rank contradiction in terms of syntax, but it also immediately fails the test of UPB. If I prefer jazz to all other forms of music, but you prefer classical music to all other forms, and if personal preferences are universally preferable, then you should prefer jazz because I do, and I should prefer classical because you do. This, of course, is impossible, because it would require that we both *simultaneously prefer both jazz and classical above all other forms of music*. You must switch your preference to jazz, because of my preference – but I must at the same time switch my preference to classical, because of your preference. This is like saying that you must both throw and catch the same baseball at exactly the same moment – a logical and physical impossibility. + +Since APAs are not enforceable through violence – you cannot shoot a man for being late – then rape *cannot* be an APA, since rape by definition is a sexual attack enforced through violence. + +Thus rape cannot fall into the category of APAs. + +### Personally Positive + +Perhaps rape is akin to a merely personal preference.[^2] + +The question then arises: can the classification of rape as a merely personal preference stand up to logical scrutiny? + +If we propose the moral rule: “personal preferences must be violently inflicted upon other people,” how does that stand up to the framework of UPB?[^3] + +Personal preferences cannot be justly inflicted upon other people, because that would create an insurmountable logical paradox. + +If I say that liking the band Queen above all others is universally preferable behaviour, on what grounds could I justify that statement? Only by saying that all personal preferences should be inflicted upon other people. However, if my personal preferences can be inflicted upon you at will, then by the very definition of UPB, your personal preferences can also be inflicted upon *me* at will. Thus we cannot both be moral at the same time, since that would require that we both prefer our own bands while at the same time surrendering that preference to the preferred bands of each other. In other words, I must simultaneously think that Queen is the best band, and that The Police is the best band. This is a logical impossibility, which is a central reason why mere personal preferences cannot be universally enforceable. + +Thus if rape is considered to be a merely personal preference, then it cannot logically be enforced upon anybody else. Again, thinking of the two men in a room, this would require that both men prefer to rape each other, but remain utterly unable to enforce that decision, which is not only illogical, but also fortunately completely impractical. + +Finally, since personal preferences cannot be enforced on others, but rape is by definition the enforcement of a “preference” upon another, rape cannot be in the moral category of merely personal preferences. + +### Morally Neutral + +As discussed above, rape cannot be a morally neutral action, since it is a preference that is enforced upon another. + +### Personally Negative + +Perhaps rape is a *personally negative* action, the opposite of number three. As an example, a criminal on the run would consider capture a personally negative action (PNA). + +Personally negative actions (PNAs) by definition cannot be enforced upon another. Thus a man being raped would be wrong to “inflict” his preference for *not being raped* upon his rapist, in the form of self-defence. In this way, the initiation of violence – the enforcement of a personal preference – is *moral*, while self-defence – also the enforcement of a personal preference – is immoral. Thus we would have the same actions (the enforcement of a personal preference) classified as both moral and immoral, which cannot stand. + +### Aesthetically Negative + +Perhaps rape is an aesthetically *negative* action, like “being late” – the flip-side of number two above. However, aesthetically negative actions (ANAs) cannot logically be violently enforced *because by definition they can be avoided*. Since I can freely choose to stop associating with a man who continually shows up late, I cannot shoot him for being late. + +However, rape by definition cannot be avoided, since it is a sexual attack enforced through violence.[^4] Also, if I choose to stop being friends with the tardy man mentioned above, he cannot justly force me to be his friend by threatening me with violence, since that would rely on the principle that merely personal preferences can be enforced on others, which would run fruitlessly up against my ability to enforce *my* desire to drop his friendship. This kind of “Tarantino morality” always ends up with everyone in a state of mute paralysis, pointing guns at each other’s faces like frozen statues. + +As we have already established, any universally preferable behaviour must be universal to all people in all places at all times – if ANAs allow for violent enforceability (i.e. I can shoot you for being late) – then if rape is defined as an ANA which can be enforced, then the rape victim who finds rape an aesthetically negative action has the right to shoot his rapist, which effectively affirms the principle of self-defence, but at the expense of also allowing gun play in the opposition of, say, rudeness. + +Thus rape cannot be an ANA. + +Which leaves only… + +### Evil + +If rape is defined as evil, then it must involve the *initiation* of the use of force, which clearly it does. Also, the proposition: “rape is evil,” passes the “coma test,” insofar as it is impossible for a man in a coma to rape someone. + +In addition, if rape is evil, then *not* raping must be good – in this way, two men in a room can both be moral at the same time, simply by not raping each other. + +Since avoidability is one of the key differentiators between “unpleasant” and “immoral,” and rape is clearly an unavoidable behaviour, the definition of “rape as evil” also conforms to this distinction. + +Also, since there are times when it is physically impossible to rape someone – for instance, when an erection cannot be attained – the definition of “rape as evil” solves the problem of people being involuntarily immoral, which is by definition impossible, due to the criterion of avoidability. + +The rapist may justify his actions by avoiding the proposition “rape is good,” and instead substituting another proposition that supports his desire to rape, such as: “It is moral to take one’s own pleasure, regardless of the displeasure of others.” + +This proposition also fails the most basic logical test of UPB. If Bob believes that he should take his own pleasure by raping Doug – regardless of Doug’s displeasure – then Bob cannot rationally elevate his preference to a UPB. + +If everyone should take their own pleasure regardless of their victim’s *dis*pleasure, then Bob has no right to rape Doug, since although Bob *prefers* to rape Doug, Doug most certainly does *not* prefer to be raped. If everyone should take their pleasure regardless of the displeasure of others, then there is no rational reason why Bob’s preference to rape Doug should take precedence over Doug’s preference to not be raped, regardless of the displeasure that refusing to be raped would cause Bob. + +Thus Doug can say to Bob: “It is morally good for me to rape you, because personal preferences can be violently enforced.” Bob, of course, can then reply: “It is then morally good for me to violently resist your attack, since my personal preference to not be raped can also be violently enforced.” + +Of course, few rapists are philosophers, but as we mentioned above, the primary danger to human beings is not the individual criminal, but irrational and exploitive moral theories. For instance, incarceration is inevitably justified through an appeal to a moral theory – and incarceration causes far more people to be raped than private criminals could ever dream of. If the moral theory that justifies incarceration is incorrect, then *correcting* this moral theory should be by far the highest concern of anyone wishing to reduce the prevalence of rape. + +Thus it would seem that the only logical possibility for rape is that *not* raping is universally preferable behaviour – or that rape is universally banned behaviour. + +### Whew! + +The fact that the UPB framework has logically and effectively validated the moral proposition that rape is evil – not “good,” or “aesthetically preferable,” or “personally preferable,” or “morally neutral” – is a very good sign. It does not prove beyond a shadow of a doubt that UPB will logically validate all “common sense” moral propositions, but the first hurdle has been passed, and that should give us great cause for celebration. If I were a physicist proposing a Unified Field Theory, and the application of my theory correctly predicted where a thrown baseball would land, I could justly be enormously pleased. + +Einstein’s theory of relativity predicted that light would bend around a gravity well – when this was first confirmed, it did not prove his theory beyond a shadow of a doubt, but it did prove that the theory *could* be true, which was a great leap forward. The first validation is always the hardest, because it is so easy to get things wrong, and error always outnumbers accuracy. + +The UPB framework has correctly validated our moral premise that rape is evil. This is a necessary – but not sufficient – criterion for proof, and fully supports additional investigation. Thus, let us continue… + +[^1]: This is very different from a physical assault, which destroys your capacity for free choice. + +[^2]: It cannot be argued that rape does not involve a preference, since rape is a behaviour and, as we have discussed above, all behaviours involve preference. + +[^3]: Note that I cannot propose that “personal preferences *may* be violently inflicted upon other people, since that is a violation of UPB, which states that moral rules must be absolute and universal – if they are not, they fall into APA territory, and so cannot be inflicted on others. + +[^4]: We can avoid situations which increase the likelihood of rape, but we cannot avoid a rape in progress. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch03_the_second_test_murder.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch03_the_second_test_murder.md new file mode 100644 index 000000000..de1d16033 --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch03_the_second_test_murder.md @@ -0,0 +1,39 @@ +## The Second Test: Murder + +Let us now test the UPB framework against moral propositions regarding *murder*, which here is defined as killing intentionally and with premeditation, not in self-defence. + +Since we spent so much time dissecting the question of rape – and since many of the same arguments will apply here – this analysis can be much briefer. + +Let us return to our two moral guinea pigs sitting in a room – we’ll call them Bob and Doug. + +If murder is morally good, then clearly *refraining* from murder is immoral. Thus the only chance that Bob and Doug have to be moral is in the instant that they simultaneously murder each other. Physically, this is impossible of course – if they both stand and grip each other’s throats, they will never succumb to strangulation at exactly the same moment. If Bob dies first, his grip on Doug’s throat will loosen, thus condemning Doug to the status of *immorality* until such time as he can find another victim. Because Bob dies first – and thus cannot continue to try murdering Doug – Bob’s death renders him more immoral than Doug’s murder. + +Intuitively, we fully recognise the insanity of the moral proposition that murder is good. Logically, we know that the proposition is incorrect because if it is true, it is impossible for two men in a room to both be moral at the same time. Morality, like health, cannot be considered a mere “snapshot,” but must be a process, or a continuum. The UPB framework confirms that Bob cannot be “evil” *while* he is strangling Doug, and then achieve the pinnacle of moral virtue the moment that he kills Doug – and then revert immediately back to a state of evil. Moral propositions must be universal, and independent of time and place. The proposition that murder is moral fails this requirement at every level, and so is not valid. + +If murder were morally good, then it would also be the case that a man stranded on a desert island would be morally evil for as long as he lived there, since he would have no victims to kill. A man in a coma would also be evil, as would a sleeping man, or a man on the operating table. A torturer would be an evil man as long as he continued to torture – but then would become a good man in the moment that his victim died at his hand. + +We can thus see that the proposition that “murder is good” is not only instinctively bizarre, but also logically impossible. + +The other objections that applied to the proposition “rape is good” also apply here. Murder cannot be morally neutral, since morally neutral judgements or actions cannot be forcibly inflicted upon another, and murder by definition is forcibly inflicted upon another. + +There is also a basic contradiction involved in any universal justification for the act of murder, just as there was in the act of rape. If Bob tries to strangle Doug, but Doug resists, how could Bob rationally justify his actions according to UPB? + +Well, he could say something like: “a man’s life can be taken any time you want to” – but of course, since UPB is the only valid test of moral propositions, this justifies Doug killing Bob as much as it does Bob killing Doug. Thus Bob can only justify strangling Doug if Doug does not resist in any way – but of course if Doug does not resist, then can it really be considered murder? + +Let us say that Bob then adjusts his premise to say: “I can shoot a man in his sleep any time I want.” The problem here is not only the sleep that Bob will lose based on his universal premise, but also the logical impossibility of reversing moral propositions based on the differences in the states of sleeping and waking. Biologically speaking, a man does not become the *opposite* of a man when he falls asleep, any more than gravity reverses when he blinks. + +Since a man remains a man when he falls asleep, it cannot be the case that opposite moral rules apply to him in this state. Thus to say that it is immoral to murder a man when he is awake, but it is moral to murder a him when he is asleep, is to create a logical contradiction unsupported by any objective biological facts. A physicist may say that a rock falls down, but a helium balloon rises up – but that is because a rock and a helium balloon have fundamentally different properties. No credible physicist can say that one rock falls down, but that another rock with almost exactly the same qualities falls up. The same is true for moral theories – no credible philosopher can say that morality reverses itself when a man is asleep, since a man’s nature does not fundamentally alter when he naps. + +In this way, if we cannot justly shoot a man when he is awake, we also cannot shoot him when he is asleep, since he is still a man. + +Thus, since the statement “I can shoot a man in his sleep any time I want” cannot be validated according to UPB, it cannot be a true moral proposition. + +Here again we find that the UPB framework holds true in terms of murder. The only possible valid moral theory regarding murder is that it is evil, or universally banned. + +We could take the same approach to the question of assault, but the arguments would be identical to those of rape and murder, so for the sake of brevity, we shall continue. + +Let us now turn to the question of theft. If this framework holds true here as well, then we have hit the perfect trifecta of our instinctual moral understanding, and found rational confirmation for our existing beliefs. We have discovered the maths that explains how we are able to instinctively catch a ball, and that is a necessary start. + +### Self-Defence? + +We have skirted over the issue of self-defence with regards to murder, though it is scarcely necessary to examine it in the case of rape. This is not because the issue of self-defence is either self-evident or uncomplicated, but rather because the complications that exist can be dealt with more comprehensively after we look at the question of theft. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch04_the_third_test_theft.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch04_the_third_test_theft.md new file mode 100644 index 000000000..79842fe38 --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch04_the_third_test_theft.md @@ -0,0 +1,119 @@ +## The Third Test: Theft + +We will have to spend a little bit more time on theft, since it inevitably brings into the picture the question of property rights, which is highly contentious for some. + +There are many ways of approaching the question of property rights, from “homesteading” to legal definitions to practical considerations etc. I will address none of those here, because the question of property rights must fall into the framework of UPB, if UPB is to stand as a rational methodology for evaluating moral propositions. + +Clearly, the moral proposition with regard to property rights is this: either human beings have the right to own property, or they do not. + +Now the first “property” that must be dealt with is the body. “Ownership” must first and foremost consist of control over one’s own body, because if that control does not exist, or is not considered valid, then the whole question of morality – let alone property – goes out the window. + +UPB is a framework for evaluating moral propositions, or arguments about universally preferable behaviour for all mankind. First and foremost, a man must be responsible for his own actions if they are to be judged morally, since as we have argued above, the capacity to choose actions is fundamental to any ethical evaluation. + +If a man has no control over his body, then clearly he has no responsibility for his actions – they are not in fact “his” actions, but rather the actions of his body. Now, no one would rationally argue that if a man strangles another man, it is the murderous fingers that should be put on trial and punished. Clearly, the body cannot entirely control itself, but rather must be to some degree under the direction of the conscious mind. + +What this means is that a man is responsible for the actions of his body, and therefore he is responsible for the *effects* of those actions. A man is responsible for where he puts his penis, which is how we know that we can judge him for raping someone. He “owns” the actions of his body as surely as he owns his body. To say that a man is responsible for his body but not the effects of his body is to argue that a man is responsible for aiming and throwing a knife, but not for where it lands. + +Also, arguing that a man is not responsible for the effects of his body is a self-detonating statement, similar to the ones we examined above. If I say to you: “Men are not responsible for the actions of their bodies,” it would be eminently fair for you to ask me who is working my vocal chords and mouth. If I say that I have no control over my speech – which is an effect of the body – then I have “sustained” my thesis at the cost of invalidating it completely. + +If I am not at all responsible for my speech, then there is no point arguing with me. A tape recorder is also not responsible for its speech, which is why we tend not to get into virulent disagreements with magnetic strips. In cheesy horror films, young girls seem to be particularly susceptible to demonic possession – the inevitable priest who shows up always offers to talk to the demon in charge of the girl, at which point the girl starts making a sound like Don Ho gargling with ball bearings. + +This ridiculous portrait is accurate in one sense though – if some other being is in full control of the girl’s vocal chords, it is that being which needs to be addressed, not the girl, who has no control over her responses. + +Thus if I say to you that I do not have control over my speech, you can ask me: who does? If I reply that no one does, then it makes about as much sense to argue with me as it does to argue with a television set, or the aforementioned boulder as it bounces down a hillside towards you car. + +Thus the very act of controlling my body to produce speech demands the acceptance of my ability to control my speech – an implicit affirmation of my ownership over my own body. + +Now, if demonic possession were a valid occurrence, and a girl possessed by a demon spat on a priest, we would not call the *girl* rude, but would rather pity her for being inhabited by such an impolite demon. Whoever has control over the girl’s body is culpable for the effects of her actions – this is why we would not call a man who stole while sleepwalking “evil,” since he did not have full control over his own body (although we may restrain him in other ways). This is also the basis for the legal defence of “not guilty by reason of insanity,” which is that we assume that a man who is insane does not have full control over his actions. + +Thus to reject the ownership of the body is to reject all morality, which, as we have seen above, is utterly impossible. Logically, since morality is defined as an enforceable subset of UPB, to reject morality is to say that it is universally preferable to believe that there is no such thing as universal preferences. + +Finally, to use one’s ownership of one’s own body in the form of speech to reject the notion that one can control one’s own body, is a blatant and insurmountable self-contradiction. + +It is in this way that any rejection of self-ownership can be utterly discarded. + +Since we own our bodies, we also inevitably own the *effects* of our actions, be they good or bad. If we own the effects of our actions, then clearly we own that which we produce, whether what we produce is a bow, or a book – or a murder. + +### Property And UPB + +Even if we reject the above, we can still use UPB to definitively assert the existence of universal property rights. + +As mentioned above, either human beings have property rights, or they do not. Except for a few grey areas, which we will get to shortly, this remains a universal proposition. + +If a man does not have the right to use property, then he does not have the right to use his own body. He does not have the right to use his own lungs, and therefore must stop breathing. Although this sounds silly, it is an immediate and inevitable result of the premise that human beings do not have property rights. + +It is fairly safe to assume that anyone you are debating property rights with is drawing breath, and thus agrees with you that he has the right to use his own body at least. + +The question then comes up whether or not human beings have the right to *exclusive* property use. For instance, property could be defined as a sort of time-share principle of ownership, insofar as everyone should have the right to own everything, on some schedule or another. + +This means of course that a man with lung cancer has a right to at least one lung of a healthy person. Since all ownership starts with the body, if we do not have the right to exclusive ownership over our own body, then we must share our body with other people, or be immoral. The sick man has a right to one of our lungs, and if we withhold it from him, that is exactly the same as stealing it. Similarly, both you and I have the right to use Celine Dion’s singing voice, since it is wholly selfish of her to pretend that she has exclusive ownership of it. + +If human beings do not possess exclusive ownership over their own bodies, then the crime of rape becomes meaningless, since a woman clearly does not exclusively own her vagina, and neither does a man own his own various orifices. If exclusive self-ownership is not an axiom, then even the crime of murder becomes meaningless. + +It is no crime to commit suicide, any more than it is to set fire to your own house, since the destruction of one’s own property is a valid exercise of ownership. However, if exclusive self-ownership is invalid, then there can be no distinction between murder and suicide. If my liver is failing, and I have a right to take yours, then I can “repossess” it in perfect accordance with morality and honourable behaviour. If this procedure kills you, so what? Without exclusive self-ownership, there is no “you” to begin with… + +Thus we can reasonably say that exclusive self-ownership is a basic reality – that all human beings at all times and in all places have exclusive ownership over their own bodies, and thus have exclusive ownership over the effects of their own bodies, both in terms of moral behaviour and property creation or acquisition. + +### The Grey Areas + +Naturally, any statement such as the above brings the inevitable howls of “complexity,” which I fully agree with. + +Let us say that I mean to give you five dollars as a gift, but by mistake I hand you a ten dollar bill, saying, “This is for you.” Few people would consider it theft if I said, the moment after I handed it to you: “Sorry, I meant to give you five dollars, not ten,” and took the larger note back, even though I am taking back property that I have voluntarily relinquished. + +On the other extreme, if you are one of my sons, and I pay for your university education, and explicitly tell you that you never need to pay me back, my generosity will doubtless affect your spending habits. It would scarcely seem reasonable for me to clap my forehead after your graduation ceremony and cry, “Oh, I thought you were one of my *other* sons!” and demand repayment. + +Similarly, it is generally accepted that children cannot enter into legal contracts, but that adults can. In many societies, the differentiating age is eighteen years. This means, of course, that at the stroke of midnight between a man’s seventeenth year and eighteenth birthday, his capacity to enter into legal contracts arrives fully formed. Has he gone through some massive biological transformation in that split second? Certainly not, although at eighteen he is biologically very different than he was at the age of ten, both in terms of physical and mental development. + +For the sake of efficiency, if not perfect morality, arbitrary transitions are often placed between one state and another. Childhood is definitely one state; adulthood is quite another. The transition between childhood and adulthood is blended; it is not black and white, but rather like the day descending into dusk, and then night. Noon is definitely not night, and midnight is definitely not daytime, but there are times in between when it is harder to tell, although the direction of the transition is always clear. + +In the same way, a man who is greatly mentally deficient can be considered far less responsible for his own actions. A man with an IQ of sixty-five is mentally scarcely more than a little child – a man with an IQ of one hundred is an average adult. If we say that a man with an IQ of eighty becomes responsible, then we are by definition saying that a man with an IQ of seventy-nine is not responsible – is that a clear, fair, and utterly objective demarcation? Certainly not, but in order for most concepts to be practical, the criterion of “good enough” and a reasonable cost/benefit analysis must be put into place. As mentioned above, no water is perfectly pure, but waiting for perfect purity would simply cause a man to die of thirst. + +Given that the question of moral responsibility and intellectual capacity only applies to a very small percentage of people right on the border, and that creating objective and perfect tests is very likely to prove impossible, there will inevitably be some “rules of thumb” that win the day. We can only assume that, since biologists live with this kind of occasional subjectivism every day, moral philosophers can somehow survive as well. + +### Property As Universality + +UPB thus gives us clear options with regards to property rights. It cannot be the case that some men have property rights, while other men do not. It cannot be the case that men in Washington have property rights, while women in Baltimore do not. It cannot be the case that men have property rights today, but not tomorrow, and so on. + +It also cannot be the case that men have only fifty percent property rights. + +If I argue: “Men only have fifty percent property rights,” then I create yet another insurmountable contradiction. You may well ask me which half of my sentence was *not* generated by me. If I only have fifty percent property rights, then clearly I only have fifty percent control over my own body – if I put forward the above sentence, then clearly I am only in control of fifty percent of that sentence, since I only have fifty percent control over my voice. Who, then, is responsible for the other fifty percent of my sentence? + +This may sound esoteric, but it is a deadly serious question, for reasons that we will get to shortly. + +Let us say that we can somehow magically bypass the “fifty percent ownership of the body” problem, and say that human beings only have fifty percent property rights when it comes to *external* objects. + +How does that work in practice? + +Well, if I have two lawnmowers and you have none, then clearly it would be logical for you to have the right to take one of my lawnmowers, since I can only ever own half of my lawnmower collection. + +However, when you take possession of one of my lawnmowers, unfortunately you are only ever allowed to own *half* of that lawnmower, since we only have the right to fifty percent ownership over external objects. Thus you must immediately find somebody with whom you can share the lawnmower. This brings your “just” ownership down to twenty-five percent. However, your new co-owner cannot have the right to twenty-five percent of the lawnmower, because he only has fifty percent rights for whatever ownership he possesses – thus he must find somebody to take fifty percent of the twenty-five percent that he has – and so on and so on and so on. + +The problem with any theory that argues for less than one hundred percent property rights is that it instantly creates a “domino effect” of infinite regression, wherein everybody ends up with infinitely small ownership rights over pretty much everything, which is clearly impossible. Thus it must be the case – both logically and practically – that we have full ownership over our own bodies, and over the effects of our bodies, in terms of external property. We do not need a homesteading theory, or other “just acquisition” approaches to justify property rights – they are justified because anybody who acts in any way, shape or form – including arguing – is axiomatically exercising one hundred percent control over his own body, and “homesteading” both oxygen and sound waves in order to make his case. + +Thus, by combining this axiomatic reality with UPB, we can easily understand that since anyone debating property rights is exercising one hundred percent control over his own property, the only question is whether or not property rights vary from individual to individual – a question definitively settled by the axiomatic fact of self-ownership, as well as the UPB framework. Any moral proposition must be universal and consistent, and this is how we also know that *everyone* has one hundred percent property rights. + +Any other possibility is logically and empirically impossible. + +### Testing "Theft" + +Let us return to our patient moral guinea pigs, Bob and Doug. + +If theft is morally good, then once again we face the problem of the impossibility of simultaneous morality. If Bob has a lighter, and it is morally good to steal, then Doug must steal Bob’s lighter. However, the moment that Doug is stealing Bob’s lighter, Bob cannot himself be moral. The moment *after* Doug steals his lighter, Bob must then steal “his” lighter back – however, it is only “stealing” if the lighter is *not* legitimately Bob’s in the first place. When Doug steals Bob’s lighter, the lighter does not legitimately become Doug’s property, otherwise the concept of theft would make no sense. If, the moment I steal something, it becomes my legitimate property, then restitution would itself become theft. If, however, I do *not* establish legitimate ownership by stealing Bob’s lighter, then clearly it is impossible for Bob to “steal” the lighter *back*, because we cannot steal what we already own, and my theft has not invalidated Bob’s ownership of his lighter. + +Thus, if stealing is good, then goodness becomes a state achievable only in the instant that Doug steals Bob’s lighter. In that instant, only Doug can be moral, and Bob cannot be. After that, goodness becomes impossible to achieve for either party, unless Doug keeps giving Bob’s lighter back and then snatching it away again. + +Of course, it seems patently ridiculous to imagine that the ideal moral state is for one man to keep giving another man back the property he has stolen, and then immediately stealing it again. Thus logic seems to validate our instinctual understanding of the foolishness of this as a moral ideal – but let’s go a little further, to see if it still holds. + +Remember, we are not particularly concerned with individual criminals, but rather with moral theories that justify violations of property rights. For instance, if Doug steals Bob’s lighter because Doug believes that “No property rights are valid,” then Doug’s moral theory instantly self-detonates. + +If no property rights are valid, then stealing is a completely illogical action, since stealing is an assertion of the just desire to control property. + +Property rights themselves are nothing more than the assertion of a just desire to retain control over assets. It is optional, insofar as you and I can join some hippie commune, and decide to never assert our property rights ever again. Or, if it becomes known in my neighbourhood that I am more than happy if somebody takes my property, it seems somewhat more likely that my lawnmower will go missing. Similarly, if I put a notebook computer on my front lawn with a sign saying “yours if you want it,” then I am clearly signalling that I have no desire to retain current or future control over the notebook. + +If Doug steals Bob’s lighter, it is because Doug has a desire to gain control over the lighter – which is the very definition of property rights. If Doug steals Bob’s lighter because Doug believes that property rights are invalid, then what he is really saying is: “I want to gain control over Bob’s lighter because it is never valid to gain control over any object.” + +If Doug does steal Bob’s lighter, but then defends his theft through a rejection of property rights, then clearly Doug cannot object to Bob taking his lighter back – since property rights are invalid, Doug now has no more valid claim to own the lighter than Bob did. Finally, if Doug steals Bob’s lighter under the principle “theft is good,” then clearly Doug could have no logical objection to someone else stealing the lighter immediately. However, it would make precious little sense for Doug to spend time and energy stealing Bob’s lighter if the moment he had it in his hot little hands, someone else snatched it away from him. In other words, working to gain control of a piece of property is only valid if you can assert your property rights over the stolen object. No man will bother stealing a wallet if he has certain knowledge that it will be stolen from him the moment he gets his hands on it. + +In other words, theft in practice is both an affirmation of property rights and a denial of property rights. Any moral theory that supports theft thus both affirms and denies the existence of property rights – an insurmountable contradiction which completely invalidates any such theory. + +If we look at the moral aspects of communism, for instance, property rights are explicitly denied for the individual. However, those individuals who call themselves “the government” do claim the right to control property. What this means in practice is that it is *evil* for some men to control property, but it is *good* for other men to control property. Since there is no biological distinction in terms of species between ruler and ruled, we can clearly see that here, for the same species, we have completely opposite moral rules, which cannot be valid. UPB explicitly demands that moral rules be consistent for all men, in all places, and at all times – saying that it is immoral for Ivan Denisovich to exercise his property rights – but *moral* for Joseph Stalin to exercise *his* property rights – creates a rank contradiction, akin to saying that pouring water into a swimming pool both fills it and empties it at the same time. Any physicist who proposed the latter would be laughed out of his profession – moralists, however, regularly propose the former, and are greeted with mysterious levels of respect. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch05_the_forth_test_fraud.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch05_the_forth_test_fraud.md new file mode 100644 index 000000000..f3ca03cc0 --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch05_the_forth_test_fraud.md @@ -0,0 +1,31 @@ +## The Forth Test: Fraud + +Right at the edge of what is generally considered ethical sits the challenge of *fraud*. + +Fraud is the obtaining of value through false representation. If I tell you that I will ship you an iPod if you give me two hundred dollars, and then take your money without shipping you the iPod, we instinctively understand that that is a form of theft. + +Let us put the problem of fraud through the grinder of UPB, and see whether it holds up. + +Clearly, fraud requires that one person *not* be engaged in fraud. In the above potential transaction, if I am hoping to steal your two hundred dollars, and you are hoping to steal my iPod, nothing will come of it. You will demand the iPod before providing payment, and I will demand payment before providing the iPod. We will be in a stalemate, utterly unable to defraud each other. + +Clearly, for fraud to occur, one party must act in good faith. Thus the person who wishes to commit fraud relies on the fact that the other person does *not* wish to commit fraud, in order to prey upon him. + +To return to our hapless moral guinea pigs, what would happen if we asked Bob and Doug to act on the moral principle that “fraud is good”? If Doug has twenty dollars, and Bob has a lighter, and Doug offers Bob twenty dollars for that lighter, and then takes the lighter but does not give Bob the twenty dollars, then Doug has been acting on the premise that fraud is good. + +What happens then? + +Clearly, the principle that “fraud is good” cannot be acted on by both Doug and Bob simultaneously – since in order to commit fraud, Doug must act dishonestly, and Bob must act honestly. Thus to enable Doug’s “moral” action, Bob must act “immorally.” + +UPB destroys this possibility, since no valid moral theory can require opposite actions under the same circumstances. + +If Doug commits fraud on Bob with the justification that “it is good to lie to get what you want,” then clearly it must also be good to be honest as well, since it is impossible to get what you want by lying unless other people are willing to assume your honesty. Thus the premise that it is good to lie to get what you want cannot be achieved unless other people act with integrity – thus lying and honesty are simultaneously required for the fulfilment of the moral principle. This cannot logically stand – that both an action *and its complete opposite* are simultaneously moral in the same place, for the same people, and at the same time. + +This is how we know that fraud is wrong. + +Again, knowing that fraud is “wrong” simply means that we know that any moral theory that justifies fraud is invalid, because it is self-contradictory. If we build a bridge, and the bridge falls down, we know that the bridge was “wrong” – but the most important thing that we can learn from this disaster is not that the bridge fell down, but to understand the flaws in the theory that caused us to build a bridge that fell down. Similarly, moral theories that cause disasters, such as communism, fascism and Nazism, are important to evaluate relative to UPB not only so we can understand how they went so wrong, but also how to fix our moral theories in the future. Since as a species, we will be forever building bridges, it is essential that we get our facts and theories right, or they will endlessly fall down around us. + +However, the question remains whether fraud is evil, or just an aesthetically negative action (ANA). + +Fraud is unusual compared to rape, theft and murder, insofar as it requires that the victim act positively to participate in the process. I can jump up behind you and strangle you without any participation on your part, but I cannot defraud you unless you participate to some degree. Thus fraud falls under the umbrella of “avoidability,” and so is in a fundamentally different category than rape, murder and theft. However, the degree of avoidability partly determines the degree of immorality involved. Sending your bank information to a Nigerian email spammer is certainly avoidable; being cheated by an eBay business with a perfect rating is far less avoidable. + +There may be certain situations under which fraud is unavoidable, such as “bartering” for a life-saving medicine when no alternative exists, but that falls under the “grey area” that we have discussed above – these occurrences are so rare that they are to ethics as mutations are to biological species. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch06_the_fifth_test_lying.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch06_the_fifth_test_lying.md new file mode 100644 index 000000000..ac63c2d86 --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch06_the_fifth_test_lying.md @@ -0,0 +1,39 @@ +## The Fifth Test: Lying + +The question of *lying* is interesting because telling the truth is generally considered to be universally preferable, but not enforceable through violence. + +It is generally considered *more* of a strict requirement than “being on time,” but *less* strict than “stealing.” What does the UPB framework have to say about this? + +Naturally, any moral theory proposing “lying is good” immediately self-detonates, since if the man proposing it *is* lying – which is good – then lying is bad, because he’s told the truth that lying is bad. + +For instance: + +**Bob:** Lying is always good. + +**Doug:** Are you lying? + +**Bob:** Yes. + +**Doug:** So lying must be bad, since you are lying about it being good. + +Or: + +**Bob:** Lying is always good. + +**Doug:** Are you lying? + +**Bob:** No. + +**Doug:** Thus lying is not always good, since you are telling the truth about lying being good. + +Lying, however, does not require the initiation of force, and so does not violate the possibility of *avoidability*. Since liars can be avoided, they cannot logically be aggressed against. + +Lying also fits more closely in the category of *violence*, insofar as it is moral to lie in self-defence, just as it is moral to use violence in self-defence It is hard to think of a situation where one would have to “be late” in self-defence, or “be rude.” However, if a man bursts into your house and demands to know where your beloved wife is so he can slap her around, it would seem a parody of integrity to refuse to lie to him. Lying in this case would be a form of third-party self-defence, and as morally acceptable as the use of violence in self-defence Similarly, if a man obtains a hundred dollars from us by lying, we may justly lie to him to get it back. + +Thus we may justly lie to a liar, just as we may justly defend ourselves from a punch with a punch, but we would not exactly respect the escalating pettiness of “repaying” a tardy person by showing up even later. + +The difference is that “being late” is not as actively destructive as lying. A tardy person is annoying, but does not fundamentally undermine your capacity to process reality. It’s one thing for me to show up an hour late for a meeting at seven o’clock in the morning – it’s quite another to attempt to convince you that we in fact scheduled the meeting for eight o’clock in the morning, when I know that this was not the case. + +Attacking your confidence in your own mind[^5] is far more egregious than merely making you wait, since it is the act of using another’s trust in you to undermine his trust in himself, which is highly corrupt, since it is *using* a value to undermine a value, like counterfeiting. This is how UPB validates the illogic of the proposition “lying is good,” and confirms that the act of lying to someone is worse than “being late,” but better than “assault.” + +[^5]: Sometimes called “gas-lighting,” after the old movie. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_01_more_challenging_tests_of_upb.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_01_more_challenging_tests_of_upb.md new file mode 100644 index 000000000..5486729a5 --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_01_more_challenging_tests_of_upb.md @@ -0,0 +1,71 @@ +## More Challenging Tests Of UPB + +We have now tested specific moral theories relative to the framework of UPB, and found that UPB validates our most commonly held moral beliefs, such as prohibitions against rape, murder and theft. By bringing the criterion of *avoidability* into our analysis, we have also helped differentiate between crimes that cannot be avoided, and crimes that must be enabled through positive action, such as fraud. Finally, we have divided “preferable behaviour” into three major categories – universal, aesthetic, and neutral (and their relevant opposites). Universally prohibited actions include rape, murder and theft, which force may be used to prevent. Aesthetically preferable actions include politeness, being on time and so on, which cannot be enforced through violence. Neutral actions include purely subjective preferences, or actions that have no moral content, such as running for a bus. + +However, there remain many challenging moral tests that fall outside the examples we have dealt with above. We will only deal with a few of those here, to have a look at the framework of UPB, and see how it deals with these more challenging moral questions. + +### Self-Defence + +The concept of self-defence should not be taken for granted. If we assume that there is no such thing as self-defence, or that self-defence is never a valid action, then the framework of UPB undoes that assumption very quickly. + +If there is no such thing as self-defence, then we are not talking about the initiation or the retaliation of the use of force, but rather just the use of force in any context. In other words, if we get rid of the concept of self-defence, the only question that we need to ask ourselves is: *is it universally preferable to use force, or not?* + +If it were universally preferable to use force, then no human being should ever advance a moral argument, but should rather use force to achieve his ends. However, just as in the rape, theft and murder examples cited above, the claim that it is universally preferable to use force immediately invalidates itself. To be able to use force upon another person requires that that person submit to force – in other words, in order for one person to be moral, the other person must be immoral, which cannot stand. Also, if the other person *submits* to force, it is not force – thus he must *resist*, which requires that he resist virtue in order to enable virtue, which is self-contradictory. + +In addition, if it is always preferable to use force, then crimes such as rape and murder become irrelevant, because if it is always preferable to use force, then love-making becomes immoral, and rape becomes moral – but only for the rapist, while *submission* to violence, rather than violence itself, becomes moral for his victim, which is a contradiction. + +If, on the other hand, we say that violence is bad, then we open up the possibility of self-defence If it is a UPB-compliant statement to say that violence is evil, then we know that, since that which is evil can be prevented through the use of violence, the use of violence to *oppose* violence is morally valid. + +Thus, since we know that violence is evil, we know that we may use force to oppose it. If we define an action as evil, but also prevent anybody from acting against it, then we are no longer moral philosophers, but merely judgemental archaeologists. This would be akin to a medical theory that said that illness is bad, but that it is evil to attempt to prevent or cure it – which would make no sense whatsoever. + +Also, if human beings cannot validly act to prevent harm to themselves, then actions such as inoculations, wearing gloves in the cold, putting on sunscreen or insect repellent, building a wall to prevent a landslide, brushing one’s teeth, wearing shoes and so on are all immoral actions. If we return to Bob and Doug, and we give them the moral argument that self-defence is always wrong, what results? + +Well, we create another paradox. Self-defence is the use of violence to prevent violence. If self-defence is always wrong, then it cannot be violently “inflicted” upon an attacker. However, preferences that cannot be inflicted upon others fall into the APA or morally neutral category. To place the violence of self-defence into these categories is to say that violence cannot be inflicted on others – but the very nature of violence is that it *is* inflicted on others, and thus this approach results in a surfeit of contradictions. + +Self-defence cannot be “evil,” since evil by definition can be prevented through force. However, self-defence is a response to the initiation of force, and thus cannot be prevented through force, any more than you can stop the motion of a soccer ball by kicking it violently. + +Self-defence also cannot be *required* behaviour, since required behaviour (“don’t rape”) can be enforced through violence, which would mean that anyone failing to violently defend himself could be legitimately aggressed against. However, someone failing to defend himself is *already* being aggressed against, and so we end up in a circular situation where everyone can legitimately act violently against a person who is not defending himself, which is not only illogical, but morally abhorrent. + +If Bob attacks Doug, but it is completely wrong for Doug to use violence to defend himself, then violence ends up being placed into two moral categories – the initiation of force is morally good, but self-defence is morally evil, which cannot stand according to UPB. + +However, you might argue, does not the proposition that self-defence is good also make violence both good and bad at the same time – the violence that is used to attack is bad, but the violence that is used for self-defence is good? + +This is an interesting objection – however, if the initiation of force is evil, then it can be prohibited by using force, since that is one of the very definitions of evil that we worked out above. + +Thus it is impossible for any logical moral theory to reject the moral validity of self-defence. + +### Child Raising + +Instinctively, we generally understand that there is something quite wrong with parents who do not feed their babies. To conceive a child, carry a child to term, give birth to the child, and then leave it lying in its crib to starve to death, severely offends our sensibilities. + +Of course, our offence is in no way a moral argument, but it is an excellent starting place to test a moral theory. + +Before, when we were talking about UPB, we noted that, where there are exceptions in UPB, there must be objective differences in biology. Or, to put it more accurately, where there are objective differences in biology, there may be rational exceptions or differences in UPB. A child of five has a biologically immature brain and nervous system, and thus cannot rationally process the long-term consequences of his actions. It is the immature brain that is the key here, insofar as if an adult male is retarded to the point where his brain is the equivalent to that of a five year old, he would also have a reduced responsibility for his actions. + +Thus when we point to situations of reduced responsibility, we are not *taking away* responsibility that exists, but rather recognising a situation where responsibility does not exist, at least to some degree. If I say that a man in a wheelchair cannot take the escalator, I am not taking away his right to take the escalator, but merely pointing out that he cannot, in fact, use it. When I say that UPB does not apply to the actions of a five year old, I am not saying that UPB is subjective, any more than a height requirement for a roller coaster somehow makes the concept of “tall” subjective. + +If I voluntarily enter into a contract with you wherein I promise to pay your bills for a year, I have not signed myself into slavery, but I certainly have taken on a positive obligation that I am now responsible for. + +If I run a nursing home, and I take in patients who are unable to feed themselves, then if I do not feed those patients, I am responsible for their resulting deaths. No one is *forcing* me to take in these patients, but once I have expressed a desire and a willingness to take care of them, then I am responsible for their continued well-being. + +In the same way, if I borrow your lawnmower, I am obligated to bring it back in more or less the same state that it was when I borrowed it. Similarly, if I go to a pet store and buy a dog, I have taken on a voluntary obligation to take care of that dog. This does not mean that I am now the dog’s slave until the day it dies, but it does mean that as long as the dog is in my possession, I have a responsibility to try to keep it healthy. + +These kinds of implicit contracts are quite common in life. We do not sign a contract with a restaurateur when we go to eat a meal in his restaurant; it is simply understood that we will pay before we leave. I have never signed a contract when I walk into a store promising not to shoplift, but they have the right to prosecute me if I do. I also have never signed a contract promising not to rape a woman if we go on a date, yet such a “contract” certainly exists, according to UPB. + +If I run a nursing home, and disabled people rely on me to feed them, if I prove unable to feed them for some reason, then my responsibility is clearly to find somebody else who will feed them. The grave danger is not that *I* don’t feed them, but rather that everyone else thinks that I *am* feeding them, and so do not provide them food. This accords with an old moral argument about diving into a river to save someone from drowning. I am not obligated to dive into a river to save someone from drowning, but the moment that I do – or state my intention openly – then I am responsible for trying to save that person, for the very practical reason that everyone else thinks that I am going to save that person, and so may not take direct action themselves. + +Thus it is assumed that parents will feed and take care of their newborn baby. If said parents decide against such care-giving, then they are obligated to give the child up to other people who *will* care for it, or face the charge of murder, just as the manager of a home for the disabled must either feed those who utterly depend on him, or give them up to someone who will. If I decide that I no longer want to take care of my dog, I must find him another home, not simply let him starve to death. + +This all relies on the principle of third-party self-defence, which is fully supported by the framework of UPB, since the right of self-defence is universal. If I see a man in a wheelchair being attacked by a woman, I have the right to defend him – and this is all the more true if he lacks the capacity to defend himself. + +Since children cannot feed themselves, earn a living or live independently, they are the moral equivalent of kidnap victims, or the wife we talked about before whose husband locked her in the basement. Children also lack the capacity for effective self-defence, due to their small stature and near-complete dependence upon their parents. + +Thus since it is certainly the case that we have the right to act in self-defence for someone else – and that right becomes even stronger if that person cannot act in his own self-defence, it is perfectly valid to use force against parents who do not feed their children, just as it is perfectly valid to use force against the husband who is starving his wife to death by locking her in the basement. + +As we also mentioned above, the less able a victim is to avoid the situation, the worse the crime is. Even the wife who ends up locked in the basement has at least *some* ownership in the matter, because she chose to marry this evil lunatic to begin with. Once she is locked in the basement, the situation is unavoidable, yet there were doubtless many clues hinting at her husband’s abusive nature, from the day she first met him. + +Children, however, are the ultimate victims, because they never had any chance to avoid the situations they find themselves in. Thus we can logically establish the responsibility of parents towards their children by using the UPB framework. Since every person is responsible for the effects of his or her body, and children are an effect of the body, then parents are responsible for their children. Since everyone has the right to self-defence, for themselves and for others – since it is a universal right – then anyone can act to defend children. Since everyone must fulfil voluntary obligations, and having children is a voluntary obligation, parents must fulfil those obligations related to children. Since, through inaction, causing the death of someone completely dependent upon you is the equivalent of murder, parents are liable for such a crime. + +We could of course put forward the proposition that parents do not have to take care of their children, but that is far too specific a principle to be a moral premise – it would be the same as saying “parents can murder,” which is not UPB-compliant, and so would require a biological differentiation to support an exception – and becoming a parent does not utterly overturn and reverse one’s biological nature. + +Parents who starve a child to death are clearly guilty of murder. Children are born into this world in a state of involuntary imprisonment within the family – this does not mean that the family is evil, or corrupt – it is simply a statement of biological fact. Children are by the parents’ choice enslaved to the parents – this form of biological incarceration puts negligent parents in the same moral position as a kidnapper who allows his captive to starve to death, or a nurse who lets her utterly-dependent patients die of thirst. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_02_more_challenging_tests_of_upb.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_02_more_challenging_tests_of_upb.md new file mode 100644 index 000000000..6dca2982c --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_02_more_challenging_tests_of_upb.md @@ -0,0 +1,59 @@ +### "Don't Eat Fish" + +What would be the status of the moral proposition: “It is evil to eat fish”? + +Clearly, this proposition seems to satisfy at least some of the requirements of UPB – it appears universal, independent of time and place, and relatively objective. + +Yet it seems hard for us to reasonably call this a truly *moral* theory – why? + +First of all, “evil” encompasses actions that can be prevented through the use of force. Rape is “evil,” and so I can use force to defend myself against someone attempting to rape me. + +Can I justly shoot someone who eats a piece of fish? + +It would seem silly to argue that I can – but why? + +There are some objective limits to the universality of this doctrine. For instance, some people may have no access to fish – they may live in a desert, say – while others live by a lake teeming with fish, and find it hard or impossible to survive without eating them. However, that can’t be quite enough, since we have already accepted the fact that the inability of a eunuch to rape does not invalidate the moral proposition “it is evil to rape.” + +No, the “red herring” in the moral proposition “It is evil to eat fish” is the word “*fish*.” + +A scientist cannot validly say that his theory of gravity only applies to pink rocks. Since his theory involves gravity, it must apply to *all* entities that have mass. + +Similarly, in the example above, UPB accepts only the *act* of eating, and rejects *what* is being eaten, since what is being eaten is not an *action*, but rather what is being acted upon. + +In the same way, an ethicist cannot validly put forward the moral proposition: “It is evil to rape the *elderly*.” “Rape” is the behaviour; whether the victim is elderly or not is irrelevant to the moral proposition, since as long as the victim is human, the requirement for universality remains constant. “Thou shalt not steal” is a valid moral proposition according to UPB – “thou shalt not steal *turnips*” is not, for the simple reason that theft is related to the concept of property – and turnips, as a subset of property, cannot be rationally delineated from all other forms of property and assigned their own moral rule. + +The moral proposition “eating fish is evil” thus fails the test of universality because it is too specific to be generalised – it is like saying “my theory of gravity applies only to pink rocks.” If it is a theory of gravity, then it must apply to everything; if it only applies to pink rocks, then it is not a theory of gravity. + +UPB also rejects as invalid any theory that results in opposing moral judgements for identical actions. “Assault” cannot be moral one day, and immoral the next. Thus we know that “eating” cannot be moral one day, and immoral the next. + +Either “eating” is moral, immoral, or morally neutral. If eating is immoral, then a whole host of logical problems arise, which I am sure we are quite familiar with by now. + +If, on the other hand, eating is *moral*, then it cannot be moral to eat a cabbage, and immoral to eat a fish, since that is a violation of universality, insofar as the same action – eating – is judged both good and bad. + +It is in this way that we understand that the proposition “eating *fish* is evil” fails the test of UPB, and is not valid as a moral theory. + +### Animal Rights + +We do not have the time here to go into a full discussion of the question of animal rights, but we can at least deal with the moral proposition: “it is evil to kill fish.” + +If it is evil to kill fish, then UPB says that anyone or anything that kills the fish is evil. This would include not just fishermen, but sharks as well – since if killing fish is evil, we have expanded our definition of ethical “actors” to include non-human life. + +It is clear that sharks do not have the capacity to refrain from killing fish, since they are basically eating machines with fins. + +Thus we end up with the logical problem of “inevitable evil.” If it is evil to kill fish, but sharks cannot avoid killing fish, then sharks are “inevitably evil.” However, as we have discussed above, where there is no choice – where *avoidability* is impossible – there can be no morality. Thus the proposition “it is evil to kill fish” attempts to define a universal morality that includes non-moral situations, which cannot stand logically. + +Also, the word “fish” remains problematic in the formulation, since it is too specific to be universal. The proper UPB reformulation is: “it is evil for people to kill living organisms.” + +If, however, it is evil to kill, we again face the problem of “inevitable evil.” No human being can exist without killing other organisms such as viruses, plants, or perhaps animals. Thus “human life” is defined as “evil.” But if human life is defined as evil, then it cannot *be* evil, since avoidance becomes impossible. + +What if we say: “it is evil to kill people” – would that make a man-eating shark evil? + +No – once again, since sharks have no capacity to avoid killing people, they cannot be held responsible for such actions, any more than a landslide can be taken to court if it kills a man. + +UPB allows for exceptions based on objective and universal material or biological differences, just as other sciences do. The scientific theory that gases expand when heated applies, of course, only to gases. I cannot invalidate the theory by proving that it does not apply to, say, plastic. + +In the same way, morality only applies to rational consciousness, due to the requirement for avoidability. If I attempt to apply a moral theory to a snail, a tree, a rock, or the concept “numbers,” I am attempting to equate rational consciousness with entities that may be neither rational nor conscious, which is a logical contradiction. I might as well say that the Opposite Angle Theorem in geometry is invalid because it does not apply to a circle, or a cloud. The OAT only applies to intersecting lines – attempting to apply it to other situations is the conceptual equivalent of attempting to paint air. + +In other words, misapplication is not disproof. + +There are many other “grey areas” that we could work on, from abortion to intellectual property rights to restitution and so on, but I think that it is far more important to take UPB out of the realm of abstraction, and begin applying it to the real world problems we face today. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p03.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p03.md new file mode 100644 index 000000000..6bad8a0ad --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p03.md @@ -0,0 +1 @@ +# Practice \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p03_ch01_the_value_of_universally_preferable_behaviour.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p03_ch01_the_value_of_universally_preferable_behaviour.md new file mode 100644 index 000000000..42729a269 --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p03_ch01_the_value_of_universally_preferable_behaviour.md @@ -0,0 +1,9 @@ +## The Value Of Universally Preferable Behaviour + +A new theory is of precious little value if it only points out the obvious. If physics only provided an accurate description of how we catch a ball, then physics would not be a very worthwhile pursuit, because we already *can* catch a ball. Discovering that the world is round only aids in long-distance navigation across the sea – it does nothing to help us get down-town Quantum mechanics only becomes useful when other methodologies cannot provide the necessary accuracy – it does not help in building a car. + +In the same way, the UPB framework, and the moral rules that it validates or rejects, should ideally provide us with some startling insights about the world that we live in, and our relations to each other. + +If all that UPB did was to prove that rape, murder and theft are morally wrong, it would not add much value, since almost no one believes that those things are morally right to begin with. + +Thus let us begin applying this framework to the world that we live in, and see what value comes out of it. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p03_ch02_the_null_zone_revisited.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p03_ch02_the_null_zone_revisited.md new file mode 100644 index 000000000..01d315fc2 --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p03_ch02_the_null_zone_revisited.md @@ -0,0 +1,55 @@ +## The Null Zone Revisited + +At the beginning of this book, I put forward a way of looking at how we process truth, analogising it to physics. From the “little truths” of catching a baseball, we arrive at the “great truths” of physics – and the great truths cannot contradict the little truths. + +The same is true of morality. From the little truths of “I should not murder” we can get to the great truths such as “the initiation of the use of force is morally wrong.” + +In the realm of physics, a central barrier to the logical extrapolation of truths from personal experience to universal theory has been religion. + +For instance, no man has ever directly experienced a perfect circle – such an entity exists in the abstract, and in mathematics, but neither can be visualised in the mind, nor sensually experienced in the real world. Nowhere in nature, to our knowledge, does a perfect circle exist, either in the “little truths” of personal experience, or the “great truths” of physics. + +However, for thousands of years, the science of astronomy was crippled by the quest for this “perfect circle.” Planetary orbits had to be perfect circles, because God would never allow anything as “imperfect” as an ellipse in His creation. + +The problem with this approach – well, one problem anyway – was the retrograde motion of Mars. From our planet, Mars at times appears to be moving “backwards,” as Earth “overtakes” it around the sun. The false belief that the Earth was the centre of the solar system, combined with a mania for “perfect” circles, produced the Ptolemaic system of astronomy, which multiplied all of these perfect circles to the point of absurdity, in order to take into account elliptical orbits and the retrograde motion of Mars. + +Why was this illusion of perfection considered to be a requirement for celestial bodies? Certainly the evidence of the moon, with its pitted and cratered surface, would seem to support the imperfection of the heavens, but religious fixations bypassed the direct sensual evidence of both immediate and interplanetary imperfections. Galileo’s discoveries of moon-mountains, sunspots and Jupiter’s moons were all attacked as heretical. + +We can also turn this analysis to the question of the existence of God as well. + +We have no direct, empirical or rational evidence for the existence of God. The most abstract scientific measurements provide no evidence for the existence of God either – yet in between the truth of our own experience, which is that there is no God, and the most abstract scientific measurements and theories – which also confirm that there is no God – a sort of “null zone” is willed into existence, *which completely inverts any rational standards of truth*. + +### Bigotry + +Beliefs may be true, false, or *anti-truth*. It is a true belief that the Sahara Desert is in North Africa; it is a false belief that the Sahara is in Scotland; it is an *anti-true* belief that the Sahara is whatever I want it to be, and exists wherever I want it to exist. The first belief is true; the second is false – the third is a bigoted assertion that detonates the very concept of proof. + +We can say: + +1. Proposition X is true because it is rational. +2. Proposition Y is false because it is irrational. +3. Proposition Z is true because I *want* it to be true. + +The third assertion is a complete self-contradiction. “Truth” is independent of desire, since desire is by definition a subjective preference, and truth is by definition the conformity of ideas to the objective standards of logic and empirical reality. Saying that something is true because you *want* it to be true is to equate subjectivity with objectivity, which is a self-contradictory statement. + +Bigoted assertions – or “faith” – by definition cannot be tested, since they are not belief in the *absence* of evidence, but belief in *defiance* of reason and/or evidence. + +We can believe unproven things that turn out to be true – someone doubtless thought that the world was round before it was proven – but the “null zone” is the realm wherein we cling to a belief in things that *could not possibly turn out to be true*. + +If I say that two plus two equals five, I am making a mistake that can be corrected with reference to logic. If I say that I believe that a square circle exists, then I am making an explicitly self-contradictory statement, which disproves itself. If I go further, however, and emphatically claim that “foo plus tury equals desty” – and refuse to define any of my terms – I am making a statement to which logic and evidence *cannot be applied*. + +### Next Stop: The "Alternative Universe" + +In general, the way that people try to “save” their anti-empirical and anti-logical beliefs is to create an “alternate realm” or “alternate universe” wherein their self-contradictory statements can somehow be true. + +If I say: “A square circle exists,” I am asserting that which is clearly impossible within this universe. Thus, if I wish to retain my belief, I must invent some other universe, or realm “outside” this universe where a square circle can exist. + +If I make up a realm where self-contradiction equals truth, I can then claim that those who say that a square circle does *not* exist are themselves bigoted and prejudicial, because they are eliminating possibilities that *could* be true.[^1] + +With regards to this “null zone,” only two possibilities really exist. Either this *null zone* exists completely independently of our universe, and will never be measurable, detectable or discoverable in any way, shape or form – or, at some point, we shall be able to detect and interact with this magical land where self-contradiction equals truth. + +If, at some point, it turns out that we *are* able to interact with this *null zone*, then we shall have direct sensual or rational evidence of its existence. In other words, it must “protrude” into our universe in some manner. However, the moment that it becomes detectable in our universe, it must have rational and empirical existence, like everything else we can detect. Thus these otherworldly “protrusions” into our universe *cannot create the capacity for our universe to support the existence of a square circle*. + +We can thus be certain that if we *are* ever able to detect this other universe, the evidence we gather will in no way support the existence of self-contradictory statements. Square circles, gods and other self-contradictory concepts cannot hide there, any more than they can hide in the wet dreams of leprechauns. + +On the other hand, if it turns out that we are *never* able to detect this other universe, and it remains a completely theoretical entity, with no evidence or rationality to support it, then it is simply a conceptual bag in which it is “convenient” to place things that are obviously not true. + +[^1]: This inevitably ends up with comparisons to those who said that Einsteinian physics was impossible, that the world could not be round and so on. Uncertainty in *content* – i.e. theory – is somehow supposed to be equated with uncertainty in *methodology*, i.e. reason and evidence. The fact that a mathematical theorem can be disproved does not disprove the principles of mathematics, but rather confirms them. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md new file mode 100644 index 000000000..c3535d17b --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md @@ -0,0 +1,167 @@ +## Existence Versus Non-Existence + +We define “non-existence” as that which does not possess mass or energy, or display the effects of mass or energy, such as detectable relationships like gravity. + +God does not possess mass or energy, or display the effects of mass or energy – God in fact is not detectable or verifiable in any way, shape or form, either through the senses, or through rationality. + +Thus if I say, “God exists,” what I am really saying is: + +“*That which exists must be detectable; God cannot be detectable, but God exists – therefore that which does not exist, exists.*” + +In other words, by saying “God exists,” I have created an insurmountable contradiction. I have defined “existence” as “non-existence,” which makes about as much sense as defining “life” as “inanimate matter,” or a rock as “the opposite of a rock,” or a “square” as a “circle.” + +Similarly, if I create some alternate universe where “non-existence equals existence” and “contradiction equals consistency” and “truth equals falsehood” and “irrationality equals rationality,” then what I have really done is create a realm called “error,” put everything in it which is not true, and defined this realm as a place where “error equals truth.”[^2] + +Of course, people do not create this “alternate universe” in order to invalidate truth within our own universe, but rather to rescue that which is erroneous in reality, and call it true. For instance, no one who argues “God may exist in another universe, so you cannot claim that God does not exist” ever argues “*I* may not exist in that other universe, so you cannot claim that I exist here.” + +They also tend not to respond well to the argument that: “In another universe, you may be agreeing with me that God does not exist, so that makes you an atheist.”[^3] + +If valid statements about reality can be endlessly opposed because some imaginary realm called “error equals truth” invalidates them, then what is really being said is “no positive statements about truth can be valid” – however, we are wise enough as philosophers by now to know that this very statement is self-contradictory, since it is a positive statement considered to be true that says that no positive statements can be true. If nothing can be true or false – even that statement – then no statements whatsoever can be made about anything. Using words, using English, using comprehensible sentences – all make no sense whatsoever, since in this “alternative universe” such structured utterances may be complete nonsense. If things which can be true in this alternate universe have an effect on statements we make in this universe, then clearly the reverse is also true, which means that no statements can ever be made about anything, since their exact opposite can be equally true. + +The true reality of the statement “error equals truth” is the tautological insanity of “null equals null.” + +### The "Alternate Universe" In Human Society + +The reason that we have been spending so much time dealing with this “alternate universe” theory is that it has direct relevance to human society, and is used to “justify” the greatest evils which are committed among us. + +In our own personal experience, we know that murder is wrong. In working through the proposition that murder is morally wrong in the above examples, I strongly doubt that anyone was shocked to have their moral instincts confirmed through the strict abstract reasoning of UPB. In this section, however, it is officially permissible for you to begin to be truly shocked. + +The greatest leaps forward in scientific understanding are the so-called “unifying theories.” Einstein spent decades trying to work out a unified field theory; and theories of physics which unite strong and weak forces, electromagnetism, gravity and so on remain elusive. + +UPB as a framework, however, not only justifies our moral instincts at the personal, philosophical and universal levels – but also has profound and shocking implications for human society. + +#### UPB In Action + +The UPB framework validates moral propositions by demanding that they be internally consistent, and universal in terms of time, place and individuals. + +If we accept UPB, we must also accept the following corollary: + +- Moral propositions are independent of costume. + +What this means is that a man cannot change his moral nature along with his clothing. The act of changing one’s costume does not alter one’s fundamental nature. Thus opposing moral rules cannot be valid based on the clothes one is wearing. + +Soldiers, of course, wear costumes that are different from the average citizen. The average citizen is forbidden to murder; soldiers, however, are not only *allowed* to murder, but are morally *praised* for murdering. + +Let’s take another example. + +Theft is morally wrong, as we have seen above. It is morally wrong for all people in all situations at all times and under all circumstances. Since theft is the forcible removal of somebody else’s property without consent, then taxation is always, universally and forever a moral evil. Taxation is by definition the forcible removal of somebody’s property without their consent, since taxation relies on the initiation of the use of force to strip a man of his property. + +What we call “the government” is merely another example of this *null zone* wherein up is down, black is white, truth is falsehood and evil is good. + +Society progresses exactly to the degree that reason and evidence make the great leap from the personal to the universal, and destroy any irrational *null zones* in the way. Science progresses exactly to the degree that it rejects the irrationality of God and subjective “absolutes.” Medicine progresses exactly to the degree that it rejects the efficacy of prayer and empty ritual, and instead relies on reason and evidence. Philosophy also – and human society in general – will advance exactly to the degree that it rejects the irrational “square-circle morality” of statist and religious ethical theories. + +### Government + +Saying that the government operates under opposite moral rules from the rest of society is exactly the same as saying, “leprechauns are immune to gravity.” First of all, leprechauns do not exist – and one of the ways in which we know that they do not exist is that it is claimed that they are immune to gravity. Everything that has mass is subject to gravity – that which is immune to gravity by definition does not have mass, and therefore does not exist. The statement “leprechauns are immune to gravity” is a tautology, which only confirms the non-existence of leprechauns – it is the semantic equivalent of “that which does not exist, does not exist.” A is A, Aristotle’s first law of logic, does precious little to confirm the existence of that which is defined as non-existence. + +In the same way, when we say that it is morally good for soldiers to murder and government representatives to steal, we know that “soldiers” and “government representatives” as moral categories are *completely invalid*. + +If I say that a square circle has the right to steal, I am merely saying that that which cannot exist has the right to do that which is self-contradictory – a purely nonsensical statement, but one which remains strangely compelling in the “null zone” of politics. + +If I buy a soldier’s costume at a second hand store, and put it on, clearly I have not created an alternative universe wherein opposite moral rules can be valid. The moment before I put the costume on, it was wrong for me to murder – when does it become *right* for me to murder? When I put on the trousers? What if I have the trousers on, but not the vest? What if I have only one boot on? What about if both boots are on, but only one is laced? What if my hat is on backwards? What if I have put on a uniform that is not recognised by the first person I come across? Did the Beatles suddenly possess the right to murder when they shot the cover for “Sergeant Peppers”? Did they lose that right when they took off their jackets? + +I ask these rhetorical questions because they are in fact deadly serious. Clearly, a military costume does not change the nature of a human being, any more than a haircut turns him into a duck, a concept, or a god. + +“Ah,” you may say, “but the costume is invalid because you got it at a second hand store – putting on the uniform of the soldier no more makes you a soldier than photocopying a doctorate gives you a Ph.D.” + +The analogy is incorrect, because having a Ph.D. or photocopying a doctorate does not change any of the moral rules that you are subjected to as a human being. + +“Well,” you may reply, “but the difference is that the soldier possesses moral rights that are provided to him by the average citizen, for the sake of collective self-defence and so on.” + +This raises a very interesting point, which is the question of whether opinions can change reality. + +### Opinions And Reality + +Clearly, we understand that I cannot through my opinion release you from the restraints of gravity, any more than my opinion that “two plus two equals five” makes it true. + +“Opinions” are those beliefs which have no clear evidence in reality, or for which no clear evidence can be provided, or which are expressions of merely personal preferences. My personal opinion is that I prefer chocolate ice cream to vanilla – I may also have an “opinion” that Iceland is a tropical paradise, or that God exists, or that rain falls upward. Personal opinions clearly have nothing to do with morality; opinions that claim to accurately describe reality, but which do not, are merely incorrect prejudices. Believing that the rain falls upward does not reverse its course; wearing a Hawaiian shirt to Iceland does not make Reykjavik any warmer. + +Thus believing that murder is morally good does not make murder morally good. Since my beliefs about a human being do not change his moral nature, my belief that his murders are virtuous does not change the virtue of his actions. If I close my eyes and imagine that you are a lizard, you do not suddenly lose your ability to regulate your own body temperature. Imagining that you are a fish does not bypass your need for scuba gear. + +Opinions do not change reality. + +Because opinions do not change reality, I cannot grant you any exception or reversal with regards to a universal moral rule. Since moral rules are based on universal logic, as well as the physical nature and reality of a human being, I cannot grant you the “right to murder,” any more than I can grant you the ability to levitate, walk on water or accurately say that two and two make five. + +### Government As Voluntarism + +The open force involved in the institution of government – the conceptual wrapper that reverses moral rules for a particular group of individuals – is something that is always kept off the table in debates. When talking about government, it is never considered a positive thing to point out “the gun in the room.” Almost by definition, governments are considered to be chosen by and for the people, and to operate with their expressed or implicit approval. + +However, this is pure nonsense. + +If a man holds a knife to a woman’s throat while having sex with her, that is by any definition an act of rape. He cannot say that the sex is consensual, while at the same time threatening her with injury or death if she refuses to have sex with him. If the sex is voluntary, then the knife is completely unnecessary. If the man feels the need for a knife, then clearly the sex is *not* voluntary. + +In the same way, people say that taxation is part of the social contract that they have voluntarily agreed to. + +This is both logically and empirically false. + +We know that it is empirically false because *no social contract exists*. Neither you nor I *ever* signed a document voluntarily consenting to the income tax – we were simply born into a system that takes our money from us at the point of a gun. + +### The Gun In The Room + +Many people will argue at this point that taxation is not enforced at the point of a gun, but rather that people pay it voluntarily. For instance, I have never had a gun pointed in my face by a tax collector or a policeman, but I have paid taxes for decades. + +This may be true, but it is completely irrelevant. If I tell a woman that I will kill her children if she does not have sex with me, and she submits herself to me, we clearly understand that an immoral action has taken place – even though I have used no weapon in my violation. Clearly, if the woman submits to me, it is because she fears that I will carry out my threat. If I told her that my pet leprechaun will kill her children if she does not have sex with me, she would very likely be disturbed, but would not fear my threat in any significant way, since it is impossible for my pet leprechaun to kill her children. Or, if I died, and my will stated that I would kill this woman’s children if she did not have sex with me, clearly she would feel relieved rather than afraid, since I cannot conceivably act out my threat from beyond the grave. Thus we pay taxes because we know that if we do not, the likelihood of being aggressed against by representatives of the state is very high. If I do not pay my taxes, I will get a letter, then another letter, then a phone call, then a summons to court – and if I do not appear in court, or do not pay my back taxes and accumulated fines and interest, policemen will come with guns to take me to jail. If I resist those policemen, they will shoot me down. + +To say that force equals voluntarism is completely illogical and self-contradictory. To say that the initiation of the use of force is completely equal to the non-initiation of the use of force is to say that up is down, black is white, and truth is falsehood. + +Without the “null zone,” these corrupt fictions cannot be sustained. + +The “null zone” is the lair of the beast we hunt. + +As we can see, we know that personally it is wrong to steal; we have very few problems with an abstract and logical ban on theft, such as we have worked out above – yet still, there exists this “null zone” or alternate universe where such oppositions can be accepted without any question or concern. + +According to UPB, it is wrong for me and you to steal. Yet somehow, in this “null zone,” it is not only allowed, but also perfectly *moral*, for others to steal. We *must not* steal – they *must* steal. It is moral madness! + +### Policemen + +Let us take our good friend Bob away from his little room of moral theory testing and restore him to his original job as a policeman. + +Clearly, when Bob wakes up in the morning, before his shift, he cannot go to his neighbour’s house and demand money at the point of a gun, no matter who tells him that it’s all right. + +When Bob has his breakfast, he also cannot attack his neighbour and take his money. On his drive to work – even though he has put on his uniform – he has not punched in yet, and thus has no more rights than any other citizen. When he punches in, however, now, as if there descends an amoral pillar of fire from the very heavens, he gains the amazing ability to morally attack his neighbours and take their money. + +Strangely, this is the only characteristic of his that has utterly reversed itself. He cannot fly, he cannot change his shape, he cannot successfully digest ball bearings or live in an inferno; he cannot run one thousand kilometres an hour, and neither can he walk through a brick wall. He is absolutely, utterly, and completely *the same man as he was **before** he punched in* – yet now, he is subject to completely opposite moral rules. + +Even more strangely, if I am not a “policeman,” but I follow Bob to work, and do exactly what he does – I put on a costume, walk into the police station, and put a piece of cardboard into a punch clock – why, if I then do exactly what Bob does, I am completely and totally immoral, although Bob’s identical actions are completely and totally *moral*. + +What kind of sense does this make? How can we conceivably unravel this impenetrable mystery? + +The simple fact is that it *cannot* be unravelled, because it is completely deranged. The fact that this “opposite world” moral madness is completely irrational – not to mention violently exploitive – is so obvious that it must be buried in an endless cavalcade of mythological “voluntarism.” + +We are told that we “want” Bob to take our money – which completely contradicts the fact that Bob shows up on our doorstep pointing a loaded gun in our face. By this logic, I can also go up and down the street stealing money from my neighbours, and then claim to be utterly shocked when I am arrested: + +“They *want* me to take their money!” + +“But then why were you threatening to shoot them if they did not give you their money?” + +“Because they *owe* me their money!” + +“I thought you said that they want to give you their money.” + +“No, no – they owe me. It’s really *my* money!” + +“On what grounds do they owe you this money?” + +“We have a contract!” + +“Can you show me this contract? Have they signed this contract of their own free will?” + +“It’s not that kind of contract! It’s a – *social* contract… And besides – according to that social contract, I own the whole street anyway – the whole damn neighbourhood in fact! Anyone who refuses to pay me my money can move somewhere else – I’m not forcing anyone!” + +“And how do you know that you own the whole neighbourhood? Do you have ownership papers?” + +“Yes, of course – have a look here!” + +“Well, this is just a handwritten note saying that you own the whole neighbourhood – and it’s the same handwriting as your signature. I’m afraid that we’re going to have to book you – this is just a made-up contract with yourself, which you are inflicting on other people at the point of a gun.” + +This is as completely insane and corrupt as me continuing to tell a woman I am raping that she *wants* to have sex with me. Can you imagine if I were on trial for rape, and there was a videotape of the woman begging me to stop, and I had a knife to her throat, how my defence would be received if I continued to insist that she actually *wanted* to have sex with me? + +In court, I would be reviled, and thrown into jail for my obvious, mad, corrupt and self-serving hypocrisy. + +Ah, but in the “null zone” of government, rape is lovemaking, kidnapping is invitation, rejecting theft is evil selfishness, and coercion is kindness. + +This is what I mean when I say that this “opposite world *null zone*” is the most fundamental barrier to human happiness the world over. Stealing is wrong for us; stealing is wrong in the abstract – but stealing is somehow “right” in this insane alternate universe called “government”? + +[^2]: Let’s not even get *started* on the logical nightmare of the truth value contained in the statement “error equals truth.” + +[^3]: This argument tends also not to work very well with maths teachers – I have never seen a student successfully argue that an incorrect answer may be correct in another universe, and so it is unjust to mark it as wrong. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_02_existence_versus_non-existence.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_02_existence_versus_non-existence.md new file mode 100644 index 000000000..e7d139fe9 --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_02_existence_versus_non-existence.md @@ -0,0 +1,116 @@ +### Practicality + +Once the violence of government is intellectually exposed – and the supposed “voluntarism” of citizens is revealed as a vicious fraud – the argument always comes back that we *need* government to supply us with public goods such as protection, regional defence, roads etc. + +I have written dozens of articles exposing the falsehood of this position, so I will not bother to reiterate those arguments here, since they are not essential to a book on morality, but rather would be more appropriate to a book explaining the principles and practicalities of a voluntary society.[^4] + +The “argument from practicality” in no way solves the problem of violence. If I see you eating cheeseburgers every day, I can tell you that it is impractical for you to do so, if you want to maintain a healthy weight. I cannot claim that it is *evil* for you to eat cheeseburgers, for reasons that we have gone into already. I cannot justly compel you through force to increase the “practicality” of your actions. + +Thus saying that the government is justified in forcing us to become more “practical” is completely false, which is verified by the UPB framework – even if we assume that government solutions are more “practical,” which in fact they are not. + +Also, if government representatives claim that a social contract allows them to force an “impractical” population to behave more “practically,” an insurmountable contradiction is created. + +If I force a woman to marry a man I have chosen for her, then clearly I believe that I have infinitely better judgement about the suitability of a husband for her than she does. In fact, I do not believe that she is open to reason at all, or has any clue about her own self-interest, because I am taking *no* account of her preferences, but am forcing her to marry a man of my choosing. + +When I force this woman to get married, I can only justify the use of force – even on immediate, pragmatic grounds – by claiming that she is mentally unfit to make her own choices with regards to marriage. + +If the woman is mentally unfit to make her own choices with regards to marriage, then clearly she is also *mentally unfit to delegate a representative to make that choice for her*. If she has no idea what constitutes a good or suitable husband, then how can she evaluate me as fit to decide who will be a good or suitable husband for her? + +If a man of extraordinarily low intelligence does not understand the concept of “health,” would it be reasonable to expect him to be rational in his choice of a doctor? In order to competently choose a doctor, we must understand the concepts of health, efficacy, cost, professionalism and so on. In the same way, if I do not allow a woman to have any say in who she marries, then clearly I must believe that she has no understanding of what makes a good husband – but if she has no understanding of what makes a good husband, then she has no capacity to transfer that choice to me, since she will have no way of evaluating *my* criteria for what makes a good husband. + +If I cannot decide what colour to paint my house, and my solution is to sign a contract with a painter allowing him to choose the colour for me – and in that contract I sign away all my future freedoms to resist his decisions, and give him the right to kidnap and enslave me if I disagree with any of his decisions, or refuse to pay for them – then clearly I am not of sound mind. If I give someone the power to compel me *for the rest of my life*, then clearly I do not believe that I am competent to make my own decisions. + +If I do not think that I am competent to make my own decisions, then clearly my decision to subject myself to violence *for the rest of my life* is an incompetent decision. + +Either I am capable of making competent decisions, or I am not. If I *am* capable of making competent decisions, then subjecting myself to force for the rest of my life is invalid. If I am *not* capable of making competent decisions, then my decision to subject myself to force for the rest of my life is also invalid. + +Even if the above considerations are somehow bypassed, however, it is still impossible to justly enforce a social contract through a government. Clearly, I cannot sign a contract on *your* behalf, or on my children’s behalf, which will be binding upon you or them for the rest of time. I cannot buy a car, send you the bill, and justly demand that you pay it. If I claim the power to impose unilateral contracts on you, UPB also grants *you* this power, and so you will just return the contract to me in my name. + +In the same way, even if I choose to pay my taxes voluntarily, I cannot justly impose that choice upon you, since a voluntary contract is a merely personal preference, and so cannot be universally enforced through violence. + +### The Necessity Of The State? + +This whole question becomes even more ludicrous when we look at the most common moral “justification” for the power of democratic governments, which is based upon the “will of the majority.” + +First of all, “will” is an aspect of the individual, while “majority” is a conceptual tag for a group. The “majority” can no more have a “will” than a “chorus line” can “give birth.” If you doubt this, just try building a tree house with the concept “forest” rather than with any individual pieces of wood. + +Two additional objections constantly recur whenever the question of the necessity of a government arises. The first is that a free society is only possible if people are perfectly good or rational – in other words, that citizens *need* a centralised government because there are evil people in the world. + +The first and most obvious problem with this position is that if evil people exist in society, they will also exist within the government – and be far more dangerous thereby. Citizens can protect themselves against evil individuals, but stand no chance against an aggressive government armed to the teeth with police and military might. Thus the argument that we need the government because evil people exist is false. If evil people exist, the government *must* be dismantled, since evil people will be drawn to use its power for their own ends – and, unlike private thugs, evil people in government have the police and military to inflict their whims on a helpless (and relatively disarmed) population. Thus the argument is akin to the idea that “counterfeiters are very dangerous, so we should provide an exclusive monopoly over counterfeiting to a small group of individuals.” Where on earth do people think the counterfeiters will go first?[^5] + +Logically, there are four possibilities as to the mixture of good and evil people in the world: + +1. All men are moral. +2. All men are immoral. +3. The majority of men are immoral, and a minority moral. +4. The majority of men are moral, and a minority immoral.[^6] + +In the first case (*all men are moral*), the government is obviously not needed, since evil cannot exist. + +In the second case (*all men are immoral*), the government cannot be permitted to exist for one simple reason. The government, it is generally argued, must exist because there are evil people in the world who desire to inflict harm, and who can only be restrained through fear of government retribution (police, prisons, *et al*). A corollary of this argument is that the less retribution these people fear, the more evil they will do. + +However, the government *itself* is not subject to any force or retribution, but is a law unto itself. Even in Western democracies, how many policemen and politicians go to jail? + +Thus if evil people wish to do harm, but are only restrained by force, then society can *never* permit a government to exist, because evil people will work feverishly to grab control of that government, in order to do evil and avoid retribution. In a society of pure evil, then, the only hope for stability would be a state of nature, where a general arming and fear of retribution would blunt the evil intents of disparate groups. As is the case between nuclear-armed nations, a “balance of power” breeds peace. + +The third possibility is that *most* people are evil, and only a few are good. If that is the case, then the government also cannot be permitted to exist, since the majority of those in control of the government will be evil, and will rule despotically over the good minority. Democracy in particular cannot be permitted, since the minority of good people would be subjugated to the democratic control of the evil majority. Evil people, who wish to do harm without fear of retribution, would inevitably control the government, and use its power to do evil free of the fear of consequences. + +Good people do not act morally because they fear retribution, but because they love virtue and peace of mind – and thus, unlike evil people, they have little to gain by controlling the government. In this scenario, then, the government will inevitably be controlled by a majority of evil people who will rule over all, to the detriment of all moral people. + +The fourth option is that most people are good, and only a few are evil. This possibility is subject to the same problems outlined above, notably that evil people will always want to gain control over the government, in order to shield themselves from just retaliation for their crimes. This option only changes the *appearance* of democracy: because the majority of people are good, evil power-seekers must lie to them in order to gain power, and then, after achieving public office, will immediately break faith and pursue their own corrupt agendas, enforcing their wills through the police and the military.[^7] Thus the government remains the greatest prize to the most evil men, who will quickly gain control over its awesome power – to the detriment of all good souls – and so the government cannot be permitted to exist in this scenario either. + +It is clear, then, that there is no situation under which a government can logically or morally be allowed to exist. The only possible justification for the existence of a government would be if the majority of men are evil, but all the power of the government is always controlled by a minority of good men.[^8] + +This situation, while interesting theoretically, breaks down logically because: + +1. The evil majority would quickly outvote the minority or overpower them through a coup; +2. There is no way to ensure that only good people would always run the government; and, +3. There is absolutely no example of this having ever occurred in any of the brutal annals of state history. + +The logical error always made in the defence of the government is to imagine that any collective moral judgements being applied to any group of people is *not also being applied to the group which rules over them*. If fifty percent of people are evil, then *at least* fifty percent of people ruling over them are also evil.[^9] Thus the existence of evil can never justify the existence of a government. + +If there is no evil, governments are unnecessary. If evil exists, the governments are far too dangerous to be allowed to exist. + +Why is this error so prevalent? + +There are a number of reasons, which can only be touched on here. The first is that the government introduces itself to children in the form of public school teachers who are considered moral authorities. Thus are *morality* and *authority* first associated with the government – an association that is then reinforced through years of grinding repetition. + +The second is that the government never teaches children about the root of its power – violence – but instead pretends that it is just another social institution, like a business or a church or a charity, but more moral. + +The third is that the prevalence of religion and propaganda has always blinded men to the evils of the government – which is why rulers have always been so interested in furthering the interests of churches and state “education.” In the religious world-view, absolute power is synonymous with perfect virtue, in the form of a deity. In the real political world of men, however, increasing power always means increasing evil. With religion, also, all that happens must be for the good – thus, fighting encroaching political power is fighting the will of the deity. There are many more reasons, of course, but these are among the deepest.[^10] + +At the beginning of this section, I mentioned that people generally make *two* errors when confronted with the idea of dissolving the government. The first is the belief that governments are necessary because evil people exist. The second is the belief that, in the absence of governments, any social institutions that arise will inevitably take the place of governments. Thus, Dispute Resolution Organisations (DROs), insurance companies and private security forces are all considered potential cancers that will swell and overwhelm the body politic. + +This view arises from the same error outlined above. If *all* social institutions are constantly trying to grow in power and enforce their wills on others, then by that very argument a centralised government cannot be allowed to exist. If it is an iron law that groups always try to gain power over other groups and individuals, then that power-lust *will not end if one of them wins, but will continue to spread across society virtually unopposed until slavery is the norm*. + +The only way that social institutions can grow into violent monopolies is *to offload the costs of enforcement onto their victims*. Governments grow endlessly because they can pay tax collectors with a portion of the taxes they collect. The slaves are thus forced to pay for the costs of their enslavement. + +In a voluntary society, there would be no taxation, and thus any group wishing to gain monopolistic power would have to fund its army itself, which would never be economically feasible or profitable.[^11] + +It is very hard to understand the logic and intelligence of the argument that, in order to protect us from a group that *might* overpower us, we should support a group that *already has* overpowered us. It is similar to the statist argument about private monopolies – that citizens should create a governmental monopoly because they are afraid of private monopolies. It does not take keen vision to see through such nonsense. + +What is the evidence for the view that decentralised and competing powers promotes peace? In other words, are there any facts that we can draw on to support the idea that a balance of power is the only chance that the individual has for freedom? + +Organised crime does not provide many good examples, since gangs so regularly corrupt, manipulate and use the power of the government police to enforce their rule, and so such gangs cannot be said to be operating in a state of nature. Also, criminal gangs profit enormously by supplying legally-banned substances or services, and so also flourish largely due to state policies. + +A more useful example is the fact that no leader has ever declared war on another leader who possesses nuclear weapons. In the past, when leaders felt themselves immune from personal retaliation, they were more than willing to kill off their own populations by waging war. Now that they are themselves subject to annihilation, they are only willing to attack countries that cannot fight back. + +This is an instructive lesson on why such men require disarmed and dependent populations – and a good example of how the fear of reprisal inherent in a balanced system of decentralised and competing powers *is the only proven method of securing and maintaining personal liberty*. + +Fleeing from imaginary devils into the protective prisons of governments only ensures the destruction of the very liberties that make life worth living. + +[^4]: See [Practical Anarchy](http://wiki.mises.org/wiki/Book:Practical_Anarchy). + +[^5]: See *[Federal Reserve](http://wiki.mises.org/wiki/Federal_Reserve_System)*. + +[^6]: A perfect balance of good and evil is practically impossible. + +[^7]: This is the current situation in democracies, of course. + +[^8]: See Plato’s *Republic*. + +[^9]: Probably more, since evil people are always drawn to power. + +[^10]: For a more detailed discussion of the role that *parents* play in inculcating the fantasy that “power equals virtue,” see [On Truth](http://wiki.mises.org/wiki/On_Truth). + +[^11]: See [Practical Anarchy, Part 2](http://wiki.mises.org/wiki/Book:Practical_Anarchy/2), Chapter 5: "War, profit, and the state". \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_03_existence_versus_non-existence.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_03_existence_versus_non-existence.md new file mode 100644 index 000000000..d1920ff82 --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_03_existence_versus_non-existence.md @@ -0,0 +1,127 @@ +### Governments And Religion + +The idea that being born creates a contract with a fictional agency, which in practical terms makes you a quasi-slave to specific individuals, is common to both religion and the state – and one other, far more personal agency, which I talk about in my first book “On Truth: The Tyranny Of Illusion.” + +Whenever a priest says: “Obey God,” what he is really saying is: “Obey *me*.” Since God does not exist, any commandment that the priest claims is coming from God, is actually coming from the priest. “God” is just the fictional entity used to bully you conceptually in order to obtain your very practical subservience in the real world, to real individuals, in terms of voluntarily handing over money, time and resources. + +It is far more efficient for exploiters to have their slaves consider slavery a virtue, since it cuts down enormously on the costs of controlling them. If I can convince you that it is evil to avoid serving me, and virtuous to be my slave, then I do not need to hire nearly as many thugs to bully, control and steal from you. + +Religious and state mythologies, then, are fictions that vastly reduce the costs of controlling populations; they are the lubricant and fuel for the ghastly machinery of institutionalised violence. + +Throughout the world, rulers are a very small percentage of the population. How can it be possible for one to two percent of people to control everybody else? There is a certain monopoly on armaments, to be sure, but that monopoly is relatively easy to counter, since most governments make a fortune selling weapons throughout the world. + +The sad reality is that people as a whole are enslaved to fictional entities such as nations, gods, cultures – and governments. + +Our personal pride would instinctively rebel against a immediate and enforced slavery to another human being – however, we seem to almost revel in slavery to *mythology*. + +Our desire to be good – combined with the thrill of virtue that we get by obeying moral mythologies – has us lining up to willingly hand our resources over to those who claim to represent these mythologies. + +One central reason that we know that governments and gods are unnecessary is that they are so effective. *We know that most people desperately want to be good because they are so easily controlled by moral theories*. + +The logic of obedience to mythology is patently foolish. If a priest tells me that I have to obey “God,” this is exactly the same as him telling me that I must obey an entity called “Nog.” Even if I accept that this fictional entity is worthy of eternal obedience, this still in no way would compel me to obey *the priest*. If I tell you to “obey your heart,” can I then reasonably say: “and *I alone* speak for your heart”? + +Of course not. + +When we strip away mythology and fiction from our “interactions” with our rulers, what emerges is a grim, stark and murderously exploitive reality. + +Let’s take as an example a very real and present danger: taxation. + +#### Taxation + +I am told that, by virtue of choosing to live in Canada, I owe “the government” more than fifty percent of my income. + +Stripped of mythology, what does this really translate to? + +In reality, I will wait until the end of time for “the government” to come and pick up its money. Waiting for “the government” to drop by is like wanting to date the concept “femininity.” I may as well try to pay for my dinner with the word “money.” + +In reality, when I am told that I must pay my taxes to “the government,” what this actually means is that I must write a check to transfer my money into a particular bank account, which is then accessed by particular individuals. These individuals then have the right to take that money, and spend it as they see fit – these particular individuals thus have complete control over my money. + +At no point whatsoever does any such entity as “the government” lift a finger, make a move, open a bank account, or spend a penny. Imagining that a concept called “the government” has the capacity to take or spend your money is exactly the same as waiting for “God” to come and pick you up and take you to church. + +Thus the real interaction is that one guy sends me a letter telling me that I owe him money. I have no contract with this guy, and he does not in fact own any of my property, although some other guys wrote a supposed “contract” which claims that he does. + +If I do not pay this guy, he will send another guy over to my house to collect the money – plus “interest” and “charges.” + +Normally, when a man with a gun comes to my house and demands my money, I have the right to use force to defend myself. In this case, however, because he is in a costume and claims to represent a fictional entity, I am not allowed to use force to defend myself. + +Now, if I come to your house tonight dressed as a “high elf of Narnia” and demand the money that you owe to the “Queen of Sorrows,” assuming it is not Halloween, you are allowed to stare at me in amazement, and order me off your property. + +If I do not pay the man who comes to take my money, he is allowed to pull out a gun, point it at my chest, and kidnap me – or shoot me if I resist. He can hold me in a tiny cell for year after year, where I will be subjected to the most violent brutality and continual rape, until he chooses to let me go. + +Interestingly, if a man legitimately owes me money, I am not allowed to kidnap him and subject him to torture and rape for year after year. Thus taxation utterly violates the UPB framework, since it is the violent transfer of property using the initiation of force. + +Stealing, as we have proven, is evil. + +Einstein revolutionised physics by claiming – and proving – that the speed of light was constant. + +We can revolutionise the world by accepting the claim – and the proof – that stealing is always evil. + +### Government, Religion, And UPB + +When we take the UPB framework and apply it to moral propositions regarding government and religion, some very interesting results occur. + +The proposition that is most often used to justify government power is: “the government has the right to take your money.” This, however, is an utterly imprecise and false statement. The “government” does not have the right to take your money, since “the government” is merely a concept, an abstract description for a self-defined group of people. UPB requires a more consistent and objective statement. Since moral rules must be the same for everyone in all places and at all times, we must rephrase the rule in this way: + +“*Human beings can morally take money from other human beings if they make up a conceptual agency that justifies their actions.*” + +If we return to Bob and Doug in our little room of moral experimentation, we can very quickly see that this becomes an impossible proposition. + +If Bob says to Doug: “I now represent the ideal concept ‘FUBAR,’ which fully justifies me taking your lighter from you. Since you now owe me your lighter, you must hand it over, or I will be compelled to take it from you by force.” + +What will Doug’s reaction be? Remember, according to UPB, whatever is valid for Bob must also be valid for Doug. Inevitably, Doug will reply: “Oh yeah? Well *I* now represent the ideal concept ‘ANTI-FUBAR,’ which fully justifies me retaining possession of my lighter. Since you now have no right to take my lighter, if you try to take it, I will be compelled to defend myself by force.” + +As you can see, if *Bob* has the right to make up imaginary obligations and impose them on Doug, then *Doug* has the right to make up imaginary obligations and impose them on Bob. Clearly, we immediately end up in a perfect stalemate. If it is morally good to impose made-up obligations on other people, but it is impossible to do it if *everyone* possesses that ability, then morality becomes impossible. The only way that Bob can impose his made-up obligation on Doug is if Doug refuses to impose his made up obligation on Bob – thus we have a situation where what is moral for one person can only be achieved by the other person acting in an anti-moral manner. Virtue can thus only be enabled by vice, which is impossible – and we have opposing moral rules for two human beings in the same circumstance, which UPB instantly rejects as invalid. + +In other words, every imaginary abstract justification for the use of force can be countered by another imaginary abstract justification for the use of force. If I have an imaginary friend that can justify everything I do, then *you* also can have an imaginary friend that can justify everything you do. Thus neither of us can possess the ability to impose our imaginary obligations on others. + +#### Religion And UPB + +The same holds true for religion. + +The statement: “You must obey me because God commands it,” must be restated more accurately as: “an entity that I have made up commands you to obey me.” The principle that UPB requires, then, is: “Human beings must impose unchosen positive obligations on others, and justify those obligations according to imaginary entities.” + +Here we see the same issues as above. Bob tells Doug: “You must give me your lighter, because my imaginary friend tells you to.” Naturally, Doug replies: “You must not ask me for your lighter, because *my* imaginary friend forbids you to.” If Bob’s “commandments” are valid, then Doug’s “commandments” are equally valid, and so cancel each other out. + +In the same way, if a man claims that his concept called “the government” justifies his theft of my property, then I can claim that my concept called “the anti-government” justifies my *retention* of my property, and we are both equally “valid” in our justifications. + +If this tax collector then claims that his concept called “the government” only justifies his theft of *my* property, not my retention of it, then we are no further ahead. He can take my thousand dollars, but then I can invoke my concept to “steal” that money back, and his moral theory commands us to spend the rest of eternity handing back and forth the thousand dollars. + +#### UPB And "The Majority" + +UPB does not allow for the accumulation of individuals to override or reverse the properties of each individual. Ten lions do not make an elephant, a government, or a god. Ten thousand soldiers might make an “army,” but they cannot reverse gravity, or make murder moral. + +Returning one last time to the room of Bob and Doug, let’s introduce “Jane.” + +Now that there are three people in the room, we can look at the “majority rule” principle. + +If Bob, Doug and Jane take a “vote” on whether or not it is moral to rape Jane, we would all recoil at such an unjust and immoral premise. Clearly, even if Jane were “outvoted,” we would not consider the resulting rape to be transformed into a morally good act. + +Why not? + +Well, UPB does not recognise the reality of aggregations, since the “majority” is a mere conceptual tag; it does not exist in reality, any more than “gods” or “governments” do. Thus to claim that the concept of “the majority” has any sort of moral standing is utterly invalid – it is like saying that “the Fatherland” can impregnate a woman, or that one can sit in the word “chair.” + +To say that “the majority” has rights or attributes which directly contradict the rights or attributes of any individual also contradicts rational principles, since any conceptual grouping is only validated by the accurate identification of individual characteristics. If I say that “mammals” are warm-blooded living creatures, can I logically include three plastic flamingos in the category “mammal”? + +Of course not. + +Thus if it is evil for human beings to rape, can I logically create a category called “the majority” and then claim that for *these* human beings, rape is now morally good? + +Of *course* not. + +### Majority Rule + +Can I create a moral rule that says: “the majority should be able to do whatever it wants”? + +Of course I can, but it will never be valid or true. + +Only *individuals* act – the “majority” never does. If moral rules can change when a certain number of people get together, then UPB is continually violated. + +If it is moral for Bob and Doug to rape Jane because they have “outvoted her,” what happens when Jane’s two friends show up and vote against Bob and Doug’s infernal desires? + +Well, suddenly Bob and Doug are the ones outvoted, and rape becomes “evil” for them again. + +Nothing substantial has changed in these “outvoting” scenarios, but we have a series of opposing moral rules for the same men – a violation of UPB, and thus invalid. + +Rape cannot be good, then evil, then good again, just because a few hands are raised or lowered. + +Thus if you think that “majority rule” sounds like a reasonable moral proposition, and a perfectly valid moral theory, then I am afraid you’re going to have to go back to the beginning of this book and start again!☺ \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p03_ch04_additional_proofs.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p03_ch04_additional_proofs.md new file mode 100644 index 000000000..108109774 --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p03_ch04_additional_proofs.md @@ -0,0 +1,35 @@ +## Additional Proofs + +There are other additional proofs that we can bring to bear on the question of universally preferable behaviour. + +### The Free-Market Economy + +A free-market economy is without a doubt the most efficient and wealth-producing method of organising the production and consumption of goods and resources within society. Its material success is without equal in human history, or across the world. + +The framework of UPB anticipates, validates and explains the reasons for the material successes of a free market economy. + +In theory, a free-market economy is based on the application of a universal theory of property rights. By contrast, communism is based on the explicit rejection of a universal theory of property rights. Since we have proven above that universal property rights is the only valid moral theory, this explains at the most fundamental level why communism is such a disaster, while a free-market economy is so materially productive. + +Since human beings *do in fact* have equal rights of property, any social system which rejects this right is doomed to utter failure – just as any bridge planner who rejects the reality of gravity will never be able to build a bridge that stands. + +### The Scientific Method + +Logic and science are in fact methodologies which exist – along with morality – under the umbrella of UPB. In other words, logic and science are both validated by the framework of UPB. + +A central question which needs to be answered is: *why is the scientific method infinitely superior to other “methodologies” of knowledge acquisition, such as mysticism?* + +UPB answers this question. + +Since any methodology for knowledge acquisition must be universal, consistent, and independent of time and place, the scientific method meets these requirements, while irrational and subjective mysticism is the exact opposite of these requirements. + +### Public Education + +One central principle of free market economics is that quality only really results from *voluntarism*. Coercion, fundamentally, is inefficient – violence always results in poor quality. The old-style Soviet bakeries never carried good bread; a man who beats his wife will never have a happy marriage. + +The initiation of the use of force is always counter to any rational moral theory – it is a specific and explicit violation of UPB. Since public schools are funded through the initiation of the use of force, they are a form of *forced association*, which is a clear violation of the *freedom of association* validated by UPB. + +Since force violates the moral requirement of *avoidability* – and a lack of avoidability always breeds poor quality – UPB would help us easily predict that public schools would provide education of low quality. + +Furthermore, UPB would also have helped us predict that, as more and more force was used in the realm of public education – as taxes, union compulsions and so on escalated – the quality of the education provided would get worse and worse. + +This, of course, was – and is – exactly the case. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p03_ch05_parallels.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p03_ch05_parallels.md new file mode 100644 index 000000000..9057e491a --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p03_ch05_parallels.md @@ -0,0 +1,75 @@ +## Parallels + +Before the Scientific Revolution, it was considered inconceivable that the natural world could sustain itself without a conscious and “moral” entity at its centre. The sun rose trailing the chains of a supernatural chariot; the moon was a cold and lonely brother of the sun. Constellations outlined the tales and graves of the gods, and storms stemmed from the rage of demons. + +The idea that nature was a self-generating and self-sustaining system was almost unimaginable. The Darwinian revolution, the idea that life was not created, but rather evolved, brought this idea from the material to the biological world. + +Before science, at the centre of every complex system lay a virtuous consciousness – without which this system would fly into chaos, and cease to be. + +Unfortunately, this “virtuous consciousness” was merely an illusion, to put it most charitably. No such gods existed – all that *did* exist were the pronouncements of priests. Thus what really lay at the centre was the bias of irrational individuals, who had no idea how mad they really were. + +We have yet to apply this same illumination to our conceptions of society – but it is now *essential* that we do so. + +We consider it essential that, at the centre of society, we place a virtuous entity called “the government.” In the absence of this entity, we consider it axiomatic that society will fly into chaos, and cease to be – just as our ancestors considered that, in the absence of gods, the universe itself would fly into chaos, and cease to be. + +However, “the government” no more exists than “god” exists. + +When we speak of “gods,” we are really talking about “the opinions of priests.” + +When we speak of “the government,” we *really* mean “the violence of a tiny minority.” + +The idea of “spontaneous order,” which is well proven in the realms of physics and biology, remains largely inconceivable to us in the realm of society. + +However, “governments” are no more needed for the organisation and continuance of society than “gods” are required for the organisation and continuance of the universe. + +In fact, just as religions impeded the progress of science, so do governments impede the progress of society. Just as the illusions of *religion* caused the deaths of hundreds of millions of people throughout history, so have the illusions of *government*. + +Just as the false ethics of religions “justify” all manners of abuse, corruption and violence, so do the false ethics of governments. When we choose to live by fantasy, we inevitably choose destruction, in one form or another. + +When we choose to run society according to religious moral mythologies, we end up with wars, violence, repression, abuse, corruption and bottomless hypocrisy. + +When we choose to run society according to *statist* moral mythologies, the results are no different. + +We can either choose virtue or compulsion. + +We cannot have both. + +### Solutions + +We can choose to believe that the government is both a necessary and a moral institution. We can choose to believe that, without government, society will collapse into “anarchy,” and the world will dissolve into a war of all against all. We can choose to believe that without the government, there will be no roads, no education, no healthcare, no old-age pensions, no libraries, no protection of property and so on. + +Similar superstitions, of course, have retarded the progress of mankind throughout history. The most significant precursor to what UPB reveals about the government is what science revealed about religion. + +As science began to practically postulate a universe that could run without a god, all manner of hysterics clamoured that the end of the world was nigh, that society would collapse into “anarchy,” and that civilisation would dissolve into a war of all against all. + +Any time a system that justifies power can be conceived of running *without* that power, all those who profit from the manipulation of that power cry out that without them, all is lost. + +Priests did this during the onset of the scientific revolution. Without God, life has no meaning. Without God, man has no morality. Without God, our souls cannot be saved. Without God, the world will descend into chaos and evil. + +None of it turned out to be true, of course. In fact, quite the *reverse* turned out to be true. The end of religion as the dominant world-view paved the way for the separation of church and state, the end of the aristocracy, the rise of the free market, the establishment of many human liberties in significant areas of the world. + +The fall of God was the rise of mankind. + +In the same way, when we begin see society as the early scientists saw the universe – as a self-sustaining system without the need for an imaginary central authority – then we can truly begin to perceive the possibilities of freedom for mankind. + +The establishment of a central and coercive monopoly in society perpetually retards the progress of knowledge, of wisdom, of virtue, of physical and mental health – just as the establishment of a central and coercive monopoly in the *universe* perpetually retarded the progress of knowledge, of wisdom, and science. + +The way to oppose imaginary entities is with relentless truth. The way to oppose God is with reason, evidence and science. + +The way to oppose the state – the most dangerous imaginary entity – is with reason, evidence and science. + +### The Future + +Whether we like it or not, UPB applies to everything that we do. Human beings have a natural tendency towards consistency, since we are beings with a rational consciousness, inhabiting a consistent and rational universe. Thus whatever premises we accept in our lives tend to compel more and more consistent behaviour throughout our lives – and throughout the “life” of our culture or nation as well. + +Thus a man who believes that bullying is a good way to get what he wants tends to bully more and more over the course of his lifetime. A man who believes that violence is good tends to become more and more violent. + +In other words, UPB demands consistency even in inconsistency. UPB demands uniformity even in immorality. + +The root moral premises of a culture thus dictate its inevitable future. A culture built on justifications for coercion will always become more coercive. A culture built on rational liberty will always become less coercive. + +That is why the delineation of a rational framework for ethics is so essential. + +What we believe is what we become. + +If we believe lies, we shall become slaves. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p04.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p04.md new file mode 100644 index 000000000..72a50f8fd --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p04.md @@ -0,0 +1,53 @@ +# Conclusions + +In a relatively short time, we have covered an enormous amount of ground. The greatest challenge of philosophy is the definition of a universal, objective and absolute morality that does not rely on God or the state. The moment that we rely on God or the state for the definition of morality, morality no longer remains universal, objective and absolute. In other words, it is no longer “morality.” + +The invention of imaginary entities such as “God” and “the state” does *nothing* to answer our questions about morality. + +We fully understand that the invention of God did nothing – and does nothing – to answer questions about the origin of life, or the universe. To say, in answer to any question, “some incomprehensible being did some inconceivable thing in some unfathomable manner for unknowable purposes,” cannot be considered any sort of rational answer. + +The gravest danger in making up incomprehensible “answers” to rational and essential questions is that it provides the *illusion* of an answer, which in general negates the pursuit of truth. Furthermore, a group inevitably coalesces to defend and profit from this irrational non-answer. In the realm of religion, this is the priestly caste. In the realm of government, this is the political caste. + +When a real and essential question is met with a mystical and violent “answer,” human progress turns to regression. The science of meteorology fails to come into being if the priests say that the rain comes because the gods will it. The science of medicine fails to develop if illness is considered a moral punishment from the gods. The science of physics stalls and regresses if the motion of the stars is considered the clockwork of the deities. + +When false answers are presented to moral questions, questioning those answers inevitably becomes a moral crime. When illusions are substituted for curiosity, those who profit from those illusions inevitably end up using violence to defend their lies. + +And for evermore, *children* are the first victims of these exploitive falsehoods. + +Children do not have to be bullied into eating candy, playing tag, or understanding that two plus two is four. The human mind does not require that the truth be inflicted through terror, boredom, insults and repetition. A child does not have to be “taught” that a toy is real by telling him that he is damned to hell for eternity if he does not *believe* that the toy is real. A child does not have to be bullied into believing that chocolate tastes good by being told that his taste buds are damned by original sin. + +Saying that morality exists because God tells us that it exists is exactly the same as saying that morality does not exist. If you buy an iPod from me on eBay, and I send you an empty box, you will write to me in outrage. If I tell you not to worry, that my invisible friend assures me that there is in fact an iPod in the box, would you be satisfied? Would not my claim that my invisible friend tells me of the iPod’s existence be a certain proof that the iPod did not in fact exist? + +If morality is justified according to the authority of a being that does not exist, then morality by definition is not justified. If I write a check that is “certified” by a bank that does not exist, then clearly my check is by definition *invalid*. + +The same is true for enforcing morality through the irrational monopoly of “the state.” If we allow the existence of a government – a minority of people who claim the right to initiate the use of force, a right which is specifically denied to everyone else – then any and all moral “rules” enforced by the government are purely subjective, since the government is *by definition* based on a violation of moral rules. + +If I say that I need the government to protect my property, but that the government is by definition a group of people who can violate my property rights at will, then I am caught in an insurmountable contradiction. I am saying that my property rights must be defended – and then I create an agency to defend them that can violate them at any time. This is like being so afraid of rape that I hire a bodyguard to protect me from being raped – but in the contract, I allow my bodyguard – and anyone he chooses – to rape me at will. + +Because “morality” based on the state and on religion is so irrational and self-contradictory, it *requires* a social agency with a monopoly on the initiation of force to function. Since everyone is just making up “morals” and claiming absolute justification based on imaginary entities, rational negotiation and understanding remain impossible. We do not need a government because people are bad, but rather, because people are irrational, we end up with a government. False moral theories always end up requiring violence to enforce them. Moral theories are not developed in *response* to violence – false moral theories *cause* violence – in fact, *demand* violence. + +The moral subjectivism and irrationality involved in answering “What is truth?” with “God,” and “What is morality?” with “government,” is so openly revealed by the framework of UPB that it is hard to imagine that this concept is not more widespread. + +One central reason for this is that truly understanding UPB requires the very highest possible mental functioning. It is relatively easy to be rational; it is very difficult to think about the implicit premises of rationality, and all that they entail. It is relatively easy to debate; it is very difficult to tease out all of the implicit assumptions involved in the very act of debating. + +It is easy to catch a ball – it is hard to invent the physics that explain motion *universally*. + +Thinking *about* thinking is the hardest mental discipline of all. + +At the beginning of this book, I talked about a “beast” that terrified and enslaved mankind. This beast is always located on a mountaintop, or in a deep cave. People are afraid of the beast in the world, which is why the beast has never been defeated. + +The beast has never been defeated because the beast is an illusion. + +The beast cannot be defeated in the world, because the beast is within ourselves. + +The collective fantasy that there exists a “null zone,” where morality magically reverses itself, called “the government” is exactly the same as the collective fantasy that there exists a “null zone” called “God” where *reality* reverses itself. + +If we define “morality” according to the subjective fantasies of mere mortals, then it will forever remain under the manipulative control of power-hungry tyrants. Since God does not exist, anyone who speaks about morality in relation to God is just making up definitions to serve his own purposes. + +Since “the state” does not exist, anyone who speaks about morality in relation to government is just making up definitions to serve his own purposes. + +Until we can define an objective and rational morality that is free from the subjective whims of each individual, we will never make the kind of progress that we need to as a species. + +Morality, like physics, biology, geology and chemistry, must join the realm of the sciences if we are to flourish – and indeed, perhaps, to survive at all. + +However, if we can sustain our courage, it is this discipline alone that can set us, and our children – and all humanity in the future – free from the tyranny of the greatest beast: our own moral illusions. \ No newline at end of file diff --git a/mk/Universally Preferable Behaviour/p05_appendices.md b/mk/Universally Preferable Behaviour/p05_appendices.md new file mode 100644 index 000000000..497eab644 --- /dev/null +++ b/mk/Universally Preferable Behaviour/p05_appendices.md @@ -0,0 +1,61 @@ +# Appendices + +## Appendix A: UPB In A Nutshell + +Below, please find a summation of the core argument for morality. + +1. Reality is objective and consistent. +2. “Logic” is the set of objective and consistent rules derived from the consistency of reality. +3. Those theories that conform to logic are called “valid.” +4. Those theories that are confirmed by empirical testing are called “accurate.” +5. Those theories that are both valid and accurate are called “true.” +6. “Preferences” are required for life, thought, language and debating. +7. Debating requires that both parties hold “truth” to be both objective and universally preferable. +8. Thus the very act of debating contains an acceptance of universally preferable behaviour (UPB). +9. Theories regarding UPB must pass the tests of logical consistency and empirical verification. +10. The subset of UPB that examines enforceable behaviour is called “morality.” +11. As a subset of UPB, no moral theory can be considered true if it is illogical or unsupported by empirical evidence. +12. Moral theories that are supported by logic and evidence are true. All other moral theories are false. + +## Appendix B: Moral Categories + +Below is a sample table that lists some of the most common categories of actions/rules, and their key differentiators. + +| Action/Rule | Preference? | Universal? | Enforceable? | Requires initiating action on the part of the victim? | Can violators be avoided? | Moral Category | +| --------------------------------- | ----------- | ---------- | ------------ | ----------------------------------------------------- | ------------------------- | ----------------------------- | +| **Running for the bus** | No | No | n/a | n/a | n/a | Neutral | +| **You should not like ice cream** | Yes | No | No | n/a | n/a | Neutral (personal preference) | +| **You should not be late** | Yes | Yes | No | No | Yes | APA | +| **You should not commit fraud** | Yes | Yes | Yes | Yes | Yes | Good | +| **You should not rape** | Yes | Yes | Yes | No | No | Good | + +## Appendix C: UPB Podcasts + +If you would like to further your understanding of UPB and its ramifications, you might find the following podcasts (available [here](www.freedomainradio.com)) helpful. You may also wish to watch the “Introduction to Philosophy” videos, available on [Youtube](www.youtube.com/freedomainradio). + +| Track | Title | Description | +| -----:|:------------------------------------------------------------- |:------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ | +| 8 | Proving Libertarian Morality | One of the central challenges faced by libertarians is the need to prove that libertarian moral theory is universally correct, while statist and collectivistic moral theories are incorrect. Here's how to do it! | +| 560 | Call In Show Dec 17 2006 | Universally preferable behaviour and rating dating. | +| 562 | Universally Preferable Behaviour for Children | The ABCs of UPB. | +| 872 | Debating and UPB | Can you debate without using UPB? | +| 7 | The Argument From Morality (or, how we will win!) | The most powerful argument for freedom. | +| 148 | The “Ought To” Challenge - Morality does not exist in reality | The journey from the “ought” to the “is.” | +| 260 | Moral Objectivity | Using the scientific method to define morality. | +| 261 | Is And Ought and Ethics | Anyone who argues ethics agrees with ethics. | +| 318 | Moral Experimentation | Empirical proofs of abstract ethics. | +| 412 | Nit Picky City | Get out of the lifeboat! Detonating the 'gray areas' of morality. | +| 540 | Testing Morality | Can you judge a moral theory by its effects? | +| 555 | Scientific Morality | Excellent ethical questions from a poster. | +| 557 | Testing Ethics | Reasonable standards for ethical theories. | +| 567 | Morals Ethics & Aesthetics | Right and wrong from murder to manners... | +| 588 | Positive Obligations - An Example | An excellent critique of one of my articles. | +| 816 | Tennis Anyone? | A metaphor for moral action. | + +Finally, if you would like to debate these ideas with other interested philosophers, feel free drop by the [Freedomain Radio Message Board](www.freedomainradio.com/board). + +## Appendix D: Every UPB Debate I've Ever Had... + +**UPB Sceptic**: UPB is invalid. **Me**: How do you know? **UPB Sceptic**: It's not proven! **Me**: So “proof” is UPB? **UPB Sceptic**: No, nothing is UPB. **Me**: Isn't the statement "nothing is UPB" UPB? **UPB Sceptic**: No, that's not what I'm saying at all! I'm saying that UPB is invalid! **Me**: Why? **UPB Sceptic**: Because it's false! **Me**: So presenting true arguments is UPB? **UPB Sceptic**: No! **Me**: So there's nothing wrong with false arguments? **UPB Sceptic**: No. **Me**: Then why are you opposing a false argument? **UPB Sceptic**: Oh, it's just my personal preference. I just dislike falsehood. **Me**: So you're arguing for a merely personal preference? **UPB Sceptic**: Sure! **Me**: So why should your personal preference take precedence over mine? I like UPB, you don't – and why bother debating personal preferences at all? **UPB Sceptic**: Oh - because UPB is invalid! **Me**: Why is it invalid? **UPB Sceptic**: Because it's self-contradictory! **Me**: So consistency is UPB? **UPB Sceptic**: No! And stop repeating the same points over and over! And go read Kant / Hegel / Hume etc. + +*etc etc etc...* \ No newline at end of file diff --git a/mk/template/content.md b/mk/template/content.md new file mode 100644 index 000000000..641fe17ec --- /dev/null +++ b/mk/template/content.md @@ -0,0 +1,56 @@ +# Título da primeira raiz + +Below there's an enumerated list of styled pangrams, that shows every character, both in english and also in other languages. + +1. upper case: THE QUICK, BROWN FOX JUMPS OVER A LAZY DOG. +2. numbers: 0123456789. +3. symbols: % $ & { } # ^ ~ \ (some other symbols are still missing) +4. emphasys: *The quick, brown fox jumps over a lazy dog.* + 1. strong emphasys: **The quick, brown fox jumps over a lazy dog.** + 2. inner emphasys: **The *The quick, brown fox jumps over a lazy dog* dog.** + 1. en: The quick, brown *fox* **jumps *over* a** lazy dog. + 2. pt-BR: À noite, vovô *Kowalsky* **vê o ímã *cair no pé* do pingüim queixoso** e vovó põe açúcar no chá de tâmaras do jabuti feliz. + 3. jp: [色は匂へど]{いろはにほへど} [散りぬるを]{ちりぬるを} *[我が世誰ぞ]{わかよたれぞ}* **[常ならむ]{つねならむ} *[有為の奥山]{うゐのおくやま}* [今日越えて]{けふこえて}** [浅き夢見じ]{あさきゆめみじ} [酔ひもせず]{ゑひもせず}（ん） + 4. th: เป็นมนุษย์สุดประเสริฐเลิศคุณค่า *กว่าบรรดาฝูงสัตว์เดรัจฉาน* **จงฝ่าฟันพัฒนาวิชาการ *อย่าล้างผลาญฤๅเข่นฆ่าบีฑาใคร* ไม่ถือโทษโกรธแช่งซัดฮึดฮัดด่า** หัดอภัยเหมือนกีฬาอัชฌาสัย ปฏิบัติประพฤติกฎกำหนดใจ พูดจาให้จ๊ะๆ จ๋าๆ น่าฟังเอยฯ (ฦ) + 5. ... + 3. This phrase has two footnotes.[^1][^2] +5. This phrase has [this](https://example-this.com) link, and also [this again](https://example-this-again.com). + +Now a non-enumerated list: + +* First level +* First level + * Second level + * Second level + * Third level + * Third level + * Second level +* First level + +Some quotation. First line is large; second line is small; third line is empty; fourth line is not. 5th line is not a quotation; 6th line is: + +> 1th line is large: The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. 2th line is small: The quick, brown fox jumps over a lazy dog. +> +> 4th line is not empty: The quick, brown fox jumps over a lazy dog. +> +> 6th line is a quotation: The quick, brown fox jumps over a lazy dog. + +# Headings + +## Sub heading + +### Heading at the third level + +#### Heading at the fourth level + +Some text at 4th level. + +##### Heading at the fifth level + +###### Heading at the 6th level + +Some text at 6th level. + +[^1]: Footnote example. But this will point to yet another footnote. + +[^2]: Second footnote. Will have [another website](https://example-another-website.com). \ No newline at end of file diff --git a/mk/template/info.yml b/mk/template/info.yml new file mode 100644 index 000000000..34bcaff4b --- /dev/null +++ b/mk/template/info.yml @@ -0,0 +1,78 @@ +--- +content_files: + - + - content.md + - https://github.com/ancap-ch/from-en/blob/utopian/en/template/content.md +translation: + language: en + is_translation: true + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/template" + fetch_translators: true + fetch_reviwers: true + fetch_progress: true +titles: + - Title Text + - '~~Centered~~' + - '~~~~~to the right' +discussions: + - + - https://en.ancap.ch/t/5 + - Ancap Channel +more_infos: + - + - https://www.google.com + - Website name +tags: + - Some Tag + - Another Tag + - And so on +tag_prefix: "https://en.ancap.ch/tags/" +persons: + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "author" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "collaborator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "thanked" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "translator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "reviwer" + - + person_: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "cover_artist" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "artist" +resources: + - + resource: [ ] + rule: "front_cover" + content: "cover.png" + websites: + - Resource website + description: Resource description + persons: + - "template_person" +targets: + - + target: [ ] + name: article + reset_footer_active: false + reset_footer_depth: 0 + clear_page_active: true + clear_page_depth: 1 + toc_depth: 3 +version: "0.1.2" diff --git a/ms/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/ms/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/ms/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/ms/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/ms/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/ms/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index 992de0c94..5ce812ad8 100644 --- a/ms/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/ms/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/ms/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/ms/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index 180eea2f4..60de71785 100644 --- a/ms/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/ms/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: ms is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/ms/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/intro.md b/ms/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/intro.md index 6e468d009..8b3ddff0b 100644 --- a/ms/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/intro.md +++ b/ms/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/intro.md @@ -1,10 +1,10 @@ -# Introduction +# Pengenalan -In the American Declaration of Independence, Thomas Jefferson affirmed +Dalam Deklarasi Kemerdekaan Amerika, Thomas Jefferson mengesahkan -> these truths to be self-evident: that all men are created equal; that they are endowed by their creator with inalienable rights; that among these are life, liberty, and the pursuit of happiness: that to secure these rights, governments are instituted among men, deriving their just powers from the consent of the governed; that whenever any form of government becomes destructive of these ends, it is the right of the people to alter or abolish it, and to institute new government, laying its foundation on such principles, and organizing its powers in such form as to them shall seem most likely to effect their safety and happiness. Prudence indeed will dictate that governments long established should not be changed for light and transient causes; and accordingly all experience has shown that mankind are more disposed to suffer while evils are sufferable, than to right themselves by abolishing the forms to which they are accustomed. But when a long train of abuses and usurpations pursuing invariably the same object, evinces a design to reduce them under absolute despotism, it is in their right, it is their duty to throw off such government, and to provide new guards for their future security. +> kebenaran menjadi jelas: bahwa semua manusia diciptakan sama; dan mereka dikurniakan dengan pencipta mereka dengan hak-hak yang antaranya adalah kehidupan, kebebasan, dan mengejar kebahagiaan: itu untuk mendapatkan hak ini, kerajaan dimulakan antara lelaki, memperolehi kuasa hanya mereka dari persetujuan yang dipimpin; kalau ada apa-apa bentuk kerajaan menjadi merosakkan ini berakhir, itu adalah hak orang-orang untuk mengubah atau menghapuskan itu, dan untuk institut kerajaan baru, meletakkan yang foundation pada prinsip-prinsip tersebut, dan mengatur kuasanya dalam bentuk seperti mereka akan kelihatan paling mungkin untuk kesan mereka keselamatan dan kebahagiaan. Memang berhemah akan menentukan bahawa kerajaan lama ditubuhkan tidak harus berubah untuk ringan dan fana menyebabkan; dan dengan itu semua pengalaman telah ditunjukkan bahwa manusia adalah lebih bersedia untuk menderita ketika kejahatan sufferable, daripada ke kanan diri mereka sendiri dengan menghapuskan bentuk yang mereka biasa. Tapi ketika kereta api yang panjang penyalahgunaan dan usurpations mengikuti selalu objek yang sama, evinces sebuah bentuk untuk mengurangkan mereka di bawah mutlak kezaliman, ia adalah hak mereka, itu adalah tugas mereka untuk melepaskan kerajaan itu, dan untuk menyediakan pengawal baru bagi masa depan mereka keselamatan. -More than 200 years after the Declaration of Independence, it seems appropriate to raise the question whether governments have in fact done what they were designed to do, or if experience or theory has provided us with grounds to consider other possibly more effective guards for our future security. The present volume aims to provide an answer to this fundamental question. In fact, this question has recently assumed new urgency through the events of September 11, 2001. Governments are supposed to protect us from terrorism. Yet what has been the U.S. government’s role in the terrorist attacks on the World Trade Center and the Pentagon? The U.S. government commands a “defense” budget of $ billion per annum, a sum equal to the combined annual defense budgets of the next 24 biggest government spenders. It employs a worldwide network of spies and informants. However, it was unable to prevent commercial airliners from being hijacked and used as missiles against prominent civilian and military targets. Worse, the U.S. government did not only fail to prevent the disaster of September 11, it actually contributed to the likelihood of such an event. In pursuing an interventionist foreign policy (taking the form of economic sanctions, troops stationed in more than 100 countries, relentless bombings, propping up despotic regimes, taking sides in irresolvable land and ethnic disputes, and otherwise attempting political and military management of whole areas of the globe), the government provided the very motivation for foreign terrorists and made the U.S. their prime target. Moreover, how was it possible that men armed with no more than box cutters could inflict the terrible damage they did? Obviously, this was possible only because the government prohibited airlines and pilots from protecting their own property by force of arms, thus rendering every commercial airline vulnerable and unprotected against hijackers. A $50 pistol in the cockpit could have done what $400 billion in the hands of government were unable to do. And what was the lesson drawn from such failures? In the aftermath of the events, the U.S. foreign policy became even more aggressively interventionist and threatening. The U.S. military overthrew the Afghani government that was said to be “harboring” the terrorist mastermind Osama bin Laden. In the course of this, thousands of innocent civilians were killed as “collateral damage,” but bin Laden has not been captured or punished to this day, almost two years after the attacks. And once a U.S. approved government had been installed in Afghanistan, the U.S. government turned its attention to wars against other enemy states, in particular Iraq with its huge oil reserves. The U.S. refused even to rule out the employment of nuclear weapons against enemy regimes. No doubt, this policy helped to further increase the number of recruits into the ranks of people willing to use extreme violence against the U.S. as a means of retribution. At the same time, domestically the government used the crisis which it had helped to provoke to further increase its own power at the expense of the people’s liberty and property rights. Government spending, in particular on “defense,” was vastly increased, and a new government department for “homeland security” was created. Airport security was taken over by the federal government and government bureaucrats, and decisive steps toward a complete electronic citizen surveillance were taken. Truly, then, the current events cry out for a systematic rethinking of the issues of defense and security and the respective roles of government, the market, and society in providing them. +Lebih dari 200 tahun setelah Deklarasi Kemerdekaan, ia seolah-olah sesuai untuk menimbulkan persoalan sama ada kerajaan telah sebenarnya melakukan apa yang harus mereka lakukan, atau jika pengalaman atau teori telah menyediakan kita dengan alasan untuk menganggap lain yang mungkin lebih efektif pengawal untuk masa depan kita keselamatan. Jumlah ini bertujuan untuk menyediakan jawaban untuk ini asas persoalannya. Sebenarnya, ini soalan baru-baru ini telah mengambil alih segera baru melalui peristiwa-peristiwa 11 September 2001. Kerajaan yang seharusnya untuk melindungi kita dari terorisme. Namun apa yang telah kerajaan As peranan dalam serangan pengganas di World Trade Center dan Pentagon? Kerajaan As perintah "pertahanan" bajet $ milyar setahun, jumlah yang sama dengan yang digabungkan tahunan anggaran pertahanan 24 terbesar di kerajaan berbelanja. Ia menggunakan rangkaian di seluruh dunia mata-mata dan informan. Bagaimanapun, ia tidak mampu untuk mencegah pesawat komersial dari yang dirampas dan digunakan sebagai misil menonjol terhadap warga sipil dan sasaran tentera. Lebih buruk, pemerintah As tidak hanya gagal untuk mencegah bencana 11 September, ia benar-benar menyumbang untuk kemungkinan peristiwa seperti itu. Dalam mengikuti ikut campur asing dasar (mengambil bentuk sanksi ekonomi, pasukan yang ditempatkan di lebih daripada 100 negara, tidak henti-henti pengeboman, menopang kuku besi rejim, mengambil sisi dalam tidak terurai tanah dan etnik pertikaian, dan jika tidak cuba politik dan militer pengurusan seluruh kawasan dunia), kerajaan disediakan sangat motivasi untuk asing teroris dan yang membuat As target utama mereka. Selain itu, bagaimana mungkin bahwa orang-orang bersenjata dengan tidak lebih dari pemotong kotak bisa melakukan kerusakan yang mengerikan yang mereka lakukan? Jelas, ini mungkin hanya karena kerajaan dilarang penerbangan dan pilot dari melindungi harta mereka sendiri oleh kekuatan senjata, itu menjadikan setiap maskapai penerbangan komersial yang lemah dan yang tidak dilindungi terhadap perampas. $50 pistol di kokpit bisa melakukan apa yang $400 miliar dolar di tangan kerajaan telah bersetuju untuk melakukan. Dan apa adalah pelajaran yang ditarik dari kegagalan itu? Dalam setelah peristiwa-peristiwa, yang kebijakan luar negeri As menjadi lebih agresif ikut campur dan mengancam. The U.S. military overthrew the Afghani government that was said to be “harboring” the terrorist mastermind Osama bin Laden. In the course of this, thousands of innocent civilians were killed as “collateral damage,” but bin Laden has not been captured or punished to this day, almost two years after the attacks. And once a U.S. approved government had been installed in Afghanistan, the U.S. government turned its attention to wars against other enemy states, in particular Iraq with its huge oil reserves. The U.S. refused even to rule out the employment of nuclear weapons against enemy regimes. No doubt, this policy helped to further increase the number of recruits into the ranks of people willing to use extreme violence against the U.S. as a means of retribution. At the same time, domestically the government used the crisis which it had helped to provoke to further increase its own power at the expense of the people’s liberty and property rights. Government spending, in particular on “defense,” was vastly increased, and a new government department for “homeland security” was created. Airport security was taken over by the federal government and government bureaucrats, and decisive steps toward a complete electronic citizen surveillance were taken. Truly, then, the current events cry out for a systematic rethinking of the issues of defense and security and the respective roles of government, the market, and society in providing them. * * * diff --git a/ms/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/ms/Universally Preferable Behaviour/info.yml index 871b15d92..c82a08df3 100644 --- a/ms/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/ms/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/ms/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md b/ms/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md index 92afe9afa..a1273100d 100644 --- a/ms/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md +++ b/ms/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md @@ -1,49 +1,49 @@ -## Initiation +## 引发 -A reasonable moral theory should be able to explain all of the above universal standards, just as a reasonable theory of physics should be able to explain how a man can unconsciously calculate the arc of a thrown baseball, and catch it. +合理的道德理论应该能够解释以上所有的普遍标准，正如一个合理的物理学理论应该能够解释一个人如何无意识地计算投掷棒球的弧线，并抓住它一样。 -If the framework of UPB can explain the above, then it will certainly have passed at least the “common sense” test. +如果UPB框架可以解释以上，那么它肯定有过至少“常识”测试。 -This does not mean that some surprising – even shocking – conclusions may not result from our moral theory, but at least we shall have passed the first hurdle of explaining the obvious, before analysing that which is far from obvious. +这并不意味着我们的道德理论可能不会产生一些令人惊讶，甚至令人震惊的结论，但至少在分析那些不明显的分析之前，我们将通过解释明显的第一个障碍。 -With that in mind, let us turn to the question of *initiation*. +考虑到这一点，让我们谈谈启动的问题。 -A surgeon can “stab” you with a scalpel, but we can easily understand that his action is very different from a mugger who stabs you with a knife. +外科医生可以用手术刀“刺”你，但我们可以很容易地理解他的行为与用刀刺伤你的抢劫犯非常不同。 -This difference can be understood through a further analysis of *initiation*. +通过对启动的进一步分析可以理解这种差异。 -If you get cancer, you may ask a surgeon to operate on you. The reason that the surgeon’s “stab” is not immoral is that the cancer “initiated” an attack upon your life and health. The surgeon is acting as a “surrogate self-defence agent,” just like a man who shoots a mugger who is attacking you. You have also given your consent to the surgeon, and bound his behaviour by a specific contract. +如果你得了癌症，你可以叫外科医生给你做手术。外科医生的“刺”并不是不道德的，原因是癌症“发起”了对你的生命和健康的攻击。外科医生扮演着“代理自卫代理人”的角色，就像一个男人射杀了一个攻击你的凶手。你也已经同意了外科医生，并通过特定的合同来约束他的行为。 -The mugger who stabs you, however, is initiating an attack upon your life and health, which is why his attack is the moral *opposite* of the surgeon’s efforts. +然而，刺伤你的凶手正在对你的生命和健康发起攻击，这就是他的攻击与外科医生努力相反的原因。 -If I am a chronic and long-time smoker, I have participated in the chain of events that lead to my lung cancer. By initiating and maintaining the habit of smoking, I have set into motion a chain of causality that can result in a life-threatening affliction. It is certainly possible for me to get lung cancer without smoking – or smoke without getting lung cancer – but I certainly have affected the odds. +如果我是一个长期抽烟的人，我就参与了导致我肺癌的一系列事件。通过倡导和保持吸烟的习惯，我开始了一连串的因果关系，可能导致危及生命的痛苦。对我而言，肺癌肯定是可以不吸烟的 - 或者没有肺癌的烟雾 - 但我肯定已经影响了这种可能性。 -Similarly, it is possible for me to leave my wallet on a park bench for a week, return and find it still sitting there, but by leaving it there for such a long time, I certainly have affected the odds of it being gone. +同样地，我有可能把我的钱包放在公园的长椅上呆了一个星期，回来后发现它仍然坐在那里，但是在那里呆了很长时间，我肯定已经影响了它的消失几率。 -On the other hand, if I stay home every night, I am not exactly courting crime, and so if a maniac invades my home and robs me blind, I cannot be reasonably blamed for any causal role I have played in the incident. +另一方面，如果我每天晚上都呆在家里，我并不是完全追求犯罪，所以如果一个疯子侵入我的家，并且让我失明，我不能因为我在事件中扮演的任何因果角色而受到指责。 -### The Non-Aggression Principle (NAP) +### 非侵犯原则（NAP） -A moral rule is often proposed called the *non-aggression principle*, or NAP. It is also called being a “porcupine pacifist,” insofar as a porcupine only uses “force” in self-defence The NAP is basically the proposition that “the initiation of the use of force is morally wrong.” Or, to put it more in the terms of our conversation: “The non-initiation of force is universally preferable”. +道德法则常被称为不侵犯原则，或 NAP。它也被称为是一个“豪猪的和平主义者”，只要一只豪猪用“力”自卫午睡基本上是主张“使用武力的起始是不道德的”。或者，把它放在我们的谈话：“非暴力是普遍较好“。 -When we analyse a principle such as the NAP, there are really only seven possibilities: three in the negative, three in the positive, and one neutral: +当我们分析一个原理时，比如 NAP，实际上只有七种可能性：三在负，三在正，一中性： -- The initiation of the use of force is always morally wrong. -- The initiation of the use of force is sometimes morally wrong. -- The initiation of the use of force is never morally wrong. -- The initiation of the use of force has no moral content. -- The initiation of the use of force is never morally right. -- The initiation of the use of force is sometimes morally right. -- The initiation of the use of force is always morally right. +- 开始使用武力在道德上始终是错误的。 +- 开始使用武力有时在道德上是错误的。 +- 开始使用武力在道德上从来不是错误的。 +- 开始使用武力没有道德内容。 +- 开始使用武力在道德上是不对的。 +- 开始使用武力有时在道德上是正确的。 +- 开始使用武力总是道德上正确的。 -As we have seen above, however, UPB is an “all or nothing” framework. If an action is *universally preferable*, then it cannot be limited by individual, geography, time etc. If it is wrong to murder in Algiers, then it is also wrong to murder in Belgium, the United States, at the North Pole and on the moon. If it is wrong to murder yesterday, then it cannot be right to murder tomorrow. If it is wrong for Bob to murder, then it must also be wrong for Doug to murder. +然而，正如我们上面所看到的，UPB是一个“全部或全部”的框架。如果行动是普遍可取的，那么它不能受个人，地理，时间等因素的限制。如果在阿尔及尔谋杀是错误的，那么在比利时，美国，北极和月亮也是错误的。如果昨天谋杀是不对的，那么明天谋杀是不对的。如果Bob谋杀是不对的，那么Doug谋杀也是错误的。 -Uniting the NAP with UPB, thus allows us to whittle these seven statements down to three: +结合NAP与UPB，从而使我们这七个陈述缩减为三： -1. It is universally preferable to initiate the use of force. -2. It is universally preferable to not initiate the use of force. -3. The initiation of the use of force is not subject to universal preferences. +1. 开始使用武力是普遍优先的。 +2. 最好不要开始使用武力。 +3. 开始使用武力不受普遍偏好的限制。 -This is the natural result of applying the requirement of rational consistency to ethical propositions. A rational theory cannot validly propose that opposite results can occur from the same circumstances. A scientific theory cannot argue that one rock must fall down, but another rock must fall up. Einstein did not argue that E=MC^2^ on a Thursday, but that E=MC^3^ on a Friday, or on Mars, or during a blue moon. The law of conservation – that matter can be neither created nor destroyed – does not hold true only when you really, really want it to, or if you pay a guy to make it so, or when a black cat crosses your path. The laws of physics are not subject to time, geography, opinion or acts of Congress. This consistency must also be required for systems of ethics, or UPB, and we will subject generally accepted moral theories to this rigour in Part Two, in a few pages. +这是将合理一致性的要求应用于道德命题的自然结果。理性的理论不能有效地提出在相同的情况下会出现相反的结果。一个科学理论不能说一个摇滚必须倒下，但另一个摇滚必须掉下来。爱因斯坦在星期四没有争辩说E=MC^2^，但星期五，火星或蓝月亮时E=MC^3^。保护法则 - 既不能创造也不能破坏物质 - 只有当你真正想要的时候，或者如果你付钱让人这么做，或者当一只黑猫超越你的道路，这种规律才会成立。物理定律不受时间，地理，意见或国会行为的约束。伦理体系或UPB也必须要求这种一致性，我们将在第二部分几页中将公认的道德理论置于严谨的层面。 -However, since we are dealing with the question of *consistency*, it is well worth taking the time to deal with our capacity for *inconsistency*. \ No newline at end of file +然而，由于我们正在处理一致性问题，因此很值得花时间来处理我们的不一致性。 \ No newline at end of file diff --git a/ms/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md b/ms/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md index cadf3fb89..218b4d8ab 100644 --- a/ms/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md +++ b/ms/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md @@ -30,12 +30,12 @@ Surely I should cry from the very rooftops that their drinking water was causing Surely, in the knowledge of such universal and preventable poisoning, I should not waste my time arguing that the true danger you faced was the tiny possibility that some random individual might decide to poison you at some point in the future. -Thus, as a philosopher concerned with violence and immorality, should I focus on private criminals, or public criminals? +因此，作为一个关心暴力和不道德的哲学家，我应该关注私人罪犯还是公共罪犯？ -The violations that I experienced at the hands of private criminals fade to insignificance relative to even *one day* under the tender mercies of my “virtuous and good masters.” +我在私人罪犯手中遭受的侵犯行为，即使在一天之内，我的”善良和善良的主人“也毫不留情。 -If, then, the greatest dangers to mankind are false ethical theories, then our highest prioritisation should be the discovery, communication and refinement of a valid, rational, empirical and consistent ethical theory. If we discover that most plague victims are dying from impure water, then surely telling them to purify their water should be our first and highest priority. +那么，如果人类面临的最大危险是虚假的道德理论，那么我们的最高优先级应该是有效的，理性的，经验的和一致的道德理论的发现，交流和改进。如果我们发现大多数瘟疫受害者都因不纯净的水而死亡，那么一定要告诉他们净化水是我们的首要任务。 -Let us now turn to that task. +现在让我们谈谈这个任务。 [^12]: Or, rather: “*forced* education is a virtue” – my parents were compelled to pay through taxes, and I was compelled to attend. \ No newline at end of file diff --git a/my/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/my/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/my/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/my/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/my/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/my/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index ac5d6498f..7e6b8324d 100644 --- a/my/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/my/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/my/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/my/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index e9253b50c..d1031f9c2 100644 --- a/my/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/my/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: my is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/my/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/my/Universally Preferable Behaviour/info.yml index bbe99ff57..4ac4736c3 100644 --- a/my/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/my/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md new file mode 100644 index 000000000..00f6be249 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md @@ -0,0 +1,11 @@ +## Preface to the Second Edition + +The first edition of *The Economics and Ethics of Private Property*, published in 1993, has been out of print for several years. For some time and from many sides I have been urged to prepare a new edition, and Llewellyn Rockwell has graciously offered the Ludwig von Mises Institute to serve as its publisher. + +*The Economics and Ethics of Private Property* was dedicated to my teacher and mentor, Murray N. Rothbard, with whom I had been closely associated during the last ten years of his life, first as a visiting scholar at the Brooklyn Polytechnic Institute in New York City and after 1986 as a colleague at the University of Nevada, Las Vegas. The year 2005 marks the tenth anniversary of Rothbard’s death. Thus, it seemed a most appropriate time to honor Murray anew with this second edition. + +The present edition of *The Economics and Ethics of Private Property* is enlarged. It adds four articles written after the original publication of the book but related thematically to its central subject matter Of the economic and ethic rationale of the institution of private property—chapters 6, 7, 8, and 15. The opportunity of a new edition has also been used to make significant editorial improvements and revisions. + +Hans Hermann Hoppe + +*Las Vegas, Nevada, 2005* \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/02_pref1st_ed.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/02_pref1st_ed.md new file mode 100644 index 000000000..68b9ebfb3 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/02_pref1st_ed.md @@ -0,0 +1,13 @@ +## Preface to the First Edition + +The collapse of socialism across Eastern Europe—as manifested most dramatically by the events of the forever memorable November 9, 1989, when the Germans of East and West reunited, moved and overjoyed, on top of the Berlin Wall—has added more support and urgency to the central thesis of this volume than I had ever hoped for. + +Whether the following studies deal with economic topics such as employment, interest, money, banking, business cycles, taxes, public goods, or growth; with philosophical problems as the foundations of knowledge, and of economics and ethics in particular; or the reconstruction and theoretical explanation of historical and sociological phenomena such as exploitation, the rise and fall of civilizations, international politics, war, imperialism, and the role of ideas and ideological movements in the course of social evolution—each ultimately contributes to but one conclusion: The right to private property is an indisputably valid, absolute principle of ethics and the basis for continuous “optimal” economic progress. To rise from the ruins of socialism and overcome the stagnation of the Western welfare states, nothing will suffice but the uncompromising privatization of all socialized, that is, government, property and the establishment of a contractual society based on the recognition of the absoluteness of private property rights. + +In writing the following studies I received help from many sides. Special thanks go to my wife Margaret, who again took on the task of de-Germanizing my English; to Llewellyn H. Rockwell, Jr., president of the Ludwig von Mises Institute, and to Burton S. Blumert, president of the Center for Libertarian Studies, for their continuing support of my work; and to my friend David Gordon, for his numerous invaluable suggestions and comments. + +My largest debt is to Ludwig von Mises and Murray N. Rothbard, the twentieth century’s two greatest-though much neglected-economists and social philosophers. While I never met Ludwig von Mises, and indeed had not heard of his name until after his death, I am fortunate to have been closely associated with Murray Rothbard for the past six years, first in New York City, and since 1986 as colleagues at the University of Nevada, Las Vegas. Apart from the intellectual debt that I owe him, words cannot express my personal gratitude. His wisdom, insight, kindness, enthusiasm, and unflagging encouragement have been a continuous inspiration to me. It is, therefore, to him that this volume is dedicated. + +Hans-Hermann Hoppe + +*Las Vegas, Nevada, 1993* \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01.md new file mode 100644 index 000000000..a05db30c1 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01.md @@ -0,0 +1 @@ +# Economics \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md new file mode 100644 index 000000000..16255e34c --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md @@ -0,0 +1,59 @@ +## Fouten in de Productie van Publieke Goederen en de Theorie van de Veiligheid + +In 1849, at a time when classical liberalism was still the dominant ideological force and “economist” and “socialist” were generally considered antonyms, Gustave de Molinari, a renowned Belgian economist, wrote, + +> If there is one well-established truth in political economy, it is this: That in all cases, of all commodities that serve to provide for the tangible or intangible need of the consumer, it is in the consumer’s best interest that labor and trade remain free, because the freedom of labor and trade have as their necessary and permanent result the maximum reduction of price. And this: That the interest of the consumer of any commodity whatsoever should always prevail over the interests of the producer. Now, in pursuing these principles, one arrives at this rigorous conclusion: That the production of security should in the interest of consumers of this intangible commodity remain subject to the law of free competition. Whence it follows: That no government should have the right to prevent another government from going into competition with it, or require consumers of security to come exclusively to it for this commodity.[^1] + +He comments on this whole argument by saying, “Either this is logical and true, or else the principles on which economic science is based are invalid.”[^2] + +There is apparently only one way out of this unpleasant (for all socialists, that is) conclusion: to argue that there are particular goods to which for some special reasons the above economic reasoning does not apply. It is this that the so-called public goods theorists are determined to prove.[^3] However, I will demonstrate that in fact no such special goods or special reasons exist, and that the production of security in particular does not pose a problem any different from that of the production of any other good or service, be it houses, cheese, or insurance. In spite of its many followers, the whole public goods theory is faulty, flashy reasoning, riddled with internal inconsistencies, non sequiturs, appealing to and playing on popular prejudices and assumed beliefs, but with no scientific merit whatsoever.[^4] + +What, then, does the escape route that socialist economists have found in order to avoid drawing Molinari’s conclusion look like? Since Molinari’s time it has become more common to answer yes to the question of whether there are goods to which different sorts of economic analyses apply. As a matter of fact, it is almost impossible to find a single contemporary economics textbook that does not stress the vital importance of the distinction between private goods, for which the truth of the economic superiority of a capitalist order of production is generally admitted, and public goods, for which it is generally denied.[^5] Certain goods or services (including security) are said to be special because their enjoyment cannot be restricted to those who have actually financed their production. Rather, people who do not participate in financing them also draw benefits from them. Such goods are called public goods or services (as opposed to private goods or services, which exclusively benefit those people who actually pay for them). Because of this special feature of public goods, it is argued, markets cannot produce them, or at least not in sufficient quantity or quality; hence, compensatory state action is required.[^6] + +The examples given by different authors of alleged public goods vary widely. Authors often classify the same good or service differently, leaving almost no classification of a particular good undisputed, which clearly foreshadows the illusory character of the whole distinction.[^7] Nonetheless, some examples that enjoy particularly popular status as public goods are the fire brigade that stops a neighbor’s house from catching fire, thereby letting him profit from my fire brigade, even though he did not contribute anything to financing it; or the police that, by walking around my property scare away potential burglars from my neighbor’s property as well, even if he did not help finance the patrols; or the lighthouse, an example particularly dear to economists,[^8] that helps a ship find its way even though the ship’s owner did not contribute a penny to its construction or upkeep. + +Before continuing with the presentation and critical examination of the theory of public goods, I will investigate how useful the distinction between private and public goods is in helping decide what should be produced privately and what should be provided by the state or with state help. Even the most superficial analysis could not fail to point out that using the alleged criterion of inexcludability, rather than presenting a sensible solution, would get one into deep trouble. While at least at first glance it seems that some of the stateprovided goods and services might indeed qualify as public goods, it certainly is not obvious how many of the goods and services that are actually produced by states could come under the heading of public goods. Railroads, postal services, telephone, streets, and the like seem to be goods whose usage can be restricted to the persons who actually finance them, and hence appear to be private goods. And the same seems to be the case regarding many aspects of the multidimensional good “security”: everything for which insurance could be taken out would have to qualify as a private good. Yet this does not suffice. Just as many state-provided goods appear to be private goods, so many privately produced goods seem to fit in the category of a public good. Clearly my neighbors would profit from my wellkept rose garden—they could enjoy the sight of it without ever helping me garden. The same is true of all kinds of improvements that I could make on my property that would enhance the value of neighboring property as well. Even those people who do not throw money in his hat can profit from a street musician’s performance. Those fellow passengers on the bus who did not help me buy it profit from my deodorant. And everyone who ever meets me would profit from my efforts, undertaken without their financial support, to turn myself into a most lovable person. Now, do all these goods—rose gardens, property improvements, street music, deodorants, personal improvements—since they clearly seem to possess the characteristics of public goods, then have to be provided by the state or with state assistance? + +As these examples of privately produced public goods indicate, there is something seriously wrong with the thesis of public goods theorists that public goods cannot be produced privately, but instead require state intervention. Clearly they can be provided by markets. Furthermore, historical evidence shows us that all of the so-called public goods that states now provide have at some time in the past actually been provided by private entrepreneurs or even today are so provided in one country or another. For example, the postal service was once private almost everywhere; streets were privately financed and still are sometimes; even the beloved lighthouses were originally the result of private enterprise;[^9] private police forces, detectives, and arbitrators exist; and help for the sick, the poor, the elderly, orphans, and widows has been a traditional concern of private charity organizations. To say, then, that such things cannot be produced by a pure market system is falsified by experience a hundredfold. + +Apart from this, other difficulties arise when the public-private goods distinction is used to decide what and what not to leave to the market. For instance, what if the production of so-called public goods did not have positive but had negative consequences for other people, or if the consequences were positive for some and negative for others? What if the neighbor whose house was saved from burning by my fire brigade had wished (perhaps because he was overinsured) that it had burned down; or my neighbors hate roses, or my fellow passengers find the scent of my deodorant disgusting? In addition, changes in the technology can change the character of a given good. For example, with the development of cable TV a good that was formerly (seemingly) public has become private. And changes in the laws of property—of the appropriation of property—can have the very same effect of changing the public-private character of a good. The lighthouse, for instance, is a public good only insofar as the sea is publicly (not privately) owned. But if it were permitted to acquire pieces of the ocean as private property, as it would be in a purely capitalist social order, then as the lighthouse shines over only a limited territory, it would clearly become possible to exclude nonpayers from the enjoyment of its services. + +Leaving this somewhat sketchy level of discussion and looking into the distinction between private and public goods more thoroughly, we discover that the distinction turns out to be completely illusory. A clear-cut dichotomy between private and public goods does not exist, and this is essentially why there can be so many disagreements on how to classify a given good. All goods are more or less private or public and can—and constantly do—change with respect to their degree of privateness/publicness as people’s values and evaluations change, and as changes occur in the composition of the population. In order to recognize that they never fall, once and for all, into either one or the other category, one must only recall what makes something a good. For something to be a good it must be recognized and treated as scarce by someone. Something is not a good as such, that is to say; goods are goods only in the eyes of the beholder. Nothing is a good unless at least one person subjectively evaluates it as such. But then, when goods are never goods-as-such—when no physico-chemical analysis can identify something as an economic good—there is clearly no fixed, objective criterion for classifying goods as either private or public. They can never be private or public goods as such. Their private or public character depends on how few or how many people consider them to be goods, with the degree to which they are private or public changing as these evaluations change and range from one to infinity. Even seemingly completely private things like the interior of my apartment or the color of my underwear can thus become public goods as soon as somebody else starts caring about them.[^10] And seemingly public goods, like the exterior of my house or the color of my overalls, can become extremely private goods as soon as other people stop caring about them. Moreover, every good can change its characteristics again and again; it can even turn from a public or private good to a public or private bad or evil and vice versa, depending solely on the changes in this caring or uncaring. If this is so, then no decision whatsoever can be based on the classification of goods as private or public.[^11] In fact, to do so it would become necessary to ask virtually every individual with respect to every single good whether or not he happened to care about it—positively or negatively and perhaps to what extent—in order to determine who might profit from what and who should therefore participate in the good’s financing. (And how could one know if they were telling the truth?) It would also become necessary to monitor all changes in such evaluations continuously, with the result that no definite decision could ever be made regarding the production of anything, and as a consequence of a nonsensical theory all of us would be long dead.[^12] + +But even if one were to ignore all these difficulties and were willing to admit, for the sake of argument that the private-public good distinction does hold water, the argument would not prove what it is supposed to. It neither provides conclusive reasons why public goods—assuming that they exist as a separate category of goods—should be produced at all, nor why the state rather than private enterprises should produce them. This is what the theory of public goods essentially says, having introduced the aforementioned conceptual distinction: The positive effects of public goods for people who do not contribute anything to their production or financing proves that these goods are desirable. But evidently they would not be produced, or at least not in sufficient quantity and quality, in a free, competitive market, since not all of those who would profit from their production would also contribute financially to make the production possible. In order to produce these goods (which are evidently desirable, but would not be produced otherwise), the state must jump in and assist in their production. This sort of reasoning, which can be found in almost every textbook on economics (Nobel laureates not excluded)[^13] is completely fallacious on two counts. + +For one thing, to come to the conclusion that the state has to provide public goods that otherwise would not be produced, one must smuggle a norm into one’s chain of reasoning. Otherwise, from the statement that because of some special characteristics they have, certain goods would not be produced, one could never reach the conclusion that these goods *should* be produced. But with a norm required to justify their conclusion, the public goods theorists clearly have left the bounds of economics as a positive, *wertfrei* science. Instead they have moved into the realm of morals or ethics, and hence one would expect to be offered a theory of ethics as a cognitive discipline in order for them to do legitimately what they are doing and to justifiably derive their conclusion. But it can hardly be stressed enough that nowhere in public goods theory literature can anything that even faintly resembles such a cognitive theory of ethics be found.[^14] Thus it must be stated at the outset, that public goods theorists are misusing whatever prestige they might have as positive economists for pronouncements on matters on which, as their own writings indicate, they have no authority whatsoever. Perhaps, though, they have stumbled on something correct by accident, without having supported it with an elaborate moral theory? It becomes apparent that nothing could be further from the truth as soon as one explicitly formulates the norm that would be needed to arrive at the conclusion that the state has to assist in the provision of public goods. The norm required to reach the above conclusion is this: whenever one can somehow prove that the production of a particular good or service has a positive effect on someone else but would not be produced at all or would not be produced in a definite quantity or quality unless certain people participated in its financing, then the use of aggressive violence against these persons is allowed, either directly or indirectly with the help of the state, and these persons may be forced to share in the necessary financial burden. It does not need much comment to show that chaos would result from implementing this rule, as it amounts to saying that anyone can attack anyone else whenever he feels like it. Moreover, as I have demonstrated in detail elsewhere[^15] this norm could never be justified as a fair norm. To argue so, in fact to argue at all, in favor of or against anything, be it a moral, nonmoral, empirical, or logico-analytical position, it must be presupposed that contrary to what the norm actually says, each individual’s integrity as a physically independent decision-making unit is assured. For only if everyone is free from physical aggression by everyone else could anything first be said and then agreement or disagreement on anything possibly be reached. The principle of nonaggression is thus the necessary precondition for argumentation and possible agreement and hence can be argumentatively defended as a just norm by means of a priori reasoning. + +[^1]: Gustave de Molinari, *The Production of Security*, trans. J. Huston McCulloch (New York: Center for Libertarian Studies, Occasional Paper Series No. 2, 1977), p. 3. + +[^2]: Ibid., p. 4. + +[^3]: For various approaches of public goods theorists, see James M. Buchanan and Gordon Tullock, *The Calculus of Consent* (Ann Arbor: University of Michigan Press, 1962); James M. Buchanan, *The Public Finances* (Homewood, Ill.: Richard Irwin, 1970); idem, *The Limits of Liberty* (Chicago: University of Chicago Press, 1975); Gordon Tullock, *Private Wants, Public Means* (New York: Basic Books, 1970); Mancur Olson, *The Logic of Collective Action* (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1965); William J. Baumol, *Welfare Economics and the Theory of the State* (Cambridge: Harvard University Press, 1952). + +[^4]: See on the following, Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970), pp. 883ff.; idem, “The Myth of Neutral Taxation,” *Cato Journal* (1981); Walter Block, “Free Market Transportation: Denationalizing the Roads,” *Journal of Libertarian Studies* 3, no. 2 (1979); idem, “Public Goods and Externalities: The Case of Roads,” *Journal of Libertarian Studies* 7, no. 1 (1983). + +[^5]: See for instance, William J. Baumol and Alan S. Blinder, *Economics, Principles and Policy* (New York: Harcourt, Brace, Jovanovich, 1979), chap. 31. + +[^6]: Another frequently used criterion for public goods is that of “nonrivalrous consumption.” Generally, both criteria seem to coincide: When free riders cannot be excluded, nonrivalrous consumption is possible; and when they can be excluded, consumption becomes rivalrous, or so it seems. However, as public goods theorists argue, this coincidence is not perfect. It is, they say, conceivable that while the exclusion of free riders might be possible, their inclusion might not be connected with any additional cost (the marginal cost of admitting free riders is zero, that is), and that the consumption of the good in question by the additionally admitted free rider will not necessarily lead to a subtraction in the consumption of the good available to others. Such a good would be a public good, too. And since exclusion would be practiced on the free market and the good would not become available for nonrivalrous consumption to everyone it otherwise could—even though this would require no additional costs—this, according to statist-socialist logic, would prove a market failure, i.e., a suboptimal level of consumption. Hence the state would have to take over the provision of such goods. (A movie theater, for instance, might be only half full, so it might be “costless” to admit additional viewers free of charge, and their watching the movie also might not affect the paying viewers; hence the movie would qualify as a public good. Since, however, the owner of the theater would be engaging in exclusion, instead of letting free riders enjoy a “costless” performance, movie theaters would be ripe for nationalization.) On the numerous fallacies involved in defining public goods in terms of nonrivalrous consumption see notes 12 and 17 below. + +[^7]: On this subject Walter Block, “Public Goods and Externalities.” + +[^8]: See for instance Buchanan, *The Public Finances*, p. 23; Paul Samuelson, *Economics* (New York: McGraw Hill, 1976), p. 166. + +[^9]: See Ronald Coase, “The Lighthouse in Economics,” *Journal of Law and Economics* 17 (1974). + +[^10]: See, for instance, the ironic case that Block makes for socks being public goods in “Public Goods and Externalities.” + +[^11]: To avoid any misunderstanding here, every single producer and every association of producers making joint decisions can, at any time, decide whether or not to produce a good based on an evaluation of the privateness or publicness of the good. In fact, decisions on whether or not to produce public goods privately are constantly made within the framework of a market economy. What is impossible is to decide whether or not to ignore the outcome of the operation of a free market based on the assessment of the degree of privateness or publicness of a good. + +[^12]: In fact, then, the introduction of the distinction between private and public goods is a relapse into the pre-subjectivist era of economics. From the point of view of subjectivist economics, no good exists that can be categorized objectively as private or public. This is essentially why the second proposed criterion for public goods—permitting nonrivalrous consumption (see note 6 above)—breaks down too. For how could any outside observer determine whether or not the admittance of an additional free rider at no charge would not indeed lead to a subtraction in the consumption of a good to others? Clearly there is no way that he could objectively do so. In fact, it might well be that one’s enjoyment of a movie or of driving on a road would be considerably reduced if more people were allowed in the theater or on the road. Again, to find out whether or not this is the case one would have to ask every individual—and not everyone might agree (what then?). Furthermore, since even a good that allows nonrivalrous consumption is not a free good, as a consequence of admitting additional free riders “crowding” would eventually occur, and hence everyone would have to be asked about the appropriate “margin.” In addition, my consumption may or may not be affected depending on who it is that is admitted free of charge, so I would have to be asked about this, too. And finally, everyone might change his opinion on all of these questions over time. It is thus in the same way impossible to decide whether or not a good is a candidate for state (rather than private) production based on the criterion of nonrivalrous consumption as on that of nonexcludability (see also note 17 below). + +[^13]: See Paul Samuelson, “The Pure Theory of Public Expenditure,” *Review of Economics and Statistics* (1954); idem, *Economics*, chap. 8; Milton Friedman, *Capitalism and Freedom* (Chicago: University of Chicago Press, 1962), chap. 2; F.A. Hayek, *Law, Legislation and Liberty* (Chicago: University of Chicago, 1979), vol. 3, chap. 14. + +[^14]: Economists in recent years, particularly the Chicago School, have been increasingly concerned with the analysis of property rights. Harold Demsetz, “The Exchange and Enforcement of Property Rights,” *Journal of Law and Economics* 7 (1964); idem, “Toward a Theory of Property Rights,” *American Economic Review* (1967); Ronald Coase, “The Problem of Social Cost,” *Journal of Law and Economics* 3 (1960); Armen Alchian, *Economic Forces at Work* (Indianapolis: Liberty Fund, 1977), part 2; Richard Posner, *Economic Analysis of the Law* (Boston: Brown, 1977). Such analyses, however, have nothing to do with ethics. On the contrary, they represent attempts to substitute economic efficiency considerations for the establishment of justifiable ethical principles [on the critique of such endeavors see Murray N. Rothbard, *The Ethics of Liberty* (Atlantic Highlands, N.J.: Humanities Press, 1982), chap. 26; Walter Block, “Coase and Demsetz on Private Property Rights,” *Journal of Libertarian Studies* 1, no. 2 (1977); Ronald Dworkin, “Is Wealth a Value,” *Journal of Legal Studies* 9 (1980); Murray N. Rothbard, “The Myth of Efficiency,” in Mario Rizzo, ed., *Time Uncertainty and Disequilibrium* (Lexington, Mass.: D.C. Heath, 1979). Ultimately, all efficiency arguments are irrelevant because there simply exists no nonarbitrary way of measuring, weighing, and aggregating individual utilities or disutilities that result from some given allocation of property rights. Hence any attempt to recommend some particular system of assigning property rights in terms of its alleged maximization of “social welfare” is pseudo-scientific humbug. See in particular, Murray N. Rothbard, *Toward a Reconstruction of Utility and Welfare Economics* (New York: Center for Libertarian Studies, Occasional Paper Series No. 3, 1977); also Lionel Robbins, “Economics and Political Economy,” *American Economic Review* (1981). + +The “Unanimity Principle” which Buchanan and Tullock, following Knut Wicksell (*Finanztheoretische Untersuchungen*, Jena: Gustav Fischer, 1896), have repeatedly proposed as a guide for economic policy is also not to be confused with an ethical principle proper. According to this principle only such policy changes should be enacted which can find unanimous consent—and that surely sounds attractive; but then, *mutatis mutandis*, it also determines that the status quo be preserved if there is less than unanimous agreement on any proposal of change—and that sounds far less attractive, because it implies that any given, present state of affairs regarding the allocation of property rights must be legitimate either as a point of departure or as a to-be-continued-state. However, the public choice theorists offer no justification in terms of a normative theory of property rights for this daring claim as would be required. Hence, the unanimity principle is ultimately without ethical foundation. In fact, because it would legitimize any conceivable status quo, the Buchananites’ most favored principle is no less than outrightly absurd as a moral criterion. See on this also Rothbard, *The Ethics of Liberty* chap. 26; idem, “The Myth of Neutral Taxation,” pp. 549f. + +Whatever might still be left for the unanimity principle, Buchanan and Tullock, following the lead of Wicksell again, then give away by reducing it in effect to one of “relative” or “quasi” unanimity. + +[^15]: Hans-Hermann Hoppe, “From the Economics of Laissez Faire to the Ethics of Libertarianism,” in Walter Block and Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds., *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988); infra chap. 8. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md new file mode 100644 index 000000000..62dba8207 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md @@ -0,0 +1,47 @@ +But the public goods theory breaks down not only because of the faulty moral reasoning implied in it. Even the utilitarian, economic reasoning contained in the above argument is blatantly wrong. As the public goods theory states, it might well be that it would be better to have the public goods than not to have them, though it should not be forgotten that no a priori reason exists that this must be so of necessity (which would then end the public goods theorists’ reasoning right here). For it is clearly possible, and indeed known to be a fact, that anarchists exist who so greatly abhor state action that they would prefer not having the so-called public goods at all to having them provided by the state.[^16] In any case, even if the argument is conceded so far, to leap from the statement that the public goods are desirable to the statement that they should therefore be provided by the state is anything but conclusive, as this is by no means the choice with which one is confronted. Since money or other resources must be withdrawn from possible alternative uses to finance the supposedly desirable public goods, the only relevant and appropriate question is whether or not these alternative uses to which the money could be put (that is, the private goods which could have been acquired but now cannot be bought because the money is being spent on public goods instead) are more valuable—more urgent—than the public goods. And the answer to this question is perfectly clear. In terms of consumer evaluations, however high its absolute level might be, the value of the public goods is relatively lower than that of the competing private goods because if one had left the choice to the consumers (and had not forced one alternative upon them), they evidently would have preferred spending their money differently (otherwise no force would have been necessary). This proves beyond any doubt that the resources used for the provision of public goods are wasted because they provide consumers with goods or services that at best are only of secondary importance. In short, even if one assumed that public goods that can be distinguished clearly from private goods existed, and even if it were granted that a given public good might be useful, public goods would still compete with private goods. And there is only one method for finding out whether or not they are more urgently desired and to what extent, or *mutatis mutandis*, if, and to what extent, their production would take place at the expense of the nonproduction or reduced production of more urgently needed private goods: by having everything provided by freely competing private enterprises. Hence, contrary to the conclusion arrived at by the public goods theorists, logic forces one to accept the result that only a pure market system can safeguard the rationality, from the point of view of the consumers, of a decision to produce a public good. And only under a pure capitalist order could it be ensured that the decision about how much of a public good to produce (provided it should be produced at all) would be rational as well.[^17] No less than a semantic revolution of truly Orwellian dimensions would be required to come up with a different result. Only if one were willing to interpret someone’s ”no” as really meaning “yes,” the “nonbuying of something” as meaning that it is really “preferred over that which the nonbuying person does instead of nonbuying,” of “force” really meaning “freedom,” of “noncontracting” really meaning “making a contract” and so on, could the public goods theorists’ point be “proven.”[^18] But how then could we be sure that they really mean what they seem to mean when they say what they say, and do not rather mean the exact opposite, or do not mean anything with a definite content at all, but are simply babbling? We could not. Murray N. Rothbard is thus completely right when he comments on the endeavors of the public goods ideologues to prove the existence of so-called market failures due to the nonproduction or a quantitatively or qualitatively “deficient” production of public goods. He writes, + +> [s]uch a view completely economic science asserts that free-market action is *ever* optimal. It is optimal, not from the standpoint of the personal ethical views of an economist, but from the standpoint of free, voluntary actions of all participants and in satisfying the freely expressed needs of the consumers. Government interference, therefore, will necessarily and always move *away* from such an optimum.[^19] + +Indeed, the arguments supposedly proving market failures are nothing short of patently absurd. Stripped of their disguise of technical jargon all they prove is this: A market is not perfect, as it is characterized by the nonaggression principle imposed on conditions marked by scarcity, and so certain goods or services that could only be produced and provided if aggression were allowed will not be produced. True enough, but no market theorist would ever dare deny this. Yet, and this is decisive, this “imperfection” of the market can be defended, morally as well as economically, whereas the supposed “perfections” of markets propagated by the public goods theorists cannot.[^20] It is also true that a termination of the state’s current practice of providing public goods would imply some change in the existing social structure and the distribution of wealth. Such a reshuffling would certainly imply hardship for some people. As a matter of fact, this is precisely why there is widespread public resistance to a policy of privatizing state functions, even though in the long run overall social wealth would be enhanced by this very policy. Surely, however, this fact cannot be accepted as a valid argument demonstrating the failure of markets. If a man has been allowed to hit other people on the head and is now not permitted to continue with this practice, he is certainly hurt. But one would hardly accept that as a valid excuse for upholding the old (hitting) rules. He is harmed, but harming him means substituting a social order in which every consumer has an equal right to determine what and how much of anything is produced, for a system in which some consumers have the right to determine in what respect other consumers are not allowed to buy voluntarily what they want with the means justly acquired by them and at their disposal. Certainly, such a substitution would be preferable from the point of view of all consumers as voluntary consumers. + +By force of logical reasoning, one must accept Molinari’s conclusion that for the sake of consumers, all goods and services be provided by markets.[^21] It is not only false that clearly distinguishable categories of goods exist, which would render special amendments to the general thesis of capitalism’s economic superiority necessary; even if they did exist, no special reason could be found why these supposedly special public goods should not also be produced by private enterprises, since they invariably stand in competition with private goods. In fact, in spite of all the propaganda from the public goods theorists, the greater efficiency of markets as compared with the state is increasingly realized with respect to more and more of the alleged public goods. Confronted daily with experience, hardly anyone seriously studying these matters could deny that nowadays markets could produce postal services, railroads, electricity, telephone, education, money, roads and so on more effectively than the state, i.e., more to the liking of consumers. Yet people generally shy away from accepting in one particular sector what logic forces upon them: in the production of security. Hence, for the rest of this chapter I will turn my attention to explaining the superior functioning of a capitalist economy in this particular area—a superiority whose logical case has already been made by now, but which shall be rendered more persuasive once some empirical material is added to the analysis and it is studied as a problem in its own right.[^22] + +How would a system of nonmonopolistic, competing producers of security work? It should be clear from the outset that in answering this question one is leaving the realm of purely logical analysis and hence the answers must lack the certainty, the apodictic character of pronouncements on the validity of the public goods theory. The problem faced is precisely analogous to that of asking how a market would solve the problem of hamburger production, especially if up to this point hamburgers had been produced exclusively by the state and hence no one could draw on past experience. Only tentative answers could be formulated. No one could possibly know the exact structure of the hamburger industry—how many competing companies would come into existence, what importance this industry might have compared to others, what the hamburgers would look like, how many different sorts of hamburgers would appear on the market and perhaps disappear again because of a lack of demand, and so on. No one could know all of the circumstances and the changes that would influence the very structure of the hamburger industry—changes in the demands of various consumer groups, changes in technology, changes in the prices of various goods that affect the industry directly or indirectly, and so on. It must be stressed that although similar issues arise concerning the private production of security, this by no means implies that nothing definitive can be said. Assuming certain general conditions of demand for security services (conditions that more or less realistically reflect the world as it presently is) what can and will be said is how different social orders of security production, characterized by different structural constraints under which they have to operate, will respond differently.[^23] Let me first analyze the specifics of monopolistic, state-run security production, for at least in this case one can draw on ample evidence regarding the validity of the conclusions reached and then compare this system with what could be expected if it were replaced by a nonmonopolistic one. + +Even if security is considered to be a public good, in the allocation of scarce resources it must compete with other goods. What is spent on security can no longer be spent on other goods that also might increase consumer satisfaction. Moreover, security is not a single, homogeneous good, but rather consists of numerous components and aspects. There is not only prevention of crime, detection of criminals, and enforcement of the law, but there is also security from robbers, rapists, polluters, natural disasters, and so on. Moreover, security is not produced in a “lump,” but can be supplied in marginal units. In addition, different people attach different importance to security as a whole, and also to different aspects of the whole thing, depending on their personal characteristics, their past experiences with various factors of insecurity, and the time and place in which they happen to live.[^24] Here I address the fundamental economic problem of allocating scarce resources to competing uses, how can the state—an organization not financed exclusively by voluntary contributions and the sales of its products but rather partially or even wholly by taxes—decide how much security to produce, how much of each of its countless aspects, to whom and where to provide how much of what? The answer is that it has no rational way to decide this question. From the point of view of the consumers, its response to their security demands must be considered arbitrary. Do we need one policeman and one judge, or 100,000 of each? Should they be paid $100 a month or $10,000? Should the policemen, however many we might have, spend more time patrolling the streets, chasing robbers, and recovering stolen loot, or spying on participants in victimless crimes such as prostitution, drug use, or smuggling? And should the judges spend more time and energy hearing divorce cases, traffic violations, cases of shoplifting, and murder, or antitrust cases? Clearly, all of these questions must be answered somehow because as long as there is scarcity and we do not live in the Garden of Eden, the time and money spent on one thing cannot be spent on another. The state must answer these questions, too, but whatever it does, it does it without being subject to the profit-and-loss criterion. Hence, its action is arbitrary and necessarily involves countless wasteful misallocations from the consumer’s viewpoint.[^25] Independent to a large degree of consumer wants, the state-employed security producers instead do what they like. They hang around instead of doing anything, and if they do work they prefer doing what is easiest or work where they can wield power rather than serving consumers. Police officers drive around a lot, hassle petty traffic violators, spend huge amounts of money investigating victimless crimes that many people (i.e., nonparticipants) do not like but that few would be willing to spend their money on to fight, as they are not immediately affected by them. Yet with respect to what consumers want most urgently—the prevention of hardcore crime (i.e., crimes with victims), the apprehension and effective punishment of hard-core criminals, the recovery of loot, and the securement of compensation of victims of crimes from the aggressors—the police are notoriously inefficient, in spite of ever higher budget allocations. + +Furthermore, whatever state-employed police or judges happen to do (arbitrary as it must be), they will tend to do poorly because their income is more or less independent of the consumer’s evaluations of their services. Thus one observes police arbitrariness and brutality and the slowness in the judicial process. Moreover, it is remarkable that neither the police nor the judicial system offers consumers anything even faintly resembling a service contract in which it is laid down in unambiguous terms what procedure the consumer can expect to be set in motion in a specific situation. Rather, both operate in a contractual void that over time allows them to change their rules of procedure arbitrarily and that explains the truly ridiculous fact that the settlement of disputes between police and judges on the one hand and private citizens on the other is not assigned to an independent third party, but to another policeman or judge who shares employers with one party—the government—in the dispute. + +[^16]: See on this argument Rothbard, “The Myth of Neutral Taxation,” p. 533\. Incidentally, the existence of one single anarchist also invalidates all references to Pareto optimality as a criterion for economically legitimate state action. + +[^17]: Essentially the same reasoning that leads one to reject the socialist-statist theory built on the allegedly unique character of public goods as defined by the criterion of nonexcludability, also applies when, instead, such goods are defined by means of the criterion of nonrivalrous consumption (see notes 6 and 12 above). For one thing, in order to derive the normative statement that they *should* be so offered from the statement of fact that goods that allow nonrivalrous consumption *would not* be offered on the free market to as many consumers as could be, this theory would face exactly the same problem of requiring a justifiable ethics. Moreover, the utilitarian reasoning is blatantly wrong, too. To reason, as the public goods theorists do, that the free-market practice of excluding free riders from the enjoyment of goods that would permit nonrivalrous consumption at zero marginal costs would indicate a suboptimal level of social welfare and hence would require compensatory state action is faulty on two related counts. First, cost is a subjective category and can never be objectively measured by any outside observer. Hence, to say that additional free riders could be admitted at no cost is totally inadmissible. In fact, if the subjective costs of admitting more consumers at no charge were indeed zero, the private owner-producer of the good in question would do so. If he does not do so, this reveals that the costs for him are *not* zero. The reason may be his belief that to do so would reduce the satisfaction available to the other consumers and so would tend to depress the price for his product; or it may simply be his dislike for uninvited free riders as, for instance, when I object to the proposal that I turn over my less-thancapacity-filled living room to various self-inviting guests for nonrivalrous consumption. In any case, since for whatever reason the cost cannot be assumed to be zero, it is then fallacious to speak of a market failure when certain goods are not handed out free of charge. On the other hand, welfare losses would indeed become unavoidable if one accepted the public goods theorists’ recommendation of letting goods that allegedly allow for nonrivalrous consumption to be provided free of charge by the state. Besides the insurmountable task of determining what fulfills this criterion, the state, independent of voluntary consumer purchases as it is, would first off face the equally insoluble problem of rationally determining *how much* of the public good to provide. Clearly, since even public goods are not free goods but are subject to “crowding” at some level of use, there is no stopping point for the state, because at any level of supply there would still be users who would have to be excluded and who, with a larger supply, could enjoy a free ride. But even if this problem could be solved miraculously, in any case the (necessarily inflated) cost of production and operation of the public goods distributed free of charge for nonrivalrous consumption would have to be paid for by taxes. And this then, i.e., the fact that consumers would have been coerced into enjoying their free rides, again proves beyond any doubt that these public goods, too, are of inferior value from the point of view of consumers to the competing private goods that they now no longer can acquire. + +[^18]: The most prominent modern champions of Orwellian double talk are Buchanan and Tullock (see their works cited in note 3 above). They claim that government is founded by a “constitutional contract” in which everyone “conceptually agrees” to submit to the coercive powers of government with the understanding that everyone else is subject to it too. Hence government is only *seemingly* coercive but *really* voluntary. There are several evident objections to this curious argument. First, there is no empirical evidence whatsoever for the contention that any constitution has ever been voluntarily accepted by everyone concerned. Worse, the very idea of all people voluntarily coercing themselves is simply inconceivable, much in the same way as it is inconceivable to deny the law of contradiction. For if the voluntarily accepted coercion is voluntary, then it would have to be possible to revoke one’s subjection to the constitution, and the state would be no more than a voluntarily joined club. If, however, one does not have the “right to ignore the state”—and that one does not have this right is, of course, the characteristic mark of a state as compared to a club—then it would be logically inadmissible to claim that one’s acceptance of state coercion is voluntary. Furthermore, even if all this were possible, the constitutional contact could still not claim to bind anyone except the original signers of the constitution. + +How can Buchanan and Tullock come up with such absurd ideas? By a semantic trick. What was “inconceivable” and “no agreement” in pre-Orwellian talk is for them “conceptually possible” and a “conceptual agreement.” For a most instructive short exercise in this sort of reasoning in leaps and bounds, see James Buchanan, “A Contractarian Perspective on Anarchy,” in idem, *Freedom in Constitutional Contract* (College Station: Texas A&M University Press, 1977). Here we learn (p. l7) that even the acceptance of the 55 mph speed limit is possibly voluntary (Buchanan is not quite sure) since it ultimately rests on all of us conceptually agreeing on the constitution, and that Buchanan is not really a statist, but in truth an anarchist (p. 11). + +[^19]: Rothbard, *Man, Economy, and State*, p. 887. + +[^20]: This, first of all, should be kept in mind whenever one has to assess the validity of statist-interventionist arguments such as the following, by John Maynard Keynes (“The End of Laissez Faire,” in idem, *Collected Writings*, London: Macmillan, 1972, vol. IX, p. 291): + +> The most important Agenda of the state relates not to those activities which private individuals are already fulfilling but to those functions which fall outside the sphere of the individual, to those decisions which are made by no one if the state does not make them. The important thing for government is not to do things which individuals are doing already and to do them a little better or a little worse: but to do those things which are not done at all. + +This reasoning not only *appears* phony, it truly is. + +[^21]: Some libertarian minarchists object that the existence of a market presupposes the recognition and enforcement of a common body of law, and hence a government as a monopolistic judge and enforcement agency. (See, for example, John Hospers, *Libertarianism* [Los Angeles: Nash, 1971]; Tibor Machan, *Human Rights and Human Liberties* [Chicago: Nelson-Hall, 1975].) Now it is certainly correct that a market presupposes the recognition and enforcement of those rules that underlie its operation. But from this it does not follow that this task must be entrusted to a monopolistic agency. In fact, a common language or sign-system is also presupposed by the market; but one would hardly think it convincing to conclude that hence the government must ensure the observance of the rules of language. Like the system of language, then, the rules of market behavior emerge spontaneously and can be enforced by the “invisible hand” of self-interest. Without the observance of common rules of speech, people could not reap the advantages that communication offers, and without the observance of common rules of conduct, people could not enjoy the benefits of the higher productivity of an exchange economy based on the division of labor. In addition, as I indicated above, independent of any government the nonaggression principle underlying the operation of markets can be defended a priori as just. Moreover, as I will argue in the conclusion of this chapter, it is precisely a competitive system of law-administration and law-enforcement that generates the greatest possible pressure to elaborate and enact rules of conduct that incorporate the highest degree of *consensus* conceivable. And of course the very rules that do just this are those that a priori reasoning establishes as the logically necessary presupposition of argumentation and argumentative agreement. + +[^22]: Incidentally, the same logic that would force one to accept the idea of the production of security by private business as economically the best solution to the problem of consumer satisfaction also forces one, so far as moral-ideological positions are concerned, to abandon the political theory of classical liberalism and take the small but nevertheless decisive step (from there) to the theory of libertarianism, or private property anarchism. Classical liberalism, with Ludwig von Mises as its foremost representative in the twentieth century, advocates a social system based on the nonaggression principle. And this is also what libertarianism advocates. But classical liberalism then wants to have this principle enforced by a monopolistic agency (the government, the state)—an organization, that is, which is not exclusively dependent on voluntary, contractual support by the consumers of its respective services, but instead has the right to unilaterally determine its own income, i.e., the taxes to be imposed on consumers in order to do its job in the area of security production. Now, however plausible this might sound, it should be clear that it is inconsistent. Either the principle of nonaggression is valid, in which case the state as a privileged monopolist is immoral, or business built on and around aggression—the use of force and of noncontractual means of acquiring resources—is valid, in which case one must toss out the first theory. It is impossible to sustain both contentions and not to be inconsistent unless, of course, one could provide a principle that is more fundamental than both the nonaggression principle and the states’ right to aggressive violence and from which both, with the respective limitations regarding the domains in which they are valid, can be logically derived. However, liberalism never provided any such principle, nor will it ever be able to do so, since, to argue in favor of anything presupposes one’s right to be free of aggression. Given the fact then that the principle of nonaggression cannot be argumentatively contested as morally valid without implicitly acknowledging its validity, by force of logic one is committed to abandoning liberalism and accepting instead its more radical child: libertarianism, the philosophy of pure capitalism, which demands that the production of security be undertaken by private business too. + +[^23]: On the problem of competitive security production, see Gustave de Molinari, *Production of Security*; Murray N. Rothbard, *Power and Market* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977), chap. 1; idem, *For A New Liberty* (New York: Macmillan, 1978), chap. 12; W.C. Woolridge, *Uncle Sam the Monopoly Man* (New Rochelle, N.Y.: Arlington House, 1970), chaps. 5–6; Morris and Linda Tannehill, *The Market for Liberty* (New York: Laissez Faire Books, 1984), part 2. + +[^24]: See Manfred Murck, *Soziologie der Öffentlichen Sicherheit* (Frankfurt: Campus, 1980). + +[^25]: To say that the process of resource allocation becomes arbitrary in the absence of the effective functioning of the profit-loss criterion does not mean that the decisions that somehow have to he made are not subject to any kind of constraint and hence are pure whim. They are not, and any such decisions face certain constraints imposed on the decision maker. If, for instance, the allocation of production factors is decided democratically, then it evidently must appeal to the majority. But if a decision is constrained in this way or if it is made in any other way, it is still arbitrary from the point of view of voluntarily buying or not-buying consumers. + +Regarding *democratically* controlled allocations, various deficiencies have become quite evident. As, for example, James Buchanan and Richard E. Wagner write (*The Consequences of Mr. Keynes* [London: Institute of Economic Affairs, 1978], p. 19): + +> Market competition is continuous; at each purchase, a buyer is able to select among competing sellers. Political competition is intermittent; a decision is binding generally for a fixed number of years. Market competition allows several competitors to survive simultaneously…. Political competition leads to an all-or-nothing outcome…. In market competition the buyer can be reasonably certain as to just what it is that he will receive from his purchase. In political competition, the buyer is in effect purchasing the services of an agent, whom he cannot bind…. Moreover, because a politician needs to secure the cooperation of a majority of politicians, the meaning of a vote for a politician is less clean than that of a “vote” for a private firm. + +See also James M. Buchanan, “Individual Choice in Voting and the Market,” in idem, *Fiscal Theory and Political Economy* (Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1962); for a more general treatment of the problem Buchanan and Tullock, *The Calculus of Consent.* + +What has commonly been overlooked, though—especially by those who try to make a virtue of the fact that a democracy gives equal voting power to everyone, whereas consumer sovereignty allows for unequal “votes”—is the most important deficiency of all: Under a system of consumer sovereignty people might cast unequal votes but, in any case, they exercise control exclusively over things that they acquired through original appropriation or contract and hence are forced to act morally. Under a democracy of production everyone is assumed to have something to say regarding things one did not so acquire; hence, one is permanently invited thereby not only to create legal instability with all its negative effects on the process of capital formation, but, moreover to act immorally. See on this also Ludwig von Mises, *Socialism* (Indianapolis: Liberty Fund, 1981), chap. 31. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md new file mode 100644 index 000000000..a87b093aa --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md @@ -0,0 +1,37 @@ +Third, anyone who has seen state-run police stations and courts, not to mention prisons, knows how true it is that the factors of production used to provide us with such security are overused, badly maintained, and filthy. Since no one using these factors of production actually owns them (no one can sell them and privately appropriate the receipts from sale) and losses (and gains) in the value embodied in the capital used are thus socialized, everybody will tend to increase his private income resulting from the use of the factors at the expense of losses in capital value. Hence, marginal cost will increasingly tend to exceed the value of marginal product, and an overutilization of capital will result. And if, in an exceptional case, this happens not to be so and an overutilization should not be apparent, then this has only been possible at costs that are comparatively much higher than those of any similar private business.[^26] + +Without a doubt, all of these problems inherent in a system of monopolistic security production would be solved relatively quickly once a given demand for security services was met by a competitive market with its entirely different incentive structure for producers. This is not to say that a “perfect” solution to the problem of security would be found. There would still be robberies and murders; and not all loot would be recovered nor all murderers caught. But in terms of consumer evaluations the situation would improve to the extent that the nature of man would allow it to improve. First, as long as there is a competitive system (i.e., as long as the producers of security services depend on voluntary purchases, most of which probably take the form of service and insurance contracts agreed to in advance of any actual “occurrence” of insecurity or aggression), no producer could increase its income without improving services or quality of product as perceived by the consumers. Furthermore, all security producers taken together could not bolster the importance of their particular industry unless, for whatever reasons, consumers indeed started evaluating security more highly than other goods, thus ensuring that the production of security would never take place at the expense of the non- or reduced production of, let us say, cheese, as a competing private good. In addition, the producers of security services would have to diversify their offerings to a considerable degree because a highly diversified demand for security products among millions and millions of consumers exists. Directly dependent on voluntary consumer support, they would immediately be hurt financially if they did not appropriately respond to the consumers’ various wants or change in wants. Thus every consumer would have a direct influence, albeit small, on the output of goods appearing on or disappearing from the security market. Instead of offering a uniform “security packet” to everyone, a characteristic of state production policy, a multitude of service packages would appear on the market. They would be tailored to the different security needs of different people, taking account of different occupations, different risk-taking behavior, different needs for protection and insurance, and different geographical locations and time constraints. + +But that is far from all. Besides diversification, the content and quality of the products would improve, too. Not only would the treatment of consumers by the employees of security enterprises improve immediately, the “I-could-care-less” attitude, the arbitrariness and even brutality, the negligence and tardiness of the present police and judicial systems would ultimately disappear. Since policemen and judges would be dependent on voluntary consumer support, any instances of maltreatment of consumers, of impoliteness or ineptness could cost them their job. Further, the peculiarity that the settlement of disputes between a client and his business partner is invariably entrusted to the latter’s judgment, would almost certainly disappear from the books, and conflict arbitration by independent parties would become the standard offered by producers of security. Most importantly, in order to attract and retain customers the producers of such services would have to offer contracts that would allow the consumer to know what he was buying and enable him to raise a valid, intersubjectively ascertainable complaint if the actual performance of the security producer did not live up to the contract. More specifically, insofar as they are not individualized service contracts where payment is made by a customer to cover his own risks exclusively but are rather insurance contracts that require pooling one’s own risks with those of other people, contrary to the present statist practice these contracts most certainly would no longer contain any deliberately built-in redistributive scheme favoring one group of people at the expense of another. Otherwise, if anyone had the feeling that the contract offered to him required him to pay for other people’s peculiar needs and risks—factors of possible insecurity, that is, that he did not perceive as applicable to his own case—he would simply reject signing it or discontinue his payments. + +Yet when all this is said, the question will inevitably surface. “Wouldn’t a competitive system of security production necessarily result in permanent social conflict, in chaos and anarchy?” Several responses can be made to this question. First, it should be noted that such an impression would by no means be in accordance with historical, empirical evidence. Systems of competing courts have existed at various places (e.g., in ancient Ireland or at the time of the Hanseatic League) before the arrival of the modern nation state, and as far as we know they worked well.[^27] Judged by the then existent crime rate (crime per capita), the private police in the so-called Wild West (which incidentally was not as wild as some movies imply) were relatively more successful than today’s state-supported police).[^28] And turning to contemporary experience and examples, millions and millions of international contracts exist even now—contracts of trade and travel—and it certainly seems to be an exaggeration to say, for instance, that there is more fraud, more crime, more breach of contract there than in domestic relations. And this, it should be noted, without there being one big monopolistic security producer and lawmaker. Finally it is not to be forgotten that even now in a great number of countries there are various private security producers alongside the state: private investigators, insurance detectives, and private arbitrators. Their work seems to confirm the thesis that they are more, not less, successful in resolving social conflicts than their public counterparts. + +However, this historical evidence is very much subject to dispute, in particular regarding whether any general information can be derived from it. Yet there are systematic reasons, too, why the fear expressed by the question is not well-founded. Paradoxical as it may seem, establishing a competitive system of security producers implies erecting an institutionalized incentive structure to produce an order of law and law-enforcement that embodies the highest possible degree of consensus regarding the question of conflict resolution. Such a structure will tend to generate less rather than more social unrest and conflict than would occur under monopolistic auspices.[^29] In order to understand this paradox, it is necessary to take a closer look at the only typical situation that concerns the skeptic and that allows him to believe in the superior virtue of a monopolistically organized order of security production: when a conflict arises between A and B, both are insured by different companies and the companies cannot come to an immediate agreement regarding the validity of the conflicting claims brought forward by their respective clients. (No problem would exist if such an agreement were reached or if both clients were insured by one and the same company—at least the problem then would not be different in any way from that emerging under a statist monopoly.) Would not such a situation always result in a shoot-out? This is highly unlikely. First, any violent battle between companies would be costly and risky, in particular if these companies had reached a respectable size (which would be important for them to have in order to appear as effective guarantors of security to their prospective clients in the first place). More importantly, under a competitive system with each company dependent on the continuation of voluntary consumer payments, any battle would have to be deliberately supported by each and every client of both companies. If there were only one person who withdrew his payments because he was not convinced a battle was necessary in the particular conflict at hand, there would be immediate economic pressure on the company to look for a peaceful solution to the conflict.[^30] Hence any competitive producer of security would be extremely cautious about engaging in violent measures in order to resolve conflicts. Rather, to the extent that it is peaceful conflict resolution that consumers want, each and every security producer would go to great lengths to provide it to its clients and to establish in advance, for everyone to know, to what arbitration process it would be willing to submit itself and its clients in case of a disagreement over the evaluation of conflicting claims. And as such a scheme could appear to the clients of different firms to be working only if there were agreement among them regarding such arbitrational measures, a system of law governing relations between companies that would be universally acceptable to the clients of all of the competing security producers would naturally evolve. Moreover, the economic pressure to generate rules representing a consensus on how conflicts should be handled is even more farreaching. Under a competitive system, the independent arbitrators who would be entrusted with the task of finding peaceful solutions to conflicts would be dependent on the continued support of the two disputing companies insofar as the companies could and would select different judges if either one of them were sufficiently dissatisfied with the outcome of the arbitration work. Thus, these judges would be under pressure to find solutions to the problems handed over to them that, this time not with respect to the procedural aspects of law but its content, would be acceptable to all of the clients of the firms involved.[^31] Otherwise one or all of the companies might lose customers, thus inducing those firms to turn to different arbitrators the next time they are in need of one.[^32] + +But wouldn’t it be possible under a competitive system for a security producing firm to become an outlaw company—a firm, that is, which, supported by its own clients, started aggressing against others? There is certainly no way to deny that this might be possible, though again it must be emphasized that here one is in the realm of empirical social science and no one could know such a thing with certainty. And yet the tacit implication that the possibility that a security firm could become an outlaw company somehow indicates a severe deficiency in the philosophy and economics of a pure capitalist social order is fallacious.[^33] + +First, it should be recalled that any social system, a statist-socialist order no less than a pure market economy, is dependent for its continued existence on public opinion and that a given state of public opinion at all times delimits what can or cannot occur as well as what is more or less likely to occur. The current state of public opinion in West Germany, for instance, makes it highly unlikely or even impossible that a statist-socialist system of the current Soviet type could be imposed on the West German public. The lack of public support for such a system would doom it to failure and make it collapse. It is even more unlikely that any attempt to impose a Soviet-type order could ever hope to succeed among Americans, given American public opinion. Hence, in order for us to see the problem of outlaw companies correctly, the above question should be phrased as follows: How likely is it that any such event would occur in a given society with its specific state of public opinion? Formulated in this way, it is clear that the answer would have to be different for different societies. For some, characterized by socialist ideas deeply entrenched in the public, there would be a greater likelihood of the reemergence of aggressor companies, and for other societies there would be a much smaller chance of this happening. But then, would the prospect of a competitive system of security production in any given case be better or worse than that of the continuation of a statist system? Let us look, for instance, at the present-day United States. Assume that by a legislative act the state had abolished its right to provide security with tax funds and a competitive system of security production was introduced. Given the state of public opinion, how likely then would it be that outlaw producers would spring up, and what if they did? Evidently, the answer would depend on the reactions of the public to this changed situation. Thus, the first reply to those challenging the idea of a private market for security would have to be: What about you? What would your reaction be? Does your fear of outlaw companies mean that you would then go out and engage in trade with a security producer that aggressed against other people and their property, and would you continue supporting it if it did? Certainly the critic would be much muted by this counterattack. But more important than this is the systematic challenge implied in this personal counterattack. Evidently, the described change in the situation would imply a change in the cost-benefit structure that everyone would face once he had to make his decisions. Before the introduction of a competitive system of security production, it had been legal to participate in and support (state) aggression. Now such an activity would be illegal. Hence, given one’s conscience, which makes each decision appear more or less costly (i.e., more or less in harmony with one’s own principles of correct behavior), support for a firm engaging in the exploitation of people unwilling to deliberately support its actions would be more costly than before. Given this fact, it must be assumed that the number of people (including even those who otherwise would have readily lent their support to the state) who would now spend their money to support a firm committed to honest business would rise wherever this social experiment was tried. In contrast, the number of people still committed to a policy of exploitation—of gaining at the expense of others—would fall. How drastic this effect would be would of course depend on the state of public opinion. In the example at hand—the United States, where the natural theory of property is extremely widespread and accepted as a private ethic, the libertarian philosophy being essentially the ideology on which the country was founded and that led it to the height it reached[^34]—the effect would naturally be particularly pronounced. Accordingly, security producing firms committed to the philosophy of protecting and enforcing libertarian law would attract the greatest bulk of public support and financial assistance. And while it may be true that some people, and among them especially those who have profited from the old order, might continue their support of a policy of aggression, it is very unlikely that they would be sufficient in number and financial strength to succeed in doing so. Rather, the likely outcome would be that the honest companies would develop the strength needed—alone or in a combined effort and supported in this effort by their own voluntary customers—to check any such emergence of outlaw producers and destroy them wherever and whenever they came into existence.[^35] + +[^26]: Sums up Molinari, *Production of Security,* pp. 13–14, + +> If … the consumer is not free to buy security wherever he pleases, you forthwith see open up a large profession dedicated to arbitrariness and bad management. Justice becomes slow and costly, the police vexatious, individual liberty is no longer respected, the price of security is abusively inflated and inequitably apportioned, according to the power and influence of this or that class of consumers. + +[^27]: See the literature cited in note 22; also Bruno Leoni, *Freedom and the Law* (Princeton, N.J.: D. Van Nostrand, 1961); Joseph Peden, “Property Rights in Celtic Irish Law,” *Journal of Libertarian Studies* 1, no. 2 (1977). + +[^28]: See Terry L. Anderson and Peter J. Hill, “The American Experiment in Anarcho-Capitalism: The *Not* So Wild, Wild West,” *Journal of Libertarian Studies* 3, no. 1 (1980). + +[^29]: On the following, see Hans-Hermann Hoppe, *Eigentum, Anarchie, und Staat* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1986), chap. 5. + +[^30]: Contrast this with the state’s policy of engaging in battles without having everyone’s deliberate support because it has the right to tax people; and ask yourself if the risk of war would be lower or higher if one had the right to stop paying taxes as soon as one had the feeling that the states’ handling of foreign affairs was not to one’s liking. + +[^31]: And it may be noted here again that norms that incorporate the highest possible degrees of consensus are, of course, those that are presupposed by argumentation and whose acceptance makes consensus on anything at all possible, as indicated above. + +[^32]: Again, contrast this with state-employed judges who, because they are paid from taxes and so are relatively independent of consumer satisfaction, can pass judgments that are clearly not acceptable as fair by everyone; and ask yourself if the risk of not finding the truth in a given case would be lower or higher if one had the possibility of exerting economic pressure whenever one had the feeling that a judge who one day might have to adjudicate in one’s own case had not been sufficiently careful in assembling and judging the facts of a case, or simply was an outright crook. + +[^33]: See on the following in particular Rothbard, *For A New Liberty*, pp. 233ff. + +[^34]: See Bernard Bailyn, *The Ideological Origins of the American Revolution* (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1967); Jackson Turner Main, *The Anti-Federalists: Critics of the Constitution* (Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1961); Murray N. Rothbard, *Conceived in Liberty* (New Rochelle, N.Y.: Arlington House, 1975–1979). + +[^35]: Naturally, insurance companies would assume a particularly important role in checking the emergence of outlaw companies. Note Morris and Linda Tannehill (*The Market of Liberty*, pp. 110–11): + +> Insurance companies, a very important sector of any totally free economy, would have a special incentive to dissociate themselves from any aggressor and, in addition, to bring all their considerable business influence to bear against him. *Aggressive violence causes value loss*, and the insurance industry would suffer the major cost in most such value losses. An unrestrained aggressor is a walking liability, and no insurance company, however remotely removed from his original aggression, would wish to sustain the risk that he might aggress against one of its own clients next. Besides, aggressors and those who associate with them are more likely to be involved in situations of violence and are, thus, bad insurance risks. An insurance company would probably refuse coverage to such people out of a foresighted desire to minimize any future losses which their aggression might cause. But even if the company were not motivated by such foresight, it would still be forced to rate their premiums up drastically or cancel their coverage altogether in order to avoid carrying the extra risk invoked in their inclination to violence. In a competitive economy, no insurance company could afford to continue covering aggressors and those who had dealings with aggressors and simply pass the cost on to its honest customers; it would soon lose these customers to more reputable firms which could afford to charge less for their insurance coverage. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md new file mode 100644 index 000000000..b9fb088b5 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md @@ -0,0 +1,71 @@ +## The Economics and Sociology of Taxation + +As the title of the chapter indicates, I have set myself two goals. First, I want to explain the general economic effect of taxation. This part of the chapter represents a praxeological analysis of taxation and as such should not be expected to go much beyond what has already been said by other economists. + +More originality might be found in the second part, where I will try to answer the question: why is there taxation; and why is there always more of it? Answering such questions is not the task of economic theory but of praxeologically informed and constrained sociological or historical interpretations and reconstructions, and from the very outset much more room for speculation in this field of intellectual inquiry exists. + +## # + +To say there is nothing new to be stated regarding the economic effects of taxation is not to say that what there *is* would not be news to many. In fact, after surveying several popular economics textbooks it would seem that what I have to say is news to most of today’s economists and students of economics. Insofar as these texts deal with the economic effects of taxation at all, beyond a purely descriptive presentation of various tax-schemes and their historical development[^1], they are almost completely silent on the question of what the general effects of taxation are. Moreover, what in their discussion of the problem of tax-incidence these texts then say about the economic effects of specific forms of taxation is invariably flawed. + +However, this state of affairs merely reflects a process of intellectual degeneration. As early as 150 years ago almost everything that should be understood today about the economics of taxation had been correctly and convincingly stated by such a prominent figure in the history of economics as Jean Baptiste Say in his *Treatise on Political Economy*. + +In contrast to today’s textbook writers, who assign the discussion of taxation to arbitrary places within the overall architectonic of their books, from the beginning Say correctly locates the phenomenon under the general heading “Of the Consumption of Wealth.” + +He then unmistakenly identifies and explains taxation as an attack on and punishment of the acquisition and production of property, which necessarily leads to a reduction in the formation of wealth embodied in such property and to a lowering of the general standard of living. + +Notes Say: + +> It is a glaring absurdity to pretend, that taxation contributes to national wealth, by engrossing part of the national produce, and enriches the nation by consuming part of its wealth.[^2] +> +> Taxation is the transfer of a portion of the national products from the hands of individuals to those of the government, for the purpose of meeting public consumption or expenditure. Whatever be the denomination it bears, whether tax, contribution, duty, excise, custom, aid, subsidy, grant, or free gift, it is virtually a burden imposed upon individuals, either in a separate or corporate character, by the ruling power for the time being, for the purpose of supplying the consumption it may think proper to make at their expense; in short, an impost, in the literal sense.[^3] + +Since such fundamental insights seem to have been forgotten, or at least no longer appear obvious today, let me, as my first task, present anew a praxeological account and explanation for Say’s central argument and its validity, and in so doing refute some popular “counterarguments” claiming to show that taxation need not obstruct the formation of property and wealth. In light of this general explanation, I will then demonstrate the fundamental logical fallacy in the standard textbook analysis of tax-incidence. + +That taxation—foremost and above all—is and must be understood as a means for the destruction of property and wealth-formation follows from a simple logical analysis of the meaning of taxation. + +Taxation is a coercive, non-contractual transfer of definite physical assets (nowadays mostly, but not exclusively money), and the value embodied in them, from a person or group of persons who first held these assets and who could have derived an income from further holding them, to another, who now possesses them and now derives an income from so doing. How did these assets come into the hands of their original owners? Ruling out that this was the outcome of another previous act of taxation, and noting that only those assets can be taxed that have not yet been consumed or whose value has not yet been exhausted through acts of consumption (a tax-gatherer does not take away another man’s garbage but rather his still valuable assets!), three and only three possibilities exist: They come into one’s possession either by one’s having perceived certain nature-given goods as scarce and having actively brought them into one’s possession before anyone else had seen and done so; by having produced them by means of one’s labor out of such previously appropriated goods; or through voluntary, contractual acquisition from a previous appropriator or producer. Only through these types of activities is one capable of acquiring and increasing valuable—and hence taxable—assets. Acts of original appropriation turn something which no one had previously perceived as a possible source of income into an income-providing asset; acts of production are by their very nature aimed at the transformation of a less valuable asset into a more valuable one; and every contractual exchange concerns the change and redirection of specific assets from the hands of those who value their possession less to those who value them more. + +From this it follows that any form of taxation implies a reduction of income a person can expect to receive from original appropriation, from production, or from contracting. Since these activities require the employment of scarce means—at least time and the use of one’s body—which could be used for consumption and/or leisure, the opportunity cost of performing them is raised. The marginal utility of appropriating, producing, and contracting is decreased, and the marginal utility of consumption and leisure increased. Accordingly, there will be a tendency to shift out of the former roles and into the latter ones.[^4] + +Thus, by coercively transferring valuable, not yet consumed assets from their producers (in the wider sense of the term including appropriators and contractors) to people who have not produced them, taxation reduces producers’ present income and their presently possible level of consumption. Moreover, it reduces the present incentive for future production of valuable assets and thereby also lowers future income and the future level of available consumption. Taxation is not just a punishment of consumption without any effect on productive efforts; it is also an assault on production as the only means of providing for and possibly increasing future income and consumption expenditure. By lowering the present value associated with future-directed, value-productive efforts, taxation raises the effective rate of time preference, i.e., the rate of originary interest and, accordingly, leads to a shortening of the period of production and provision and so exerts an inexorable influence of pushing mankind into the direction of an existence of living from hand to mouth. Just increase taxation enough, and you will have mankind reduced to the level of barbaric animal beasts. + +Straightforward as such reasoning may seem, there are a number of popular objections raised against it. For instance, from the side of economists who falsely conceive of economics as an empirical science that produces nothing but hypothetical explanations which invariably must be tested against empirical evidence in order to be validated (analogous to the situation in the natural sciences), the following argument is frequently heard: Empirically, it has been observed repeatedly that a rise in the level of taxation was actually accompanied by a rise (not a fall) in GNP or other measures of productive output; hence, the above reasoning, however plausible, must be considered empirically invalid. In fact, some empiricists of this sort go even further and make the stronger claim that taxation actually helps increase the standard of living as evidenced by the fact that some countries with once low standards of living and low levels of taxation now enjoy a much greater wealth with much higher taxes. + +Both objections are simply confused. Experience cannot beat logic, and interpretations of observational evidence which are not in line with the laws of logical reasoning are no refutation of these but the sign of a muddled mind (or would one accept someone’s observational report that he had seen a bird that was red and non-red all over at the same time as a refutation of the law of contradiction rather than the pronouncement of an idiot?). + +As regards the stronger thesis, it is nothing but a beautiful illustration of the ever so attractive *post hoc ergo propter hoc* fallacy. From the fact that the correlated events of high taxation and wealth were to be observed later than those of low taxation and wealth it is inferred that increased taxation increases wealth. Yet to reason in this way is about as convincing as the argument—justly ridiculed by Say—that one can observe rich men consuming more than poor ones; therefore, their high level of consumption must be responsible for the fact that they are rich.[^5] Just as it follows from the meaning of consumption that this is impossible and that, on the contrary, the rich are not rich because of their high level of consumption but because they previously abstained from consumption and engaged instead in value-productive actions, so it follows from the meaning of taxation that mankind cannot have prospered because of higher levels of taxation but despite such a fact. + +The weaker thesis—that experience would at least disprove any claim of a relationship between taxation and productive output that was negative by necessity—is also off the mark. The praxeological reasoning presented above does not at all rule out what empiricist economists falsely interpret as a refutation. In this earlier discussion the conclusion had been reached that the effect of taxation is a relative reduction in the production of valuable assets—a reduction, that is, as compared with the level of output that would have been produced had there been no taxation at all or had the level of taxation not been raised. Nothing was said or implied with respect to the absolute level of the output of valuable assets. As a matter of fact, absolute growth of GNP, for instance, is not only compatible with our earlier praxeological analysis, but can even be seen as a perfectly normal phenomenon to the extent that advances in productivity are possible and actually take place. If it has become possible through improvements in the technology of production to produce a higher output with an identical input (in terms of cost), or a physically identical output with a reduced input, then the coincidence of increased taxation and an increased output of valuable assets is anything but surprising. However, this does not in the least affect the validity of what has been stated about relative impoverishment resulting from taxation. With a given state of technological knowledge, though it may change over time, and taxation being what it is (a punishment of value-productive efforts), the level of productive output must be lower than the one that could have been attained with the same knowledge and no or lower taxation. Statistical studies here are entirely beside the point: they can neither help strengthen it, nor can they ever be used to weaken it. + +Another theoretical objection which enjoys some popularity is that imposing or raising taxes leads to a reduction of income derived from the assets taxed; that this reduction raises the marginal utility of such assets as compared to what can be derived from other forms of activity; and thus, instead of lowering it, taxation actually helps increase the tendency to engage in production. For the usual case of taxing money assets this is to say that taxes reduce monetary income which raises the marginal utility of money, and this in turn increases the incentive to attain monetary returns. This argument, to be sure, is perfectly true as far as it goes. However, it is a misconception to believe that it does anything to invalidate the relative impoverishment thesis that I have advanced. First of all, in order to keep the record straight it should be noted that even if it were true—as the just presented argument seems to suggest, albeit falsely as we will see—that increased taxation does not lead to a relatively lower output of valuable assets produced since it spurs a proportional increase in workaholism, it is still the case that the income of value-productive individuals has fallen. Even if they produce the same output as previously, they can only do so if they expend more labor now than before. Since any additional labor expenditure implies forgone leisure or consumption (leisure or consumption which they otherwise could have enjoyed along with the same output of valuable assets), their overall standard of living must be lower.[^6] + +It now becomes apparent why the assumption that taxation can leave the productive output of valuable assets unaffected and exclusively cripple consumption is fatally flawed. If taxation reduces one’s income (which includes that derived from present consumption and leisure), and given the universal fact of time preference, that is, that human actors invariably prefer present goods over future goods (that they cannot do without continuous consumption and can engage in lengthier, more roundabout methods of production only if a provision in the form of consumption goods has been made for the corresponding waiting period), then it necessarily follows that a person’s effective rate of time preference must have been raised through this very act (the disutility of waiting must have increased), and that he will have to shorten the length of the structure of production as compared to the one that he otherwise would have chosen. Accordingly, his output of valuable assets available at future dates will have to be lower than would be the case otherwise. If with lower or no taxation his income had been higher and his time preference schedule being given (whatever it happens to be at any particular point in time), he would have invested in lengthier production processes. As a consequence, his output of valuable future assets would have been relatively greater.[^7] + +The error in the thesis that taxation can have a neutral effect on production lies in the fact that time preference is not taken into account. The argument presently under scrutiny is quite correct in pointing out that taxation implies a twofold signal: on the one hand the substitution effect working in favor of consumption and leisure and against work; and on the other hand the income effect of raising the marginal utility of the taxed asset. However, it is false to interpret this simplistically as a mixed bag of contradictory signals—one in favor of and one against work—so that one can then state nothing of a categorical nature regarding the effects of taxation on production, and the question of whether or not taxation provides for a lower or a higher output of valuable assets must be conceived of as an entirely empirical one.[^8] For in fact, the signal of taxation is not contradictory at all once it has been recognized that it is being sent to persons whose actions are invariably constrained by time preference. For such actors there exists not only the alternative between work and no work at all but also one between producing a valuable asset in more or less time-consuming ways. Invariably, they must also choose between obtaining an asset quickly and directly, with little waiting time involved, but at the price of having to resort to less efficient methods of production (the famous fisherman who decides to use his bare hands to catch fish in order to obtain it more quickly than by going through more roundabout methods of production), or obtaining it through more productive methods but then having to wait longer for them to bear fruit (the fisherman who, lured by higher future returns, decides to endure a longer waiting period and first builds a net). However, given these choices, the message of taxation is completely unambiguous and unequivocal, and there can no longer be any question that the substitution effect must be thought of as systematically dominating any income effect: If there is not only the option of having something or not having it but also of having less of something sooner or more of it later, the double message sent through taxation is easily integrated and translated into one: reduce the waiting time; shorten the roundabout methods of production! By doing so, valuable assets will be obtained earlier—in line with their increased marginal utility. Simultaneously, in shortening the waiting period, more room will be given for leisure—in line with its increased marginal utility. By reducing the length of roundabout methods of production the two seemingly contradictory signals stemming from taxation are simultaneously accounted for. Contrary to any claim of a systematically “neutral” effect of taxation on production, the consequence of any such shortening of roundabout methods of production is a lower output produced. The price that invariably must be paid for taxation, and for every increase in taxation, is a coercively lowered productivity that in turn reduces the standard of living in terms of valuable assets provided for future consumption. Every act of taxation necessarily exerts a push away from more highly capitalized, more productive production processes in the direction of a hand-to-mouth-existence. + +[^1]: Exclusively descriptive analyses of taxation are given, for instance, by Paul Samuelson, *Economics*, 10th ed. (New York: McGraw Hill, 1976), chap. 9; Roger L. Miller, *Economics Today*, 6th ed. (New York: Harper and Row, 1988), chap. 6. + +[^2]: Jean Baptiste Say, *A Treatise on Political Economy* (New York: Augustus M. Kelley, 1964), pp. 446–47. + +[^3]: Ibid., p. 446; on Say’s economic analysis of taxation see also Murray N. Rothbard, “The Myth of Neutral Taxation,” *Cato Journal* (Fall, 1981), esp. pp. 551–54. + +[^4]: See on this also Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970), chap. 12.8; idem, *Power and Market* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977), chap. 4, 1–3. + +[^5]: See Say, A Treatise on Political Economy, p. 448. + +[^6]: See on this point also Rothbard, *Power and Market*, pp. 95f. + +[^7]: One might object here that the tax receipts will come into someone’s hands—those of government officials or of governmental transfer-paymentrecipients—and that their increased income, resulting in a lower effective time preference rate for them, may offset the increase in this rate on the taxpayers’ side and hence leave the overall rate and the structure of production unchanged. Such reasoning, however, is categorically flawed: For one thing, insofar as government expenditure is concerned, it cannot be regarded as investment at all. Rather, it is consumption, and consumption alone. For, as Rothbard has explained, + +> [i]n any sort of division-of-labor economy, capital goods are built, not for their own sake by the investor, but in order to use them to produce lower-order and eventually consumers’ goods. In short, a characteristic of an investment expenditure is that the good in question is not being used to fulfill the needs of the investor, but of someone else—the consumer. Yet, when government confiscates resources from the private market economy, it is precisely defying the wishes of the consumers; when government invests in any good, it does so to serve the whims of government officials, not the desires of consumers. (*Man, Economy, and State*, pp. 816–17) + +Thus, government expenditure, by definition, cannot be conceived of as lengthening the production structure and hence as counterbalancing the taxpayers’ raised time preference rate.—On the other hand, + +> as for the *transfer* expenditures made by the government (including the salaries of bureaucrats and subsidies to privileged groups), it is true that some of this will be saved and invested. These investments, however, will not represent the voluntary desires of consumers, but rather investments in fields of production *not* desired by the *producing* consumers…. Once let the tax be eliminated, and … the new investments called forth by the demands of the specially privileged will turn out to be *malinvestments*. (*Power and Market*, p. 98) + +Consequently, transfer expenditures also cannot be conceived of as compensating for the fact that taxpayers shorten the length of the production structure. All such expenditures can do is to lengthen the structure of mal-production. “At any rate” concludes Rothbard, + +> the amount consumed by the government insures that the effect of income taxation will be to raise time-preference ratios and to reduce saving and investment. (Ibid., p. 98) + +[^8]: See for such—irrelevant—empirical studies regarding the relative importance of income vs. substitution effects George F. Break, “The Incidence and Economic Effects of Taxation,” in *The Economics of Public Finance* (Washington, D.C.: Brookings, 1974), pp. 180ff.; A.B. Atkinson and Joseph E. Stiglitz, *Lectures on Public Economics* (New York: McGraw Hill, 1980), pp. 48ff.; Stiglitz, *Economics of the Public Sector* (New York: Norton, 1986), p. 372. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_02.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_02.md new file mode 100644 index 000000000..62b33cc32 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_02.md @@ -0,0 +1,31 @@ +It is not difficult to illustrate the validity of these conclusions if one considers the all-too-familiar case of taxing money assets. Such assets are only acquired and held because they can purchase other valuable assets at future dates. They have no own intrinsic use-value at all (as in the case of a fiat paper money), or such use-value is insignificant compared to the exchange-value (as in the case of the gold standard where money also has an—albeit small—commodity value). Rather, the value attached to them is due to their future purchasing power. Yet if the value of money consists of representing other future available assets, the effects of taxing money becomes clear immediately. Most importantly, along with increasing the marginal utility of leisure or consumption, such a tax increases the marginal utility of such future assets. This change in the constellation of incentives translates itself for an actor into increased attempts to obtain these assets more quickly, in less time-consuming production processes. The only production processes now that are systematically shorter than those of attaining future assets indirectly, via the earlier acquisition of money, are those of acquiring them through direct exchanges. Thus, taxation implies that barter trade will be substituted increasingly for the lengthier roundabout production method of monetary exchanges. But once again, resorting increasingly to barter is a regression to economic primitivism and barbarism. It was precisely because production for bartering purposes yielded an extremely low output that mankind actually outgrew this developmental stage and instead increasingly resorted to and expanded a system of production-forindirect-exchange purposes which, while requiring a longer waiting period, renders a far larger return of ever more and different assets drawn into the cash nexus. Every act of taxation means a coerced step backward in this process. It reduces output, decreases the extent of the division of labor, and leads to a reduction in social and economic integration (which, it may be noted, could never have become worldwide, were it not for the institution of indirect monetary exchanges). + +Furthermore, the general tendency towards increasingly adopting direct instead of indirect exchange mechanisms caused by every coercive seizure of money also has highly important consequences with regard to the methods of attaining money itself. Just as in the case of non-monetary assets, the increased marginal utility of money along with that of leisure-consumption also makes it relatively more attractive to acquire money in less time-consuming ways. Instead of acquiring it in return for value-productive efforts, i.e., within the framework of mutually beneficial exchanges, taxation raises the incentive to acquire it more quickly and directly, without having to go through such tediously roundabout methods as producing and contracting. On the one hand, this means that one will try more frequently to increase one’s money assets by simply hiding them from the tax collector. On the other hand, a growing tendency will emerge to come into the possession of money through coercive seizure—either in the illegal form called stealing, or legally, by participating in the game called politics.[^9] + +Having completed this general economic analysis of the effects of taxation, which today’s economic textbook writers typically prefer not to deal with at all, let me now turn to what they typically do say about the effects of taxation under the heading of tax-incidence. In light of our previous analysis it will be easy to detect the fatal flaw in such accounts. Indeed, that one should fall headlong into error in dealing with specifics if one has not bothered to study the basics can hardly come as a complete surprise. + +The standard account of the problem of tax-incidence most frequently exemplified by the case of an excise or sales tax goes like this:[^10] Suppose an excise or sales tax is imposed. Who must bear the burden of this? It is recognized—and I have of course no intention of disputing the validity of this—that in one sense there can be no question that consumers must take the brunt, and invariably do. For no matter what the specific consequences of such a tax are, it must either be the case that consumers will have to pay a higher price for the same goods and their standard of living will be impaired because of this, or it must be the case that the tax imposes higher costs on producers, and consumers will then be punished because of a lower output produced. However, and it is with this that we will have to disagree sharply, it is then argued that whether or not the imposition of a tax harms consumers in the former or in the latter way is an open empirical question, the answer to which depends on the elasticity of demand for the taxed products. If the demand is sufficiently inelastic, then producers will shift the entire burden onto consumers in the form of higher prices. If it is highly elastic, then producers will have to absorb the tax in the form of higher costs of production, and if some section of the demand curve is inelastic and another elastic (this allegedly being empirically the most frequent case), then the burden somehow will have to be shared, with part of it being shifted onto consumers and another falling on producers. + +What is wrong with this sort of argument? While it is couched in terms different from those used in my earlier analysis, one can hardly fail to notice that it merely restates, on a somewhat more specific level of discussion, what has already been demonstrated as false on a more general level: the thesis that taxes may or may not reduce productive output; that there is no necessary connection between taxes and productive output; and that it must be considered empirically possible that a tax may affect consumption exclusively while production remains untouched. To assume, as the textbook-account of taxincidence does, that taxes can be shifted forward, either totally or partially, onto consumers is simply to say that a tax may not negatively affect production. For if it were possible to shift any amount of a tax forward onto consumers, that amount would represent a “nonproduction tax,” a tax exclusively on consumption.[^11] + +In order to refute the typical textbook analysis, one could simply go back to our previous discussion that resulted in the conclusion that any tax imposed on people constrained by time preference must negatively affect production above and beyond any negative consequences that it implies for consumption. However, I will choose a somewhat different route of argument here in order to make essentially the same point and thereby establish the more specific thesis that no amount of any tax can be shifted onto consumers. To assume otherwise is to assume something manifestly impossible. + +The absurdity of the tax-forward-shifting doctrine becomes clear as soon as one tries to apply it to the case of a single actor who continuously acts in both roles—that of a producer and a consumer. For such a producer-consumer, the doctrine amounts to this proposition: If he is faced with an increase in the costs of attaining some future good—an increase, that is, that he himself perceives as a cost-increasing event—then he shifts these higher costs onto himself in such a way that he responds by attaching a correspondingly higher value to the good to be obtained, thereby restoring his old profit-margin, thus leaving his role as producer unchanged and unimpaired, and requiring restrictive adjustments exclusively in his role as a consumer. Or, formulated even more drastically, insofar as his value-productive efforts are concerned, a tax does not make any difference for an individual, because he just starts liking the to-be-produced good correspondingly more. + +Plain reasoning reveals that what generates such absurdity is a fundamental conceptual confusion: The forward-shifting doctrine arises from not recognizing that in one’s analysis one must assume that demand is given—and that this must be assumed because it in fact is given at any point in time. Any analysis that loses track of this is flawed, for if one were to assume that demand had changed, then everything would be possible: production might increase, decrease, or remain unchanged. If I am a producer of tea and tea is taxed and if it is assumed that the demand schedule for tea rises concurrently, then, naturally, it is possible that people are now willing to pay a higher price for tea than previously. Yet this is obviously not a forward shifting of the tax but the result of a change in demand. To present this possibility under the heading of tax-incidence analysis is plain nonsense: it is in fact an analysis of the entirely different question of how prices are affected by changes in demand and has nothing whatsoever to do with the effects of taxation. The confusion here is on as grand a scale as that which one would encounter if someone were to “refute” the statement that one apple and another make two by saying “No, I have just added another apple, and look, there are not two but three apples here.” It is hard to get away with such nonsense in math; in economics a doctrine hardly less absurd is the orthodoxy. + +Yet if one is logically committed to assuming demand to be given whenever one tries to answer the question whether or not a tax can be shifted forward, every tax must be interpreted as an event that exclusively affects the supply side: it reduces the supplies at the disposal of suppliers.[^12] Any other conclusion would amount to a denial of what had been assumed from the outset—that a tax had indeed been imposed and perceived as such by producers. To say that only the supply curve is shifted whenever a tax is extracted (while the demand curve remains the same as before) is to say nothing else than that the entire tax-burden must in fact be absorbed by the suppliers. To be sure, the leftward shift of the supply curve would cause prices to rise and consumers would naturally be harmed by having to pay these higher prices and by only being able to afford a smaller amount of goods at such a price.[^13] Yet that consumers will invariably be hurt by taxes has of course never been doubted as one should recall. However, it is a misconception to think that this higher price is a shifting of the tax burden from producers to consumers. Rather, consumers are hurt here “only” by harm being done to producers who, despite higher prices charged for their supplies, must bear the brunt.[^14] One must ask oneself why, if an entrepreneur could indeed shift any amount of the tax-burden away from himself and onto consumers, he would not have already done so by voluntarily imposing a tax on himself instead of waiting for the actual coercive tax to come along! The answer is clear: At all times he is constrained in his price-setting activity by the actual given demand. The price set by any entrepreneur is set with the expectation that a price higher than the one actually chosen would yield a lower total revenue. Otherwise, if he expected a higher price to bring about a larger revenue he would raise it. As long as an entrepreneur expects the demand to be inelastic within the region of any price-range under consideration, he will take advantage of this and choose the higher price. He stops raising prices and settles for a specific one because his expectations are reversed and he anticipates the demand curve above this price to be elastic. These expectations regarding inelastic and elastic portions of the demand curve are not at all changed if the entrepreneur is faced with a tax. Then as now he expects higher prices to produce revenue losses. Thus, it is obviously out of the question to argue that he could escape the burden of the tax. In fact, if as a consequence of the reduced supply the price now rises, this upward movement must be into an elastic portion of the demand curve, and the entrepreneur thus must assumedly pay the full price of it in the form of reduced revenue. Any other conclusion is logically flawed. Only if the entrepreneur expects a change in demand occurring simultaneously with taxation could he change his price without thereby incurring losses. If he expects demand to have increased, for instance, such that there will now be an inelastic rather than an elastic stretch of the demand curve above the presently going price, he will be able to raise it without punishment. Again, this is not a forward shifting of the tax. This is increased demand. With or without the tax the entrepreneur would have acted in precisely the same way. The tax has nothing to do with such price changes. In any case, the tax must be paid exclusively and in full by the suppliers of the taxed goods.[^15] + +[^9]: Here once again what has already been explained in a somewhat different connection in note 7 above becomes evident: why it is a fundamental mistake to think that taxation might have a “neutral” effect on production such that any “negative” effects on tax*payers* may be compensated by corresponding “positive” effects on tax *spenders*. What is overlooked in this sort of reasoning is that the introduction of taxation not only implies favoring nonproducers at the expense of producers. It simultaneously changes, for producers and nonproducers alike, the cost attached to different methods of attaining an income, for it is then relatively less costly to attain an additional income through nonproductive means, i.e., not through actually producing more goods but by participating in the process of noncontractual acquisitions of already produced goods. If such a different incentive structure is applied to a given population, then the length of the production structure will necessarily be shortened, and a decrease in the output of goods produced must result. See on this also Hans-Hermann Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism* (Boston: Kluwer Academic Publishers, 1989), chap. 4. + +[^10]: See for instance William Baumol and Alan Blinder, *Economics: Principles and Policy* (New York: Harcourt Brace Jovanovich, 1979), pp. 636ff.; Daniel R. Fusfeld, *Economics: Principles of Political Economy,* 3rd ed. (Glenview, Ill.: Scott, Foresman, 1987), pp. 639ff.; Robert Ekelund and Robert Tollison, *Microeconomics*, 2nd ed. (Glenview, Ill.: Scott, Foresman, 1988), pp. 463ff. and 469f.; Stanley Fisher, Rudiger Dornbusch, and Richard Schmalensee, *Microeconomics*, 2nd ed. (New York: McGraw Hill, 1988), pp. 385f. + +[^11]: On the impossibility of a pure consumption tax see also Rothbard, *Power and Market*, pp. 108ff. + +[^12]: Baumol and Blinder, *Economics: Principles and Policy*, p. 636, present the *demand* curve as changing in response to a tax. + +[^13]: To avoid any misunderstanding then: Insofar as the textbook analyses of tax-incidence point out this fact they are of course entirely correct. It is the interpretation of this phenomenon they give which is fundamentally confused! + +[^14]: See on this point also Rothbard, *Man, Economy, and State*, p. 809. + +[^15]: Should a tax not immediately affect supply at all, as can happen in the short run, then it follows from the above analysis that the price charged will not change at all. For to raise it in response to the tax would once again imply pushing it into an elastic region of the demand curve. In the long run the supply will have to be relatively reduced and prices must move into this region. In any case, no forward shifting takes place. See on this also Rothbard, *Man, Economy, and State*, pp. 807ff.; idem, *Power and Market*, pp. 88ff. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md new file mode 100644 index 000000000..22e5d8a79 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md @@ -0,0 +1,75 @@ +## # + +There can be no doubt, then, that taxes invariably reduce production and with this the consumer’s standard of living. Whichever way things are put, there is no escaping the conclusion that taxation is a means of obstructing the formation of wealth and thereby creating relative impoverishment. + +This brings me to my second subject: the sociology of taxation. If taxation is an instrument for the destruction of wealth-formation, then the question immediately becomes pressing of how it can be explained that there is taxation; that there is ever more of it; that we have experienced, in particular during the last hundred years, a steady increase not just in the absolute but also in the relative level of taxation; and that the institutions which lead the way in this process, the tax-states of the Western World, have simultaneously assumed ever more powerful positions in the arena of international politics and increasingly dominate the rest of the world. + +With these questions one leaves the realm of economic theory. Economics answers the question “What is the consequence if taxation is introduced?” It deduces its answer from an understanding of the meaning of action and the meaning of taxation as a particular type of action. Why there is taxation is the subject matter of psychology, history, or sociology. Economics, or rather praxeology, recognizes that all actions are determined by ideas, correct or incorrect, good or bad. But it does not attempt to explain what these ideas are and how people come to hold or change them. Rather, it assumes them to be given and aims at explaining the logical consequences that flow from acting upon them, whatever they are. History and sociology ask what these ideas are, how people come to entertain them, and why they act the way they do.[^16] + +On a highly abstract level the answer to the question why there is steadily increasing taxation is this: The root cause for this is a slow but dramatic change in the idea of justice that has taken place in public opinion. + +Let me explain. One can acquire property either through homesteading, production, and contracting, or else through the expropriation and exploitation of homesteaders, producers, or contractors. There are no other ways.[^17] Both methods are natural to mankind. Alongside production and contracting there has always been a process of nonproductive and noncontractual property acquisitions. Just as productive enterprises can develop into firms and corporations, so can the business of expropriating and exploiting occur on a larger scale and develop into governments and states.[^18] That taxation as such exists and that there is the drive toward increased taxation should hardly come as a surprise. For the idea of nonproductive or noncontractual appropriations is almost as old as the idea of productive ones, and everyone—the exploiter certainly no less than the producer—prefers a higher income to a lower one. + +The decisive question is this: what controls and constrains the size and growth of such a business? + +It should be clear that the constraints on the size of firms in the business of expropriating producers and contractors are of a categorically different nature than those limiting the size of firms engaged in productive exchanges. Contrary to the claim of the public choice school, government and private firms do not do essentially the same sort of business. They are engaged in categorically different types of operations.[^19] + +The size of a productive enterprise is constrained on the one hand by consumer demand (which imposes a definite limit on the total revenue attainable), and on the other hand by the competition of other producers, which continuously forces each firm to operate with the lowest possible costs if it wishes to stay in business. For such an enterprise to grow in size the most urgent consumer wants must be served in the most efficient ways. Nothing but voluntary consumer purchases support its size. + +The constraints on the other type of firm, of government or the state, are altogether different. For one thing, it is absurd to say that its size is determined by demand in the same sense as the size of a private firm is determined by demand. One cannot say, by any stretch of the imagination, that the homesteaders, the producers, and the contractors who must surrender part of their assets to a government have demanded such a service. Instead, they must be coerced into accepting it, and this is conclusive proof of the fact that the service is not actually in demand at all. Hence, demand cannot be considered as a limit on the size of government. Insofar as it grows, the state grows by acting in open *contradiction* to demand. + +The state is also not in the same way constrained by competition as is a productive firm. Unlike such a firm, the state must not keep its cost of operation at a minimum but can operate at above-minimum costs because it is able to shift its higher costs onto competitors by taxing or regulating their behavior. Thus, the size of the state also cannot be considered as constrained by cost competition. Insofar as it grows, it does so in spite of the fact that it is *not* cost-efficient. + +This, however, is not to say that the size of government is not constrained at all and that the historical fluctuations in the size of states are mere random walks. It only states that the constraints on the firm “government” must be fundamentally different. + +Instead of being constrained by cost and demand conditions, the growth of an exploitative firm is constrained by public opinion:[^20] It is not voluntarily supported, but by its very nature employs coercion. On the other side of the same coin, coercion implies creating victims, and victims are not supporters but active or passive resisters of a firm’s size. It is conceivable that this resistance can be lastingly broken by force in the case of one man, or one group of men, exploiting one or maybe two or three others, or another group of roughly the same size. It is inconceivable, however, to imagine that force alone can account for the breaking down of resistance in the actually familiar case of small minorities operating their business of expropriating and exploiting populations tens, hundreds, or thousands of times their size.[^21] For this to happen, such a firm must have public support in addition to its coercive force. A majority of the population must accept its operations as legitimate. This acceptance can range from active enthusiasm to passive resignation. But there must be acceptance in the sense that a majority must have given up the idea of actively or passively resisting any attempt to enforce nonproductive and noncontractual property acquisitions. Instead of displaying outrage over such actions, of showing contempt for everyone who engages in them, and of doing nothing to help make them successful (not to mention actively trying to obstruct them), a majority must actively or passively support them. Only in light of this can it be explained how the few can govern the many. State-supportive public opinion must counterbalance the resistance of victimized property owners to the extent that active resistance appears futile. + +The state of public opinion also imposes a constraint on the size of the state in another respect. Every firm in the large-scale business of property expropriation must naturally aim to be a monopolist in a definite territory, for one can only prosper in such a business so long as there is something that can be expropriated. However, if competition were allowed in the business of expropriating, there would obviously be nothing left to take. Hence, in order to stay in business, one must be a monopolist. + +Even if there is no internal competition, competition between governments operating in *different* territories still exists, and it is this competition that imposes severe limits on the size of government. On the one hand, it opens up the possibility that people may vote with their feet against a government and leave its territory if they perceive other territories as offering less exploitative living conditions. Naturally, each state must see this as a crucial problem, for it literally lives off a population, and any population loss is thus a loss of potential state-income.[^22] Again, the state of public opinion is of utmost importance for maintaining exploitative rule. Only if the state succeeds in generating the impression in the general public that that state’s own territory compares favorably, or at least tolerably well with others will it be able to secure and expand its position. + +Public opinion also plays a decisive role in the case of interstate aggression. While not a logical necessity, the nature of a state as an exploitative enterprise still makes it highly likely (not the least because of the just addressed problem of population movements) that it will become engaged in aggression against a “foreign” territory, or that it must defend itself against such aggression from other states.[^23] Moreover, in order to emerge successfully from such interstate wars or warlike actions, a state must be in command of sufficient (in relative terms) economic resources that alone make its actions sustainable. However, these resources can only be provided by a productive population. Thus, to secure the means necessary to win wars and avoid being confronted with slackening productive outputs while at war, public opinion again turns out to be the decisive variable controlling the size of government. Only if popular support for the state’s war exists can it be sustained and possibly won. + +Finally, the state of public opinion limits the size of government in yet a third way. While the state maintains its position vis-à-vis the exploited population through coercion and the successful management of public opinion, to maintain its own internal order, which regulates the relationships between the various branches of government and its employees, there is nothing else at its disposal but public opinion, for clearly, no one outside the state exists who could enforce its internal rules upon it. Rather, the enforcement must be accomplished exclusively by means of supportive public opinion among state employees themselves in the various branches of government.[^24] That is, the president cannot coerce the general to go to war—in fact, the greater physical strength would probably be on the general’s side; and the general in turn cannot coerce his soldiers to do the fighting and killing—in fact, they could smash him anytime. President and general can only succeed because of favorable intrastate public opinion, and only insofar as the overwhelming majority of the state employees at least passively supports their actions as legitimate. If, in the various branches of government, a large majority of them were strictly opposed to the enforcement of presidential policy, it could not be put into action successfully. The general who thinks most of his troops consider the war illegitimate or who thinks that the Congress, the IRS, the large majority of public educators and the so-called social services regard such actions as outrageous and to be openly opposed, would face an impossible task even if he himself supported the presidential command.[^25] + +With public opinion rather than demand and cost conditions thus identified as the constraining force on the size of government, I return to my original explanation of the phenomenon of ever-increasing taxation as “simply” a change in prevailing ideas. + +If it is public opinion that ultimately limits the size of an exploitative firm, then an explanation of its growth in purely ideological terms is justified. Indeed, any other explanation, not in terms of ideological changes but of changes in “objective” conditions must be considered wrong. The size of government does not increase because of any objective causes over which ideas have no control and certainly not because there is a demand for it. It grows because the ideas that prevail in public opinion of what is just and what is wrong have changed. What once was regarded by public opinion as an outrage, to be treated and dealt with as such, has become increasingly accepted as legitimate. + +What has happened regarding the general public’s conception of justice?[^26] + +[^16]: To make this distinction between economics and history or sociology is not to say, of course, that economics is of no importance for these latter disciplines. In fact, economics is indispensable for all other social sciences. While the reverse is not the case, economics can be developed and advanced without historical or sociological knowledge. The only consequence of doing so is that such economics would probably not be very interesting, as it would be written without consideration of real examples or instances of application (as if one were to write on the economics of taxation even though there had never been an actual example of it in all of history), for it would formulate what could not possibly happen in the social world, or what would have to happen provided that certain conditions were in fact fulfilled. Thus, any historical or sociological explanation is logically constrained by the laws as espoused by economic theory, and any account by a historian or sociologist in violation of these laws must be treated as ultimately confused. On the relationship between economic theory and history see also Ludwig von Mises, *Theory and History* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1985); Hans-Hermann Hoppe, *Praxeology and Economic Science* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988). + +[^17]: See on this also Franz Oppenheimer, *The State* (New York: Vanguard Press, 1914) esp. pp. 24–27; Rothbard, *Power and Market*, chap. 2; Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism*, chap. 2. + +[^18]: On the theory of the state as developed in the following see—in addition to the works cited in note 17—in particular Herbert Spencer, *Social Statics* (New York: Schalkenbach Foundation, 1970); Auberon Herbert, *The Right and Wrong of Compulsion by the State* (Indianapolis: Liberty Fund, 1978); Albert J. Nock, *Our Enemy, the State* (Tampa, Fla.: Hallberg Publishing, 1983); Murray N. Rothbard, *For a New Liberty* (New York: Macmillan, 1978); idem, *The Ethics of Liberty* (Atlantic Highlands, N.J.: Humanities Press, 1982); Hans-Hermann Hoppe, *Eigentum, Anarchie und Staat* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1987); Anthony de Jasay, *The State* (Oxford: Blackwell, 1985). + +[^19]: This central idea of the public choice school has been expressed by its foremost representatives as follows: + +> Both the economic relation and the political relation represent cooperation on the part of two or more individuals. The market and the state are both devices through which co-operation is organized and made possible. Men co-operate through exchange of goods and services in organized markets, and such co-operation implies mutual gain. The individual enters into an exchange relationship in which he furthers his own interest by providing some product or service that is of direct benefit to the individual on the other side of the transaction. At base, political or collective action under the individualistic view of the State is much the same. Two or more individuals find it mutually advantageous to join forces to accomplish certain common purposes. In a very real sense, they “exchange” and devote resources to the construction of the common good. (James M. Buchanan and Gordon Tullock, *The Calculus of Consent* [Ann Arbor: University of Michigan Press], p. 192) + +Surely, the most amazing thing about such a “new theory of politics” is that anyone takes it seriously. Remarks Joseph A. Schumpeter on such views: + +> The theory which construes taxes on the analogy of club dues or the purchase of the service of, say, a doctor only proves how far removed this part of the social sciences is from scientific habits of mind. (*Capitalism, Socialism and Democracy* [New York: Harper, 1942], p. 198) + +And H.L. Mencken has this to say regarding a thesis such as Buchanan’s and Tullock’s: + +> The average man, whatever his errors otherwise, at least sees clearly that government is something lying outside him and outside the generality of his fellow men—that it is a separate, independent and often hostile power, only partly under his control, and capable of doing him great harm…. Is it a fact of no significance that robbing the government is everywhere regarded as a crime of less magnitude than robbing an individual, or even a corporation? … When a private citizen is robbed a worthy man is deprived of the fruits of his industry and thrift; when the government is robbed the worst that happens is that certain rogues and loafers have less money to play with than they had before. The notion that they have earned that money is never entertained; to most sensible men it would seem ludicrous. They are simply rascals who, by accidents of law, have a somewhat dubious right to a share in the earnings of their fellow men. When that share is diminished by private enterprise the business is, on the whole, far more laudable than not. (*A Mencken Chrestomathy* [New York: Vintage Books, 1949] pp. 146–47) + +[^20]: See on this also Murray N. Rothbard, “The Anatomy of the State” in idem, *Egalitarianism as a Revolt Against Nature and Other Essays* (Washington, D.C.: Libertarian Review Press, 1974), esp. pp. 37–42. + +[^21]: It might be thought that the government could accomplish such a feat by merely improving its weaponry: by threatening with atomic bombs instead of with guns and rifles, so to speak. However, since realistically one must assume that the technological know-how of such improved weaponry can hardly be kept secret, especially if it is in fact applied, then with the state’s improved instruments for instilling fear the victims’ ways amid means of resisting improve as well. Hence, such advances must be ruled out as an explanation of what must be explained. + +[^22]: Witness the all-too-numerous states that go so far as to shoot everyone down without mercy who has committed no other sin than that of trying to leave a territory and move elsewhere! + +[^23]: On the intimate relationship between state and war see the important study by Ekkehart Krippendorff, *Staat und Krieg* (Frankfurt/M.: Suhrkamp, 1985); also Charles Tilly, “War Making and State Making as Organized Crime” in Peter Evans et al., eds., *Bringing the State Back In* (Cambridge: Cambridge University Press, 1985). + +[^24]: This insight (which refutes all talk about the impossibility of anarchism in showing that intra-governmental relations are, in fact, a case of—political—anarchy) has been explained in a highly important article by Alfred G. Cuzán, “Do We Ever Really Get Out of Anarchy,” *Journal of Libertarian Studies* 3, no. 2 (1979). + +> Wherever earthly governments are established or exist, anarchy is officially prohibited for all members of society, usually referred to as subjects or citizens. They can no longer relate to each other on their own terms…. Rather, all members of society must accept an external “third party”—a government—into their relationships, a third party with the coercive powers to enforce its judgments and punish detractors…. However, such a “third party” arrangement for society is non-existent among those who exercise the power of government themselves. In other words, there is no “third party” to make and enforce judgments among the individual members who make up the third party itself. The rulers still remain in a state of anarchy *vis-à-vis* each other. They settle disputes *among themselves*, without regard for a Government (an entity outside themselves). Anarchy still exists. Only whereas without government it was market or natural anarchy, it is now a *political* anarchy, an anarchy inside power. (Cuzán, pp. 152–53) + +[^25]: One of the classic expositors of this idea is David Hume. In his essay, “Of The First Principles of Government,” he writes: + +> Nothing appears more surprising to those, who consider human affairs with a philosophical eye, than the easiness with which the many are governed by the few; and the implicit submission, with which men resign their own sentiments and passions to those of their rulers. When we enquire by what means this wonder is effected, we shall find, that as FORCE is always on the side of the governed, the governors have nothing to support them but opinion. It is therefore, on opinion only that government is founded; and this maxim extends to the most despotic and most military governments, as well as to the most free and most popular. The soldan of EGYPT, or the emperor of ROME, might drive his harmless subjects, like brute beasts, against their sentiments and inclination: but he must, at least, have led his *mamalukes*, or *praetorian bands*, like men, by their opinion. (*Essays, Moral, Political and Literary* [Oxford: Oxford University Press, 1971], p. 19) + +[^26]: See on the following in particular also Murray N. Rothbard, “Left and Right: The Prospects for Liberty” in idem, *Egalitarianism as a Revolt Against Nature and Other Essays*. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_04.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_04.md new file mode 100644 index 000000000..4f0765f09 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_04.md @@ -0,0 +1,79 @@ +In the aftermath of the fall of the Roman empire, Western Europe gradually fell into a highly anarchic system of territories ruled by small-scale feudal governments. Facilitated by this international anarchy, which tended to reduce each individual government’s internal power and ease population movements,[^27] and nourished by the ideology of natural law and natural rights, which emerged as an increasingly powerful theory within the intellectual elite of the Catholic Church, man’s unmistakable instinct that only private property is compatible with one’s nature as a rational being took effect.[^28] Small centers developed where governmental power had been whittled away to a degree heretofore unknown: the cities of northern Italy, most notably Venice, those of the Hanseatic League, such as Lübeck and Hamburg, and those of Flanders and the Low Countries, in particular Antwerp and Amsterdam. There, the feudal ideas of bondage, of servitude, and of a hierarchically stratified society of rigidly separated classes was supplanted by public opinion that instead supported freedom, equality, property rights, and contractual relations. This public opinion steadily gained momentum with a continuous influx of new population, inspired by similar ideas and attracted by the unrivaled prosperity that freedom was proving itself capable of producing.[^29] + +However, the ideas of human rationality, freedom, and private property were not yet widespread enough. Rooted only in a few dispersed areas, the more or less distant feudal powers that naturally recognized such developments as a threat to their own stability could once again reassemble strength. By consolidating their territories in a long process of interfeudal struggles and warfare into large-scale states and thereby concentrating and centralizing their forces, they were able to succeed in crushing the competition of the idea of freedom blossoming in just a few places and reimpose their exploitative rule over such areas with increased strength. The age of absolutism had set in, and with it the age of a feudal super-power, the monarchy, which successfully centralized the system of feudal exploitation over territories that for the first time reached the size of familiar modern nation states. With absolutism taking hold, the competitive territories of free cities were again forced into economic decline and stagnation, which in some cases lasted for centuries.[^30] + +Yet this victory did not defeat the ideas of freedom and private property. On the contrary, these ideas found ever more powerful expression and increasingly inspired public opinion. Influenced by the continuously advanced natural rights tradition, another secularized intellectual tradition emerged and captivated minds: The tradition of what later became known as classical liberalism and was even more decisively centered around the notion of individual freedom and property and devoted to its intellectual justification.[^31] In addition, stimulated by the recent experiences of unrivaled prosperity achieved under conditions of freedom and contractualism, the development of economic thinking took great strides. The then orthodox statist doctrines of mercantilism, cameralism, and *Polizeiwissenschaft* became intellectually demolished by a swelling number of new political economists who systematically explained, with great thoroughness and comprehensiveness, the indispensable role of private property and contractualism for the process of production and wealth formation and who accordingly hailed a policy of radical laissez-faire.[^32] + +From about 1700 onward, public opinion was captivated by these ideas to such an extent that revolutionary conditions emerged within the absolutist monarchies in Western Europe. England had already gone through a number of revolutions during the seventeenth century that severely shattered the powers of the absolutist state. The eighteenth century ended with the cataclysmic events of the American and French revolutions. Then until about the mid-nineteenth century a constant series of upheavals gradually stripped away governmental exploitation to an all-time low all over Western Europe. + +The idea that had conquered public opinion and that had made this reduction of governmental power possible was that individual freedom and private property are just, self-evident, natural, inviolable and holy, and that any invader of such rights, a governmental agent no less (or even more so) than a private offender, should be regarded and treated as a contemptuous outcast. + +With each successful step towards liberation, the movement grew stronger. In addition, the so-called Industrial Revolution that had been ushered in by these ideological changes and that had brought about unheard of economic growth rates, sustaining for the first time a steadily increasing population and gradually but continuously raising the general standard of living, created an almost unbounded optimism.[^33] To be sure, in Western Europe there was still plenty of feudal and absolutist despotism left even during the first half of the nineteenth century when the ideology of freedom and private property and of anti-statist vigilance reached its highest level of popularity, but progress toward an ever farther-reaching erosion of the exploitative powers of government and toward freedom and economic prosperity seemed almost unstoppable.[^34] In addition, there now existed an independent America, free of a feudal past and with hardly any government at all, that assumed a role similar to that of the free cities of the middle ages: of serving as a source of ideological inspiration and a center of attraction but on a much larger scale.[^35] + +Today, little is left of this ethic of private property and its anti-government vigilance. Although they now take place on a much grander scale, governmental appropriations of private property owners are overwhelmingly regarded as legitimate. There is no longer a general public opinion that regards government as an antisocial institution based on coercion and unjust property acquisitions, to be opposed and ridiculed everywhere and at all times on principled grounds. No longer is it generally regarded as morally despicable to propagate or, even worse, to actively participate in the enforcement of acts of expropriation, and no longer is it the general opinion that one would not have any private dealings whatsoever with people who engaged in such activities. + +On the contrary, instead of being laughed off the stage or met with open hostility or passive indignation, such people are respected as decent and honest men. The politician who actively supports a continuation of the ongoing system of non-contractual property taxation and regulation or who even demands its expansion is treated everywhere with respect, rather than contempt. The intellectual who justifies taxation and regulation receives recognition as a deep and profound thinker in the public eye, instead of being exposed as an intellectual fraud. The IRS agent is regarded as a man doing a job just as legitimate as yours and mine, and not as an outcast that no one wishes to have as a relative, friend, or neighbor. + +How could government accomplish such a feat and bring about a change in public opinion that removed the former constraint on its size and instead allowed (and still allows) it to grow in absolute as well as relative terms?[^36] + +There can be no doubt that the key element in this turn-around of public opinion that started to take hold in Western Europe around the mid-nineteenth century, around the turn of this century in the U.S., and then at a steadily accelerating pace everywhere after World War I[^37] has been the emergence of attractive new—implicitly or explicitly—statist ideologies. + +In fact, states have always been aware of the decisive importance of state-supportive ideologies for stabilizing and increasing their exploitative grip on a population, and in this knowledge they have always made attempts to exert their control, above all, over the institutions of education. Even at their weakest, it should appear natural to see them give particular attention to “correct” ideological instruction and to concentrate whatever is left of their power on the destruction of all independent institutions of learning and their take-over into the states’ monopolistic hands. Accordingly, in order to regain the upper hand in the permanent struggle of ideas, since the mid-nineteenth century a steady process of nationalizing or socializing schools and universities (with one of the most recent examples being the unsuccessful attempt by the Mitterand government to crush France’s Catholic schools) and lengthening the period of compulsory schooling has taken place.[^38] + +Yet pointing out this and the related facts of an increasingly close alliance between state and intellectuals[^39] and the latter’s rewriting history in line with statist ideologies merely puts the problem into focus. Indeed, when one hears about the state’s take-over of the system of education, must one not immediately ask how it could succeed in doing so if public opinion were really committed to a private property ethic?! Such a take-over presupposes a change in public opinion. How, then, was this accomplished, especially in view of the fact that such a change implies the acceptance of manifestly wrong ideas and thus can hardly be explained as an endogenously motivated process of intellectual advancement? + +It would seem that such a change toward falsehood requires the systematic introduction of exogenous forces: A true ideology is capable of supporting itself merely by virtue of being true. A false one needs reinforcement by outside influences with a clear-cut, tangible impact on people in order to be capable of generating and supporting a climate of intellectual corruption. + +It is to these tangible, ideology-supporting and reinforcing factors that one must turn to understand the decline of the private property ethic and the corresponding rise of statism during the last 100 to 150 years.[^40] + +I will discuss four such factors and explain their corruptive function for public opinion. All are changes in the organizational structure of the state. The first one is the state’s structural adjustment from a military or police state toward a redistributive one. (The prototype of such an organizational change is the often copied Prussia under Bismarck.) Instead of a governmental structure that is characterized by a small ruling class that uses its exploitatively appropriated resources almost exclusively for pure governmental consumption or for the maintenance of its military and police forces, states now increasingly engage in a policy of actively buying support among the people outside of the governmental apparatus itself. Through a system of transfer payments, grants of privilege to special clients, and governmental production and provision of certain “civilian” goods and services (as for instance education), the population is made increasingly dependent on the continuation of state rule. People outside the governmental apparatus increasingly have a tangible financial stake in its existence and would be harmed, at least in the short run and in parts of their existence, if the government were to lose power. Quite naturally, this dependency tends to reduce resistance and increase support. Exploitation may still seem reprehensible, but it is less so if one also happens to be someone who at least on some fronts is a legal benefactor of such actions. + +[^27]: The importance of international anarchy for the erosion of feudalism and the rise of capitalism has been justly emphasized by Jean Baechler, *The Origins of Capitalism* (New York: St. Martin’s Press, 1976), esp. chap. 7\. He writes: “The constant expansion of the market, both in extensiveness and in intensity, was the result of an absence of a political order extending over the whole of Western Europe” (p. 73). “The expansion of capitalism owes its origin and *raison d’etre* to political anarchy…. Collectivism and state management have only succeeded in school textbooks” (p. 77). + +> All power tends toward the absolute. If it is not absolute, this is because some kind of limitations have come into play … those in the positions of power at the center ceaselessly tried to erode these limitations. They never succeeded, and for the reason that also seems to me to be tied to the international system: a limitation of power to act externally and the constant threat of foreign assault (the two characteristics of a multi-polar system) imply that power is also limited internally and must rely on autonomous centers of decision-making and so may use them only sparingly. (p. 78) + +[^28]: The central characteristic of the modern natural law tradition (as represented by St. Thomas Aquinas, Luis de Molina, Francisco Suarez, and the late sixteenth century Spanish Scholastics, and the Protestant Hugo Grotius) was its thorough rationalism: its idea of universally valid, absolute, and immutable principles of human conduct that are—ultimately independent of any theological beliefs—to be discovered by and founded in and reason alone. “Man,” writes Frederick C. Copleston, [*Aquinas* (London: Penguin Books, 1955), pp. 213–14] cannot read, as it were, the mind of God … (but) he can discern the fundamental tendencies and needs of his nature, and by reflecting on them he can come to a knowledge of the natural moral law…. Every man possesses … the light of reason whereby he can reflect … and promulgate to himself the natural law, which is the totality of the universal precepts of dictates of right reason concerning the good which is to be pursued and the evil which is to be shunned. + +> On the origin and development of the natural rights doctrine and its idea of justice and property (including all the statist failings and slips of its aforementioned heroes) see Richard Tuck, *Natural Rights Theories* (Cambridge: Cambridge University Press, 1979); on the revolutionary character of the idea of natural law see Lord (John) Acton, *Essays on Freedom and Power* (Glencoe, Ill.: Free Press. 1948); as an eminent contemporary natural rights philosopher see Henry Veatch, *Human Rights* (Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1985). + +[^29]: On the rise of the cities see C.M. Cipolla, *Before the Industrial Revolution: European Society and Economy 1000–1700* (New York: Norton, 1980), chap. 4\. Europe around 1000, writes Cipolla, + +> was poor and primitive … made up of numberless rural microcosms—the manors…. Society was dominated by a spirit of resignation, suspicion, and fear toward the outside world…. The arts, education, trade, production, and the division of labor were reduced to a minimal level. The use of money almost completely disappeared. The population was small, production meager, and poverty extreme…. The prevailing ideas reflected a brutal and superstitious society—fighting and praying were the only respectable activities…. Those who labored were regarded as despicable serfs…. In this depressed and depressing world, the rise of cities between the tenth and thirteenth centuries represented a new element which changed the course of history. (p. 144) +> +> At the root of urban growth was a massive migratory movement. (p. 145) +> +> The town was to the people of Europe from the eleventh to the thirteenth centuries what America was to Europeans in the nineteenth century. The town was the “frontier,” a new and dynamic world where people felt they could break their ties with an unpleasant past, where people hoped they could find opportunities for economic and social success, where sclerotic traditional institutions and discriminations no longer counted, and where there would be ample reward for initiative, daring, and industriousness (p. 146). In the feudal world, a vertical arrangement typically prevailed, where relations between men were dictated by the concepts of fief and service; investiture and homage; lord, vassal, and serf. In the cities, a horizontal arrangement emerged, characterized by cooperation among equals. (p. 148) + +See also Henri Pirenne, *Medieval Cities* (Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1952), chap. 5; Michael Tigar and Madeleine Levy, *Law and the Rise of Capitalism* (New York: Monthly Review Press, 1977). + +[^30]: See on this Carolyn Webber and Aaron Wildavsky, *A History of Taxation and Expenditure in the Western World* (New York: Simon and Schuster, 1986), pp. 235–41; Pirenne, *Medieval Cities*, pp. 179–80, pp. 227f. + +[^31]: As the outstanding champion of this tradition see John Locke, *Two Treatises of Government*, ed. Peter Laslett (Cambridge: Cambridge University Press, 1960). + +> [E]very man has a property in his own person. This nobody has any right to but himself. The labour of his body and the work of his hands, we may say, are properly his. Whatsoever then he removes out of the state that nature hath provided, and left in it, he hath mixed his labour with, and joined to it something that is his own, and thereby makes it his property. It being by him removed from the common state nature placed it in, it hath by his labour something annexed to it that excludes the common right of other men. For this labour being the unquestionable property of the labourer, no man but he can have a right to what that is once joined to. (p. 305) + +See also Ernest K. Bramsted and K.J. Melhuish, eds., *Western Liberalism* (London: Longman, 1978). + +[^32]: See on these developments of economic theory Marjorie Grice-Hutchinson, *The School of Salamanca: Readings in Spanish Monetary History* (Oxford: Clarendon Press, 1952); Raymond de Roover, *Business, Banking, and Economic Thought* (Chicago: University of Chicago Press, 1974); Murray N. Rothbard, “New Light on the Prehistory of the Austrian School” in Edwin Dolan, ed., *The Foundations of Modern Austrian Economics* (Kansas City: Sheed and Ward, 1976); on the outstanding contributions in particular of Richard Cantillon and A.R.J. Turgot see *Journal of Libertarian Studies* 7, no. 2 (1985) (which is devoted to Cantillon’s work) and Murray N. Rothbard, *The Brilliance of Turgot* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, Occasional Paper Series, 1986); see also Joseph A. Schumpeter, *A History of Economic Analysis* (New York: Oxford University Press, 1954). + +[^33]: On the Industrial Revolution and its misinterpretation by the orthodox (school-book) historiography see F.A. Hayek, ed., *Capitalism and the Historians* (Chicago: University of Chicago Press, 1963). + +[^34]: In fact, though the decline of liberalism began around the mid-nineteenth century, the optimism that it had created survived until the early twentieth century. Thus, John Maynard Keynes could write [*The Economic Consequences of the Peace* (London: Macmillan, 1919)]: + +> What an extraordinary episode in the economic progress of man that age was which came to an end in August 1914! The greater part of the population, it is true, worked hard and lived at a low standard of comfort, yet were, to all appearances, reasonably contented with this lot. But escape was possible, for any man of capacity or character at all exceeding the average, into the middle and upper classes, for whom life offered, at a low cost and with the least trouble, convenience, comforts, and amenities beyond the compass of the richest and most powerful monarchs of other ages…. But, most important of all, he [man] regarded this state of affairs as normal, certain, and permanent, except in the direction of further improvement, and any deviation from it as aberrant, scandalous, and avoidable. The projects and politics of militarism and imperialism, of racial and cultural rivalries, of monopolies, restrictions, and exclusion, which were to play the serpent to this paradise, were little more than the amusements of his daily newspaper, and appeared to exercise almost no influence at all on the ordinary course of social and economic life, the internationalization of which was nearly complete in practice. (pp. 6–7) + +For a similar account see also J.P. Taylor, *English History 1914–15* (Oxford: Clarendon Press, 1965), p. 1. + +[^35]: Characterizing nineteenth-century America Robert Higgs (*Crisis and Leviathan* [New York: Oxford University Press, 1987]) writes: + +> There was a time, long ago, when the average American could go about his daily business hardly aware of the government—especially the federal government. As a farmer, merchant, or manufacturer, he could decide what, how, when, and where to produce and sell his goods, constrained by little more than market forces. Just think: no farm subsidies, price supports, or acreage controls; no Federal Trade Commission; no antitrust laws; no Interstate Commerce Commission. As an employer, employee, consumer, investor, lender, borrower, student, or teacher, he could proceed largely according to his own lights. Just think: no National Labor Relations Board; no federal consumer “protection” laws; no Securities and Exchange Commission; no Equal Employment Opportunity Commission; no Department of Health and Human Services. Lacking a central bank to issue national paper currency, people commonly used gold coins to make purchases. There were no general sales taxes, no Social Security taxes, no income taxes. Though governmental officials were as corrupt then as now—maybe more so—they had vastly less to be corrupt with. Private citizens spent about fifteen times more than all governments combined. (p. IX) + +[^36]: On the following see in particular A.V. Dicey, *Lectures on the Relation Between Law and Public Opinion in England* (New Brunswick, N.J.: Transaction Books, 1981); Elie Halevy, *A History of the English People in the 19th Century*, 2 vols. (London: Benn, 1961); W.H. Greenleaf, *The British Political Tradition*, 3 vols. (London: Methuen, 1983–87); Arthur E. Ekirch, *The Decline of American Liberalism* (New York: Atheneum, 1976); Higgs, *Crisis and Leviathan*. + +[^37]: On the worldwide excesses of statism since World War I see Paul Johnson, *Modern Times: The World from the Twenties to the Eighties* (New York: Harper and Row, 1983). + +[^38]: On the relation between state and education see Murray N. Rothbard, *Education, Free and Compulsory: The Individual’s Education* (Wichita, Kans.: Center for Independent Education, 1972). + +[^39]: On the relation between state and intellectuals see Julien Benda, *The Treason of the Intellectuals* (New York: Norton, 1969). + +[^40]: On the following see in particular Hoppe, *Eigentum, Anarchie, und Staat*, chaps. 1, 5; idem, *A Theory of Socialism and Capitalism*, chap. 8. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_05.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_05.md new file mode 100644 index 000000000..0007f3554 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_05.md @@ -0,0 +1,71 @@ +In recognition of this corruptive influence on public opinion, then, states increasingly become engaged in redistributive policies. The share of government expenditure for civilian spending compared to military spending and pure government consumption increases. The latter expenditures can still increase steadily in absolute terms, and they have indeed done so practically everywhere to this day, but they lose importance everywhere relative to expenditures allocated to redistributionist measures.[^41] + +Depending on the particular conditions of public opinion, such redistributionist policies typically simultaneously assume one of two forms and frequently, as in the case of Prussia both: On the one hand the form of *Sozialpolitik*, of so-called welfare reforms, generally involving an income redistribution from the “haves” among producers to the “have-nots,” and on the other hand that of business cartelizations and regulations, generally implying a redistribution from productive “have-nots” or “not-yet-haves” to the established “already-haves.” With the introduction of a *Sozialpolitik* an appeal is made to egalitarian sentiments and a substantial part of it can be corrupted into accepting state exploitation in exchange for the state’s enforcement of “social justice.” With the introduction of a policy of business cartelization and regulation one appeals to conservative feelings, particularly among the bourgeois establishment, and it can be brought to accept the state’s noncontractual appropriations in exchange for its commitment to the preservation of a status quo. Egalitarian socialism and conservatism are thus transformed into statist ideologies. They compete with each other in the sense that they advocate somewhat different patterns of redistribution, but their competitive efforts converge and integrate in joint support for statism and statist redistribution. + +The second structural adjustment aiding in the roll-back of the private property ethic is a change in states’ constitutions. In response to the challenge of the private property ethic, states change their constitutions from a monarchic autocracy or an aristocratic oligarchy to the now familiar type of a so-called liberal democracy.[^42] Instead of being an institution which restricts entry into itself and/or into particular governmental positions through a system of caste or class legislation, a state constitution is adopted which in principle opens every government position to everyone and grants equal and universal rights of participation and competition in the making of state-policy. Everyone—not just the “nobility”—now receives a legal stake in the state, and resistance to its rule tends to reduce accordingly. While exploitation and expropriation may have seemed bad, they seem much less so, mankind being what it is, once one is given the chance to participate in its process, and while the ambitions of potential power-wielders within the general public previously must have been frustrated, now there is an institutionalized outlet for them. + +In paying the price of democratizing its constitution, the state corrupts substantial parts of public opinion into gradually losing sight of the fundamental fact that an act of exploitation and expropriation is in all appearances and consequences the same no matter how and by whom it is decided and enforced. It lures them instead into accepting the view that such acts are legitimate as long as one is guaranteed a say over them somewhere along the line and could somehow somewhere participate in the selection of the state-personnel.[^43] + +This corruptive function of democratization as a stimulus for the resurgence of state power has been described with great perceptiveness by Bertrand de Jouvenel: + +> From the twelfth to the eighteenth century governmental authority grew continuously. The process was understood by all who saw it happening; it stirred them into incessant protest and to violent reaction. In later times its growth has continued at an accelerated pace, and its extension has brought a corresponding extension of war. And now we no longer understand the process, we no longer protest, we no longer react. The quiescence of ours is a new thing, for which Power has to thank the smoke-screen in which it has wrapped itself. Formerly it could be seen, manifest in the person of the king, who did not disclaim being the master he was, and in whom human passions were discernible. Now, masked in anonymity, it claims to have no existence of its own, and to be but the impersonal and passionless instrument of the general will. But that is clearly a fiction…. Today as always Power is in the hands of a group of men who control the power house…. All that has changed is that it has now been made easy for the ruled to change the personnel of the leading wielders of Power. Viewed from one angle, this weakens Power, because the wills that control a society’s life can, at the society’s pleasure, be replaced by other wills, in which it feels more confidence. But, by opening the prospect of Power to all the ambitious talents, this arrangement makes the extension of Power much easier. Under the *ancien régime*, society’s moving spirits, who had, as they knew, no chance of a share of Power, were quick to denounce its smallest encroachment. Now, on the other hand, when everyone is potentially a minister, no one is concerned to cut down an office to which he aspires one day himself, or to put sand in a machine which he means to use himself when his turn comes. Hence it is that there is in the political circles of a modern society a wide complicity in the extension of Power.[^44] + +The other two adjustments made by the state in order to overcome its lowest point of popularity and rise to its present size have to do with interstate relations. For one thing, as explained earlier and just mentioned again by de Jouvenel, states qua monopolistic exploiters tend to get involved in interstate warfare. With their internal exploitative power weak, the desire to compensate for these losses by external expansion rises. However, this desire is frustrated by a lack of internal support. The support is created through a policy of redistribution, industrial regulation, and democratization. (In fact, states that do not adopt these measures are bound to lose in any long-lasting warfare!) It is this support that is used as a springboard for a realization of the state’s expansionist desires. + +This newfound support takes advantage of the fact that redistribution, regulation, and democratization imply a greater tangible identification of the population with a specific state and thus almost automatically lead to an increase in protectionist if not open antagonistic attitudes toward “outsiders” and that in particular state-privileged producers are by nature hostile to “foreign” competition. This support is transformed by the state and its intellectual bodyguards into a frenzy of nationalism and provides the intellectual framework for the integration of socialist-egalitarian, conservative, and democratic sentiments.[^45] + +Backed by such nationalism, states begin on their expansionist course. For more than a century an almost uninterrupted series of wars and imperialist expeditions set in, each one more brutal and destructive than the previous one, with always greater involvement of the noncombative population, culminating in World War I and II but not ending with this. In the name of the socialist, conservative, or democratic nation, and by means of warfare, states have expanded their territories to sizes compared to which even the Roman Empire appears insignificant, and have actually wiped out or brought under foreign rule a steadily increasing number of culturally distinct nations.[^46] + +However, not only external expansion of state power is brought about by the ideology of nationalism. War as the natural outgrowth of nationalism is also the means of strengthening the state’s internal powers of exploitation and expropriation. Each war is also an internal emergency situation, and an emergency requires and seems to justify the acceptance of the state’s increasing its control over its own population. Such increased control gained through the creation of emergencies is reduced during peacetime, but it never sinks back to its pre-war levels. Rather, each successfully ended war (and only successful governments can survive) is used by the government and its intellectuals to propagate the idea that it was only because of nationalistic vigilance and expanded governmental powers that the “foreign aggressors” were crushed and one’s own country saved, and that this successful recipe must then be retained in order to be prepared for the next emergency. Led by the just proven “dominant” nationalism, each successful war ends with the attainment of a new peacetime high of governmental controls and thereby further strengthens a government’s appetite for implementing the next winnable international emergency.[^47] + +Each new period of peace means a higher level of governmental interference as compared with the previous one: internally in the form of increased restrictions on the range of choices that private property owners are allowed to make regarding their own property; and externally, as regards foreign relations, in the form of higher trade barriers and of increasingly severe restrictions on population movements (most notably on emigration and immigration). Not the least because it is based on increased discrimination against foreigners and foreign trade, any such peace contains the increased risk of the next international conflict, or pressures the affected governments into negotiating bi- or multilateral interstate-agreements aimed at cartelizing their respective power structures and thereby jointly exploiting and expropriating each other’s populations.[^48] + +Finally, the fourth adjustment is made necessary by the other three, and again because of the ongoing process of interstate competition, crises, and warfare. It is less of the state’s own making than are redistribution, democratization, and war-making—just as it is not of its own making that there *is* interstate-competition at all. Rather, in fashionable Hayekian terminology, it is the unintended consequence of the fact that short of one state’s domination of the entire world (which is, of course, every state’s dream!) the continued existence of other states keeps exerting a significant constraint on each state’s size and structure. + +Whether intended or unintended, this structural adjustment must also be noted if one wishes to fully understand the development that has led to the present world of statism. It is also only by mentioning this adjustment that the question why it is specifically the *tax*-state that has risen to world dominance is finally answered. + +It is easy enough to explain how through a series of nationalistic wars during the nineteenth and twentieth century the states of Western Europe and North America could come to dominate the rest of the world and leave their imprint upon it. Notwithstanding the presently booming cultural relativism, the reason for this is the simple fact that these states were the outgrowth of societies with a superior intellectual tradition—that of Western rationalism—with its central ideas of individual freedom and private property, and that this tradition had laid the foundation for the creation of economic wealth far exceeding that existing anywhere else. Because they parasitically drew on such superior economic wealth, it is not at all surprising that these states were then able to battle all others victoriously. + +It is also obvious why with the remarkable exception of a number of Pacific countries most of these defeated and reconstituted non-Western states have to this day utterly failed to significantly improve their international stature or even match that of the Western nation states, and have in particular failed to do so after having reached political independence from Western imperialism. With no endogenous tradition of rationalism and liberalism to speak of, such states naturally felt inclined to imitate or adopt the “victorious” ideological imports of socialism, conservatism, democratism, and nationalism, the very ideologies to which these countries’ intellectual elite had been exposed almost exclusively during their studies at the universities of Oxford and Cambridge, London, Paris, Berlin, Harvard, and Columbia. As a matter of course, a brew of such each-and-all statist ideologies, unconstrained by a significant tradition of private property ethic, spells economic disaster, and such a fact more or less rules out any prominent role in international politics.[^49] + +Yet what—and it is the answer to this that is somewhat less obvious—if the Western states fight each other? What determines the success in these conflicts, and what is bound to cause defeat? + +Naturally, redistribution, democratization, and nationalism cannot be cited again here, for assumedly these states have already adopted such policies in order to regain internal strength and prepare for interstate warfare in the first place. Rather, just as it is the relatively stronger tradition of private property ethic that is responsible for these states’ dominance over the non-Western world, so, *ceteris paribus*, is a relatively more liberal policy responsible for their long run success in the struggle for survival among the Western states themselves. Among them, those states which have adjusted their internal redistributionist policies so as to decrease the importance of a conservatively minded policy of economic regulations relative to that of socialistically inclined policy of taxation tend to outstrip their competitors in the arena of international politics. + +Regulations through which states either compel or prohibit certain exchanges between two or more private persons as well as acts of taxation are invasions of private property rights. In pursuing both types of redistributionist policies, the states’ representatives increase their own income at the expense of a corresponding income reduction for someone else. However, while by no means less destructive of productive output than taxation, regulations have the peculiar characteristic of requiring the state’s control over economic resources in order to become enforceable without simultaneously increasing the resources at its disposal. In practice, this is to say that regulations require the state’s command over and expenditure of taxes, yet regulations produce no monetary income for the state but only income in the form of the satisfaction of pure power lust (as when A, for no material gains of his own, outlaws that B and C engage in mutually beneficial trade with each other). On the other hand, taxation and a redistribution of tax revenue according to the principle “from Peter to Paul” increases the economic means at a government’s disposal at least by its own “handling-charge” for the act of redistribution but may produce no other satisfaction (apart from the increased appreciation by the Pauls) than that of actually possessing certain economic resources and being able to expend them according to its own whims.[^50] + +Clearly, interstate conflicts and war require economic means, and even more resources the more frequent and longer-lasting such events are. In fact, those states which control more ample economic resources expendable on a war-effort will *ceteris paribus* tend to be victorious. Hence, since a policy of taxation, and taxation without regulation, yields a higher monetary return to the state than a policy of regulation, and of taxation cum regulation, states must willy-nilly move in the direction of a comparatively deregulated economy and a comparatively pure tax-state in order to avoid international defeat. + +It is this relative advantage in international politics of the tax-state over the regulatory state that explains the rise of the U.S. to the rank of the world’s foremost imperial power.[^51] It also explains the defeat of such highly regulatory states as Nazi-Germany and Fascist-Italy, the relative weakness of the Soviet Union and its allies as compared to the NATO-alliance, and the recent simultaneous moves toward economic deregulation and increased levels of imperialist aggression of the Reagan and, to a lesser extent, the Thatcher governments. + +This concludes my praxeologically informed sociological account of the evolution of the present statist world and the rise, in particular, of the modern tax-state. Based on such an understanding let me end with just a few brief remarks of how it is possible to overcome the tax-state. + +It cannot be fought by a simple boycott, as could a private business, because an institution devoted to the business of expropriating and exploiting does not respect the negative verdict revealed by boycotts. It also cannot simply be fought by countering its aggression with defensive violence because the state’s aggression is supported by public opinion. Thus, overcoming it depends on a change in public opinion. The private property ethic—the idea that private property is a just institution and the only means of creating economic prosperity, and the view of the state as an outcast institution that is destructive of wealth formation, must be revived and must again inspire people’s minds and hearts. With the rampant statist ideologies of nationalism, democratism, and redistributionism (of either the socialist or the conservative kind), this may sometimes appear hopeless. However, ideas have changed in the past and can change again in the future. In fact, ideas can change instantaneously.[^52] Moreover, the idea of private property has one decisive attraction: it, and only it, is a true reflection of man’s nature as a rational being.[^53] + +[^41]: On this trend see Webber and Wildavsky, *A History of Taxation and Expenditure in the Western World*, pp. 588f.; on redistribution in general see also de Jasay, *The State*, chap. 4. + +[^42]: On this trend see Reinhard Bendix, *Kings or People* (Berkeley: University of California Press, 1978). + +[^43]: On the social psychology of democracy see Gaetano Mosca, *The Ruling Class* (New York: McGraw Hill, 1939); H.L. Mencken, *Notes on Democracy* (New York: Knopf, 1926); on the tendency of democratic rule to “degenerate” to oligarchic rule see Robert Michels, *Zur Soziologie des Parteiwesens* (Stuttgart: Kroener, 1957). + +[^44]: Bertrand de Jouvenel, *On Power* (New York: Viking Press, 1949), pp. 9–10. + +[^45]: On nationalism, imperialism, colonialism—and their incompatibility with classical liberalism—see Ludwig von Mises, *Liberalism* (San Francisco: Cobden Press, 1985); idem, *Nation, State and Economy* (New York: New York University Press, l983); Joseph A. Schumpeter, *Imperialism and Social Classes* (New York: World Publishing, 1955); Lance E. Davis and Robert A. Huttenback, *Mammon and the Pursuit of Empire: The Political Economy of British Imperialism 1860–1912* (Cambridge: Cambridge University Press, 1986). + +[^46]: See Krippendorff, *Staat und Krieg*; Johnson, *Modern Times*. + +[^47]: This process is the central topic of Higgs, *Crisis and Leviathan*. + +[^48]: The most vicious of such agreements is very likely that of restricting entry for noncriminal persons wanting to immigrate into a given territory—and the chance for those living in this territory to offer employment to them—and of extraditing them back to their home-countries. + +[^49]: On the problem of the so-called Third World see Peter T. Bauer and B.S. Yamey, *The Economics of Under-Developed Countries* (London: Nisbet and Co., 1957); P.T. Bauer, *Dissent on Development* (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1972); idem, *Equality, The Third World and Economic Delusion* (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1981); Stanislav Andreski, *The African Predicament* (New York: Atherton Press, 1969); idem, *Parasitism and Subversion* (New York: Pantheon, 1966). + +[^50]: On regulation and taxation as different forms of aggression against private property and their economics and sociology see Rothbard, *Power and Market*; Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism*. + +[^51]: On the imperialistic foreign policy of, in particular, the U.S. see Krippendorff, *Staat und Krieg*, chap. III, p. 1; and Rothbard, *For a New Liberty*, chap. 14. + +[^52]: See on this also Etienne de la Boétie, *The Politics of Obedience: The Discourse of Voluntary Servitude*, ed. Murray N. Rothbard (New York: Free Life Editions, 1975). + +> Resolve to serve no more, and you are at once freed. I do not ask that you place bands upon the tyrant to topple him over, but simply that you support him no longer; then you will behold him, like a great colossus whose pedestals have been pulled away, fall of his own weight and break into pieces. (pp. 52–53) + +[^53]: On the—a prioristic—rational justification of the private property ethic see Hans-Hermann Hoppe, “From the Economics of Laissez Faire to the Ethics of Libertarianism,” in Walter Block and Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds., *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988); idem, “The Justice of Economic Efficiency,” *Austrian Economics Newsletter* (Winter, 1988); infra chaps. 8 and 9. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md new file mode 100644 index 000000000..ad8f2cb37 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md @@ -0,0 +1,41 @@ +## Banking, Nation States, and International Politics: A Sociological Reconstruction of the Present Economic Order + +### Money and Banking + +In order to explain the emergence of barter, nothing more than the assumption of a narrowly defined self-interest is required. Insofar as man prefers more choices and goods to fewer, he will choose barter and division of labor over self-sufficiency. + +The emergence of money from barter follows from the same narrow self-interest, if man is integrated in a barter economy and prefers a higher to a lower standard of living, he will choose to select and support a common medium of exchange. In selecting a money he can overcome the fundamental restriction imposed on exchange by a barter economy, i.e., that of requiring the existence of a double coincidence of wants. With money his possibilities for exchange widen. Every good becomes exchangeable for every other, independent of double coincidences or imperfect divisibilities. And with this widened exchangeability the value of each and every good in his possession increases. + +If as man is integrated in an exchange economy, self-interest compels him to look out for particularly marketable goods which have desirable money properties such as divisibility, durability, recognizability, portability and scarcity, and to demand such goods not for their own sake but for the sake of employing them as media of exchange. And it is in his self-interest to choose that commodity as his medium of exchange that is also used as such most commonly by others. In fact, it is the function of money to facilitate exchange, to widen the range of exchange possibilities, and to thereby increase the value of one’s goods (to the extent that they are perceived as integrated in an exchange economy). Thus, the more widely a commodity is used as money, the better it will perform its monetary function. Driven by no more than narrow self-interest, man will always prefer a more general and, if possible, a universal medium of exchange to a less general or nonuniversal one. For the more common the money, the wider the market in which one is integrated, the more rational one’s value and cost calculations (from the viewpoint of someone desiring economic integration and wealth maximization), and the greater the benefits that one can reap from division of labor.[^1] + +Empirically, of course, the commodity that was once chosen as the best-because-most-universal-money is gold. Without government coercion gold would again be selected for the foreseeable future as the commodity best performing the function of money. Self-interest would lead everyone to prefer gold—as a universally used medium of exchange—to any other money. To the extent that every individual perceives himself and his possessions as integrated into an exchange economy, he would prefer accounting in terms of gold rather than in terms of any other money, because gold’s universal acceptance makes such accounting the most complete expression of one’s opportunity costs, and hence serves as the best guide in one’s attempts to maximize wealth. All other monies would be driven out of use quickly, because anything less than a strictly universal and international money such as gold—national or regional monies, that is—would contradict the very purpose of having money in the first place. Money has been invented by self-interested man in order to increase his wealth by integrating himself into an ever-widening and ultimately universal market. In the way of the pursuit of self-interest, national or regional monies would quickly be out-competed and supplanted by gold, because only gold makes economic integration complete and markets worldwide, thereby fulfilling the ultimate function of money as a common medium of exchange.[^2] + +The emergence of money, of increasingly better monies, and finally of one universal money, gold, sets productive energies free that previously remained frustrated and idle due to double-coincidence-of-wants-restrictions in the process of exchanges (such as the existence of competing monies with freely fluctuating exchange rates). Under barter the market for a producer’s output is restricted to instances of double want coincidences. With all prices expressed in terms of gold the producers market is oft-encompassing, and demand takes effect unrestricted by any absence of double coincidences on a worldwide scale. Accordingly, production increases—and increases more with gold than with any other money. With increased production the value of money in turn rises; and the higher purchasing power of money reduces one’s reservation demand for it, lowers one’s effective rate of time preference (the originary rate of interest), and leads to increased capital formation. An upward spiraling process of economic development is set in motion. + +This development creates the basis for the emergence of banks as specialized money-handling institutions. On the one hand, banks come forward to meet the increasing demand for the safekeeping, transporting, and clearing of money. On the other hand, they fulfill the increasingly important function of facilitating exchanges between capitalists (savers) and entrepreneurs (investors), actually making an almost complete division of labor between these roles possible. As institutions of deposit and in particular as savings and credit institutions, banks quickly assume the rank of nerve centers of an economy. Increasingly the spatial and temporal allocation and coordination of economic resources and activities takes place through the mediation of banks; and in facilitating such coordination the emergence of banks implies still another stimulus for economic growth.[^3] + +While it is in everyone’s economic interest that there be only one universal money and only one unit of account, and man in his pursuit of wealth maximization will not stop until this goal is reached, it is contrary to such interest that there be only one bank or one monopolistic banking system. Rather, self-interest commands that every bank use the same universal money—gold—and that there then be no competition between different monies, but that free competition between banks and banking systems, all of which use gold, must exist. Only so long as free entry into banking exists will there be cost efficiency in this as in any other business; yet only as long as this competition concerns services rendered in terms of one and the same money commodity will free banking actually be able to fulfill the very function of money and banking, i.e., of facilitating economic integration rather than disintegration, of widening the market and expanding the division of labor rather than restricting them, of making value and cost accounting more rather than less rational, and hence of increasing rather than decreasing economic wealth. The notion of competition between monies is a *contradiction in adjecto*. Strictly speaking, a monetary system with rival monies of freely fluctuating exchange rates is still a system of (partial) barter, riddled with the problem of requiring double coincidences of wants in order for (some) exchanges to take place. The existence of such a system is dysfunctional of the very purpose of money.[^4] Freely pursuing his own self-interest, man would immediately abandon it—and it would be a fundamental misconception regarding the essence of money to think of the free market not only in terms of competing banks but also in terms of competitive monies.[^5] Competitive monies are not the outcome of free market actions but are invariably the result of coercion, of government imposed obstacles placed in the path of rational economic conduct. + +With free banking based on a universal gold standard emerging, the goal of achieving the most cost efficient solution to coordinating and facilitating interspatial and intertemporal exchanges within the framework of a universally integrated market is accomplished. Prices for the service of safekeeping, transporting and clearing money, as well as for advancing money in time-contracts would drop to their lowest possible levels under a regime of free entry. And since these prices would be expressed in terms of one universal money, they would truly reflect the minimum costs of providing market-integrative services. + +Moreover, bank competition combined with the fact that money must emerge as a commodity—such as gold—which in addition to its value as money has a commodity value and thus cannot be produced without significant cost-expenditure, also provides the best possible safeguard against fraudulent banking. + +As money depositing institutions, banks—much like other institutions depositing fungible commodities yet more so in the case of banks because of the special role of the commodity money—are tempted to issue “fake” warehouse receipts, i.e., notes of deposit not covered by real money, as soon as such banknotes have assumed the role of money substitutes and are treated by market participants as unquestionable equivalents of actually deposited real money. In this situation, by issuing fake or fiat banknotes that physically cannot be distinguished from genuine money substitutes, a bank can—fraudulently and at another’s expense—increase its own wealth. It can directly purchase goods with such fake notes and thus enrich itself in the same way as any simple counterfeiter does. The bank’s real wealth and the wealth of the early recipients of the money increases through these purchases, and at the same time and by the same action the wealth of those receiving the new money late or not at all decreases, due to the inflationary consequences of counterfeiting. Or a bank can use such fiat money to expand its credit and earn interest on it. Once again a fraudulent income and wealth redistribution in the bank’s favor takes place.[^6] Yet in addition, this time a boom-bust cycle is also set in motion: Placed at a lowered interest rate, the newly granted credit causes increased investments and initially creates a boom that cannot be distinguished from an economic expansion; however, this boom must turn bust because the credit that stimulated it does not represent real savings but instead was created out of thin air. Hence, with the entire new and expanded investment structure under way, a lack of capital must arise that makes the successful completion of all investment projects systematically impossible and instead requires a contraction with a liquidation of previous malinvestments.[^7] + +Under the gold standard any bank or banking system (including a monopolist one) would be constrained in its own inclination to succumb to such temptations by two requirements essential for successful counterfeiting. On the one hand, the banking public must not be suspicious of the trustworthiness of the bank—that is, its anti-fraud vigilance must be low for otherwise a bank run would quickly reveal the committed fraud. On the other hand, the bank cannot inflate its notes at such a pace that the public loses confidence in the notes’ purchasing power, reduces its reservation demand for them and flees instead towards “real” values, including real money, and thereby drives the counterfeiter into bankruptcy. Under a system of free banking, however, with no legal tender laws and gold as money, an additional constraint on potential bank fraud arises, for then every bank is faced with the existence of nonclients or clients of different banks. If in this situation additional counterfeit money is brought into circulation by a bank, it must invariably reckon with the fact that the money may end up in nonclients’ hands who demand immediate redemption, which the bank then would be unable to grant without at least a painful credit contraction. In fact, such a corrective contraction could only be avoided if the additional fiat money were to go exclusively into the cash reserves of the bank’s own clients and were used by them exclusively for transactions with other clients. Yet since a bank would have no way of knowing whether or not such a specific outcome could be achieved, or how to achieve it, the threat of a following credit contraction would act as an inescapable economic deterrent to any bank fraud.[^8] + +[^1]: On the free-market development of money, see Carl Menger, *Principles of Economics* (New York: New York University Press, 1976), pp. 257–85; “Geld,” in Carl Menger, *Gesammelte Werke*, vol. IV (Tübingen: Mohr, 1970). + +[^2]: On the gold standard, see Llewellyn H. Rockwell, Jr., ed., *The Gold Standard: An Austrian Perspective* (Lexington, Mass.: D.C. Heath, 1985), Ron Paul and Lewis Lehrman, *The Case for Gold* (San Francisco: Cato Institute, 1983). + +[^3]: On banking and in particular the different function of loan and deposit banking, see Murray N. Rothbard, *The Mystery of Banking* (New York: Richardson and Snyder, 1983). + +[^4]: See Murray N. Rothbard, *The Case for a 100 Percent Gold Dollar* (Meriden, Conn.: Cobden Press, 1984), pp. 32–34. + +[^5]: A highly prominent example for this misconception is F.A. Hayek, *Denationalization of Money* (London: Institute of Economic Affairs, 1976); for a critique see Murray N. Rothbard, “Hayek’s Denationalized Money,” *Libertarian Forum* XV, nos. 5–6 (August 1981–January 1982). + +[^6]: On the counterfeiting process, see Rothbard, *The Mystery of Banking*, chap. IV; also Elgin Groseclose, *Money: The Human Conflict* (Norman: University of Oklahoma Press, 1934), pp. 178 and 273. + +[^7]: On the Austrian business cycle theory, see Ludwig von Mises, *The Theory of Money and Credit* (lrvington-on-Hudson, N.Y.: Foundation for Economic Education, 1971); idem, *Human Action* (Chicago: Regnery, 1966), chap. XX; F.A. Hayek, *Monetary Theory and the Trade Cycle* (New York: Augustus M. Kelley, 1975); *Prices and Production* (New York: Augustus M. Kelley, 1967); Richard von Strigl, *Kapital und Produktion* (Vienna: Julius Springer, 1934); Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970), vol. 2, chap. 12. + +[^8]: What about cartels? Could not the competing banks form a cartel and agree on a joint venture in counterfeiting? Again, under free banking this is most unlikely, because a system of free banking is characterized by the complete absence of any economic incentive for cartelization. With no restrictions of entry in existence, any such bank cartel would have to be classified as voluntary and would suffer from the same problems as any voluntary cartel: Faced with the threat of noncartelists and/or new entrants, and recognizing that like all cartel agreements, a banking cartel would favor the less efficient cartel members at the expense of the more efficient ones, there is simply no economic basis for successful action, and any attempt to cartelize would quickly break down as economically inefficient. Moreover, insofar as the counterfeit money would be employed to expand credit, banks acting in concert would set off a full-scale boom-bust cycle. This, too, would deter cartelization. See on the theory of free banking Mises, *Human Action*, pp. 434–48; Rothbard, *The Mystery of Banking*, chap. VIII. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_02.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_02.md new file mode 100644 index 000000000..a5e82d83e --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_02.md @@ -0,0 +1,55 @@ +### The State and the Monopolization of Money and Banking + +The present economic order is characterized by national monies instead of one universal money; by fiat money instead of a commodity such as gold; by monopolistic central banking instead of free banking; and by permanent bank fraud, and steadily repeated income and wealth redistribution, permanent inflation and recurring business cycles as its economic counterparts, rather than 100-percent-reserve banking with none of these consequences. + +In complete contradiction, then, to man’s self-interest of maximizing wealth through economic integration, different antieconomic interests prevailing over economic ones must be responsible for the emergence of the contemporary monetary order. + +One can acquire and increase wealth either through homesteading, producing and contractual exchange, or by expropriating and exploiting homesteaders, producers, or contractual exchangers. There are no other ways. Both methods are natural to mankind. Alongside an interest in producing and contracting there has always been an interest in nonproductive and noncontractual property and wealth acquisitions. And in the course of economic development, just as the former interest can lead to the formation of productive enterprises firms and corporations, so can the latter lead to largescale enterprises and bring about governments or states.[^9] + +The size and growth of a productive enterprise is constrained on the one hand by voluntary consumer demand, and on the other hand by the competition of other producers that continuously forces each firm to operate with the lowest possible costs if it wishes to stay in business. For such an enterprise to grow in size, the most urgent consumer wants must be served in the most efficient ways. Nothing but voluntary consumer purchases support its size. + +The constraints on the other type of institution—the state—are altogether different.[^10] For one thing, it is obviously absurd to say that its emergence and growth is determined by demand in the same sense as an economic firm. One cannot say by any stretch of the imagination that the homesteaders, the producers and the contractual exchangers who must surrender (part of) their assets to a state have demanded such a service. Instead, they are coerced into accepting it, and this is conclusive proof of the fact that the service is not at all in demand. On the other hand, the state is also not constrained in the same way by competition as is a productive firm. For unlike such a firm, the state must not keep its costs of operation at a minimum, but can operate at above-minimum costs, because it is able to shift its higher costs onto its competitors by taxing or regulating their behavior. Insofar as a state emerges, then, it does so in spite of the fact that it is neither in demand nor efficient. + +Instead of by cost and demand conditions, the growth of an exploiting firm is constrained by public opinion: Nonproductive and noncontractual property acquisitions require coercion, and coercion creates victims. It is conceivable that resistance can be lastingly broken by force in the case of one man (or one group of men) exploiting one or maybe two or three others (or a group of roughly the same size). It is inconceivable, however, to imagine that force alone can account for the breaking down of resistance in the actually familiar case of small minorities expropriating and exploiting populations ten, hundreds, or thousands of times their size. For this to happen a firm must have public support in addition to coercive force. A majority of the population must accept its operations as legitimate. This acceptance can range from active enthusiasm to passive resignation. However, acceptance it must be in the sense that a majority must have given up the idea of actively or passively resisting any attempt to enforce nonproductive and noncontractual property acquisitions. Instead of displaying outrage over such actions, of showing contempt for everyone who engages in them, and of doing nothing to help make them successful (not to mention actively trying to obstruct them), a majority must actively or passively support them. State-supportive public opinion must counterbalance the resistance of victimized property owners such that active resistance appears futile. And the goal of the state, then, and of every state employee who wants to contribute toward securing and improving his own position within the state, is and must be that of maximizing exploitatively acquired wealth and income by producing favorable public opinion and creating legitimacy. + +There are two complementary measures available to the state trying to accomplish this. On the one hand, there is ideological propaganda. Much time and effort is spent persuading the public that things are not really as they appear: Exploitation is really freedom; taxes are really voluntary: noncontractual relations are really “conceptually” contractual ones;[^11] no one is ruled by anyone but we all rule ourselves; without the state neither law nor security exists; and the poor would perish, etc. + +On the other hand, there is redistribution. Instead of being a mere parasitic consumer of goods that others have produced, the state redistributes some of its coercively appropriated wealth to people outside the state apparatus and thereby attempts to corrupt them into assuming state-supportive roles. + +But not just any redistribution will do. Just as ideologies must serve a—statist—purpose, so must redistribution. Redistribution requires cost-expenditures and thus needs a justification. It is not undertaken by the state simply in order to do something nice for some people, as, for instance, when someone gives someone else a present. Nor is it done simply to gain as high an income as possible from exchanges, as when an ordinary economic business engages in trade. It is undertaken in order to secure the further existence and expansion of exploitation and expropriation. Redistribution must serve this strategic purpose. Its costs must be justified in terms of increased state income and wealth. The political entrepreneurs in charge of the state apparatus can err in this task, as can ordinary businessmen, because their decisions about which redistributive measures best serve this purpose have to be made in anticipation of their actual results. And if entrepreneurial errors occur, the state’s income may actually fall instead of rising, possibly even jeopardizing its own existence. It is the very purpose of state politics and the function of political entrepreneurship to avoid such situations and to choose instead a policy that increases state income. + +While neither the particular forms of redistributive policies nor their particular outcomes can be predicted, but rather change with changing circumstances, the nature of the state still requires that its redistributive policy must follow a certain order and display a certain structural regularity.[^12] + +As a firm engaged in the maximization of exploitatively appropriated wealth, the state’s first and foremost area in which it applies redistributive measures is the production of security, i.e., of police, defense, and a judicial system. The state ultimately rests on coercion and thus cannot do without armed forces. Any competing armed forces—which would naturally emerge on the market in order to satisfy a genuine demand for security and protection services—are a threat to its existence and must be eliminated. To do this is to arrogate the job to itself and become the monopolistic supplier and redistributor of protection services for a defined territory. Similarly, a competing judicial system would pose an immediate threat to a state’s claim to legitimacy. And again, for the sake of its own existence the judicial system must also be monopolized and legal services included in redistributive schemes. + +The state’s nature as an institution engaged in organized aggression also explains the importance of the next field of redistributive activities: that of traffic and communication. There can be no regular exploitation without monopolistic control of rivers, coasts, seaways, streets, railroads, airports, mail, and telecommunication systems. Thus, these things, too, must become the object of redistribution. + +Of similar importance is the field of education. Depending as it does on public opinion and its acceptance of the state’s actions as legitimate, it is essential for a state that unfavorable ideological competition be eliminated as far as possible and statist ideologies spread. The state attempts to accomplish this by providing educational services on a redistributive basis. + +Furthered by a system of state education, the next crucial area for redistribution is that of redistributing state power itself, i.e., the right assumed by the state to expropriate, exploit and redistribute nonproductively appropriated assets. Instead of remaining an institution which restricts entry into itself and/or particular government positions, a state increasingly, and for obvious strategic reasons, adopts an organizational structure which in principle opens up every position to everyone and grants equal and universal rights of participation and competition in the determination of state policy. Everyone—not just a privileged nobility—receives a legal stake in the state in order to reduce the resistance to state power.[^13] + +With the monopolization of law and security production, traffic, communication and education, as well as the democratization of state rule itself, all features of the modern state have been identified but one: the state’s monopolization of money and banking. For all but this one it has been explained, albeit briefly, how they can and must be understood as performing strategic functions: why and how they are not normal productive contributions determined by demand and supply forces or simply good deeds, but redistributive activities which serve the purpose of stabilizing and, if possible, increasing a state’s exploitatively appropriated income and wealth. + +The monopolization of money and banking is the ultimate pillar on which the modern state rests. In fact, it has probably become the most cherished instrument for increasing state income. For nowhere else can the state make the connection between redistribution-expenditure and exploitation-return more directly, quickly and securely than by monopolizing money and banking. And nowhere else are the state’s schemes less clearly understood than here. + +Preferring, like everyone, a higher to a lower income, yet unlike others, being in the business of nonproductive and noncontractual property acquisitions, the state’s position regarding money and banking is obvious: Its objectives are served best by a pure fiat money monopolistically controlled by the state. For only then are all barriers to counterfeiting removed (short of an entire breakdown of the monetary system through hyperinflation) and the state can increase its own income and wealth at another’s expense practically without cost and without having to fear bankruptcy.[^14] + +However, there are obstacles in the way of attaining this enviable state of affairs. On one hand, there is the inexorable fact that money can emerge only as a commodity. (It is impossible to start out with fiat money).[^15] On the other hand, there is the problem that while enrichment through counterfeiting is no doubt less conspicuous than doing so by means of taxation, it is nonetheless a measure that is bound to be noticed, certainly by the banks, particularly if it occurs on a regular basis. And so it is also impossible for the state to get away with institutionalized counterfeiting unless it can be combined with redistributive measures which are capable of bringing about another favorable change in public opinion. This problem and the state’s natural desire essentially determine the course of its actions. + +As the result of free market processes, the state finds gold established as money and a system of free banking. Its goal is the destruction of this system and with it the removal of all obstacles to counterfeiting. Technically (ignoring for the moment all psychological difficulties involved in this), the sequence of steps that must be taken in order to accomplish this objective is then dictated: In a first step the minting of gold must be monopolized by the state. This serves the purpose of psychologically denationalizing gold by shifting the emphasis from gold as denominated in universal terms of weight to gold as denominated in terms of fiat labels. And it removes a first important obstacle toward counterfeiting because it gives the state the very institutional means of enriching itself through a systematic process of currency debasement. + +[^9]: Contrary to the claim of the public choice school, states and private firms are not doing essentially the same sort of business, but instead are engaged in categorically different types of operations. Both types of institutions are the outcome of different, antagonistic interests. The “political” interest in exploitation and expropriation underlying the formation of states obviously requires and presupposes the existence of wealth, and hence an “economic” interest of at least one person in producing such wealth in the first place (while the reverse is not true). But at the same time, the more pronounced and successful political interests are, the more destructive of economic interests this will be. The public choice school is perfectly correct in pointing out that everyone—a government employee no less than an employee of an economic firm—normally prefers a higher to a lower income and that this interest explains why government should be expected to have no less of a tendency to grow than any other enterprise. + +However, this discovery—that politicians and bureaucrats are no more altruistic or concerned about the public good than are people in other walks of life—is hardly new even if it has sometimes been overlooked. Yet what is in fact new with public choice is the inference drawn from this correct insight then, that all institutions should hence be regarded as an outgrowth of identical motivational forces and be treated analytically on a par with each other—is false to the point of being ridiculous. Regardless of a person’s subjective beliefs, integrating one’s actions into the institutional framework of either the state or a “normal” economic enterprise and pursuing one’s wealth maximizing interests here or there will in fact produce categorically different outcomes. On a representative statement of the public choice school regarding the idea of the “state as a firm” and of “political exchange” as essentially the same as economic exchange, see James Buchanan and Gordon Tullock, *The Calculus of Consent* (Ann Arbor: University of Michigan Press, 1965), p. 19; for a critique of this view and the fundamental difference between economic and political means, see Franz Oppenheimer, *The State* (New York: Vanguard Press, 1914), pp. 24–27; Murray N. Rothbard, *Power and Market* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977), chap. 2. + +[^10]: On the following theory of the state, see Murray N. Rothbard, *For a New Liberty* (New York: Macmillan, 1978); *The Ethics of Liberty* (Atlantic Highlands: Humanities Press, 1982); Hans-Hermann Hoppe, *Eigentum, Anarchie und Staat* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1987); *A Theory of Socialism and Capitalism* (Boston: Kluwer, 1989); Anthony de Jasay, *The State* (Oxford: Blackwell, 1985). + +[^11]: On the semantic confusion spread through the term “conceptual agreement” in particular by James Buchanan, see Hans-Hermann Hoppe, “The Fallacies of the Public Goods Theory and the Production of Security,” *Journal of Libertarian Studies* 9, no. 1 (1989); supra, chap. 1. + +[^12]: See Hoppe, *Eigentum, Anarchie, und Staat*, chap. 5.3; *A Theory of Socialism and Capitalism*, chap. 8. + +[^13]: On democratization as a means of expanding state power, see Bertrand de Jouvenel, *On Power* (New York: Viking Press, 1949), pp. 9–10. + +[^14]: On the state’s inherent tendency toward achieving an unrestricted counterfeiting monopoly, see Murray N. Rothbard, *The Mystery of Banking;* idem, *What Has Government Done to Our Money?* (San Rafael, Calif.: Libertarian Publishers, 1985). + +[^15]: On the impossibility of money originating as a fiat paper money, see the regression theorem: Mises, *The Theory of Money and Credit*, pp. 97–123; *Human Action*, pp. 408–10; Rothbard, *Man, Economy, and State,* vol. I, pp. 231–37. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_03.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_03.md new file mode 100644 index 000000000..321c8fec5 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_03.md @@ -0,0 +1,43 @@ +Second, the use of money substitutes instead of actual gold must be systematically encouraged and such a tendency backed up by the enactment of legal tender laws. The counterfeiting process thereby becomes much less costly. Instead of having to remint gold, only paper tickets must be printed. + +However, the problem already discussed earlier remains. As long as a system of free banking is in operation, the counterfeit notes cannot be prevented from returning to the new issuer with the request for redemption, and he then cannot—at least not without a contractive adjustment—fulfill his obligations. To overcome this obstacle, in the next step the state must monopolize the banking system or force the competing banks into a cartel under the tutelage of its own state-operated central bank. Once it is in command of a monopolized or cartelized banking system, the state can put the coordinated and joint counterfeiting process of the entire banking system into effect that avoids this risk. + +In the next step gold must be nationalized, i.e., the state must require all banks to deposit their gold at the central bank and conduct their business exclusively with money substitutes instead of gold. This way gold disappears from the market as an actually used medium of exchange and instead everyday transactions become increasingly characterized by the use of central banknotes. + +Finally, gold being already out of sight and in the state’s sole possession, the state must cut the last tie to gold by reneging on its contractual obligations and declaring its notes irredeemable. Built on the ruins of gold, which as a commodity money standard initially made it possible that paper notes could actually acquire any purchasing power, a pure fiat money standard has been erected and can now be kept in operation, at long last handing the state the unlimited counterfeiting power that it had been vying for. + +The goal of a complete counterfeiting autonomy likewise dictates the strategy that must be pursued on the psychological front. Obviously, in approaching its ultimate goal the state creates victims and thus it is also in need of favorable public opinion. Its rise to absolute counterfeiting power must be accompanied by redistributive measures that generate the support necessary to overcome all upcoming forces of resistance. It must look for allies. + +Regarding the state’s monopolization of law and order, traffic, communication and education, and the democratization of its organizational structure—while it is clear that they are all redistributive measures and as such imply favoring one person at the expense of another—it is difficult if not impossible to identify the gainers and the losers with definite social classes: there can be gainers (or losers) across different classes: within one social class there can be gainers and losers; and the pattern of redistribution can shift over time. In all of these cases the link between the state’s redistributive expenditures and their payoffs is only indirect: whether or not certain education expenditures, for instance, pay off in terms of increased state income will only become visible at a later date; and even then it will be difficult to attribute such an outcome to a definite cause. In the case of the monopolization of money and banking, on the other hand, who outside the apparatus of the state itself will be the benefactors of its redistributive policies and who the losers will be is clear at once; and sociologically the benefactors can easily be identified with a specific social class. In this case the connection between the state’s handing out redistributive favors and its own enrichment is direct and close-circuited; and the attribution of causes obvious: The state is compelled to make banks and the social class of bankers its accomplices by allowing them to participate in its counterfeiting operations and so enrich themselves along with the state’s own enrichment. + +Bankers would be the first ones to become aware of the state’s attempts at counterfeiting. Without special incentives to the contrary they would have no reason to support such actions and every reason to uncover and stop them as quickly as possible. And the state would not run into just any opposition here: bankers, because of their exalted position in economic life and in particular because of their far-reaching interconnectedness as a professional group resulting from the nature of their business as facilitators of interspatial and intertemporal exchanges, would be the most formidable opposition one might encounter. The incentive necessary to turn such potential enemies into natural allies is the state’s offer to cut them in on its own fraudulent machinations. Familiar with the ideas of counterfeiting and its great potential for one’s own enrichment, but knowing, too, that there is no chance of engaging in it without running the immediate risk of bankruptcy under free, competitive banking and a gold standard, bankers are faced with an almost irresistible temptation. Going along with the state’s policy of monopolizing money and banking also means fulfilling one’s own dreams of getting rich fast. Not only the state comes into its own once a pure fiat money standard is established. Provided that they are accorded the privilege by the state to counterfeit in addition to its own counterfeited notes under a monetary regime of less than 100-percent-reserve banking, with the central bank functioning as a last resort counterfeiter banks can only too easily be persuaded to regard the establishment of such a monetary system as their ultimate goal and as a universal panacea.[^16] + +Economically, this coalition between the state—as the dominant partner—and the banking system—as its affiliate—leads to permanent inflation (constrained only by the imperative of not overdoing it and causing a breakdown of the entire monetary system), to credit expansion and steadily recurring boom-bust cycles, and to a smooth uninterrupted income and wealth redistribution in the state’s and the banks’ favor. + +Still more important, however, are the sociological implications of this alliance: With its formation a ruling class whose interests are tied in closely with those of the state is established within civil society. Through its cooperation the state can now extend its coercive power to practically every area of society. + +Before the establishment of the state-banking alliance, the sociological separation between state and society, i.e., between an exploitative ruling class and a class of exploited producers, is almost complete and clearly visible. Here is a civil society that produces all economic wealth; and there is the state and its representatives who draw parasitically on what others have produced. People are members either of civil society or the state and see their own interests connected with either the former or the latter. To be sure, there are then redistributive activities going on which favor parts of society at the expense of others and which help divert interests from the pursuit of economic integration to that of supporting exploitation. Yet social corruption is unsystematic at this stage. It is not corruption of social classes which are connected society-wide, but rather corruption of various disparate and dispersed individuals or groups. And these interests are only connected to those of the state rather tenuously through certain specific redistributive state activities, rather than through a direct cash-connection. + +With the formation of a state-banking alliance all this becomes different. A cash-connection between parts of civil society and the state exists—and nothing ties people more closely together than joint financial interests. Moreover, this connection is established between the state and what can be identified not only as a closely interconnected social class, but as one of the most widely influential and powerful ones. In fact, it is not just the banks who join interests with the state and its policy of exploitation. The banks’ major clients, the business establishment and the leaders of industry become deeply integrated in the state’s counterfeiting schemes, too. For it is they who, apart from state and banks, are the earliest receivers of most of the regularly created counterfeit money. In receiving it before it gradually ripples through the economic system, and thereby changes relative prices as well as increases the overall price level, and in receiving credit at fraudulently lowered interest rates, they too enrich themselves at the expense of all savers and all later recipients or nonrecipients of this money.[^17] + +Moreover, this financial coalition between the industrial establishment, banks, and the state tends to be reinforced by each successive course of events. The credit expansion leads to increased investment and—since it is not covered by an increase in genuine savings—will inevitably result in a corrective contraction. In order to avoid losses or even bankruptcy the bank’s clients will approach the banking system with an increased demand for liquidity (i.e., money). Naturally, to avoid losses of their own the banks are eager to help their clients out—and the more so the more established they are as clients. Unable to do this on their own, they turn to the state and its central bank. And the state, then, being offered another chance at its own enrichment, accepts and provides the banking system, and by extension the business establishment, with the needed liquidity by means of a new round of counterfeiting. The alliance is renewed, and the state has reaffirmed its dominant role by having saved the established banking and the industrial elite from crumbling in the face of economic competition and allowing them instead to preserve the status quo or even further increase the wealth already concentrated in their hands. There is reason to be thankful and to reciprocate with invigorated public support for the state and its propaganda. + +To be sure, this coalition between the state and the economic power elite by no means implies a complete identity of interests. The various established industrial enterprises may have different or even contrary interests; and the same is true for the banks. Similarly, the interests of banks and business clients may in many respects be different. Nor do the interests of the industrial elite or the banks coincide completely with those of the state. For after all, banks as well as industrial enterprises are also in the “normal” business of making money through production and productive exchanges—whatever other sources of income acquisition may be available to them. And in this function their interests may well clash with the state’s desire for taxes, for instance. Nonetheless, the establishment of a system of monopolized money and banking still creates one interest common to all of them: an interest in the preservation of the state apparatus and the institution of political (i.e., exploitative) means of income appropriation as such. Not only could the state and its central bank destroy any commercial bank and, indirectly, practically any industrial enterprise; this threat is more severe the more established a business is. The state could also help any and all of them get richer, and more so if they are already rich. Hence, the more there is to lose from opposition and to gain from compliance, the more intensive will be the attempts by the economic power elite to infiltrate the state apparatus and have the state leaders assume financial interests in the business world. Bankers and industrialists become politicians; and politicians take positions in banking and industry. A social system emerges and is increasingly characteristic of the modern world in which the state and a closely associated class of banking and business leaders exploit everyone else.[^18][^19] + +[^16]: On the enthusiastic participation of the banking elite in the creation of the Federal Reserve System, see Rothbard, *Mystery of Banking*, chaps. XV, XVI. + +[^17]: On the formation of the state-banking-business coalition, see Gabriel Kolko, *The Triumph of Conservatism* (Chicago: Free Press, 1967); *Railroads and Regulations* (Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1965); James Weinstein, *The Corporate Ideal in the Liberal State* (Boston: Beacon Press, 1968); Richard Radosh and Murray N. Rothbard, eds., *A New History of Leviathan* (New York: Dutton, 1972). + +[^18]: In the Marxist tradition this stage of social development is termed “monopoly capitalism,” “finance capitalism,” or “state monopoly capitalism.” + +The descriptive part of Marxist analyses is generally valuable. In unearthing the close personal and financial links between state and business, they usually paint a much more realistic picture of the present economic order than do the mostly starry-eyed “bourgeois economists.” Analytically, however, they get almost everything wrong and turn the truth upside down. + +The traditional, correct pre-Marxist view on exploitation was that of radical laissez-faire liberalism as espoused by, for instance, Charles Comte and Charles Dunoyer. According to them, antagonistic interests do not exist between capitalists as owners of factors of production and laborers, but between, on the one hand, the producers in society, i.e., homesteaders, producers and contractors, including businessmen as *well* as workers, and on the other hand, those who acquire wealth nonproductively and/or noncontractually, i.e., the state and stateprivileged groups, such as feudal landlords. This distinction was first confused by Saint-Simon, who had at some time been influenced by Comte and Dunoyer, and who classified market businessmen along with feudal lords and other stateprivileged groups as exploiters. Marx took up this confusion from Saint-Simon and compounded it by making only capitalists exploiters and all workers exploited, justifying this view through a Ricardian labor theory of value and his theory of surplus value. Essentially, this view on exploitation has remained typical for Marxism to this day despite Böhm-Bawerk’s smashing refutation of Marx’s exploitation theory and his explanation of the difference between factor prices and output prices through time preference (interest). To this day, whenever Marxist theorists talk about the exploitative character of monopoly capitalism, they see the root cause of this in the continued existence of the private ownership of means of production. Even if they admit a certain degree of independence of the state apparatus from the class of monopoly capitalists (as in the version of “state monopoly capitalism”), for them it is not the state that makes capitalist exploitation possible; rather it is the fact that the state is an agency of capitalism, an organization that transforms the narrow-minded interests of individual capitalists into the interest of an ideal universal capitalist (the *ideelle Gesamtkapitalist*), which explains the existence of exploitation. + +In fact, as explained, the truth is precisely the opposite: It is the state that by its very nature is an exploitative organization, and capitalists can engage in exploitation only insofar as they stop being capitalists and instead join forces with the state. Rather than speaking of state monopoly capitalism, then, it would be more appropriate to call the present system “state financed monopoly socialism,” or “bourgeois socialism.” + +For representative Marxist studies, see Rudolf Hilferding, *Finance Capital* (London: Routledge and Kegan Paul, 1981); V.I. Lenin, *Imperialism Last Stage of Capitalism* (Moscow: Foreign Languages Publishing House, 1947); Paul M. Sweezy, *The Theory of Capitalist Development* (New York: Monthly Review Press, 1942); Paul A. Baran and Paul M. Sweezy, *Monopoly Capital* (New York: Monthly Review Press, 1966); Ernest Mandel, *Marxist Economic Theory* (London: Merlin, 1962); *Late Capitalism* (London: New Left Books, 1975); Herbert Meissner, ed., *Bürgerliche Ökonomie ohne Perspektive* (East Berlin: Dietz, 1976); on the perversion of the classical liberal class analysis through Marxism, see Murray N. Rothbard, “Left and Right” in *Egalitarianism As a Revolt Against Nature and Other Essays* (Washington, D.C.: Libertarian Review Press, 1974); on the refutation of the Marxist theory of exploitation, see Eugen von Böhm-Bawerk, *Karl Marx and the Close of His System*, ed. Paul M. Sweezy, (New York: Augustus M. Kelley, 1948). + +[^19]: To recognize the far-reaching integration of state interests and those of the economic power elite, which is brought about by the monopolization of money and banking, is not to say that there cannot be conflicts arising within this coalition. As mentioned earlier, the state is also characterized, for instance, by the necessity of democratizing its constitution. And the democratic process could well bring egalitarian or populist sentiments to the surface which were opposed to the state’s favorable treatment of banks and big business. However, it is precisely the financial nature of the state-business connection that makes such an occurrence unlikely. For not only would this pose an immediate threat to the economic power elite; it would also imply severe financial losses in state income, even if it did not threaten the stability of the state as such. Hence a powerful incentive exists for both sides to join forces in filtering any such sentiment out of the political process before it ever becomes widely heard and to ensure with all resources at their command that the range of political alternatives admitted to public discussion is so restricted as to systematically exclude any scrutinizing of their joint counterfeiting racket. + +See on this also such—in spite of their characteristic leftist misconceptions—informative studies as C. Wright Mills, *The Power Elite* (New York: 1965); G. William Domhoff, *Who Rules America?* (New York: 1967); E.E. Schattschneider, *The Semi-Sovereign People* (New York: Holt 1960); Peter Bachrach and Morton Baratz, *Power and Poverty* (New York: 1970); C. Offe, *Strukturprobleme des Kapitalistischen Staates* (Frankfurt/M. Suhrkamp, 1972). \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_04.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_04.md new file mode 100644 index 000000000..d7102e731 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_04.md @@ -0,0 +1,49 @@ +### International Politics and International Monetary Order + +Man’s economic interests, i.e., his interests in improving his income and wealth by means of producing and exchanging, lead to the emergence of a universally used commodity money—gold—and a system of free banking. + +Man’s political interests (i.e., his interests in improving his income and wealth through exploitation at the expense of producers and contractors) lead to the formation of states, the destruction of the gold standard and the monopolization of money and banking. + +Yet once a state is established as a monopolist of exploitation and counterfeiting new problems emerge. For even if its monopolistic position is secured within a given territory, competition between states operating in different territories still exists. It is this competition which imposes severe limits on any one government’s exploitative powers. On one hand, it opens up the possibility that people will vote against a government with their feet and leave its territory if they perceive other territories as offering less exploitative living conditions. Or if other states are perceived as less oppressive, the likelihood increases of a state’s subjects collaborating with such foreign competitors in their desire to “take over.” Both of these possibilities pose a crucial problem for each state. For each literally lives off a population, and any population loss is thus a loss of potential state income. Similarly, any state’s interest in another’s internal affairs must be interpreted as a threat, in particular if it is supported by the latter’s own subjects, because in the business of exploitation one can only prosper as long as there is something that can be exploited and, obviously, any support given to another state would reduce what remains left over for itself. + +On the other hand, with several competing states each individual state’s counterfeiting power becomes severely limited. In fact, on the international level a problem reemerges which is directly analogous to the obstacle to counterfeiting which was implied by a system of free banking, and which the states solved internally through the monopolization or cartelization of banking. The situation is characterized by different national paper monies with freely fluctuating exchange rates, If one state counterfeits more extensively than another, its currency is bound to depreciate in terms of the other, and for such a state this means (whatever different things it may mean for its various subjects) that its income has declined in relation to that of another state. With this its power vis-à-vis that of another state is decreased. It becomes more vulnerable to a competing state’s attacks (military or economic). Naturally, it is in no state’s interest to see this happen, and hence one’s counterfeiting desire must be restrained accordingly. Counterfeiting still continues permanently, of course, because it is in every state’s own interest; but no state is truly autonomous in its decision about how much to inflate and instead must at all times pay close attention to the inflationary policies of its competitors and flexibly adjust its own actions to theirs. + +In order to maximize its exploitatively acquired income, it is in a state’s natural interest to overcome both of these external restrictions on internal power. Cartelization would seem a possible solution. However, it must fail as such because—due to the lack of a monopolistic enforcement agency—interstate cartels could only be voluntary and would hence appear less attractive to a state the more powerful it already is and the less inflationary its counterfeiting policy. By joining any such cartel a state would harm itself to the advantage of less successful and more inflationary states. There is only one stable solution for the problem then: A state must aim to expand its territory, eliminate its competitors and, as its ultimate goal, establish itself as a world government. And parallel to this must be its attempts to make its paper currency used in wider territories and ultimately make it the world currency under the control of its own world central bank. Only if these goals are achieved will a state come into its own. There are many obstacles on this path, and these may prove so severe as to make it necessary to settle for less than such a perfect solution. However, as long as there is a state in existence, such an interest is operative and must be understood as such if one is to correctly interpret past developments as well as future tendencies (after all it also took the states several centuries to reach their present internal counterfeiting powers!). + +The means for accomplishing the first of its two integrated goals is war. War and state are inextricably connected.[^20] Not only is a state an exploitative firm and its leading representatives can thus have no principled objection to nonproductive and noncontractual property acquisitions—otherwise they would not do what they do or the state would simply fall apart and dissolve. And it cannot be surprising then that they should also have no fundamental objection to a territorial expansion of exploitation by means of war. In fact, war is the logical prerequisite of a later cease-fire: and its own internal, institutionalized system of exploitation is nothing but a—legitimate—cease-fire, i.e., the result of previous conquests. In addition, as the representatives of the state they are also in command of the very means which make it increasingly likely that one’s aggressive desires can actually be put into effect. In command of the instrument of taxation and, even better for this purpose, of absolute internal counterfeiting powers the state can let others pay for its wars. And naturally, if one does not have to pay for one’s risky ventures oneself but can force others to do so, or if one can simply create the needed funds out of thin air, one tends to be a greater risk-taker and more trigger-happy than one would otherwise be. + +While independent of demand and hence by nature a more aggressive institution than any normal business that would have to finance its wars with income gained exclusively through voluntary transactions and that would thus face immediate financial repercussions if only a single one of its clients reduced his purchases in response to his dissatisfaction with this business’ war policy, the state is still not entirely free of all constraints in its pursuit of foreign aggression. Just as states emerge although there is no demand for them, so wars occur without having been demanded. But as the emergence and the growth of states is constrained by public opinion, so also are the state’s war endeavors. For obviously, in order to come out of an interstate war successfully, a state must be in command of sufficient—in relative terms—economic resources which alone make its actions sustainable. However these resources can only be provided by a productive population. Thus, to secure the means necessary to win wars and to avoid being confronted with slackening productive outputs while at war, public opinion again turns out to be the decisive variable constraining a state’s foreign policy. Only if popular support for the state’s war exists can it be sustained and possibly won. The support from the banking and business establishment can be won easily, provided the foreign aggression promises a successful end and its cost can be established with a sufficient degree of accuracy. Not everyone of this class will be ready to join in, of course, because one may have vested interests in the to-be-conquered territory that will be damaged in the event of an interstate conflict; or one may wish that country C rather than B would be attacked; or one may even in principle be opposed to war. Generally, the expectation that along with one’s own state’s victory the business and banking elite would become established as a ruling class over a larger territory, with correspondingly expanded possibilities for financial exploitation, is a most powerful reason for the economic—in particular the banking—elite to pay close attention to the war option. + +Yet their support is by no means sufficient. In a war even more so than during peacetime a state is dependent on every single person’s willingness to work and produce (there can no longer be any loafers during wartime). To ensure widespread enthusiasm, all states must help create and support nationalistic ideologies. They have to wrap themselves up as nation states and pose as the banner carriers and protectors of the superior values of one’s own nation as distinct from those of others, in order to generate the public identification with one specific state which is necessary in order to then turn around and wipe out the independence of more and more distinct nations and separate ethnic, linguistic and cultural groups. + +However, something more substantial is required in order to keep the population working and producing the resources needed for a war: After all, the other states assumedly have the support of their business elite; and they, too, have created a spirit of nationalism in their territories. Assuming further that the antagonistic states initially control populations of comparable size and territories with similar natural endowments, the decisive variable determining victory or defeat becomes the relative economic wealth of the societies involved, their relative degree of economic development and capital accumulation. Those states tend to be victorious in interstate warfare that can parasitically draw on superior economic wealth. Clearly though, in order to be in this position conditions relatively favorable to wealth and capital formation in their respective territories must previously have existed. States do not positively contribute to this. On the contrary, as institutions engaged in nonproductive and noncontractual property acquisitions, their very existence is destructive of wealth and capital accumulation. However, they can make a negative contribution. Wealth and capital comes into existence only through homesteading, producing and contracting, and a relatively lower degree of exploitation of homesteaders, producers and contractors means a relative boost to capital formation, which in the next round of exploitation can give the state the additional resources needed to succeed militarily over its foreign competitors. Thus, what is also required in order to win wars is a relatively high degree of internal liberalism. + +Paradoxical as it may first seem, the more liberal[^21] a state is internally, the more likely it will engage in outward aggression. Internal liberalism makes a society richer; a richer society to extract from makes the state richer, and a richer state makes for more and more successful expansionist wars. And this tendency of richer states toward foreign intervention is still further strengthened, if they succeed in creating a “liberationist” nationalism among the public, i.e., the ideology that above all it is in the name and for the sake of the general public’s own internal liberties and its own relatively higher standards of living that war must be waged or foreign expeditions undertaken. + +In fact, something still more specific can be stated about internal liberalism as a requirement and means for successful imperialism. The need for a productive economy that a warring state must have also explains why it is that *ceteris paribus* those states tend to outstrip their competitors in the arena of international politics which have adjusted their internal redistributive policies so as to decrease the importance of economic regulations relative to that of taxation. Regulations through which states either compel or prohibit certain exchanges between two or more private persons as well as taxation imply a nonproductive and/or noncontractual income expropriation and thus both damage homesteaders, producers or contractors. However, while by no means less destructive of productive output than taxation, regulations have the peculiar characteristic of requiring the state’s control over economic resources in order to become enforceable without simultaneously increasing the resources at its disposal. In practice, this is to say that they require the state’s command over taxes, yet they produce no monetary income for the state (instead, they satisfy pure power lust, as when A, for no material gain of his own, prohibits B and C from engaging in mutually beneficial trade). On the other hand, taxation and a redistribution of tax revenue according to the principle “from Peter to Paul,” increases the economic means at the government’s disposal at least by its own “handling charge” for the act of redistribution. Since a policy of taxation, and taxation without regulation, yields a higher monetary return to the state (and with this more resources expendable on the war effort!) than a policy of regulation, and regulation with taxation, states must move in the direction of a comparatively deregulated economy and a comparatively pure tax-state in order to avoid international defeat.[^22] + +With the backdrop of these theoretical considerations about the nature of the state and international politics, much of history falls into place. Lasting over centuries, practically uninterrupted series of interstate wars vividly confirm what has been stated about the inherently aggressive nature of states. Similarly, history dramatically illustrates the tendency towards increased relative concentration of states as the outcome of such wars: States’ aggressive expansionism has led to the closing of all frontiers, and a steady decline in the number of states along with an equally steady increase in the territorial size of those states that managed to survive. No world state has yet been brought about, but a tendency in this direction is undeniably present. More specifically, history illuminates the central importance that internal liberalism has for imperial growth: First, the rise of the states of Western Europe to world prominence can be so explained. It is in Western Europe that, built on the older intellectual traditions of Greek and Stoic philosophy as well as Roman law, the ideology of natural rights and liberalism emerged.[^23] It was here that—associated with names such as St. Thomas Aquinas, Luis de Molina, Francisco Suarez and the late sixteenth century Spanish Scholastics, Hugo Grotius, Samuel Pufendorf, and John Locke—it increasingly gained influence in public opinion; and where the various states’ internal powers of exploitation were then correspondingly weakened. And their power was even further weakened by the fact that pre-modern Europe was characterized by a highly competitive, almost anarchic international system, with a multitude of rivaling small scale states and feudal principalities. It was in this situation that capitalism originated.[^24] Because the states were weak, homesteaders, producers and contractors increasingly began to accumulate capital; previously unheard of economic growth rates were registered; for the first time a steadily increasing population could be sustained; and, in particular with the population growth leveling off, gradually but continuously the general standard of living began to rise, finally leading to what is called the Industrial Revolution. Drawing on this superior wealth of capitalist societies the weak, liberal states of Western Europe became the richest states on earth. And this superior wealth in their hands then led to an outburst of imperialist ventures which for the first time in history established the European states as genuine world powers, extending their hegemonic rule across all continents. + +Similarly, England’s outstanding role among the West European states can be explained. The most liberal country of all, the British government became the most successful imperialist.[^25] And the relative decline of England (and Western Europe) and the rise of the U.S. to the world’s foremost imperialist power fits the theoretical picture as well. With no feudal past to speak of and British imperialism defeated, liberalism was still more pronounced in the U.S. than anywhere in Europe. State power was at its weakest, hardly to be noticed in people’s daily activities. Accordingly, economic growth was higher than in all other countries; standards of living went up; the population increased; and living standards and population size gradually surpassed those of all West European countries. At the same time, beginning in the late nineteenth century England and Western Europe suffered from reinvigorated internal statism brought about by the emergence of socialist ideologies on the European scene. It was this superior economic wealth—produced by a little exploited civil society—which allowed the internally weak U.S. government apparatus to slowly become the richest, most resourceful state, and turn these resources toward foreign aggression and in time establish itself as the dominant world power, with “home bases” all around the globe and direct or indirect military dominance and hegemonic control over a large part of the world (with the exception of the Soviet Union and China and their respective satellites).[^26] The nineteenth century already displayed aggressive expansionism of the—liberal—U.S. government second to none. Since as early as 1801, when the U.S. Navy was sent on a punitive mission to the remote area around Tripolis, virtually no single year has passed without U.S. government intervention somewhere in the world.[^27] Three major wars were waged: Against England (1812); against Mexico (1846–48), in which Mexico lost half its territory; and against Spain (1898), which resulted in the United States’ occupation of Cuba and the Philippines. Contrary to popular myth, the Civil War, too, was essentially an expansionist war waged by the relatively more liberal North against the Confederate states. However, the great breakthrough to world dominance did not occur until the twentieth century, when the U.S. entered World Wars I and II. Both wars dramatically proved the superiority of U.S. might over the European states. The U.S. determined the victors as well as the losers, and both wars ended with a victory of the more liberal U.S. government—resting on a less taxed and regulated economy—over all of the more socialist-authoritarian European states (including the Soviet Union) with their more heavily taxed and regulated economies. With the end of World War II the U.S. had reached hegemony over Europe and, as heir to the European states’ foreign empires, over large territories all around the world. Since World War II the U.S. has continued and even intensified its unrivaled expansionism with smaller or larger military interventions in Greece, Iran, Korea, Guatemala, Indonesia, Lebanon, Laos, Cuba, the Congo, British Guiana, the Dominican Republic, Vietnam, Chile, Grenada, and Nicaragua.[^28] + +Finally, history also provides the most vivid illustration of the direct link between a state’s internal powers of counterfeiting and its policy of external aggression, as well as the banking and business elite’s conspiracy with the state in its expansionist desires. The watershed mark in the process leading to the rise of the U.S. as the world’s premier power is World War I. The U.S. government could not have entered and successfully won this initially inner-European war without the absolute counterfeiting power that was achieved in 1913 with the establishment of the Federal Reserve System. It would have lacked the resources to do so. With a central banking system in place, a smooth transition to a war economy could be made and it became possible for the U.S. to get involved more deeply in the war and enlarge it to one of history’s most devastating wars. And just as the prior establishment of the Federal Reserve System had been enthusiastically supported by the banking establishment (in particular by the houses of Rockefeller, Morgan, and Kuhn, Loeb and Co.), so the U.S. policy of entering the war on the Allied side found its most ardent supporters among the economic elite (notably in the firm of J.P. Morgan and Co. as the fiscal agent of the Bank of England and monopoly underwriter of British and French bonds as well as a major arms producer, and represented within the Wilson administration by such powerful forces as W.G. McAdoo, secretary of the Treasury and Wilson’s son-in-law; Colonel P.M. House, Wilson’s intimate foreign policy adviser; and B. Strong, governor of the Federal Reserve Bank of New York).[^29] + +[^20]: On the intimate relationship between state and war, see the important study by Ekkehart Krippendorff, *Staat and Krieg* (Frankfurt/M.: Suhrkamp, 1985); also Charles Tilly, “War Making and State Making as Organized Crime,” in Peter Evans, et al. eds., *Bringing the State Back In* (Cambridge: Cambridge University Press, 1985); Robert Higgs, *Crisis and Leviathan* (New York: Oxford University Press, 1987). + +[^21]: The term “liberal” is here and the following used in its traditional European sense and not in the present day U.S. sense as a synonym for “socialist” or “social-democratic.” + +[^22]: A highly characteristic example of this connection between a policy of internal deregulation and increased external aggressiveness is provided by the Reagan administration. + +[^23]: On the following see also Hans-Hermann Hoppe, “The Economics and Sociology of Taxation,” in *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* 1, no. 2 (1990); supra chap. 2. + +[^24]: On the importance of “political anarchy” for the origin of capitalism, see Jean Baechler, *The Origins of Capitalism* (New York: St. Martin’s, 1976), chap. 7. + +[^25]: On British imperialism, see Lance E. Davis and Robert A. Huttenback, *Mammon and the Pursuit of Empire: The Political Economy of British Imperialism 1860–1912* (Cambridge: Cambridge University Press, 1986). + +[^26]: See on this and the following E. Krippendorff, *Staat and Krieg*, pp. 97–116. + +[^27]: See the table in Ekkehart Krippendorff, *Die amerikanische Strategie* (Frankfurt/M. Suhrkamp, 1970), pp. 43ff. + +[^28]: On twentieth-century U.S. foreign policy, see Leonard P. Liggio, “American Foreign Policy and National Security Management” in Radosh and Rothbard, *A New History of Leviathan*; Rothbard, *For a New Liberty,* chap. 14. + +[^29]: See on this Rothbard, *Mystery of Banking*, pp 230–47; on the role of the Morgans in pushing the Wilson administration into war, in particular see Charles Tansill, *America Goes to War* (Boston: Little, Brown, 1938), chaps. II–IV. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_05.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_05.md new file mode 100644 index 000000000..411bf083a --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_05.md @@ -0,0 +1,51 @@ +There is only one important element still missing from a complete reconstruction of the present international order: money. It is in a state’s natural interest to expand its territory militarily; and hence, one should expect a tendency toward a relative concentration of states. It is also in a state’s interest to engage in “monetary imperialism” (i.e., to extend its counterfeiting power over larger territories); thus, a tendency toward a one-world paper currency should be expected. Both interests and tendencies complement each other. On the one hand, any step in the direction of an international counterfeiting cartel is bound to fail if it is not complemented by the establishment of military dominance and hierarchy. External and internal economic pressures would tend to burst the cartel. With military superiority, however, an inflation cartel becomes possible. On the other hand, once military dominance has made such a cartel possible, the dominant state can actually expand its exploitative power over other territories without further war and conquest. In fact, the international cartelization of counterfeiting allows the dominant state to pursue through more sophisticated (i.e., less visible) means what war and conquest alone might not be able to achieve. + +In the first step a dominant state (a state, that is, which could crush another militarily and is perceived as capable of doing so, in particular by the dominated government) will use its superior power to enforce a policy of internationally coordinated inflation. Its own central bank sets the pace in the counterfeiting process, and the central banks of dominated states are ordered to inflate along with the dominating state. In practical terms, the dominating state’s paper currency is imposed as a reserve currency on foreign central banks, and they are pressured to use it as a basis for their own inflationary actions. + +Constrained not by actual demand but only by public opinion, it is relatively easy for a dominant state to accomplish this goal. Direct territorial conquest and the direct implementation of its own currency in foreign territories can be prohibitive because of the state of national or foreign public opinion. Yet with the power to destroy any specific foreign government—even thought it is not strong enough for a complete take-over—little is required in order for the dominant state to succeed in *monetary* imperialism. + +Internally, it will most likely encounter no resistance whatsoever. The government itself will be satisfied with this solution. For once its own currency is employed as a reserve currency by foreign banks on which they then pyramid their various national paper monies, then it becomes possible for it to engage in an almost costless expropriation of foreign property owners and income producers without having to fear contractive consequences. Similarly, its own banking and business elite is ready to accept such an arrangement, because they, too, can thereby safely participate in foreign exploitation. Banks in particular are enthusiastic. And the public is largely ignorant of what is happening, or considers the exploitation of foreigners minor as compared to internal problems. + +Externally, matters are only slightly more complicated. The dominated state loses resources to the dominating one as a consequence of monetary regime. But faced with the possibility of losing its internal control altogether, it naturally prefers acquiescing to a scheme which not only allows it to stay in power but to actually continue in its own fraudulent expropriations of its own population by inflating its currency on top of and in accordance with the dominating state’s paper money creation. For essentially the same reason bank and business elites, as the first receivers of their respective state’s counterfeit money, are willing to accept this solution. And the general public in the dominated territories, which through arrangement is subject to a double layer of exploitation of foreign states’ elites on top of a national state and elite, is again largely unaware of all this and fails to identify it as one important cause of its own prolonged economic dependency and relative stagnation vis-à-vis the dominant nation. + +This first step, however, does not provide a perfect solution. The international monetary system is characterized by a dominant paper currency, and a multitude of national paper monies pyramiding on top of it, and freely fluctuating exchange rates between such currencies. + +On one hand, this is less than satisfactory for the dominant state, because under these circumstances ample room is left for the possibility of its own currency depreciating against others, and such a development would pose a threat to its own role as a dominant power. For exchange rates are not exclusively determined by the inflationary policies of various central banks. Ultimately and *ceteris paribus*, they are determined by purchasing power parity.[^30] And even if a dominated central bank willingly inflates along with the dominating central bank, other factors (such as a lower level of taxation and regulation, for instance) can still make its currency appreciate against that of the dominant state. + +On the other hand, the existence of a multitude of currencies freely fluctuating against each other is, as explained earlier, dysfunctional of the very purpose of money. It is a system of partial barter. It creates informational chaos, makes rational economic calculation impossible, accordingly leads to inefficiencies within the very system of production which the dominant state parasitically rests. + +Thus, in order to assure its dominant position and maximize exploitatively appropriated income, in a second step a dominant state will invariably try to institute an international—and ultimately universal—currency monopolistically controlled and issued either directly by its own central bank or indirectly by an international or world bank dominated by its central bank. + +There are some obstacles on the way to this goal. However, once the first step has been completed successfully, none of them would seem insurmountable. Naturally, the dominated state would lose some discretionary power under this arrangement. But this would be compensated for by the fact that its own economy would function more efficiently, too, if calculational chaos in international trade were reduced. Further, the banking and business elite in both countries would be adamantly in favor of such a monetary regime and would use their close ties to their respective state and international connections to promote its adoption. For, after all, banks and industrial firms are also in the business of making money through production and exchanges. Freely fluctuating exchange rates are an artificial impediment in their pursuit of this economic interest. And they will be perceived as dysfunctional more intensively by larger businesses, because it is big business, in particular, for which foreign trade plays a more important role. + +In fact, the most severe resistance to the adoption of an international currency is to be expected not from the states and the economic elites, but from the general public. Insofar as an international currency implies giving up an accustomed one, it runs against the very nationalism that all states eagerly bred for so long. This would be a problem especially if the public in the dominated countries were asked to adopt the dominant state’s currency directly—name and all—because the underlying imperialist nature of such a monetary system would then become dangerously apparent. Yet with some degree of diplomacy and patient propaganda, this problem seems solvable, too. A new currency with a new name must be created and defined in terms of existing national monies in order not to arouse nationalistic or anti-imperialist sentiments. This new currency must only be somewhat overvalued against the various national monies (which in turn are defined in terms of the new currency) in order to drive all national monies out of circulation (in accordance with Gresham’s law).[^31] This must be accompanied by the states’ and the economic elites’ constant appeal to the general public’s sound economic intuition that—regardless of all nationalistic feelings—freely fluctuating national monies are an anachronistic institution which cripples rational economic calculation, and that it is in everyone’s best interest to have an internationally (and if possible universally) used money such as the international banking system under the leadership of the dominant state’s central bank is willing to provide. Barring any drastic change in public opinion in the direction of a strengthened private property and sound money orientation and a correspondingly increased antistate vigilance, nothing will prevent the dominant state from achieving this complete international counterfeiting autonomy. And with a world money and world bank in place, and controlled by the dominant state’s central bank, a decisive step is taken toward reaching its ultimate goal of establishing itself as a full-scale world government, with world-wide control not only over counterfeiting, but also over taxation and legal regulation. + +In light of this explanation of monetary imperialism and its function as a “natural” (from a statist viewpoint, that is) complement of military expansionism, the remaining pieces from the history of international politics fall into place. Hand in hand with the rise of Great Britain to the rank of the foremost imperialist nation state went a sterling imperialism. Not entirely free at the time of all internal obstacles in the way of counterfeiting, British-dominated countries were compelled to keep their reserves in the form of sterling balances in London, where the Bank of England would redeem them in gold. This way, these countries would pyramid their national currencies on top of the pound, and Britain could inflate sterling notes on top of gold without having to fear an outflow of gold. With Britain’s decline and the concurrent rise of the U.S. government to the position of the world’s leading military power, sterling imperialism has gradually been replaced by a dollar imperialism. At the end of World War II, with U.S. domination extended over most of the globe, and essentially ratified in the Bretton Woods agreement, the dollar became the world reserve currency on top of which all other states have inflated their various national paper monies.[^32] For a while, the U.S. officially still maintained the pretense of redeeming foreign central banks’ dollars in gold, and this somewhat limited its own inflationary potential. However, it did not prevent steady dollar counterfeiting on top of gold from occurring. The position of the U.S. as a militarily dominant international power (in the meantime formalized through a number of military pacts, most notably the NATO) allowed it to compel foreign governments to exercise their right to ask for redemption only sparingly if at all, so that its own dollar inflation could take place without setting off contractive consequences. And when its counterfeiting policy had incited foreign governments to become all too daring in their attempts to obtain gold at bargain prices, it was the U.S. government’s superior military might that finally allowed it to give up all pretense and declare its notes irredeemable. Since then the Federal Reserve System has acquired the position of an autonomous counterfeiter of last resort to the entire international banking system.[^33] + +The imperialist nature of this dollar standard takes effect in particular through such instruments as the International Monetary Fund (IMF), the International Bank for Reconstruction and Development (IBRD), and the Bank for International Settlement (BIS).[^34] Money and credit, created by the strike of a pen, is passed from these U.S.-dominated institutions first to foreign governments which inflate their national currencies on top of it and in turn pass this money on to their own cartelized banking system which, adding a further dose of counterfeiting, then hand it on to the various states’ favorite business establishments whence it ripples to the economic periphery. Parallel to this flow of money goes a reversed process of income and wealth redistribution from the periphery onto national business and banking elites and the various nation states as well as from the dominated territories to the U.S. government and the U.S. banking and business establishment as the ultimate center of world finance. + +From a sociological point of view, the consequences are particularly interesting if these two integrated processes are superimposed on pre-modern, feudal societies. Such countries, primarily in Africa, Asia, Central and South America, are typically characterized by a class of feudal landlords, or feudal landlords-turned-financial-orindustrial-magnates controlling the state apparatus and mostly residing in the capital-city-and-seat-of-government; and by a class of largely landless, dependent peasants dispersed over the countryside and sustaining the state, the feudal elite, and the capital city through the payment of land rents.[^35] Dollar imperialism here means upholding feudal rule, supporting and participating in the exploitation of an impoverished peasantry and the countryside by a parasitic feudal caste and the capital city, and contributing in the latter’s suppression of any liberationist land reform movement. In fact, the typical Third World cycle of ruthless government oppression, revolutionary movements, civil war, renewed suppression, and prolonged economic dependency and mass poverty is to a significant extent caused and maintained by the U.S.-dominated international monetary system. + +Since 1971, in particular, increased efforts have been undertaken in the direction of the second step in the process of monetary expansionism. Not all of the roughly 160 freely fluctuating currencies actually pose a problem, because most of them are in no danger for internal reasons of appreciating against the dollar and thereby strengthening the respective states’ power vis-à-vis that of the U.S. government, or they play such a minor role in international trade that the calculational chaos which is introduced by their existence is largely insignificant. However, because of the relative strength of their currencies and their important role in international trade, the major West European states as well as Japan are a problem. Hence it is to these states and currencies in particular that U.S-led attempts to create a world currency that helps rationalize economic calculation and at the same time safeguard U.S. domination and further increase its own inflationary powers have been directed. The creation of Special Drawing Rights (SDRs), defined initially in terms of sixteen and later five leading export nations, and issued by the IMF, was a move toward a one-world currency and a one-world bank under U.S. domination.[^36] Another important push toward this goal was provided through the activities of the Trilateral Commission (TC), founded in 1973 as an offshoot of David Rockefeller’s Council on Foreign Relations. Composed of some 300 highly influential politicians, bankers, businessmen, as well as intellectuals and journalists from North America, Western Europe and Japan, the TC has made the establishment of a world paper currency and a world central bank its primary concern.[^37] Fervently supported by the TC as an intermediate step toward this ultimate goal as well as by several other politicianbanker-industrialist associations with a substantial overlap of membership with the TC and devoted to the same ends, such as the Action Committee for Europe, the Association for the Monetary Union of Europe, the Banking Federation of the European Community, the ECU Banking Association, the Basel Committee and the Wilton Park Group, great advances have been made in aligning the European monetary front. In 1979, the newly created European Currency Unit (ECU), issued under the aegis of the European Economic Community, first appeared. Defined as a weighted average of ten European currencies, and assisted by organizations such as the European Monetary System, the European Investment Bank, the Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunications, and the European Monetary Cooperation Fund, the ECU has assumed a more and more important rule. Since as an average it is less volatile than the various national currencies, multinational banks and corporations in particular have found it increasingly attractive to use the ECU as a unit of account and a medium of settlement: economic calculation is less haphazard with only three currencies—the ECU, the yen, and the dollar—than with a dozen. In 1998, according to official intergovernmental agreements, the European Central Bank was established and the ECU became the all-European currency supplanting all national monies.[^38] + +With the European calculational chaos solved, then, and in particular with the European hard currency countries neutralized and weakened within a cartel that by its very nature favors more against less inflationary countries so as to protect and prolong U.S. hegemony over Europe, little indeed would remain to be done. With essentially only three central banks and currencies and U.S. dominance over Europe and Japan, the most likely candidates to be chosen as a U.S-dominated World Central Bank are the IMP or the BIS: and under its aegis then, initially defined as a basket of the dollar, the ECU, and the yen, the “phoenix” (or whatever else its name may be) will rise as a one-world paper currency—unless, that is, public opinion as the only constraint on government growth undergoes a substantial change and the public begins to understand the lesson explained in this book: that economic rationality as well as justice and morality demand a worldwide gold standard and free, 100-percentreserve banking as well as free markets worldwide; and that world government, a world central bank and a world paper currency—contrary to the deceptive impression of representing universal values—actually means the universalization and intensification of exploitation, counterfeiting-fraud and economic destruction.[^39] + +[^30]: On the purchasing power parity theory, see Mises, *Human Action,* pp. 452–58; Rothbard, *Man, Economy, and State,* pp. 715–22. + +[^31]: On Gresham’s law see Mises, *Theory of Money and Credit*, pp. 75, 77; *Human Action*, pp. 78l–83; Rothbard, *Power and Market*, pp. 29–31. + +[^32]: On the dollar standard established with the Bretton Woods system, see Henry Hazlitt, *From Bretton Woods to World Inflation* (Chicago: Regnery, 1984). + +[^33]: Since 1971, at which time the gold standard was finally suspended, more money has been created than had previously been accumulated by all nations of the world since the beginning of time. + +[^34]: On the imperialist nature of these institutions, see also Gabriel Kolko, *The Politics of War, the World and United States Foreign Policy 1943–1945* (New York: Random House, 1968), pp. 242–340. + +[^35]: See Paul A. Baran, *Political Economy of Growth* (New York: Monthly Review Press, 1957), chaps. V–VI. + +[^36]: See Hazlitt, From Bretton Woods to World Inflation. + +[^37]: A sample of prominent U.S. members of the Trilateral Commission includes David M. Abshire, counselor to the President; Frank C. Carlucci, national security advisor; J.C. Whitehead, Deputy Secretary of State; Alan Greenspan, Chairman of the Federal Reserve System; Winston Lord, Ambassador to China; George Bush, President; Paul A. Volcker, former Chairman of the Federal Reserve System; Alexander Haig, former Secretary of State; Jean Kirkpatrick, former Ambassador to the U.N.; David A. Stockman, former head of OMB; Caspar Weinberger, former Secretary of Defense; W. Michael Blumenthal, former Secretary of the Treasury; Zbigniew Brzezinski, former national security advisor; Harold Brown, former Secretary of Defense; James E. (Jimmy) Carter, former President; Richard N. Cooper, former Undersecretary of State for Economic and Monetary Affairs; Walter Mondale, former Vice President; Anthony M. Solomon, former Undersecretary of the Treasury for Monetary Affairs; Cyrus Vance, former Secretary of State; Andrew Young, former Ambassador to the U.N.; Lane E. Kirkland, head of AFL-CIO: Flora Lewis, *New York Times*; Thomas Johnson, *Los Angeles Times*; George Will, ABC television and *Newsweek*. + +[^38]: See on this also Jeffrey Tucker, “The Contributions of Menger and Mises to the Foundations of Austrian Monetary Theory Together With One Modern Application,” (manuscript 1988), presented at the 13th annual conference of The Association for Private Enterprise Education, Cleveland, Ohio; and Ron Paul, “The Coming World Monetary Order,” A Special Report from the *Ron Paul Investment Letter* (1988). Prominent Europeans explicitly supporting the idea of a European Central Bank, the ECU, and finally a one-world currency include: G. Agnelli, Chairman of FIAT, TC; J. Deflassieux, Chairman of the BIS, TC; G. FitzGerald, former Prime Minister of Ireland, TC; L. Solana, President of Compania Telefonica Nacional de Espana, TC; G. Thorn, President of the European Community and former Prime Minister of Luxembourg, TC; N. Thygesen, Professor of Economics, Copenhagen University, TC; U. Agnelli, Vice President of FIAT; E. Balladour, Financial Minister of France; N. Brady, Dillon Read Investments; J. Callaghan, former Prime Minister of Britain; K. Carstens, former President of West Germany; P. Coffey, Professor of Economics University of Amsterdam; E. Davignon, former European Commissioner; J. Delors, former President of the European Community; W. Dusenberg, President of BIS; L. Fabius, former Prime Minister of France; J.R. Fourtou, President of Rhone-Poulence; R. d. La Jemere, former Governor of the Banque de France; V. Giscard d’Estaing, former President of France; Ch. Goodhart, Professor of Banking, London School of Economics; P. Guimbretiere, Director of the European Community’s ECU project; W. Guth, President of the Deutsche Bank; E. Heath, former British Prime Minister; M. Kohnstamm, former President of European University Institute, Florence; N. Lawson, British Chancellor of the Exchequer; L.M. Leveque, President of Credit Lyonnais; L. Lucchini, President of Confindustria Italy; F. Maude, British Minister for Corporate and Consumer Affairs; P. Mentre, Chairman of Credit National, France; H.L. Merkle, Chairman of Bosch Gmbh, West Germany; F. Mitterand, President of France; J. Monet, founder of the European Community; P.X. Ortoli, President of Total Oil and former Commissioner of the European Community; D. Rambure, Credit Lyonnais; H. Schmidt, former Chancellor of West Germany and Editor of die *ZEIT*; P. Sheehy, Chairman of BAT Industries; J. Solvay, Chairman of Solvay, Belgium; H.J. Vogel, Chairman of the German Social Democratic Party; J. Zijlstra, former President of the Nederlandse Bank. + +[^39]: Jeffrey Tucker of the Ludwig von Mises Institute had an important influence on my understanding of the dynamics of the international monetary system—through frequent discussions as well as through granting me access to his own related research. Needless to say, all shortcomings are entirely my own. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_01.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_01.md new file mode 100644 index 000000000..649e3ddd7 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_01.md @@ -0,0 +1,59 @@ +## Marxist and Austrian Class Analysis + +I will do the following in this chapter: First, I will present a series of theses that constitute the hard-core of the Marxist theory of history. I claim that all of them are essentially correct. Then I will show how these true theses are derived in Marxism from a false starting point. Finally, I want to demonstrate how Austrianism in the Mises-Rothbard tradition can give a correct but categorically different explanation of their validity. + +Let me begin with the hard-core of the Marxist belief system:[^1] + +1. “The history of mankind is the history of class struggles.”[^2] It is the history of struggles between a relatively small ruling class and a larger class of the exploited. The primary form of exploitation is economic: The ruling class expropriates part of the productive output of the exploited or, as Marxists say, “it appropriates a social surplus product and uses it for its own consumptive purposes.” +2. The ruling class is unified by its common interest in upholding its exploitative position and maximizing its exploitatively appropriated surplus product. It never deliberately gives up power or exploitation income. Instead, any loss in power or income must be wrestled away from it through struggles, whose outcome ultimately depends on the class consciousness of the exploited, i.e., on whether or not and to what extent the exploited are aware of their own status and are consciously united with other class members in common opposition to exploitation. +3. Class rule manifests itself primarily in specific arrangements regarding the assignment of property rights or, in Marxist terminology, in specific “relations of production.” In order to protect these arrangements or production relations, the ruling class forms and is in command of the state as the apparatus of compulsion and coercion. The state enforces and helps reproduce a given class structure through the administration of a system of “class justice,” and it assists in the creation and the support of an ideological superstructure designed to lend legitimacy to the existence of class rule. +4. Internally, the process of competition within the ruling class generates a tendency toward increasing concentration and centralization. A multipolar system of exploitation is gradually supplanted by an oligarchic or monopolistic one. Fewer and fewer exploitation centers remain in operation, and those that do are increasingly integrated into a hierarchical order. Externally (i.e., as regards the international system), this centralization process will (and all the more intensively the more advanced it is) lead to imperialist interstate wars and the territorial expansion of exploitative rule. +5. Finally, with the centralization and expansion of exploitative rule gradually approaching its ultimate limit of world domination, class rule will increasingly become incompatible with the further development and improvement of “productive forces.” Economic stagnation and crises become more and more characteristic and create the “objective conditions” for the emergence of a revolutionary class consciousness of the exploited. The situation becomes ripe for the establishment of a classless society, the “withering away of the state,” the replacement of government of men over men by the administration of things[^3] and, as its result, unheard-of economic prosperity. + +All of these theses can be given a perfectly good justification, as I will show. Unfortunately, however, it is Marxism, which subscribes to all of them, that has done more than any other ideological system to discredit their validity in deriving them from a patently absurd exploitation theory. + +What is this Marxist theory of exploitation? According to Marx, such precapitalist social systems as slavery and feudalism are characterized by exploitation. There is no quarrel with this. For after all, the slave is not a free laborer, and he cannot be said to gain from his being enslaved. Rather, in being enslaved his utility is reduced at the expense of an increase in wealth appropriated by the slave master. The interest of the slave and that of the slave owner are indeed antagonistic. The same is true as regards the interests of the feudal lord who extracts a land rent from a peasant who works on land homesteaded by himself (i.e., the peasant). The lord’s gains are the peasant’s losses. It is also undisputed that slavery as well as feudalism indeed hamper the development of productive forces. Neither slave nor serf will be as productive as they would be without slavery or serfdom. + +The genuinely new Marxist idea is that essentially nothing is changed as regards exploitation under capitalism (if the slave becomes a free laborer), or if the peasant decides to farm land homesteaded by someone else and pays rent in exchange for doing so. To be sure, Marx, in the famous chapter 24 of the first volume of his *Kapital*, titled “The So-called Original Accumulation,” gives a historical account of the emergence of capitalism which makes the point that much or even most of the initial capitalist property is the result of plunder, enclosure, and conquest. Similarly, in chapter 25, on the “Modern Theory of Colonialism,” the role of force and violence in exporting capitalism to the, as we would nowadays say, Third World is heavily emphasized. Admittedly, all this is generally correct, and insofar as it is there can be no quarrel with labeling such capitalism exploitative. Yet one should be aware of the fact that here Marx is engaged in a trick. In engaging in historical investigations and arousing the reader’s indignation regarding the brutalities underlying the formation of many capitalist fortunes, he actually side-steps the issue at hand. He distracts from the fact that his thesis is really an entirely different one: namely, that even if one were to have “clean” capitalism so to speak (one in which the original appropriation of capital were the result of nothing else but homesteading), work and savings, the capitalist who hired labor to be employed with this capital would nonetheless be engaged in exploitation. Indeed, Marx considered the proof of this thesis his most important contribution to economic analysis. + +What, then, is his proof of the exploitative character of a clean capitalism? + +It consists in the observation that the factor prices, in particular the wages paid to laborers by the capitalist, are lower than the output prices. The laborer, for instance, is paid a wage that represents consumption goods which can be produced in three days, but he actually works five days for his wage and produces an output of consumption goods that exceeds what he receives as remuneration. The output of the two extra days, the surplus value in Marxist terminology, is appropriated by the capitalist. Hence, according to Marx, there is exploitation.[^4] + +What is wrong with this analysis?[^5] The answer becomes obvious, once it is asked why the laborer would possibly agree to such a deal! He agrees because his wage payment represents present goods—while his own labor services represent only future goods—and he values present goods more highly. After all, he could also decide not to sell his labor services to the capitalist and then map the full value of his output himself. But this would of course imply that he would have to wait longer for any consumption goods to become available to him. In selling his labor services he demonstrates that he prefers a smaller amount of consumption goods now over a possibly larger one at some future date. On the other hand, why would the capitalist want to strike a deal with the laborer? Why would he want to advance present goods (money) to the laborer in exchange for services that bear fruit only later? Obviously, he would not want to pay out, for instance, $100 now if he were to receive the same amount in one year’s time. In that case, why not simply hold on to it for one year and receive the extra benefit of having actual command over it during the entire time? Instead, he must expect to receive a larger sum than $100 in the future in order to give up $100 now in the form of wages paid to the laborer. He must expect to be able to earn a profit, or more correctly an interest return. He is also constrained by time preference, i.e., the fact that an actor invariably prefers earlier over later goods, in yet another way. For if one can obtain a larger sum in the future by sacrificing a smaller one in the present, why then is the capitalist not engaged in more saving than he actually is? Why does he not hire more laborers than he does, if each one of them promises an additional interest return? The answer again should be obvious: because the capitalist is a consumer, as well, and cannot help being one. The amount of his savings and investing is restricted by the necessity that he, too, like the laborer, requires a supply of present goods “large enough to secure the satisfaction of all those wants the satisfaction of which during the waiting time is considered more urgent than the advantages which a still greater lengthening of the period of production would provide.”[^6] + +What is wrong with Marx’s theory of exploitation, then, is that he does not understand the phenomenon of time preference as a universal category of human action.[^7] That the laborer does not receive his “full worth” has nothing to do with exploitation but merely reflects the fact that it is impossible for man to exchange future goods against present ones except at a discount. Contrary to the case of slave and slave master where the latter benefits at the expense of the former, the relationship between the free laborer and the capitalist is a mutually beneficial one. The laborer enters the agreement because, given his time preference, he prefers a smaller amount of present goods over a larger future one; and the capitalist enters it because, given his time preference, he has a reverse preference order and ranks a larger future amount of goods more highly than a smaller present one. Their interests are not antagonistic but harmonious. Without the capitalist’s expectation of an interest return, the laborer would be worse off having to wait longer than he wishes to wait; and without the laborer’s preference for present goods the capitalist would be worse off having to resort to less roundabout and less efficient production methods than those which he desires to adopt. Nor can the capitalist wage system be regarded as an impediment to the further development of the forces of production, as Marx claims. If the laborer were not permitted to sell his labor services and the capitalist to buy them, output would not be higher but lower, because production would have to take place with relatively reduced levels of capital accumulation. + +Under a system of socialized production, quite contrary to Marx’s proclamations, the development of productive forces would not reach new heights but would instead sink dramatically.[^8] For obviously, capital accumulation must be brought about by definite individuals at definite points in time and space through homesteading, producing and/or saving. In each case it is brought about with the expectation that it will lead to an increase in the output of future goods. The value an actor attaches to his capital reflects the value he attaches to all expected future incomes attributable to its cooperation and discounted by his rate of time preference. If, as in the case of collectively owned factors of production, an actor is no longer granted exclusive control over his accumulated capital and hence over the future income to be derived from its employment, but partial control instead is assigned to nonhomesteaders, nonproducers, and nonsavers, the value for him of the expected income and hence that of the capital goods is reduced. His effective rate of time preference will rise and there will be less homesteading of scarce resources, and less saving for the maintenance of existing resources and the production of new capital goods. The period of production, the roundaboutness of the production structure, will be shortened, and relative impoverishment will result. + +If Marx’s theory of capitalist exploitation and his ideas on how to end exploitation and establish universal prosperity are false to the point of being ridiculous, it is clear that any theory of history which can be derived from it must be false, too. Or if it should be correct, it must have been derived incorrectly. Instead of going through the lengthier task of explaining all of the flaws in the Marxist argument as it sets out from its theory of capitalist exploitation and ends with the theory of history which I presented earlier, I will take a shortcut here. I will now outline in the briefest possible way the correct—Austrian, Misesian-Rothbardian—theory of exploitation; give an explanatory sketch of how this theory makes sense out of the class theory of history; and highlight along the way some key differences between this class theory and the Marxist one and also point out some intellectual affinities between Austrianism and Marxism stemming from their common conviction that there does indeed exist something like exploitation and a ruling class.[^9] + +The starting point for the Austrian exploitation theory is plain and simple, as it should be. Actually, it has already been established through the analysis of the Marxist theory: Exploitation characterized the relationship between slave and slave master and serf and feudal lord. But no exploitation was found possible under a clean capitalism. What is the principle difference between these two cases? The answer is: the recognition or nonrecognition of the homesteading principle. The peasant under feudalism is exploited because he does not have exclusive control over land that he homesteaded, and the slave because he has no exclusive control over his own homesteaded body. If, contrary to this, everyone has exclusive control over his own body (is a free laborer, that is) and acts in accordance with the homesteading principle, there can be no exploitation. It is logically absurd to claim that a person who homesteads goods not previously homesteaded by anybody else, or who employs such goods in the production of future goods, or who saves presently homesteaded or produced goods in order to increase the future supply of goods, could thereby exploit anybody. Nothing has been taken away from anybody in this process and additional goods have actually been created. And it would be equally absurd to claim that an agreement between different homesteaders, savers and producers regarding their nonexploitatively appropriated goods or services could possibly contain any foul play, then. Instead, exploitation takes place whenever any *deviation* from the homesteading principle occurs. It is exploitation whenever a person successfully claims partial or full control over scarce resources which he has not homesteaded, saved or produced, and which he has not acquired contractually from a previous producer-owner. Exploitation is the expropriation of homesteaders, producers and savers by late-coming nonhomesteaders, nonproducers, nonsavers and noncontractors; it is the expropriation of people whose property claims are grounded in work and contract by people whose claims are derived from thin air and who disregard others’ work and contracts.[^10] + +Needless to say, exploitation thus defined is in fact an integral part of human history. One can acquire and increase wealth either through homesteading, producing, saving, or contracting, or by expropriating homesteaders, producers, savers or contractors. There are no other ways. Both methods are natural to mankind. Alongside homesteading, producing and contracting, there have always been nonproductive and noncontractual property acquisitions. And in the course of economic development, just as producers and contractors can form firms, enterprises and corporations, so can exploiters combine to large-scale exploitation enterprises, governments and states. The ruling class (which may again be internally stratified) is initially composed of the members of such an exploitation firm. And with a ruling class established over a given territory and engaged in the expropriation of economic resources from a class of exploited producers, the center of all history indeed becomes the struggle between exploiters and the exploited. History, then, correctly told, is essentially the history of the victories and defeats of the rulers in their attempt to maximize exploitatively appropriated income and of the ruled in their attempts to resist and reverse this tendency. It is in this assessment of history that Austrians and Marxists agree, and it is why a notable intellectual affinity between Austrian and Marxist historical investigations exists. Both oppose a historiography which recognizes only action or interaction, economically and morally all on a par; and both oppose a historiography that instead of adopting such a valueneutral stand thinks that one’s own arbitrarily introduced subjective value judgments have to provide the foil for one’s historical narratives. Rather, history must be told in terms of freedom and exploitation, parasitism and economic impoverishment, private property and its destruction—otherwise it is told false.[^11] + +While productive enterprises come into or go out of existence because of voluntary support or its absence, a ruling class never comes to power because there is a demand for it, nor does it abdicate when abdication is demonstrably demanded. One cannot say by any stretch of the imagination that homesteaders, producers, savers and contractors have demanded their expropriation. They must be coerced into accepting it, and this proves conclusively that the exploitation firm is not in demand at all. Nor can one say that a ruling class can be brought down by abstaining from transactions with it in the same way as one can bring down a productive enterprise. For the ruling class acquires its income through nonproductive and noncontractual transactions and thus is unaffected by boycotts. Rather, what makes the rise of an exploitation firm possible, and what alone can in turn bring it down is a specific state of public opinion or, in Marxist terminology, a specific state of class consciousness. + +An exploiter creates victims, and victims are potential enemies. It is possible that this resistance can be lastingly broken down by force in the case of a group of men exploiting another group of roughly the same size. However, more than force is needed to expand exploitation over a population many times its own size. For this to happen, a firm must also have public support. A majority of the population must accept the exploitative actions as legitimate. This acceptance can range from active enthusiasm to passive resignation. But it must be acceptance in the sense that a majority must have given up the idea of actively or passively resisting any attempt to enforce nonproductive and noncontractual property acquisitions. The class consciousness must be low, undeveloped and fuzzy. Only as long as this state of affairs lasts is there still room for an exploitative firm to prosper even if no actual demand for it exists. Only if and insofar as the exploited and expropriated develop a clear idea of their own situation and are united with other members of their class through an ideological movement which gives expression to the idea of a classless society where all exploitation is abolished, can the power of the ruling class be broken. Only if, and insofar as, a majority of the exploited public becomes consciously integrated into such a movement and accordingly displays a common outrage over all nonproductive or noncontractual property acquisitions, shows a contempt for everyone who engages in such acts, and deliberately contributes nothing to help make them successful (not to mention actively trying to obstruct them), can its power be brought to crumble. + +[^1]: See on the following Karl Marx and Frederic Engels, *The Communist Manifesto* (1848); Karl Marx, *Das Kapital*, 3 vols. (1867; 1885; 1894); as contemporary Marxists, Ernest Mandel, *Marx’s Economic Theory* (London: Merlin, 1962); idem, *Late Capitalism* (London: New Left Books, 1975); Paul Baran and Paul Sweezy, *Monopoly Capital* (New York: Monthly Review Press, 1966); from a non-Marxist perspective, Leszek Kolakowski, *Main Currents of Marxism* (Oxford: Clarendon Press, 1995); G. Wetter, *Sovietideologie heute* (Frankfurt/M.: Fischer, 1962), vol. 1; W. Leonhard, *Sovietideologie heute* (Frankfurt/M.: Fischer, 1962), vol. 2. + +[^2]: Marx and Engels, *The Communist Manifesto* (section 1). + +[^3]: *The Communist Manifesto* (section 2, last 2 paragraphs); Frederic Engels, *Von tier Autorität*, in Karl Marx and Frederic Engels, *Ausgewählte Schriften*, 2 vols. (East Berlin: Dietz, 1953), vol. I, p. 606; idem, *Die Entwicklung des Sozialismus von der Utopie zur Wissenschaft*, ibid., vol. 2, p. 139. + +[^4]: See Marx, *Das Kapital*, vol. I; the shortest presentation is his *Lohn, Preis, Profit* (1865). Actually, in order to prove the more specific Marxist thesis that exclusively the owner of labor services is exploited (but not the owner of the other originary factor of production: land), yet another argument would be needed. For if it were true that the discrepancy between factor and output prices constitutes an exploitative relation, this would only show that the capitalist who rents labor services from an owner of labor, and land services from an owner of land would exploit either labor, or land, or labor and land simultaneously. It is the labor theory of value, of course, which is supposed to provide the missing link here by trying to establish labor as the sole source of value. I will spare myself the task of refuting this theory. Few enough remain today, even among those claiming to be Marxists, who do not recognize the faultiness of the labor theory of value. Rather, I will accept for the sake of argument the suggestion made, for instance, by the self-proclaimed “analytical Marxist” John Roemer (*A General Theory of Exploitation and Class* [Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1982]; idem, *Value, Exploitation and Class* [London: Harwood Academic Publishers, 1985]) that the theory of exploitation can be separated analytically from the labor theory of value; and that a “generalized commodity exploitation theory” can be formulated which can be justified regardless of whether or not the labor theory of value is true. I want to demonstrate that the Marxist theory of exploitation is nonsensical even if one were to absolve its proponents from having to prove the labor theory of value and, indeed, even if the labor theory of value were true. Even a generalized commodity exploitation theory provides no escape from the conclusion that the Marxist theory of exploitation is dead wrong. + +[^5]: See on the following Eugen von Böhm-Bawerk, *The Exploitation Theory of Socialism-Communism* (South Holland, Ill.: Libertarian Press, 1975); idem, *Shorter Classics of Böhm-Bawerk* (South Holland, Ill.: Libertarian Press, 1962). + +[^6]: Ludwig von Mises, *Human Action* (Chicago: Regnery, 1966), p. 407; see also Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970), pp. 300–01. + +[^7]: See on the time preference theory of interest in addition to the works cited in notes 5 and 6; also Frank Fetter, *Capital, Interest and Rent* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977). + +[^8]: See on the following Hans-Hermann Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism* (Boston: Kluwer Academic Publishers, 1989); idem, “Why Socialism Must Fail,” *Free Market* (July 1988); idem, “The Economics and Sociology of Taxation,” *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* (1990); supra chap. 2. + +[^9]: Mises’s contributions to the theory of exploitation and class are unsystematic. However, throughout his writings he presents sociological and historical interpretations that are class analyses, if only implicitly. Noteworthy here is in particular his acute analysis of the collaboration between government and banking elite in destroying the gold standard in order to increase their inflationary powers as a means of fraudulent, exploitative income and wealth redistribution in their own favor. See for instance his *Monetary Stabilization and Cyclical Policy* (1928) in idem, *On the Manipulation of Money and Credit,* ed. Percy Greaves (Dobbs Ferry, N.Y.: Free Market Books 1978); idem, *Socialism* (Indianapolis: Liberty Fund, 1981), chap. 20; idem, *The Clash of Group Interests and Other Essays* (New York: Center for Libertarian Studies, Occasional Paper Series No. 7, 1978). Yet Mises does not give systematic status to class analysis and exploitation theory because he ultimately misconceives of exploitation as merely an intellectual error which correct economic reasoning can dispel. He fails to fully recognize that exploitation is also and probably even more so a moral-motivational problem that exists regardless of all economic reasoning. Rothbard adds his insight to the Misesian structure of Austrian economics and makes the analysis of power and power elites an integral part of economic theory and historical-sociological explanations; and he systematically expands the Austrian case against exploitation to include ethics in addition to economic theory, i.e., a theory of justice next to a theory of efficiency, such that the ruling class can also be attacked as immoral. For Rothbard’s theory of power, class and exploitation, see in particular his *Power and Market* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977); idem, *For a New Liberty* (New York: Macmillan, 1978); idem, *The Mystery of Banking* (New York: Richardson and Snyder, 1983); idem, *America’s Great Depression* (Kansas City: Sheed and Ward, 1975). On important nineteenth-century forerunners of Austrian class analysis, see Leonard Liggio, “Charles Dunoyer and French Classical Liberalism,” *Journal of Libertarian Studies* 1, no. 3 (1977); Ralph Raico, “Classical Liberal Exploitation Theory,” *Journal of L ibertarian Studies* 1, no. 3 (1977); Mark Weinburg, “The Social Analysis of Three Early 19th Century French Liberals: Say, Comte, and Dunoyer,” *Journal of Libertarian Studies* 2, no. 1 (1978); Joseph T. Salerno, “Comment on the French Liberal School,” *Journal of Libertarian Studies* 2, no. 1 (1978); David M. Hart, “Gustave de Molinari and the Anti-Statist Liberal Tradition,” 2 parts, *Journal of Libertarian Studies* 5, nos. 3 and 4 (1981). + +[^10]: See on this also Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism*; idem, “The Justice of Economic Efficiency,” *Austrian Economics Newsletter* 1 (1988); infra chap. 9; idem, “The Ultimate Justification of the Private Property Ethics,” *Liberty* (September 1988): infra chap. 10. + +[^11]: See on this theme also Lord (John) Acton, *Essays in the History of Liberty* (Indianapolis: Liberty Fund, 1985); Franz Oppenheimer, *System der Soziologie*, vol. II: *Der Staat* (Stuttgart: G. Fischer, 1964); Alexander Rüstow, *Freedom and Domination* (Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1986). \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_02.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_02.md new file mode 100644 index 000000000..e3a63fce5 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_02.md @@ -0,0 +1,65 @@ +The gradual abolition of feudal and absolutist rule and the rise of increasingly capitalist societies in Western Europe and the U.S., and along with this unheard-of economic growth and rising population numbers were the result of an increasing class consciousness among the exploited, who were ideologically molded together through the doctrines of natural rights and liberalism. In this Austrians and Marxists agree.[^12] They disagree, however, on the next assessment: The reversal of this liberalization process and steadily increased levels of exploitation in these societies since the last third of the nineteenth century, and particularly pronounced since WW I, are the result of a loss in class consciousness. In fact, in the Austrian view Marxism must accept much of the blame for this development by misdirecting attention from the correct exploitation model of the homesteader-producer-saver-contractor vs. the non-homesteader-producer-saver-contractor to the fallacious model of the wage earner vs. the capitalist, thus muddling things up.[^13] + +The establishment of a ruling class over an exploited one many times its size by coercion and the manipulation of public opinion (i.e., a low degree of class consciousness among the exploited), finds its most basic institutional expression in the creation of a system of public law superimposed on private law. The ruling class sets itself apart and protects its position as a ruling class by adopting a constitution for their firm’s operations. On the one hand, by formalizing the internal operations within the state apparatus as well as its relations vis-àvis the exploited population, a constitution creates some degree of legal stability. The more familiar and popular private law notions are incorporated into constitutional and public law, the more conducive this will be to the creation of favorable public opinion. On the other hand, any constitution and public law also formalizes the exemplary status of the ruling class as regards the homesteading principle. It formalizes the right of the state’s representatives to engage in nonproductive and noncontractual property acquisitions and the ultimate subordination of private to public law. + +Class justice, i.e., a dualism of one set of laws for the rulers and another for the ruled, comes to bear in this dualism of public and private law and in the domination and infiltration of public law over and into private law. It is not because private-property rights are recognized by law, as Marxists think, that class justice is established. Rather, class justice comes into being precisely whenever a legal distinction exists between a class of persons acting under and being protected by public law and another class acting under and being protected instead by some subordinate private law. More specifically then, the basic proposition of the Marxist theory of the state in particular is false. The state is not exploitative because it protects the capitalists’ property rights, but because it itself is exempt from the restriction of having to acquire property productively and contractually.[^14] + +In spite of this fundamental misconception, however, Marxism, because it correctly interprets the state as exploitative (contrary, for instance, to the Public Choice School, which sees it as a normal firm among others),[^15] is on to some important insights regarding the logic of state operations. For one thing, it recognizes the strategic function of redistributionist state policies. As an exploitative firm, the state must at all times be interested in a low degree of class consciousness among the ruled. The redistribution of property and income—a policy of *divide et impera*—is the state’s means with which it can create divisiveness among the public and destroy the formation of a unifying class consciousness of the exploited. Furthermore, the redistribution of state power itself through democratizing the state constitution and opening up every ruling position to everyone and granting everyone the right to participate in the determination of state personnel and policy is a means for reducing the resistance against exploitation as such. Second, the state is indeed, as Marxists see it, the great center of ideological propaganda and mystification: Exploitation is really freedom; taxes are really voluntary contributions; noncontractual relations are really “conceptually” contractual ones; no one is ruled by anyone but we all rule ourselves; without the state neither law nor security would exist; and the poor would perish, etc. All of this is part of the ideological superstructure designed to legitimize an underlying basis of economic exploitation.[^16] And finally, Marxists are also correct in noticing the close association between the state and business, especially the banking elite—even though their explanation for it is faulty. The reason is not that the bourgeois establishment sees and supports the state as the guarantor of private property rights and contractualism. On the contrary, the establishment correctly perceives the state as the very antithesis to private property that it is and takes a close interest in it for this reason. The more successful a business, the larger the potential danger of governmental exploitation, but the larger also the potential gains that can be achieved if it can come under government’s special protection and is exempt from the full weight of capitalist competition. This is why the business establishment is interested in the state and its infiltration. The ruling elite in turn is interested in close cooperation with the business establishment because of its financial powers. In particular, the banking elite is of interest because as an exploitative firm the state naturally wishes to possess complete autonomy for counterfeiting. + +By offering to cut the banking elite in on its own counterfeiting machinations and allowing them to counterfeit on top of its own counterfeited notes under a regime of fractional reserve banking, the state can easily reach this goal and establish a system of state monopolized money and cartelized banking controlled by the central bank. And through this direct counterfeiting connection with the banking system and by extension the banks’ major clients, the ruling class in fact extends far beyond the state apparatus to the very nerve centers of civil society—not that much different, at least in appearance, from the picture that Marxists like to paint of the cooperation between banking, business elites and the state.[^17] + +Competition within the ruling class and among different ruling classes brings about a tendency toward increasing concentration. Marxism is right in this. However, its faulty theory of exploitation again leads it to locate the cause for this tendency in the wrong place. Marxism sees such a tendency as inherent in capitalist competition. Yet it is precisely so long as people are engaged in a clean capitalism that competition is *not* a form of zero-sum interaction. The homesteader, the producer, saver and contractor do not gain at another’s expense. Their gains either leave another’s physical possessions completely unaffected or they actually imply mutual gains (as in the case of all contractual exchanges). Capitalism thus can account for increases in absolute wealth. But under its regime no systematic tendency toward relative concentration can be said to exist.[^18] Instead, zero-sum interactions characterize not only the relationship between the ruler and the ruled, but also between competing rulers. Exploitation defined as nonproductive and noncontractual property acquisitions is only possible as long as there is anything that can be appropriated. Yet if there were free competition in the business of exploitation, there would obviously be nothing left to expropriate. Thus, exploitation requires monopoly over some given territory and population; and the competition between exploiters is by its very nature eliminative and must bring about a tendency toward relative concentration of exploitative firms as well as a tendency toward centralization within each exploitative firm. The development of *states* rather than capitalist firms provides the foremost illustration of this tendency: There are now a significantly smaller number of states with exploitative control over much larger territories than in previous centuries. And within each state apparatus there has in fact been a constant tendency toward increasing the powers of the central government at the expense of its regional and local subdivisions. Yet outside the state apparatus a tendency toward relative concentration has also become apparent for the same reason. Not, as should be clear by now, because of any trait inherent in capitalism, but because the ruling class has expanded its rule into the midst of civil society through the creation of a state-banking-business alliance and in particular the establishment of a system of central banking. If a concentration and centralization of state power then takes place, it is only natural that this be accompanied by a parallel process of relative concentration and cartelization of banking and industry. Along with increased state powers, the associated banking and business establishment’s powers of eliminating or putting economic competitors at a disadvantage by means of nonproductive and/or noncontractual expropriations increases. Business concentration is the reflection of a “state-ization” of economic life.[^19] + +The primary means for the expansion of state power and the elimination of rival exploitation centers is war and military domination. Interstate competition implies a tendency toward war and imperialism. As centers of exploitation their interests are by nature antagonistic. Moreover, with each of them—internally—in command of the instrument of taxation and absolute counterfeiting powers, it is possible for the ruling classes to let others pay for their wars. Naturally, if one does not have to pay for one’s risky ventures oneself, but can force others to do so, one tends to be a greater risk taker and more trigger happy than one would otherwise be.[^20] Marxism, contrary to much of the so-called bourgeois social sciences, gets the facts right: there is indeed a tendency toward imperialism operative in history; and the foremost imperialist powers are indeed the most advanced capitalist nations. Yet the explanation is once again faulty. It is the *state* as an institution exempt from the capitalist rules of property acquisitions that is by nature aggressive. And the historical evidence of a close correlation between capitalism and imperialism only seemingly contradicts this. It finds its explanation, easily enough, in the fact that in order to come out successfully from interstate wars, a state must be in command of sufficient (in relative terms) economic resources. *Ceteris paribus*, the state with more ample resources will win. As an exploitative firm, a state is by nature destructive of wealth and capital accumulation. Wealth is produced exclusively by civil society; and the weaker the state’s exploitative powers, the more wealth and capital society accumulates. Thus, paradoxical as it may sound at first, the weaker or the more liberal a state is internally, the further developed capitalism is; a developed capitalist economy to extract from makes the state richer; and a richer state then makes for more and more successful expansionist wars. It is this relationship that explains why initially the states of Western Europe, and in particular Great Britain, were the leading imperialist powers, and why in the 20th century this role has been assumed by the U.S. + +And a similarly straightforward yet once again entirely non-Marxist explanation exists for the observation always pointed out by Marxists, that the banking and business establishment is usually among the most ardent supporters of military strength and imperial expansionism. It is not because the expansion of capitalist markets requires exploitation, but because the expansion of state protected and privileged business requires that such protection be extended also to foreign countries and that foreign competitors be hampered through noncontractual and nonproductive property acquisitions in the same way or more so than internal competition. Specifically, it supports imperialism if this promises to lead to a position of military domination of one’s own allied state over another. For then, from a position of military strength, it becomes possible to establish a system of—as one may call it—*monetary imperialism*. The dominating state will use its superior power to enforce a policy of internationally coordinated inflation. Its own central bank sets the pace in the process of counterfeiting, and the central banks of the dominated states are ordered to use its currency as their own reserves and inflate on top of them. This way, along with the dominating state and as the earliest receivers of the counterfeit reserve currency its associated banking and business establishment can engage in an almost costless expropriation of foreign property owners and income producers. A double layer of exploitation of a foreign state and a foreign elite on top of a national state and elite is imposed on the exploited class in the dominated territories, causing prolonged economic dependency and relative economic stagnation vis-à-vis the dominant nation. It is this—very uncapitalist—situation that characterizes the status of the United States and the U.S. dollar and that gives rise to the—correct—charge of U.S. economic exploitation and dollar imperialism?[^21] + +Finally, the increasing concentration and centralization of exploitative powers leads to economic stagnation and thereby creates the objective conditions for their ultimate demise and the establishment of a classless society capable of producing unheard-of economic prosperity. + +Contrary to Marxist claims, this is not the result of any historical laws, however. In fact, no such things as inexorable historical laws as Marxists conceive of them exist.[^22] Nor is it the result of a tendency for the rate of profit to fall with an increased organic composition of capital (an increase in the proportion of constant to variable capital, that is), as Marx thinks. Just as the labor theory of value is false beyond repair, so is the law of the tendential fall of the profit rate, which is based on it. The source of value, interest and profit is not the expenditure of labor but of acting, i.e., the employment of scarce means in the pursuit of goals by agents who are constrained by time preference and uncertainty (imperfect knowledge). There is no reason to suppose, then, that changes in the organic composition of capital should have any systematic relation to changes in interest and profit. + +Instead, the likelihood of crises which stimulate the development of a higher degree of class consciousness (i.e., the subjective conditions for the overthrow of the ruling class) increases because—to use one of Marx’s favorite terms—of the dialectics of exploitation which I have already touched on earlier: Exploitation is destructive of wealth formation. Hence, in the competition of exploitative firms (of states), less exploitative or more liberal ones tend to outcompete more exploitative ones because they are in command of more ample resources. The process of imperialism initially has a relatively liberating effect on societies coming under its control. A relatively more capitalist social model is exported to relatively less capitalist (more exploitative) societies. The development of productive forces is stimulated: economic integration is furthered, division of labor extended, and a genuine world market established. Population figures go up in response, and expectations as regards the economic future rise to unprecedented heights.[^23] With exploitative domination taking hold, and interstate competition reduced or even eliminated in a process of imperialist expansionism, however, the external constraints on the dominating state’s power of internal exploitation and expropriation gradually disappear. Internal exploitation, taxation and regulation begin to increase the closer the ruling class comes to its ultimate goal of world domination. Economic stagnation sets in and the—worldwide—higher expectations become frustrated. And this—high expectations and an economic reality increasingly falling behind these expectations—is the classical situation for the emergence of a revolutionary potential.[^24] A desperate need for ideological solutions to the emerging crises arises, along with a more widespread recognition of the fact that state rule, taxation and regulation—far from offering such a solution—actually constitute the very problem that must be overcome. If in this situation of economic stagnation, crises, and ideological disillusion[^25] a positive solution is offered in the form of a systematic and comprehensive libertarian philosophy coupled with its economic counterpart: Austrian economics; and if this ideology is propagated by an activist movement, then the prospects of igniting the revolutionary potential to activism become overwhelmingly positive and promising. Antistatist pressures will mount and bring about an irresistible tendency toward dismantling the power of the ruling class and the state as its instrument of exploitation.[^26] + +If and insofar as this occurs, however, this will not mean social ownership of means of production, contrary to the Marxist model. In fact, social ownership is not only economically inefficient as has already been explained; it is incompatible with the idea that the state is “withering away.”[^27] For if means of production are owned collectively, and if it is realistically assumed that not everyone’s ideas as to how to employ these means of production happen to coincide (as if by miracle), then it is precisely socially owned factors of production which require continued state actions, i.e., an institution coercively imposing one person’s will on another disagreeing one’s. Instead, the withering away of the state, and with this the end of exploitation and the beginning of liberty and unheard-of economic prosperity, means the establishment of a pure private property society regulated by nothing but private law. + +[^12]: See on this Murray N. Rothbard, “Left and Right: The Prospects for Liberty,” in idem, *Egalitarianism As a Revolt Against Nature and Other Essays* (Washington, D.C.: Libertarian Review Press, 1974). + +[^13]: All socialist propaganda to the contrary notwithstanding, the falsehood of the Marxist description of capitalists and laborers as antagonistic classes also comes to bear in certain empirical observations: Logically speaking, people can be grouped into classes in infinitely different ways. According to orthodox positivist methodology (which I consider false but am willing to accept here for the sake of argument), that classification system is better which helps us predict better. Yet the classification of people as capitalists or laborers (or as representatives of varying degrees of capitalist- or laborer-ness) is practically useless in predicting what stand a person will take on fundamental political, social and economic issues. Contrary to this, the correct classification of people as tax producers and the regulated vs. tax consumers and the regulators (or as representatives of varying degrees of tax producer- or consumer-ness) is indeed also a powerful predictor. Sociologists have largely overlooked this because of almost universally shared Marxist preconceptions. But everyday experience overwhelmingly corroborates my thesis: Find out whether or not somebody is a public employee (and his rank and salary), and whether or not and to what extent the income and wealth of a person outside of the public sector is determined by public sector purchases and/or regulatory actions; people will systematically differ in their response to fundamental political issues depending on whether they are classified as direct or indirect tax consumers or as tax producers! + +[^14]: Franz Oppenheimer, *System der Soziologie*, vol. II. pp. 322–23, presents the matter thus: + +The basic norm of the state is power. That is, seen from the side of its origin: violence transformed into might. Violence is one of the most powerful forces shaping society, but is not itself a form of social interaction. It must become law in the positive sense of this term, that is, sociologically speaking, it must permit the development of a system of “subjective reciprocity,” and this is only possible through a system of self-imposed restrictions on the use of violence and the assumption of certain obligations in exchange for its arrogated rights; in this way violence is turned into might, and a relationship of domination emerges which is accepted not only by the rulers, but under not too severely oppressive circumstances by their subjects as well, as expressing a “just reciprocity.” Out of this basic norm secondary and tertiary norms now emerge as implied in it: norms of private law, of inheritance, criminal, obligational and constitutional law, which all bear the mark of the basic norm of power and domination, and which are all designed to influence the structure of the state in such a way as to increase economic exploitation to the maximum level which is compatible with the continuation of legally regulated domination. + +The insight is fundamental that “law grows out of two essentially different roots.” On the one hand, out of the law of the association of equals, which can be called a “natural right,” even if it is no natural right, and on the other hand, out of the law of violence transformed into regulated might, the law of unequals. + +On the relation between private and public law, see also F.A. Hayek, *Law, Legislation and Liberty*, 3 vols. (Chicago: University of Chicago Press, 1973–79), esp. vol. I, chap. 6 and vol. II, pp. 85–88. + +[^15]: See James Buchanan and Gordon Tullock, *The Calculus of Consent* (Ann Arbor: University of Michigan Press, 1962), p. 19. + +[^16]: See Hans-Hermann Hoppe, *Eigentum, Anarchie, und Staat* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1987); idem, *A Theory of Socialism and Capitalism*. + +[^17]: See Hans-Hermann Hoppe, “Banking, Nation States and International Politics,” *Review of Austrian Economics* 4 (1990); supra chap. 3; Rothbard, *The Mystery of Banking*, chaps. 15–16. + +[^18]: See on this in particular Rothbard, *Man, Economy, and State*, chap. 10, esp. the section “The Problem of One Big Cartel”; also Mises, *Socialism*, chaps. 22–26. + +[^19]: See on this Gabriel Kolko, *The Triumph of Conservatism* (Chicago: Free Press, 1967); James Weinstein, *The Corporate Ideal in the Liberal State* (Boston: Beacon Press, 1968); Ronald Radosh and Murray N. Rothbard, eds., *A New History of Leviathan* (New York: Dutton, 1972); Leonard Liggio and James J. Martin, eds., *Watershed of Empire* (Colorado Springs, Colo.: Ralph Myles, 1976). + +[^20]: On the relationship between state and war see Ekkehart Krippendorff, *Staat Und Krieg* (Frankfurt/M.: Suhrkamp, 1985); Charles Tilly, “War Making and State Making as Organized Crime,” in Peter Evans et al., eds., *Bringing the State Back In* (Cambridge: Cambridge University Press, 1985); also Robert Higgs, *Crisis and Leviathan* (New York: Oxford University Press, 1987). + +[^21]: On a further elaborated version of this theory of military and monetary imperialism see Hoppe, *Banking, Nation States and International Politics* (supra chap. 3). + +[^22]: See on this in particular Ludwig von Mises, *Theory and History* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises institute, 1985), esp. part 2. + +[^23]: It may be noted here that Marx and Engels, foremost in their *Communist Manifesto*, championed the historically progressive character of capitalism and were full of praise for its unprecedented accomplishments. Indeed, reviewing the relevant passages of the *Manifesto* concludes Joseph A. Schumpeter, + +Never, I repeat, and in particular by no modern defender of the bourgeois civilization has anything like this been penned, never has a brief been composed on behalf of the business class from so profound and so wide a comprehension of what its achievement is and what it means to humanity. (“The Communist Manifesto in Sociology and Economics,” in idem, *Essays of Joseph A. Schumpeter*, ed. Richard Clemence [Port Washington, N.Y.: Kennikat Press, 1951], p. 293) + +Given this view of capitalism, Marx went so far as to defend the British conquest of India, for example, as a historically progressive development. See Marx’s contributions to the *New York Daily Tribune*, of June 25, 1853, July 11, 1853, August 8, 1853 (Marx and Engels, *Werke* [East Berlin: Dietz, 1960], vol. 9). As a contemporary Marxist taking a similar stand on imperialism see Bill Warren, *Imperialism: Pioneer of Capitalism* (London: New Left Books, 1981). + +[^24]: See on the theory of revolution in particular Charles Tilly, *From Mobilization to Revolution* (Reading, Mass.: Addison-Wesley, 1978); idem, *As Sociology Meets History* (New York: Academic Press, 1981). + +[^25]: For a neo-Marxist assessment of the present era of “late capitalism” as characterized by “a new ideological disorientation” born out of permanent economic stagnation and the exhaustion of the legitimatory powers of conservatism and social-democratism, (i.e., “liberalism” in American terminology) see Jürgen Habermas, *Die Neue Unübersichtlichkeit* (Frankfurt/M.: Suhrkamp, 1985); also idem, *Legitimation Crisis* (Boston: Beacon Press, 1975); C. Offe, *Strukurprobleme des kapitalistischen Staates* (Frankfurt/M.: Suhrkamp, 1972). + +[^26]: For an Austrian-libertarian assessment of the crisis-character of late capitalism and on the prospects for the rise of a revolutionary libertarian class consciousness see Rothbard, “Left and Right”; idem, *For a New Liberty,* chap. 15; idem, *The Ethics of Liberty* (Atlantic Highlands, N.J.: Humanities Press, 1982), part V. + +[^27]: On the internal inconsistencies of the Marxist theory of the state see also Hans Kelsen, *Sozialismus und Staat* (Vienna, 1965). \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_01.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_01.md new file mode 100644 index 000000000..8dca7f104 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_01.md @@ -0,0 +1,67 @@ +## Theory of Employment, Money, Interest, and the Capitalist Process: The Misesian Case Against Keynes + +It is my goal to reconstruct some basic truths regarding the process of economic development and the role played in it by employment, money, and interest. These truths neither originated with the Austrian School of economics, nor are they an integral part of this tradition of economic thinking alone. In fact, most of them were part and parcel of what is now called classical economics, and it was the recognition of their validity that uniquely distinguished the economist from the crackpot. Yet the Austrian School, in particular Ludwig von Mises and, later, Murray N. Rothbard, has given the clearest and most complete presentation of these truths.[^1] Moreover, they have also presented their most rigorous defense by showing them to be ultimately deducible from basic, incontestable propositions (such as that man acts and knows what it means to act) so as to establish them as truths whose denial would not only be factually incorrect but, much more decisively, would amount to logical-praxeological contradictions and absurdities.[^2] + +First, I will systematically reconstruct this Austrian theory of economic development. Then I will turn to the “new” theory of Keynes, which belongs, as he himself cannot help but acknowledge, to the tradition of “underworld” economics (like Mercantilism) and of economic cranks (like Silvio Gesell).[^3] I will show that Keynes’s new economics, too, is cranky: a tissue of logical-praxeological falsehoods reached by means of obscure jargon, shifting definitions, and logical inconsistencies, intent to create an anticapitalist, anti-private-property, and antibourgeois mentality. + +### + +#### Employment + +“Unemployment in the unhampered market is always voluntary.”[^4] Man works, because he prefers its anticipated result to the disutility of labor and the psychic income to be derived from leisure. He “stops working at that point, at which he begins to value leisure, the absence of labor’s disutility, more highly than the increment in satisfaction expected from working more.”[^5] Obviously, then, Robinson Crusoe, the self-sufficient producer, can only be unemployed voluntarily (because he prefers to remain idle and consume present values instead of expending additional labor in the production of future ones). + +The result is not different when Friday enters and a private property economy is established based on a initial recognition of each person’s rights of exclusive ownership over those resources which he had recognized as scarce and appropriated (homesteaded) by mixing his labor with them before anyone else had done so, and of all goods produced with their help. In this situation not only exchange ratios—prices—for the purchase or rental of material goods become possible, but also prices (wages) for the rental of labor services. Employment will ensue whenever the offered wage is valued more highly by the laborer than the satisfaction to be derived from self sufficiently working with and/or consuming his own resources (or of appropriating previously submarginal resources). Employment will increase, and wages rise, so long as entrepreneurs perceive existing wages as lower than the marginal value product (discounted by time preference)[^6] which a corresponding increment in the employment of labor can be expected to bring about. On the other hand, unemployment will result, and increase, so long as a person values the marginal value product attained through self-employment more highly than a wage that reflects his labor services’ marginal productivity. + +In this construction there is no logical room for such a thing as involuntary unemployment. As employment is always voluntary, so is unemployment (self-employment).[^7] + +Involuntary unemployment is only logically possible once the situation is fundamentally changed and a person or institution is introduced which can successfully exercise control over resources which he has not homesteaded, or acquired through voluntary exchange from homesteaders. Such an extra-market institution, by imposing, for instance, a minimum wage higher than the marginal productivity of labor, can effectively prohibit an exchange between a supplier of labor service and a capitalist which would be preferred by both, if both had unrestricted control over their homesteaded property. The would-be laborer then becomes involuntarily unemployed, and the would-be employer is forced to dislocate complementary factors of production from more into less value productive usages. As a matter of fact, an extra-market institution can in principle create any desired amount of involuntary unemployment. A minimum wage of say, $1 million per hour would, if enforced, involuntarily disemploy practically everyone and would, along this way toward forced self-employment, condemn most of today’s population to death by starvation. + +In the absence of an institution exempt from the rules of the market involuntary unemployment is logically impossible, and prosperity instead of impoverishment will result. + +#### Money + +Man participates in an exchange economy (instead of remaining in self-sufficient isolation) insofar as he is capable of recognizing the higher productivity of a system of the division of labor and he prefers more goods over less. Out of his market participation arises in turn his desire for a medium of exchange (money). Indeed, only if one were to assume the humanly impossible (that man had perfect foresight regarding the future), would there be no purpose for him to have money. For with all uncertainties removed, in the never-never land of equilibrium one would know precisely the terms, times, and locations of all future exchanges, and everything could be prearranged accordingly and would take on the form of direct rather than indirect exchanges.[^8] Under the inescapable human condition of uncertainty, however, when all this is not known and action must by nature be speculative, man will begin to demand goods no longer exclusively because of their use-value, but also because of their value as media of exchange. + +Faced with a situation where his reservation demand for some supplied goods or services is low or nonexistent, and where a directly satisfying exchange, due to the absence of double coincidences of wants, is out of the question, he will also consider trading whenever the goods to be acquired are more marketable than those to be surrendered, such that their possession would then facilitate the acquisition of directly serviceable goods and services at not yet known future dates. + +Moreover, since it is the very function of a medium of exchange to facilitate future purchases of directly serviceable goods, man will naturally prefer the acquisition of a more marketable and, at the limit, universally marketable medium of exchange to that of a less or nonuniversally marketable one so that + +> there would be an inevitable tendency for the less marketable of the series of goods used as media of exchange to be one by one rejected until at last only a single commodity remained, which was universally employed as a medium of exchange; in a word, money.[^9] + +On the way toward this ultimate goal, by selecting monies that are increasingly more widely used, the division of labor is extended and productivity increased. + +However, once a commodity has been established as a universal medium of exchange, and the prices of all directly serviceable exchange goods are expressed in terms of units of this money (while the price of the money unit is its power to purchase an array of nonmoney goods), money no longer exercises any systematic influence on the division of labor, employment, and produced income. Once established, any amount of money is compatible with any amount of employment and income.[^10] Indeed, as explained above, in the nevernever land of equilibrium there would be no money, but there would still be employment and income. This demonstrates that money on the one hand and employment and income on the other must be regarded as logically-praxeologically independent and unrelated concepts. For instance, should the supply of money increase, other things being equal, this would surely have redistributive effects, depending on where and how the additional money entered the economy; but it would just as surely have no systematic effect on the amount of employment and the size of the social product. Prices and wages generally would go up, and the purchasing power of the money unit would go down. However, nothing would follow with regard to employment and social product. They may be different, or they may be the same. The same is true of changes in the demand for money. An increase in the demand for money (i.e., a higher relative value attached to additional cash as compared to additional nonmoney), would certainly change relative prices; yet it would not imply anything as far as employment and social product is concerned. In equilibrating an increased demand for money with a given stock of money, the general level of prices and wages must fall, and the purchasing power of the money unit must rise, *mutatis mutandis*. But there is no reason to suppose that this should have any impact on employment or income. Money wages fall, but simultaneously the purchasing power of money increases, leaving real wages and real social product entirely unaffected. + +The result is no different if changes on the nonmoney side are considered. Other things being equal, an increase in the supply of goods and services, for instance, brings about an increase in the purchasing power of money; money prices fall. This reduces the quantity of money demanded (the demand schedule for money being given), because the cost of holding onto money instead of spending it on non-money has risen; and this lowered demand for cash implies in turn a reverse tendency toward rising prices and a reduced purchasing power of money. Nothing concerning employment and social product follows. Nor does the picture change when expectations are explicitly taken into account. Inflationary (deflationary) expectations reduce (increase) the demand for money immediately and thus speed up the adjustment toward whatever has been anticipated; and if something wrong has been anticipated (i.e., something out of line with the underlying reality), then the process of self-corrective adjustments is sped up through the workings of expectations. But none of these monetary phenomena has any systematic praxeological connection with employment and social product, which may well remain the same throughout all monetary changes. + +Invariably, money is “neutral” to employment and social product. + +[^1]: See in particular Ludwig von Mises, *Human Action* (Chicago: Regnery, 1966); Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970). + +[^2]: See on the foundations of economics Ludwig von Mises, *Epistemological Problems of Economics* (New York: New York University Press, 1981); idem, *Theory and History* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1985); idem, *The Ultimate Foundation of Economic Science* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1978); Murray N. Rothbard, *Individualism and the Philosophy of the Social Sciences* (San Francisco: Cato Institute, 1979); Hans-Hermann Hoppe, *Kritik der kausalwissenschaftlichen Sozialforschung. Untersuchugen zur Grundlegung von Soziologie und Ökonomie* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1983); idem, *Praxeology and Economic Science* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988). + +On the competing, positivist view of economics, according to which economic laws are hypotheses subject to empirical confirmation and falsification (much like the laws of physics), see Milton Friedman, “The Methodology of Positive Economics,” in idem, *Essays in Positive Economics* (Chicago: University of Chicago Press, 1953). + +[^3]: John Maynard Keynes, *The General Theory of Employment, Interest, and Money* (New York: Harcourt, Brace and World, 1964), esp. chap. 23. + +[^4]: Mises, *Human Action*, p. 599. + +[^5]: Ibid., p. 611. + +[^6]: On time preference, see the following section 1.3. + +[^7]: The claim that involuntary unemployment is possible in the framework of a private property economy as characterized above is due to an elementary logical-conceptual confusion: It ignores the fact that employment is a two-party affair; i.e., an exchange which, like any voluntary exchange, can only take place if it is deemed *mutually*, *bilaterally* beneficial. It makes no more sense to classify someone as involuntarily unemployed if he cannot find anybody willing to meet his unilaterally fixed demands for employment, than to call a person in search of a wife, a house, or a Mercedes involuntarily wifeless, homeless, or Mercedesless because no one wants to marry him or supply him with a house or a Mercedes *at terms which this person has unilaterally determined as agreeable to him.* Absurdity and contradiction would result if one were to do so. For then one would not only have to accept, as the other side of the same coin, that the boycotting employer, woman, or owner of a house or a Mercedes in turn would have to be regarded as an involuntary *non*employer, *non*wife, or *non*trader of a house or a Mercedes *because his/her unilateral demands had not been met by the wouldbe employee, would-be husband, or would-be house or Mercedes owner just as much as they had not met his*. Moreover, with both the would-be employee as well as the would-be employer classified as involuntarily being what they are because no mutual agreement had been reached between them, to create “voluntary employment” would imply coercing either one or both parties to accept an exchange whose terms one or both of them regard as unacceptable. Hence, to say involuntary unemployment is possible on the unhampered market is to say coercion means voluntariness and voluntariness coercion, which is nonsense. + +[^8]: See Mises, *Human Action*, pp. 244–50. + +> In a system without change in which there is no uncertainty whatever about the future, nobody needs to hold cash. Every individual knows precisely what amount of money he will need at any future date. He is therefore in a position to lend all the funds he receives in such a way that the loans fall due on the date he will need them. (p. 249) + +See also Rothbard, *Man, Economy, and State*, p. 280. + +[^9]: Ludwig von Mises, *The Theory of Money and Credit* (Irvington, N.Y.: Foundation for Economic Education, 1971), pp. 32–33; see also Carl Menger, *Principles of Economics* (New York: New York University Press, 1981); idem, *Geld*, in Carl Menger, *Gesammelte Werke*, ed. F.A. Hayek (Tübingen: Mohr, 1970), vol. 4. + +[^10]: See Rothbard, *Man, Economy, and State*, pp. 669–71. + +> Goods are useful and scarce, and any increment in goods is a social benefit. But money is useful not directly, but only in exchanges…. When there is less money, the exchange-value of the monetary unit rises; when there is more money, the exchange-value of the monetary unit falls. We conclude that there is no such thing as “too little” or “too much” money, *that, whatever the social money stock, the benefits of money are always utilized to the maximum extent*. (p. 670) + +See also Murray N. Rothbard, *The Mystery of Banking* (New York: Richardson and Snyder, 1983). \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_02.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_02.md new file mode 100644 index 000000000..078e6b519 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_02.md @@ -0,0 +1,59 @@ +#### Interest + +Money is “neutral” also to interest. However, interest, unlike money, is praxeologically related to employment and social product. + +As money is the result of uncertainty, so interest results from time preference, which is as essential to action as uncertainty (and in a sense to be explained shortly even more so). In acting, an actor not only invariably aims to substitute a more for a less satisfactory state of affairs and so demonstrates a preference for more rather than less goods; he must invariably also consider when in the future his goals will be reached (i.e., the time necessary to accomplish them) as well as a good’s duration of serviceability, and every action thus also demonstrates a universal preference for earlier over later goods and of more over less durable ones. Every action requires some time to attain its goal; since man must consume something sometimes and cannot stop consuming entirely, time is always scarce. Thus, *ceteris paribus*, present or earlier goods are, and must invariably be, valued more highly than future or later ones.[^11] In fact, if man were not constrained by time preference and the only constraint operating were that of preferring more over less, he would invariably choose those production processes that would yield the largest output per input, regardless of the length of time needed for these methods to bear fruit. For instance, instead of building a fishing net first, Crusoe would immediately begin constructing a fishing trawler, as the economically most efficient method for catching fish. That no one, including Crusoe, acts in this way makes it evident that man cannot but “value fractions of time of the same length in a different way according as they are nearer or remoter from the instant of the actor’s decision.”[^12] + +Thus, constrained by time preference, man will only exchange a present good against a future one if he anticipates thereby increasing his amount of future goods. The rate of time preference, which can be different from person to person and from one point in time to the next, but which can never be anything but positive for everyone, simultaneously determines the height of the premium which present goods command over future ones as well as the amount of savings and investment. The market rate of interest is the aggregate sum of all individual time preference rates, reflecting, so to say, the social rate of time preference, and equilibrating social savings (i.e., the supply of present goods offered for exchange against future goods) and social investment (i.e., the demand for present goods capable of yielding future returns). + +No supply of loanable funds could exist without previous savings, i.e., without the abstention from some possible consumption of present goods. Furthermore, no demand for loanable funds would exist if no one were to perceive any opportunity to employ present goods productively (i.e., to invest them so as to produce a future output that would exceed current input). Indeed, if all present goods were consumed and none invested in time-consuming production processes, there would be no interest or time preference rate, or rather, the interest rate would be infinitely high, which outside of the Garden of Eden, would be tantamount to eking out a primitive subsistence living by encountering reality with nothing but one’s bare hands and with nothing but a desire for instantaneous gratification. + +A supply of and a demand for loanable funds only arises—and this is the human condition—once it is recognized that indirect, more roundabout, lengthier production processes can yield a larger or better output per input than direct and short ones;[^13] and it is possible, by means of savings, to accumulate the amount of present goods needed to provide for all those wants whose satisfaction during the prolonged waiting time is deemed more urgent than the increment in future well-being expected from the adoption of a more time-consuming production process.[^14] + +So long as this is the case, capital formation and accumulation will set in and continue. Instead of being supported by and engaged in instantaneously gratifying production processes, the originary factors of production, land and labor, are supported by an excess of production over consumption and employed in the production of capital goods. These have no value except as intermediate products in the process of turning out final (consumer) goods. In other words, their value lies in the fact that whoever possesses them can use them to produce other capital goods more efficiently. The excess in value (price) of a capital good over the sum expended on the complementary originary factors required for its production is due to this time difference and the universal fact of time preference. It is the price paid for buying time; for moving closer to the completion of one’s ultimate goal rather than having to start at the very beginning. Because of time preference, the value of the final output must exceed the sum spent on its factors of production (the price paid for the capital good and all complementary labor services). + +The lower the time preference rate, then, the earlier the process of capital formation will set in, and the faster it will lengthen the roundabout structure of production. Any increase in the accumulation of capital goods and in the roundaboutness of the production structure in turn raises the marginal productivity of labor. This leads to either increased employment and/or wage rates, and, in any case (even if the labor supply curve should become backward sloping with increased wages), to a higher wage total.[^15] Supplied with an increased amount of capital goods then, a better paid population of wage earners will produce an overall increased—future—social product, raising at last, after that of the employees, also the real incomes of the owners of capital and land. While interest (time preference) thus has a direct praxeological relation to employment and social income, it has nothing whatsoever to do with money. To be sure, in a money economy there also exists a monetary expression for the social rate of time preference. Yet this does not change the fact that interest and money are systematically independent and unrelated, and interest is a “real,” not a monetary phenomenon. In fact, in the never-never land of equilibrium there would be no place for money because the future by definition would be certain and with all uncertainty removed no one would have any need for cash holdings (whose sole purpose it is, cash being neither productive nor consumable, to have one prepared for not yet known purchases at not yet known dates). Time preference and interest, however, cannot be conceived of as disappearing even then. For even in equilibrium the existing capital structure needs to be constantly maintained over time (so as to prevent it from gradually becoming consumed in the even course of an endlessly repeated pattern of productive operations). There can be no such maintenance, however, without ongoing savings and reinvestments: and there can be no such things as these without the expectation of a positive rate of interest. (Indeed, if the rate of interest paid were zero, capital consumption would result, and one would move out of equilibrium.)[^16] + +Matters become somewhat more complex under conditions of uncertainty, with money actually in use, but the praxeological independence of money and interest remains fully intact. Under these conditions, man invariably has three instead of two alternatives as to how to allocate his current income. He must not only decide how much to allocate to the purchase of present goods and how much to future goods (i.e., how much to consume and how much to invest), but also how much to keep in cash. There are no other alternatives. Yet while man must at all times make adjustments concerning three margins at once, invariably the outcome is determined by two distinct and praxeologically unrelated factors. The consumption/investment proportion is determined by time preference. The source of the demand for cash, on the other hand, is the utility attached to money (i.e., its usefulness in allowing immediate purchases of directly serviceable goods at uncertain future dates). Both factors can vary, independent of one another. + +If the supply of money changes, or if the demand for money changes with a given social stock of money, the purchasing power of money will also change. However, aside from causing changes in relative incomes, no such changes in a money unit’s purchasing power would have any effect on overall real income. Incomes in terms of money increase or decrease, yet the purchasing power of money correspondingly falls or rises, leaving real income unchanged. Or, with money incomes unchanged, more or less of it will be held in cash (hoarded), but then the purchasing power of money correspondingly rises or falls, once again leaving the real income purchased with a smaller or larger sum of money unaltered. It is this real income, however, not money as such, to which a man’s time preference schedule is related, and in light of which his effective rate of time preference is determined. Since real income does not change through all these monetary changes, there is no reason to suppose that the rate of time preference will. If, for instance, the Keynesian nightmare of increased hoarding becomes reality and prices generally fall while the purchasing power of money correspondingly rises, this will leave the real investment/consumption proportion entirely unaffected. Unless the time preference schedule is assumed to have changed at the same time, the additional hoards will be drawn from funds that formerly were spent on consumption and from funds that formerly went into investment in the same pre-established proportion, so as to leave real consumption and real investment at precisely their old levels. However, if time-preference is assumed to change concomitantly, then everything is possible. Indeed, if the additional hoards come exclusively from previous consumption spending, an increased demand for money can go hand in hand even with a fall in the rate of interest and increased investment. Yet this is due not to changes in the demand for money but exclusively to a change (a fall) in the time preference schedule.[^17] + +#### The Capitalist Process + +With the division of labor established and extended to its ultimate limit via the development of a universal medium of exchange, the process of economic development is essentially determined by time preference. + +To be sure, there are other factors that are important: the quality and quantity of the population, the endowment with nature-given resources, and the state of technology. Yet of these, the quality of a people is largely beyond anyone’s control and must be taken as a given: the quantity of a population may or may not advance economic development, depending on whether the population is below or above its optimum size for a given-sized territory: and nature-given resources or technological know-how can only have an economic impact if discovered and utilized. To do this, though, there must be prior savings and investment. It is not the availability of resources and technical or scientific knowledge that imposes limits on economic advancement: rather, it is time preference that imposes limits on the exploitation of actually available resources as well as on the utilization of existing knowledge (and also on scientific progress for that matter, insofar as research activities, too, must be supported by saved-up funds). + +Thus, the only viable path toward economic growth is through savings and investment, governed as they are by time preference. Ultimately there is no way toward prosperity except through an increase in the per capita quota of invested capital. This is the only way to increase the marginal productivity of labor and only if this is done can future income rise in turn. With real incomes rising, the effective rate of time preference falls (without, however, ever reaching zero or even becoming negative), adding still further increased doses of investment, and setting in motion an upward spiraling process of economic development. + +There is no reason to suppose that this process should come to a halt short of reaching the Garden of Eden where all scarcity has disappeared—unless people deliberately choose otherwise and begin to value additional leisure more highly than any further increase in real incomes. Nor is there any reason to suppose that the process of capitalist development would be anything but smooth and that the economy would flexibly adjust not only to all monetary changes but to all changes in the social rate of time preference as well. Of course, so long as the future is uncertain, there will be entrepreneurial errors, losses, and bankruptcies. But no systematic reason exists why this should cause more than temporary disruptions, or why these disruptions should exceed, or drastically fluctuate around, a “natural rate” of business failures.[^18] + +Matters become different only if an extra-market institution such as government is introduced. It not only makes involuntary unemployment possible, as explained above: the very existence of an agency that can effectively claim ownership over resources which it has neither homesteaded, produced, nor contractually acquired, also raises the social rate of time preference for homesteaders, producers, and contractors, and hence creates involuntary impoverishment, stagnation, or even regression. It is only through government that mankind can be stopped on its natural course toward a gradual emancipation from scarcity long before ever reaching the point of a voluntarily chosen zero-growth.[^19] And it is in the presence alone of a government, that the capitalist process can possibly take on a cyclical (rather than a smooth) pattern, with busts following booms. Exempt from the rules of private property acquisition and transfer, government naturally desires a monopoly over money and banking and wants nothing better than to engage in fractional reserve (deposit) banking—in nontechnical terms: monopolistic counterfeiting—so as to enrich itself at the expense of others through the much less conspicuous means of fraud rather than through outright confiscation.[^20] Boom and bust cycles are the outcome of fraudulent fractional reserve banking. If and insofar as the newly created counterfeit money enters the economy as additional supplies on the credit market, the rate of interest will have to fall below what it otherwise would have been. Credit must become cheaper. Yet at a lower price more credit is taken, and more resources then are invested in the production of future goods (instead of being used for present consumption) than otherwise would have been. The roundaboutness of the entire production structure is lengthened. In order to complete all investment projects that now are underway, more time is needed than that required to complete those begun before the credit expansion. All the goods which would have been created without credit expansion must be produced; plus those that are newly added. For this to be possible, however, more capital is required. The larger amount of future goods can only be produced successfully if additional savings provide for a fund of means of sustenance sufficiently large to bridge, and carry workers through, the longer waiting time. But, by assumption, no such increase in savings has taken place. The lower interest rate is not the result of a larger supply of capital goods. The social rate of time preference has not changed at all. It is solely the result of counterfeit money entering the economy through the credit market. It follows logically that it must be considered impossible to successfully complete all investment projects underway after a credit expansion due to a systematic lack of real capital. Projects will have to be liquidated so as to shorten the overall production structure and to readjust it to an unchanged rate of social time preference and the corresponding real investment-consumption proportion.[^21] + +These cyclical movements can neither be avoided by expecting them (according to the motto “a cycle anticipated is a cycle avoided”): They are the praxeologically necessary consequence of additional counterfeit credit being successfully placed. Once this is the case, a boom-bust cycle is inevitable, regardless of what actors correctly or incorrectly believe or expect. The cycle is induced by a monetary change, but it takes effect in the realm of “real” phenomena and will be a “real” cycle no matter what beliefs people happen to hold.[^22] + +Nor can it be realistically expected that the inevitable cyclical movements resulting from an expansion of credit will ever come to a halt: So long as an extra-market institution like government is in control of money, a permanent series of cyclical movements will mark the process of economic development. For through the creation of fraudulent credit, a government can engender a smooth and highly inconspicuous income and wealth redistribution in its own favor. There is no reason (short of angelic assumptions) to suppose that it would ever deliberately stop using this magic wand merely because credit expansion has the “unfortunate” side-effect of business cycles. + +[^11]: On the time preference theory of interest see William Stanley Jevons, *Theory of Political Economy* (New York: Augustus M. Kelley, 1965); Eugen von Böhm-Bawerk, *Capital and Interest*, 3 vols. (South Holland, Ill.: Libertarian Press, 1959); Richard von Strigl, *Kapital und Produktion* (Vienna: Julius Springer, 1934 [Engl. trans., Ludwig von Mises Institute, 1988]); Frank Fetter, *Capital, Interest, and Rent* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1971); Roger Garrison, “In Defense of the Misesian Theory of Interest,” *Journal of Libertarian Studies* 3, no. 2 (1979); idem, “Professor Rothbard and the Theory of Interest,” in Walter Block and Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds., *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988). + +[^12]: Mises, *Human Action,* p. 483. + +[^13]: To be sure, not all lengthier production processes are more productive than shorter ones; but under the assumption that man, constrained by time-preference, will invariably and at all times select the shortest conceivable methods of producing some given output, any increase in output then can—praxeologically—only be achieved if the production structure is lengthened. + +[^14]: Mises, *Human Action*, pp. 490ff. + +[^15]: See also Rothbard, *Man, Economy, and State*, pp. 663f. + +[^16]: See also Mises, *Human Action*, pp. 530–32; Rothbard, *Man, Economy, and State*, pp. 385–86. + +[^17]: See also Murray N. Rothbard, *America’s Great Depression* (Kansas City: Sheed and Ward, 1975), pp. 39–41. + +[^18]: See also Rothbard, *America’s Great Depression*, pp. 12–17. + +[^19]: On the role of government as destructive of wealth formation, see in particular Murray N. Rothbard, *Power and Market* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977); Hans-Hermann Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism* (Boston: Kluwer Academic Publishers, 1989); idem, “The Economics of Sociology and Taxation,” *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* (1990); supra chap. 2. + +[^20]: See in particular Rothbard, *The Mystery of Banking*; Hans-Hermann Hoppe, “Banking, Nation States, and International Politics,” *Review of Austrian Economics* 4 (1990); supra chap. 3; idem, “Marxist and Austrian Class Analysis,” *Journal of Libertarian Studies* 9, no. 2 (1990); supra chap. 4; idem, “European Economic Integration and the ECU,” *Austrian Economics Newsletter* (1989). + +[^21]: On the theory of the business cycle see Mises’s original contribution in his *Theory of Money and Credit*, part III, chap. 5; his first elaborate version is *Geldwertstabilisierung und Konjunkturpolitik* (Jena: Gustav Fischer, 1928), the English translation of which did not appear until 1978 in Ludwig von Mises, *On the Manipulation of Money and Credit* (Dobbs Ferry, N.Y.: Free Market Books, 1978); F.A. Hayek, *Monetary Theory and the Trade Cycle* (New York: A.M. Kelley, 1966); idem, *Prices and Production* (New York: Augustus M. Kelley, 1967); Hayek’s works were first published in 1929, resp. l93l; it is interesting to note that Hayek, who received the Nobel prize in 1974, the year after Mises’s death, for his contributions to the Mises-Hayek theory of the business cycle, obviously misrepresents Mises’s achievements as regards the development of this theory: In his *Prices and Production* of 1931, the first presentation of the Austrian business cycle theory to appear in English, he acknowledges Mises’s prior claim to fame. Yet even though he cites Mises’s above mentioned 1928 work, he falsely claims that Mises’s contributions to the theory were essentially confined to a few remarks in his original work of 1912; see chap. 3 fn. 1 in *Prices and Production*; Strigl, *Kapital und Produktion*; Lionel Robbins, *The Great Depression* (Freeport, N.Y.: Books for Libraries Press, 1971); Rothbard, *America’s Great Depression*; Ludwig von Mises, et al., *The Austrian Theory of the Trade Cycle and Other Essays* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1983); Hoppe, *Kritik der kausalwissenschaftlichen Sozialforschung*, chap. 3; Roger Garrison, “Hayekian Trade Cycle Theory: A Reappraisal,” *Cato Journal* 6, no. 2 (1986); idem, “The Austrian Theory of the Business Cycle in the Light of Modern Macroeconomics,” *Review of Austrian Economics* 3 (1988). + +[^22]: See also Roger Garrison, “‘Rational Expectations’ Offers Nothing That’s Both New and True,” *Austrian Economics Newsletter* 6, no. 1 (1985); idem, “The Austrian Theory of the Business Cycle in Light of Modern Macroeconomics” esp. pp. 19–23. See also the critique of psychological—as opposed to praxeological—business cycle theories below. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md new file mode 100644 index 000000000..544311cbe --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -0,0 +1,169 @@ +### + +After this reconstruction of the classical, and especially the Austrian theory of employment, money, interest, and the capitalist process, I will now turn to Keynes and his “new” theory. Before the backdrop of our explanation of the old one it shall be easy to recognize Keynes’s “new” *General Theory of Employment, Interest, and Money* as fundamentally flawed and the Keynesian revolution as one of the twentieth century’s foremost intellectual scandals.[^23] + +#### Employment + +Keynes sets out with a false theory of employment. Contrary to the classical view, he claims that there can be involuntary unemployment on the free market; and, further, that a market can reach a stable equilibrium with persistent involuntary unemployment. And in claiming such market failures to be possible he contends to have uncovered the ultimate economic rationale for interfering in the operations of markets by extra-market forces. + +Since the free market is defined in terms of homesteaded or produced private property and the voluntariness of all interactions between private property owners, it should be clear that what Keynes claims to show is roughly equivalent to a squaring of the circle. + +Keynes begins with the false statement that the classical theory assumed “that there is no such thing as involuntary unemployment in the strict sense.”[^24] In fact, it assumed no such thing. Classical theory assumed that involuntary unemployment is logically-praxeologically impossible so long as a free market is in operation. That involuntary unemployment, indeed any amount of it, can exist in the presence of an extra-market institution, minimum wage laws, etc., has never been seriously doubted. + +After this falsehood, Keynes then proceeds to give his definition of involuntary unemployment: + +> Men are involuntarily unemployed if, in the event of a small rise in the price of wage-goods [i.e., consumer goods] relative to the money wage, both the aggregate supply of labor willing to work for the current money-wage and the aggregate demand for it at that wage would be greater than the existing volume of employment.[^25] + +Translated into plain English, what Keynes is saying in his typical obfuscating way is that men are involuntarily unemployed if an increase in prices relative to wage rates leads to more employment.[^26] Yet such a change in relative prices is logically equivalent to a fall in real wage rates; and a fall in real wages can be brought about on the unhampered market by wage earners at any time they so desire, simply by accepting lower nominal wage rates with commodity prices remaining where they are. If laborers decide not to do this, there is nothing involuntary in all this. Given their reservation demand for labor, they choose to supply that amount of labor which is actually supplied. Nor would the classification of this as voluntary unemployment-employment change a bit, if at another point in time with lower real wage rates the amount of employment were to increase. By virtue of logic, such an outcome can only be brought about if in the meantime laborers have increased their relative evaluation of a given wage rate versus their labor reservation demand (otherwise, if no such change had occurred, employment would decrease instead of increasing). The fact, however, that one can change one’s mind from one point in time to the next hardly implies that one’s earlier choice was involuntary, as Keynes would have it. Of course, one can define one’s terms any way one wishes, and in a truly Orwellian fashion one may even choose to call voluntary involuntary and involuntary voluntary. Yet through this method anything under the sun can be “proven,” while in fact nothing of substance whatsoever is shown. Keynes’s way of demonstrating the possibility of involuntary unemployment is a verbal nonsense proof which leaves entirely unaffected the fact that no such thing as involuntary employment, in the usual sense of this term, can ever exist on the unhampered market. + +As if this were not enough, Keynes tops it off by claiming that involuntary unemployment is conceivable even in the never-never land of equilibrium. Indeed, he criticizes his earlier *Treatise on Money* by saying, “I had not then understood that, in certain conditions, the system could be in equilibrium with less than full employment.”[^27] Yet equilibrium is *defined* as a situation in which changes in values, technology, and resources no longer occur where all actions are completely adjusted to a final constellation of data; and where all factors of production then, including labor, are employed to the fullest extent possible (given these unchanging data) and are repeatedly and endlessly employed in the same constant production pattern. Hence, as H. Hazlitt has remarked, the discovery of an unemployment equilibrium by Keynes, in his *General Theory*, is like the discovery of a triangular circle—a contradiction in terms.[^28] + +#### Money + +Having thrown out logic in his treatment of employment and unemployment, Keynes, in his discussion of money, then throws out economic reasoning by advancing the claim that money and monetary changes (can) have a systematic effect on employment income, and interest. + +Given the fact that “money” appears in the title of the *General Theory,* Keynes’s positive theory of money is amazingly brief and undeveloped. Brevity, of course, can be a virtue. In the case of Keynes, it offers the opportunity to pinpoint rather easily his elementary mistakes. For Keynes, “*the importance of money essentially flows from its being a link between the present and the future*.”[^29] “Money in its significant attributes is, above all, a subtle device for linking the present and the future.”[^30] That this is false follows from the fact that in the never-never land of equilibrium no money would exist,[^31] yet even under equilibrium conditions there would still be a present and a future, and both would still be linked. Rather than functioning as a link to the future, money serves as a medium of exchange; a role that is inextricably tied to the uncertainty of the future.[^32] Action, which invariably begins in the present and is aimed at some future goal, more or less distant in time from the point of beginning, constitutes the real link between the present and the future. And it is time preference as a universal category of action that gives this link between the present and the future its specific shape. Money, contrary to interest, no more relates the present to the future than do other economic phenomena, such as nonmonetary goods. Their present value, too, reflects anticipations regarding the future, no more and no less so than does money. + +From this first misconception regarding the nature of money, all other misconceptions flow automatically. Being defined as a subtle link between present and future, the demand for money (its supply being given), which Keynes, in line with his general inclination of misinterpreting logical-praxeological categories as psychological ones, terms “liquidity preference” or “propensity to hoard,”[^33] is said to be functionally related to the rate of interest (and vice versa).[^34] “Interest,” writes Keynes, “is the reward of not-hoarding,”[^35] “the reward for parting with liquidity,”[^36] which makes liquidity preference in turn the unwillingness to invest in interest-bearing assets. That this is false becomes obvious as soon as one asks the question “What, then, about prices?” The quantity of beer, for instance, that can be bought for a definite sum of money is obviously no less a reward for parting with liquidity than is the interest rate, which would make the demand for money then the unwillingness to buy beer as much as it is an unwillingness to invest.[^37] Formulated in general terms, the demand for money is the unwillingness to buy or rent nonmoney, including interest-bearing assets (land, labor, and/or capital goods, or future goods) *and* non-interest-bearing assets (consumer or present goods). To recognize this is to recognize that the demand for money has nothing to do with investment or with consumption; nor has it anything to do with the ratio of investment-to-consumption expenditures, or the spread between input and output prices (the discount of higher order or future goods versus lower order or present goods). Increases or decreases in the demand for money, other things being equal, lower or raise the overall level of money prices, but real consumption and investment, as well as the real consumption-investment proportion remain unaffected; and such being the case, employment and social income remain unchanged as well. The demand for money determines the spending/cash balance proportion. The investment/consumption proportion, pace Keynes, is an entirely different and unrelated matter. It is solely determined by time-preference.[^38] + +The same conclusion is reached if changes in the supply of money (liquidity preference being given) are considered. Keynes claims that an increase in the supply of money, other things being equal, can have a positive effect on employment. He writes, “so long as there is unemployment, employment will change in the same proportion as the quantity of money.”[^39] Yet this is not only a highly curious pronouncement because it *assumes* the existence of unemployed resources instead of *explaining* why such a thing should possibly occur—for, obviously, a resource can be unemployed only because it is either not recognized as scarce at all and thus has no value whatsoever, or because its owner voluntarily prices it out of the market and its unemployment then is no problem that would call for a solution.[^40] + +Even if one were to waive this criticism, the statement would still be fallacious. For if other things were indeed equal, then the additional supply of money would simply lead to increased overall prices and simultaneous and proportional increased wage rates, and nothing would change at all. If, contrary to this, employment should increase, this is only possible if wage rates do not rise along with, and to the same extent as, other prices. However, other things then can no longer be said to be equal, because real wage rates would be lowered, and employment can only rise while real wages fall if the relative evaluation of employment versus self-employment (i.e., unemployment) is assumed to have changed. Yet if this is assumed, no increase in the money supply would have been required. The same result (increased employment) could also have been brought about by laborers accepting lower nominal wage rates. + +#### Interest + +With logic and economic theory thrown out of the window, in his discussion of the interest phenomenon Keynes abandons reason and common sense entirely. + +According to Keynes, since money has a systematic impact on employment, income, and interest, interest, in turn—quite consistently, for that matter—must be conceived of as a purely monetary phenomenon.[^41] I need not explain the elementary fallacy of this view. Suffice it to say here again that money would disappear in equilibrium, but interest would not, which demonstrates that interest must be considered a real, not a monetary phenomenon. + +Moreover, Keynes, in talking about “functional relationships” and “mutual determination” of variables instead of causal, unidirectional relations, becomes entangled in inescapable contradictions as regards his theory of interest.[^42] As has been explained above, on the one hand Keynes thinks of liquidity preference (and the supply of money) as *determining* the interest rate, such that an increased demand for money, for instance, would raise the interest rate (and an increased supply of money would lower it) and that this then will reduce investment “whilst a decline in the rate of interest may be expected, *ceteris paribus*, to increase the volume of investment.”[^43] On the other hand, characterizing the interest rate as “the reward for parting with liquidity,” he contends that the demand for money is *determined* by the interest rate, such that a fall in the interest rate, for instance, would increase one’s demand for cash (and also, one should add, one’s propensity to consume) and hence lead to *reduced* investment. Obviously, however, a lower interest rate can hardly both increase and decrease investment at the same time. Something must be wrong here. + +Keynes, however, combines falsehood and contradiction into one of the most fantastic conspiracy theories ever heard of. + +Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only natural to assume that it can be manipulated at will through monetary policy (provided, of course, one is not restricted in this by the existence of a 100-percent-reserve commodity money standard such as the gold standard).[^44] “There is,” writes Keynes, “no special virtue in the pre-existing rate of interest.”[^45] In fact, if the supply of money is sufficiently increased, the interest rate supposedly can be brought down to zero. Keynes recognizes that this would imply a superabundance of capital goods, and one would think that this realization should have given him cause to reconsider. Not so! On the contrary, in all seriousness he tells us + +> that a properly run community equipped with modern technical resources, of which the population is not increasing rapidly, ought to be able to bring down the marginal efficiency of capital in equilibrium approximately to zero within a single generation.[^46] + +It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] + +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] + +Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. + +Driven by “animal spirits,”[^53] “gambling instincts,”[^54] and “addicted to the money-making passion,”[^55] they will conspire so “that capital has to be kept scarce enough.”[^56] “The acuteness and peculiarity of our contemporary problem arises, therefore,” writes Keynes, + +> out of the possibility that the average rate of interest which will allow a reasonable average level of employment [and of social income] is one so unacceptable to wealth owners that it cannot be readily established merely by manipulating the quantity of money.[^57] + +In fact, + +> the most stable, and least easily shifted, element in our contemporary economy has been hitherto, and may prove to be in the future, the minimum rate of interest acceptable to the generality of wealth owners.[^58] + +Fortunately, we are informed, there is a way out of this predicament; through “the euthanasia of the rentier, and, consequently, the euthanasia of the cumulative oppressive power of the capitalist to exploit the scarcity-value of capital.”[^59] And surely they deserve such a fate. For “the business world” is ruled by an “uncontrollable and disobedient psychology,”[^60] and private investment markets are + +> under the influence of purchasers largely ignorant of what they are buying and of speculators who are more concerned with forecasting the next shift of market sentiment than with a reasonable estimate of the future yield of capital assets.[^61] + +As a matter of fact, don’t we all know that “there is no clear evidence from experience that the investment policy which is socially advantageous coincides with that which is most profitable;”[^62] indeed, that the decisions of private investors depend largely on “the nerves and hysteria and even the digestions and reactions to the weather,”[^63] rather than on rational calculation?! Thus, concludes Keynes, “the duty of ordering the current volume of investment cannot safely be left in private hands.”[^64] Instead, to turn the present misery into a land of milk and honey, “a somewhat comprehensive socialization of investment will prove the only means.”[^65] + +> The State, which is in a position to calculate the marginal efficiency of capital-goods on long views and on the basis of the general social advantage [must take] an ever greater responsibility for directly organizing investment.[^66] + +I trust that none of this requires further comment. It is too obvious that these are the outpourings of someone who deserves to be called anything, except an economist. + +[^23]: For pro-Keynesian literature see in particular Seymour P. Harris, ed., *The New Economics* (New York: Alfred Knopf, 1947); Alvin Hansen, *A Guide to Keynes* (New York: McGraw-Hill, 1953); for anti-Keynesian literature see in particular Henry Hazlitt, *The Failure of the “New Economics”* (Princeton, N.J.: D. Van Nostrand, 1959); idem, ed., *The Critics of Keynesian Economics* (Lanham, Md.: University Press of America, 1983). + +[^24]: Keynes, *The General Theory*, p. 21; also pp. 6, 15. + +[^25]: Ibid., p. 15\. Keynes at this point promises an alternative definition to be given on p. 26; revealingly, no such definition appears there or anywhere else in the book! + +[^26]: See also Hazlitt, The Failure of the “New Economics,” p. 30. + +[^27]: Keynes, *The General Theory*, pp. 242–43; also p. 28. + +[^28]: See also Hazlitt, The Failure of the “New Economics,” p. 52. + +[^29]: Keynes, *General Theory*, p. 293. + +[^30]: Ibid., p. 294. + +[^31]: Mises explains: + +> Let us assume that there is only gold money and only one central bank. With the successive progress toward the state of an evenly rotating economy all individuals and firms restrict step by step their holding of cash and the quantities of gold thus released flow into nonmonetary—industrial—employment. When the equilibrium of the evenly rotating economy is finally reached, there are no more cash holdings; no more gold is used for monetary purposes. The individuals and firms own claims against the central bank, the maturity of each part of which precisely corresponds to the amount they will need on the respective dates for the settlement of their obligations. The central bank does not need any reserves as the total sum of the daily payments of its customers exactly equals the total sum of withdrawals. All transactions can in fact be effected through transfer in the bank’s books without any recourse to cash. Thus the “money” of this system is not a medium of exchange; it is not money at all; it is merely a *numéraire*, an ethereal and undetermined unit of accounting of that vague and indefinable character which the fancy of some economists and the errors of many laymen mistakenly have attributed to money. (*Human Action*, p. 249) + +[^32]: Keynes recognizes that money also has something to do with uncertainty. The fundamental mistake in his theory of money pointed out here, however, surfaces again when he relates money not to uncertainty as such, but, more specifically, to uncertainty of interest rates. “The necessary condition” [for the existence of money] he writes, “is the existence of uncertainty as to the future rate of interest” (*General Theory*, p. 168; also p. 169). See also the following discussion. + +[^33]: Ibid., p. 174. + +[^34]: On the absurd implications of the assumption of functional—rather than causal—relations, see the discussion below. + +[^35]: Keynes, *The General Theory*, p. 174. + +[^36]: Ibid., p. 167. + +[^37]: See also Hazlitt, The Failure of the “New Economics,” pp. 188f. + +[^38]: See also Rothbard, *America’s Great Depression*, pp. 40–41; Mises, *Human Action*, pp. 521–23. + +[^39]: Keynes, *The General Theory*, p. 296. + +[^40]: See also W.H. Hutt, *The Theory of Idle Resources* (Indianapolis: Liberty Fund, 1977). + +[^41]: Keynes, *The General Theory*, p. 173; see also his laudatory remarks on mercantilist economics, and in particular, Silvio Gesell, as precursors of this view on pp. 341, 355. + +[^42]: See on this also Rothbard, *Man, Economy, and State*, pp. 687–89. + +[^43]: Keynes, *The General Theory*, p. 173. + +[^44]: See also below. + +[^45]: Keynes, *The General Theory*, p. 328. + +[^46]: Ibid., p. 220. + +[^47]: Ibid., p. 221. + +[^48]: lbid., p. 376. + +[^49]: Ibid., p. 376. + +[^50]: Keynes, *The General Theory*, p. 325. + +[^51]: See also Hazlitt, *The Failure of the* “*New Economics,*” pp. 231–35\. What about the seemingly obvious objection, that the expansion of monetary credit through which Keynes wants to bring about the reduction of the interest rate to zero is nothing but an expansion of paper, and that the problem of scarcity is a matter of “real” goods, which can only be overcome through “genuine savings”? To this he has the following funny answer in *The General Theory*: + +> The notion that the creation of credit by the banking system allows investment to take place to which “no genuine saving” corresponds, i.e., the idea that saving and investment … can differ from one another, is to be explained, I think, by an optical illusion. (p. 81) +> +> [T]he savings which result from this decision are just as genuine as any other savings. No one can be compelled to own the additional money corresponding to the new bank-credit unless he deliberately prefers to hold more money rather than some other form of wealth. (p. 83) +> +> The new money is not “forced” on anyone. (p. 328) + +As Henry Hazlitt remarks, + +> [o]n the same reasoning we can create any amount of new “savings” we wish overnight, simply by printing that amount of new paper money, because *somebody* will necessarily hold that new paper money! (*The Failure of the “New Economics,”* p. 227) + +[^52]: See Keynes, *The General Theory,* pp. 129ff., 336ff., 348f. On Keynes’s role in the actual destruction of the gold standard see Henry Hazlitt, *From Bretton Woods to World Inflation* (Chicago: Regnery, 1984). + +[^53]: Keynes, *The General Theory*, p. 161. + +[^54]: Ibid., p. 157. + +[^55]: Ibid., p. 374. + +[^56]: Ibid., p. 217. + +[^57]: Keynes, *The General Theory*, pp. 308–09. + +[^58]: Ibid., p. 309, and he adds, in a footnote, “The nineteenth-century saying, quoted by Bagehot, that ‘John Bull’ can stand many things, but he cannot stand 2 per cent.” On Keynes’s conspiracy theory see also Hazlitt, *The Failure of the “New Economics,”* pp. 3, 16–18. + +[^59]: Keynes, *The General Theory*, p. 376, also p. 221. + +[^60]: Ibid., p. 317. + +[^61]: Ibid., p. 316. + +[^62]: Ibid., p. 157. + +[^63]: Ibid., p. 162. + +[^64]: Ibid., p. 320. + +[^65]: Ibid., p. 378. + +[^66]: Ibid., p. 164. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_04.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_04.md new file mode 100644 index 000000000..c44da80a0 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_04.md @@ -0,0 +1,71 @@ +#### The Capitalist Process + +Such a verdict finds still more support when Keynes’s theory of the capitalist process is finally considered. That Keynes is no friend of capitalism and capitalists should be obvious from the above quotations. In fact, by advocating “a socialization of investment” he comes out openly as a socialist.[^67] For Keynes, capitalism *means* crisis. + +He identifies essentially two reasons for this, the first one, to which Keynes attributes the cyclical nature of the capitalist process, has already been touched upon. Surely, so long as the course of the economy is largely determined by capitalists who, as we have heard, “are largely ignorant of what they are purchasing,” and who conspire “to keep things scarce,” it cannot be a smooth and even one. Depending mostly on people who base their decisions on their “digestion and the weather,” the capitalist process must be erratic. Moved by the “waxing and waning” of entrepreneurial optimism and pessimism, which in turn is determined by the “uncontrollable and disobedient psychology of the business world,” booms and busts are inevitable. Business cycles—so the central message of chapter 22 of Keynes’s *General Theory*, the “Notes on the Trade Cycle”—are *psychologically* determined phenomena. This is surely incorrect. A psychological explanation of the business cycle is strictly impossible, and to think of it as an explanation involves a category mistake: Business cycles are obviously real events, experienced by individuals, but experienced by them as occurring outside of them in the world of real goods and real wealth. Beliefs, sentiments, expectations, optimism, and pessimism on the other side are *psychological* phenomena. One can think of one psychological phenomenon as affecting or influencing another one, but it is impossible to conceive of a psychological phenomenon as having any direct impact on outcomes in the outside world of real things and goods. Only through *actions* can the course of real events be influenced; and any explanation of the business cycle then must necessarily be a *praxeological* (as opposed to a psychological) one. Keynes’s psychological business cycle theory in fact *cannot explain that anything real happens at all*. However, as real things are made to happen people must act, and allocate and reallocate scarce resources to valued goals. One cannot act as arbitrarily, though, as Keynes would have it, because in acting one is invariably constrained by real scarcity which cannot be affected by our psychology at all. Nor does Keynes explain with his theory why entrepreneurial mood-swings would result in any *particular* pattern of business fluctuations—such as the boom-bust cycle, that he supposedly wants to explain—instead of any other conceivable pattern of fluctuations. + +The second reason for the instability of capitalism, and the desirability of a socialist solution, according to Keynes, is capitalism’s inherent stagnationist tendencies. His stagnation theory centers around the notion which he takes from Hobson and Mummery, and endorses, “that in the normal state of modern industrial communities, consumption limits production and not production consumption.”[^68] With this as one of his axioms only nonsense can follow. + +Stagnation is due to a lack of consumption. “Up to the point where full employment prevails,” he writes, “the growth of capital depends not at all on a low propensity to consume but is, on the contrary, held back by it.”[^69] Combined with this underconsumptionist thesis is a “fundamental psychological law, upon which we are entitled to depend with great confidence both a priori from our knowledge of human nature and from the detailed facts of experience, that men are disposed, as a rule and on the average, to increase their consumption as their income rises, but not by as much as the increase in their income.”[^70] “As a rule … a greater proportion of income [will be] saved as real income increases.”[^71] + +On its own, this second law, which is accepted as plausible here for the sake of argument (except for adding that consumption can, of course, never fall to zero), would not seem to indicate any trouble. So what? If savings overproportionally increase with increasing incomes, so much the better for the social product.[^72] But Keynes, in his characteristic logic-carefree way of thinking joins this law to the thesis that production is limited by consumption, and he has then no difficulty proving whatever he wishes. + +If consumption limits production, and if nonconsumption rises with rising incomes, then it indeed seems to follow that increasing incomes imply their own undoing by increasing nonconsumption, which in turn limits production, etc. And if this is so, it also seems to follow that wealthier societies, which non-consume more, should be plagued particularly hard by this “stagnitis”; and that in any given society it should be the rich, who nonconsume more, who contribute most to economic stagnation (except for the “minor” problem that one cannot explain, according to this theory, why individuals or societies could be wealthier than others in the first place!). In any case, Keynes accepts these conclusions as true.[^73] Accordingly, he presents his recommendations on how to get out of stagnation. In addition to a “comprehensive socialization of investment,” Keynes suggests measures to stimulate consumption, in particular an income redistribution from the rich (people with a low propensity to consume) to the poor (those with a high propensity to consume). + +> Whilst aiming at a socially controlled rate of investment with a view to a progressive decline in the marginal efficiency of capital I should support at the same time all sorts of policies for increasing the propensity to consume. For it is unlikely that full employment can be maintained, whatever we may do about investment, with the existing propensity to consume. There is room, therefore, for both policies to operate together;—to promote investment and, at the same time, to promote consumption, not merely to the level which with the existing propensity to consume would correspond to the increased investment, but to a higher level still.[^74] + +How is such a thing as simultaneously promoting investment and consumption in order to increase income conceivably possible? In fact, Keynes gives us his own formal definitions of the terms involved: “income = consumption + investment; saving = income - consumption; therefore, saving = investment.”[^75] Under these definitions, a simultaneous increase in consumption and investment out of a given income is conceptually impossible! + +Keynes is not terribly disturbed over “details” such as these. In order to get what he wants, he simply shifts, completely unnoted, the meanings of his terms. He drops the just quoted formal definitions, which would render such a result impossible, and he adopts a new meaning for the term saving. Instead of unconsumed income, saving quietly comes to mean hoarding (i.e., the act of not-spending money on *either* consumer *or* capital goods).[^76] Thereby the results can be easily made to come out right. For then savings are no longer equal to investment; and saving, being defined as the act of *not*-spending, automatically acquires a negative connotation, while investment and consumption take on a positive one. Moreover, now one must almost naturally be worried about savings exceeding investment, or so it seems, for this would seem to imply that something is leaking out of the economy, and that income (defined as investment + consumption) must be somehow reduced. Keynes certainly worries about this possibility. He calls it “a chronic tendency throughout human history for the propensity to save to be stronger than the inducement to invest.”[^77] And this chronic tendency must surely be particularly pronounced if incomes are high, for then, as we have been told, savings reach a particularly high proportion of income. But do not despair. Where something can leak out, something also can leak in. If savings is unspent money, then savings can be brought into existence, simple enough, by means of governmental money creation, so as to compensate for the outward leakage which tends to increase with increasing incomes. There is the danger, of course, that these compensatory “community savings” immediately leak out again by being added to the private sector’s cash hoardings (because, according to Keynes, the newly created savings would lower the interest rate, and this in turn would increase the capitalists’ liquidity preference so as to counteract such a tendency and to artificially “keep capital scarce”). But this can be taken care of by the “socialization of investment” as we know, and by some Gesellian stamped money schemes (“The idea behind stamped money is sound”).[^78] And once saving and investing is done publicly—through the agency of the State, as Keynes would say—and all money is spent, and no keep-things-scarce motive is in the way any longer, there is indeed no longer any problem with increasing consumption and investment simultaneously. Since savings is unspent money, and newly created money and credit is just as genuine as any other because it is not “forced” on anyone, savings can be created by the stroke of a pen.[^79] And since the State, contrary to the scarcity-exploiting capitalists, can make sure that these additional genuine savings are indeed being spent (instead of wandering into hoards), any increase in the supply of money and credit through governmental counterfeiting increases consumption and investment at the same time and so promotes income twice. Permanent inflation is Keynes’s cure-all. It helps overcome stagnation; and more of it overcomes the more severe stagnation crises of the more advanced societies. And once stagnation is defeated, still more inflation will abolish scarcity within one generation.[^80] + +Yet the wonders do not cease. What is this leakage, this surplus of savings over investment, that constitutes all such dangers? Something must leak from somewhere to someplace else, and it must play some role here and some there. Keynes tries to disperse such thoughts by asking us once again not to apply logic to economics. “Contemporary thought,” he writes, “is still deeply steeped in the notion that if people do not spend their money in one way they will spend it in another.”[^81] It would seem hard to imagine how this contemporary thought could possibly be wrong, but Keynes believes it false. For him there exists a third alternative. Something, an economic good one would think, simply drops out of existence, and this means trouble. + +> An act of individual saving means—so to speak—a decision not to have dinner to-day. But it does *not* necessitate a decision to have dinner or buy a pair of boots a week hence or a year hence or to consume any specified thing at any specified date. Thus it depresses the business of preparing to-day’s dinner without stimulating the business of making ready for some future act of consumption. It is not a substitution of future consumption-demand for present consumption-demand—it is a net *diminution* of such demand.[^82] + +Still, the strictures of a two-valued logic do not quite crumble yet. How can there be any net diminution of something? What is not spent on consumer goods or capital goods must still be spent on something else—namely on cash. *This exhausts all possibilities*. Income and wealth can be and must be allocated to consumption, investment, or cash. Keynes’s diminution, the leakage, the excess of savings over investment, is income spent on, or added to, cash hoardings. But such an increase in the demand for cash has no effect on income, consumption, and investment whatever, as has already been explained. With the social money stock being given, a general increase in the demand for cash can only be brought about by bidding down the money prices of nonmoney goods. But so what?[^83] Nominal income (i.e., income in terms of money) will fall; but real income and the real consumption-investment proportion will be entirely unchanged. And people along the way get what they want: an increase in the real value of their cash balances, and of the purchasing power of the money unit. There is nothing stagnating here, or draining, or leaking, and Keynes has offered *no theory of stagnation at all* (and with this, of course, also no theory of how to get out of stagnation). He merely has given a perfectly normal phenomenon such as falling prices (caused by an increased demand for money, or by an expanding productive economy) a bad name in calling it stagnation, or depression, or the result of a lacking effective demand, so as to find just another excuse for his own inflationary schemes.[^84] + +Here we have Keynes in his entire greatness: the twentieth century’s most famous “economist.” Out of false theories of employment, money, and interest, he has distilled a fantastically wrong theory of capitalism and of a socialist paradise erected out of paper money. + +[^67]: Keynes’s socialism, however, is not the egalitarian-proletarian version as espoused by the Bolsheviks. For this Keynes has nothing but contempt. His socialism is of the fascist or Nazi variety. In the preface to the German edition of his *General Theory* (which appeared in late 1936) he wrote: + +> The theory of aggregate production that is the goal of the following book can be much more easily applied to the conditions of a totalitarian state than the theory of the production and distribution of a given output turned out under the conditions of free competition and of a considerable degree of *laissez-faire*. (quoted from Hazlitt, *The Failure of the “New Economics,”* p. 277) + +[^68]: Keynes, *The General Theory*, p. 368\. On the Keynesian theory of stagnation see also Alvin H. Hanson, *Fiscal Policy and Business Cycles* (New York: Norton, 1941); for a critique see George Terborgh, *The Bogey of Economic Maturity* (Chicago: Machinery and Allied Products Institute, 1945); also Murray N. Rothbard, “Breaking Out of the Walrasian Box: The Cases of Schumpeter and Hansen,” *Review of Austrian Economics* 1 (1987). + +[^69]: Keynes, *The General Theory*, pp. 372–73. + +[^70]: Ibid., p. 96. + +[^71]: Ibid., p. 97; also pp. 27f. + +[^72]: In fact, Keynes informs us that *savings is by definition identical to investment* (p. 63), “that the excess of income over consumption, which we call saving, cannot differ from the addition to capital equipment which we call investment” (p. 64). Then, however, a reduced proportion of consumption expenditures must by definition go hand in hand with accordingly increased investments, and this would lead to a higher future income, to still more absolute consumption and still more absolute and relative saving and investment. Where, indeed, is the problem here? + +[^73]: Keynes writes, + +> If in a potentially wealthy community the inducement to invest is weak, then, in spite of its potential wealth, the working of the principle of effective demand will compel it to reduce its actual output, until, in spite of its potential wealth, it has become so poor that its surplus over its consumption is sufficiently diminished to correspond to the weakness of the inducement to invest. (*The General Theory*, p. 31) + +Or: + +> The greater, moreover, the consumption for which we have provided in advance, the more difficult it is to find something further to provide for in advance, and the greater our dependence on present consumption as a source of demand. Yet the larger our incomes, the greater, unfortunately, is the margin between our incomes and our consumption. So, failing some novel expedient, there is, as we shall see, no answer to the riddle, except that there must be sufficient unemployment to keep us so poor that our consumption falls short of our income by no more than the equivalent of the physical provision for future consumption which it pays to produce to-day. (p. 105) + +[^74]: Ibid., p. 325; or “the remedy would lie in various measures designed to increase the propensity to consume by the redistribution of incomes or otherwise” (p. 324). + +[^75]: Ibid., p. 63\. It is typical of Keynes’s philosophy of abundance that he gets things upside down here as well. For the correct definitions are: product produced = income; income - consumption = saving; saving = investment. Where does Keynes’s income come from? + +[^76]: See on this also Hazlitt, *The Failure of the “New Economics,”* pp. 120–23. + +[^77]: Keynes, *The General Theory*, p. 347. + +[^78]: Ibid., p. 357. + +[^79]: See on this note 51. + +[^80]: On his program of permanent inflation see also this remark on the trade cycle: “The right remedy for the trade cycle is not to be found in abolishing booms and keeping us permanently in a semi-slump; but in abolishing slumps and thus keeping us permanently in a quasi-boom” (p. 322). The answer to credit expansion, that is, is still more credit expansion. + +[^81]: Ibid., p. 20. + +[^82]: Ibid., p. 210; second emphasis added. + +[^83]: Contrary to Keynes’s fanciful fears, the demand for money can never be infinite, because everyone must obviously consume sometimes (and cannot delay consumption further); and at such points liquidity preference is definitely finite. + +[^84]: The second element of Keynes’s stagnation theory is equally false. It may be that that saving in the definition of equaling investment increases overproportionally with increasing incomes—while it can never reach 100 percent. Yet this situation certainly should give no one concern regarding the social income produced. It is, however, *not* true that savings in the sense of hoarding increases with increasing incomes, and that the greatest leakage then occurs among the rich and in wealthy societies. The opposite is true. If real income increases because the economy, supported by additional savings, is expanding, the purchasing power of money increases (the money stock being given). But at a higher purchasing power of the money unit, the amount of cash demanded actually falls (the demand for money schedule being given). Thus, if anything, the leakstagnation nonproblem should actually diminish rather than increase with increasing wealth. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_01.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_01.md new file mode 100644 index 000000000..5b84a5ca5 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_01.md @@ -0,0 +1,55 @@ +## How is Fiat Money Possible? —or, The Devolution of Money and Credit + +Fiat money is the term for a medium of exchange which is neither a commercial commodity, a consumer, a producer good, nor title to any such commodity. It is irredeemable paper money. In contrast, *commodity* money refers to a medium of exchange which is either a commercial commodity or a title thereto. + +There is no doubt that fiat money is *possible*. Its theoretical possibility was recognized long ago, and since 1971, when the last remnants of a former international gold (commodity) standard were abolished, all monies have in fact been nothing but irredeemable pieces of paper. + +The question to be addressed in this paper is *how* is a fiat money possible? More specifically, can fiat money arise as the natural outcome of the interactions between self-interested individuals; or, is it possible to introduce it without violating either principles of justice or economic efficiency? + +It will be argued that the answer to the latter question must be negative, and that no fiat money can ever arise “innocently” or “immaculately.” The arguments advancing this thesis will be largely constructive and systematic. However, given the fact that the thesis has frequently been disputed, along the way various prominent counterarguments will be criticized. Specifically, the arguments of the *monetarists*, especially Irving Fisher and Milton Friedman, and of some *Austrian* “free bankers,” especially Lawrence White and George Selgin, in ethical and/or economic support of either a total or a fractional fiat money will be refuted. + +### The Origin of Money + +Man participates in an exchange economy (instead of remaining in self-sufficient isolation) insofar as he prefers more goods over less and is capable of recognizing the higher productivity of a system of division of labor. The same narrow intelligence and self-interest is sufficient to explain the emergence of a—and ultimately only one—commodity money and a—and ultimately only one, worldwide—monetary economy.[^1] Finding their markets as buyers and sellers of goods restricted to instances of double coincidence of wants (A wants what B has and B wants what A has), each person may still expand his own market and thus profit more fully from the advantages of extended division of labor if he is willing to accept not only directly useful goods in exchange, but also goods with a higher degree of marketability than those surrendered. For even if they have no direct usevalue to an actor, the ownership of relatively more marketable goods implies by definition that such goods may in turn be more easily resold for other, directly useful goods in later exchanges, and hence that their owner has come closer to reaching an ultimate goal unattainable through direct exchange. + +Motivated only by self-interest and based on the observation that directly traded goods possess different degrees of marketability, some individuals begin to demand specific goods not for their own sake but for the sake of employing them as a medium of exchange. By adding a new component to the pre-existing (barter) demand for these goods, their marketability is still further enhanced. Based on their perception of this fact, other market participants increasingly choose the same goods for their inventory of exchange media, as it is in their own interest to select such commodities as media of exchange that are already employed by others for the same purpose. Initially, a variety of goods may be in demand as common media of exchange. However, since a good is demanded as a medium of exchange—rather than for consumption or production purposes—in order to facilitate future purchases of directly serviceable goods (i.e., to help one buy more cheaply) and simultaneously widen one’s market as a seller of directly useful goods and services (i.e., help one sell more dearly), the more widely a commodity is used as a medium of exchange, the better it will perform its function. Because each market participant naturally prefers the acquisition of a more marketable and, in the end, universally marketable medium of exchange to that of a less or non-universally marketable one, + +> there would be an inevitable tendency for the less marketable of the series of goods used as media of exchange to be one by one rejected until at last only a single commodity remained, which was universally employed as a medium of exchange; in a word, money.[^2] + +With this, and historically with the establishment of the international gold standard in the course of the nineteenth century (until 1914), the end desired through any one market participant’s demand for media of exchange is fully accomplished. With the prices of all consumer and capital goods expressed in terms of a single commodity, demand and supply can take effect on a worldwide scale, unrestricted by absences of double coincidence of wants. Because of its universal acceptability, accounting in terms of such money contains the most complete and accurate expression of any producers’ opportunity costs. At the same time, with only one universal money in use—rather than several ones of limited acceptability—the market participants’ expenditures (of directly serviceable goods) on holdings of only indirectly useful media of exchange are optimally economized; and with expenditures on indirectly useful goods so economized, real wealth (wealth in the form of stocks of producer and consumer goods) is optimized as well. + +According to a long—Spanish-French-Austrian-American—tradition of monetary theory,[^3] a money’s originary function—arising out of the existence of uncertainty—is that of a *medium of exchange*. Money *must* emerge as a *commodity* money because something can be demanded as a medium of exchange only if it has a pre-existing barter demand (indeed, it must have been a highly marketable barter commodity), and the competition between monies *qua* media of exchange inevitably leads to a tendency of converging toward a *single* money—as the most easily resold and readily accepted commodity. + +In light of this, several popular notions of monetary theory are immediately revealed as misguided or fallacious. + +What about the idea of a commodity reserve currency? Can bundles (baskets) of goods or titles thereto be money?[^4] No, because bundles of different goods are by definition less easily salable than the most easily salable of its various components, and hence commodity baskets are uniquely *unsuited* to perform the function of a medium of exchange (and it thus is no mere accident that no historical examples for such money exist). + +What about the—Friedmanite—idea of freely fluctuating “national monies” or of “optimal currency areas?”[^5] It must be regarded as absurd, except as an intermediate step in the development of an inter-national money. Strictly speaking, a monetary system with rival monies of freely fluctuating exchange rates is still a system of partial barter, riddled with the problem of requiring double coincidence of wants in order for exchanges to take place. The lasting existence of such a system is dysfunctional of the very purpose of money: of facilitating exchange (instead of making it more difficult) and of expanding one’s market (rather than restricting it). There are no more “optimal”—local, regional, national or multinational monies or currency areas than there are “optimal trading areas.” Instead, as long as more wealth is preferred to less and under conditions of uncertainty, just as the only “optimal” trading area is the whole world market, so the only “optimal” money is *one* money and the only “optimal” currency area the entire globe. + +What about the idea, central to monetarist thought since Irving Fisher, that money is a “measure of value” and of the notion of monetary “stabilization?”[^6] It represents a tangle of confusion and falsehood. First and foremost, while there exists a motive, a purpose for actors wanting to own media of exchange, no motive, purpose or need can be discovered for wanting to possess a measure of value. Action and exchange are expressive of *preferences*—each person values what he acquires more highly than what he surrenders—*not* of identity or equivalency. No one ever needs to *measure* value. It is easily explained why actors would use cardinal numbers—to count—and construct measurement instruments—to measure space, weight, mass and time: In a world of quantitative determinateness, where means can only produce limited effects, counting and measuring are the prerequisite for successful action. But what imaginable technical or economic need could there possibly be for a measure of *value*? + +Second, setting these difficulties aside for a moment and assuming that money indeed measures value (such that the money price paid for a good represents a cardinal measure of this good’s value) in the same way as a ruler measures space, another insurmountable problem results. Then the question arises “what is the value of this measure of value?” Surely it must have value just as a ruler must have value, otherwise no one would want to own either one. Yet it would obviously be absurd to answer that the value of a unit of money—one dollar—is one. One what? Such a reply would be as nonsensical as answering a question concerning the value of a yardstick by saying “one yard.” The value of a cardinal measure cannot be expressed in terms of this measure itself. Rather, *its* value must be expressed in ordinal terms: It is better to have cardinal numbers and measures of length or weight than merely to have ordinal measures at one’s disposal. Likewise it is better if, because of the existence of a medium of exchange, one is able to resort to cardinal numbers in one’s costaccounting, rather than having to rely solely on ordinal accounting procedures, as would be the case in a barter economy. But it is impossible to express in cardinal terms *how much* more valuable the former techniques are as compared with the latter. Only ordinal judgments are possible. It is precisely in this sense, then, that ordinal numbers—ranking, preferring—must be regarded as more fundamental than cardinal ones and value be considered an irreducibly subjective, nonquantifiable magnitude. + +Moreover, if it were indeed the function of money to serve as a measure of value, one must wonder why the demand for such a thing should ever systematically exceed one per person. The demand for rulers, scales, and clocks, for instance, exceeds one per person only because of differences in location (handiness) or the possibility of their breaking or failing. Apart from this, at any given point in time and space, no one would want to hold more than one measurement instrument of homogeneous quality, because a *single* measurement instrument can render *all* possible measurement services. A second instrument of its kind would be useless. + +Third, in any case, whatever the *characteristicum specificum* of money may be, money is a *good*. Yet if it is a good, then it falls under the law of marginal utility, and this law *contradicts* any notion of a stable- or constant-valued good. The law follows from the proposition that every actor, at any given point in time, acts in accordance with his subjective preference scale and chooses to do what he expects—rightly or wrongly—to satisfy him more rather than less, and that in so doing he must invariably employ quantitatively definite (limited) units of qualitatively distinct goods as means and thus, by implication, must be capable of recognizing unit-additions and -subtractions to and from his supply of means. From this incontestably true proposition it follows that an actor always prefers a larger supply of a good over a smaller one (he ranks the marginal utility of a larger sized unit of a good higher than that of a smaller sized unit of the same good) and that any increment to the supply of a good by an additional unit—of any unit-size that an actor considers and distinguishes as relevant—will be ranked lower (valued less) than any same-sized unit of this good *already* in one’s possession, for it can only be employed as a means for the removal of an uneasiness deemed less urgent than the least urgent one *up-to-now* satisfied by the same sized unit of this good. In other words, the marginal utility of a given-sized unit of a good decreases or increases as the supply of such units increases or decreases. Each change in the supply of a good therefore leads to a change in this good’s marginal utility. Any change in the supply of a good A, as perceived by an actor X, leads to X’s *re*-evaluation of A. X attaches a *different* value-rank to A now. Hence, the search for a stable or constant-valued good is obviously illusory from the outset, on a par with wanting to square the circle, for every action involves exchange, and every exchange alters the supply of some good. It either results in a diminution of the supply of a good (as in pure consumption), or it leads to a diminution of one and an incrementation of another (as in production or interpersonal exchange). In either case, as supplies are changed in the course of any action, so are the values of the goods involved. To act is to purposefully *alter* the value of goods. Hence, a stable-valued good—money or anything else—must be considered a constructive or praxeological impossibility. + +Finally, as regards the idea of a money—a dollar—of constant purchasing power, there is the fundamental problem that the purchasing power of money *cannot be measured* and that the construction of price indices—any index—is scientifically arbitrary. (What goods are to be included? What relative weight should be attached to each of them? What about the problem that individual actors value the same things differently and are concerned about different commodity baskets, or that the same individual evaluates the same basket differently at different times? What is one to do with changes in the quality of goods or with entirely new products?)[^7] Moreover, what is so great about “stable” purchasing power anyway (however that term maybe arbitrarily defined)? To be sure, it is obviously preferable to have a “stable” money rather than an “inflationary” one. Yet surely a money whose purchasing power per unit *increased*—“deflationary” money—would be preferable to a “stable” one. + +What about the thesis that in the absence of any legal restrictions money—non-interest-bearing cash—would be completely replaced by interest-bearing securities?[^8] Such displacement is conceivable only in equilibrium, where there is no uncertainty and hence no one could gain any satisfaction from being prepared for future contingencies as these are per assumption ruled out of existence. Under the omnipresent human condition of uncertainty, however, even if all legal restrictions on free entry were removed, a demand for non-interest-bearing cash—as distinct from a demand for equity or debt claims (stocks, bonds or mutual fund shares)—would necessarily remain in effect, for whatever the specific nature of these claims may be, they represent titles to *producer* goods, otherwise they *cannot* yield interest. Yet even the most easily convertible production factor must be less salable than the most salable one of its final products, and hence, even the most liquid security can never perform the same service of preparing its owner for future contingencies as can be provided by the most marketable *final* non-interest-bearing product: money. All of this could be different only if it were assumed—as Wallace in accordance with the Chicago School’s egalitarian predispositions tacitly does—that all goods are equally marketable. Then, by definition there is no difference between the salability of cash and securities. However, then all goods must be assumed to be identical to each other, and if this were the case neither division of labor nor markets would exist. + +[^1]: See on the following, in particular Carl Menger, *Principles of Economics* (New York: New York University Press, 1981); idem, *Geld*, in Carl Menger, *Gesammelte Werke,* F.A. Hayek, ed. (Tübingen: Mohr, 1970), vol. 4; Ludwig von Mises, *The Theory of Money and Credit* (Irvington-on-Hudson, N.Y.: Foundation for Economic Education, 1971); idem, *Human Action: A Treatise on Economics* (Chicago: Regnery, 1966). + +[^2]: Mises, *The Theory of Money and Credit*, pp. 32–33. + +[^3]: See Murray N. Rothbard, “New Light on the Prehistory of the Austrian School,” in *The Foundations of Modern Austrian Economics*, Edwin G. Dolan, ed. (Kansas City: Sheed and Ward, 1976); Joseph T. Salerno, “Two Traditions in Modern Monetary Theory,” *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* 2, nos. 2–3 (1991). + +[^4]: On commodity reserve proposals see Benjamin Graham, *Storage and Stability* (New York: McGraw Hill, 1937); Frank D. Graham, *Social Goals and Economic Institutions* (Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1942); also F.A. Hayek, “A Commodity Reserve Currency,” *Economic Journal* 210 (1943); Milton Friedman, “Commodity-Reserve Currency,” *Journal of Political Economy* (1951). + +[^5]: See Milton Friedman, “The Case for Flexible Exchange Rates,” in Friedman, *Essays in Positive Economics* (Chicago: University of Chicago Press, 1953); idem, *A Program for Monetary Stability* (New York: Fordham University Press, 1959); also *Policy Implications of Trade and Currency Zones: A Symposium* (Kansas City: Federal Reserve Bank of Kansas City, 1991). + +[^6]: See Irving Fisher, *The Purchasing Power of Money* (New York: Augustus M. Kelley, 1963); idem, *Stabilizing the Dollar* (New York: Macmillan, 1920); idem, *The Money Illusion* (New York: Adelphi, 1929); Milton Friedman, “A Monetary and Fiscal Framework for Economic Stability,” *American Economic Review* 38 (1948). + +[^7]: Mises, *The Theory of Money and Credit*, pp. 187–94; idem, *Human Action*, pp. 219–23. + +[^8]: See Neil Wallace, “A Legal Restrictions Theory of the Demand for ‘Money’,” *Federal Reserve Bank of Minneapolis Quarterly Review* (1983); Eugene Fama, “Financial Intermediation and Price Level Control,” *Journal of Monetary Economics* 9, no. 1 (1983); for a critique see Lawrence White, “Accounting for Non-Interest-Bearing Currency” *Journal of Money, Credit, and Banking* 19, no. 4 (1987). \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_02.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_02.md new file mode 100644 index 000000000..c4dca587e --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_02.md @@ -0,0 +1,77 @@ +### From Commodity Money to Fiat Money: The Devolution of Money + +If money must arise as a commodity money, how can it become fiat money? It does so via the development of money substitutes (paper titles to commodity money)—but only fraudulently and only at the price of economic inefficiencies. + +Under a commodity money standard such as the gold standard until 1914, money “circulated” on the one hand in the form of standardized bars of bullion and gold coins of various denominations trading against each other at essentially fixed ratios according to their weight and fineness. On the other hand, to economize on the cost of storing (safekeeping) and transacting (clearing) money, in a development similar to that of transferable property titles—including stock and bond certificates—as means of facilitating the spatial and temporal exchange of *non*money goods, side by side with money proper also gold certificates—property titles (claims) to specified amounts of gold deposited at specified institutions (banks)—served as a medium of exchange. This coexistence of money proper (gold) and money substitutes (claims to money) affects neither the total supply of money—for any certificate put into circulation an equivalent amount of gold is taken out of circulation (deposited)—nor the interpersonal income and wealth distribution. Yet without a doubt the coexistence of money and money substitutes and the possibility of holding money in either form and in variable combinations of such forms constitutes an added convenience to individual market participants. This is how intrinsically worthless pieces of paper can acquire purchasing power. If and insofar as they represent an unconditional claim to money and if and insofar as no doubt exists that they are valid and may indeed be redeemed at any time, paper tickets are bought and sold *as if* they are genuine money—they are traded against money at par. Once they have thus acquired purchasing power and are then deprived of their character as claims to money (by somehow suspending redeemability), they may continue functioning as money. As Mises writes: + +> Before an economic good begins to function as money it must already possess exchange-value based on some other cause than its monetary function. But money that already functions as such may remain valuable even when the original source of its exchange-value has ceased to exist.[^9] + +However, would self-interested individuals *want* to deprive paper tickets of their character as titles to money? Would they *want* to suspend redeemability and adopt intrinsically worthless pieces of paper as money? Paper money champions like Milton Friedman claim this to be the case, and they typically cite a savings-motive as the reason for the substitution of fiat for commodity money: A gold standard involves social waste in requiring the mining and minting of gold. Considerable resources have to be devoted to the production of money.[^10] With essentially costless paper money instead of gold, such waste would disappear, and resources would be freed up for the production of directly useful producer or consumer goods. It is thus a fiat money’s higher economic efficiency which explains the present world’s universal abandonment of commodity money. But is it so? Is the triumph of fiat money indeed the outcome of some innocuous saving? Is it even conceivable that it could be? Can self-interested individuals really *want* to save as fiat money champions assume that they do? + +Somewhat closer scrutiny reveals that this is impossible, and that the institution of fiat money requires the assumption of a very different—not innocuous but sinister—motive: Assume a monetary economy with (at least) one bank and money proper (“outside money” in modern jargon) as well as money substitutes (“inside money”) in circulation. If market participants indeed wanted to save on the resource costs of a commodity money (with the ultimate goal of demonetizing gold and monetizing paper), one would expect that first—as an approximation to this goal—they would want to give up using any outside money (gold). All transactions would have to be carried out with inside money (paper), and all outside money would have to be deposited in a bank and thus taken out of circulation entirely (Otherwise, as long as genuine money was still in circulation, those individuals making use of gold coins would demonstrate unmistakably—through their very actions—that they did *not* want to save on the associated resource costs.) + +However, is it possible that money substitutes can thus outcompete and displace genuine money as a medium of exchange? Even many hard money theoreticians have been too quick to admit such a possibility. The reason is that money substitutes are *substitutes* and have one permanent and decisive disadvantage as compared to money proper. Paper notes (claims to money) are redeemable at par only to the extent that a deposit fee has been paid to the depositing institution. Providing safeguarding and clearing services is a costly business, and a deposit fee is the price paid for guarded money. If paper notes are presented for redemption after the date up to which safeguarding fees were paid by the original or previous depositor, the depositing institution would have to impose a redemption charge and such notes would then trade at a discount against genuine money. The disadvantage of money substitutes is that they must be continuously redeposited and re-issued in order to maintain their character as money—their salability at par—and thus that they function as money only temporarily and discontinuously. Only money proper (gold coins) is permanently suited to perform the function as a medium of exchange. Accordingly, far from inside money ever displacing outside money, the use of money substitutes should be expected to be forever severely limited—restricted essentially to the transaction of very large sums of money and the dealings between regular commercial traders—while the overwhelming bulk of the population would employ money proper for most of their purchases or sales, thus demonstrating their preference for *not* wanting to save in the way fancied by Friedman.[^11] + +Moreover, even if one assumed for the sake of argument that only inside money is in circulation while all genuine money is stored in a bank, the difficulties for fiat money proponents do not end here. To be sure, in their view matters appear simple enough: All commodity money sits idle in the bank. Wouldn’t it be more efficient if all of this idle gold were used instead for purposes of consumption or production—for dentistry or jewelry—while the function of a medium of exchange were assumed by a less expensive—indeed, practically costless—fiat money? Not at all. + +First, the envisioned demonetization of gold certainly cannot mean that a bank thereby assumes ownership of the entire money stock, while the public gets to keep the notes. No one except the bank owner would agree to that! No one would want *such* savings. In fact, this would not be savings at all but an expropriation of the public by and to the sole advantage of the bank. No one could possibly *want* to be expropriated by somebody else. (Yet the expropriation of privately owned commodity money through governments and their central banks is the only method by which commodity money has ever been replaced by fiat money.) Instead, each depositor would want to retain ownership of his deposits and get his gold back. + +Then, however, an insurmountable problem arises: Regardless who—the bank or the public—now owns the notes, they represent nothing but irredeemable paper. Formerly, the cost associated with the production of such paper was by no means only that of printing paper tickets, but more importantly that of attracting gold depositors through the provision of safeguarding and clearing services. Now, with irredeemable paper there is nothing worth guarding anymore. The cost of money production falls close to zero, to mere printing costs. Previously, with paper representing claims to gold, the notes had acquired purchasing power. But how can the bank or the public get anyone to accept them now? Would they be bought and sold for nonmoney goods at the formerly established exchange ratios? Obviously not. At least not as long as no legal barriers to entry into the note-production business existed; for under competitive conditions of free entry, if the (nonmoney) price paid for paper notes exceeded their production costs, the production of notes would immediately be expanded to the point at which the price of money approached its cost of production. The result would be hyperinflation. No one would accept paper money anymore, and a flight into *real values* would set in. The monetary economy would break down completely and society would revert back to a primitive, highly inefficient barter economy. Out of barter then, once again a new (most likely a gold) commodity money would emerge (and the note producers once again, so as to gain acceptability for their notes, would begin backing them by this money). What a way of achieving savings! + +If one is to succeed in replacing commodity money by fiat money, then, an additional requirement must be fulfilled: Free entry into the note-production business must be restricted, and a money *monopoly* must be established. A single paper money producer is also capable of causing hyperinflation and a monetary breakdown. However, insofar as he is legally shielded from competition, a monopolist can safely and knowingly restrict the production of his notes and thus assure that they retain their purchasing power. He then presumably would assume the task of *redeeming* old notes at par for new ones, as well as that of again providing safeguarding and clearing services in accepting note deposits in exchange for his issuance of substitutes of notes—demand deposit accounts and checkbook money—against a depositing fee. + +Regarding this scenario, several related questions arise. Formerly, with commodity money every person was permitted to enter the gold mining and coining business freely—in accordance with the assumption of self-interested, wealth-maximizing actors. In contrast, in order for Friedman’s “fiat money dividend” to come into existence, competition in the field of money production would have to be outlawed and a monopoly erected. Yet how can the existence of a legal monopoly be reconciled with the assumption of self-interest? Is it conceivable that self-interested actors could agree on establishing a fiat money monopoly in the same way as they can naturally agree on participating in the division of labor and on using one and the same commodity as a medium of exchange? If not, does this not demonstrate that the cost associated with such a monopoly must be considered higher than all attending resource cost savings? + +To raise these questions is to answer them. Monopoly and the pursuit of self-interest are incompatible. To be sure, a reason why someone might want to become the money monopolist exists. After all, by not having to store, guard and redeem a precious commodity, the production costs would be dramatically reduced and the monopolist could thus reap an extra profit. By being legally protected from all future competition, this monopoly profit would immediately become “capitalized” (reflected permanently in an upward valuation of his assets), and on top of his inflated asset values he then would be guaranteed a normal rate of return in the form of interest. Yet to say that such an arrangement would be advantageous to the monopolist is not to say that it would be advantageous to anybody else, and hence that it could arise naturally. In fact, there is no motive for anyone wanting *anyone but himself* to be this monopolist, and accordingly no agreement on the selection of any particular monopolist would be possible. The position of a monopolist can only be arrogated—enforced against the will of all excluded nonmonopolists. By definition, a monopoly creates a distinction between two classes of individuals of different legal quality: between those—privileged—individuals who are permitted to produce money, and those—subordinate—ones who, to the exclusive advantage of the former, are prohibited from doing the same. Such an institution *cannot* be supported in the same voluntary way as the institutions of the division of labor and a commodity money. It is *not*, as they are, the “natural” result of mutually advantageous interactions, but that of an unilaterally advantageous act of expropriation (abrogation). Accordingly, instead of relying for its continued existence on voluntary support and cooperation, a monopoly requires the threat of physical violence.[^12] + +Moreover, the incompatibility of self-interest and monopoly does not end once the monopoly has been established but continues as long as the monopoly remains in operation. It cannot but operate inefficiently and at the expense of the excluded nonmonopolists. First, under a regime of free competition (free entry), every single producer is under constant pressure to produce whatever he produces at minimum costs, for if he does *not* do so, he invites the risk of being outcompeted by new entrants who produce the product in question at lower costs. In contrast, a monopolist, shielded from competition, is under no such pressure. In fact, since the cost of money production includes the monopolist’s own salary as well as all of his nonmonetary rewards, a monopolist’s “natural” interest is to *raise* his costs. Hence, it should be expected that the cost of a monopolistically provided paper money would very soon, if not from the very outset, *exceed* those associated with a competitively provided commodity money. + +Furthermore, it can be predicted that the price of monopolistically provided paper money will steadily increase and the purchasing power per unit money, and its quality will continuously fall. Protected from new entrants, every monopolist is always tempted to raise price and lower quality. Yet this is particularly true of a money monopolist. While other monopolists must consider the possibility that price increases (or quality decreases) due to an elastic demand for their product may actually lead to reduced revenues, a money monopolist can rest assured that the demand for his particular product—the common medium of exchange—will be highly inelastic. Indeed, short of a hyperinflation, when the demand for money disappears entirely, a money monopolist is practically always in a position in which he may assume that his revenue from the sale of money will increase even as he raises the price of money (reduces its purchasing power). Equipped with the exclusive right to produce money and under the assumption of self-interest the monopoly bank should be expected to engage in a steady increase of the money supply, for while an increased supply of paper money does not add anything to social wealth—the amount of directly useful consumer and producer goods in existence—but merely causes inflation (lowers the purchasing power of money), with each additional note brought into circulation the monopolist can increase *his* real income (at the expense of lowering that of the non-monopolistic public). He can print notes at practically zero cost and then turn around and purchase *real* assets (consumer or producer goods) or use them for the repayment of *real* debts. The real wealth of the non-bank public will be reduced—they own less goods and more money of lower purchasing power. However, the monopolist’s real wealth will increase—he owns more non-money goods (and he always has as much money as he wants). Who, in this situation, except angels, would *not* engage in a steady expansion of the money supply and hence in a continuous depreciation of the currency? + +It may be instructive to contrast the theory of fiat money as outlined above to the views of Milton Friedman, as the outstanding modern champion of fiat money. + +While the younger Friedman paid no systematic attention to the question of the origin of money the older Friedman recognizes that, as a matter of historical fact, all monies originated as commodity monies (and all money substitutes as warehouse claims to commodity money), and he is justly skeptical of the older Friedrich A. Hayek’s proposal of competitively issued fiat currencies.[^13] However, misled by his positivist methodology Friedman fails to grasp that money (and money substitutes) *cannot* originate in any other way and accordingly that Hayek’s proposal must fail. + +In contrast to the views developed here, throughout his entire work Friedman maintains that a commodity money in turn would be “naturally” replaced by a—more efficient, resource cost saving—fiat money regime. Amazingly, however, he offers no argumentative support for this thesis, evades all theoretical problems, and whatever argument or empirical observation he does offer *contradicts* his very claim. There is, first off, no indication that Friedman is aware of the fundamental limitations of replacing outside money by inside money. Yet if outside money cannot disappear from circulation, how, except through an act of expropriation, can the link between paper and a money commodity be severed? The continued use of outside money in circulation demonstrates that it is *not* regarded as an inferior money; and the fact that expropriation is needed for the decommoditization of money would demonstrate that fiat money is *not* a natural phenomenon! + +Interestingly, after evading the problem of explaining how the suspension of redeemability can possibly be considered natural or efficient, Friedman quite correctly recognizes that fiat money cannot, for the reasons given above, be provided competitively but requires a monopoly. From there he proceeds to assert that “the production of fiat currency is, as it were, a natural monopoly.”[^14] However, from the fact that fiat money requires a monopoly, it does not follow that there is anything “natural” about such a monopoly and Friedman provides no argument whatsoever as to how any monopoly can possibly be considered the natural outcome of the interactions of self-interested individuals. Moreover, the younger Friedman in particular appears to be almost completely ignorant of classical political economy and its antimonopolistic arguments: the axiom that if you give someone a privilege he will make use of it, and hence the conclusion that every monopolistic producer will be inefficient (in terms of costs as well as of price and quality). In light of these arguments it has to be regarded as breathtakingly naive on Friedman’s part first to advocate the establishment of a governmental money monopoly and then to expect this monopolist *not* to use its power, but to operate at the lowest possible costs and to inflate the money supply only gently (at a rate of 3–5 percent per year). This would assume that, along with becoming a monopolist, a fundamental transformation in the self-interested nature of mankind would take place. + +Having had extensive experience with his own ideal of a world of pure fiat currencies as it came into existence after 1971 and looking back on his own central resource cost savings argument for a monopolistically provided fiat money of nearly four decades earlier, it is not surprising that the older Friedman cannot but acknowledge that his predictions turned out blatantly false.[^15] Since abolishing the last remnants of the gold commodity money standard, he realizes, inflationary tendencies have dramatically increased on a worldwide scale; the predictability of future price movements has sharply decreased; the market for long-term bonds (such as consols) has been largely wiped out; the number of investment and “hard money” advisors and the resources bound up in such businesses have drastically increased; money market funds and currency futures markets have developed and absorbed significant amounts of real resources which otherwise—without the increased inflation and unpredictability—would not have come into existence at all or at least would never have assumed the same importance that they now have; and finally it appears that even the direct resource costs devoted to the production of gold accumulated in private hoards as a hedge against inflation have increased.[^16] But what conclusion does Friedman draw from this empirical evidence? In accordance with his own positivist methodology according to which science is prediction and false predictions falsify one’s theory, one should expect that Friedman would finally discard his theory as hopelessly wrong and advocate a return to commodity money. Not so. Rather, in a remarkable display of continued ignorance (or arrogance), he emphatically concludes that none of this evidence should be interpreted as “a plea for a return to a gold standard. On the contrary I regard a return to a gold standard as neither desirable nor feasible.”[^17] Now as then he holds onto the view that the appeal of the gold standard is merely “nonrational, emotional,” and that only a fiat money is “technically efficient.”[^18] According to Friedman, what needs to be done to overcome the obvious shortcomings of the current fiat money regime is find + +> some anchor to provide long-term price predictability, some substitute for convertibility into a commodity or, alternatively some device that would make predictability unnecessary. Many possible anchors and devices have been suggested, from monetary growth rules to tabular standards to the separation of the medium of exchange from the unit of account. As yet, no consensus has been reached among them.[^19] + +[^9]: Mises, *The Theory of Money and Credit*, p. 111. + +[^10]: See Friedman, “Essays in Positive Economics, p. 210; idem, *A Program for Monetary Stability*, pp. 4–8; idem, *Capitalism and Freedom* (Chicago: University of Chicago Press, 1962), p. 40. + +[^11]: Indeed, historically this has been the case: Traditionally, notes have always been widely distrusted, and their acceptability—as compared to that of genuine money such as gold or silver coins—was severely limited. + +In order to increase the popularity of money substitutes two complementary measures were actually required: First, the note-issuing depositing institution had to overvalue deposit notes against genuine money by either charging no depositing fee or by even paying interest on deposits. Secondly, because the guarding of money is actually *not* costless and deposited money *cannot* possibly generate an interest return, the bank, in order to cover its otherwise unavoidable losses, had to engage in fractional reserve banking, i.e., it had to issue and bring into circulation new, additional deposit tickets that, while physically indistinguishable from any other notes, were actually not covered by genuine money. + +On the ethical and economic status of the practice of fractional-reserve banking see the section, “From Deposit and Loan Banking to Fractional-Reserve Banking: The Devolution of Credit,” below. + +[^12]: It might be argued that a monopoly agreement would be possible (conceivable), if the monopolistic bank of issue were owned by—and its profits distributed to—everyone. Wouldn’t everyone, then, not just the monopolist, profit from the savings of substituting paper for gold? + +In fact, such an agreement is illusionary. Joint ownership of the monopoly bank would imply that tradeable stock certificates must be issued and distributed. But who should get how much stock? Bank clients, according to their deposit size? Yet all private holders of notes help save on gold and would want to be included among the bank owners according to the size of their note holdings. What about the owners and sellers of nonmoney goods? In showing themselves willing to accept paper instead of gold, they, too, play their part in the resource cost savings. But how in the world is one to determine how many shares to award *them* when their contribution consists, as it does, of various quantities of heterogeneous consumer and producer goods? Here, at the very latest it would become impossible to reach agreement. + +Moreover, why would any new market participant—any later deposit, note and/or nonmoney good owner *not* initially endowed with bank stock—want to consent to and support this arrangement? Why should he *pay* for banking stock, while it was distributed to the initial wealth owners free of charge, even though he is now involved in resource cost savings just as much as they were then? Such an arrangement would involve a systematic redistribution of income and wealth in favor of all initial wealth owners and at the expense of all later ones. Yet if new additional bank stock were issued for each new deposit, note, or nonmoney good owner, such stock would be worthless from the outset and any bank offering it would be a nonstarter. + +In addition, as will be explained below, regardless of how the ownership problem is resolved, the very operation of the bank will—indeed *must*—have effects on the interpersonal income and wealth distribution. + +[^13]: See Milton Friedman and Anna Schwartz, “Has Government Any Role in Money?” *Journal of Monetary Economics* (1986); for Hayek’s proposal see his *Denationalization of Money* (London: Institute of Economic Affairs, 1976). + +[^14]: See Friedman, *Essays in Positive Economics*, p. 216; also Friedman and Schwartz, “Has Government Any Role in Money?” + +[^15]: Milton Friedman, “The Resource Cost of Irredeemable Paper Money,” *Journal of Political Economy* (1986). + +[^16]: Monetarists had predicted that, as the result of the demonetization of gold and the transition to a pure fiat money system, the price of gold would fall—from the then official rate of $35 per ounce to an estimated nonmonetary value of gold of around $6\. In fact, the price of gold rose. At one point it reached $850 per ounce, and for most of the time it has lingered between $300 and $400\. As of this writing the price is $375. + +[^17]: Friedman, “The Resource Cost of Irredeemable Paper Money,” p. 648. + +[^18]: Friedman, *Essays in Positive Economics*, p. 250. + +[^19]: Friedman, “The Resource Cost of Irredeemable Paper Money,” p. 646; also idem, *Money Mischief Episodes in Monetary History* (New York: Harcourt Brace Jovanovich, 1992), chap. 10. + +Among the suggestions for an alternative fiat money “anchor” recently considered by Friedman, the “frozen monetary base rule” deserves a brief comment (see Friedman, “Monetary Policy for the 1980s” in *To Promote Prosperity*, John H. Moore, ed. [Stanford: Hoover Institution, 1984]). In one respect this rule represents an advance over his earlier 3 to 5 percent monetary growth rule. His advocacy of the latter rule was based essentially on the erroneous proto-Keynesian notion that money constitutes part of social capital, such that an economy cannot grow by 5 percent unless it is accommodated to do so by a proportional increase in the money supply. In contrast, the frozen monetary base rule indicates a recognition of the old Humean insight that any supply of money is equally optimal or, in Friedman’s own words, that money’s “usefulness to the community as a whole does not depend on how much money there is (Friedman, *Money Mischief*, p. 28). Otherwise, the proposal represents no advance at all, for how in the world can a monopolist be expected to follow a frozen monetary base rule any more than a less stringent 3 to 5 percent growth rule? + +Moreover, even if this problem were solved miraculously, this would still not alter the monopoly’s character as an instrument of unilateral expropriation and income and wealth redistribution. The monopolist, apart from offering depositing and clearing services (for which his customers would pay him a fee), would also have to perform the function, for customers and noncustomers alike, of replacing old, worn-out notes—one-to-one and free of charge—with new, identical ones (otherwise, who would want to replace a permanent commodity money by a perishable fiat money?). However, while the costs associated with this task may be low, they are definitely not zero. Accordingly, in order to avoid losses and recoup his expenses, the monopolist cannot but *increase* the monetary base—and hence one would essentially be back at the older monetary growth rule. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_03.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_03.md new file mode 100644 index 000000000..5d5abc1eb --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_03.md @@ -0,0 +1,67 @@ +### From Deposit and Loan Banking to Fractional Reserve Banking: The Devolution of Credit + +Banks perform two strictly separate tasks, only one of which has been considered so far.[^20] On the one hand, they serve as depositing institutions, offering safekeeping and clearing services. They accept deposits of (commodity) money and issue claims to money (warehouse receipts; money substitutes) to their depositors, redeemable at par and on demand. For every claim to money issued by them they hold an equivalent amount of genuine money on hand, ready for redemption (100 percent reserve banking). No interest is paid on deposits. Rather, depositors pay a fee to the bank for providing safekeeping and clearing services. Under conditions of free competition—free entry into the banking industry—the deposit fee, which constitutes a bank’s revenue and possible source of profit, tends to be a minimum fee; and the profits—or rather, the interest returns—earned in banking tend to be the same as in any other, nonbanking industry. + +On the other hand, originally entirely separate institutionally from deposit institutions, banks also serve as intermediaries between savers and investors—as loan banks. In this function they first offer and enter into time-contracts with savers. Savers loan money to the bank for a specified—shorter or longer—period of time in exchange for the banks’ contractual obligation of future repayment plus some additional interest return. From the point of view of savers, they exchange present money for a promise of future money: the interest return constituting their reward for performing the function of waiting. Having thus acquired temporary ownership of savings from savers, the bank then reloans the same money to investors (including itself) in exchange for the latters’ obligation of future repayment and interest. The interest differential—the difference between the interest paid to savers and that charged to borrowers—represents the price for intermediating between savers and investors and constitutes the loan bank’s income. As for deposit banking and deposit fees, under competitive conditions the costs of intermediation also tend to be minimum costs, and the profits from loan banking likewise tend to be the same as those that can be earned elsewhere. + +Neither deposit banking nor loan banking as characterized here involve an increase in the money supply or a unilateral income or wealth redistribution. For every newly issued deposit note an equivalent amount of money is taken out of circulation (only the form of money changes, not its quantity), and in the course of loan banking the same sum of money simply changes hands repeatedly. All exchanges—between depositors and depositing institution as well as between savers, the intermediating bank and investors—are mutually advantageous. + +In contrast, fractional reserve banking involves a deliberate confusion between the deposit and the loan function. It implies an increase in the money supply, and it leads to a unilateral income redistribution in the bank’s favor as well as to economic inefficiencies in the form of boom-bust business cycles. + +The confusion of both banking functions comes to light in the fact that under fractional reserve banking, either depositors are being paid interest (rather than having to pay a fee), and/or savers are granted the right of instant withdrawal (rather than having to wait with their request for redemption until a specified future date). Technically, the possibility of a bank’s engaging in such practices arises out of the fact that the holders of demand deposits (claims to money redeemable on demand, instantly, at par) typically do *not* exercise their right simultaneously, such that all of them approach the bank with the request for redemption at the same time. Accordingly, a deposit bank will typically hold an amount of reserves (of money proper) in excess of actual daily withdrawals. It becomes thus feasible for the bank to loan these “excess” reserves to borrowers, thus earning the bank an interest return (which the bank then may partially pass on to its depositors in the form of interest paying deposit accounts). + +Proponents of fractional reserve banking usually claim that this practice of holding less than 100 percent reserves represents merely an innocuous money “economizing,” and they are fond of pointing out that not only the bank, but depositors (receiving interest) and savers (receiving instant withdrawal rights) profit from the practice as well. In fact, fractional reserve banking suffers from two interrelated fatal flaws and is anything but innocuous and all-around beneficial. First off, it should be noted that anything less than 100 percent reserve deposit banking involves what one might call a legal impossibility, for in employing its excess reserves for the granting of credit, the bank actually transfers temporary ownership of them to some borrower, while the depositors, entitled as they are to instant redemption, retain their ownership over the same funds. However, it is impossible that for some time depositor *and* borrower are entitled to exclusive control over the same resources. Two individuals *cannot be* the exclusive owner of one and the same thing at the same time. Accordingly any bank pretending otherwise—in assuming demand liabilities in excess of actual reserves—must be considered as acting fraudulently. Its contractual obligations *cannot be* fulfilled. From the outset, the bank must be regarded as inherently bankrupt—as revealed by the fact that it could not, contrary to its own presumption, withstand a possible bank run. + +Second, in lending its excess reserves to borrowers, the bank increases the money supply, regardless whether the borrowers receive these reserves in the form of money proper or in that of demand deposits (checking accounts). If the loan takes the form of genuine money, then the amount of money proper in circulation is increased without withdrawing an equivalent amount of money substitutes from circulation; and if it takes the form of a checking account, then the amount of money substitutes is increased without taking a corresponding amount of genuine money out of circulation. In either case, there will be more money in existence now than before, leading to a reduction in the purchasing power of money (inflation) and, in its course, to a systematic redistribution of real income in favor of the bank and its borrower clients and at the expense of the nonbank public and all other bank clients. The bank receives additional interest income while it makes no additional contribution whatsoever to the real wealth of the nonbank public (as would be the case if the interest return were the result of reduced bank spending, i.e., savings); and the borrowers acquire real, nonmonetary assets with their funds, thereby reducing the real wealth of the rest of the public by the same amount. + +Moreover, insofar as the bank does not simply spend the excess reserves on its own consumption but instead loans them out against interest charges, invariably a business cycle is set in motion.[^21] The quantity of credit offered is larger than before. As a consequence, the price of credit—the interest charged for loans—will fall below what it otherwise would have been. At a lower price, more credit is taken. Since money cannot breed more money, in order to be able to earn an interest return and a pure profit on top of it, the borrowers will have to convert their borrowed funds into investments. That is, they will have to purchase or rent factors of production—land, labor, and possibly capital goods (produced factors of production)—capable of producing a future output of goods whose value (price) exceeds that of the input. Accordingly with an expanded volume of credit, more presently available resources will be bound up in the production of *future* goods (instead of being used for present consumption) than otherwise would have been; and in order to complete all investment projects now under way, more time will be needed than that required to complete only those that would have been begun without the credit expansion. All the future goods which would have been created without the expansion plus those that are newly added on account of the credit expansion must be produced. + +However, in distinct contrast to the situation in which the interest rate falls due to a fall in the rate of time preference (the degree to which present goods are preferred over future goods), and hence where the public has in fact saved more so as to make a larger fund of present goods available to investors in exchange for their promise of a return of future goods, no such change in time preference and savings has taken place in the case under consideration. The public has *not* saved more, and accordingly, the additional amount of credit granted by the bank does not represent *commodity credit* (credit covered by nonmoney goods which the public has abstained from consuming), but it is *fiduciary* or *circulation credit* (credit that has been literally created out of thin air—without any corresponding sacrifice, in the form of nonconsumed nonmoney goods, on the part of the creditor).[^22] Had the additional credit been commodity credit, an expanded volume of investment activities would have been warranted. There would have been a sufficiently large supply of present goods that could be devoted to the production of future goods such that all—the old as well as the newly begun—investment projects could be successfully completed and a higher level of future consumption attained. If the credit expansion is due to the granting of circulation credit, however, the ensuing volume of investment must actually prove overambitious. Misled by a lower interest rate, investors act *as if* savings had increased. They withdraw more of the presently available resources for investment projects, to be converted into future capital goods, than is warranted in light of actual savings. Consequently, capital goods prices will increase initially relative to consumer goods prices, but once the public’s underlying time preference rate begins to reassert itself, a systematic shortage of consumer goods will arise. Accordingly, the interest rate will adjust upward, and it is now consumer goods prices which rise relative to capital goods prices, requiring the liquidation of part of the investment as unsustainable malinvestment. The earlier boom will turn bust, reducing the future standard of living below the level that otherwise could have been reached. + +Among recent proponents of fractional reserve banking the cases of Lawrence White and George Selgin[^23] deserve a few critical comments, if for no other reason than that both are critics of Friedmanite monetarism who hark back, instead, to the tradition of Austrian and in particular Misesian monetary theory.[^24] Their monetary ideal is a universal commodity money such as an international gold standard and, based on this, a system of competitive banking which, they claim, would—and should be permitted to do so for reasons of economic efficiency as well as justice—engage in fractional reserve banking and the granting of fiduciary credit. + +As to the question of justice, White and Selgin offer but one argument destined to show the allegedly nonfraudulent character of fractional reserves: that outlawing such a practice would involve a violation of the principle of freedom of contract by preventing “banks and their customers from making whatever sorts of contractual arrangements are mutually agreeable.”[^25] Yet this is surely a silly argument. First off, as a matter of historical fact fractional reserve banks never informed their depositors that some or all of their deposits would actually be loaned out and hence could not possibly be ready for redemption at any time. (Even if the bank were to pay interest on deposit accounts, and hence it *should* have been clear that the bank *must* loan out deposits, this does not imply that any of the depositors actually understand this fact. Indeed, it is safe to say that few if any do, even among those who are not economic illiterates.) Nor did fractional reserve banks inform their borrowers that some or all of the credit granted to them had been created out of thin air and was subject to being recalled at any time. How, then, can their practice be called anything but fraud and embezzlement! + +Second, and more decisive, to believe that fractional reserve banking should be regarded as falling under and protected by the principle of freedom of contract involves a complete misunderstanding of the very meaning of this principle. Freedom of contract does not imply that *every* mutually advantageous contract should be permitted. Clearly, if A and B contractually agree to rob C, this would not be in accordance with the principle. Freedom of contract means instead that A and B should be allowed to make any contract whatsoever *regarding their own properties*, yet fractional reserve banking involves the making of contracts regarding the property of third parties. Whenever the bank loans its “excess” reserves to a borrower, such a bilateral contract affects the property of third parties in a threefold way. First, by thereby increasing the money supply, the purchasing power of all other money owners is reduced; second, all depositors are harmed because the likelihood of their successfully recovering their own possessions is lowered; and third, all other borrowers—borrowers of commodity credit—are harmed because the injection of fiduciary credit impairs the safety of the entire credit structure and increases the risk of a business failure for every investor of commodity credit. + +In order to overcome these objections to the claim that fractional reserve banking accords with the principle of freedom of contract, White and Selgin then, as their last line of defense, withdraw to the position that banks may attach an “option clause” to their notes, informing depositors that the bank may at any time suspend or defer redemption, and letting borrowers know that their loans may be instantly recalled.[^26] While such a practice would indeed dispose of the charge of fraud, it is subject to another fundamental criticism, for such notes would no longer be *money* but a peculiar form of *lottery tickets*.[^27] It is the function of money to serve as the most easily resalable and most widely acceptable good, so as to prepare its owner for instant purchases of directly or indirectly serviceable consumer or producer goods at not yet known future dates; hence, whatever may serve as money so as to be instantly resalable at any future point in time, it must be something that bestows an *absolute* and *unconditional* property right on its owner. In sharp contrast, the owner of a note to which an option clause is attached does *not* possess an unconditional property title. Rather, similar to the holder of a “fractional reserve parking ticket” (where more tickets are sold than there are parking places on hand, and lots are allocated according to a “first-come-firstserved” rule), he is merely entitled to participate in the drawing of certain prizes, consisting of ownership or time-rental services to specified goods according to specified rules. But as drawing rights—and not unconditional ownership titles—they only possess *temporally conditional* value until the time of the drawing, and they become worthless as soon as the prizes have been allocated to the ticket holders; thus, they would be uniquely *un*suited to serve as a medium of exchange. + +As regards the second contention: that fractional reserve banking is economically efficient, it is noteworthy to point out that White, although he is undoubtedly familiar with the Austrian-Misesian claim that *any* injection of fiduciary credit must result in a boom-bust cycle, nowhere even mentions the problem of business cycles. Only Selgin addresses the problem. In his attempt to show that fractional reserve banking does not cause business cycles, however, Selgin then falls headlong into the fundamental Keynesian error of confusing the demand for money (determined by the utility of money) and savings (determined by time preference).[^28] + +According to Selgin, “to hold inside money is to engage in voluntary saving”; and accordingly “an increase in the demand for money warrants an increase in bank loans and investments” because + +> [w]henever a bank expands its liabilities in the process of making new loans and investments, it is the holders of the liabilities who are the ultimate lenders of credit, and what they lend are the real resources they could acquire if, instead of holding money, they spent it.[^29] + +Based on this view of the holding of money as representing saving and an increased demand for money as being the same thing as increased saving, then, Selgin goes on to criticize Mises’s claim that *any* issuance of fiduciary media, in lowering the interest rate below its “natural” level, must cause a business cycle as “confused.” “No ill consequences result from the issue of fiduciary media in response to a greater demand for balances of inside money.”[^30] + +Yet the confusion is all Selgin’s. First off, it is false to say that the holding of money (the act of not spending it), is equivalent to saving. One might as well say—and this would be equally wrong—that the not-spending of money is equivalent to *not* saving. In fact, saving is not-consuming, and the demand for money has nothing to do with saving or not-saving. The demand for money is the unwillingness to buy or rent nonmoney goods, and these include consumer goods (present goods) *and* capital goods (future goods). Not-spending money is to purchase, *neither* consumer goods *nor* investment goods. Contrary to Selgin, then, matters are as follows: Individuals may employ their monetary assets in one of three ways. They can spend them on consumer goods; they can spend them on investment; or they can keep them in the form of cash. There are no other alternatives. While a person must at all times make decisions regarding three margins at once, invariably the outcome is determined by two distinct and praxeologically unrelated factors. The consumption/investment proportion (the decision of how much of one’s money to spend on consumption and how much on investment) is determined by a person’s time preference (the degree to which he prefers present consumption over future consumption). On the other hand, the source of his demand for cash is the utility attached to money (the personal satisfaction derived from money in allowing him immediate purchases of directly or indirectly serviceable consumer or producer goods at uncertain future dates). + +Accordingly, if the demand for money increases while the social stock of money is given, this additional demand can only be satisfied by bidding down the money prices of nonmoney goods. The purchasing power of money will increase, the *real* value of individual cash balances will be raised, and at a higher purchasing power per unit money, the demand for and the supply of money will once again be equilibrated. The relative price of money versus nonmoney will have changed. But unless time preference is assumed to have changed at the same time, *real* consumption and *real* investment will remain the same as before: the additional money demand is satisfied by reducing nominal consumption *and* investment spending in accordance with the same pre-existing consumption/investment proportion, driving the money prices of both consumer as well as producer goods down and leaving real consumption and investment at precisely their old levels. If time preference is assumed to change concomitantly with an increased demand for money, however, then everything is possible. Indeed, if spending were reduced exclusively on investment goods, an increased demand for money could even go hand in hand with an increase in the rate of interest and reduced saving and investment. However, this, or the equally possible opposite outcome, would not be due to a change in the demand for money but exclusively to a change (a rise, or a fall) in the time preference schedule. In any case, if the banking system were to follow Selgin’s advice and accommodate an increased demand for cash by issuing fiduciary credit, the social rate of time preference would be falsified, excessive investment would result, and a boom-bust cycle would be set in motion, rendering the practice of fractional reserve banking fraudulent *as well as* economically inefficient. + +White’s and Selgin’s proposal of a commodity money based system of competitive fractional reserve banking—of partial fiat money—is neither just (and hence the term “free banking” is inappropriate), nor does it produce economic stability. It is no fundamental improvement as compared to the monetarist reality of monopolistically issued pure fiat currencies. Indeed, in one respect Friedman’s pure fiat money proposal contains a more realistic and correct analysis than White’s and Selgin’s because Friedman recognizes “what used to be called ‘the inherent instability’ of fractional reserve banking,” and he understands that this inherent instability of competitive fractional reserve banking will sooner or later collapse in a “liquidity crisis” and then lead to his favored regime—a governmentally provided pure fiat currency—anyway.[^31] + +Only a system of universal commodity money (gold), competitive banks, *and* 100-percent-reserve deposit banking with a strict functional separation of loan and deposit banking constitutes a just monetary system that can assure economic stability and present a genuine answer to the current monetarist fiasco. + +[^20]: On the following see in particular Murray N. Rothbard, *The Mystery of Banking* (New York: Richardson and Synder, 1983); idem, *The Case for a 100 Percent Gold Dollar* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1991); Mises, *The Theory of Money and Credit*; idem, *Human Action*; also Walter Block, “Fractional Reserve Banking: An Interdisciplinary Perspective,” in *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard*, Walter Block and Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds. (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988); S. Koch, *Fractional Reserve Banking: A Practical Critique* (Master’s thesis, University of Nevada, Las Vegas, 1992). + +[^21]: On the theory of the business cycle see in particular Ludwig von Mises, *Geldwertstabilisierung und Konjunkturpolitik* (Jena: Gustav Fischer, 1928); idem, *Human Action*, chap. 20; F.A. Hayek, *Prices and Production* (London: Routledge and Kegan Paul, 1931); Murray N. Rothbard, *America’s Great Depression* (Kansas City: Sheed and Ward, 1975). + +[^22]: On the fundamental distinction between commodity credit and circulation credit, see Mises, *The Theory of Money and Credit*, pp. 263ff. + +[^23]: See Lawrence White, *Competition and Currency* (New York: New York University Press, 1989); George Selgin, *The Theory of Free Banking* (Totowa, N.J.: Rowman and Littlefield, 1988). + +[^24]: For a critique of White and Selgin as misinterpreting the fundamental thrust of Mises’s theory of money and banking see Joseph Salerno, “The Concept of Coordination in Austrian Macroeconomics,” in *Austrian Economics: Perspectives on the Past and Prospects for the Future*, Richard Ebeling, ed. (Hillsdale, Mich.: Hillsdale College Press, 1991); idem, “Mises and Hayek Dehomogenized,” *Review of Austrian Economics* 6, no. 2 (1993): 113–46. + +[^25]: White, *Competition and Currency*, p. 156, also pp. 55–56; George Selgin, “Short-Changed in Chile: The Truth about the Free-Banking Episode,” *Austrian Economics Newsletter* (Winter/Spring, 1990): 5. + +[^26]: White, *Currency and Competition*, p. 157; Selgin, *The Theory of Free Banking*, p. 137. + +[^27]: See Block, “Fractional Reserve Banking: An Interdisciplinary Perspective,” p. 30. + +[^28]: For a critique of this error see Rothbard, *America’s Great Depression*, pp. 39–43; Hans-Hermann Hoppe, “Theory of Employment, Money Interest, and the Capitalist Process: The Misesian Case Against Keynes,” in *The Economics and Ethics of Private Property*, Hoppe, ed. (Boston: Kluwer, 1993), pp. 119–20, 137–38. + +[^29]: Selgin, *The Theory of Free Banking*, p. 55. + +[^30]: Ibid., pp. 61–62. + +[^31]: See Friedman and Schwartz, “Has Government Any Role in Money?” \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_01.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_01.md new file mode 100644 index 000000000..73c87a716 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_01.md @@ -0,0 +1,51 @@ +## Against Fiduciary Media + +Almost all contemporary Austrian economists are united in their opposition to central banking and in their advocacy of a system of free competitive banking. However, a vigorous debate has arisen over the precise meaning of “free competitive banking.” Does “free banking” require 100-percent-reserve-deposit banking, or does it allow or even require fractional reserve banking? In a recent article that appeared in the *Review of Austrian Economics*, George A. Selgin and Lawrence White, the two most prominent contemporary Austrian proponents of “free banking” as fractional reserve banking, have undertaken a systematic attempt to answer their numerous Austrian critics and defenders of 100-percentreserve-deposit banking.[^1] + +Against the charges made by their critics, Selgin and White try to establish two theses. First, they claim to show that the practice of fractional reserve banking, that is, the issue of fiduciary media, does not constitute fraud but is justified by the principle of freedom of contract, and in particular they contend that fractional reserve banking is in accordance with the title-transfer theory of contract as developed by Murray N. Rothbard (such that Rothbard, who holds that fractional reserve banking is fraudulent, must have failed to grasp his own theory). Second, they attempt to show that the creation of fiduciary media does not of necessity lead to economic inefficiencies and discoordination but may actually help prevent an otherwise unavoidable crisis and thus improve economic performance. In the following, we will demonstrate that neither the central normative claim nor the secondary positive claim is established.[^2] + +### The Issue of Fraud I: Money, Money Substitutes, Fiduciary Media, and the Title-Transfer Theory of Contract + +In order to resolve the question of whether or not fractional reserve banking constitutes fraud, from the outset a few factual assumptions and terminological issues will have to be clarified. Fortunately almost complete agreement on these matters exists on both sides of the debate, and thus we can be extremely brief. Money cannot but originate as a commodity, such as gold. Gold, then, as money is defined as “the generally acceptable medium of exchange,” and as such is uniquely characterized by its “supreme salability in comparison with all other assets” (such that its “possession puts one in the position of being able to make any potential purchase with minimum inconvenience”).[^3] Money substitutes, in turn, are defined as claims or titles to specified amounts of money gold. If money substitutes (paper notes) are fully covered by reserves of money (gold), Mises denotes them “money certificates,” and we will refer to them here simply as money substitutes. If money substitutes (paper notes) are uncovered by money (gold), they will be referred to as fiduciary media instead.[^4] + +Based on these assumptions and definitions, we can now turn to the question of whether or not the issue of fiduciary media constitutes fraud. Fortunately the discussion of this issue is facilitated by the fact that Selgin and White explicitly accept the Rothbardian titletransfer theory of contract. That the issue of fiduciary media is inherently fraudulent, as Rothbard and Hoppe claim, Selgin and White find + +> impossible to reconcile with Rothbard’s … title-transfer-theory of contract which we accept, and which Rothbard otherwise uses to defend the freedom of mutually consenting individuals to engage in capitalist acts with their (justly owned) property. Rothbard defines fraud as “failure to fulfill a voluntarily-agreed-upon transfer of property.” Fractional-reserve arrangements cannot then be *inherently* or *inescapably* fraudulent. Whether a particular bank is committing fraud by holding fractional reserves must depend on the terms of the title-transfer agreements between the bank and its customers.[^5] … +> +> Whether it is fraudulent to hold fractional reserves against a bank liability does not depend *per se* on whether it is a demand or time liability, but only on whether the bank has misrepresented itself as holding 100 percent reserves. The demandability of a particular claim issued by a bank, i.e., the holder’s contractual option to redeem it at any time, is not *per se* a representation that the bank is holding 100 percent reserves against the total of its demandable claims. Rothbard argues otherwise, based on the view that a bank’s demand deposits and notes are necessarily “warehouse receipts” and not debts. We do not see why bank and customer cannot contractually agree to make them debts and not warehouse receipts, and we believe that historically they have so agreed.[^6] + +While this may sound plausible at first glance, it does not withstand serious scrutiny. In fact, the quoted passage reveals that the most basic lesson concerning property and contract has been overlooked. As Hoppe formulated it, “two individuals cannot be the exclusive owner of one and the same thing at the same time.”[^7] This is an immutable principle; it is a law of action and nature that no contract can change or invalidate. Rather, any contractual agreement that involves presenting two different individuals as simultaneous owners of the same thing (or alternatively, the same thing as simultaneously owned by more than one person) is objectively false and thus fraudulent.[^8] Yet this is precisely what a fractional-reserve agreement between bank and customer involves. + +In issuing and accepting a fiduciary note (at a necessarily discounted price), both bank and customer have *in fact*, regardless of whatever they may believe or think about the transaction, agreed to represent themselves—fraudulently—as the owner of one and the same object at the same time. They have in fact contracted to create additional titles and claims to the same existing quantity of property. In issuing fiduciary notes, they do not—and cannot—bring more property into existence. Indeed, no contract whatsoever can possibly increase the existing quantity of property, but can only transfer (redistribute) existing property from one person to another. The quantity of existing property can only be increased through additional appropriation and production (and a thus enlarged quantity of property can in turn lead to a correspondingly increased number of titles to property). But fractional reserve banking and the issue of fiduciary media, while it does not and cannot increase the amount of property in existence, also does not involve (as all other contracts do) a transfer of existing property or titles to existing property from one hand to another. Neither does the issue and acceptance of a fiduciary note signify a transfer of property from bank to client or vice versa. To be sure, as the result of a fiduciary issue, the distribution of assets and liabilities in the accounts of bank and client is altered. But no existing quantity of property is actually transferred from bank to client, or vice versa, and the total quantity of property in existence has remained unchanged. Rather, fiduciary media represent new and additional titles to or claims on an existing and unchanged stock of property. They are not the result and documented outcome of an additional supply of property on the part of the bank or its client. Instead, they represent an additional supply of property titles, while the supply of *property* has remained constant. It is precisely in this sense that it can be said of fiduciary media that they are created out of thin air. They are property-less titles in search of property. This, in and of itself, constitutes fraud, whether according to Rothbard’s definition of the term as “a failure to fulfill a voluntarily-agreed-upon transfer of property” or according to Selgin and White’s own definition of it as “a *willful* or *deliberate* deception for purposes of gain.” Each issuer and buyer of a fiduciary note (a title to money uncovered by money), regardless of what he may believe, is in fact—objectively—engaged in a misrepresentation for the purpose of personal gain. The bank and its client have consented to misrepresent themselves as the owners of a quantity of property that they do not own and that plainly does not exist; and whenever they buy an existing quantity of property in exchange for titles to a nonexisting quantity of property, they have become invariably and inescapably guilty of an act of fraudulent appropriation.[^9] + +[^1]: George Selgin and Lawrence White, “In Defense of Fiduciary Media—or, We are Not Devo(lutionists), We are Misesians!” *Review of Austrian Economics* 9 no. 2 (1996): 83–107. + +Curiously, in the reply to their various critics, Selgin and White selected as their central target an article by Hans-Hermann Hoppe (“How is Fiat Money Possible?—or, The Devolution of Money and Credit,” *Review of Austrian Economics* 7, no. 2 (1994): 49–74, that deals only cursorily with their position. Other Austrian critics of fractional reserve banking explicitly dealt with in Selgin and White’s article including Walter Block, “Fractional Reserve Banking: An Interdisciplinary Perspective,” in *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard*, Walter Block and Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds. (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988) and Jesús Huerta de Soto, “A Critical Analysis of Central Banks and Fractional-Reserve Free Banking from the Austrian Perspective,” *Review of Austrian Economics* 8, no. 2 (1995): 25–36\. Murray N. Rothbard, the most prominent critic of fractional reserve banking, is targeted only indirectly; and although several of his works are mentioned in their bibliography, Rothbard’s later writings on the subject (“The Myth of Free Banking in Scotland,” *Review of Austrian Economics* 2 [1988]: 229–57; idem, “Aurophobia: or, Free Banking on What Standard?” *Review of Austrian Economics*, 6, no. 1 [1992]: 97–108; idem, “The Present State of Austrian Economics,” *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* 6, no. 2 [1995]) are not mentioned. Likewise ignored entirely are the criticisms by Joseph T. Salerno (“Two Traditions in Modern Monetary Theory: John Law and A.R.J. Turgot,” *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* 2, no. 2/3 [1991]; idem, “The Concept of Coordination in Austrian Macroeconomics,” in *Austrian Economics: Perspectives on the Past and Prospects for the Future*, Richard Ebeling, ed. [Hillsdale, Mich.: Hillsdale College Press, 1991]; and idem, “Mises and Hayek Dehomogenized,” *Review of Austrian Economics* 6, no. 2 [1993]: 113–46). Selgin and White also do not address, and in this case could not have done so, the most recent and most extensive criticism of their work by Jörg Guido Hülsmann (“Free Banking and the Free Bankers,” *Review of Austrian Economics* 9, no. 1 [1996]: 3–53). + +[^2]: As a doctrinal matter, Selgin and White also suggest that their view of fractional reserve banking coincides with Ludwig von Mises’s view; hence, they call themselves Misesians and claim it is the defenders of 100-percent-reserve banking who are deviationists. This claim can be rejected. In fact, Selgin (*The Theory of Free Banking: Money Supply under Competitive Note Issue* [Totowa, N.J.: Rowman and Littlefield, 1988], pp. 60–63) has frankly acknowledged that Mises’s and his own views concerning fiduciary media are contradictory and White’s attempt to claim Mises as a proponent of fractional reserve free banking has been addressed by Salerno (“Mises and Hayek Dehomogenized,” *Review of Austrian Economics* 6, no. 2 [1993]: 113–46). Here it suffices to provide a quotation from Mises: + +> The main thing is that the government should no longer be in a position to increase the quantity of money in circulation and the amount of cheque-book money not fully—i.e., 100 percent—covered by deposits paid in by the public…. No bank must be permitted to expand the total amount of its deposits subject to cheque or the balance of such deposits of any individual customer … otherwise than by receiving cash deposits … or by receiving a cheque payable by another domestic bank subject to the same limitations. This means a rigid 100 per cent reserve for all future deposits; i.e., all deposits not already in existence on the first day of the reform. (*The Theory of Money and Credit* [Irvington-on-Hudson, N.Y.: Foundation for Economic Education, 1978], pp. 438 and 48) + +See also notes 11, 25, 37, 47, and 48 below. + +[^3]: Lawrence H. White, *Competition and Currency* (New York: New York University Press, 1989). + +[^4]: See Salerno, “Ludwig von Mises’s Monetary Theory in Light of Modern Monetary Thought,” *Review of Austrian Economics* 8, no. 1 (1994): 71–115\. Selgin and White highlight the fact that Hoppe referred to them as proponents of “partial fiat money,” but then are ultimately compelled to admit that he did in fact not misrepresent their position as advocates of fractional reserve banking based on an underlying gold standard. Their complaint amounts to no more than a dispute over semantics. We will treat it as such here, too, and will concentrate instead exclusively on substantive disagreements. + +There is actually more to the charge of Selgin and White being fiat money advocates in the article under scrutiny. For, in “the mature free-banking system,” according to Selgin and White (but in contrast to the analysis of the operation of such a system given by Mises), a situation is supposed to emerge in which + +> At the limit, if inter-clearinghouse settlements were made entirely with other assets (perhaps claims on a super-clearinghouse which itself holds negligible commodity money), and if the public were completely weaned from holding commodity money, the active demand for the old-fashioned money commodity would be wholly nonmonetary. (Lawrence White, *Competition and Currency* [New York: New York University Press, 1989], p. 235) + +Thus, notes Salerno (“Ludwig von Mises’s Monetary Theory in Light of Modern Monetary Thought,” *Review of Austrian Economics* 8, no. 1 [1994]: 71–115, p. 76, n. 7) regarding Selgin and White’s ultimate objective, “the public would presumably finally be freed from its shackles of gold to enjoy the virtues of an invisible-hand-generated private fiat money.” Moreover, as far as semantic innovations and deviations from orthodox Misesian terminology, and hence potential sources of confusion are concerned, we have to consider Selgin and White’s own writings. For in referring to money and money substitutes as “outside and “inside” money respectively, in talking of “base money,” “basic money,” “bank money,” “high-powered” and “low-powered” money, and, yes, the gold dollar “as a substitute for bank deposits,” they display an unusual degree of semantic creativity. Moreover, in suggesting, by their selection of terms, that all of these things are somehow equally “money,” their writings actually have become a source of obfuscation. See on this Hülsmann, “Free Banking and the Free Bankers,” pp. 5ff. + +[^5]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” pp. 86–87. + +[^6]: Ibid., p. 87, n. 8. + +[^7]: It is also “impossible that some time depositor and borrower are entitled to exclusive control over the same resources” (Hoppe, “How is Fiat Money Possible?”, p. 67). + +[^8]: Even partners cannot simultaneously own the *same* thing. A and B can each own half of a household, or half the shares in it but they each own a *different* 50 percent. It is as logically impossible for them to own the same half as for two people to occupy the same space. Yes, A and B can both be in New York City at the same time, but only in different parts of it. + +[^9]: Jesús Huerta de Soto (“A Critical Analysis of Central Banks,” p. 33) correctly likens the effect of fractional reserve banking to that of the so-called tragedy of the commons. Selgin and White (“In Defense of Fiduciary Media,” pp. 92–93, n. 12) object to de Soto’s analogy on the ground that the tragedy of the commons refers “to a particular sort of technological externality,” according to Selgin and White, involves “a physical or otherwise direct interference with someone’s consumption or production” and represents “interaction outside the market.” In contrast, write Selgin and White, the “externality from fiduciary media” is a harmless pecuniary “effect on someone’s wealth transmitted via the price system,” that is, through changes in the system of relative prices, and represents “an interdependence through the market.” Selgin and White err: an object and a title to an object are not the same thing. + +In lumping money and money substitutes together under the joint title of “money,” as if they were somehow the same thing, Selgin and White fail to grasp that the issue of fiduciary media—an increase of property titles—is not the same thing as a larger supply of property and that relative price changes effected through the issue of fiduciary media are an entirely different “externality” matter than price changes effected through an increase in the supply of property. With this the fundamental distinction between property and a property title in mind, de Soto’s analogy between fractional reserve banking and the tragedy of the commons makes perfect sense. As under the scenario of a tragedy of the commons, every issue of fiduciary media—to titles in search of property—sets in motion a rush, always starting with the bank and its client, to fill these empty tickets with existing property; and in the course of this rush, invariably the first-comers will physically enrich themselves (through the appropriation of existing quantities of property) at the expense of a corresponding impoverishment of later-comers, whose quantity of existing property is physically diminished while they have been left with a larger number of property tickets. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_02.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_02.md new file mode 100644 index 000000000..c6f1153e9 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_02.md @@ -0,0 +1,43 @@ +Selgin and White’s failure to recognize this, and their belief in the ethical innocence of fractional reserve banking, is due to two confusions. On the one hand, as has already been indicated, they do not recognize that no object—and no quantity of money (gold)—can be owned by more than one party at a time and that no contract can possibly increase the quantity of property in existence, and thus that any pretension to the contrary is inherently fraudulent. On the other hand, and intimately related, Selgin and White do not recognize the fundamental praxeological difference between property and property titles. Rather, in subsuming money (gold) and money substitutes (banknotes) under the same heading of “money” they continually obfuscate this very distinction. For if money (gold) and titles to money (banknotes) are both defined as “money,” then it indeed seems to follow that it does not make any difference whether the supply of money or that of banknotes increases. Both are “money” and hence, by definition, in both cases the same event—an increase in the supply of money—has taken place. But this does not alter the facts; it only defines them out of existence. + +Of course, as Selgin and White correctly note, everyone is free to adopt any definition and make any distinction that he wishes. Yet definitions do not create real distinctions; they can, though, make them disappear. They can only either reflect such distinctions or else ignore and confuse them; and clearly, to refer to both money and money substitutes indiscriminately as money is to obscure the difference between two categorically—praxeologically—distinct phenomena and states of affairs. A title to money and an increase of titles is not the same thing as money and an increase of money. Rather, unlike an increase in the quantity of money (gold) or an increase of titles backed by a corresponding increase of money, any increase in the quantity of titles to money unaccompanied by an increased quantity of money necessarily implies that one and the same quantity of money is owned by more than one person at the same time; and since such a thing is physically impossible—the quantity of money is unchanged and all existing money must be presently owned by some-one—every redemption of a fiduciary title, then, be it into money or any other form of real property, involves an act of illicit appropriation. + +Assume there exists both property itself and property titles (notes). Besides property in consumer goods, producer goods, and money, titles to consumer goods, titles to producer goods, and titles to money are assumed to exist. The origin of property titles in addition to the existence of property itself promotes legal certainty and reduces and facilitates legal disputes, and hence undoubtedly represents a beneficial (natural) development. Moreover, it allows for two innovations. On the one hand, it becomes possible to separate the act of transferring ownership in property from the act of transferring its possession. That is, it becomes possible to surrender or acquire ownership in objects without simultaneously surrendering or acquiring possession, disposition, and control of the very same objects. Applied to money it becomes possible that, all the while the ownership of existing quantities of money (gold) can change constantly from one person to another, the entire quantity of money may remain—unchangingly—in the hands of one and the same bank (as the manager of money owned by others). On the other hand, with the development of property titles, intertemporal exchanges will be systematically facilitated. Existing (present) property or titles thereto may be transferred in exchange against titles to future property (debt claims); and hence it will be also assumed that next to titles to existing property (consumer goods, producer goods, and money), titles (debt claims) to future consumer goods, future producer goods, and future money exist and are traded as well. + +In light of these developments, the following transactions (contracts) between any two parties A (bank client) and B (bank) are possible. A may transfer his money (gold) into B’s disposition and thereby either (1) *not* give up his ownership in it, or (2) give up his ownership. There is no third *possibility*. If (1), then A keeps the title to the sum of money transferred to B; B does not have title to it, but acts as a money warehouser (a bailee) for A (as a money bailor). *There is no third possibility*. If (2), then B acquires the title to the quantity of money put into its disposition by A; A receives from B in exchange either (a) a present-existing-quantity of consumer and/or producer goods previously possessed and owned by B; or (b) a title to a present-existing-quantity of consumer and/or producer goods in B’s possession (but owned now by A) (an equity claim); or (c) a title to a quantity of future consumer and/or producer goods and/or money (a debt claim). Again, *there is no third possibility*. That is, A cannot both retain ownership of this property and transfer it to B. + +Among all possible transactions, not one would result in the issue of a fiduciary note. Fiduciary media, according to Selgin and White’s own definition, are “that portion of redeemable money substitutes backed by assets other than base money.”[^10] There are money (gold) and money substitutes (titles to money) in existence, and there are titles to non-money goods (equity titles), and titles to not-yet-existing future goods (debt claims). Apparently, however, no such thing as “money substitutes backed by assets other than base money” would arise out of any of these transactions. Selgin and White *assume* the existence of fiduciary media (and they simply *assume* that the absence of fiduciary media must be the result of legal restrictions), but they do not provide a praxeological explanation and reconstruction of the origin of such a peculiar entity and state of affairs. Rather, they only ask, why not? “We do not see why bank and customer cannot contractually agree to make them [that is, demand deposits and banknotes] debts and not warehouse receipts.” *Why* is it that there can—and should—be no money substitutes backed by assets other than money? For the same reason that there can and should be no car or house titles backed by assets other than cars or houses, that there can and should be no equity titles backed by assets other than equity, and that there can and should be no assets—money, equity, or debt—owned (backed) by more than one person at a time. Titles to money are—and should be—backed by money in the same way and for the same reason as titles to cars are and should be backed by cars. This is what defines them as property titles. It is in accordance with and a reflection of the nature of property and property titles. In distinct contrast, a title to money backed by assets other than money is a contradiction in terms, and its issue and use involves the same sort of objective misrepresentation as the issue of a title to a car backed by assets other than a car (parts of planes and bikes, for instance).[^11] + +The answer to why fractional reserve agreements are ethically impermissible, and why there can be no contracts to make warehouse receipts debt, is that such agreements and contracts contradict (deny) the nature of things. Any such contract is from the outset—a priori—invalid. Selgin and White try to get around this inescapable conclusion by adopting, wittingly or not, an ultra-subjectivist view of contracts and agreements. According to this view, the very fact that a voluntary agreement is reached and/or a contract is concluded demonstrates that it must be a valid—true or permissible—agreement and contract. Yet this view is not only false, it is also incompatible with Rothbard’s title-transfer theory of contract that these authors claim to have accepted. Agreements and contracts per se do not imply anything regarding their validity for the fundamental reason that agreements and contracts do not create reality, but rather presuppose it. More specifically, contracts do not bring property into existence, but rather recognize and transfer existing property. Hence, as in Rothbard’s ethical system, the theory of property must precede the treatment of contracts. Contracts and contract theory presuppose and are constrained by property and property theory. That is, the range of possible (valid) contracts is limited and restricted by the existing quantity (stock) of property and the nature of things, rather than the other way around. Thus, agreements regarding flying elephants, centaurs, squared circles, of *perpetui mobile*, for instance, are invalid contracts. They cannot—by virtue of biological, physical, or mathematical law—be fulfilled, and are from the outset false and fraudulent. + +While Selgin and White may acknowledge this, they fail to recognize that a fractional reserve banking agreement implies no lesser an impossibility and fraud than that involved in the trade of flying elephants or squared circles. In fact, the impossibility involved in fractional reserve banking is even greater. For, whereas the impossibility of contracts regarding flying elephants, for instance, is merely a contingent and empirical one (it is not inconceivable that in another possible world, somewhere and sometime, flying elephants may actually exist, thus making such contracts possible), the impossibility of fractional reserve banking contracts is a necessary and categorical one. That is, it is inconceivable—praxeologically impossible—that a bank and a customer can agree to make money substitutes (banknotes, demand deposit accounts) debts instead of warehouse receipts. They may say or certify otherwise, of course, just as one may say that triangles are squares. But what they say would be objectively false. As triangles would remain triangles and be different from squares, so money substitutes would still be money substitutes (titles to present money) and be distinct from debt claims (titles to not yet existing future goods) and equity claims (titles to existing property other than money). To say otherwise does not change reality but objectively misrepresents it. + +In doing what Selgin and White believe clients and banks to have done—to agree to make warehouse receipts debt—the money depositor A receives from the bank B a claim to present money, rather than a debtor equity title. That is, A does not in fact give up ownership of the deposited money (as would have been the case if he had received a debtor equity claim from B). While A retains title to the money deposit, however, B does not treat A’s deposit as a bailment, but rather as a loan, and enters it as an asset onto its own (B’s) balance sheet (offset by an equal sum of outstanding demand liabilities). While this may appear initially to be merely a harmless accounting practice, it involves from the outset a misrepresentation of the real state of affairs.[^12] Since both, B as well as A, count the same quantity of money simultaneously among their own assets, they have in effect conspired to represent themselves in their financial accounts as owning a larger quantity of property than they actually own: that is, they have become financial impostors.[^13] Though fraudulent, this would not matter so much if everything were left at this. However, as soon as B acts as if things were the way he represents them on his balance sheet to be—as if the bank owned the deposited money and only had the obligation to redeem outstanding warehouse receipts on demand—mere misrepresentation is turned into misappropriation. If B, in accordance with this misrepresentation, lends out money, or more likely, issues additional warehouse receipts for money and lends these out to some third party C, in the expectation of eventually being repaid principal and interest, the bank becomes engaged in undue appropriation, because what it lends out to C—whether money or titles to money—is in fact not its (B’s) own property but that of someone else (A). It is this fact—that the title transferred from B to C concerns property B does not own—that makes fractional reserve banking from the outset fraudulent. + +It is not the case, as is claimed, that fraud (breach of contract) is committed only if B, the fractional reserve bank, is actually unable to fulfill all requests for redemption as they arise. Rather, fraud is also committed each time B does fulfill its redemption obligations. Because whenever B redeems a fractionally covered banknote into money (gold) (whenever a note holder takes possession of his property), it does so with someone else’s money: if B redeems C’s note, it does so with money owned by A, and if A wants his money too, B pays him with money owned by D, and so on. Qua defenders of fiduciary media and fractional reserve banking, Selgin and White would have to maintain that there is no breach of contract as long as B is able to fulfill its contractual obligations with *someone else’s* property (money). + +Yet this is patently wrong, and it stands in clear contradiction to Rothbard’s title transfer theory of contract that Selgin and White claim to have accepted. In accordance with Rothbard’s contract theory, individuals are only entitled to make contracts regarding the transfer of *their own property*. In contrast, fractional reserve banking, by its very nature (even if it is practiced successfully), involves contracts concerning the transfer of *other people’s property*. Hence this practice—the issue of fiduciary media—is in principle (inherently) incompatible with the title-transfer theory of contract—and it turns out, not surprisingly, that it is Rothbard, and not his two interpreters, who ultimately demonstrates a better grasp of his own contract theory. + +[^10]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” p. 85. + +[^11]: Similar logic-semantic confusions are at work when Selgin and White try to reduce the difference between demand and time liabilities to one of degree rather than kind (“In Defense of Fiduciary Media,” p. 90). Explains Selgin: + +> Holders of demand liabilities are granters of credit just as are holders of time liabilities. The only difference is that in the former case the duration of individual loans is unspecified; they are “call loans” that may mature at any time; + +and “Mises,” who holds the opposite view, “confuses a difference of degree with one of substance” (Selgin, *The Theory of Free Banking*, p. 62). In fact, it is Selgin who is confused. + +To be sure, one might say that it is only a matter of degree whether a loan (of a car or of money) matures in an hour, a day, a week, or a month. Just as surely, however, this does not change the categorical distinction between present—existing—goods and not (yet) existing future goods. At any point in time, a car or a sum of money (gold) either exists or it does not exist. Nor does it alter the praxeological datum that no one, at any time, can act with anything except present goods. Future goods are the goal of actions, but in order to attain them, every actor must first invariably employ present means goods. Nor does Selgin’s observation concerning degrees of time affect in the slightest the fundamental human condition of scarcity. The supply of present goods is at all times limited, and the limited quantity of present goods limits in turn the quantity of possible future goods. + +Whereas Mises recognizes the distinction between present goods and future goods as a universal praxeological category, Selgin’s attempt to conflate demand and time deposits (thus distinguish himself fundamentally from Mises) implies a denial that there is no such fundamental difference between present (existing) goods and future (not-existing) goods (or that their existence differs only in degrees). Contrary to Selgin, it is not a matter of degree but rather one of substance whether a car or a sum of money presently exists or not, and whether one person or someone else owns them. Either they exist or they don’t exist, and either A owns them or someone else does. Accordingly if a property title (demand deposit note) then states that one person is the owner of a present car or present money and no car or money exists, or the car or money is presently owned by someone else, this does not represent a degree of truth but a falsehood. Explains Mises: + +> A depositor of a sum of money who acquires in exchange for it a claim convertible into money at any time which will perform exactly the same service for him as the sum it refers to has exchanged no present good for a future good. The claim that he has acquired by his deposit is also a present good for him. The depositing of money in no way means that he has renounced immediate disposal over the utility that it commands. (*The Theory of Money and Credit,* p. 268) + +See also the two following notes. + +[^12]: See on this point Rothbard. “How,” asks Rothbard, + +> do these warehouse receipt transactions relate to the T-account balance sheets of the deposit banks? In simple justice, not at all. When I store a piece of furniture worth $5,000 in warehouse, in law and in justice the furniture does *not* show up as an asset of the warehouse during the time that I keep it there. The warehouse does not add $5,000 to both its assets and liabilities because it in no sense *owns* the furniture; neither can we say that I have *loaned* the warehouse the furniture for some indefinite time period. The furniture is mine and remains mine; I am only keeping it there for safekeeping and therefore I am legally and morally entitled to redeem it any time I please. I am not therefore the bank’s “creditor”; it doesn’t *owe* me money which I may some day collect. Hence, there is no debt to show up on the Equity + Liability side of the ledger. Legally, the entire transaction is not a loan but a *bailment*. (*The Mystery of Banking* [New York: Richardson and Snyder, 1983], pp. 88–89) + +Interestingly, while Selgin and White manifest a strong positivistic tendency (fractional reserve banking is recognized by the courts, so it must be all right; on this tendency see “The Issue of Fraud III” below), they do not come to terms with legal reality. For if money deposits are debt, why, then, don’t the courts apply the same reasoning to all other fungible commodities such as wheat? Why are wheat warehouse receipts not considered a debt but a bailment by the courts? Why is this treatment peculiar to money and the banking business? Moreover, why is it that the courts, even if they falsely consider money deposits as debts, still insist that they are more than an ordinary debt, and the depositor’s relation to the bank is not identical with that of an ordinary creditor? See Rothbard, *Mystery of Banking*, p. 275. + +[^13]: See also William Stanley Jevons (*Money and the Mechanism of Exchange* [London: Kegan Paul, 1905], pp. 206–12, 221), who lamented the existence of general deposits since it has “become possible to create a fictitious supply of a commodity, that is, to make people believe that a supply exists which does not exist.” On the other hand, special deposits, such as “bills of lading, pawn-tickets, dock-warrants, or certificates which establish ownership to a definite object,” are superior because “they cannot possibly be issued in excess of the good actually deposited, unless by distinct fraud.” And Jevons concluded that “it used to be held as a general rule of law, that a present grantor assignment of goods not in existence is without operation.” \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_03.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_03.md new file mode 100644 index 000000000..6e3c071eb --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_03.md @@ -0,0 +1,73 @@ +### The Issue of Fraud II: Fractional Reserve Banking and Freedom of Contract + +Murray Rothbard’s classification of fractional reserve banking as fraud was the result of long and intensive study of ethics and property-rights theory in particular. Selgin and White rightly regard economics as intellectually independent and separate from ethics. It may be studied without any prior knowledge of property and property-rights theory. Yet they do not hesitate to make sweeping ethical pronouncements. In their moral defense of fractional reserve banking Selgin and White rarely mention property, let alone outline a theory of property. This results in a series of fundamental errors and problems: confusion regarding the distinction between property and property titles; confusion as to the (im-)possibility of something (property) being owned simultaneously by more than one owner; confusion concerning the logical priority of property and property theory vis-à-vis contract and contract theory; and confusion concerning the necessity of fulfilling one’s contractual obligations with one’s own property (not just anyone’s). + +These difficulties enter into the authors’ discussion of the issue of “freedom of contract.” Their argument is straightforward. + +> If a bank does not represent or expressly oblige itself to hold 100 percent reserves, then fractional reserves do not violate the contractual agreement between the bank and its customer…. Outlawing voluntary contractual arrangements that permit fractional reserve-holding is thus an intervention into the market, a restriction on the freedom of contract which is an essential aspect of private property rights.[^14] + +This passage reveals again Selgin and White’s already noted ultra-subjectivism. According to this view, it is voluntary agreements that make for—constitute and define—a valid contract. However, valid contracts are agreements regarding the transfer of real property; hence, the range of valid contracts is in fact first and foremost constrained by the nature of things and property (and only then by agreement). It was thus that Hoppe (p. 70) explained that + +> Freedom of contract does not imply that *every* mutually advantageous contract should be permitted…. Freedom of contract means instead that A and B should be allowed to make any contract whatsoever *regarding their own properties*, yet fractional reserve banking involves the making of contracts regarding the property of third parties.[^15] + +Selgin and White refer to this charge somewhat misleadingly as “third-party effects” and counter it by charging Hoppe in turn with elementary confusion as regards the nature of property and property rights. They state first, that + +> spill-overs from others’ actions to the *value* of C’s property … are an inescapable free-market phenomenon and not a violation of C’s private-property rights, [whereas] *physical invasions* of C’s property … are of course inconsistent with the protection of C’s property rights. It should be obvious that if A and B are to be barred from any transaction that merely affects the *market value* of C’s possessions, without any physical aggression or threat against C or C’s rightful property, then the principles of private property, freedom of contract, and free-market competition are completely obliterated. Is B to be barred from offering to sell compact disc recordings to A, merely because doing so reduces the market value of C’s inventory of vinyl records?[^16] + +Second, they state that the reduction of the purchasing power of money, which they admit must result from every issue of fiduciary media, is as such a harmless value-effect and thus “provides no justification for legally barring the bank’s action.” Hence they conclude that Hoppe’s argument is “invalid” (and incompatible with Rothbard’s theory of property). + +Selgin and White’s counterargument contains two errors. First, while the major premise is correct, it is false that Hoppe is mistaken about it. Hoppe has written extensively on the theory of property rights, and is not only aware of the distinction mentioned by Selgin and White but even provides a praxeological defense of it; hence, in this regard no difference of judgment whatsoever between Rothbard and Hoppe exists.[^17] + +Second, the minor premise is demonstrably false (and hence, so is the conclusion). Selgin and White claim that the fall in the purchasing power of money resulting from the issue of fiduciary media is the same sort of harmless event as a fall in the price of anything else (caused by changes in supply and/or demand). That money owners lose purchasing power as a result of fractional reserve banking, they claim, is not different from the situation in which the owners of potatoes or cars suffer a value-loss due to a larger supply of or a reduced demand for potatoes and cars. + +Here again, Selgin and White conflate money (gold)—that is, property—and money substitutes (banknotes)—that is, property titles. To be sure, the issue of fiduciary media does not lead to physical damage to real property. After all, a banknote is just a piece of paper, and paper does not exert any relevant physical effect on the external world. But the same can be said also about the issue of fiduciary titles to potatoes or cars (titles backed by assets other than potatoes or cars). They, too, are merely pieces of paper, and as such have no impact on the real world. Yet there exists an important difference between changes in a potato or car owner’s wealth position due to changes in the supply or demand for potatoes or cars on the one hand, and changes brought about by changes in the supply or demand for titles to nonexisting (unchanged) quantities of potatoes or cars on the other hand. Surely, the owners of potatoes or cars are affected differently in both cases. In the first case, if the price of potatoes or cars falls due to a larger potato or car supply, all current potato or car owners remain (unchangingly) in possession of the same quantity of property (potatoes or cars). No one’s physical property is diminished. Likewise, if the price falls because potato or car buyers are willing to offer only lesser quantities of other goods in exchange for potatoes or cars, this by itself has no effect on any current potato or car owner’s physical quantity of potatoes or cars. In distinct contrast in the second case, the issue and sale of an additional title to an unchanged quantity of potatoes or cars *does* lead to a quantitative diminution of some current potato or car owner’s physical property. It does not merely have a value-effect: the purchasing power of potato or car titles will fall. It does have a physical effect: the issuer and seller of fiduciary potato or car titles misappropriates other people’s potatoes or cars. He appropriates other people’s property without relinquishing any property of his own (in exchange for an empty property title).[^18] + +### The Issue of Fraud III: The "Proof from Existence" Fractional Reserve Banking and State + +Neither the title-transfer theory of contract nor the principle of freedom of contract supports the claim that the issue of fiduciary media and fractional reserve banking is ethically justified. To the contrary, only one other argument remains in support of the claim that fractional reserve banking represents a legitimate form of business. + +The argument boils down to a proof from existence: X, Y, or Z exists; it would not exist if it were not beneficial; hence, it should exist (and outlawing it would be detrimental and morally wrong). + +Thus, write Selgin and White: + +> the group [of people] whose freedom of contract we are concerned with here is not a small eccentric bunch, but is the great mass of people who have demonstrated that they do prefer banks that operate on fractional reserves…. Depositors continue to patronize these banks, demonstrating their preference, for them.[^19] +> +> … By the principle of demonstrated preference depositors must be presumed to benefit from the package they have agreed to accept, risk and all.[^20] +> +> \[Consequently,\] \[if\] *any* person knowingly prefers to put money into an (interest-bearing) fractional-reserve account, rather than into a (storage-fee-charging) 100 percent reserve account, then a blanket prohibition on fractional-reserve banking by force of law is a binding legal restriction on freedom of contact in the market for banking services.[^21] +> +> [Moreover,] … [b]enefits accrue to bank depositors and noteholders, who receive interest and services paid for by the extra bank revenue generated from lending out a portion of its liabilities. Benefits accrue to bank borrowers who enjoy a more ample supply of intermediated credit, and to everyone who works with the economy’s consequently larger stock of capital equipment. And benefits must accrue to bank shareholders, who could choose to have the bank not issue demand liabilities if they found the risks not worth bearing.[^22] + +Selgin and White have here put the cart before the horse. The existence of a practice, however widespread, has no bearing on the question of whether it is justifiable or not. Consider first, for illustrative purposes, the following analogy concerning the ethical permissibility of a state, that is, of a territorial monopolist of law and order (or of justice and protection).[^23] + +In the words of Selgin and White (applied here in a different context and paraphrased), the group of people whose freedom of contract we are concerned with is not a small eccentric bunch, but is the great mass of people who have demonstrated that they do prefer states (judges and protectors) that operate on a monopolistic basis. Territorial inhabitants continue to patronize these states, demonstrating their preference for them. By the principle of demonstrated preference, territorial inhabitants must be presumed to benefit from the package they have agreed to accept, risk and all. Consequently, if any person knowingly prefers to put money into a tax-bearing state account, rather than into a protection-fee-charging account in nontaxing justice and protection agencies, then a blanket prohibition on state-formation by force of law is a binding legal restriction on freedom of contract in the market for justice and protection services. Moreover, benefits accrue to state depositors and noteholders, who receive interest and services paid for by the extra state revenue generated from employing parts of the deposits for extra tax collections. Benefits accrue to state borrowers who enjoy a more ample supply of intermediated credit, and to everyone who works with the economy’s consequently larger stock of capital equipment. And benefits must accrue to state shareholders, who could choose to have the state not engage in taxation if they found the risks not worth taking. + +Given their own libertarian credentials, Selgin and White would presumably reject this analogy as false and inappropriate. But if so, why? What is it that invalidates the second *proof*, but not the first? What if anything, makes a blanket prohibition (or permission) of fractional reserve banking categorically different from a blanket prohibition (or permission) of state formation and operation? + +The answer—that no such difference exists and that both proofs are equally invalid—is to be found in the Rothbardian principle of demonstrated preference. While Selgin and White invoke this principle in support of their conclusion regarding the ethical permissibility of fractional reserve banking, they miss its implication. The principle of demonstrated preference, as explained by Rothbard in his celebrated “Toward a Reconstruction of Utility and Welfare Economics,” *presupposes* property rights. Not all demonstrated preferences are ethically permissible or socially beneficial. Instead, the only such preferences that are permissible and welfare enhancing are these that are expressed by means of one’s own property and nothing but one’s own property. Every preference demonstration by means of property other than one’s own—with other people’s property—is impermissible and nonbeneficial. + +As for the demonstrated preference for states, it runs afoul of Rothbard’s principle. In Rothbard’s analysis, which is presumably accepted by the participants on both sides of the current debate, the violation can be quickly pinpointed. Private property, as the result of acts of (original) appropriation and/or production, implies the owner’s right to exclusive jurisdiction regarding his property, including the right to employ this property in defense against possible invasions and invaders. Indeed, there can be no property without an owner’s right to physical defense, and it is the very purpose of private property to establish separate domains of exclusive jurisdiction. No private-property owner can possibly surrender his right to ultimate jurisdiction over and defense of his property to someone else—unless he sells or otherwise transfers his property (in which case someone else would have exclusive jurisdiction over it). That is, so long as something (a good) has not been abandoned, its owner must be presumed as retaining these rights; and as far as his relations to others are concerned, every property owner may then only partake in the advantages of the division of labor and seek better and improved protection of his unalterable property rights through cooperation with other owners of property. Every property owner can buy from, sell to, or otherwise contract with everyone else concerning supplemental property protection and security services. Yet each owner also may at any time unilaterally discontinue any such cooperation with others. In distinct contrast, a territorial monopoly of protection and jurisdiction—a state—implies that every property owner is prohibited from discontinuing his cooperation with his protector, and that no one (except the monopolist) may exercise ultimate jurisdiction over his own property. Rather, everyone except the monopolist has lost his right to defense and is thus rendered defenseless vis-à-vis his own protector. Obviously, such an institution stands in contradiction to every owner’s demonstrated preference of not giving up his property. Contrary to their demonstrated preference, the monopolist prohibits the people from using their property in physical defense against possible invasions by himself and his agents. A monopoly of protection and jurisdiction rests thus from the outset on an impermissible act of expropriation (taxation) and provides the monopolist and his agents with a license to further expropriation and taxation. Every owner’s range of permissible actions regarding his own property, and hence the value of his property, is diminished, whereas the monopolist’s range of action and control is correspondingly enlarged and his exclusive privilege is reflected in an increase in the value of his property (capitalization of monopoly profit). + +Presently, states exist everywhere, and almost everyone resides under state *protection*. Regardless of this preference demonstration, however, there is nothing wrong, ethically or economically, with blanket protection against state formation. No one may form a state, for the same reason that no one may expropriate or rob anyone else. In a court of law, it would be sufficient that a single property owner objected to the monopoly’s existence, and the monopolist would have to cease in his current operation as a tax-yielding protection agency and be repaired to the legal status of a nontaxing but fee-charging law-and-security agency (a normal specialized firm). A tax-yielding protection agency is a contradiction in terms—an invasive protector—and must be forbidden, irrespective of any benefits accruing to state depositors, state borrowers, and state owners. To do so is not a legal restriction on freedom of contract in the market for justice and protection services, but the very presupposition of freedom of contract and justice. Everyone putting money or any other resources into a tax-yielding protection account is engaged in unlawful action and subject to punishment. + +Just as states exist everywhere, so do fractional reserve banks, and nowadays practically everyone is banking with fractional reserve banks. What, if anything, is the difference between the status of a state and that of a fractional reserve bank? Why should fractional reserve banks not be outlaw banks just as states outlaw protection agencies? To be sure, just as there can be no doubt concerning a demand for protection services, there can also be no doubt as to a demand for banking services. Yet the demand for protection services that private property owners may properly demonstrate does not include a demand for tax-yielding protection services, as we have seen. It exclusively permits a demand for fee-charging protection agencies. Why should an analogous distinction not be true also for banking services? Why should a demand for interest-yielding demand deposit accounts not be just as impermissible as the demand for tax-yielding protection accounts, on the ground that both interest-yielding deposit accounts and tax-yielding property protection are contradictions in terms? Why should the functions of a money warehouser and clearing institution (100-percent-reserve-deposit banking) and as an intermediary of credit (savings-and-loan banking) not be the only just forms of banking (just as fee-charging protection agencies are the only legitimate form of protection)? + +[^14]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” p. 87. + +[^15]: Hoppe, “How is Fiat Money Possible?”, p. 70. + +[^16]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” pp. 92–93. + +[^17]: For instance, Hans-Hermann Hoppe (“From the Economics of Laissez-Faire to the Ethics of Libertarianism,” in *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard*, Walter Block and Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds. [Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988], pp. 69ff.); and White’s review of Hoppe (Lawrence White, “Review of *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard,*” *Journal of Economic Literature* (June 1990): 664–65). + +[^18]: Also see note 7 above. We will also show that these authors’ meaning of demand for (and supply of) money is misconceived. An increased demand for money (or potatoes or cars) is not just a wish to have more money (or potatoes), but greater *effective* demand. + +[^19]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” p. 95. + +[^20]: Ibid., p. 93. + +[^21]: Ibid., p. 88. + +[^22]: Ibid., p. 94. + +[^23]: To avoid any misunderstanding, the term monopoly is employed here in its Rothbardian definition as an exclusive privilege (or the absence of free entry). A monopoly of law and order means that one may turn for justice and protection only to one party—the state—and that it is exclusively this party that determines the content of justice and protection. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_04.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_04.md new file mode 100644 index 000000000..78df2d77d --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_04.md @@ -0,0 +1,45 @@ +The answer depends on whether or not the demonstrated preference for fractional reserve banking services, that is, the issue and acceptance of fiduciary media, involves solely and exclusively the property of the two contracting parties. At any given point in time, the quantity of property (appropriated goods)—whether consumer goods, producer goods, or money—is given. Fractional reserve banking does not increase the quantity of existing property (money or otherwise), nor does it transfer existing property from one party to another. Rather, it involves the production and sale of an increased quantity of titles to an unchanged stock of money property (gold); that is, the supply of and the demand for counterfeit money and illegitimate appropriation. As in every other case of counterfeiting (forgery)—of stock and commodity certificates, banknotes, land titles, original art, etc.—the issue and sale of money copies (banknotes) uncovered by originals (gold) will physically diminish or despoil the original money—stock, commodity, land, or art—owners’ property. But a counterfeiter of money is particularly dangerous and invasive because of money’s defining characteristic as the most easily salable and widely acceptable of all goods; that is, because *money*-counterfeits open to their seller the widest possible range of objects for undue appropriation (from money to almost every other form of real property). + +Thus, it is no wonder that of all forms of forgery, the counterfeiting of money has always held the greatest attraction. So long as money exists there will also exist a persistent demand for counterfeit money. Regardless of this attraction and demand, however, there is nothing wrong with a blanket prohibition against fractional reserve banking. No one may operate a fractional reserve bank for the same reason that no one, in any other line of business, may engage in counterfeiting, that is, the production and sale of titles or copies to non-existing property or originals. In a court of law, it would be sufficient that a single money or other property owner brought suit against a fractional reserve bank as a manufacturer of counterfeit money, and the bank immediately would have to cease its current operation and be reduced to its two original functions: deposits and loans. An interest-yielding (rather than fee-charging) deposit bank is a contradiction in terms: it is a counterfeiting money warehouser, and must be outlawed, irrespective of any benefits accruing to bank depositors, borrowers, and owners. To do so is not a restriction on freedom of contract in the market for banking services, but the requirement of lawful money and banking. Everyone putting money or other resources into interest-yielding deposit accounts is engaged in undue and unlawful appropriation.[^24] + +The relationship between states and fractional reserve banks is even more intimate, and in any case quite different from that suggested by Selgin and White. They claim that it would be an illegitimate interference with the operation of free markets if the state were to prohibit fractional reserve banking. In fact, fractional reserve banking is the result of an illegitimate state interference with the market, and prohibiting it would only repair this earlier intervention. Selgin and White recognize that in the evolution of a free banking system, 100-percent-reserve-deposit banking and, functionally separated, loan banking, must (praxeologically) precede fractional reserve banking. In their view, fractional reserve banking is the natural outgrowth of an earlier 100-percent-reserve system. However, they do not offer an explanation for this transition as a natural solution to a problem that cannot be solved under the prior system of 100-percent banking (in the way that Austrians conceive of money as the natural solution to the problem of lacking coincidences of wants under a preceding barter system). They merely affirm that the transition actually occurred. + +While one can easily see why and how a banker might want to take advantage of the possibilities of counterfeiting, it is just as clear that any such attempt would not go by without quickly and continually being challenged. Surely the current writers and thousands of earlier legal and economic theorists would have accused fractional reserve banks of counterfeiting and would have brought suit against them. The further course of banking evolution would then depend on a court decision. If the court decided that the issue of fiduciary media *qua* titles to money uncovered by money constitutes counterfeiting, fractional reserve banks would not come into existence; and only if it decided otherwise would they ever actually appear. Nothing in this evolution is natural; everything appears rather deliberate. Nor would the outcome of such trials naturally be to Selgin and White’s liking. On the contrary, if one were to assume that fractional reserve bankers would be tried on counterfeiting charges before a jury of their own peers (of other businessmen), we dare say that, empirically, the overwhelming number of such cases would end in conviction (the testimony of Selgin and White notwithstanding). Why, then, the almost complete dominance of fractional reserve banking? + +The answer is that the courts deciding these matters everywhere are state courts. Only if a single court possesses a territorial monopoly of jurisdiction is it possible that the dispute at hand could be settled once and for all. And that it has been uniformly settled in the way it was, that is, by permitting rather than prohibiting fractional reserve banking, follows from the interest of every court and judge *qua* state court and state judge. The owners and agents of the state recognize fully as much as bankers the potentials of money counterfeiting as a source of income. In permitting bankers to issue fiduciary media (rather than prohibiting the practice as counterfeiting), banks are made existentially dependent on the state. They can only operate because the state, due to its territorial monopoly of jurisdiction, shields them from counterfeiting suits; and the state does so only under the provision that banks will share with it in the extra revenue and credit derived from legalized counterfeiting. Hence, by permitting fractional reserve free banking the state actually creates the first and preliminary form of a joint-bank-state-counterfeiting cartel under its own ultimate control. + +Once fractional reserve banking receives blanket protection from the state, it follows naturally that fractional reserve banks will outcompete 100 percent reserve banks. Not, as Selgin and White[^25] assert, because they are better or more efficient banks, but for the reason that, once money counterfeiting is permitted, banks that engage in it tend to outcompete banks that do not. That is, for the same reason that, once industrial air pollution is permitted a polluting steel producer will tend to outcompete a steel producer who does not pollute, and for the same reason that a protection agency with taxing powers, a state, will tend to outcompete protectors without taxing power. Put differently, it is not always the case that good drives out bad. This is the case only so long as private property rights are inviolate. If they are not, and there exist privileged agents or agencies, who are exempt from the universal rules regarding the appropriation, production and transfer of property, then these will tend to outcompete other normal agents. In this case, bad drives out good. Thus, it is completely mistaken to interpret the empirical success of fractional reserve banking as proof of its greater economic efficiency. The success of fractional over 100 percent deposit banking is no more a market phenomenon than is the success of tax-yielding protectors, states, over competitive and nontaxing security producers. It is false to suggest, as Selgin and White do, that fractional reserve banking has stood the market test and represents the outcome of voluntary consumer choices. After all, 100-percent-reserve-deposit banking is not outlawed and consumers are free to bank with them instead of fractional banks if they so prefer. Or would they likewise argue that the polluting steel producer had stood the test of the market because, after all, consumers are free to buy their steel from nonpolluting steel producers, or that states have proven themselves in the market because, after all, consumers are free to buy their security also from agencies without any tax and jurisdictional powers?[^26] + +Moreover, whereas 100-percent-reserve banking is crisis-proof, fractional reserve banking, as even Selgin and White admit, is not in fact, as we can only briefly indicate here. A system of free fractional reserve banking will, in accordance with Mises’s theory of interventionism, lead to further state interventions and the successive devolution of money. Free fractional reserve banking *qua* state-protected competition in counterfeiting will lead to a steady contest among banks of testing the viability of increasingly lower reserve ratios. This is bound to lead to banking crises, and these will be used by governments for the introduction of central banking. Central banking leads to still more counterfeiting, and to the abolition of commodity money and adoption of national fiat currencies. Lastly, international—inter-central bank—competition in fiat money counterfeiting will lead to state bankruptcies, and their financial default will be used by the most powerful among the surviving states for the establishment of a one-world government, central bank, and fiat currency. + +Hence, the solution proposed by Selgin and White to the current monetary disorder, that is, a gold-based free—fractional reserve—banking system, is in fact the initial interventionist cause of virtually all contemporary monetary problems.[^27] + +[^24]: Explains Rothbard: + +> The champions of free competition in counterfeiting retort that this is simply the market at work, that the market registers a “demand” for more expanded credit, and that the private bankers, those Kirznerian entrepreneurs, are simply “alert” to such market demands. Well, of course, there is always a “demand” for fraud, and embezzlement, on the market, and there will always be plenty of “alert” swindlers who are eager and willing to furnish a supply of these items. But if we define the “market” not simply as a supply of desired goods and services, but as a supply of such goods *within a* framework of inviolate property rights, then we see a very different picture. (“The Present State of Austrian Economics,” *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* 6, no. 2, [1995]: 77) + +[^25]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” pp. 97–98. + +[^26]: A similar confusion characterizes Selgin and White’s view on the relationship between money proper (gold) and banknotes. They criticize Hoppe for claiming that, in a genuine free-market order, most people would use money proper rather than banknotes (without mentioning Hoppe’s theoretical reason). “The facts,” they claim, “are otherwise” (“In Defense of Fiduciary Media,” p. 99). Yet these facts—the historical success of the banknote over genuine money—are *the result of an earlier state interference* with private-property rights (the legalization of fractional reserve banking). As Ludwig von Mises noted, + +> [t]he truth is that, except for small groups of businessmen who were able to distinguish between good and bad banks, bank notes were always looked upon with distrust. It was the special charters which governments granted to privileged banks that slowly made these suspicions disappear. (p. 438) +> +> In [governments’] eyes the foremost task of the banks was to lend money to the treasury. The money-substitutes were favorably considered as pace-makers for government-issued paper money. The convertible banknote was merely a first step on the way to the nonredeemable banknote. With the progress of statolatry and the policy of interventionism these ideas have become general and are no longer questioned by anybody. (p. 442) +> +> Governments did not foster the use of bank notes in order to avoid inconvenience to ladies shopping. Their idea was to lower the rate of interest and to open a source of cheap credit to their treasuries. In their eyes the increase in the quantity of fiduciary media was a means of promoting welfare. Banknotes are not indispensable. All the economic achievements of capitalism would have been accomplished if they had never existed. (*Human Action: A Treatise on Economics*, 3rd rev. ed. [Chicago: Contemporary Books, 1966], p. 447) + +Accordingly, Mises’s view regarding sound money is completely different from Selgin and White’s. Whereas the latter believe that gold would—and should—ultimately disappear from circulation altogether (see note 3 above), Mises considered it a requirement of a sound monetary system that + +> [g]old must be in the cash holdings of everybody. Everybody must see gold coins changing hands, must be used to having gold coins in his pockets, to receiving gold coins when he cashes his pay check, and to spending gold coins when he buys in a store. (*The Theory of Money and Credit*, pp. 450–51) + +[^27]: On the relationship between state money and banking and political centralization see Hans-Hermann Hoppe, “Banking, Nation States, and International Politics,” *Review of Austrian Economics* 4 (1990): 55–87; and Jörg Guido Hülsmann, “Banking and Political Centralization,” *Journal of Libertarian Studies* 13, no. 1 (1997). Selgin and White argue: + +> We also reject the notion … that *competitive* banks issuing redeemable liabilities can create credit “out of thin air.” By the nature of the balance sheet, all bank loans must be funded by liabilities or equity. Neither source of funds can be conjured out of thin air. No one is forced to hold a competitive bank’s redeemable liabilities or to buy its shares; anyone can hold claims on other banks instead, or on no bank. A competitive bank must therefore *expend real resources to attract a clientele* by the provision of interest and services. The notion that a bank can extend credit … gratuitously is valid only with respect to the inframarginal credits of a monopoly bank, or to [the] issuer of a forced tender; it does not apply to a bank in a competitive system. (p. 94, n. 13) +> +> Thus competition will beat down the returns to capital invested in fractional-reserve banking until the marginal bank is earning only the normal rate of return. (“In Defense of Fiduciary Media,” p. 97) + +While we have no difficulty accepting the distinction drawn here between competitive and monopolistic banking, none of this has any bearing on the issue at hand, that is, the validity of the analogy between states and fractional reserve banks as outlaw organizations. For one, states have to compete for clients (residents). Indeed, competition between states (or banks) for clients only comes to a complete halt with the establishment of a single world state (or central bank). And the intra-state competition between fractional reserve banks is, as explained, competition within a state-privileged industry; that is, monopolistic competition (just as inter-state competition is an example of monopolistic competition). Second and more importantly, the difference between competitive and monopolistic banks (or states), interesting as it may otherwise be, does not affect in the slightest their common characteristic as fractional reserve banks (or states). Counterfeiting and taxation do not change their nature because they are undertaken competitively. + +The error can be revealed by analogy. Selgin and White are paraphrased here: We also reject the notion that competitive states issuing tax liabilities can create taxes out of thin air. By the nature of state budgets all expenditures must be funded by conquest, robbery, or theft. Neither source of funds can be conjured out of thin air. No one is forced to hold any particular state’s tax liabilities or buy its shares; anyone can move and pay taxes to another state, or to no state. A competitive state must therefore *expend real resources* to attract a clientele by the provision of protection and services. The notion that a state can increase taxes gratuitously is valid only with respect to the inframarginal taxes of a monopoly state; it does not apply to a state in a competitive system. Thus, competition will beat down the returns to capital invested in states until the marginal state is earning only the normal rate of return. + +According to Selgin and White, it would seem to follow that taxation (like money counterfeiting) is not to be considered a problem until the arrival of a single world monopoly bank. Up until then, under competitive conditions, taxes represent nothing but a normal market income. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_05.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_05.md new file mode 100644 index 000000000..e54a56d9b --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_05.md @@ -0,0 +1,83 @@ +### The Positive Economics of Fiduciary Media: Money Balance, Price, Adjustment, Saving, and Investment + +From the nature of fiduciary media—as titles to nonexisting quantities of money property (gold), titles to money covered by things other than money, or plain counterfeit money—it would seem to follow that fractional reserve banking cannot possibly effect anything but a continual wealth and income redistribution. As the uncovered money substitutes ripple from the issuing bank and its borrower clientele outward through the economy, and thereby successively raise the price of increasingly more goods, real wealth (property) is transferred and redistributed in favor of the issuing bank and the initial and early recipients and sellers of this money, and at the expense of its late or never receivers and sellers. Explains Rothbard, + +> the first receivers of the new money gain the most, the next gain slightly less, etc., until the midpoint is reached, and then each receiver loses more and more as he waits for the new money. For the first individuals’ selling prices soar while buying prices remain almost the same; but later, buying prices have risen while selling prices remain unchanged.[^28] + +According to Selgin and White, however, fiduciary media can accomplish far more. Rather than only redistributing existing property, the issue of fiduciary media can, under certain conditions, lead to an increase in real wealth (property). We have already quoted them stating that “benefits accrue to bank borrowers who enjoy a more ample supply of intermediate credit, and to everyone who works with the economy’s consequently larger stock of capital equipment.” They refrain from putting it this bluntly, yet what they claim is that, under specific circumstances, an increase of titles to an unchanged fund of goods will somehow make this fund grow or prevent it from shrinking. + +When and how can such a miracle be accomplished? According to Selgin and White, (unanticipated) changes in the demand for money lead to “temporary” or “short-run monetary disequilibrium” involving “serious misallocations of resources”—that is, *unless* such changes are accommodated by fractional reserve banking practices. They write: + +> In the long run, nominal prices will adjust to equate supply and demand for money balances, whatever the nominal quantity of money. It does not follow, however, that each and every *change* in the supply of or demand for money will lead *at once* to a new long-run equilibrium, because the required price adjustments take time. They take time because not all agents are instantly and perfectly aware of changes in the money stock or money demand, and because some prices are costly to adjust and therefore “sticky.” It follows that, in the short run (empirically, think “for a number of months”), less than fully anticipated changes to the supply of or demand for money can give rise to monetary disequilibrium…. It is therefore an attractive feature of free banking with fractional reserves that the nominal quantity of bank-issued money tends to adjust so as to offset changes in the velocity of money.[^29] +> +> If the banking system fails to increase the quantity of bank-issued money and the price level does not promptly drop, an excess demand for money arises (assuming also that the quantity of base money does not immediately increase). A corresponding excess supply of goods arises: unsold consumer goods pile up on sellers’ shelves (this is of course what proximately puts downward pressure on prices, until at last goods prices have fallen sufficiently). Business is depressed until the purchasing power of money gets back to equilibrium.[^30] + +From the outset, one must wonder about the very existence of the problem of monetary disequilibrium (not to speak yet about the solution). In the just-given quote, one can substitute any other good for money: televisions, steel, beer, or pretzels. The quantities of goods such as these are also rigidly fixed (as is the quantity of gold), and yet (unanticipated) changes in the demand for televisions, steel, beer, or pretzels do not lead to temporary disequilibria involving serious misallocations of resources. Or, in any case, they do not cause problems that would require the invention of a special new device (such as fractional television or beer production). + +Nor is it clear why we are supposed to believe that “it is important to distinguish between short-run and long-run implications of changes in the demand schedule for money or in the stock of money,”[^31] or, in any case, why this distinction should be of different importance or significance in the case of money from that of everything else. To be sure, it takes time before an unexpected increase in the demand for televisions and beer, for instance, will have exhausted all of its effects on the system of relative prices and a new adjusted production structure will have been established. But this does not mean that price adjustments take any time (meanwhile causing short-run problems). On the contrary, price adjustments occur immediately and without any delay. Every change in the supply of or demand for anything affects prices instantly. This fact is overlooked because of an un-Austrian concern for macroeconomic artifacts such as the general price level, long-run equilibrium, and the velocity of money. However, viewed from the proper individualist perspective, there can be no doubt about the immediacy of price adjustments and the praxeological integration of the short and the long run. + +In individualistic terms, an increased demand for money is the result of the purposeful actions of individuals; that is, people intent upon increasing their individual cash balances. To do so, a person must restrict his purchases and/or increase his sales. In either case, the outcome is an immediate fall of some prices. As the result of restricting one’s purchases of x, y, or z, the money price of x, y, or z will be lowered immediately (as compared with what it would have been otherwise), and likewise, by increasing one’s sales of a, b, or c, their prices will fall instantly. No one is concerned about the general price level or the generalized purchasing power of money. Instead, everyone is always concerned about specific prices and the purchasing power of money regarding specific items (and everyone is interested in his very own and different specific array of prices and purchasing power). In restricting his specific purchases and/or increasing his specific sales, each actor accomplishes exactly and immediately what he wants: certain prices that he deems too high are lowered, the purchasing power of a unit of money increases, the real value of his cash balance rises, and his demand for and supply of money is immediately brought back into equilibrium (and he wishes to hold neither more nor less money than he actually does).[^32] + +The adjustment of the praxeologically meaningless general price level necessitated by an increased demand for money is nothing but the summation of a series of countless immediate and purposeful individual cash-balance adjustments. If the increased demand for money is accommodated by the issue of fiduciary media, as Selgin and White advocate this adjustment process will not be facilitated but delayed.[^33] The speed of the adjustment of prices depends on the market-participants’ expectations concerning the given quantity of money. If it is reasonable to assume that fractional reserve banks will increase their fiduciary issues in response to an unanticipated increase in the demand for money, then the adjustment will take *more* time. Production would adjust and begin *earlier* without the additional influence of inflation.[^34] + +Moreover, the proposed solution to the alleged problem of short-run monetary disequilibrium displays a fundamental confusion regarding the concept of demand (and supply), and the relationship between the demand for money, saving, and investment in particular. First, an increased demand for money (as for televisions, beer, or pretzels) is not just a wish to have more money (or televisions, beer, etc.), but *effective* demand. That is, an increased demand for money (as for anything else) can be satisfied only if the demander is willing to increase his market-supply of and/or reduce his demand for something else. Likewise, the supplier (seller) of money can only increase his supply of money if he reduces simultaneously the supply of (or his reservation demand for) something else. The authors have overlooked Say’s law: all goods (property) are bought with other goods, no one can demand anything without supplying something else, and no one can demand or supply more of anything unless he demands or supplies less of something else. But this is here *not* the case whenever a fiduciary note is supplied and demanded. The increased demand for money is satisfied without the demander demanding, and without the supplier supplying, less of anything else. Through the issue and sale of fiduciary media, wishes are accommodated, not effective demand. Property is appropriated (effectively demanded) without supplying other property in exchange. Hence, this is not a market exchange—which is governed by Say’s law—but an act of undue appropriation. Or would it be an efficient solution to the problem of unanticipated short-run television, beer, or pretzel-shortages if television, beer, and pretzel producers were to accommodate such increased demand “temporarily” by issuing and selling additional titles to televisions, beer, and pretzels but not these goods themselves? + +Second, Selgin and White further misconstrue the nature of money and demand for money held in making the extraordinary claim that the issue of fiduciary media “*matched by an increased demand to hold fiduciary media*” is not only not disequilibrating, but will actually afford the economy a “larger stock of capital equipment,” because + +> [t]he act of holding fractional-reserve *bank-issued* money not only (like holding base money) defers consumption for a longer or shorter period, but also *temporarily lends funds* to the bank of issue in doing so. The period of the loan is unspecified … but if the bank can estimate with a fair degree of accuracy the lengths of time for which its demand claims will remain in circulation … it can safely make investments of corresponding length.[^35] + +Following the lead of Rothbard, Hoppe criticized this essentially Keynesian view concerning the relationship between the demand for money and savings (loanable funds)[^36] by pointing out that + +> [n]ot-spending money is to purchase *neither* consumer goods *nor* investment goods…. Individuals may employ their monetary assets in one of three ways. They can spend them on consumer goods; they can spend them on investment; or they can keep them in the form of cash. There are no other alternatives…. The consumption/investment proportion, i.e., the decision of how much … to spend on consumption and how much on investment, is determined by a person’s time preference; i.e., the degree to which he prefers present consumption over future consumption. On the other hand, the source of his demand for cash is the utility attached to money; i.e., the personal satisfaction derived from money in allowing him immediate purchases of directly or indirectly serviceable consumer or producer goods at uncertain future dates. +> +> Accordingly, if the demand for money increases while the social stock of money is given, this additional demand can only be satisfied by bidding down the money prices of non money goods. The purchasing power of money will increase, the *real* value of individual cash balances will be raised, and at a higher purchasing power per unit money, the demand for and the supply of money will once again be equilibrated. The relative price of money versus non-money will have changed. But *unless* time preference is assumed to have changed at the same time, *real* consumption and *real* investment will remain the same as before: the additional money demand is satisfied by reducing nominal consumption *and* investment spending in accordance with the same pre-existing consumption/investment proportion, driving the money prices of both consumer as well as producer goods down and leaving real consumption and investment at precisely their old levels.[^37] + +Accordingly, Hoppe concluded, it is *never* warranted to accommodate an increased demand for money by issuing fiduciary credit.[^38] In fact, to do so will either—insofar as the accommodating increase of fiduciary media is unanticipated and the market rate of interest falls temporarily below the natural rate of interest—lead to a boom-bust cycle; or else—insofar as the monetary change arising from the banking system is anticipated and the market rate of interest is bid up (in the expectation of higher selling prices) in accordance with the height of the natural rate—it will accomplish no more than a plain wealth and income redistribution among various members of society. It is praxeologically impossible, however, that the issue of fiduciary media can lead to an “enlarged stock of capital equipment.” + +[^28]: Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1993), p. 851. + +[^29]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” pp. 100–01. + +[^30]: Ibid., p. 105\. As Roger Garrison, another fractional reserve free banker, has put it, “in terms of the equation of exchange [MV=PQ], we can say that free banking adjusts M so as to offset changes in V; but allows changes in Q to be accommodated by changes in P.” Garrison describes the short-run “monetary disequilibrium” in almost identical form: + +> An increase in the demand for money puts downward pressure on product and factor prices in general. If there were no money-supply response, a general decline in economic activity would follow, since prices and wages could not fully and instantaneously adjust themselves to the new market conditions. Goods in general would go unsold; production would be cut; workers would be laid off…. With a less-than-perfectly flexible price system, general deflationary pressures can push the economy below its potential during the period in which prices are adjusting to the higher monetary demand. And the fact that some prices and some wages are more flexible than others means that the adjustment period will involve changes in relative prices that reflect no changes in relative scarcities. These are precisely the kinds of problems … avoided by free banking’s responsiveness to increases in money demand. (“Central Banking, Free Banking, and Financial Crises,” *Review of Austrian Economics* 9, no. 2 [1996]: 117) + +[^31]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” p. 100. + +[^32]: Thus writes Mises: + +> Buyers and sellers on the market never concern themselves with the elements in the equation of exchange, of which two—velocity of circulation and the price level—do not even exist before market parties act and the other two—the quantity of money (in the whole economy) and the sum of transactions—could not possibly be known to the parties in the market. Only the importance which the various actors in the market attach, on the one hand, to the maintenance of a cash balance of a certain magnitude and, on the other hand, to the ownership of the various goods in question determines the formation of the exchange relationship between money and goods. (“The Position of Money Among Economic Goods,” in *Money, Method, and the Market Process*, Richard Ebeling, ed. [Boston: Kluwer, 1990], p. 61) + +[^33]: Moreover, from an individualist perspective, the increased demand for money occurs with specific actors at specific times and places. It is not sufficient for banks to accommodate some abstract higher money demand by more money; rather, but the accommodation would have to occur precisely with the correct people and locations. If this is not the case, one can hardly speak of an accommodation but of an additional distortion. This difficulty was recognized by the early Hayek: + +> in order to eliminate all monetary influences on the formation of prices, and the structure of production, it would not be sufficient merely quantitatively to adapt the supply of money to these changes in demand, it would be necessary also to see that it came into the hands of those who actually require it; that is, to that part of the system where that change in business organization or the habits of payment had taken place. (*Prices and Production* [London: Routledge, 1935], p. 124) + +With the later Hayek, one wonders how banks could possibly have the requisite knowledge of performing this task. + +[^34]: As regards the stickiness of prices, and the redistributive consequences of an increased demand for money vis-à-vis an array of prices of varying degrees of stickiness, which Selgin and White as well as Garrison raise as matters of concern, it is of utmost importance to recognize that prices are the outcome of purposive action—and so is their stickiness. That is, the flexibility or inflexibility of various product and service prices is not accidental to, but a deliberate part of, these products and services. Contrary to Garrison’s claim, the stickiness of prices does affect and is related to, real relative scarcities. If more sticky prices suffer more, so to speak, so be it; that will teach them to be less sticky in the future—if the owners of the property in question act in a manner compatible with this end. + +[^35]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” p. 103\. The error of confusing property and titles lies also at the bottom of Selgin and White’s attempts to separate analytically the demand for outside money from the demand for inside money, as if these were somehow two different kinds of money with two different and independent demands. + +[^36]: Selgin stated the same thesis thus: + +> Whenever a bank expands its liabilities in the process of making new loans and investments, it is the holders of the liabilities who are the ultimate lenders of credit, and what they lend are the real resources they could acquire if, instead of holding money, they spent it. When the expansion or contraction of bank liabilities proceeds in such a way as to be at all times in agreement with changing demands for inside money, the quantity of real capital funds supplied to borrowers by the banks is equal to the quantity voluntarily offered to the banks by the public. Under these conditions, banks are simply intermediaries of loanable funds. (*The Theory of Free Banking: Money Supply under Competitive Note Issue*, p. 55) + +As for John Maynard Keynes (*The General Theory of Employment, Interest, and Money* [New York: Harcourt, Brace, 1936], p. 82), he had written that the notion that the creation of credit by banking systems allows investment to take place to which “no genuine saving” corresponds; that is, “the idea that saving and investment … can differ from one another, is to be explained, I think, by an optical illusion” (p. 81). + +> [T]he savings which result from this decision are just as genuine as any other savings. No one can be compelled to own the additional money corresponding to the new bank-credit, unless he deliberately prefers to hold more money rather than some other form of wealth. (p. 83) + +Indeed, Selgin acknowledges that + +> many Keynesians might accept the prescription for monetary equilibrium offered [by him]. Those who do not regard the liquidity trap as an important factual possibility would probably accept it as entirely adequate. (*The Theory of Free Banking*, p. 59) + +Henry Hazlitt remarked on this Keynesian idea that + +> [o]n the same reasoning we can create any amount of new “savings” we wish overnight, simply by printing that amount of new paper money, because *somebody* will necessarily hold that new paper money! (*The Failure of the “New Economics”: An Analysis of the Keynesian Fallacies* [Lanham, Maryland: University Press of America, 1983], p. 227) + +[^37]: Hoppe, “How is Fiat Money Possible?,” pp. 72–73. + +[^38]: See also Hoppe, “The Theory of Employment, Money, Interest, and the Capitalist Process: The Misesian Case against Keynes,” in *The Economics and Ethics of Private Property* (Norwell, Mass.: Kluwer, 1993), and Rothbard, *Man, Economy, and State* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1993), pp. 167ff., 667ff.; idem, *America’s Great Depression* (New York: Richardson and Snyder, 1983), pp. 39ff. + +As for Selgin and White’s claim of being Misesians, it is worthwhile to quote Mises on + +> the role cash holding plays in the process of saving and capital accumulation…. [i]f an individual employs a sum of money not for consumption but for the purchase of factors of production, saving is directly turned into capital accumulation. If the individual saver employs his additional savings for increasing his cash holding because this is in his eyes the most advantageous mode of using them, he brings about a tendency toward a fall in commodity prices and a rise in the monetary unit’s purchasing power. If we assume that the supply of money in the market system does not change, this conduct on the part of the saver will not directly influence the accumulation of capital and its employment for an expansion of production. The effect of our saver’s saving, i.e., the surplus of goods produced over goods consumed, does not disappear on account of his hoarding. The prices of capital goods do not rise to the height they would have attained in the absence of such hoarding. But the fact that more capital goods are available is not affected by the striving of a number of people to increase their cash holdings. If nobody employs the goods—the nonconsumption of which brought about the additional saving—for an expansion of his consumptive spending, they remain as an increment in the amount of capital goods available, whatever their prices may be. The two processes—increased cash holding of some people and increased capital accumulation—take place side by side. A drop in commodity prices, other things being equal, causes a drop in the money equivalent of the various individuals’ capital. But this is not tantamount to a reduction in the supply of capital goods and does not require an adjustment of production activities to an alleged impoverishment. It merely alters the money items to be applied in monetary calculation. (Mises, *Human Action*, pp. 521–22) \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_06.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_06.md new file mode 100644 index 000000000..62e23c24d --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_06.md @@ -0,0 +1,69 @@ +In their attempt to rebut this argument, Selgin and White first concede the central theoretical point: “We agree that time preference and money demand are distinct, and that a change in one does not imply a change in the other.”[^39] Likewise: + +> [t]hat holding money is one form of saving does not imply that an increase in the demand for money is identically an increase in total saving. An increased demand for money may accompany a reduced demand for holding other assets, and not a reduction in consumption; hence it may be part of a change in the manner of saving with no change in total savings.[^40] + +However, if an increased demand for money is not identically an increase in total savings, then it is impossible to maintain that it provides for a larger pool of loanable funds and increased capital formation (a lengthening of the structure of production). Hence, to rescue their economic-growth thesis, immediately following this concession Selgin and White try to take it back again by arguing that: + +> Nonetheless [the nonidentity of time preference and money demand notwithstanding] to hold money *is* to hold it for *later* spending, even though *how much later* is not signalled (and typically has not yet been decided by the money-holder). Holding money for later spending, rather than spending it on consumption now, does defer consumption to the future. As Hoppe himself points out, the demand for cash stems from the convenience it allows one in purchasing “consumer or producer goods at uncertain *future* dates.” So perhaps our disagreement here is merely over words.[^41] + +Unfortunately, this suggestion is unfounded. Rather than a verbal quibble, the disagreement is a substantive one concerning the nature of money. + +It is difficult not to interpret the two previous pronouncements as contradictory. Selgin and White try to escape from this conclusion by an *ad hoc* semantic shift, that is, in characterizing money as a future good. Essentially, their argument is that while increased money demand does not imply increased savings, it provides nonetheless for a larger loan fund, because money is held only to be spent “at uncertain *future* dates” (their emphasis), such that an increased demand for money is always and at the same time an increase in the demand for future goods.[^42] Yet money is demonstrably *not* a future good. In fact, when the money is spent—in the future—it loses all its utility for the present owner. It has utility only while and insofar as it is not spent, and its character as a present good stems from the omnipresent human condition of *uncertainty*.[^43] + +The error in classifying money as a future good can be revealed in a twofold manner. On the one hand, negatively, it can be shown that this assumption still leads to contradiction. In support of their thesis, Selgin and White claim that “holding money for later spending, rather than spending it on consumption now, does defer consumption to the future,” implying that the holding of money involves the exchange of a future good (satisfaction) for a present one. In the next sentence they admit that money held is spent neither on consumer goods nor or producer goods. Yet they fail to notice that this implies also, as a further consequence, that holding money for later spending, rather than spending it on production now, does defer production (and hence future consumption) to the future. If the holding of money defers consumption and production, however, then it becomes impossible to maintain that the holder of money has thereby invested in a future good, because there are no future goods—whether consumer or producer goods—which result from the act of holding money and to which its holder could thus be entitled. Yet as claims to no future goods whatsoever, money would be worthless. By implication, if money is not worthless (and no one would hold money if it had no value), then its value must be that of a present good. + +On the other hand, positively, the nature of money as a paradigmatically present good can be established by praxeological proof. As Mises and Rothbard have explained, in general equilibrium or, more appropriately, within the imaginary construction of an evenly rotating economy, no money exists. With all uncertainties by assumption removed, everyone would know precisely the terms, times, and locations of all future exchanges, and all exchanges could be prearranged accordingly and take the form of direct rather than indirect exchanges. + +> In a system without change in which there is no uncertainty whatever about the future, nobody needs to hold cash. Every individual knows precisely what amount of money he will need at any future date. He is therefore in a position to lend all the funds he receives in such a way that the loans fall due on the date he will need them.[^44] + +While there is no place for money in the construction of an evenly rotating economy, however, there exists within its framework a present and a future, now and later, the beginning of an action and its later completion, immediately serviceable consumer goods (present goods) and indirectly serviceable producer goods (future goods), a structure of production, and savings and investment, that is, exchange of present against future goods governed by time preference. If anything, this proves again that money and the demand for money are systematically unrelated to consumption, production, and time preference, and that the source of the utility of money must be a categorically different one from that of consumer goods and producer goods. The source of the utility of a consumer good is its direct and present serviceability, and the source of the utility of a producer good is its indirect future serviceability. Money, by contrast, is neither consumed nor employed in production. It is neither directly serviceable (as consumer goods are) nor indirectly useful as a way station to future consumer goods (as producer goods are). Rather, the utility of money must be that of an *indirectly yet presently* serviceable good. + +Outside the imaginary construction of an evenly rotating economy, under the inescapable human condition of uncertainty, when the terms, times, and locations of all future exchanges cannot be predicted with certitude, and when action is by nature speculative and subject to error, man can conceivably demand goods no longer exclusively on account of their use-value (present or future), but also because of their value as *media of exchange* (for resale purposes). Faced with situations where, due to the absence of double coincidences of wants, a direct exchange is impossible, man can evaluate goods also on account of their degree of marketability, and can consider trading whenever a good to be acquired is more marketable than that to be surrendered, such that its possession would facilitate the acquisition of directly or indirectly serviceable goods and services. Moreover, because it is the sole function of a medium of exchange to facilitate purchases of directly or indirectly serviceable goods, man will naturally prefer the acquisition of a more marketable and, at the limit, universally marketable medium of exchange to that of a less or nonuniversally marketable one, such that + +> [T]here would be an inevitable tendency for the less marketable of a series of goods used as media of exchange to be one by one rejected until at last only a single commodity remained, which was universally employed as a medium of exchange; in a word, money.[^45] + +Selgin and White are familiar with this Mengerian-Misesian reconstruction of monetary evolution, of course. They apparently fail to recognize, however, that this feature of money as the most easily and widely salable commodity far from rendering it a future good, qualifies money at the same time as the good best suited to alleviate presently felt uncertainty and, as such, the most universally present good of all.[^46] Although only indirectly useful—in this regard like producer goods, and unlike any consumer good—money is precisely on account of its supreme saleability a uniquely present good—in this regard like consumer goods, and unlike any producer good. Because money can be employed for the instant removal of the widest range of possible needs (or the satisfaction of the widest range of possible desires), it provides its owner with the best humanly possible protection (insurance) against uncertainty; that is, against his uneasiness of *not* being able to predict—of *not* being certain about—all of his future needs and desires. In holding money, its owner gains in the satisfaction of being able instantly to meet, as they arise unpredictably, the widest possible range of future contingencies. + +> The keeping of cash holding requires sacrifices. To the extent that a man keeps money in his pockets or in his balance with a bank, he forsakes the instantaneous acquisition of goods he could consume or employ for production.[^47] + +Accordingly, to the extent that he feels certain regarding his future, a man will want to invest in consumer and producer goods. Only to the extent that he feels uncertain about his future will he want to make the sacrifice referred to by Mises; that is, will he possibly want to invest in relief from any uneasiness felt concerning the uncertainty of his future consumption—production (income—expenditure) pattern. Hence, rather than indicating his increased willingness to sacrifice present satisfaction in exchange for future satisfaction, an increased demand for money demonstrates a man’s more intensely felt uncertainty regarding his future; and rather than being an investment in the future, an addition to his cash balance represents an investment in present certainty (protection) vis-à-vis a future perceived as less certain.[^48] + +In light of this praxeological reconstruction of money as a singularly present good, Selgin and White’s entire positive case for fractional reserve banking is revealed as mistaken. If banks indeed accommodate an (unanticipated) increased demand for money through the temporary issue of additional fiduciary media (credit), as Selgin and White propose, this can have only disruptive and disequilibrating effects. If and insofar as the accommodating response on the part of the banks is unanticipated, the interest rate will be reduced temporarily below its natural height, investment will increase, and the structure of production will be lengthened. Yet this result is fundamentally at odds with the public’s demonstrated preference. The public perceives the future as more (increasingly) uncertain and, accordingly, in striving to increase the size of its cash holdings and thereby bidding the prices of nonmoney goods down and correspondingly increasing the purchasing power per unit money, is intent upon providing for more (increased) present protection against uncertainty. To commit additional resources to the future is the expression of *less* public uncertainty (rather than more), and thus stands at cross-purpose to the public’s actual wishes and implies a systematic misallocation of resources (to be revealed in a boom-bust cycle). And in any case, even if the banks’ accommodating money supply increase could be fully anticipated and the structure of production were not unduly lengthened, any such accommodation would still be disruptive, because—even apart from its inescapable redistributionist consequences—it can only *delay* the arrival of the desired goal. In order to be better protected against perceived uncertainty, prices must fall and the purchasing power of money must rise. With an additional influx of money, it cannot but take *longer* before this goal is accomplished.[^49] + +### A Final Note: Some Mistaken Analogies + +In light of the fundamental distinction between property (money) and property titles (money substitutes) explained in earlier sections of this article and the foregoing elucidation of money as a uniquely present good, several analogies popularly employed in the attempted justification of fractional reserve banking can be finally disposed of as mistaken. Even if they correctly distinguish between property titles (tickets) and property, all proposed analogies—between fractional reserve banking on the one hand and airline overbooking, fractional reserve parking lots, lotteries, and insurance on the other hand—fail to recognize properly the fundamental distinction between present and future goods. + +The owner of a title to money owns a present good (money property)—an indirectly yet immediately serviceable good. The fractional reserve banker is found guilty of fraud; he issued and sold additional titles to an unchanged quantity of money property. In distinct contrast; the owner of an airline ticket owns a future good. Hence, in overbooking *now* (today) a flight at a future date (tomorrow), an airline cannot possibly have committed fraud already now (today). Fraud cannot occur until tomorrow, when the tickets must be actually redeemed, and only if the airline is then unable to satisfy each and every ticket holder’s claim. In fact, airlines typically fulfill their contractual obligation: each ticket holder is assured a seat on the scheduled flight, because the airline is prepared to pay every excess ticket holder off, that is, to repurchase his ticket at a price (by exchange of another good) that the holder considers more valuable than his present airline seat. And certainly, no airline typically oversells spot-tickets (titles to seats right now, that is, present goods) and assigns two people to occupy the same seat, which is essentially what fractional reserve banking amounts to. + +Similarly, the owner of a fractionally covered parking permit (with more permit holders than parking spaces) does not own a present good. He owns the right to participate for a specified period of time in repeated search for parking space. The owner of the parking facility cannot possibly commit any fraud in selling his permits, unless he then refused entry to a valid permit holder when there was empty space available, or if he changed the contractually agreed upon rules of the game; that is, if he had agreed to print up to a maximum of 200 permits, for instance, but actually printed 300\. It is only the owner of a spot parking ticket, or the owner of a reserved parking space, who are owners of a present good; and there is, of course, characteristically no overselling of spot spaces or of reserved parking. + +The same reasoning applies to the case of lotteries. The holder of a lottery ticket does not own any present good. He owns the right to participate in the drawing of specified prizes, whereby it is self-understood among buyer and seller—as inherent in the nature of a lottery—that there are—and must be—more tickets than prizes. The lottery operator cannot possibly have committed any crime, unless he failed to redeem the winning tickets into the promised prizes or surreptitiously changed the preannounced rules of the game. If this is rarely the case, it is practically unheard of that a lottery would print more than one winning ticket for one and the same prize (present good), which would be likewise fraudulent, of course, and which is essentially what fractional reserve bankers do. + +Finally, the proposed analogy between fractional reserve banking and insurance has already been refuted implicitly in note 46 above, concerning the relationship between risk and insurance on the one hand and uncertainty and money on the other. Unlike the owner of money, the owner of an insurance policy does not own a present but a future good. An insurance company may be unable to meet its contractually assumed obligations at some future pointin time, and one may then come to the conclusion that it had engaged in an overselling of tickets. However, it is impossible to say that a crime has been already committed now, at the moment when the insurance policy is sold, because the good sold by the insurance agency is a future one. In distinct contrast, the owner of a money ticket is the owner of a present good, and every overissue of tickets to present goods is from the very outset—instantly and immediately—fraudulent, and accordingly is contrary to market ethics. + +[^39]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” p. 102. + +[^40]: Ibid., p. 103. + +[^41]: Ibid., p. 102. + +[^42]: Selgin and White’s view here is quite similar to that of Keynes (*The General Theory,* pp. 293–94), when he emphasized that “the importance of money essentially flows from its being a link between the present and the future,” and characterized money as “above all, a subtle device for linking the present and the future.” + +[^43]: Put differently: rather than, as Selgin and White (“In Defense of Fiduciary Media,” p. 102) say, that “the demand for cash stems from the convenience it allows one in purchasing … goods at uncertain *future* dates,” the demand for money stems from the convenience it allows one in purchasing goods at *uncertain* future dates. + +[^44]: Mises, *Human Action*, p. 249. + +[^45]: Mises, *The Theory of Money and Credit*, pp. 32–33. + +[^46]: In fact, one can only wonder how Selgin and White could have possibly overlooked money’s character as a uniquely present good. After all, the interest rate as the most visible manifestation of the phenomenon of time preference is expressed in terms of *money*. + +[^47]: Mises, *Human Action*, p. 430\. The term uncertainty is employed here in its technical meaning as defined by Frank H. Knight (*Risk, Uncertainty, and Profit* [Chicago: University of Chicago Press, 1971], esp. chap. 7) and Mises (*Human Action*, esp. chap. 6); that is, as categorically distinct from risk instances of class probability; also Hoppe (“On Certainty and Uncertainty, Or: How Rational Can Our Expectations Be?” *Review of Austrian Economics* 10, no. 1 [1979]: 49–78). Insofar as man faces a risky future, he does not need to hold cash. In order to satisfy his desire to be protected against risks, he can instead buy (or produce) insurance. A buyer of insurance demonstrates by his purchase that he is in fact *certain* about some future events. Hence, in paying a premium, he sacrifices a present good in exchange for a future one (payment in the event of actual risk-damage) and so contributes to and invests in a physical structure of production. Specifically, his premium becomes embodied in the production structure maintained by his insurance agency. In distinct contrast: insofar as man faces uncertainty he is, quite literally *not certain* concerning his future, that is, as to what will happen to him and when. Hence, in order to be protected against uncertainty, he cannot possibly invest in any future good. Only present goods can insure against instantly arising—unpredictable—events. Nor can he invest in (present) consumer goods (for this would mean that he actually felt certain as to the specific nature of his future contingencies). Only a medium of exchange, on account of its supreme saleability, can insure him against contingencies of an uncertain nature. Hence, just as insurance is the price that must be paid for protection against risks, so cash holdings are the price that must be paid for protection against uncertainty. See also the following final note below. + +[^48]: Selgin and White never raise the question of *why* changes in the demand for money occur, and thus never penetrate to their ultimate—microeconomic—sources; that is, changes in individuals’ subjective evaluations of presently perceived personal uncertainty. In contrast, whereas they portray changes in the demand for money as seemingly unmotivated and inexplicable events, Mises is explicit and emphatic about the irrational character: + +> The advantages and disadvantages derived from cash holding are not objective factors which could directly influence the size of cash holdings. They are put on the scales by each individual and weighed against one another. The result is a subjective judgment of value, colored by the individual’s personality. Different people and the same people at different times value the same objective facts in a different way. Just as knowledge of a man’s wealth and his physical condition does not tell us how much he would be prepared to spend for food of a certain nutritive power, so knowledge about data concerning a man’s material situation does not enable us to make definite assertions with regard to the size of his cash holding. (Mises, *Human Action*, p. 430) + +[^49]: Mises summarizes: + +> The services money renders are conditioned by the height of its purchasing power. Nobody wants to have in his cash holding a definite number of pieces of money or a definite weight of money; he wants to keep a cash holding of a definite amount of purchasing power. As the operation of the market tends to determine the final state of money’s purchasing power at a height at which the supply of and the demand for money coincide, there can never be an excess or a deficiency of money. Each individual and all individuals together always enjoy fully the advantages which they can desire from indirect exchange and the use of money, no matter whether the total quantity of money is great or small. Changes in money’s purchasing power generate changes in the disposition of wealth among the various members of society. From the point of view of people eager to be enriched by such changes, the supply of money may be called insufficient or excessive, and the appetite for such gains may result in policies designed to bring about cash-induced alterations in purchasing power. However, the services which money renders can be neither improved nor repaired by changing the supply of money. There may appear an excess or a deficiency of money in an individual’s cash holding. But such a condition can be remedied by increasing or decreasing consumption or investment. (Of course, one must not fall prey to the popular confusion between the demand for money for cash holding and the appetite for more wealth.) The quantity of money available in the whole economy is always sufficient to secure for everybody all that money does and can do. (Mises, *Human Action,* p. 421) \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch08.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch08.md new file mode 100644 index 000000000..d1b295dc5 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch08.md @@ -0,0 +1,55 @@ +## Socialism: A Property or Knowledge Problem? + +### + +In a series of recent articles in the *Review of Austrian Economics*, Joseph Salerno began to de-homogenize the often conflated economic and social theories of Ludwig von Mises and Friedrich A. Hayek. In particular, he has shown that their views on socialism are distinctly different, and he has argued in effect that Mises’s original argument in the so-called socialist calculation debate was correct all along and was also the final word, whereas Hayek’s distinct contribution to the debate was fallacious from the outset and merely added confusion. The following note will provide additional support to Salerno’s thesis. + +Mises’s well-known calculation argument states this: If there is no private property in land and other production factors, then there can also be no market prices for them. Hence, economic calculation, i.e., the comparison of anticipated revenue and expected cost expressed in terms of a common medium of exchange (which permits *cardinal* accounting operations), is literally impossible. Socialism’s fatal error is the absence of private property in land and production factors, and by implication, the absence of economic calculation. + +For Hayek, socialism’s problem is not a lack of property but a lack of knowledge. His distinctive thesis is altogether different from Mises’s.[^1] For Hayek, the ultimate flaw of socialism is the fact that knowledge, in particular “the knowledge of the particular circumstances of time and place,” exists only in a widely dispersed form as the personal possession of various individuals; hence, it is *practically* impossible to assemble and process all the actually existing knowledge within the mind of a single socialist central planner. Hayek’s solution is not private property, but the decentralization of the use of knowledge. + +Yet this is surely an absurd thesis. First, if the centralized use of knowledge is the problem, then it is difficult to explain why there are families, clubs, and firms, and why they do not face the very same problems as socialism. Families and firms also involve central planning. The family head and the owner of the firm also make plans which bind the use other people can make of their private knowledge, yet families and firms are not known to share the problems of socialism. For Mises, this observation poses no difficulty: under socialism private property is *absent*, whereas individual families and private firms are *based* on the very *institution* of private property. However, for Hayek the smooth operation of families and firms is puzzling because his idea of a fully decentralized society is one in which each person makes his own decisions based on his own unique knowledge ofthe circumstances, unconstrained by any central plan or supraindividual (social) norm (such as the institution of private property). + +Second, if the *desideratum* is merely the decentralized use of knowledge in society, then it is difficult to explain why the problems of socialism are fundamentally different from those encountered by any other form of social organization. *Every* human organization, composed as it is of distinct individuals, constantly and unavoidably makes use of decentralized knowledge. In socialism, decentralized knowledge is utilized no less than in private firms or households. As in a firm, a central plan exists under socialism, and within the constraints of this plan, the socialist workers and the firm’s employees utilize their own decentralized knowledge of circumstances of time and place to implement and execute the plan. For Mises, all of this is completely beside the point. Within Hayek’s analytical framework, no difference between socialism and a private corporation exists. Hence, there can be no more wrong with socialism than with a private firm. + +Clearly, Hayek’s thesis regarding the central problem of socialism is nonsensical. What categorically distinguishes socialism from firms and families is *not* the existence of centralized knowledge or the lack of the use of decentralized knowledge, but rather the absence of private property, and hence, of prices. In fact, in occasional references to Mises and his original calculation argument, Hayek at times appears to realize this, too. But his attempt to integrate his very own thesis with Mises’s and thereby provide a new and higher theoretical synthesis fails. + +The Hayekian synthesis consists of the following propositional conjunction: “Fundamentally, in a system in which the knowledge of the relevant facts is dispersed among many people, prices can act to coordinate the separate actions of different people” and “the price system” can serve as “a mechanism for communicating information.”[^2] While the second part of this proposition strikes one as vaguely Misesian, it is anything but clear how it is logically related to the first, except through Hayek’s elusive association of “prices” with “information” and “knowledge.” However, this association is more of a semantic trick than rigorous argumentation. On one hand, it is harmless to speak of prices as conveying information. They inform about past exchange ratios, but it is a non-sequitur to conclude that socialism’s central problem is a lack of *knowledge*. This would only follow if prices actually *were* information. However, this is not the case. Prices convey knowledge, but they are the exchange ratios of various goods, which result from the voluntary interactions of distinct individuals *based on the institution of private property*. Without the institution of private property, the information conveyed by prices simply does not exist. Private property is the necessary condition—*die Bedingung der Möglichkeit*—of the knowledge communicated through prices. Yet then it is only correct to conclude, as Mises does, that it is the absence of the institution of private property which constitutes socialism’s problem. To claim that the problem is a lack of knowledge, as Hayek does, is to confuse cause and effect, or premise and consequence. + +On the other hand, Hayek’s identification of “prices” and “knowledge” involves a deceptive equivocation. Not only does Hayek fail to distinguish between what one might call institutional knowledge—information that requires for its existence an institution (such as the knowledge of prices requires private property)—and *raw or extra-institutional knowledge*—such as this is an oak tree, I like peanuts, or birds can fly. Moreover, Hayek fails to notice that the knowledge of prices is not at all the same sort of knowledge whose existence he believes to be responsible for the “practical impossibility” of socialism and central planning. What makes central planning impossible, according to Hayek, is the fact that part of human knowledge exists only as essentially *private* information: + +> practically every individual has some advantage over all others because he possesses unique information of which beneficial use might be made, but of which use can be made only if the decisions depending on it are left to him or are made with his active co-operation.[^3] + +While it is certainly true that such knowledge exists, and while it is also true that uniquely private knowledge can never be centralized (without information losses), it is just as certainly *not* true that the knowledge of prices falls into this category of uniquely *private* information. To be sure, prices are “prices paid at specific times and places,” but this does not make them private information in the Hayekian sense. To the contrary, the information conveyed by *prices* is *public* information, because prices—*qua* objective exchange ratios—are *real* events. It may be *difficult* to know all of the prices paid at a specified date and location, just as it may be difficult to know every person’s physical location at any given time. Yet it is hardly *impossible* to know either one, and with current computer technology it is probably easy. In any case, while I may never know everything that you know, and *vice versa*, it is no more problematic to assume that both of us can simultaneously possess the same *price* information than that we can both simultaneously know the same baseball results. Hence, the knowledge conveyed by prices actually *can be centralized*. However, if price information is public information and thus can be centralized, then, according to Hayek’s thesis that socialism’s problem stems from the inefficiency of trying to centralize genuinely uncentralizable private knowledge, it would follow that the absence of prices, and hence of private property has *nothing to do* with the plight of socialism. Otherwise, if one insists with Mises that the absence of private property, and prices *does* have something to do with the plight of socialism, Hayek’s contribution to the socialism debate must be discarded as false, confusing, and irrelevant. + +Hayek’s misconception of the nature of socialism is symptomatic of a fundamental flaw in his thinking, pervading not only his economics but in particular also his political philosophy: his ultra-subjectivism. Hayek, as noted and quoted *ad nauseam* by his numerous followers, was convinced that “it is probably no exaggeration to say that every important advance in economic theory during the last hundred years was a further step in the consistent application of subjectivism.”[^4] While this may well be true, it does not logically follow that every further advance toward subjectivism must also lead to an advance in economic theory. However, Hayek seems to have drawn this conclusion and has thus become a prime example illustrating its falsehood. + +Mises, and in his steps even more clearly Murray N. Rothbard, conceives of economics as the science of human *action*. Action has two inseparable aspects: a subjective aspect (action is rational, intelligible action) and an objective aspect (acting is always acting with real things and physical stuff). Accordingly, Mises’s and Rothbard’s economics and political philosophy is never anything but robust, and their categories and theories invariably possess real, operational meaning: private property, division of labor based on private property, production, direct and indirect exchange, and compulsory interference with private property and production and exchange such as taxation, counterfeiting, legislation, and regulation. + +In distinct contrast, Hayek—and misled by him to different degrees also Israel Kirzner and Ludwig Lachmann—views economics as some sort of science of human *knowledge*. Accordingly, Hayek’s categories and theories refer to purely subjective phenomena and are invariably elusive or even illusory. He is not concerned about acting with things but about knowledge and ignorance, the division, dispersion, and diffusion of knowledge, alertness, discovery, learning, and the coordination and divergence of plans and expectations. The external (physical) world and real (material) events have almost completely disappeared from his view. Hayek’s categories refer to *mental* states of affairs and relationships, completely detached from and compatible with *any* real physical state of affairs and events. + +Most notable and disturbing is the ultra-subjectivist turn in Hayek’s political philosophy. According to a long-standing tradition of political philosophy shared by Mises and Rothbard, freedom is defined as the freedom to privately own and control real property, and coercion is the initiation of physical damage upon the private property of others. In distinct contrast, Hayek defines freedom as “a state in which each can use his own *knowledge* and for his own *purposes*,”[^5] and coercion means “such control of the environment or circumstances of a person by another that, in order to avoid greater evil, he is forced to act not according to a coherent plan of his own but to serve the *ends* of another,”[^6] or alternatively, “coercion occurs when one man’s actions are made to serve another man’s will, not for his own but for the other’s *purpose*”[^7] (all emphases mine). Clearly, Hayek’s definition contains no reference to scarce goods and real tangible property, and provides no *physical* criterion or indicator whatsoever for the existence or nonexistence of either state of affairs. Rather coercion and freedom refer to specific configurations of subjective wills, plans, thoughts, or expectations. As *mental* predicates, Hayek’s definitions of freedom and coercion are compatible with every *real*, physical state of affairs.[^8] + +It is beyond the scope of this note to offer a detailed critique and refutation of Hayek’s ultra-subjectivism. However, in addition to the fundamental question whether a science of knowledge as envisioned by Hayek is even possible (i.e., whether there can be any other science of knowledge apart from logic and epistemology on the one hand and the history of ideas on the other),[^9] two conclusions are painfully clear. Even if Hayek’s science of knowledge is possible, it appears at best irrelevant because it is praxeologically meaningless. At worst it is intellectually pernicious in promoting relativism. + +As for the real world of acting with physical property, of production and exchange, of money and markets, of profits and losses, of capital accumulation and of bankruptcies, there can be no lasting doubt about the existence of *laws* and the ceaseless operation of a *tendency* toward general equilibrium (action-coordination). Likewise, there can be no doubt about the existence of laws and the constant operation of dis-equilibrating tendencies within the world of actual taxation, counterfeiting, legislation, and regulation. Indeed, it would be extremely costly, even prohibitive, to not recognize such laws and tendencies and to adopt relativistic views. In contrast, in surreptitiously shifting attention from the tangible world of action and property to the ethereal world of knowledge, ideas, plans and expectations, relativistic views become attractive and cheap. There are no apparent regularities and tendencies in Hayek’s knowledge world. In fact, it is difficult to even imagine what “law” and “equilibrium” could possibly mean in the context of purely subjective phenomena. Instead there appears to exist nothing but constant kaleidoscopic change. + +It is hardly surprising then that Hayek and his followers could proclaim such relativistic slogans as that we cannot do anything to improve our condition except rely on spontaneous evolution, that our future is completely unknowable, or that we cannot but participate in an endless and open-ended stream of conversation. As far as the realm of purely subjective phenomena is concerned and as addressed to a purely spiritual disembodied being, this may well be good advice. However, why would anyone with a bodily existence even care? As applied to the world of bodily action and property, such advice is self-destructive nonsense. + +[^1]: See in particular the widely acclaimed 1945 article, “The Use of Knowledge in Society,” reprinted in F.A. Hayek, *Individualism and Economic Order* (Chicago: University of Chicago Press, 1948). + +[^2]: Ibid., pp. 85–86. + +[^3]: Ibid., p. 80. + +[^4]: F.A. Hayek, *The Counterrevolution of Science* (New York: Free Press, 1955), p. 21. + +[^5]: F.A. Hayek, *Law, Legislation, and Liberty* (Chicago: University of Chicago Press, 1973), vol. 1, pp. 55–56. + +[^6]: F.A. Hayek, *The Constitution of Liberty* (Chicago: University of Chicago Press, 1960), pp. 20–21. + +[^7]: Ibid., p. 133. + +[^8]: See also Hans-Hermann Hoppe, “Hayek on Government and Social Evolution,” *Review of Austrian Economics* 7, no. 1 (1994): esp. 70ff. + +[^9]: For some serious doubts on this see Hans-Hermann Hoppe, *Kritik der kausalwissenschaftlichen Sozialforschung* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1983). \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02.md new file mode 100644 index 000000000..78c4f0309 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02.md @@ -0,0 +1 @@ +# Philosophy \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02_ch13.md b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02_ch13.md new file mode 100644 index 000000000..c115f9e1c --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02_ch13.md @@ -0,0 +1,33 @@ +## On the Ultimate Justification of the Ethics of Private Property + +Ludwig von Mises, in his masterpiece *Human Action*, presents and explains the entire body of economic theory as implied in, and deducible from, one’s conceptual understanding of the meaning of action (plus that of a few general, explicitly introduced assumptions about the empirical reality in which action is taking place). He calls this conceptual knowledge the “axiom of action,” and he demonstrates in which sense the meaning of action from which economic theory sets out, i.e., of values, ends, and means, of choice, preference, profit, loss, and cost, must be considered a priori knowledge. It is not derived from sense impressions but from reflection (one does not see actions but rather interprets certain physical phenomena as actions!). Most importantly, it cannot possibly be invalidated by any experience whatsoever, because any attempt to do so would already presuppose the existence of action and an actor’s understanding of the categories of action (experiencing something is, after all, itself an intentional action!). + +Thus having reconstructed economics as, in the last resort, derived from an a priori true proposition, Mises can claim to have provided an ultimate foundation of economics. He terms a so-founded economics “praxeology,” the logic of action, in order to emphasize the fact that its propositions can be definitively proven by virtue of the indisputable action-axiom and the equally indisputable laws of logical reasoning (such as the laws of identity and contradiction)—completely independent, that is, of any kind of empirical testing (as employed, for instance, in physics). However, though his idea of praxeology and his construction of an entire body of praxeological thought places him among the greats of the modern Western tradition of rationalism in its search for certain foundations, Mises does not think that another claim of this tradition can be made good: the claim that there are also foundations in ethical matters. According to Mises there exists no ultimate justification for ethical propositions in the same sense as there exists one for economic propositions. Economics can inform us whether or not certain means are appropriate for bringing about certain ends, yet whether or not the ends can be regarded as just can neither be decided by economics nor by any other science. There is no justification for choosing one rather than another end. In the last resort, which end is chosen is arbitrary from a scientific point of view and is a matter of subjective whim, incapable of any justification beyond the mere fact of simply being liked. + +Many libertarians have followed Mises on this point. Like Mises, they have abandoned the idea of a rational foundation of ethics. As he does, they make as much as possible out of the economic proposition that the libertarian private property ethic produces a higher general standard of living than any other one; that most people actually prefer higher over lower standards of living; and hence, that libertarianism should prove highly popular. But ultimately, as Mises certainly knew, such considerations can only convince somebody of libertarianism who has already accepted the “utilitarian” goal of general wealth maximization. For those who do not share this goal, they have no compelling force at all. Thus, in the final analysis, libertarianism is based on nothing but an arbitrary act of faith. + +In the following I outline an argument that demonstrates why this position is untenable, and how the essentially Lockean private property ethic of libertarianism can ultimately be justified. In effect, this argument supports the natural rights position of libertarianism as espoused by the other master thinker of the modern libertarian movement, Murray N. Rothbard—above all in his *Ethics of Liberty*. However, the argument establishing the ultimate justification of private property is different from the one typically offered by the natural rights tradition. Rather than this tradition, it is Mises, and his idea of praxeology and praxeological proofs, who provides the model. + +I demonstrate that only the libertarian private property ethic can be justified argumentatively, because it is the praxeological presupposition of argumentation as such; and that any deviating, nonlibertarian ethical proposal can be shown to be in violation of this demonstrated preference. Such a proposal can be made, of course, but its propositional content would contradict the ethic for which one demonstrated a preference by virtue of one’s own act of proposition-making, i.e., by the act of engaging in argumentation as such. For instance, one can say “people are and always shall be *indifferent* towards doing things,” but this proposition would be belied by the very act of propositionmaking, which in fact would demonstrate subjective *preference* (of saying this rather than saying something else or not saying anything at all). Likewise, nonlibertarian ethical proposals are falsified by the reality of actually proposing them. + +To reach this conclusion and to properly understand its importance and logical force, two insights are essential. + +First, it must be noted that the question of what is just or unjust—or for that matter the even more general question of what is a valid proposition and what is not—only arises insofar as I am, and others are, capable of propositional exchanges, i.e., of argumentation. The question does not arise vis-à-vis a stone or fish because they are incapable of engaging in such exchanges and of producing validity claiming propositions. Yet if this is so—and one cannot deny that it is without contradicting oneself, as one cannot argue the case that one cannot argue—then any ethical proposal as well as any other proposition must be assumed to claim that it is capable of being validated by propositional or argumentative means. (Mises, too, insofar as he formulates economic propositions, must be assumed to claim this.) In fact, in producing any proposition, overtly or as an internal thought, one demonstrates one’s preference for the willingness to rely on argumentative means in convincing oneself or others of something. There is then, trivially enough, no way of justifying anything unless it is a justification by means of propositional exchanges and arguments. However, then it must be considered the ultimate defeat for an ethical proposal if one can demonstrate that its content is logically incompatible with the proponent’s claim that its validity be ascertainable by argumentative means. To demonstrate any such incompatibility would amount to an impossibility proof, and such proof would constitute the most deadly defeat possible in the realm of intellectual inquiry. + +Second, it must be noted that argumentation does not consist of free-floating propositions but is a form of action requiring the employment of scarce means; and that the means which a person demonstrates as preferring by engaging in propositional exchanges are those of private property. For one thing, no one could possibly propose anything, and no one could become convinced of any proposition by argumentative means, if a person’s right to make exclusive use of his physical body were not already presupposed. It is this recognition of each other’s mutually exclusive control over one’s own body which explains the distinctive character of propositional exchanges that, while one may disagree about what has been said, it is still possible to agree at least on the fact that there is disagreement. It is also obvious that such a property right to one’s own body must be said to be justified a priori, for anyone who tried to justify any norm whatsoever would already have to presuppose the exclusive right of control over his body as a valid norm simply in order to say, “I propose such and such.” Anyone disputing such a right would become caught up in a practical contradiction since arguing so would already imply acceptance of the very norm which he was disputing. + +Furthermore, it would be equally impossible to sustain argumentation for any length of time and rely on the propositional force of one’s arguments if one were not allowed to appropriate in addition to one’s body other scarce means through homesteading action (by putting them to use before somebody else does), and if such means and the rights of exclusive control regarding them were not defined in objective physical terms. For if no one had the right to control anything at all except his own body, then we would all cease to exist and the problem of justifying norms simply would not exist. Thus, by virtue of the fact of being alive, property rights to other things must be presupposed to be valid. No one who is alive could argue otherwise. + +Moreover, if a person did not acquire the right of exclusive control over such goods by homesteading action, i.e., by establishing an objective link between a particular person and a particular scarce resource before anybody else had done so, but if instead late-comers were assumed to have ownership claims to goods, then no one would be allowed to do anything with anything as one would have to have all of the late-comers’ consent prior to ever doing what one wanted to do. Neither we, nor our forefathers, nor our progeny could, do, or will survive if one were to follow this rule. In order for any person—past, present, or future—to argue anything it must be possible to survive then and now, and in order to do just this property rights cannot be conceived of as being timeless and nonspecific regarding the number of people involved. Rather, property rights must be thought of as originating as a result of specific individuals acting at definite points in time. Otherwise, it would be impossible for anyone to first say anything at a definite point in time and for someone else to be able to reply. Simply saying that the first-user-first-owner rule of libertarianism can be ignored or is unjustified implies a contradiction, for one’s being able to say so must presuppose one’s existence as an independent decision-making unit at a given point in time. + +Finally, acting and proposition-making would also be impossible if the things acquired through homesteading were not defined in objective, physical terms (and if correspondingly, aggression were not defined as an invasion of the physical integrity of another person’s property), but in terms of subjective values and evaluations. While every person can have control over whether or not his actions cause the physical integrity of something to change, control over whether or not one’s actions affect the value of someone’s property rests with other people and their evaluations. One would have to interrogate and come to an agreement with the entire world population to make sure that one’s planned actions would not change another person’s evaluations regarding his property. Surely, everyone would be long dead before this was accomplished. Moreover, the idea that property values should be protected is argumentatively indefensible, for even in order to argue so it must be presupposed that actions must be permitted prior to any actual agreement. (If they were not one could not even make this proposition.) If they are permitted, however, this is only possible because of objective borders of property, i.e., borders which every person can recognize as such on his own without having to agree first with anyone else with respect to one’s system of values and evaluations. + +By being alive and formulating any proposition, one demonstrates that any ethic except the libertarian private properly ethic is invalid. If this were not so and late-comers had to have legitimate claims to things or things owned were defined in subjective terms, no one could possibly survive as a physically independent decision-making unit at any given point in time. Hence, no one could ever raise any validityclaiming proposition. + +This concludes my a priori justification of the private property ethic. A few comments regarding a topic already touched upon earlier, the relationship of this “praxeological” proof of libertarianism to the utilitarian and to the natural rights position, shall complete the discussion. + +As regards the utilitarian position, the proof contains its ultimate refutation. It demonstrates that simply in order to propose the utilitarian position, exclusive rights of control over one’s body and one’s homesteaded goods already must be presupposed as valid. More specifically, as regards the consequentialist aspect of libertarianism, the proof shows its praxeological impossibility: the assignment of rights of exclusive control cannot be dependent on certain outcomes. One could never act and propose anything unless private property rights existed prior to a later outcome. A consequentialist ethic is a praxeological absurdity. Any ethic must instead be “aprioristic” or instantaneous in order to make it possible that one can act here and now and propose this or that rather than having to suspend acting until later. Nobody advocating a wait-for-the-outcome ethic would be around to say anything if he took his own advice seriously. Also, to the extent that utilitarian proponents are still around, they demonstrate through their actions that their consequentialist doctrine is and must be regarded as false. Acting and proposition-making require private property rights now and cannot wait for them to be assigned only later. + +As regards the natural rights position, the praxeological proof, generally supportive as it is of the former’s position concerning the possibility of a rational ethic and in full agreement with the conclusions reached within this tradition (specifically, by Murray N. Rothbard), has at least two distinctive advantages. For one thing, it has been a common quarrel with the natural rights position, even on the part of otherwise sympathetic observers, that the concept of human nature is far too diffuse to allow the derivation of a determinate set of rules of conduct. The praxeological approach solves this problem by recognizing that it is not the wider concept of human nature but the narrower one of propositional exchanges and argumentation which must serve as the starting point in deriving an ethic. Moreover, there exists an a priori justification for this choice insofar as the problem of true and false, of right and wrong, does not arise independent of propositional exchanges. No one, then, could possibly challenge such a starting point without contradiction. Finally, it is argumentation which requires the recognition of private property, so an argumentative challenge of the validity of the private property ethic is praxeologically impossible. + +Second, there is the logical gap between “is-” and “ought-statements” which natural rights proponents have failed to bridge successfully—except for advancing some general critical remarks regarding the ultimate validity of the fact-value dichotomy. Here the praxeological proof of libertarianism has the advantage of offering a completely value-free justification of private property. It remains entirely in the realm of is-statements and never tries to derive an “ought” from an “is.” The structure of the argument is this: (a) justification is propositional justification—a priori true is-statement; (b) argumentation presupposes property in one’s body and the homesteading principle—a priori true is-statement; and (c) then, no deviation from this ethic can be argumentatively justified—a priori true is-statement. The proof also offers a key to an understanding of the nature of the fact-value dichotomy: Ought-statements cannot be derived from isstatements. They belong to different logical realms. It is also clear, however, that one cannot even state that there are facts and values if no propositional exchanges exist, and that this practice of propositional exchanges in turn presupposes the acceptance of the private property ethic as valid. In other words, cognition and truth-seeking as such have a normative foundation, and the normative foundation on which cognition and truth rest is the recognition of private property rights. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml new file mode 100644 index 000000000..98ed5d586 --- /dev/null +++ b/nl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -0,0 +1,180 @@ +--- +content_files: + - + - 01_pref2nd_ed.md + - "" + - + - 02_pref1st_ed.md + - "" + - + - 03_p01.md + - "" + - + - 03_p01_ch01_01.md + - "" + - + - 03_p01_ch01_02.md + - "" + - + - 03_p01_ch01_03.md + - "" + - + - 03_p01_ch02_01.md + - "" + - + - 03_p01_ch02_02.md + - "" + - + - 03_p01_ch02_03.md + - "" + - + - 03_p01_ch02_04.md + - "" + - + - 03_p01_ch02_05.md + - "" + - + - 03_p01_ch03_01.md + - "" + - + - 03_p01_ch03_02.md + - "" + - + - 03_p01_ch03_03.md + - "" + - + - 03_p01_ch03_04.md + - "" + - + - 03_p01_ch03_05.md + - "" + - + - 03_p01_ch04_01.md + - "" + - + - 03_p01_ch04_02.md + - "" + - + - 03_p01_ch05_01.md + - "" + - + - 03_p01_ch05_02.md + - "" + - + - 03_p01_ch05_03.md + - "" + - + - 03_p01_ch05_04.md + - "" + - + - 03_p01_ch06_01.md + - "" + - + - 03_p01_ch06_02.md + - "" + - + - 03_p01_ch06_03.md + - "" + - + - 03_p01_ch07_01.md + - "" + - + - 03_p01_ch07_02.md + - "" + - + - 03_p01_ch07_03.md + - "" + - + - 03_p01_ch07_04.md + - "" + - + - 03_p01_ch07_05.md + - "" + - + - 03_p01_ch07_06.md + - "" + - + - 03_p01_ch08.md + - "" + - + - 03_p02.md + - "" + - + - 03_p02_ch13.md + - "" +translation: + language: en + is_translation: true + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy" + fetch_translators: true + fetch_reviwers: true + fetch_progress: true +titles: + - Economics~~~~~~~ + - and Ethics~~~~~~ + - '~~~~~~~~~~of~~~~~~~~~~' + - Private Property + - Studies in Political~~ + - Economy and Philosophy +discussions: + - + - https://en.ancap.ch/t/5 + - Ancap Channel +more_infos: + - + - https://www.google.com + - Website name +tags: + - Some Tag + - Another Tag + - And so on +tag_prefix: "https://en.ancap.ch/tags/" +persons: + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "author" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "collaborator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "thanked" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "translator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "reviwer" + - + person_: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "cover_artist" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "artist" +resources: + - + resource: [ ] + rule: "front_cover" + content: "cover.png" + websites: + - Resource website + description: Resource description + persons: + - "template_person" +targets: + - + target: [ ] + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 + clear_page_active: true + clear_page_depth: 2 + toc_depth: 3 +version: "0.1.2" diff --git a/nl/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/essay.md b/nl/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/essay.md new file mode 100644 index 000000000..2a36786fd --- /dev/null +++ b/nl/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/essay.md @@ -0,0 +1,33 @@ +There are limitations to the standard economic model of supply and demand curves intersecting to reveal the optimal or equilibrium price and quantity of a good. Those limitations, as Austrians are well aware, are due to unrealistic assumptions. But noting that the assumptions are out of this world is not enough, especially if the models are used to explain a world that does not match the assumptions. The application of the simplified models, which indeed reveal important facts about how the economy works, tend to lead many economists astray. + +# Increasing Costs to Producers Does Not Increase Prices  + +A [recent EconTalk episode](http://www.econtalk.org/archives/2017/02/tom*wainwright.html), in which the host Russ Roberts interviews journalist and author Tom Wainwright of the *Economist* on his recent book *[Narconomics](https://www.amazon.com/Narconomics-How-Run-Drug-Cartel/dp/1610395832/?tag=misesinsti-20)*, illustrates how simple Econ 101 logic can be misleading. While the episode is well worth listening to and the discussion is both interesting and informative, a significant portion in the beginning is dedicated to discussing the issue of the price of illegal drugs. Noting an apparent “paradox” and the author’s “fantastic” argument, Roberts and Wainwright embark on and get stuck in a discussion that is fundamentally flawed and therefore may delude listeners. + +In his argument, Wainwright notes that the government’s focus on cutting back on the supply of illegal drugs has not affected price as expected. He uses an example of art to illustrate the point, and this is in fact a better example than he probably realized. Here’s his example: If the paint used to produce a painting costs $50 and a certain painting is sold at the price of $1,000,000, then raising the cost of a box of paint by 100 percent to $100 should also double the price of paintings — the next painting should be expected to be sold for $2,000,000. But it does not, the price of this painter’s next painting may still be $1,000,000, or, to reflect the increased cost, $1,000,050. + +The example illustrates the paradox in what is going on in the illegal drug “business” and, specifically, why government’s attempts to affect the supply have not worked. As argued by Wainwright, even partially successful measures to cut back on supply has not increased final prices for consumers (which was partly the stated rationale). This interesting and unexpected result suggests government should instead “invest” in reducing demand for illegal drugs. + +The problem with the argument is that it relies on the simple equilibrium analysis in the demand-and-supply models used in Econ 101 courses for university freshmen. And it doesn’t actually apply here. Had the paintings or illegal drugs markets been in equilibrium, there might indeed be a paradox. But this is hardly the case, *especially* in these markets. + +Also, in a state of equilibrium costs perfectly reflect social opportunity costs, and “perfect” competition brings price and cost together so that no one is able to make economic profits. In other words, there is no difference between price and cost. There is, consequently, no reason to in this theory distinguish between them temporally or causally — they appear to be determined instantaneously and accurately. This is also how they are treated in various economics models that students learn to “maximize.” + +# Price Drives Cost  — Not the Other Way Around + +As we know, however, the real market process is driven by *entrepreneurship* and market actors are not just responsive agents. Entrepreneurs do not live in equilibrium, and they base their business decisions on their own appraisal of the different actions and their imagined outcomes. In this real market, price drives cost  — not the other way around. Indeed, Carl Menger noted that the value of any production good is derived from consumers’ valuation of the consumption goods that it produces, not the other way around. This is also core to for example Mises’s argument about economic calculation. + +What this means is that entrepreneurs assume (*choose*, even) costs based on the anticipated revenue of their imagined product. The reason an expensive good is produced at high cost is that those high costs can be covered by the anticipated price that it can be sold for. It doesn’t mean that entrepreneurs choose high costs for the fun of it, but that they motivate a certain level of costs based on the anticipated price — and that price is really dependent only on consumer valuation of the final good. + +In imperfect markets, this means there can be high markups that offer entrepreneurs enormous profits. But this is also what lures other entrepreneurs to enter this particular market, so where there are no significant barriers to entry profits will tend to get squeezed until they reach the standard market rate of return. In this process, costs are pushed down but consumer good prices even more so, thereby making consumers the ultimate winners of this process. + +So it is not in any sense a paradox that the market price of a box of paint has very little to do with the final price of the painting. The box of paint is traded in the market at a price that partly is derived from the anticipated value of paintings. Similarly, the coca leaves that will eventually end up in a nostril on Wall Street *are valued because the end product is valued.* + +If government burns half of those fields, this will not lead to a doubling of the final good’s price. Instead, it will increase the costs that need to be covered by producers to make the final good available in consumer markets. As margins are enormous in illegal drug production and distribution, primarily as a result of government repression, producers don’t think twice to continue just like before without changing prices: it only causes a small dent in their income. + +In Wainwright’s example, a kilo of cocaine, with a market value of $100,000 when sold in “tiny portions,” is produced from a ton of fresh coca leaf sold at a price of $500. The refined product sells at $1,000 in Columbia, and to “distributors” in the United states for $15–20,000. In this situation, if the fields of some coca farmers are burned, those farmers lose all their revenue while prices of the remaining product could potentially be bid up (assuming some form of market). How much those prices are bid up depends on the [reservation prices](https://en.wikipedia.org/wiki/Reservation*price) of existing cocaine producers and the chance of new entrants. It does not cause a proportional ripple effect throughout the supply chain. + +This is easy to see if we adopt the Austrian view that pricing of production goods is done “backward” through entrepreneurial bidding aiming for anticipated consumer prices. But using the supply-and-demand schedule for equilibrium prices can produce a fundamentally flawed analysis — even by those who recognize that the assumptions are unrealistic (which Roberts naturally does). + +This is not to say that the prices within the cocaine supply chain are not some form of equilibrium prices. The assumption of partial equilibrium is not what makes the analysis flawed. The error lies in failing to recognize that cost (that is, the existence and shape of supply) is a function of the anticipated price (demand) of the final good. + +From this follows that changes in factor prices are not necessarily reflected in prices of consumer goods, especially in the short term. Rather, they will be reflected in the profit margins of producers, and can thus cause them to change their behavior. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/info.yml b/nl/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/info.yml new file mode 100644 index 000000000..314ee454c --- /dev/null +++ b/nl/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/info.yml @@ -0,0 +1,78 @@ +--- +content_files: + - + - essay.md + - "" +translation: + language: en + is_translation: true + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/Higher Costs Dont Mean Higher Prices" + fetch_translators: true + fetch_reviwers: true + fetch_progress: true +titles: + - Higher Costs~ + - '~~Dont Mean~~' + - Higher Prices +discussions: + - + - https://en.ancap.ch/t/5 + - Ancap Channel +more_infos: + - + - https://www.google.com + - Website name +tags: + - Some Tag + - Another Tag + - And so on +tag_prefix: "https://en.ancap.ch/tags/" +persons: + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "author" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "collaborator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "thanked" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "translator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "reviwer" + - + person_: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "cover_artist" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "artist" +resources: + - + resource: [ ] + rule: "front_cover" + content: "cover.png" + websites: + - Resource website + description: Resource description + persons: + - "template_person" +targets: + - + target: [ ] + name: article + reset_footer_active: false + reset_footer_depth: 0 + clear_page_active: true + clear_page_depth: 1 + toc_depth: 3 +version: "0.1.2" diff --git a/nl/LICENSE/CC BY-NC-ND 4.0.md b/nl/LICENSE/CC BY-NC-ND 4.0.md new file mode 100644 index 000000000..9ec0b77e0 --- /dev/null +++ b/nl/LICENSE/CC BY-NC-ND 4.0.md @@ -0,0 +1,162 @@ +## creative commons + +# Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International + +Creative Commons Corporation (“Creative Commons”) is not a law firm and does not provide legal services or legal advice. Distribution of Creative Commons public licenses does not create a lawyer-client or other relationship. Creative Commons makes its licenses and related information available on an “as-is” basis. Creative Commons gives no warranties regarding its licenses, any material licensed under their terms and conditions, or any related information. Creative Commons disclaims all liability for damages resulting from their use to the fullest extent possible. + +### Using Creative Commons Public Licenses + +Creative Commons public licenses provide a standard set of terms and conditions that creators and other rights holders may use to share original works of authorship and other material subject to copyright and certain other rights specified in the public license below. The following considerations are for informational purposes only, are not exhaustive, and do not form part of our licenses. + +* **Considerations for licensors:** Our public licenses are intended for use by those authorized to give the public permission to use material in ways otherwise restricted by copyright and certain other rights. Our licenses are irrevocable. Licensors should read and understand the terms and conditions of the license they choose before applying it. Licensors should also secure all rights necessary before applying our licenses so that the public can reuse the material as expected. Licensors should clearly mark any material not subject to the license. This includes other CC-licensed material, or material used under an exception or limitation to copyright. [More considerations for licensors](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensors). + +* **Considerations for the public:** By using one of our public licenses, a licensor grants the public permission to use the licensed material under specified terms and conditions. If the licensor’s permission is not necessary for any reason–for example, because of any applicable exception or limitation to copyright–then that use is not regulated by the license. Our licenses grant only permissions under copyright and certain other rights that a licensor has authority to grant. Use of the licensed material may still be restricted for other reasons, including because others have copyright or other rights in the material. A licensor may make special requests, such as asking that all changes be marked or described. Although not required by our licenses, you are encouraged to respect those requests where reasonable. [More considerations for the public](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensees). + +## Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International Public License + +By exercising the Licensed Rights (defined below), You accept and agree to be bound by the terms and conditions of this Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International Public License ("Public License"). To the extent this Public License may be interpreted as a contract, You are granted the Licensed Rights in consideration of Your acceptance of these terms and conditions, and the Licensor grants You such rights in consideration of benefits the Licensor receives from making the Licensed Material available under these terms and conditions. + +### Section 1 – Definitions. + +a. **Adapted Material** means material subject to Copyright and Similar Rights that is derived from or based upon the Licensed Material and in which the Licensed Material is translated, altered, arranged, transformed, or otherwise modified in a manner requiring permission under the Copyright and Similar Rights held by the Licensor. For purposes of this Public License, where the Licensed Material is a musical work, performance, or sound recording, Adapted Material is always produced where the Licensed Material is synched in timed relation with a moving image. + +b. **Copyright and Similar Rights** means copyright and/or similar rights closely related to copyright including, without limitation, performance, broadcast, sound recording, and Sui Generis Database Rights, without regard to how the rights are labeled or categorized. For purposes of this Public License, the rights specified in Section 2(b)(1)-(2) are not Copyright and Similar Rights. + +e. **Effective Technological Measures** means those measures that, in the absence of proper authority, may not be circumvented under laws fulfilling obligations under Article 11 of the WIPO Copyright Treaty adopted on December 20, 1996, and/or similar international agreements. + +f. **Exceptions and Limitations** means fair use, fair dealing, and/or any other exception or limitation to Copyright and Similar Rights that applies to Your use of the Licensed Material. + +h. **Licensed Material** means the artistic or literary work, database, or other material to which the Licensor applied this Public License. + +i. **Licensed Rights** means the rights granted to You subject to the terms and conditions of this Public License, which are limited to all Copyright and Similar Rights that apply to Your use of the Licensed Material and that the Licensor has authority to license. + +h. **Licensor** means the individual(s) or entity(ies) granting rights under this Public License. + +i. **NonCommercial** means not primarily intended for or directed towards commercial advantage or monetary compensation. For purposes of this Public License, the exchange of the Licensed Material for other material subject to Copyright and Similar Rights by digital file-sharing or similar means is NonCommercial provided there is no payment of monetary compensation in connection with the exchange. + +j. **Share** means to provide material to the public by any means or process that requires permission under the Licensed Rights, such as reproduction, public display, public performance, distribution, dissemination, communication, or importation, and to make material available to the public including in ways that members of the public may access the material from a place and at a time individually chosen by them. + +k. **Sui Generis Database Rights** means rights other than copyright resulting from Directive 96/9/EC of the European Parliament and of the Council of 11 March 1996 on the legal protection of databases, as amended and/or succeeded, as well as other essentially equivalent rights anywhere in the world. + +l. **You** means the individual or entity exercising the Licensed Rights under this Public License. Your has a corresponding meaning. + +### Section 2 – Scope. + +a. ***License grant.*** + +1. Subject to the terms and conditions of this Public License, the Licensor hereby grants You a worldwide, royalty-free, non-sublicensable, non-exclusive, irrevocable license to exercise the Licensed Rights in the Licensed Material to: + + A. reproduce and Share the Licensed Material, in whole or in part, for NonCommercial purposes only; and + + B. produce and reproduce, but not Share, Adapted Material for NonCommercial purposes only. + + +2. **Exceptions and Limitations.** For the avoidance of doubt, where Exceptions and Limitations apply to Your use, this Public License does not apply, and You do not need to comply with its terms and conditions. + +3. **Term.** The term of this Public License is specified in Section 6(a). + +4. **Media and formats; technical modifications allowed.** The Licensor authorizes You to exercise the Licensed Rights in all media and formats whether now known or hereafter created, and to make technical modifications necessary to do so. The Licensor waives and/or agrees not to assert any right or authority to forbid You from making technical modifications necessary to exercise the Licensed Rights, including technical modifications necessary to circumvent Effective Technological Measures. For purposes of this Public License, simply making modifications authorized by this Section 2(a)(4) never produces Adapted Material. + + 1. **Downstream recipients.** + + A. **Offer from the Licensor – Licensed Material.** Every recipient of the Licensed Material automatically receives an offer from the Licensor to exercise the Licensed Rights under the terms and conditions of this Public License. + + B. **No downstream restrictions.** You may not offer or impose any additional or different terms or conditions on, or apply any Effective Technological Measures to, the Licensed Material if doing so restricts exercise of the Licensed Rights by any recipient of the Licensed Material. + + 2. **No endorsement.** Nothing in this Public License constitutes or may be construed as permission to assert or imply that You are, or that Your use of the Licensed Material is, connected with, or sponsored, endorsed, or granted official status by, the Licensor or others designated to receive attribution as provided in Section 3(a)(1)(A)(i). + +b. ***Other rights.*** + +1. Moral rights, such as the right of integrity, are not licensed under this Public License, nor are publicity, privacy, and/or other similar personality rights; however, to the extent possible, the Licensor waives and/or agrees not to assert any such rights held by the Licensor to the limited extent necessary to allow You to exercise the Licensed Rights, but not otherwise. + +2. Patent and trademark rights are not licensed under this Public License. + +3. To the extent possible, the Licensor waives any right to collect royalties from You for the exercise of the Licensed Rights, whether directly or through a collecting society under any voluntary or waivable statutory or compulsory licensing scheme. In all other cases the Licensor expressly reserves any right to collect such royalties, including when the Licensed Material is used other than for NonCommercial purposes. + +### Section 3 – License Conditions. + +Your exercise of the Licensed Rights is expressly made subject to the following conditions. + +a. ***Attribution.*** + +1. If You Share the Licensed Material, You must: + + A. retain the following if it is supplied by the Licensor with the Licensed Material: + + i. identification of the creator(s) of the Licensed Material and any others designated to receive attribution, in any reasonable manner requested by the Licensor (including by pseudonym if designated); + + ii. a copyright notice; + + iii. a notice that refers to this Public License; + + iv. a notice that refers to the disclaimer of warranties; + + v. a URI or hyperlink to the Licensed Material to the extent reasonably practicable; + + + B. indicate if You modified the Licensed Material and retain an indication of any previous modifications; and + + C. indicate the Licensed Material is licensed under this Public License, and include the text of, or the URI or hyperlink to, this Public License. + + For the avoidance of doubt, You do not have permission under this Public License to Share Adapted Material. + + + 1. You may satisfy the conditions in Section 3(a)(1) in any reasonable manner based on the medium, means, and context in which You Share the Licensed Material. For example, it may be reasonable to satisfy the conditions by providing a URI or hyperlink to a resource that includes the required information. + + 2. If requested by the Licensor, You must remove any of the information required by Section 3(a)(1)(A) to the extent reasonably practicable. + +### Section 4 – Sui Generis Database Rights. + +Where the Licensed Rights include Sui Generis Database Rights that apply to Your use of the Licensed Material: + +a. for the avoidance of doubt, Section 2(a)(1) grants You the right to extract, reuse, reproduce, and Share all or a substantial portion of the contents of the database for NonCommercial purposes only and provided You do not Share Adapted Material; + +b. if You include all or a substantial portion of the database contents in a database in which You have Sui Generis Database Rights, then the database in which You have Sui Generis Database Rights (but not its individual contents) is Adapted Material; and + +c. You must comply with the conditions in Section 3(a) if You Share all or a substantial portion of the contents of the database. + +For the avoidance of doubt, this Section 4 supplements and does not replace Your obligations under this Public License where the Licensed Rights include other Copyright and Similar Rights. + +### Section 5 – Disclaimer of Warranties and Limitation of Liability. + +a. **Unless otherwise separately undertaken by the Licensor, to the extent possible, the Licensor offers the Licensed Material as-is and as-available, and makes no representations or warranties of any kind concerning the Licensed Material, whether express, implied, statutory, or other. This includes, without limitation, warranties of title, merchantability, fitness for a particular purpose, non-infringement, absence of latent or other defects, accuracy, or the presence or absence of errors, whether or not known or discoverable. Where disclaimers of warranties are not allowed in full or in part, this disclaimer may not apply to You.** + +b. **To the extent possible, in no event will the Licensor be liable to You on any legal theory (including, without limitation, negligence) or otherwise for any direct, special, indirect, incidental, consequential, punitive, exemplary, or other losses, costs, expenses, or damages arising out of this Public License or use of the Licensed Material, even if the Licensor has been advised of the possibility of such losses, costs, expenses, or damages. Where a limitation of liability is not allowed in full or in part, this limitation may not apply to You.** + +c. The disclaimer of warranties and limitation of liability provided above shall be interpreted in a manner that, to the extent possible, most closely approximates an absolute disclaimer and waiver of all liability. + +### Section 6 – Term and Termination. + +a. This Public License applies for the term of the Copyright and Similar Rights licensed here. However, if You fail to comply with this Public License, then Your rights under this Public License terminate automatically. + +b. Where Your right to use the Licensed Material has terminated under Section 6(a), it reinstates: + +1. automatically as of the date the violation is cured, provided it is cured within 30 days of Your discovery of the violation; or + +2. upon express reinstatement by the Licensor. + + For the avoidance of doubt, this Section 6(b) does not affect any right the Licensor may have to seek remedies for Your violations of this Public License. + +c. For the avoidance of doubt, the Licensor may also offer the Licensed Material under separate terms or conditions or stop distributing the Licensed Material at any time; however, doing so will not terminate this Public License. + +d. Sections 1, 5, 6, 7, and 8 survive termination of this Public License. + +### Section 7 – Other Terms and Conditions. + +a. The Licensor shall not be bound by any additional or different terms or conditions communicated by You unless expressly agreed. + +b. Any arrangements, understandings, or agreements regarding the Licensed Material not stated herein are separate from and independent of the terms and conditions of this Public License. + +### Section 8 – Interpretation. + +a. For the avoidance of doubt, this Public License does not, and shall not be interpreted to, reduce, limit, restrict, or impose conditions on any use of the Licensed Material that could lawfully be made without permission under this Public License. + +b. To the extent possible, if any provision of this Public License is deemed unenforceable, it shall be automatically reformed to the minimum extent necessary to make it enforceable. If the provision cannot be reformed, it shall be severed from this Public License without affecting the enforceability of the remaining terms and conditions. + +c. No term or condition of this Public License will be waived and no failure to comply consented to unless expressly agreed to by the Licensor. + +d. Nothing in this Public License constitutes or may be interpreted as a limitation upon, or waiver of, any privileges and immunities that apply to the Licensor or You, including from the legal processes of any jurisdiction or authority. + +> Creative Commons is not a party to its public licenses. Notwithstanding, Creative Commons may elect to apply one of its public licenses to material it publishes and in those instances will be considered the “Licensor.” Except for the limited purpose of indicating that material is shared under a Creative Commons public license or as otherwise permitted by the Creative Commons policies published at [creativecommons.org/policies](http://creativecommons.org/policies), Creative Commons does not authorize the use of the trademark “Creative Commons” or any other trademark or logo of Creative Commons without its prior written consent including, without limitation, in connection with any unauthorized modifications to any of its public licenses or any other arrangements, understandings, or agreements concerning use of licensed material. For the avoidance of doubt, this paragraph does not form part of the public licenses. +> +> Creative Commons may be contacted at creativecommons.org \ No newline at end of file diff --git a/nl/LICENSE/CC BY-SA 4.0.md b/nl/LICENSE/CC BY-SA 4.0.md new file mode 100644 index 000000000..a1c6d1f74 --- /dev/null +++ b/nl/LICENSE/CC BY-SA 4.0.md @@ -0,0 +1,174 @@ +## creative commons + +# Attribution-ShareAlike 4.0 International + +Creative Commons Corporation (“Creative Commons”) is not a law firm and does not provide legal services or legal advice. Distribution of Creative Commons public licenses does not create a lawyer-client or other relationship. Creative Commons makes its licenses and related information available on an “as-is” basis. Creative Commons gives no warranties regarding its licenses, any material licensed under their terms and conditions, or any related information. Creative Commons disclaims all liability for damages resulting from their use to the fullest extent possible. + +### Using Creative Commons Public Licenses + +Creative Commons public licenses provide a standard set of terms and conditions that creators and other rights holders may use to share original works of authorship and other material subject to copyright and certain other rights specified in the public license below. The following considerations are for informational purposes only, are not exhaustive, and do not form part of our licenses. + +* **Considerations for licensors:** Our public licenses are intended for use by those authorized to give the public permission to use material in ways otherwise restricted by copyright and certain other rights. Our licenses are irrevocable. Licensors should read and understand the terms and conditions of the license they choose before applying it. Licensors should also secure all rights necessary before applying our licenses so that the public can reuse the material as expected. Licensors should clearly mark any material not subject to the license. This includes other CC-licensed material, or material used under an exception or limitation to copyright. [More considerations for licensors](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensors). + +* **Considerations for the public:** By using one of our public licenses, a licensor grants the public permission to use the licensed material under specified terms and conditions. If the licensor’s permission is not necessary for any reason–for example, because of any applicable exception or limitation to copyright–then that use is not regulated by the license. Our licenses grant only permissions under copyright and certain other rights that a licensor has authority to grant. Use of the licensed material may still be restricted for other reasons, including because others have copyright or other rights in the material. A licensor may make special requests, such as asking that all changes be marked or described. Although not required by our licenses, you are encouraged to respect those requests where reasonable. [More considerations for the public](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensees). + +## Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International Public License + +By exercising the Licensed Rights (defined below), You accept and agree to be bound by the terms and conditions of this Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International Public License ("Public License"). To the extent this Public License may be interpreted as a contract, You are granted the Licensed Rights in consideration of Your acceptance of these terms and conditions, and the Licensor grants You such rights in consideration of benefits the Licensor receives from making the Licensed Material available under these terms and conditions. + +### Section 1 – Definitions. + +a. **Adapted Material** means material subject to Copyright and Similar Rights that is derived from or based upon the Licensed Material and in which the Licensed Material is translated, altered, arranged, transformed, or otherwise modified in a manner requiring permission under the Copyright and Similar Rights held by the Licensor. For purposes of this Public License, where the Licensed Material is a musical work, performance, or sound recording, Adapted Material is always produced where the Licensed Material is synched in timed relation with a moving image. + +b. **Adapter's License** means the license You apply to Your Copyright and Similar Rights in Your contributions to Adapted Material in accordance with the terms and conditions of this Public License. + +c. **BY-SA Compatible License** means a license listed at [creativecommons.org/compatiblelicenses](http://creativecommons.org/compatiblelicenses), approved by Creative Commons as essentially the equivalent of this Public License. + +d. **Copyright and Similar Rights** means copyright and/or similar rights closely related to copyright including, without limitation, performance, broadcast, sound recording, and Sui Generis Database Rights, without regard to how the rights are labeled or categorized. For purposes of this Public License, the rights specified in Section 2(b)(1)-(2) are not Copyright and Similar Rights. + +e. **Effective Technological Measures** means those measures that, in the absence of proper authority, may not be circumvented under laws fulfilling obligations under Article 11 of the WIPO Copyright Treaty adopted on December 20, 1996, and/or similar international agreements. + +f. **Exceptions and Limitations** means fair use, fair dealing, and/or any other exception or limitation to Copyright and Similar Rights that applies to Your use of the Licensed Material. + +g. **License Elements** means the license attributes listed in the name of a Creative Commons Public License. The License Elements of this Public License are Attribution and ShareAlike. + +h. **Licensed Material** means the artistic or literary work, database, or other material to which the Licensor applied this Public License. + +i. **Licensed Rights** means the rights granted to You subject to the terms and conditions of this Public License, which are limited to all Copyright and Similar Rights that apply to Your use of the Licensed Material and that the Licensor has authority to license. + +j. **Licensor** means the individual(s) or entity(ies) granting rights under this Public License. + +k. **Share** means to provide material to the public by any means or process that requires permission under the Licensed Rights, such as reproduction, public display, public performance, distribution, dissemination, communication, or importation, and to make material available to the public including in ways that members of the public may access the material from a place and at a time individually chosen by them. + +l. **Sui Generis Database Rights** means rights other than copyright resulting from Directive 96/9/EC of the European Parliament and of the Council of 11 March 1996 on the legal protection of databases, as amended and/or succeeded, as well as other essentially equivalent rights anywhere in the world. + +m. **You** means the individual or entity exercising the Licensed Rights under this Public License. Your has a corresponding meaning. + +### Section 2 – Scope. + +a. ***License grant.*** + +1. Subject to the terms and conditions of this Public License, the Licensor hereby grants You a worldwide, royalty-free, non-sublicensable, non-exclusive, irrevocable license to exercise the Licensed Rights in the Licensed Material to: + + A. reproduce and Share the Licensed Material, in whole or in part; and + + B. produce, reproduce, and Share Adapted Material. + +2. **Exceptions and Limitations.** For the avoidance of doubt, where Exceptions and Limitations apply to Your use, this Public License does not apply, and You do not need to comply with its terms and conditions. + +3. **Term.** The term of this Public License is specified in Section 6(a). + +4. **Media and formats; technical modifications allowed.** The Licensor authorizes You to exercise the Licensed Rights in all media and formats whether now known or hereafter created, and to make technical modifications necessary to do so. The Licensor waives and/or agrees not to assert any right or authority to forbid You from making technical modifications necessary to exercise the Licensed Rights, including technical modifications necessary to circumvent Effective Technological Measures. For purposes of this Public License, simply making modifications authorized by this Section 2(a)(4) never produces Adapted Material. + +5. **Downstream recipients.** + + A. **Offer from the Licensor – Licensed Material.** Every recipient of the Licensed Material automatically receives an offer from the Licensor to exercise the Licensed Rights under the terms and conditions of this Public License. + + B. __Additional offer from the Licensor – Adapted Material. Every recipient of Adapted Material from You automatically receives an offer from the Licensor to exercise the Licensed Rights in the Adapted Material under the conditions of the Adapter’s License You apply. + + C. **No downstream restrictions.** You may not offer or impose any additional or different terms or conditions on, or apply any Effective Technological Measures to, the Licensed Material if doing so restricts exercise of the Licensed Rights by any recipient of the Licensed Material. + +6. **No endorsement.** Nothing in this Public License constitutes or may be construed as permission to assert or imply that You are, or that Your use of the Licensed Material is, connected with, or sponsored, endorsed, or granted official status by, the Licensor or others designated to receive attribution as provided in Section 3(a)(1)(A)(i). + +b. ***Other rights.*** + +1. Moral rights, such as the right of integrity, are not licensed under this Public License, nor are publicity, privacy, and/or other similar personality rights; however, to the extent possible, the Licensor waives and/or agrees not to assert any such rights held by the Licensor to the limited extent necessary to allow You to exercise the Licensed Rights, but not otherwise. + +2. Patent and trademark rights are not licensed under this Public License. + +3. To the extent possible, the Licensor waives any right to collect royalties from You for the exercise of the Licensed Rights, whether directly or through a collecting society under any voluntary or waivable statutory or compulsory licensing scheme. In all other cases the Licensor expressly reserves any right to collect such royalties. + +### Section 3 – License Conditions. + +Your exercise of the Licensed Rights is expressly made subject to the following conditions. + +a. ***Attribution.*** + +1. If You Share the Licensed Material (including in modified form), You must: + + A. retain the following if it is supplied by the Licensor with the Licensed Material: + + i. identification of the creator(s) of the Licensed Material and any others designated to receive attribution, in any reasonable manner requested by the Licensor (including by pseudonym if designated); + + ii. a copyright notice; + + iii. a notice that refers to this Public License; + + iv. a notice that refers to the disclaimer of warranties; + + v. a URI or hyperlink to the Licensed Material to the extent reasonably practicable; + + + B. indicate if You modified the Licensed Material and retain an indication of any previous modifications; and + + C. indicate the Licensed Material is licensed under this Public License, and include the text of, or the URI or hyperlink to, this Public License. + +2. You may satisfy the conditions in Section 3(a)(1) in any reasonable manner based on the medium, means, and context in which You Share the Licensed Material. For example, it may be reasonable to satisfy the conditions by providing a URI or hyperlink to a resource that includes the required information. + +3. If requested by the Licensor, You must remove any of the information required by Section 3(a)(1)(A) to the extent reasonably practicable. + +b. ***ShareAlike.*** + +In addition to the conditions in Section 3(a), if You Share Adapted Material You produce, the following conditions also apply. + +1. The Adapter’s License You apply must be a Creative Commons license with the same License Elements, this version or later, or a BY-SA Compatible License. + +2. You must include the text of, or the URI or hyperlink to, the Adapter's License You apply. You may satisfy this condition in any reasonable manner based on the medium, means, and context in which You Share Adapted Material. + +3. You may not offer or impose any additional or different terms or conditions on, or apply any Effective Technological Measures to, Adapted Material that restrict exercise of the rights granted under the Adapter's License You apply. + +### Section 4 – Sui Generis Database Rights. + +Where the Licensed Rights include Sui Generis Database Rights that apply to Your use of the Licensed Material: + +a. for the avoidance of doubt, Section 2(a)(1) grants You the right to extract, reuse, reproduce, and Share all or a substantial portion of the contents of the database; + +b. if You include all or a substantial portion of the database contents in a database in which You have Sui Generis Database Rights, then the database in which You have Sui Generis Database Rights (but not its individual contents) is Adapted Material, including for purposes of Section 3(b); and + +c. You must comply with the conditions in Section 3(a) if You Share all or a substantial portion of the contents of the database. + +For the avoidance of doubt, this Section 4 supplements and does not replace Your obligations under this Public License where the Licensed Rights include other Copyright and Similar Rights. + +### Section 5 – Disclaimer of Warranties and Limitation of Liability. + +a. **Unless otherwise separately undertaken by the Licensor, to the extent possible, the Licensor offers the Licensed Material as-is and as-available, and makes no representations or warranties of any kind concerning the Licensed Material, whether express, implied, statutory, or other. This includes, without limitation, warranties of title, merchantability, fitness for a particular purpose, non-infringement, absence of latent or other defects, accuracy, or the presence or absence of errors, whether or not known or discoverable. Where disclaimers of warranties are not allowed in full or in part, this disclaimer may not apply to You.** + +b. **To the extent possible, in no event will the Licensor be liable to You on any legal theory (including, without limitation, negligence) or otherwise for any direct, special, indirect, incidental, consequential, punitive, exemplary, or other losses, costs, expenses, or damages arising out of this Public License or use of the Licensed Material, even if the Licensor has been advised of the possibility of such losses, costs, expenses, or damages. Where a limitation of liability is not allowed in full or in part, this limitation may not apply to You.** + +c. The disclaimer of warranties and limitation of liability provided above shall be interpreted in a manner that, to the extent possible, most closely approximates an absolute disclaimer and waiver of all liability. + +### Section 6 – Term and Termination. + +a. This Public License applies for the term of the Copyright and Similar Rights licensed here. However, if You fail to comply with this Public License, then Your rights under this Public License terminate automatically. + +b. Where Your right to use the Licensed Material has terminated under Section 6(a), it reinstates: + +1. automatically as of the date the violation is cured, provided it is cured within 30 days of Your discovery of the violation; or + +2. upon express reinstatement by the Licensor. + + For the avoidance of doubt, this Section 6(b) does not affect any right the Licensor may have to seek remedies for Your violations of this Public License. + +c. For the avoidance of doubt, the Licensor may also offer the Licensed Material under separate terms or conditions or stop distributing the Licensed Material at any time; however, doing so will not terminate this Public License. + +d. Sections 1, 5, 6, 7, and 8 survive termination of this Public License. + +### Section 7 – Other Terms and Conditions. + +a. The Licensor shall not be bound by any additional or different terms or conditions communicated by You unless expressly agreed. + +b. Any arrangements, understandings, or agreements regarding the Licensed Material not stated herein are separate from and independent of the terms and conditions of this Public License.t stated herein are separate from and independent of the terms and conditions of this Public License. + +### Section 8 – Interpretation. + +a. For the avoidance of doubt, this Public License does not, and shall not be interpreted to, reduce, limit, restrict, or impose conditions on any use of the Licensed Material that could lawfully be made without permission under this Public License. + +b. To the extent possible, if any provision of this Public License is deemed unenforceable, it shall be automatically reformed to the minimum extent necessary to make it enforceable. If the provision cannot be reformed, it shall be severed from this Public License without affecting the enforceability of the remaining terms and conditions. + +c. No term or condition of this Public License will be waived and no failure to comply consented to unless expressly agreed to by the Licensor. + +d. Nothing in this Public License constitutes or may be interpreted as a limitation upon, or waiver of, any privileges and immunities that apply to the Licensor or You, including from the legal processes of any jurisdiction or authority. + +> Creative Commons is not a party to its public licenses. Notwithstanding, Creative Commons may elect to apply one of its public licenses to material it publishes and in those instances will be considered the “Licensor.” Except for the limited purpose of indicating that material is shared under a Creative Commons public license or as otherwise permitted by the Creative Commons policies published at [creativecommons.org/policies](http://creativecommons.org/policies), Creative Commons does not authorize the use of the trademark “Creative Commons” or any other trademark or logo of Creative Commons without its prior written consent including, without limitation, in connection with any unauthorized modifications to any of its public licenses or any other arrangements, understandings, or agreements concerning use of licensed material. For the avoidance of doubt, this paragraph does not form part of the public licenses. +> +> Creative Commons may be contacted at creativecommons.org \ No newline at end of file diff --git a/nl/Libertarianism and the Alt-Right/01_speech.md b/nl/Libertarianism and the Alt-Right/01_speech.md new file mode 100644 index 000000000..f6dd8a4d5 --- /dev/null +++ b/nl/Libertarianism and the Alt-Right/01_speech.md @@ -0,0 +1,167 @@ +We know the fate of the term liberal and liberalism. It has been affixed to so many different people and different positions that it has lost all its meaning and become an empty, non-descript label. The same fate now increasingly also threatens the term libertarian and libertarianism that was invented to regain some of the conceptual precision lost with the demise of the former labels. + +However, the history of modern libertarianism is still quite young. It began in Murray Rothbard’s living room and found its first quasi-canonical expression in his *For A New Liberty. A Libertarian Manifesto*, published in 1973. And so I am still hopeful and not yet willing to give up on libertarianism as defined and explained by Rothbard with unrivaled conceptual clarity and precision, notwithstanding the meanwhile countless attempts of so-called libertarians to muddy the water and misappropriate the good name of libertarianism for something entirely different. + +The theoretical, irrefutable core of the libertarian doctrine is simple and straightforward and I have explained it already repeatedly at this place. If there were no scarcity in the world, human conflicts or more precisely physical clashes would be impossible. Interpersonal conflicts are always conflicts concerning scarce things. I want to do A with a given thing and you want to do B with the same thing. Because of such conflicts – and because we are able to communicate and argue with each other – we seek out norms of behavior with the purpose of avoiding these conflicts. The purpose of norms is conflict-avoidance. If we did not want to avoid conflicts, the search for norms of conduct would be senseless. We would simply fight and struggle. + +Absent a perfect harmony of all interests, conflicts regarding scarce resources can only be avoided if all scarce resources are assigned as private, exclusive property to some specified individual or group of individuals. Only then can I act independently, with *my* own things, from you, with *your* own things, without you and me clashing. + +But who owns what scarce resource as his private property and who does not? First: Each person owns his physical body that only he and no one else controls *directly*. And second, as for scarce resources that can be controlled *only* indirectly[^1]: Exclusive control[^2] is acquired by and assigned to that person, who appropriated the resource in question *first* or who acquired it through voluntary[^3] exchange from its *previous* owner. For only the *first* appropriator of a resource[^4] can possibly acquire and gain control over it without conflict, i.e., peacefully. Otherwise, if exclusive control is assigned instead to *latecomers*, conflict is not avoided but contrary to the very purpose of norms made unavoidable and permanent. + +Before this audience I do not need to go into greater detail except to add this: If you want to live in peace with other people and avoid all physical clashes and, if such clashes do occur, seek to resolve them peacefully, then you must be an anarchist or more precisely a private property anarchist, an anarcho-capitalist or a proponent of a private law society. + +And by implication, then, and again without much further ado: Someone, anyone, is *not* a libertarian or merely a *fake* libertarian who affirms and advocates one or more of the following: the necessity of a State, any State, of ‘public’ (State) property and of taxes in order to live in peace; or the existence and justifiability of any so-called “human rights” or “civil rights” other than private property rights, such as “women rights,” “gay rights,” “minority rights”, the “right” not to be discriminated against, the “right” to free and unrestricted immigration, the “right” to a guaranteed minimum income or to free health care, or the “right” to be free of unpleasant speech and thought. The proponents of any of this may call themselves whatever they want, and as libertarians we may well cooperate with them, insofar as such a cooperation offers the promise of bringing us closer to our ultimate goal, but they are not *libertarians* or only *fake* libertarians. + +Now, “a funny thing happened on the way to the forum”. While Rothbard and I, following in his footsteps, never went astray from these theoretically derived core beliefs, not just non-libertarians but in particular also fake libertarians, i.e., people claiming (falsely) to *be* libertarians, and even many possibly honest yet dim-witted libertarians have selected and vilified us as their favorite *betes noires* and incarnates of evil. Rothbard, the *spiritus rector* of modern libertarianism, has been branded by this so-called “anti-fascist” crowd as a reactionary, a racist, a sexist, an authoritarian, an elitist, a xenophobe, a fascist and, to top it all off, a self-hating Jewish Nazi. And I have inherited all of these honorary titles, plus a few more (except for the Jewish stuff). So what funny thing has happened here? + +Trying to develop an answer to this question brings me to the topic of this speech: the relationship between libertarianism and the alternative right or “Alt-Right,” which has gained national and international notoriety after Hillary Clinton, during the last presidential election campaign, identified it as one of the inspirational sources behind the “basket of deplorables” rooting for Trump[^5]. + +The Alt-Right movement is essentially the successor of the paleo-conservative movement that came to prominence in the early 1990’s, with columnist and best-selling author Patrick Buchanan as its best-known representative. It went somewhat dormant by the late 1990’s, and it has recently, in light of the steadily growing damage done to America and its reputation by the successive Bush I, Clinton, Bush II and Obama administrations, reemerged more vigorous than before under the new label of the Alt-Right. Many of the leading lights associated with the Alt-Right have appeared here at our meetings in the course of the years. Paul Gottfried, who first coined the term, Peter Brimelow, Richard Lynn, Jared Taylor, John Derbyshire, Steve Sailer and Richard Spencer. As well, Sean Gabb’s name and mine are regularly mentioned in connection with the Alt-Right, and my work has been linked also with the closely related neo-reactionary movement inspired by Curtis Yarvin[^6] and his now defunct blog *Unqualified Reservations*. In sum, these personal relations and associations have earned me several honorable mentions by America’s most famous smear-and-defamation league, the SPLC[^7]. + +Now: How about the relationship between libertarianism and the Alt-Right and my reasons for inviting leading representatives of the Alt-Right to meetings with libertarians? Libertarians are united by the irrefutable theoretical core beliefs mentioned at the outset. They are clear about the goal that they want to achieve. But the libertarian doctrine does not imply much if anything concerning *these* questions: + +1. How to maintain a libertarian order once achieved; +2. How to attain a libertarian order from a non-libertarian starting point, which requires: + 1. That one must correctly describe this starting point; + 2. Correctly identify the obstacles posed in the way of one’s libertarian ends by this very starting point. + +To answer these questions, in addition to theory, you also need some knowledge of human psychology and sociology or at least a modicum of common sense. Yet many libertarians and fake libertarians are plain ignorant of human psychology and sociology or even devoid of any common sense. They blindly accept, against all empirical evidence, an egalitarian, blank-slate view of human nature, of all people and all societies and cultures being essentially equal and interchangeable. + +While much of contemporary libertarianism can be characterized, then, as theory and theorists without psychology and sociology, much or even most of the Alt-Right can be described, in contrast, as psychology and sociology without theory. Alt-Righters are not united by a commonly held theory, and there exists nothing even faintly resembling a canonical text defining its meaning. Rather, the Alt-Right is essentially united in its description of the contemporary world, and in particular the US and the so-called Western World, and the identification and diagnosis of its social pathologies. In fact, it has been correctly noted that the Alt-Right is far more united by what it is against than what it is for. It is against, and indeed it hates with a passion, the elites in control of the State, the MSM and academia. Why? Because they all promote social degeneracy and pathology. Thus, they promote, and the Alt-Right vigorously opposes, egalitarianism, affirmative action[^8], multiculturalism, and “free” mass immigration as a means of bringing multiculturalism about. As well, the Alt-Right loathes everything smacking of cultural Marxism or Gramsciism and all “political correctness” and, strategically wise, it shrugs off, without any apology whatsoever, all accusations of being racist, sexist, elitist, supremacist, homophobe, xenophobe, etc., etc. And the Alt-Right also laughs off as hopelessly naïve the programmatic motto of so-called libertarians such as the _Students for Liberty_[^9] of “Peace, Love, and Liberty,” appropriately translated into German by Lichtschlag as “Friede, Freude, Eierkuchen.” In stark contrast to this, Alt-Righters insist that life is also about strife, hate, struggle and fight, not just between individuals but also among various groups of people acting in concert. “_Millennial Woes”_[^10] has thus aptly summarized the Alt-Right: + +> Equality is bullshit. Hierarchy is essential. The races are different. The sexes are different. Morality matters and degeneracy is real. All cultures are not equal and we are not obligated to think they are. Man is a fallen creature and there is more to life than hollow materialism. Finally, the white race matters, and civilization is precious. This is the Alt-Right. + +Absent any unifying theory, however, there is far less agreement among the Alt-Right about the goal that it ultimately wants to achieve. Many of its leading lights have distinctly libertarian leanings, most notably those that have come here[^11], even if they are not 100%-ers and would not identify themselves as such. All Alt-Righters that have appeared here, for instance, have been familiar with Rothbard and his work, all the while the most recent presidential candidate of the Libertarian Party had never even heard of Rothbard’s name, and all of them, to the best of my knowledge, were outspoken supporters of Ron Paul during his primary campaign for the Republican Party’s nomination as presidential candidate, all the while many self-proclaimed libertarians attacked and tried to vilify Ron Paul for his supposedly - you already know what’s coming by now - “racist” views. + +However, several of the Alt-Right’s leaders and many of its rank and file followers have also endorsed views incompatible with libertarianism. As Buchanan before and Trump now, they are adamant about complementing a policy of restrictive, highly selective and discriminating immigration[^12] with a strident policy of restricted trade, economic protectionism and protective tariffs[^13].[^14] + +Others strayed even further afield, such as Richard Spencer, who first popularized the term Alt-Right. In the meantime, owing to several recent publicity stunts, which have gained him some degree of notoriety in the US, Spencer has laid claim to the rank of the maximum leader of a supposedly mighty unified movement[^15]. When Spencer appeared here, several years ago, he still exhibited strong libertarian leanings. Unfortunately, however, this has changed and Spencer now denounces, without any qualification whatsoever, all libertarians and everything libertarian and has gone so far as to even put up with socialism, as long as it is socialism of and for only white people. What horrifying disappointment! + +Given the lack of any theoretical foundation, this split of the Alt-Right movement into rival factions can hardly be considered a surprise. Yet this fact should not mislead one to dismiss it, because the Alt-Right has brought out many insights that are of central importance in approaching an answer to the two previously mentioned questions unanswered by libertarian theory: of how to maintain a libertarian social order and how to get to such an order from the current, decidedly un-libertarian status quo. The Alt-Right did not discover these insights. They had been established long before and indeed, in large parts they are no more than common sense. But in recent times such insights have been buried under mountains of egalitarian, leftist propaganda and the Alt-Right must be credited for having brought them back to light. + +To illustrate the importance of such insights, let me take the first unanswered question first. + +Many libertarians hold the view that all that is needed to maintain a libertarian social order is the strict enforcement of the non-aggression principle (NAP). Otherwise, as long as one abstains from aggression, according to their view, the principle of “live and let live” should hold. Yet surely, while this “live and let live” sounds appealing to adolescents in rebellion against parental authority and all social convention and control[^16], and while the principle does indeed hold and apply for people living far apart and dealing with each other only indirectly and from afar, it does *not* hold and apply, or rather it is *insufficient*, when it comes to people living in close proximity to each other, as neighbors and cohabitants of the same community. + +A simple example suffices to make the point. Assume a new next-door neighbor. This neighbor does not aggress against you or your property in any way, but he is a “bad” neighbor. He is littering on his own neighboring property, turning it into a garbage heap; in the open, for you to see, he engages in ritual animal slaughter, he turns his house into a “Freudenhaus,” a bordello, with clients coming and going all day and all night long; he never offers a helping hand and never keeps any promise that he has made; or he cannot or else he refuses to speak to you in your own language. Etc., etc.. Your life is turned into a nightmare. Yet you may not use violence against him, because he has not aggressed against you. What can you do? You can shun and ostracize him. But your neighbor does not care, and in any case you alone thus ‘punishing’ him makes little if any difference to him. You have to have the communal respect and authority, or you must turn to someone who does, to persuade and convince everyone or at least most of the members of your community to do likewise and make the bad neighbor a social outcast, so as to exert enough pressure on him to sell his property and leave. + +The lesson? The peaceful cohabitation of neighbors and of people in regular direct contact with each other on some territory – a tranquil, convivial social order – requires also a commonality of culture: of language, religion, custom and convention. There can be peaceful co-existence of different cultures on distant, physically separated territories, but multi-culturalism, cultural heterogeneity, cannot exist in one and the same place and territory without leading to diminishing social trust, increased tension, and ultimately the call for a “strong man” and the destruction of anything resembling a libertarian social order. + +And moreover: Just as a libertarian order must always be on guard against “bad” (even if non-aggressive) neighbors by means of social ostracism, i.e., by a common “you are *not* welcome here” culture, so, and indeed even more vigilantly so, must it be guarded against neighbors who openly advocate communism, socialism, syndicalism or democracy in any shape or form. They, in thereby posing an open threat to all private property and property owners, must not only be shunned, but they must, to use a by now somewhat famous Hoppe-meme, be “physically removed,” if need be by violence, and forced to leave for other pastures. Not to do so inevitably leads to – well, communism, socialism, syndicalism or democracy and hence, the very opposite of a libertarian social order. + +With these “rightist” or as I would say, plain commonsensical insights in mind I turn now to the more challenging question of how to move from here, the *status quo*, to there. And for this it might be instructive to first briefly consider the answer given by the liberallala, the peace-love-and-liberty, the Friede-Freude-Eierkuchen or the capitalism-is-love libertarians. It reveals the same fundamental egalitarianism, if in a slightly different form, as that exhibited also by the live-and-let-live libertarians. These, as I have just tried to show, define what we may call the “bad neighbor problem” – and what is merely a short-hand for the general problem posed by the co-existence of distinctly different, alien, mutually disturbing, annoying, strange or hostile cultures – simply out of existence. And indeed, if you assume, against all empirical evidence, that all people, everywhere, are essentially the same, then, by definition, no such thing as a “bad neighbor problem” exists. + +The same egalitarian, or as the liberallala-libertarians themselves prefer call it, “humanitarian” spirit also comes to bear in their answer to the question of a libertarian *strategy*. In a nutshell, their advice is this: be nice and talk to everyone – and then, in the long run, the better libertarian arguments will win out. To illustrate, take my former-friend-turned-foe Jeffrey Tucker’s five “Don’ts When Talking Liberty.” They are: + +1. don’t be belligerent; +2. don’t presume hatred of liberty; +3. don’t presume different goals; +4. don’t presume ignorance; +5. don’t regard anyone as an enemy.” + +Now, quite apart from the fact that Tucker does not seem to follow his own advice in his belligerent condemnation of the entire Alt-Right as liberty-hating fascists, I find his exhortations truly astounding. They may be good advice vis-à-vis people just sprung up from nowhere, without any traceable history whatsoever, but vis-à-vis real people with a recorded history they strike me as hopelessly naïve, unrealistic, and outright counterproductive in the pursuit of libertarian ends. For I (and I assume everyone else here) know of and have met many people in my life who *are* ignorant, who *do* have different, un-libertarian goals, and who *do* hate liberty as understood by libertarians – and why in the world should I *not* regard such people as fools or enemies? And why should I *not* hate and *not* be belligerent vis-a-vis my enemies? + +As a libertarian strategy, then, Tucker’s advice must be considered simply a bad joke. But surely it is good advice if one seeks entry into the State as some sort of “libertarian” advisor, and this may well explain the enthusiasm with which Tucker’s “humanitarian” libertarianism has been embraced by the entire liberallala-libertarian crowd. + +Outside egalitarian phantasy lands, however, in the real world, libertarians must above all be *realistic* and recognize from the outset, as the Alt-Right does, the inequality not just of individuals but also of different cultures as an ineradicable *datum* of the human existence. We must further recognize that there exist plenty of enemies of liberty as defined by libertarianism and that they, not we, are in charge of worldly affairs; that in many parts of the contemporary world their control of the populace is so complete that the ideas of liberty and of a libertarian social order are practically unheard of or considered unthinkable[^18]; and that it is essentially only in the West, in the countries of Western and Central Europe and the lands settled by its people, that the idea of liberty is so deeply rooted that these enemies still can be openly challenged. And confining our strategic considerations here only to the West, then, we can identify, pretty much as the Alt-Right has effectively done, these actors and agencies as our principal enemies. + +They are: + +1. The ruling elites in control of the State apparatus and in particular the “Deep State” or the so-called “Cathedral” of the military, the secret services, the central banks and the supreme courts. As well, they include: + 1. The leaders of the military-industrial complex, i.e., of nominally private firms that owe their very existence to the State as the exclusive or dominant buyer of their products; + 2. The leaders of the big commercial banks, which owe their privilege of creating money and credit out of thin air to the existence of the central bank and its role as a “lender of last resort”. They together, then, State, Big-Business and Big-Banking, form an extremely powerful even if tiny “mutual admiration society,” jointly ripping off the huge mass of tax-payers and living it up big time at their expense. +2. ([A] much larger group of enemies is made up of) the intellectuals, educators and “educrats,” from the highest levels of academia down to the level of elementary schools and kindergartens. Funded almost exclusively, whether directly or indirectly, by the State, they, in their overwhelming majority, have become the soft tools and willing executioners in the hands of the ruling elite and its designs for absolute power and total control. +3. The journalists of the MSM, as the docile products of the system of “public education,” and the craven recipients and popularizers of government “information.” + +Equally important in the development of a libertarian strategy then is the immediately following next question: who are the *victims*? The standard libertarian answer to this is: the tax-*payers* as opposed to the tax-*consumers*. Yet while this is essentially correct, it is at best only part of the answer, and libertarians could learn something in this respect from the Alt-Right: because apart from the narrowly economic aspect there is also a wider cultural aspect that must be taken into account in identifying the victims. + +In order to expand and increase its power, the ruling elites have been conducting for many decades what Pat Buchanan has identified as a systematic “culture war,” aimed at a trans-valuation of all values and the destruction of all natural, or if you will “organic” social bonds and institutions such as families, communities, ethnic groups and genealogically related nations, so as to create an increasingly atomized populace, whose only shared characteristic and unifying bond is its common existential dependency on the State. The first step in this direction, taken already half a century or even longer ago, was the introduction of “public welfare” and “social security.” Thereby, the underclass and the elderly were turned into State-dependents and the value and importance of family and community was correspondingly diminished and weakened. More recently, further-reaching steps in this direction have proliferated. A new “victimology” has been proclaimed and promoted. Women, and in particular single mothers, Blacks, Browns, Latinos, homosexuals, lesbians, bi- and transsexuals have been awarded “victim” status and accorded legal privileges through non-discrimination or affirmative action decrees. As well, most recently such privileges have been expanded also to foreign-national immigrants, whether legal or illegal, insofar as they fall into one of the just mentioned categories or are members of non-Christian religions such as Islam, for instance. The result? Not only has the earlier mentioned “bad neighbor problem” not been avoided or solved, but systematically promoted and intensified instead. Cultural homogeneity has been destroyed, and the freedom of association, and the voluntary physical segregation and separation of different people, communities, cultures and traditions has been replaced by an all-pervasive system of forced social integration. Moreover, each mentioned “victim” group has thus been pitted against every other, and all of them have been pitted against white, heterosexual, Christian males and in particular those married and with children as the only remaining, legally un-protected group of alleged “victimizers.” Hence, as the result of the trans-valuation of all values promoted by the ruling elites, the world has been turned upside down. The institution of a family household with father, mother and their children that has formed the basis of Western civilization, as the freest, most industrious, ingenious and all-around accomplished civilization known to mankind, i.e., the very institution and people that has done most good in human history, has been officially stigmatized and vilified as the source of all social ills and made the most heavily disadvantaged, even persecuted group by the enemy elites’ relentless policy of *divide et impera*. + +Accordingly, given the present constellation of affairs, then, any promising libertarian strategy must, very much as the Alt-Right has recognized: + +1. Be tailored and addressed to this group of the most severely victimized people. White married Christian couples with children, in particular if they belong also to the class of tax-*payers* (rather than tax-consumers), and everyone most closely resembling or aspiring to this standard form of social order and organization can be realistically expected to be the most receptive audience of the libertarian message[^19]. Given this constellation of perpetrator-enemies vs. victims in the contemporary West, then, I can now come to the final task of trying to outline a realistic libertarian strategy for change. The specifics of which will have to be prefaced by two general considerations. For one, given that the class of intellectuals from the tops of *academia* to the opinion-molding journalists in the MSM are funded by and firmly tied into the ruling system, i.e., that they are a part of the *problem*, they also should not be expected to play a major if any role in the problem’s *solution*. Accordingly, the so-called Hayekian strategy for social change, that envisions the spread of correct libertarian ideas starting at the top, with the leading philosophers, and then trickling down from there to journalists and finally to the great unwashed masses, must be considered fundamentally unrealistic. Instead, any realistic libertarian strategy for change must be a *populist* strategy. That is, libertarians must short-circuit the dominant intellectual elites and address the masses directly to arouse their indignation and contempt for the ruling elites. +2. All the while the main addressees of a populist libertarian message must be indeed the just mentioned groups of dispossessed and disenfranchised native whites, I believe it to be a serious strategic error to make “whiteness” the exclusive criterion on which to base one’s strategic decisions, as some strands of the Alt-Right have suggested to do. After all, it is above all white men that make up the ruling elite and that have foisted the current mess upon us. True enough, the various protected “minorities” mentioned before take full advantage of the legal privileges they have been accorded and they have become increasingly emboldened to ask for ever more “protection,” but none of them and all of them together did not and do not possess the intellectual prowess that would have made this outcome possible, if it were not for the instrumental help that they received and are receiving from white men. + +Now, taking our cues from the Buchanan-, the Paul- and the Trump-movement, on to the specifics of a populist strategy for libertarian change, in no specific order except for the very first one, which has currently assumed the greatest urgency in the public mind. + +#### Stop mass immigration + +The waves of immigrants currently flooding the Western world have burdened it with hordes of welfare parasites, brought in terrorists, increased crime, led to the proliferation of no-go areas and resulted in countless “bad neighbors” who, based on their alien upbringing, culture and traditions, lack any understanding and appreciation of liberty and are bound to become mindless future supporters of welfare-Statism. + +No one is against immigration and immigrants *per se*. But immigration must be by invitation only. All immigrants must be productive people and hence, be barred from all domestic welfare payments. To ensure this, they or their inviting party must place a bond with the community in which they are to settle, and which is to be forfeited and lead to the immigrant’s deportation should he ever become a public burden. As well, every immigrant, inviting party or employer should not only pay for the immigrant’s upkeep or salary, but must also pay the residential community for the additional wear and tear of its public facilities associated with the immigrant’s presence, so as to avoid the socialization of any and all costs incurred with his settlement. Moreover, even before his admission, every potential immigrant invitee must be carefully screened and tested not only for his productivity but also for cultural affinity (or “good neighborliness”) – with the empirically predictable result of mostly, but by no means exclusively, western-white immigrant-candidates. And any known communist or socialist, of any color, denomination or country of origin, must be barred from permanent settlement – unless, that is, the community where the potential immigrant wants to settle officially sanctions the looting of its residents’ property by new, foreign arrivals, which is not very likely to say the least (even within already existing ‘commie’ communes).[^20] + +#### Stop attacking, killing and bombing people in foreign countries + +A main cause, even if by no means the only one, for the current invasion of Western countries by hordes of alien immigrants, are the wars initiated and conducted in the Middle East and elsewhere by the US’ ruling elites and their subordinate Western puppet-elites. As well, the by now seemingly ‘normal’ and ubiquitous terrorist attacks in the name of Islam across the Western world are in large measure the “blow-back” of these wars and the ensuing chaos throughout the Middle East and Northern Africa. There should be no hesitation to call these Western rulers what they are: murderers or accessories to mass murder. We must demand, and cry out loud instead for a foreign policy of strict non-interventionism. Withdraw from all international and supranational organizations such as the UN, NATO and the EU that intricate one country into the domestic affairs of another. Stop all government-to-government aid and prohibit all weapon sales to foreign States. Let it be *America First!, England First!, Germany First!, Italy First!*, and so on, i.e., each country trading with one another and no one interfering in anyone else’s domestic affairs. + +#### Defund the ruling elites and its intellectual bodyguards + +Expose and widely publicize the lavish salaries, perks, pensions, side-deals, bribes and hush monies received by the ruling elites: by the higher-ups in government and governmental bureaucracies, of supreme courts, central banks, secret services and spy agencies, by politicians, parliamentarians, party leaders, political advisors and consultants, by crony-capitalists, “public educrats,” university presidents, provosts and academic “stars.” Drive home the point that all their shining glory and luxury is funded by money extorted from tax-payers, and consequently urge that any and all taxes be slashed: income taxes, property taxes, sales taxes, inheritance taxes, etc., etc.. + +#### End the FED and all central banks + +The second source of funding for the ruling elites, besides the money extorted from the public in the form of taxes, comes from the central banks. Central banks are allowed to create paper money out of thin air. This reduces the purchasing power of money and destroys the savings of average people. It does not and cannot make society as a whole richer, but it redistributes income and wealth within society. The earliest receivers of the newly created money, i.e., the ruling elites, are thereby made richer and the later and latest receivers, i.e., the average citizen, are made poorer. The central bank’s manipulation of interest rates is the cause of boom-bust cycles. The central bank permits the accumulation of ever greater “public debt” that is shifted as a burden onto unknown future taxpayers or is simply inflated away. And as the facilitator of public debt, the central banks are also the facilitators of wars. This monstrosity must end and be replaced by a system of free, competitive banking built on the foundation of a genuine commodity money such as gold or silver. + +#### Abolish all ‘affirmative action’ and ‘non-discrimination’ laws and regulations + +All such edicts are blatant violations of the principle of the equality before the law that, at least in the West, is intuitively sensed and recognized as a fundamental principle of justice. As private property owners, people must be free to associate or disassociate with others: to include or exclude, to integrate or segregate, to join or separate, to unify and incorporate or to disunite, exit and secede. Close all university departments for Black-, Latino-, Women-, Gender-, Queer-Studies, etc., etc., as incompatible with science and dismiss its faculties as intellectual imposters or scoundrels. As well, demand that all affirmative action commissars, diversity and human resources officers, from universities on down to schools and kindergartens, be thrown out onto the street and be forced to learn some useful trade. + +#### Crush the “Anti-Fascist” Mob + +The trans-valuation of all values throughout the West: the invention of ever more “victim groups,” the spread of “affirmative action” programs and the relentless promotion of “political correctness,” has led to the rise of an “anti-fascist” mob. Tacitly supported and indirectly funded by the ruling elites, this self-described mob of “social justice warriors” has taken upon itself the task of escalating the fight against “white privilege” through deliberate acts of terror directed against anyone and anything deemed “racist,” “right-wing,” “fascist,” “reactionary,” “incorrigible” or “unreconstructed.” Such “enemies of progress” are physically assaulted by the “anti-fascist” mob, their cars are burnt down, their properties vandalized, and their employers threatened to dismiss them and ruin their careers – all the while the police are ordered by the powers that be to “stand down” and not to investigate the crimes committed or prosecute and punish the criminals. In view of this outrage, public anger must be aroused and there must be clamoring, far and wide, for the police to be unleashed and this mob be beaten into submission.[^21] + +#### Crush the street criminals and gangs + +In dispensing with the principle of the equality before the law and awarding all sorts of group privileges (except to the one group of married white Christian men and their families) the ruling elites have also dispensed with the principle of equal punishment for equal crime. Some State-favored groups are handed more lenient punishment for the same crime than others, and some especially favored groups are simply let run wild and go practically unpunished at all, thus actually and effectively promoting crime. As well, no-go areas have been permitted to develop where any effort at law-enforcement has essentially ceased to exist and where violent thugs and street gangs have taken over. In view of this, public furor must be provoked and it be unmistakably demanded that the police crack-down quick and hard on any robber, mugger, rapist and murderer, and ruthlessly clear all current no-go areas of violent gang-rule. Needless to say that this policy should be colorblind, but if it happens to be, as it in fact does, that most street criminals or gang members are young Black or Latino males or, in Europe, young immigrant males from Africa, the Middle East, the Balkans or Eastern Europe, then so be it and such human specimen then should be the ones that most prominently get their noses bloodied. And needless to say also that in order to defend against crime, whether ordinary street crime or acts of terrorism, all prohibitions against the ownership of guns by upstanding citizen should be abolished. + +#### Get rid of all welfare parasites and bums + +To cement their own position, the ruling class has put the underclass on the dole and thus made it a most reliable source of public support. Allegedly to help people rise and move up from the underclass to become self-supporting actors, the real – and actually intended – effect of the State’s so-called “social policy” is the exact opposite. It has rendered a person’s underclass status more permanent and made the underclass steadily grow (and with this also the number of tax-funded social workers and therapists assigned to “help and assist” it). For, in accordance with inexorable economic law, every subsidy awarded on account of some alleged need or deficiency produces more, not less, of the problem that it is supposed to alleviate or eliminate. Thus, the root cause of a person’s underclass status: his low impulse control and high time preference, i.e., his uncontrolled desire for immediate gratification, and the various attendant manifestations of this cause, such as unemployment, poverty, alcoholism, drug abuse, domestic violence, divorce, female headed households, out-of-wedlock births, rotating shack-up male companions, child abuse, negligence and petty crime, is and are not alleviated or eliminated but systematically strengthened and promoted. Instead of continuing and expanding this increasingly unsightly social disaster, then, it should be abolished and be loudly demanded that one take heed of the biblical exhortation that he who can, but will not work, also shall not eat, and that he who truly cannot work, due to severe mental or physical deficiencies, be taken care of by family, community and voluntary charity. + +#### Get the State out of education + +Most, if not all, social pathologies plaguing the contemporary West have their common root in the institution of “public education.” When the first steps were taken, more than two centuries ago, in Prussia, to supplement and ultimately replace a formerly completely private system of education with a universal system of compulsory “public education,” the time spent in State-run schools did in most cases not exceed four years. Today, throughout the entire Western world, the time spent in institutions of “public education” is, at a minimum, around ten years, and in many cases, and increasingly so, twenty or even thirty years. That is, a large or even the largest part of time during the most formative period in a person’s life is spent in State-funded and State-supervised institutions, whose primary purpose from the very beginning it was *not* to raise an enlightened public, but to train “good soldiers” and “good public servants:” not independent and mature or “mündige Bürger,” but subordinate and servile “Staats-Bürger.” The result? The indoctrination has worked: the longer the time a person has spent within the system of public education, the more he is committed to leftist-egalitarian ideas and has swallowed and wholeheartedly internalized the official doctrine and agenda of “political correctness.” Indeed, in particular among social science teachers and professors, people *not* counting themselves as part of the Left have practically ceased to exist. Consequently, it must be demanded that the control of schools and universities be wrest away from the central State and, in a first step, be returned to regional or better still local and locally funded authorities, and ultimately be completely privatized, so as to replace a system of compulsory uniformity and conformity with a system of decentralized education that reflects the natural variation, multiplicity and diversity of human talents and interests. + +#### Don’t put your trust in politics or political parties + +Just as *academia* and the academic world cannot be expected to play any significant role in a libertarian strategy for social change, so with politics and political parties – after all, it is the ultimate goal of libertarianism to put an end to all politics, and to subject all interpersonal relations and conflicts to private law and civil law procedures. To be sure, under present, all-pervasively politicized conditions an involvement in politics and party politics cannot be entirely avoided. However, in any such involvement one must be keenly aware of and guard against the corrupting influence of power and the lure of money and perks that comes with it. And to minimize this risk and temptation, it is advisable to concentrate one’s efforts on the level of regional and local rather than national politics, and there to promote a radical agenda of decentralization: of nullification and peaceful separation, segregation and secession. Most importantly, however, we must take heed of Ludwig von Mises’ life-motto: Do not give in to evil, but proceed ever more boldly against it. That is, we must speak out whenever and wherever, whether in formal or informal gatherings, against anyone affronting us with by now only all-too-familiar “politically correct” drivel and left-egalitarian balderdash and unmistakably say: “No. Hell no. You must be kidding.” In the meantime, given the almost complete mind-control exercised by the ruling elites, *academia* and the MSM, it already requires a good portion of courage to do so. But if we are not brave enough to do so now and thus set an example for others to follow, matters will become increasingly worse and more dangerous in the future, and we, Western civilization and the Western ideas of freedom and liberty will be wiped out and vanish. + +[^1]: That must be appropriated with our own nature-given, i.e., un-appropriated, body. + +[^2]: Property. + +[^3]: Conflict-free. + +[^4]: And all later owners connected to him through a chain of voluntary exchanges. + +[^5]: Whose leadership, to its credit, after Trump’s election victory, quickly broke with Trump when he turned out to be just another presidential warmonger. + +[^6]: *Aka* Mencius Moldbug. + +[^7]: *Aka* Soviet Poverty Lie Center. + +[^8]: *Aka* “non-discrimination”. + +[^9]: Which I have termed the “Stupids for Liberty” and my young German friend Andre Lichtschlag as “Liberallala-Libertarians”. + +[^10]: Colin Robertson. + +[^11]: Which, of course, was the reason for having invited them here. + +[^12]: Which is entirely compatible with libertarianism and its *desideratum* of freedom of association and opposition to forced integration. + +[^13]: Which is antithetical to libertarianism and inimical to human prosperity. + +[^14]: Let me hasten to add here that, despite my misgivings about his “economics,” I still consider Pat Buchanan a great man. + +[^15]: An endeavor, by the way, that has been ridiculed by Taki Theodoracopulos, a veteran champion of the paleo-conservative-turned-Alt-Right movement and Spencer’s former employer. + +[^16]: Many youngsters have been initially attracted to libertarianism believing that this “live and let live” is the essence of libertarianism. + +[^18]: Except as some idle intellectual play or mental gymnastics by a few “exotic” individuals. + +[^19]: Whereas the least support should be expected to come from the legally most “protected” groups such as, for instance, single Black Muslim mothers on welfare. + +[^20]: Brief message to all open-border and liberallala libertarians, who will surely label this, you guessed it, “fascist”: In a fully privatized libertarian order there exists no such thing as a right to free immigration. Private property implies borders and the owner’s right to exclude at will. And “public property” has borders as well. It is not unowned. It is the property of domestic tax-payers and most definitely not the property of foreigners. And while it is true that the State is a criminal organization and that to entrust it with the task of border control will inevitably result in numerous injustices to both domestic residents and foreigners, it is also true that the State *does something* also when it decides *not* to do anything about border control and that, under the present circumstances, doing nothing at all in this regard will lead to even more and much graver injustices, in particular to the domestic citizenry. + +[^21]: Query for liberallala-libertarians and the Stupids for Liberty, who are sure to object to this demand on the ground that the police asked to crush the “anti-fascist” mob are *State-_police: Do you also object, on the same grounds, that the police arrest murderers or rapists? Aren’t these legitimate tasks performed also in any libertarian order by _private* police? And if the police are not to do anything about this mob, isn’t it o.k. then that the target of its attacks, the “racist Right,” should take the task upon itself of giving the “social justice warriors” a bloody nose? \ No newline at end of file diff --git a/nl/Libertarianism and the Alt-Right/info.yml b/nl/Libertarianism and the Alt-Right/info.yml new file mode 100644 index 000000000..e36acabfb --- /dev/null +++ b/nl/Libertarianism and the Alt-Right/info.yml @@ -0,0 +1,78 @@ +--- +content_files: + - + - 01_speech.md + - "" +translation: + language: en + is_translation: true + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/Libertarianism and the Alt-Right" + fetch_translators: true + fetch_reviwers: true + fetch_progress: true +titles: + - Libertarianism + - '~~~~~~and~~~~~~' + - the Alt-Right +discussions: + - + - https://en.ancap.ch/t/5 + - Ancap Channel +more_infos: + - + - https://www.google.com + - Website name +tags: + - Some Tag + - Another Tag + - And so on +tag_prefix: "https://en.ancap.ch/tags/" +persons: + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "author" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "collaborator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "thanked" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "translator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "reviwer" + - + person_: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "cover_artist" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "artist" +resources: + - + resource: [ ] + rule: "front_cover" + content: "cover.png" + websites: + - Resource website + description: Resource description + persons: + - "template_person" +targets: + - + target: [ ] + name: article + reset_footer_active: false + reset_footer_depth: 0 + clear_page_active: true + clear_page_depth: 1 + toc_depth: 3 +version: "0.1.2" diff --git a/nl/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/nl/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml new file mode 100644 index 000000000..855034e24 --- /dev/null +++ b/nl/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -0,0 +1,80 @@ +--- +content_files: + - + - intro.md + - "" +translation: + language: en + is_translation: true + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production" + fetch_translators: true + fetch_reviwers: true + fetch_progress: true +titles: + - The Myth of~~~~~~ + - National Defense + - Essays on~~~~~~~~~~~~~~ + - the Theory and History + - of Security Production +discussions: + - + - https://en.ancap.ch/t/5 + - Ancap Channel +more_infos: + - + - https://www.google.com + - Website name +tags: + - Some Tag + - Another Tag + - And so on +tag_prefix: "https://en.ancap.ch/tags/" +persons: + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "author" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "collaborator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "thanked" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "translator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "reviwer" + - + person_: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "cover_artist" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "artist" +resources: + - + resource: [ ] + rule: "front_cover" + content: "cover.png" + websites: + - Resource website + description: Resource description + persons: + - "template_person" +targets: + - + target: [ ] + name: book + reset_footer_active: false + reset_footer_depth: 0 + clear_page_active: true + clear_page_depth: 1 + toc_depth: 3 +version: "0.1.2" diff --git a/nl/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/intro.md b/nl/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/intro.md new file mode 100644 index 000000000..6e468d009 --- /dev/null +++ b/nl/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/intro.md @@ -0,0 +1,29 @@ +# Introduction + +In the American Declaration of Independence, Thomas Jefferson affirmed + +> these truths to be self-evident: that all men are created equal; that they are endowed by their creator with inalienable rights; that among these are life, liberty, and the pursuit of happiness: that to secure these rights, governments are instituted among men, deriving their just powers from the consent of the governed; that whenever any form of government becomes destructive of these ends, it is the right of the people to alter or abolish it, and to institute new government, laying its foundation on such principles, and organizing its powers in such form as to them shall seem most likely to effect their safety and happiness. Prudence indeed will dictate that governments long established should not be changed for light and transient causes; and accordingly all experience has shown that mankind are more disposed to suffer while evils are sufferable, than to right themselves by abolishing the forms to which they are accustomed. But when a long train of abuses and usurpations pursuing invariably the same object, evinces a design to reduce them under absolute despotism, it is in their right, it is their duty to throw off such government, and to provide new guards for their future security. + +More than 200 years after the Declaration of Independence, it seems appropriate to raise the question whether governments have in fact done what they were designed to do, or if experience or theory has provided us with grounds to consider other possibly more effective guards for our future security. The present volume aims to provide an answer to this fundamental question. In fact, this question has recently assumed new urgency through the events of September 11, 2001. Governments are supposed to protect us from terrorism. Yet what has been the U.S. government’s role in the terrorist attacks on the World Trade Center and the Pentagon? The U.S. government commands a “defense” budget of $ billion per annum, a sum equal to the combined annual defense budgets of the next 24 biggest government spenders. It employs a worldwide network of spies and informants. However, it was unable to prevent commercial airliners from being hijacked and used as missiles against prominent civilian and military targets. Worse, the U.S. government did not only fail to prevent the disaster of September 11, it actually contributed to the likelihood of such an event. In pursuing an interventionist foreign policy (taking the form of economic sanctions, troops stationed in more than 100 countries, relentless bombings, propping up despotic regimes, taking sides in irresolvable land and ethnic disputes, and otherwise attempting political and military management of whole areas of the globe), the government provided the very motivation for foreign terrorists and made the U.S. their prime target. Moreover, how was it possible that men armed with no more than box cutters could inflict the terrible damage they did? Obviously, this was possible only because the government prohibited airlines and pilots from protecting their own property by force of arms, thus rendering every commercial airline vulnerable and unprotected against hijackers. A $50 pistol in the cockpit could have done what $400 billion in the hands of government were unable to do. And what was the lesson drawn from such failures? In the aftermath of the events, the U.S. foreign policy became even more aggressively interventionist and threatening. The U.S. military overthrew the Afghani government that was said to be “harboring” the terrorist mastermind Osama bin Laden. In the course of this, thousands of innocent civilians were killed as “collateral damage,” but bin Laden has not been captured or punished to this day, almost two years after the attacks. And once a U.S. approved government had been installed in Afghanistan, the U.S. government turned its attention to wars against other enemy states, in particular Iraq with its huge oil reserves. The U.S. refused even to rule out the employment of nuclear weapons against enemy regimes. No doubt, this policy helped to further increase the number of recruits into the ranks of people willing to use extreme violence against the U.S. as a means of retribution. At the same time, domestically the government used the crisis which it had helped to provoke to further increase its own power at the expense of the people’s liberty and property rights. Government spending, in particular on “defense,” was vastly increased, and a new government department for “homeland security” was created. Airport security was taken over by the federal government and government bureaucrats, and decisive steps toward a complete electronic citizen surveillance were taken. Truly, then, the current events cry out for a systematic rethinking of the issues of defense and security and the respective roles of government, the market, and society in providing them. + +* * * + +Two of the most widely accepted propositions among political economists and political philosophers are the following: First: Every “monopoly” is “bad” from the viewpoint of consumers. Monopoly here is understood in its classical sense as an exclusive privilege granted to a single producer of a commodity or service; i.e., as the absence of “free entry” into a particular line of production. In other words, only one agency, A, may produce a given good, x. Any such monopolist is “bad” for consumers because, shielded from potential new entrants into his area of production, the price of his product x will be higher and the quality of x lower than otherwise. Second, the production of security must be undertaken by and is the primary function of government. Here, security is understood in the wide sense adopted in the Declaration of Independence: as the protection of life, property (liberty), and the pursuit of happiness from domestic violence (crime) as well as external (foreign) aggression (war). In accordance with generally accepted terminology, government is defined as a territorial monopoly of law and order (the ultimate decision maker and enforcer). That both propositions are clearly incompatible has rarely caused concern among economists and philosophers, and in so far as it has, the typical reaction has been one of taking exception to the first proposition rather than the second. The contributors to this volume challenge this “orthodox” view and offer both empirical and theoretical support to the contrary thesis: that it is the second proposition, not the first, which is false and ought to be rejected. As far as empirical—historical—evidence is concerned, proponents of the orthodox view face obvious embarrassment. The recently ended twentieth century was characterized by a level of human rights violations unparalleled in all of human history. In his book Death by Government, Rudolph Rummel estimates some 170 million government-caused deaths in the twentieth century. The historical evidence appears to indicate that, rather than protecting life, liberty, and the pursuit of happiness of their citizens, governments must be considered the greatest threat to human security. Proponents of the orthodox view (willing to compromise the first thesis regarding the “evil” of monopoly in order to maintain the second concerning the necessity of state government) cannot entirely ignore this seemingly overwhelming evidence to the contrary. If they wish to rescue from refutation the thesis that government is indispensible for the provision of law and order, they must revise the second thesis. Experience shows that some states are aggressors, not protectors. Thus, if one is not to discard the second thesis altogether, its further specification is required: it is only possible to claim that some states protect. Accordingly, rather than faulting government as such for the dismal security record in particular during the past century, several attempts have been made to explain this record as the result of specific forms of government. Numerous political scientists, including the aforementioned Rummel, have tried to show by various statistical means that it is the absence of democratic government which explains the “anomalies” of the twentieth century. Admittedly, democracies go to war against nondemocratic regimes, but supposedly not against other democracies. Hence, it would seem to follow—and this thesis has in the meantime become part of the American neoconservative folklore—that once the Wilsonian dream of “making the world safe for democracy” has been achieved, eternal peace and security will be accomplished. In a similar vein, political economists such as James Buchanan and the school of “constitutional economics” have suggested that the admittedly miserable record of governments concerning the provision of internal and external security can be systematically improved by means of constitutional reforms aimed at the strict limitation of governmental powers. Both these explanations are scrutinized and rejected in this volume. As for the thesis of the peaceful nature of democracy, several contributors note that, in accordance with military historians such as J.F.C. Fuller and M. Howard, it rests on a rather selective or even erroneous reading of the historical record. Let me mention only two such misreadings. First, how can this thesis account for a seemingly obvious counterexample such as the American War of Southern Independence (the War Between the States) with its until then unparalleled brutality? Answer: by excluding and ignoring it or downplaying its significance. Second, proponents of the peaceful-democracy thesis typically support their claim by classifying traditional monarchies and modern dictatorships as autocratic and nondemocratic and contrasting both to what they classify as genuine “democracies.” Yet historically (and if any grouping must be done at all), it is democracy and dictatorship that should be grouped together. Traditional monarchies only resemble dictatorships superficially. Instead, dictatorships are a regular outgrowth of mass democracy. Lenin, Stalin, Hitler, and Mao were distinctly democratic rulers as compared to the former Emperors of Russia, Germany, Austria, and China. Indeed, Lenin, Stalin, Hitler, and Mao (and almost all of their smaller and lesser known successors) were outspoken in their hatred of everything monarchic and aristocratic. They knew that they owed their rise to democratic mass politics, and they employed democratic politics (elections, referenda, mass rallies, mass media propaganda, etc.) throughout their reign. On the other hand, as for the proposal of constitutional reforms aimed at limiting state power, several contributors to this volume explain that any such attempts must be considered futile and ineffective if and insofar as the interpretation and the enforcement of such limitations is left to government itself or to one of its organs, such as a governmental supreme court. (See more on this below.) More convincing to the contributors of this volume appears a third thesis, advanced by the economist Ludwig von Mises, which may be considered a combination of the above. Mises asserts that in order to fulfill its primary function as a provider of security, a government must satisfy two conditions: it must be democratically organized, and it must permit unlimited secession in principle. + +> Whenever the inhabitants of a particular territory, whether it be a single village, a whole district, or a series of adjacent districts, make it known, by a freely conducted plebiscite, that they no longer wish to remain united to the state to which they belong at the time, their wishes are to be respected and complied with. This is the only feasible and effective way of preventing revolutions and international wars. (Ludwig von Mises, *Liberalism* [Irvington-on-Hudson, New York: Foundation for Economic Education, and San Francisco, Calif.: Cobden Press, 1985], p. 109) + +One obvious attraction of this thesis is that it can account for the events of the American War of Southern Independence. Thus, until 1861, it was generally taken for granted in the U.S. that a right to secession existed, and that the Union was nothing but a voluntary association of independent states; but when the desire for the unrestricted right to secede was no longer respected, the state turned from protector to aggressor. Mises’s thesis is accorded considerable attention in this volume, and the role of secession as a means for limiting or escaping government depredation is emphasized repeatedly. However, in requiring a protective state to allow unlimited secession from its jurisdiction, Mises’s explanation essentially renders the State a voluntary membership organization with taxes amounting to voluntarily paid (or withheld) membership dues. With an unlimited right to secession even at the level of individual households, the government is no longer a “State,” but a club. Hence, strictly speaking, Mises’s thesis must be considered a rejection of proposition two rather than merely its revision. The contributors to this volume concur with this judgment, not only for empirical reasons but even more so for theoretical ones. Every attempt to explain the dismal performance of governments (States) qua providers of security as inherent in the nature of state-government must begin with a precise definition of state-government (the State). The definition of the State adopted throughout this volume is uncontroversial. It corresponds closely to that proposed by Thomas Hobbes and adopted to this day by countless political philosophers and economists. Briefly, Hobbes argued that in the state of nature, men would constantly be at each others’ throats. *Homo homini lupus est*. Each individual, left to his own devices and provisions, would spend too little on his own defense. Hence, permanent interpersonal warfare would result. The solution to this presumably intolerable situation, according to Hobbes and his followers, is the institution of a State (government). In order to institute peaceful cooperation—security—among themselves, two individuals, A and B, require a third independent party, S, as ultimate judge and peacemaker. However, this third party, S, is not just another individual, and the good provided by S, that of security, is not just another “private” good. Rather, S is a sovereign and has as such two unique powers. On the one hand, S can insist that his subjects, A and B, not seek protection from anyone but him; that is, S is a compulsory territorial monopolist of protection and ultimate decision making (jurisdiction). On the other hand, S can determine unilaterally (without unanimous consent) how much A and B must spend on their own security; that is, S has the power to impose taxes in order to provide security “collectively.” Based on this definition of government as a compulsory territorial monopolist of protection and jurisdiction equipped with the power to tax without unanimous consent, the contributors to this volume argue that, regardless of whether such a government is a monarchy, a democracy, or a dictatorship, any notion of limiting its power and safeguarding individual life, liberty, and property must be deemed illusory. Under monopolistic auspices the price of justice and protection must rise and its quality must fall. A tax-funded protection agency, it is pointed out, is a contradiction in terms: it is an expropriating property protector and can only lead to ever more taxes and less protection. In fact, even if a state limited its activities exclusively to the protection of life, liberty, and property (as a protective state à la Jefferson would do), the further question of how much security to provide would arise. Motivated like everyone else by selfinterest and the disutility of labor, but with the unique power to tax without consent, a government’s answer will always be the same: to maximize expenditures on protection—and almost all of a nation’s wealth can be consumed by the cost of protection—and at the same time to minimize the production of protection. Furthermore, a monopoly of jurisdiction must lead to a deterioration in the quality of justice and protection. If one can appeal only to the State for justice and protection, justice and protection will be distorted in favor of government—constitutions and supreme courts notwithstanding. After all, constitutions and supreme courts are state constitutions and courts, and whatever limitations to government action they might contain is determined by agents of the very same institution. Accordingly, the definitions of life, liberty, and property and their protection will continually be altered and the range of jurisdiction expanded to the state’s advantage. The first person to provide a systematic explanation for the apparent failure of governments as security producers along the above sketched lines was Gustave de Molinari (1818–1912), a prominent Belgian-born French economist, student of JeanBaptiste Say, and teacher of Vilfredo Pareto, and for several decades the editor of the *Journal des Économistes*, the professional journal of the French Economic Association, *the Societé d’Économie Politique*. De Molinari’s central argument was laid out in his article “De la Production de la Securité” of February 1849. The argument is worth quoting because of its theoretical rigor and its seemingly visionary foresight: + +> If there is one well-established truth in political economy, it is this: That in all cases, for all commodities that serve to provide for the tangible or intangible needs of consumers, it is in the consumer’s best interest that labor and trade remain free, because the freedom of labor and trade have as their necessary and permanent result the maximum reduction of price. And this: That the interests of the consumer of any commodity whatsoever should always prevail over the interests of the producer. Now in pursuing these principles, one arrives at this rigorous conclusion: That the production of security should, in the interests of the consumers of this intangible commodity, remain subject to the law of free competition. Whence it follows: That no government should have the right to prevent another government from going into competition with it, or require consumers of security to come exclusively to it for this commodity... Either this is logically true, or else the principles on which economic science is based are invalid. (Gustave de Molinari, *Production of Security*, J.H. McCulloch, trans. [New York: Center for Libertarian Studies, 1977], pp. 3–4) + +De Molinari then predicted what would happen if the production of security is monopolized: + +> If, on the contrary, the consumer is not free to buy security wherever he pleases, you forthwith see open up a large profession dedicated to arbitrariness and bad management. Justice becomes slow and costly, the police vexatious, individual liberty is no longer respected, the price of security is abusively inflated and inequitably apportioned, according to the power and influence of this or that class of consumers. (Molinari, *Production of Security*, pp. 13–14) + +Nearly all contributors to this volume pay explicit tribute to Molinari’s pathbreaking theoretical insight. Hence, the present volume is dedicated to the memory of Gustave de Molinari. If Molinari’s explanation of the dismal performance of government as security provider by the nature of government qua compulsory territorial monopolist of law and order is accepted, however, then the question of alternatives arises. Accordingly, the bulk of this volume consists of contributions to this quest for private and voluntary (market-produced) alternatives to the failed and fundamentally flawed system of state-protection. How could and would an alternative system of freely competing security producers work? Based on historical experience and economic logic, how effective are private alternatives such as mercenaries, guerrillas, militias, partisans, and privateers? What are the consequences of the free proliferation of weapons, in particular of nuclear arms? What is the role of ideology and public opinion in defense and war? What type of good is defense, a “private” or a “public” good? Can protective defense be provided by freely competing and financed insurance agencies? How would the “logic” of competitive insurance-protection differ from that of monopolistic state-protection? How can the transition from a system of monopolistic to competitive security production be achieved? What is the role of secession in this process? How can state-free societies—natural orders—possibly defend themselves against state attacks and invasions? These are the central questions addressed and answered in the present volume by an international assembly of contributors from philosophy, economics, history, sociology, and political science. + +* * * + +The contributions to Section One on state-making and warmaking set the stage historically and conceptually. Marco Bassani and Carlo Lottieri locate the topic and theme of the volume in history and the history of political thought. They emphasize the historical modernity of the institution of a State—States have not always existed—and direct particular attention to medieval (feudal) Europe as an example of a “Society without State,” from which valuable insights regarding the present and its possible paths of transformation can be gained. They explain the ideological revolution, associated with such names as Machiavelli, Bodin, Hobbes, and Rousseau, that supported and led up to the rise of the State. They review the rise of a liberal-libertarian ideological opposition to Statism, associated in particular with the names of Molinari (in the nineteenth century) and Rothbard (in the twentieth). They note the importance of European “realism,” i.e., the “elitist” social theorists such as G. Mosca, V. Pareto, and R. Michels in Italy and Carl Schmitt in Germany, for a correct understanding of the “non-neutral” nature of the State and sovereignty. And they explore the prospects for liberty and protection in the current world torn between a tendency toward political centralization (a One World Order) and an opposite tendency toward decentralization and secession. Murray N. Rothbard (1926–1995), the author of the second contribution to Section One, is the most important twentiethcentury disciple of Molinari. In synthesizing Molinari’s monopoly (or rather antimonopoly) theory with Ludwig von Mises’s neo-Austrian system of free-market economics (praxeology) and natural-law ethics, Rothbard created a grand new anti-Statist theoretical system, of Austro-Libertarianism. As they were by Molinari, most contributors to this volume have been profoundly influenced by Rothbard and his system. In his contribution to this volume, published originally in 1963 and reprinted here with the permission of the Ludwig von Mises Institute, Rothbard introduces the conceptual and terminological distinctions fundamental to all of the following. He clarifies the meaning of property, aggression, crime, selfdefense, punishment, State, peace, war (“just” and “unjust”), revolution, imperialism, neutrality, and isolationism, and he explains the inherently aggressive nature of the State, i.e., the indissoluble link between War-Making and State-Making. The contributions to Section Two focus on the subject of government forms, war, and strategy. Erik von Kuehnelt-Leddihn (1909–1999), in the last article completed before his death, presents a sweeping portrait of European history and the role of monarchy and Christian kings. In the European-Christian worldview, the king was seen as part of a natural, quasi-familial hierarchical or “vertical” social order: of “God the Father in Heaven, the Holy Father in Rome, the King as the Father of the Fatherland, and the Father as the King in the Family.” He describes the gradual deconstruction of this vertical worldview and its displacement, beginning with the French Revolution and completed with World War I and II, by a “new” egalitarian or “horizontal” outlook incompatible with monarchy and kings. He identifies democracy (majority rule), socialism (international and national), and popular dictatorship as expressions of this new horizontal worldview. Furthermore, he provides ample historical illustration of how the transformation from monarchy to democracy changed the conduct of war from limited warfare to total war. Gerard Radnitzky, in his wide-ranging essay, bolsters Kuehnelt-Leddihn’s case against democracy. Following Anthony de Jasay, Radnitzky begins with a detailed analysis of the economics and politics of majoritarian democracy and refutes as illusory and impossible the claims of constitutional economists such as James Buchanan. A discussion of the thesis “democracies are more peaceful” occupies the center of his chapter. Based on analytical considerations and detailed historical evidence, Radnitzky rejects the thesis.Further, he identifies the thesis “that democracies do not make war with each other” as “a cornerstone of the New World Order crowd” and U.S. imperialism and hegemony. He concludes with a few game-theoretical considerations regarding the possibility of private defense coalitions and some remarks on the likelihood of the decline and demise of the State. Bertrand Lemennicier provides an economic-conceptual and formalistic, game-theoretical explanation of the effects and prospects of government policies and treaties concerning the nonproliferation of nuclear weapons. In accordance with standard economic cartel theory, Lemennicier argues that any such agreements are bound to fail due to external and internal pressure. The cartel members cannot lastingly prevent nonmember countries from developing nuclear weapons independently. And within the cartel, each member has a constant incentive to cheat (and sell). Moreover, Lemennicier argues that even if a cartel agreement could be maintained and enforced, this would still be a “bad” idea. The world is made less safe rather than more so when a single country dominates in nuclear possession and enforcement. “The U.S. retains a monopoly on nuclear dissuasion and plays the part of world enforcer, excluding international exchanges for countries seeking nuclear weapons,” writes Lemennicier. “Such a position is costly, and the U.S. has no legitimate claim to such a role.” The contributions to Section Three review the historical record of private alternatives to State defense and warfare. Joseph Stromberg considers the example of professional “standing armies” commanded by aristocratic officers. He looks at the experience with mercenary armies in Renaissance Italy. He discusses the role of a militia in republican theory and practice from ancient Greece and Rome to the United States and Switzerland. Special attention is given to guerrilla warfare. Its essentially defensive nature is explained, and its role in the American Revolution, in the War for Southern Independence, and in the Second Anglo-Boer War is discussed. Based on this evidence, Stromberg suggests as a solution to the problem of defensive protection some combination of voluntary militias (inspired if possible by a unifying ideology or faith) and modern mercenaries (in the form of professional insurance-protection companies), both steeped in the theory and practice of guerrilla warfare. Larry Sechrest opens his contribution with a brief discussion of the nature of the “good” of defense and argues that defense is a distinctly “private” good (while “national defense” is an “imaginary” good). He then applies these theoretical considerations to the subject of naval warfare. In particular, he provides a detailed survey of “privateering” as a form of naval warfare conducted by privately owned ships from the twelfth to the nineteenth centuries. Sechrest explains how privateers operated, the legal customs that grew up around them, and how remarkably effective and profitable they were. Finally, as to why the practice of privateering declined after the nineteenth century, Sechrest argues that this has no technological reasons. To the contrary, privateering died out because it was “too” effective and threatened the jobs of the regular State-navies. Jeffrey Rogers Hummel begins with a discussion of the anthropological preconditions of State formation and the reasons for the historical triumph of States over Stateless societies. He explores the reasons—population size, geography, political decentralization, wealth and technology—for the success of some States and world regions and the failure of others. In particular, Hummel investigates and emphasizes the importance of ideas and ideological convictions, of motivation and morale, in war and defense. Finally, he ponders the ideological requirements of liberating oneself of the “macroparasitism” of one’s own State and the prospects of defending a free territory against the potential aggression of another, foreign State. Hummel expresses considerable optimism regarding the effectiveness of such a defense—because free societies will be wealthier and technologically more advanced than statist societies—but cautions that the maintenance of a free society (rather than a regression to Statism) requires eternal ideological vigilance on the part of the public. The final section, Section Four, is dedicated to the theory of private security production and its various practical applications. In his contribution, Walter Block argues that to claim “that a tax collecting government can legitimately protect its citizens against aggression is to contradict oneself, since such an entity starts off the entire process by doing the very opposite of protecting those under its control.” In support of this claim, Block reviews, analyzes, and refutes the entire panoply of statist arguments: the “prisoner’s dilemma,” the “free rider,” the “externality,” and the “public goods” thesis in favor of “national defense.” Defense, Block explains, is defense of private property and as “private” as private property. Last, he discusses the thesis, popular especially in “public choice” and “constitutional economics” circles, that States are forms of clubs (and clubs forms of States), and he concurs with Joseph Schumpeter’s verdict that this thesis “only proves how far removed this part of the social sciences is from scientific habits of mind.” In my own contribution to this volume, I open with a reconstruction the Hobbesian myth of “collective security” and its empirical and logical refutation. He then proceeds to a detailed analysis of risk, property, and insurance. He comments on the “arbitrariness” of “national” borders, and hence of “national” defense (in contrast to the “natural” borders of private property and the defense of such borders). He provides a comparative analysis of insurance-protection versus State-protection and contrasts the logic of State-warfare to that of freely financed protection agencies. Finally, Hoppe points out that insurance agencies, in contrast to States, will not disarm those they protect, and he addresses the question of how a free and armed society in conjunction with professional protection-insurance agencies would likely go about defending itself against State aggression. Guido Hülsmann, in the final contribution to this volume, deals with secession as a means of establishing a private-property order and assuring effective protection. He discusses the nature of secession and its comparative advantages as compared to other forms of political reform. After examining the conditions that must be met for secession to be successful, Hülsmann turns to a key problem of secessionist movements: defense against the government from which they are seceding. He argues that secessionist defense organizations must themselves be run on the basis of private-property principles to ensure that the political goal of libertarian secession be reached and that its military effectiveness be as high as possible. Though the implications of the arguments made in this volume are radical and sweeping, the principles are quite simple at root. In economics, the contributors seek the consistent application of market theory, not its arbitrary exclusion from whole areas of life, such that it applies also to the delivery of goods and services associated with security and defense. In politics, the contributors seek only the application of the principle Jefferson presented in his Declaration of Independence, that people have the right and duty to throw off governments that are not effecting their safety and find alternatives that provide guards for future security. In both respects, these ideas represent a relatively unexplored application of traditional liberal theory. And yet, given the continued rise of the national-security state in our own time, the future of liberty itself may hinge on our willingness to push these principles to their fullest extent. + +Hans-Hermann Hoppe \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/nl/Universally Preferable Behaviour/info.yml new file mode 100644 index 000000000..5c5b473dd --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -0,0 +1,171 @@ +--- +content_files: + - + - p00_ch01_foreword.md + - "" + - + - p00_ch02_intro.md + - "" + - + - p01.md + - "" + - + - p01_ch01_a_framework.md + - "" + - + - p01_ch02_internal.md + - "" + - + - p01_ch03_ethics.md + - "" + - + - p01_ch04_pref.md + - "" + - + - p01_ch05_01_univ.md + - "" + - + - p01_ch05_02_univ.md + - "" + - + - p01_ch06_upb.md + - "" + - + - p01_ch07_init.md + - "" + - + - p01_ch08_lifeboat.md + - "" + - + - p01_ch09_the_beast.md + - "" + - + - p02.md + - "" + - + - p02_ch01_ethical_categories.md + - "" + - + - p02_ch02_the_first_test_rape.md + - "" + - + - p02_ch03_the_second_test_murder.md + - "" + - + - p02_ch04_the_third_test_theft.md + - "" + - + - p02_ch05_the_forth_test_fraud.md + - "" + - + - p02_ch06_the_fifth_test_lying.md + - "" + - + - p02_ch07_01_more_challenging_tests_of_upb.md + - "" + - + - p02_ch07_02_more_challenging_tests_of_upb.md + - "" + - + - p03.md + - "" + - + - p03_ch01_the_value_of_universally_preferable_behaviour.md + - "" + - + - p03_ch02_the_null_zone_revisited.md + - "" + - + - p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md + - "" + - + - p03_ch03_02_existence_versus_non-existence.md + - "" + - + - p03_ch03_03_existence_versus_non-existence.md + - "" + - + - p03_ch04_additional_proofs.md + - "" + - + - p03_ch05_parallels.md + - "" + - + - p04.md + - "" + - + - p05_appendices.md + - "" +translation: + language: en + is_translation: true + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/Universally Preferable Behaviour" + fetch_translators: true + fetch_reviwers: true + fetch_progress: true +titles: + - Universally + - Preferable~ + - Behaviour~~ +discussions: + - + - https://en.ancap.ch/t/5 + - Ancap Channel +more_infos: + - + - https://www.google.com + - Website name +tags: + - Some Tag + - Another Tag + - And so on +tag_prefix: "https://en.ancap.ch/tags/" +persons: + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "author" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "collaborator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "thanked" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "translator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "reviwer" + - + person_: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "cover_artist" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "artist" +resources: + - + resource: [ ] + rule: "front_cover" + content: "cover.png" + websites: + - Resource website + description: Resource description + persons: + - "template_person" +targets: + - + target: [ ] + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 + clear_page_active: true + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 +version: "0.1.2" diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md new file mode 100644 index 000000000..4ddd874d6 --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md @@ -0,0 +1,93 @@ +## Foreword + +In many fairy tales, there lives a terrible beast of stupendous power, a dragon or a basilisk, which tyrannises the surrounding lands. The local villagers tremble before this monster; they sacrifice their animals, pay money and blood in the hopes of appeasing its murderous impulses. + +Most people cower under the shadow of this beast, calling their fear “prudence,” but a few – drunk perhaps on courage or foolhardiness – decide to fight. Year after year, decade after decade, wave after wave of hopeful champions try to match their strength, virtue and cunning against this terrible tyrant. + +Try – and fail. + +The beast is always immortal, so the villagers cannot hope for time to rid them of their despot. The beast is never rational, and has no desire to trade, and so no negotiations are possible. + +The desperate villagers’ only hope is for a man to appear who can defeat the beast. + +Inevitably, a man steps forward who strikes everyone as utterly incongruous. He is a stable boy, a shoemaker’s son, a baker’s apprentice – or sometimes, just a vagabond. + +This book is the story of my personal assault on just such a beast. + +This “beast” is the belief that it is impossible to define an objective, rational, secular and scientific ethical system. This “beast” is the illusion that morality must forever be lost in the irrational swamps of gods and governments, enforced for merely pragmatic reasons, but forever lacking logical justification and clear definition. This “beast” is the fantasy that virtue, our greatest joy, our deepest happiness, must be cast aside by secular grown-ups, and left in the dust to be pawed at, paraded and exploited by politicians and priests – and parents. This “beast” is the superstition that, without the tirades of parents, the bullying of gods or the guns of governments, we cannot be both rational and good. + +This beast has brought down many great heroes, from Socrates to Plato to Augustine to Hume to Kant to Rand. + +The cost to mankind has been enormous. + +Since we have remained unable to define a rational system of universal morality, we have been forced to inflict religious horror stories on our children, or give guns, prisons and armies to a small monopoly of soulless controllers who call themselves “the state.” + +Since what we call “ethics” remains subjective and merely *cultural*, we inevitably end up relying on bullying, fear and violence to enforce social rules. Since ethics lack the rational basis of the scientific method, “morality” remains mired in a tribal war of bloody mythologies, each gang fighting tooth and nail for control over people’s allegiance to “virtue.” + +We cannot live without morality, but we cannot define morality objectively – thus we remain eternally condemned to empty lives of pompous hypocrisy, cynical dominance or pious slavery. + +Intellectually, there are no higher stakes in the world. Our failure to define objective and rational moral rules has cost hundreds of millions of human lives, in the wars of religions and states. + +In many ways, the stakes are getting even higher. + +The increased information flow of the Internet has raised the suspicions of a new generation that what is called “virtue” is nothing more – or less – than the self-serving fairy tales of their hypocritical elders. The pious lies told by those in authority – and the complicity of those who worship them – are clearer now than ever before. + +“Truth” has been exposed as manipulation; “virtue” as control; “loyalty” as slavery, and what is called “morality” has been revealed as a ridiculous puppet show designed to trick weak and fearful people into enslaving themselves. + +This realisation has given birth to a new generation of nihilists, just as it did in nineteenth century Germany. These extreme relativists reserve their most vitriolic attacks for anyone who claims any form of certainty. This post-modern generation has outgrown the cultural bigotries of their collective histories, but now view *all* truth as mere prejudicial assertion. Like wide-eyed children who have been scarred into cynical “wisdom,” they view all communication as advertising, all claims as propaganda, and all moral exhortations as hypocritical thievery. + +Since we have no agreement on a cohesive, objective and rational framework for evaluating moral propositions, “morality” remains mired in mysticism, and its inevitable corollary of violence. Just as, prior to the Enlightenment, religious sects warred endlessly for control over the blades of the aristocracy, so now do competing moral mythologies war for control over the state, and all its machinery of coercion. + +Thus morality remains, relative to modern science, just as medieval “astronomy” did to modern astronomy – a realm of imaginary mythology, enforced through storytelling, threats, compulsion and exploitation – which actively bars any real progress towards the truth. + +This “beast” of relativistic ethics looms above us, preying on us, justifying taxation, imprisonment, censorship and wars. It enslaves the young in state schools and Sunday pews; it ensnares the poor in the soft gulags of welfare; it enslaves even the unborn in the bottomless wells of national debts. + +As I wrote in my previous book, “On Truth: The Tyranny of Illusion,” the most fundamental lie at the centre of unproven ethical theories is that such theories are always presented to children as objective and incontrovertible facts, when in truth they are mere cultural bigotries. The reason that scientists do not need a government or a Vatican is that scientists have an objective methodology for resolving disputes: the scientific method. The reason that language does not need a central authority to guide its evolution is that it relies on the “free market” of accumulated individual preferences for style and utility. + +The reason that modern morality – and morality throughout history – has always had to rely first on the bullying of children, and then on the threatening of adults, is that it is a manipulative lie masquerading as a virtuous truth. + +The truth is that we need morality; the lie is that gods or governments can rationally define or justly enforce it. + +My goal in this book is to define a methodology for validating moral theories that is objective, consistent, clear, rational, empirical – and *true*. + +I am fully aware that, at this moment, you will very likely be feeling a rising wave of scepticism. I fully understand that the odds that some guy out there on the Internet – the home world of crazies – has somehow solved the philosophical problem of the ages are not particularly high – in fact, they would be so close to zero as to be virtually indistinguishable from it. + +Still, not *quite* zero. + +### Ground Rules + +Extraordinary claims require extraordinary proof. In taking on this mammoth task – particularly in such a short book – I have set myself some basic ground rules, which are worth going over here.[^1] + +1. I fully accept the Humean distinction between “is” and “ought.” Valid moral rules cannot be directly derived from the existence of anything in reality. The fact that human beings in general *prefer* to live, and must successfully interact with reality in order to do so, cannot be the basis for any valid theory of ethics. Some people clearly do not prefer to live, and steadfastly reject reality, so this definition of ethics remains subjective and conditional. +2. Ethics cannot be objectively defined as “that which is good for man’s survival.” Certain individuals can survive very well by preying on others, so this definition of ethics does not overcome the problem of subjectivism. In biological terms, this would be analogous to describing evolutionary tendencies as “that which is good for *life’s* survival” – this would make no sense. Human society is an ecosystem of competing interests, just as the rainforest is, and what is “good” for one man so often comes at the expense of another. +3. I do not believe in any “higher realm” of Ideal Forms. Morality cannot be conceived of as existing in any “other universe,” either material or immaterial. If morality exists in some “other realm,” it cannot then be subjected to a rigorous rational or empirical analysis – and, as Plato himself noted in “The Republic,” society would thus require an elite cadre of Philosopher-Kings to communicate – or, more accurately, *enforce* – the incomprehensible edicts of this “other realm” upon everyone else. This also does not solve the problem of subjectivism, since that which is inaccessible to reason and evidence is by definition subjective. +4. I do not believe that morality can be defined or determined with reference to “arguments from effect,” or the predicted consequences of ethical propositions. Utilitarianism, or “the greatest good for the greatest number,” does not solve the problem of subjectivism, since the odds of any central planner knowing what is objectively good for everyone else are about the same as any central economic planner knowing how to efficiently allocate resources in the absence of price – effectively zero. Also, that which is considered “the greatest good for the greatest number” changes according to culture, knowledge, time and circumstances, which also fails to overcome the problem of subjectivism. We do not judge the value of scientific experiments according to some Platonic higher realm, or some utilitarian optimisation – they are judged in accordance with the scientific method. I will take the same approach in this book. +5. I also refuse to define ethics as a “positive law doctrine.” Although it is generally accepted that legal systems are founded upon systems of ethics, no one could argue that every law within every legal system is a perfect reflection of an ideal morality. Laws cannot directly mirror *any* objective theory of ethics, since laws are in a continual state of flux, constantly being overturned, abandoned and invented – and legal systems the world over are often in direct opposition to one another, even at the theoretical level. Sharia law is often directly opposed to Anglo-Saxon common-law, and the modern democratic “mob rule” process often seems more akin to a Mafia shoot-out than a sober implementation of ethical ideals. +6. I am fully open to the proposition that there is no such thing as ethics at all, and that all systems of “morality” are mere instruments of control, as Nietzsche argued so insistently. In this book, I start from the assumption that there is no such thing as ethics, and build a framework from there. +7. I do have great respect for the ethical *instincts* of mankind. The near-universal social prohibitions on murder, rape, assault and theft are facts that any rational ethicist discards at his peril. Aristotle argued that any ethical theory that can be used to prove that rape is moral must have something wrong with it, to say the least. Thus, after I have developed a framework for validating ethical theories, I run these generally accepted moral premises through that framework, to see whether or not they hold true. +8. I respect your intelligence enough to refrain from defining words like “reality,” “reason,” “integrity” and so on. We have enough work to do without having to reinvent the wheel. +9. Finally, I believe that any theory – especially one as fundamental as a theory of ethics – does little good if it merely confirms what everybody already knows instinctively. I have not spent years of my life working on a theory of ethics in order to run around proving that “murder is wrong.” In my view, the best theories are those which verify the truths that we all intuitively understand – and then use those principles to reveal new truths that may be completely counter-intuitive. + +Having spent the last few years of my life preparing, training, and then combating this beast, I hope that I have acquitted myself with some measure of honour. I believe that I have emerged victorious – though not entirely unscathed – and I look forward to seeing who shares this view.[^2] + +I studied the history of philosophy in graduate school, and hold a Masters degree, but I do not have a PhD in philosophy. I am far from a publicly recognised intellectual. While I may not be the *most* unlikely champion, I am also far from the most likely. Whether I have succeeded or not is not up to you, and it is not up to me. + +If the reasoning holds, the greatest beast is down. + +### A Modest Suggestion + +It is the height of audacity to suggest to readers how to read a book, but given the challenges of the task before us, I would like to make one small suggestion before we embark. + +If we lived in the fifteenth century, and I were trying to convince you that the world were round, I would put forward reams of mathematical and physical proofs. If you held a contrary opinion, you would naturally react with scepticism, and be inclined to quibble with every line of proof. However, if you and I could in fact sail around the world, and arrive back where we started without retracing our steps, you would be far more willing to accept the conceptual proofs for what you had already *experienced* to be true. You might find fault with a particular logical step or metaphor, but you would already agree with the conclusion, and thus would be more prone to help correct the details rather than reject the theory as a whole. + +If my task were to respond to every possible objection to every linguistic, logical and empirical step, this book would remain forever unfinished – and unread. Perfectionism is, in essence, procrastination, and I consider the task of this book to be too important – and the dangers of false morality too grave and imminent – to spend so long trying to achieve heaven that we all end up in hell. + +Thus I humbly suggest that you wait to see how effective the ethical framework I propose is at proving the most commonly accepted moral maxims of mankind before passing final judgement on the theory. + +I truly believe that the definition of a rational ethical framework is the most essential task that faces mankind. I truly appreciate your interest in this crucial matter – and would like as always to thank the wonderfully kind donators who have made this work possible. + +I ride into battle well armed by others. + +[^1]: Most of these will be discussed in more detail throughout the course of this book. + +[^2]: Of course, if I have failed, I have at least failed spectacularly, which itself can be both edifying and entertaining! \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md new file mode 100644 index 000000000..7cb72d4fe --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md @@ -0,0 +1,133 @@ +## Introduction + +For countless generations, mankind lived in a kind of egocentric womb of self-imposed ignorance: the world was flat, the sun, moon and stars revolved around him, ancestors beckoned to him from beyond the mists of death, and thunder was the anger of the gods. + +Burrowing out from this narcissistic womb of subjective interpretation required the labour of millennia – and cost the lives of millions. The effort required to wrench our perspective from *perceptual experience* to *conceptual logic* was terrifying, exhilarating, highly disorienting and extremely dangerous. Understanding that the world was not what it *felt like*, or *seemed like*, was – and remains – the greatest feat of our intelligence. The *truth* of reality turned out to be in the eyes of the mind, not of the flesh. + +The world looks flat; it is not. The sun and the moon look the same size; they are not. The stars seem to move around the earth; they do not. Learning the truth requires that we see the world from outside our senses – this does not mean a rejection of our senses, but an airtight compliance with the *real* evidence of the senses, which is not that the world is flat, but that matter, energy and physical laws are consistent. When we let go of a rock in our hand, it falls – this is the *real* evidence of the senses, not that the Earth is fixed and immovable. The idea that the world is immobile is an incorrect assumption that contradicts the direct evidence of our senses, which is that everything falls. If everything falls, the world cannot be fixed and immovable. + +These are the little truths of the everyday; that rocks fall, smoke rises, fire is hot and the sun and the moon are both round. If we remain steadfastly and rigorously committed to these “little truths,” we can in time derive the great truths of physics, which provide us such awesome knowledge and power. + +In between the little truths and the great truths, however, are the illusions that blind us – both in physics and in ethics. + +In physics, the great truths cannot contradict the little truths. No “unified field theory” can validly contradict our direct sense-experience of a falling rock or a rising flame. The greatest mathematical theory cannot be valid if applying it returns incorrect change at the checkout counter. + +Historically, however, in between our own little truths and the great truths lies what I will call the “null zone.” + +### The "Null Zone" + +We tell our children not to punch each other, and we believe that violence is wrong in the abstract, as a general moral rule. The “little truth” is: *don’t punch*. The “great truth” is: *violence is wrong*. + +However, there exists in our minds an imaginary entity called “God,” and this entity is considered perfectly moral. Unfortunately, this entity continually and grossly violates the edict that “violence is wrong” by drowning the world, consigning souls to hell despite a perfect foreknowledge of their “decisions,” sanctioning rape, murder, theft, assault and other actions that we would condemn as utterly evil in any individual. + +Thus we have the little truth (*don’t punch*) and the great truth (*violence is wrong*) but in the middle, we have this “null zone” *where the complete opposite of both our little truths and our great truths is considered perfectly true*. + +Historically, we can see the same inconsistency in physics. There are no perfect circles in our direct experience, but because of a belief in God, all planetary motion had to be a “perfect circle” – a premise that retarded astronomy for centuries. Similarly, if a man turns his head, he does not reasonably believe that the entire world rotates around him – and he would happily put this forward as not just his own “little truth,” but as a *great truth*, or universal principle. Yet for most of human history, it was believed that the stars and planets rotated around the Earth, rather than that the Earth rotated. Here again we can see the “null zone” between direct sense experience and universal principle, wherein entirely opposite principles are considered to be perfectly valid. + +No sane man experiences God directly. In his daily life, he fully accepts that *that which cannot be perceived does not exist*. No reasonable man flinches every time he takes a step, fearing an invisible wall that might be barring his way. The greatest abstractions of science support his approach. + +Conversely, in the “null zone” of religion, the *exact opposite* of both the little truths and the great truths is believed to be true. Personally, a man believes that *that which cannot be perceived does not exist* – intellectually, science has proven this repeatedly. However, in the “null zone” of theology, the exact opposite proposition holds true – the axiom there is *that which cannot be perceived **must** exist*. + +Our belief in the virtue of the military also lies in this “null zone.” If a private man is paid to murder another man, we call him a “gun for hire,” and condemn him as a hit man. If, however, this man puts on a green costume with certain ribbons *and commits the same act*, we hail him as a hero and reward him with a pension. The little truth (*I should not murder*) is perfectly consistent with the great truth (*murder is wrong*) – yet in the middle there lies a “null zone,” where murder magically becomes “virtuous.” + +If this “null zone” is valid, then no logical proposition can ever hold. If a proposition is true – and the exact opposite of that proposition is also true – then logical reasoning becomes impossible. The growth of rational science has been the steady attack upon this “null zone,” and the incursion of objective consistency into these mad little pockets of subjective whim. + +In old maps, before cartographers had finished their explorations, the drawings of known lands would fade into blank paper. The growth of knowledge requires first a delineation of what is not known, and then an expansion of known principles into the unknown areas. + +The same is true in the realm of morality. + +### The Casualties + +Crossing this “null zone” is fraught with peril. The road from the little truths to the great truths is paved with the bones of millions. From the death of Socrates to the torture of early scientists by religious zealots, to the millions who have murdered and died for the black fantasies of fascism and communism, any forward-thrust of human knowledge into the “null zone” is fraught with considerable danger. + +Must “crossing the null zone” – or seamlessly uniting the little truths with the great truths – inevitably be so difficult and dangerous? It is an enormous challenge to unite the perceptual with the conceptual in a straight line of logical reasoning – but *must* this progress take thousands of years and oceans of blood? + +If we look at the technological and economic progress of mankind, we see more or less a flat line for countless millennia, followed by massive and asymptotic spikes over the past few hundred years. It is inconceivable that some widespread genetic mutation could account for this sudden and enormous acceleration of intellectual consistency and material success. Theories claiming that a certain “snowball effect” came into existence, mysteriously propelled by an accumulation of all the little increments of knowledge that had occurred since the dawn of civilisation, can usually be dismissed out of hand as entirely *ex post facto* explanations, since they have no predictive value. + +If we understand that our staggering potential has been available to us for at least tens of thousands of years – and that there is both great profit and great pleasure in exercising it – then it at once becomes clear that we really *do* want to use our amazing minds. + +Thus there must be a downward force that has historically acted to crush and enslave the natural liberty of mankind. + +In the realm of science, it is not too hard to see the oppressive forces that continually kept our minds in near-primeval ignorance. The combination of superstition in the form of religion, and violence in the form of the aristocracy, threatened rational thinkers with intimidation, imprisonment, torture, and murder. Just as a farmer profits from the low intelligence of his cows, and a slave-owner profits from the fear of his slaves, priests and kings retained their privileges by threatening with death anyone who dared to think. + +The simple truth is that “priests” and “kings” were – and are – merely men. The simple truth is that the gods and devils that were supposed to justify their rule never existed. + +We have made great strides in understanding the nature and reality of simple human equality, but the sad fact of the matter is that the realm of *morality* is still lost in the “null zone” – in the destructive illusions of the “middle truths.” + +### "Middle Truths" + +Let us call the oppositional principles that reside in the “null zone” – between sense perception and conceptual consistency – the “middle truths.” + +These “middle truths” are the most dangerous illusions of all, because they grant the *appearance* of truth while actually *attacking* the truth. + +By providing the illusion that we have found the truth, “middle truths” actually prevent us from gaining the truth. They are the last line of defence for fantasy, predation and exploitation. + +Since they are not only irrational, but *anti*-rational, “middle truths” remain endlessly flexible – as long as they serve those in power. For instance, Christianity arose out of the growing fascism of the late Roman Empire partly by lashing out at the “primitive” superstitions of existing theologies. “Forget your old gods, we have a brand new God who is far better!” + +“Middle truths” always take the form of a truth, followed by a lie. “Zeus is a pagan superstition” is a true statement, which was openly made by Christian proselytisers. The lie that followed was: “Yahweh is not a pagan superstition, but a real and living God.” + +We can personalise this a little bit more with an example that will be familiar to anyone who has ever counselled a dysfunctional friend. “My last boyfriend was a real jerk,” she will say, and you will fervently agree. “My new boyfriend is really *great* though,” she will add, and you will try not to roll your eyes. + +It is very hard not to replace one illusion with another. + +“The British government is a tyranny!” cried the American revolutionaries in the eighteenth century – and, after evicting the British troops, they then set up their own government and started attacking their own citizens. + +“Aristocracy is an unjust abomination!” cried other revolutionaries, who then set up the tyranny of the majority in the form of democracy. + +“Middle truths” can also exist in science, and similarly prevent the natural progress from the little truths to the great truths. Until the eighteenth century, for instance, biologists believed in “spontaneous generation,” or the idea that life can spring from nonliving matter. This had never been observed, of course, but conformed to ancient writings both philosophical and religious, and so was accepted as fact. Also, prior to the Einsteinian revolution in 1905, light was believed to move through a fixed and invisible substance called “luminiferous ether,” just as sound waves move through air. No scientist who believed in this theory had any empirical evidence for this “ether,” either personally or scientifically – but it was considered necessary to conform to other observable characteristics. + +Religion is also another “middle truth” – one of the most dangerous ones. It is true that we are a unique species in the universe, as far as we know. A giraffe is a taller quadruped, but man is not just a “smarter” primate, but something quite different. The nature of that difference remains largely unknown – the religious explanation of “we are not the same as animals because we have a soul and were created by a God” is just another example of a “middle truth.” It is true that we are very different from animals. It is not true that we were created by a god and have a soul. + +Just as some parasites cannot take root until they dislodge the prior parasites, “middle truths” only attack previous illusions *so that they can take their place*. Those who are sceptical of the prior fantasies are drawn towards the new fantasy. Thus does Christianity displace paganism, Marxism displace Christianity, post-modernism displace Marxism, democracy displace aristocracy, and so on. + +Until the great truths are achieved, and united with the little truths, “middle truths” are just a rotating phalanx of exploitive and destructive falsehoods – specifically designed to prevent the achievement of the great truths. + +And the great truths are always achieved from the little truths. + +The world falls because a rock falls. + +### "Middle Truths" And Exploitation + +Biologically, parasitism is a wholly viable survival strategy for many creatures. In the absence of ethical norms, stealing energy and resources from other creatures is perfectly sensible. In general, the most sustainable and stable form of parasitism is *symbiosis*, or mutually beneficial coexistence. Thus the bacteria that inhabit our intestines aid their own survival by helping us digest our food. + +However, a virus that renders us continually exhausted, and barely able to keep ourselves alive, can scarcely be called “mutually beneficial.” If we think of our long and grim history of disaster, starvation, war, disease and poverty – and compare it with the astounding material successes of modernity – it is clear that a form of parasitism tyrannised our minds and capacities for millennia. Now that the last few hundred years have shown the power and creativity of the human spirit, we can view our species as an organism that has shaken off a terrible parasite, and sprung from an endless gasping deathbed to perform the most astounding feats of gymnastics. + +When we cure ourselves of a disease, we feel better, but the disease does not. From the perspective of the smallpox virus, the smallpox vaccine is genocidal. + +In the same way, the parasites that strangle mankind view the liberty of the majority with horror. Since their parasitism frees them from the demands of reality – to earn their daily bread – they inevitably view the freedom of the masses as a form of enslavement for themselves. Thus would a farmer view the “liberation” of his livestock as an utter disaster… + +Establishing truth necessarily limits fantasy. Limiting fantasy necessarily limits exploitation. If I can convince you that I am a living man-God, and that the God who birthed me wants you to give me ten percent of your income, or you will be punished for eternity, then I can become exceedingly rich. I am a parasite of illusions, and depend on those illusions for my sustenance as surely as fungus relies on warmth, dampness – and darkness. + +Those who use moral fantasies to exploit mankind have always fought tooth and nail against those who threaten their livelihood by discovering and disseminating the truth. + +We are familiar with the example of the Mafia, which threatens potential rivals with maiming and death, or the spectacle of religious sects attacking each other, or one government attacking another. + +When philosophers expose the falsehoods necessary for continued exploitation, however, they are ideally not aiming to set themselves up as competitors. They do not wish to *replace* the Mafia, or the church – they wish to eliminate it completely. + +A more modern analogy would be the relationship between the state, lobbyists and taxpayers. Lobbyists will ferociously attack other lobbyists who compete for the same tax dollars. However, imagine how *all* lobbyists would band together to attack anyone who proposed eliminating the state as an institution. + +Parasites will aggressively compete with one another for the host’s limited resources – but it is in their best interest to band together to attack anything that threatens to eliminate the host itself. + +In this way, in any society where the state and the church are nominally separated, each entity tends to compete for adherents. Where the church begins to lose ground, the state will aggressively recruit patriots – resulting in secular socialism. Where the state begins to lose ground, the church will aggressively recruit adherents – resulting in religious fundamentalism, often with tinges of libertarianism. + +However, the philosophers who oppose *all* intellectual error are the sworn enemies of all the parasites that feed off illusions. The “great truths” of physics eliminate the need for supernatural agents, and render miracles impossible. The explanatory power of science wholly outshines the religious fictions that masquerade as knowledge about the physical world. + +The scientific method requires that every thesis be supported by evidence and rationality. Since there is no evidence for gods – and the very *idea* of gods is innately self-contradictory – the thesis “gods exist” cannot stand. Inevitably, the religious parasites attempt to defend their thesis by trying to split reality into “two realms” – the scientific and the spiritual. However, there is no evidence for the existence of this “spiritual” realm in the present, any more than there was for the parallel universe of Platonic “Forms” two thousand five hundred years ago. + +Thus the establishment of consistent and universal truth necessarily limits and destroys the exploitive potential of illusion. In particular, the “great truths,” which are universal and consistent, make redundant and ridiculous the “middle truths” – which are in fact exploitive fantasies. We are familiar with the “middle truth” of religion; a few others will be examined and revealed here, some of which may shock you. + +### Effective Parasitism + +The most effective parasites – or viruses – are those which fool the body into indifference. Our immune systems are designed to attack foreign substances within the body, isolating and killing them. We fear HIV and cancer in particular because they are able to bypass our immune systems. The same technique is used by intellectual parasites to disable the defence systems of those they prey upon. + +If a stranger attacks you in an alley and demands your money, you will be horrified and appalled. You may fight back, you may run, or you may give him your wallet, but you would remain shocked, angry and frightened by the interaction. When you repeated the story, you would tell it in a way that reinforced the base and vile violation of your personal and property rights. Others would feel sympathy for your predicament, and would avoid said alley in the future. + +This is an example of a “little truth,” which is: “Stealing from me is wrong.” + +However, when a government agent sends you a letter demanding that you pay him money, you may feel a certain indignity, but you would not relate the story with the same horror and indignation to your friends. + +This is an example of a “middle truth,” which obscures a “great truth,” which is that “stealing is wrong.” + +This book will focus on exposing and destroying these false “middle truths.” I believe that mankind suffers endlessly under the tyranny of false ethical “middle truths” which justify the destructive world-views of religious superstition, secular despotism and the cult of the family. + +My thesis in this book is that in ethics, as in every other intellectual discipline, the great truths arise directly from the little truths. The disorienting fog of the “middle truths” is a hellish path to navigate, but it is worth struggling through, because the only fundamental alternative to truth is exploitation, destruction – and, inevitably, the untimely demise of millions. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p01.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p01.md new file mode 100644 index 000000000..4ea4a0aa7 --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p01.md @@ -0,0 +1 @@ +# Theory \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch01_a_framework.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch01_a_framework.md new file mode 100644 index 000000000..232e9606c --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch01_a_framework.md @@ -0,0 +1,96 @@ +## A Framework For Ethics + +Ethical propositions are different from other types of knowledge statements. If I say, “I like jazz,” that may be a true or false statement, but it is not generally considered binding upon you in any way. My preference for jazz is a mere statement of personal fondness; based on my statement, it is not incumbent upon you to either like or dislike jazz. + +Similarly, if I say “I like vegetables,” that is also a mere statement of personal preference. However, if I say, “vegetables are healthy food,” then I have shifted from a statement of personal preference to a statement of objective fact. It is the difference between “I like ice cream,” and, “Ice cream contains milk.” + +The fundamental difference between statements of *preference* and statements of *fact* is that statements of fact are objective, testable – and binding. If you value truth, it is incumbent upon you to accept the fact that ice cream contains milk, once it is proven.[^1] + +If I say that the earth is round, and I provide ample proof for this statement, it is no longer up to you to determine on your own whim whether the statement is true. If I can prove that the earth is round, then you are bound to accept it as true, unless you are willing to reject reason and evidence as the criteria for truth. + +If I accept the validity of mathematical laws, I cannot arbitrarily reject a mathematical proof that conforms to those laws. If I *do* reject such a proof, I can no longer claim to accept the validity of mathematical laws. My acceptance of these laws means that I am *bound* to accept as valid those proofs that conform to these laws. The rejection of a proof that conforms to rational standards is a rejection of rational standards as a whole. + +The scientific method, rationality itself, and mathematical laws are all examples of *objective* criteria for establishing the truth of a proposition. It is not my opinion that two and two make four – if you also accept that two and two make four, you are not subjecting yourself to my mere opinion, but to a rational truth. + +### Objective Truth + +A central challenge in understanding the nature of truth is the realisation that “truth” does not exist in the world in the same way that a rock or tree does. + +The concept “truth” is necessarily a relative term – though that does not mean a subjective or arbitrary term. The concept “health” is also a relative term – we compare “health” to sickness, and also to relative standards of health. What is considered “good health” for a ninety-year-old would scarcely be considered good health for a twenty-year-old. The definition of a long life is very different now than it was five hundred years ago. + +This does not mean, however, that the concept of “health” is entirely relative and subjective. A ten-year-old dying of leukaemia is unhealthy by any definition – just as a twenty-year-old marathon runner is healthy by any definition. Currently, a man who lives to ninety has statistically had a long life, though that would change if medical technology suddenly allowed us to live to be two hundred. + +As our definition of “health” expands, it does not invalidate earlier definitions, but rather extends them. If medical technology advances to allow ninety-year-olds to win marathons, then our definition of what is healthy for the aged will change – but that does not mean that the twenty-year-old marathon runner suddenly becomes unhealthy. Learning algebra does not invalidate arithmetic. + +Truth also has value relative to necessity as well. Newtonian physics has been supplanted by Einsteinian physics, which has proven far more accurate in extreme situations such as extraordinarily high gravity or speed. However, sailors wishing to calculate the correct path across an ocean find Newtonian physics more than accurate enough. You wouldn’t want to send a spaceship to Alpha Centauri using Newtonian physics, but it is totally fine for getting a ship from Lisbon to New York. The labour involved in learning and implementing Einsteinian physics is thus a net negative for a sailor. + +As a result, the sentence “Newtonian physics is less accurate than Einsteinian physics, but Newtonian physics is the best way to calculate a ship’s path” can be considered a valid proposition. Newtonian physics is thus both *less accurate*, and *more appropriate*. + +If we wanted to drink the purest possible water, we would likely pay thousands of dollars per bottle. Unless we were enormously rich and highly frivolous, we would never pay that much to quench our thirst. It is true that pure water is better for us, but the price that purity requires hits a threshold of diminishing returns. Thus “purer is better” gives way to “purer is worse.” + +Again, this does not mean that the purity of water is utterly subjective. Distilled water is always more potable than seawater. + +#### Truth And Objective Reality + +The concept of *truth* necessarily involves the concept of *accuracy*. If I am trying to shoot an arrow at a bull’s-eye, the accuracy of my shot is determined by how far my arrow lands from the centre. + +What, then, is the “bull’s-eye” of truth? + +Well, the *truth* of a statement is measurable relative to its conformity with objective reality. + +Putting aside the challenges of language for the moment, if I point to a seagull and say, “That is an anvil,” I am clearly mistaken, because anvils are inorganic, and cannot fly. The truth value of my statement is measured relative to the objective facts of reality. Since the seagull is not in fact an anvil, my statement is untrue. + +Naturally, this equation between truth and reality requires that language and our senses be considered relatively objective. There are many good reasons to believe that both language and sense evidence are in fact objective; we could get into a complicated discussion about this, but it should suffice to say that since you are using your eyes to read a book written in a human language, we can at least agree that your eyes, and the language we share, are at least objective enough for you to accurately process what I am writing. If they are not, we have nothing to talk about, and you haven’t understood anything I’ve written anyway, so this sentence will be equally meaningless, and might as well have been rendered in “Wingdings”. + +☀☾ ♔♠☃♨ ☙⚀☃ ⚋☰♔⛌ ⛆☃ ♠☙⚕☃ ⚋☰♔♠☀⚋⚗ ♔☰ ♔☙⚘⚛ ☙⚜☰☽♔⛌ ☙⚋⚝ ♨☰☽ ♠☙⚕☃⚋⛰♔ ☽⚋⚝☃⚀⚲♔☰☰⚝ ☙⚋♨♔♠☀⚋⚗ ☀⛰⚕☃ ⛆⚀☀♔♔☃⚋ ☙⚋♨⛆☙♨⛌ ⚲☰ ♔♠☀⚲ ⚲☃⚋♔☃⚋⛻☃ ⛆☀⚘⚘ ⚜☃ ☃⛟☽☙⚘⚘♨ ⛼☃☙⚋☀⚋⚗⚘☃⚲⚲⛌ ☙⚋⚝ ⛼☀⚗♠♔ ☙⚲ ⛆☃⚘⚘ ♠☙⚕☃ ⚜☃☃⚋ ⚀☃⚋⚝☃⚀☃⚝ ☀⚋ ⛶⛆☀⚋⚗⚝☀⚋⚗⚲⛶ + +Assuming you can tell the difference between the above two fonts, we can reasonably continue. + +#### Accuracy And Consistency + +It is impossible for me to accurately paint a cloud, since in the time it takes to paint it, the cloud continually changes. I can accurately paint a *photograph* of a cloud, which has become frozen in time. + +If I spend an hour trying to paint a cloud, and then I ask you whether or not my painting is an accurate representation of that cloud, you must necessarily reply that it is not. + +In other words, where there is no consistency, there can be no accuracy. + +When we dream at night, our perceptions are that the rules of “matter” and “energy” are in a constant state of flux – we are immune to gravity, and then we fly on the back of an elephant, and then we can walk through walls. It is no more possible to develop a “scientific physics of dreams” than it is to accurately paint a cloud. + +Logic, science and truth, then, are impossible in the absence of *consistency*. + +Fundamentally, the laws of logic are derived from the behaviour of matter and energy, at least at the perceptual level. If I tell you to throw a ball both up and down at the same time, I am asking for the impossible, which you can easily test by attempting to fulfil my request. If I tell you to plough both the north field and the south field simultaneously, you will be unable to comply. If I demand that you turn a rose into a donkey, my demand will never be met. + +Perceptual reality is consistent and objective – and it is from this consistency and objectivity that we derive the laws of logic. Our statements about reality can only accurately *represent* reality as a direct result of this consistency and objectivity. + +The fact that seagulls do not arbitrarily turn into anvils – or vice versa – is the root of our capacity to accurately judge the statement: “That is a seagull.” If seagulls spontaneously and continually changed their nature, we would be unable to make either true or false statements regarding them – or anything for that matter. + +This is the root of a key criterion of the scientific method – reproducibility. If I make a universal claim about the nature of gravity, then you should be able to reproduce that claim in your own environment. If reality were *not* consistent, then reproducibility would be an irrational criterion for the establishment of truth. + +If you were a maths teacher, you would be very unlikely to accept a wrong answer from a student, even if that student claimed that his answer was “right” when he wrote it down, but just somehow changed in the interim. + +Thus we can accept that we must measure the validity of a statement relative to objective reality – both empirically, and logically. Logic as a discipline arises only as a result of the consistency of reality; empirical observations are also valid or invalid only as a result of the consistent nature of reality. + +### The Existence Of "Truth" + +Truth, then, can be measured according to two central criteria: + +1. Truth is a measure of the correlation between the ideas in our minds and the consistency of rationality, which is directly derived from the consistent behaviour of matter and energy in the real world.[^2] +2. Truth is also a measure of the correlation between the ideas in our minds and the nature and behaviour of matter and energy in the real world.[^3] + +The first criterion is a measure of the consistency of ideas with themselves – and such consistency is a requirement because reality is consistent with itself. If I say, “I do not exist,” that is an example of an idea that is inconsistent with itself, since I must exist in order to utter the sentence. The second criterion is a measure of the accuracy of ideas relative to empirical observations of objective reality. + +#### Empiricism Versus Rationality + +Empiricism can be thought of as the ability to instinctively catch a thrown ball, or measure its movement; rationality is the ability to predict and understand the path that ball will take based on universal principles. Clearly, if balls randomly went in any and every direction – and magically transformed into flocks of doves to boot – we would be utterly unable to predict their behaviour. + +Thus, since matter obeys immutable laws, our theories *about* matter must also obey immutable laws. If I know nothing about baseball, but watch a baseball game where the players always obey the rules, it would be irrational for me to formulate a theory about the rules of baseball that directly contradicted the behaviour of the players I was watching. Since the actions of the players are consistent, *any theory I develop regarding the rules that guide those actions must also be consistent*. + +This requirement for consistency is one of the most basic requirements for truth. Since reality is consistent, theories regarding reality must also be consistent. + +In fact, the first hurdle that any theory must overcome is that of *internal consistency*. + +[^1]: If you do not value truth, you would never be in this debate – or any other debate – in the first place! + +[^2]: Rational consistency, or internal logic. + +[^3]: Empirical evidence, or empiricism. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch02_internal.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch02_internal.md new file mode 100644 index 000000000..5a0824659 --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch02_internal.md @@ -0,0 +1,28 @@ +## Internal Consistency + +If I am an architect, and submit a plan to build a house, the first hurdle that I must overcome is whether or not my house can be built at all. If I submit wonderful plans for a house constructed entirely of soap bubbles, I will never get the commission, since such a “house” could never stand. + +Similarly, if an engineer submits a plan for a bridge, the first criterion that must be satisfied is whether or not the bridge will stand. Other considerations such as longevity, aesthetics and so on will only apply if the bridge is physically viable to begin with. + +It would be illogical – not to mention highly unproductive – to build a bridge out of random materials, using random “calculations,” in order to find out whether or not it will stand. Since physical laws are consistent and universal, it is relatively easy to figure out whether or not a bridge will stand *before* building it. + +There are two ways to determine the viability of the bridge before building it. The first is to look for internal inconsistencies within the premises and calculations that claim to support the viability of the bridge. If there are significant errors in the calculations justifying the weight that the bridge can support, then the bridge will likely be either over-designed, or under-designed. If erroneous mathematical calculations result in a strength of minus fifty tons per square foot at any part of the bridge, then it certainly will not stand – or, if it does, its viability will be only accidental, and not reproducible. + +The mathematical calculations supporting the viability of the bridge must thus be internally consistent before any other considerations can be taken into account. + +In computer terms, code that does not compile cannot be tested. + +This is true in the scientific world as well. Theories are always checked for internal consistency before they are submitted to empirical tests. The reason that internal consistency is so essential is that since theories claim to have value relative to reality, and reality is internally consistent, any theory that is *not* internally consistent cannot have value relative to reality. + +Only *after* the internal consistency of the calculations has been established can the degree to which the bridge meets the specifications be reviewed. It is possible to write internally consistent specifications for a tiny bridge built entirely out of balsa wood, but unless the engineer is writing an article for a model rail-roading magazine, his specifications, though consistent, will fail to meet any industrial requirement. + +Once we have determined that the bridge will stand, we can then determine whether or not it meets our specific needs, such as supporting the weight of pedestrians versus trains. + +In the realm of economics, the same criterion applies. If my economic theory requires that prices go up and down simultaneously, then it cannot be valid, since this is impossible. Once my theory has been checked for internal consistency, I can begin to look for evidence, and/or begin using my theory to make proactive predictions. + +Thus, we can see that any theory, to be valid, requires the following: + +1. Internal consistency (logic). +2. External consistency (testability). + +With this in mind, we can now turn to the core subject of this book. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch03_ethics.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch03_ethics.md new file mode 100644 index 000000000..d3d8abd7e --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch03_ethics.md @@ -0,0 +1,55 @@ +## Ethics + +Since ethics is a subject that we all have opinions about already, it is important to outline the relationship between *instinctual* ethics and *rational* ethics. + +A baseball player can catch a fly ball even if he knows nothing about physics. Similarly, we can correctly perceive an action as immoral even if we know nothing about ethical theories. + +If I can catch a fly ball, then I have an instinctual *feel* for the behaviour of a baseball in flight. My instinctual understanding, however, does not give me the capacity to accurately launch a spaceship to orbit Jupiter. I have an immediate “little truth” – how the ball will move – but that does not give me a universal “great truth” – how matter behaves. + +In the same way, our common moral revulsion towards actions such as rape and murder are not necessarily inaccurate, but they do not give us the capacity to create or validate consistent and empirical moral theories. + +If I propose a scientific theory that completely invalidates a baseball player’s ability to catch a fly ball, then I have the insurmountable challenge of explaining how the baseball player actually *does* catch the ball. Also, if my grand theory cannot accurately predict the arc of a fly ball, then I have a “great truth” which directly contradicts a “little truth,” which cannot be valid. Since the necessity of logical consistency directly arises from the “little truths” of perceptual experience, any theory that directly contradicts such experience cannot be valid. + +In other words, the senses give rise to logic – therefore logic cannot contradict the evidence of the senses. Evidence always trumps explanation. + +In a similar manner, any valid ethical theory should be able to explain and justify our common revulsion towards crimes such as murder and rape. It cannot reasonably contradict the universal prohibitions of mankind, but must accurately incorporate and explain them. + +However, just as Einsteinian physics provided surprising truths – in fact, it would have been of little value if those truths were *not* surprising – ethical theories provide the most value when they also reveal surprising truths – shocking, even. In fact, ethical theories that did not provide surprising truths would be a mere confirmation of existing instinctual preferences, and thus be of little value. + +### The Discipline Of Theoretical Ethics + +If I say that something is “morally good” – in other words, if I propose an ethical theory – then clearly I am arguing that human beings *should* act in a particular manner, or *avoid* acting in a particular manner. + +If I tell my son that he *should* become a baseball player just because I want him to, I am not stating a universal moral premise, but rather a personal preference. He is not *moral* if he becomes a baseball player, and neither is he *immoral* if he does not. + +However, if I tell him that it is *moral* for sons to obey their fathers, and *immoral* for them to disobey their fathers, then I am proposing a preference that is universal, rather than merely personal – I am trying to turn a “little truth” (*I want you to become a baseball player*) into a “great truth” (*It is immoral for sons to disobey fathers*). *If* he wishes to be moral, he *must* become a baseball player – not because becoming a baseball player is moral, but rather because obeying his father is moral. + +When I speak of a universal preference, I am really defining what is *objectively required*, or *necessary*, assuming a particular goal. *If* I want to live, I do not have to like jazz, but I *must* eat. “Eating” remains a preference – I do not *have* to eat, in the same way that I have to obey gravity – but “eating” is a universal, objective, and *binding* requirement for staying alive, since it relies on biological facts that cannot be wished away. + +Ethics as a discipline can be defined as any theory regarding preferable human behaviour that is universal, objective, consistent – and binding. Naturally, preferential behaviour can only be binding if the goal is desired. If I say that it is *preferable* for human beings to exercise and eat well, I am not saying that human beings *must not* sit on the couch and eat potato chips. What I am saying is that *if* you want to be healthy, you *should* exercise and eat well. + +As Hume famously pointed out, it is impossible to derive an “ought” from an “is.” What he meant by that was that *preference* in no way can be axiomatically derived from *existence*. It is true that a man who never exercises and eats poorly will be unhealthy. Does that mean that he “ought” to exercise and eat well? No. The “ought” is conditional upon the *preference*. If he wants to be healthy, he *ought* to exercise and eat well. It is true that if a man does not eat, he will die – we cannot logically derive from that fact a binding principle that he *ought* to eat. *If* he wants to live, then he *must* eat. However, his choice to live or not remains his own. + +Similarly, there is no such thing as a universally “better” direction – it all depends upon the preferred destination. If I want to drive to New York from San Francisco, I “ought” to drive east. If I want to drive into the ocean from San Francisco, I “ought” to drive west. Neither “east” nor “west” can be considered universally “better.” + +It is true that very few people *do* drive into the ocean, but that does not mean that it is universally true that nobody *ought* to drive into the ocean. Principles are not democratic – or, if they are, we once more face the problem of rank subjectivism, and must throw the entire concept of ethics out the window. + +“Behaviour” exists in objective reality, outside our minds – the concepts “ought,” “should,” and “preference,” do not exist outside our minds. However, the fact that “ought” does not exist within objective reality does not mean that “ought” is completely subjective. Neither the scientific method nor numbers themselves exist within reality either, yet science and mathematics remain objective disciplines. + +### Self-Defeating Arguments + +In order to begin our discussion of ethics, it is essential that we understand the nature of *self-defeating arguments*. + +In economics, a theory cannot be valid if it requires that prices go up and down at the same time. In physics, a theory cannot be valid if it requires that gases expand and contract simultaneously. In mathematics, a theory cannot be valid if it requires that two plus two equals five, since “five” is just another way of describing two plus three, not two plus two, and so to say that two plus two equals five is to say that five equals four, which is self-contradictory. + +In general, any theory that contradicts itself in the utterance cannot be valid. It does not require external disproof, since it disproves itself. We do not need to examine every nook and cranny in the universe to determine that a “square circle” does not exist. The very concept is self-contradictory, and thus disproves itself in the utterance. + +If I submit a complex mathematical proof to you, and you notice that, at the very beginning, I state that my proof relies on the fact that two plus two make both four and five at the same time, you do not need to read any further to know that my proof is invalid. + +Similarly, as mentioned before, if I come up to you and say: “I do not exist,” my thesis automatically self-destructs. If I can communicate to you that I do not exist, then clearly I exist. + +If I come up to you and say: “There is no such thing as truth,” then I am making a statement that I consider to be true claiming that truth does not exist. Again, my argument self-destructs. + +If I tell you that “Language is meaningless,” then I have also contradicted myself. In order for me to verbally communicate that language is meaningless, language must have at least some meaning. + +If I tell you that “Your senses are invalid,” then my argument also self-destructs, since I am using your sense of hearing to communicate to you that your sense of hearing is invalid. If I can successfully communicate my thesis to you, then your sense of hearing must be valid. Thus I must assume that your senses are valid in order to convince you that your senses are not valid, which cannot stand. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch04_pref.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch04_pref.md new file mode 100644 index 000000000..ca16e508d --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch04_pref.md @@ -0,0 +1,109 @@ +## Preferences + +Now that we understand the nature of self-defeating arguments, we can turn to the question of preferences. + +Preferences are central to any methodology claiming to define the truth-value of propositions. The scientific method, for instance, is largely defined by innate preferences for logical consistency and empirical verification. For science, the premise is: *if* you want to determine a valid truth about the behaviour of matter and energy, it is *preferable* to use the scientific method. + +In this sense, “preferable” does not mean “sort of better,” but rather “required.” *If* you want to live, it is *universally preferable* that you refrain from eating a handful of arsenic. *If* you wish to determine valid truths about reality, it is *universally preferable* that your theories be both internally consistent and empirically verifiable. “Universally preferable,” then, translates to “objectively required,” but we will retain the word “preferable” to differentiate between optional human absolutes and non-optional physical absolutes such as gravity. + +Similarly, if ethical theories can be at all valid, then they must *at least* be both internally and externally consistent. In other words, an ethical theory that contradicts itself cannot be valid – and an ethical theory that contradicts empirical evidence and near-universal preferences also cannot be valid. + +Thus in ethics, just as in science, mathematics, engineering and all other disciplines that compare theories to reality,*valid theories must be both logically consistent and empirically verifiable*. + +### Preferences And Existence + +If I say “I like ice cream,” only one word remains ambiguous in that sentence. Clearly “I” exist, since I am expressing a personal preference. Equally clearly, “ice cream” also exists in reality. However, the word “like” is more problematic. + +Preferences do not exist objectively within reality. If you were obsessively curious, you could perhaps follow me around and record every time I ate ice cream, which would probably provide a good empirical basis for establishing my preference for it. The possibility could exist, however, that I am in fact a masochist, and dislike ice cream intensely, and prefer to torture myself with its unpleasant taste – and then confuse you by claiming to like it. + +We can find *evidence* for preferences; we cannot find preference *itself* in reality. Preference exists as a *relationship* between consciousness and matter, just as gravity exists as a relationship between bodies of mass. + +Putting aside the challenging questions of free will versus determinism, it is reasonable to assume that whatever a person is doing in the present is what he or she “prefers” to do. If I get up and go to work, then obviously I *prefer* to do that, as opposed to all other alternatives. Even if I hate my job, I clearly hate it *less* than, say, being penniless. + +Given that human beings can perform a near infinite variety of actions, whatever a person is doing in the moment is chosen out of all other possible options. I am choosing to write this book rather than, say, learning how to tango. + +When we apply this simple fact to ethical arguments, we come up with some very interesting results. + +### Preferences And Arguments + +Remembering our above analysis of self-defeating arguments, we can easily understand the contradictory nature of the statement: “preferences do not exist.” Given that every human action – including making philosophical statements – is chosen in preference to every other possible action, arguing that preferences do not exist requires a *preference* for arguing that preferences do not exist, which is a self-contradictory statement. Arguing that preferences do not exist is exactly the same as arguing that language does not exist. It is an utterly self-defeating argument. + +Since it is impossible to act without expressing a preference – either implicitly or explicitly – anyone who acts accepts the premise that preferences exist. Thus it is impossible to debate the existence of preferences without accepting the existence of preferences. + +### Preferences And Universality + +The next question thus becomes: are preferences purely subjective, or can they be universal? + +Clearly, some preferences are subjective. Musical tastes, personal hobbies, favourite literature and so on are all subjective and personal preferences. + +The challenge arises when we try to define some preferences as *objective*. + +The proposition before us is thus: *can some preferences be objective, i.e. universal?* + +When I say that some preferences may be objective, I do not mean that all people follow these preferences at all times. If I were to argue that *breathing* is an objective preference, I could be easily countered by the example of those who commit suicide by hanging themselves. If I were to argue that eating is an objective preference, my argument could be countered with examples of hunger strikes and anorexia. + +Thus when I talk about universal preferences, I am talking about what people *should* prefer, not what they always *do* prefer. To use a scientific analogy, to truly understand the universe, people *should* use the scientific method – this does not mean that they always do so, since clearly billions of people consult ancient fairy tales rather than modern science for “answers.” There is no way to achieve truth about the universe without science, but people are perfectly free to redefine “truth” as “error,” and content themselves with mystical nonsense. + +Likewise, if a man wants to cure an infection, he *should* take antibiotics rather than perform an Aztec rain dance. The preference for taking antibiotics rather than doing a rain dance is universal, since dancing cannot cure infections. Thus, although there is the occasional madman who will try to cure himself through dancing, it is still *universally preferable* that if a man wants to cure himself, he must take antibiotics. + +In other words, if you want to get to the top of a mountain, wishing for it will never work. If you want to know the origins of the universe, prayer will never provide an answer. People still wish, and pray, but that does not make wishing or praying any more effective. With that in mind, let us turn to the question of whether or not universal preferences can be valid. + +### Arguments And Universality + +If I choose to debate, I have implicitly accepted a wide variety of premises that are worth spending some time to unpack here. + +#### Premise 1: We Both Exist + +If I choose to debate with you, then I necessarily must accept that we both exist. If believe that I exist, but you do not, then debating makes no sense, and would be the action of a madman. If I were to start arguing with my reflection in a mirror, I should be sedated, not debated. + +#### Premise 2: The Senses Have The Capacity For Accuracy + +Since human beings cannot communicate psychically, all debates necessarily involve the evidence of the senses. Writing presupposes sight; talking requires hearing; Braille requires touch. Thus any proposition that depends upon the invalidity of the senses automatically self-destructs. + +#### Premise 3: Language Has The Capacity For Meaning + +Similar to Premise Two, since all arguments require language, any proposition that rests on the premise that language is meaningless is immediately disproven. Using language to argue that language has no meaning is like using a courier to send a message arguing that couriers never deliver messages. + +#### Premise 4: Correction Requires Universal Preferences + +If you correct me on an error that I have made, you are implicitly accepting the fact that it would be *better* for me to correct my error. Your preference for me to correct my error is not subjective, but objective, and universal. + +You don’t say to me: “You should change your opinion to mine because I would prefer it,” but rather: “You should correct your opinion because it is objectively incorrect.” My error does not arise from merely disagreeing with you, but as a result of my deviance from an objective standard of truth. Your argument that I should correct my false opinion rests on the objective value of truth – i.e. that truth is *universally preferable* to error, and that truth is *universally objective*. + +#### Premise 5: An Objective Methodology Exists For Separating Truth From Falsehood + +If you disagree with me, but I tell you that you must agree with me because I am always right, it is unlikely that you would be satisfied by the rigour of my argument. If you provided good reasons as to why I was wrong, but I just kept repeating that I was right because I am *always* right, our interaction could scarcely be categorised as a debate. + +The moment that I provide some sort of objective criterion for determining truth from falsehood, I am accepting that truth is more than a matter of opinion. + +This does not necessarily mean that my objective criteria are *logical* – I could refer you to a religious text, for example. However, even if I do so, I am still accepting that the truth is something that is arrived at independent of mere personal assertion – that an objective methodology exists for separating truth from falsehood. + +#### Premise 6: Truth Is Better Than Falsehood + +If I tell you that the world is flat, and you reply that the world is not flat, but round, then you are implicitly accepting the axiom that truth and falsehood both exist objectively, and that truth is better than falsehood. + +If I tell you that I like chocolate ice cream, and you tell me that you like vanilla, it is impossible to “prove” that vanilla is objectively better than chocolate. The moment that you correct me with reference to objective *facts*, you are accepting that objective facts exist, and that objective truth is *universally preferable* to subjective error. + +#### Premise 7: Peaceful Debating Is The Best Way To Resolve Disputes + +If I tell you that the world is flat, and you pull out a gun and shoot me, this would scarcely be an example of a productive debate. True, our disagreement would have been “resolved” – but because only one of us was left standing at the end. + +If you told me in advance that you would deal with any disagreement by shooting me, I would be unlikely to engage in a debate with you. Thus it is clear that any debate relies on the implicit premise that evidence, reason, truth and objectivity are the *universally preferable* methods of resolving disputes between individuals. It would be completely illogical to argue that differences of opinion should be resolved through the use of violence – the only consistent argument for the *value* of violence is the use of violence.[^4] + +In essence, then, debating requires an objective methodology, through meaningful language, in the pursuit of universal truth, which is objectively preferable to personal error. + +This preference for universal truth is not a preference of *degree*, but of *kind*. A shortcut that reduces your driving time by half is twice as good as a longer route – but both are *infinitely preferable* to driving in the completely wrong direction. + +In the same way, the truth is not just “better” than error – it is *infinitely preferable*, or required. + +#### Premise 8: Individuals Are Responsible For Their Actions + +If I argue that human beings are not responsible for their actions, I am caught in a paradox, which is the question of *whether or not I am responsible for my argument, and also whether or not you are responsible for your response*. + +If my argument that human beings are *not* responsible for their actions is true, then I am not responsible for my argument, and you are not responsible for your reply. However, if I believe that you are not responsible for your reply, it would make precious little sense to advance an argument – it would be exactly the same as arguing with a television set.[^5] + +Thus, fundamentally, if I tell you that you are not responsible for your actions, I am telling you that it is universally preferable for you to believe that preference is impossible, since if you have no control over your actions, you cannot choose a preferred state, i.e. truth over falsehood. Thus this argument, like the above arguments, self-destructs. + +[^4]: It will be useful to keep this particular premise in mind, since it will be very important later on. + +[^5]: The question of responsibility is, of course, closely related to the question of free will versus determinism, which will be the subject of another book. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_01_univ.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_01_univ.md new file mode 100644 index 000000000..4e6f6c284 --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_01_univ.md @@ -0,0 +1,73 @@ +## Universally Preferable Behaviour + +As a result of the above arguments, we can see that it is impossible to enter into any debate without accepting the premise that certain behaviours are *universally preferable*. + +I use the word “behaviour” here rather than “thought” because it is important to differentiate between purely internal and unverifiable states such as “thinking” from objective and verifiable states such as “acting,” “writing” and “speaking.” + +It is impossible to prove that I dreamt of an elephant last night. It is possible to prove that I have written the word “elephant,” which is why I use the word “behaviour” rather than “thought.” + +Acquiescing to superior logic in an argument is an *action*. If, every time I conceded a point to you, I said nothing, but rather just stared at you blankly, you would find it rather irritating to debate me. To concede a point, I must perform the action of verbal acquiescence. + +Thus it can be seen that, inherent in the very act of arguing are a number of embedded premises that cannot be conceivably overturned. + +If I ask you to meet me on the tennis court, and show up with a hunting rifle, we may end up playing a sport of sorts, but it certainly will not be tennis. When I ask you to meet me on the tennis court for a game, implicit in that request is an acceptance of the rules of tennis. + +Historically, those engaged in ethical debating have often failed to maintain this basic reality. + +I cannot submit a scientific paper written in my own personal language, claiming that it has been refereed by my psychic goldfish, and expect to be taken seriously. Similarly, I cannot start a philosophical debate on ethics with reference to my own personal values, and claim that my arguments have all been validated by Trixie the omniscient and invisible leprechaun, and expect to be taken seriously. + +The very act of debating requires an acceptance of universally preferable behaviour (UPB). There is no way to rationally respond to an ethical argument *without* exhibiting UPB. + +Let us now turn to a series of positive proofs for UPB. + +### UPB And Validity + +One of the central challenges faced by modern philosophers is the need to prove that moral rules are both possible and universal. Until moral rules can be subjected to the same rigour and logic as any other propositions, we will forever be stymied by subjectivism, political prejudices and the pragmatic “argument from effect.” + +The closest historical analogy to our present situation occurred in the fifteenth and sixteenth centuries, during the rise of the scientific method. The early pioneers who advocated a rational and empirical approach to knowledge faced the same prejudices that we face today – all the same irrationalities, entrenched powers of church and state, mystical and subjective “absolutes” and early educational barriers. Those who advocated the primacy of rationality and empirical observation over Biblical fundamentalism and secular tyrannies faced the determined opposition of those wielding both cross and sword. Many were tortured to death for their intellectual honesty – we face far less risk, and so should be far more courageous in advocating what is *true* over what is *believed*. + +In order to attack false moralities, we must start from the beginning, just as the first scientists did. Francis Bacon did not argue that the scientific method was more “efficient” than prayer, Bible texts or starvation-induced visions. He simply said that if we want to understand nature, we must observe nature and theorise logically – and that there is *no other* route to knowledge. + +We must take the same approach in defining and communicating *morality*. We must begin using the power and legitimacy of the scientific method to prove the validity and universality of moral laws. We must start from the beginning, build logically and reject *any* irrational or non-empirical substitutes for the truth. + +What does this look like in practice? All we have to do is establish the following axioms: + +- Morality is a valid concept. +- Moral rules must be consistent for all mankind. +- The validity of a moral theory is judged by its consistency. + +To start from the very beginning… are moral rules – or universally preferable human behaviours – valid at all? + +There are only two possibilities when it comes to moral rules, just as there are in any logical science. Either universal moral rules are valid, or they are not.[^6] + +A rule can be valid if it *exists empirically*, like gravity, or because it is *true*, like the equation two plus two equals four. + +We must then first ask: do moral rules exist at all? + +Certainly not in material reality, which does not contain or obey a single moral rule. Moral rules are different from the rules of physics, just as the scientific method is different from gravity. Matter innately obeys gravity or the second law of thermodynamics, but “thou shalt not murder” is nowhere inscribed in the nature of things. Physical laws *describe* the behaviour of matter, but do not contain a single *prescription*. Science says that matter *does* behave in a certain manner – never that it *should* behave in a certain manner. A theory of gravity proves that if you push a man off a cliff, he will fall. It will not tell you whether you *should* push him or not. + +Thus it cannot be said that moral rules exist in material reality, and neither are they automatically obeyed like the laws of physics – which does *not* mean that moral laws are false, subjective or irrelevant. The scientific method itself does not exist in reality either – and is also optional – but it is not at all false, subjective or irrelevant. + +If we can prove that moral theories can be objective, rational and verifiable, this will provide the same benefits to ethics that subjecting *physical* theories to the scientific method did. + +Before the rise of the scientific method, people believed that matter obeyed the subjective whims of gods and devils – and people believe the same of morality now. Volcanoes erupted because the mountain-god was angry; good harvests resulted from human or animal sacrifices. No one believed that absolute physical laws could limit the will of the gods – and so science could never develop. Those who historically profited from defining physical reality as subjective – mostly priests and aristocrats – fought the subjugation of physical theories to the scientific method, just as those who currently profit from defining morality as subjective – mostly priests and politicians – currently fight the subjugation of *moral* theories to objective and universal principles. + +As mentioned above, the scientific method is essentially a methodology for separating accurate from inaccurate theories by subjecting them to two central tests: logical consistency and empirical observation – and by always subjugating logical consistency to empirical observation. If I propose a perfectly consistent and logical theory that says that a rock will float *up* when thrown off a cliff, any empirical test proves my theory incorrect, since observation always trumps hypothesis. + +A further aspect of the scientific method is the belief that, since matter is composed of combinations of atoms with common, stable and predictable properties, the behaviour of matter must also be common, stable and predictable. Thus experiments must be *reproducible* in different locations and times. I cannot say that my “rock floating” theory is correct for just one particular rock, or on the day I first tested it, or at a single location. My theories must describe the behaviour of *matter*, which is universal, common, stable and predictable. + +Finally, there is a generally accepted rule – sometimes called Occam’s Razor – which states that, of any two theories that have the same predictive power, the simpler of the two is preferable. Prior to the Copernican revolution, when Earth was considered the centre of the universe, the retrograde motion of Mars when Earth passed it in orbit around the sun caused enormous problems to the Ptolemaic system of astronomical calculations. “Circles within circles” multiplied enormously, which were all cleared away by simply placing the sun at the centre of the solar system and accepting the elliptical nature of planetary orbits. + +Thus any valid scientific theory must be (a) universal (b) logical (c) empirically verifiable (d) reproducible and (e) as simple as possible. + +The methodology for judging and proving a *moral* theory is exactly the same as the methodology for judging and proving any other theory. + +#### Moral Rules: A Definition + +The first question regarding moral rules is: *what* are they? + +Simply put, *morals* are a set of rules claiming to accurately and consistently identify universally preferable human behaviours, just as *physics* is a set of rules claiming to accurately and consistently identify the universal behaviour of matter. + +The second question to be asked is: is there any such thing as “universally preferable behaviour” at all? If there is, we can begin to explore what such behaviour might be. If not, then our examination must stop here – just as the examination of Ptolemaic astronomy ceased after it became commonly accepted that the Sun was in fact the centre of the solar system. + +[^6]: In physics, the question is: either universal physical rules are valid, or they are not. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_02_univ.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_02_univ.md new file mode 100644 index 000000000..028851616 --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_02_univ.md @@ -0,0 +1,142 @@ +### UPB: Five Proofs + +As we discussed above, the proposition that *there is no such thing as preferable behaviour* contains an insurmountable number of logical and empirical problems. “Universally preferable behaviour” *must* be a valid concept, for five main reasons. + +The first is logical: if I argue *against* the proposition that universally preferable behaviour is valid, I have already shown my preference for truth over falsehood – as well as a preference for correcting those who speak falsely. Saying that there is no such thing as universally preferable behaviour is like shouting in someone’s ear that sound does not exist – it is innately self-contradictory. In other words, if there is *no such thing* as universally preferable behaviour, then one *should* oppose anyone who claims that there is such a thing as universally preferable behaviour. However, if one “should” do something, then one has just created universally preferable behaviour. Thus universally preferable behaviour – or moral rules – must be valid. + +Syllogistically, this is: + +1. The proposition is: the concept “universally preferable behaviour” must be valid. +2. Arguing against the validity of universally preferable behaviour demonstrates universally preferable behaviour. +3. Therefore no argument against the validity of universally preferable behaviour can be valid. + +We all know that there are subjective preferences, such as liking ice cream or jazz, which are not considered binding upon other people. On the other hand, there are other preferences, such as rape and murder, which clearly *are* inflicted on others. There are also preferences for logic, truth and evidence, which are also binding upon others (although they are not usually violently inflicted) insofar as we all accept that an illogical proposition must be false or invalid. + +Those preferences which can be considered binding upon others can be termed “universal preferences,” or “moral rules.” + +How else can we know that the concept of “moral rules” is valid? + +We can examine the question biologically as well as syllogistically. + +For instance, all matter is subject to physical rules – and everything that lives is in addition subject to certain requirements, and thus, if it is alive, must have followed universally preferred behaviours. Life, for instance, requires fuel and oxygen. Any living mind, of course, is an organic part of the physical world, and so is subject to physical laws and must have followed universally preferred behaviours – to argue otherwise would require proof that consciousness is not composed of matter, and is not organic – an impossibility, since it has mass, energy, and life. Arguing that consciousness is subject to neither physical rules nor universally preferred behaviours would be like arguing that human beings are immune to gravity, and can flourish without eating. + +Thus it is impossible that anyone can logically argue against universally preferable behaviour, since if he is alive to argue, he must have followed universally preferred behaviours such as breathing, eating and drinking. + +Syllogistically, this is: + +1. All organisms require universally preferred behaviour to live. +2. Man is a living organism. +3. Therefore all living men are alive due to the practice of universally preferred behaviour. +4. Therefore any argument against universally preferable behaviour requires an acceptance and practice of universally preferred behaviour. +5. Therefore no argument against the existence of universally preferable behaviour can be valid. + +Since the scientific method requires empirical corroboration, we must also look to reality to confirm our hypothesis – and here the validity of universally preferable behaviour is fully supported. + +Every sane human being believes in moral rules of some kind. There is some disagreement about what *constitutes* moral rules, but everyone is certain that moral rules are valid – just as many scientists disagree, but all scientists accept the validity of the scientific method itself. One can argue that the Earth is round and not flat – which is analogous to changing the definition of morality – but one cannot argue that the Earth does not exist at all – which is like arguing that there is no such thing as universally preferable behaviour. + +Or: + +1. For a scientific theory to be valid, it must be supported by empirical observation. +2. If the concept of “universally preferable behaviour” is valid, then mankind should believe in universally preferable behaviour. +3. All men believe in universally preferable behaviour. +4. Therefore empirical evidence exists to support the validity of universally preferable behaviour – and the existence of such evidence *opposes* the proposition that universally preferable behaviour is not valid. + +The fourth argument for the validity of universally preferable behaviour is also empirical. Since human beings have an almost-infinite number of choices to make in life, to say that there are no principles of universally preferable behaviour would be to say that all choices are equal (i.e. subjective). However, all choices are *not* equal, either logically or through empirical observation. + +For instance, if food is available, almost all human beings prefer to eat every day. When cold, almost all human beings seek warmth. Almost all parents choose to feed, shelter and educate their children. There are many examples of common choices among humankind, which indicate that universally preferable behaviour abounds and is part of human nature. + +As mentioned above, no valid theory of physics can repudiate the simple fact that children can catch fly-balls – in the same way, no valid theory of ethics can reject the endless evidence for the acceptance of UPB. + +Or: + +1. Choices are almost infinite. +2. Most human beings make very similar choices. +3. Therefore not all choices can be equal. +4. Therefore universally preferable choices must be valid. + +The fifth argument for the validity of universally preferable behaviour is evolutionary. + +Since all organic life requires preferential behaviour to survive, we can assume that those organisms which make the most successful choices are the ones most often selected for survival. + +Since man is the most successful species, and man’s most distinctive organ is his mind, it must be man’s *mind* that has aided him the most in making successful choices. The mind itself, then, has been selected as successful by its very ability to make successful choices. Since the human mind only exists as a *result* of choosing universally preferable behaviour, universally preferable behaviour must be a valid concept. + +Or: + +1. Organisms succeed by acting upon universally preferable behaviour. +2. Man is the most successful organism. +3. Therefore man must have acted most successfully on the basis of universally preferable behaviour. +4. Man’s mind is his most distinctive organ. +5. Therefore man’s mind must have acted most successfully on the basis of universally preferable behaviour. +6. Therefore universally preferable behaviour must be valid. + +We could bring many more arguments to support the existence and validity of UPB, but we shall rest our case with the above, and move to an examination of the nature of UPB. + +#### UPB: Optional And Objective + +Since we have proven the validity of universally preferable behaviour, the question of morality now shifts. Since morality *is* valid, what theories can quantify, classify, explain and predict it? + +First of all, we must remember that morality is clearly optional. Every man is subject to gravity and requires food to live, but no man has to act morally. If I rape, steal or kill, no thunderbolt strikes me down. Moral rules, like the scientific method or biological classifications, are merely ways of rationally organising facts and principles relative to objective reality. + +The fact that compliance with moral rules is *optional*, however, has confused many thinkers into believing that morality itself is *subjective*. Nothing could be further from the truth. + +Living organisms are part of material reality, and material reality is rational and objective. Applying moral theories is optional, but that does not mean that all moral theories are subjective. The scientific method is also optional, but it is not subjective. Applying biological classifications is optional, but biology is not subjective. Choices are optional; consequences are not. I can choose not to eat, but I cannot choose to live without eating. I can choose to behead someone, but I cannot choose whether or not they can live without a head. Morality is thus optional, but the *effects* of moral choices are measurable and objective. + +Now, since morality is a valid concept, the next question is: to what degree or extent is morality valid? + +As mentioned above, the first test of any scientific theory is *universality*. Just as a theory of physics must apply to *all* matter, a moral theory that claims to describe the preferable actions of mankind *must apply to **all** mankind*. No moral theory can be valid if it argues that a certain action is *right* in Syria, but *wrong* in San Francisco. It cannot say that Person A *must* do X, but Person B must *never* do X. It cannot say that what was *wrong* yesterday is *right* today – or vice versa. If it does, it is false and must be refined or discarded. + +To be valid, any moral theory must also pass the criterion of *logical consistency*. Since the behaviour of matter is logical, consistent and predictable, all theories involving matter – either organic or inorganic – must also be logical, consistent and predictable. The theory of relativity cannot argue that the speed of light is both constant and not constant at the same time, or that it is one hundred eighty-six thousand kilometres per second, five kilometres in depth, and also green in colour. + +However, since moral theories apply to mankind, and mankind is organic, the degree of *empirical* consistency required for moral theories is less than that required for *inorganic* theories. All rocks, for instance, must fall down, but not all horses have to be born with only one head. Biology includes three forms of “randomness,” which are environment, genetic mutation and free will. For example, poodles are generally friendly, but if beaten for years, will likely become aggressive. Horses are defined as having only one head, but occasionally, a two-headed mutant is born. Similarly, human beings generally prefer eating to starving – except anorexics. These exceptions do not bring down the entire science of biology. Thus, since moral theories describe mankind, they cannot be subjected to exactly the same requirements for consistency as theories describing inorganic matter. + +The final test that any moral theory must pass is the criterion of empirical observation. For instance, a moral theory must explain the universal prevalence of moral beliefs among mankind, as well as the divergent results of human moral “experiments” such as fascism, communism, socialism or capitalism. It must also explain some basic facts about human society, such as the fact that state power always increases, or that propaganda tends to increase as state power increases. If it fails to explain the past, understand the present and predict the future, then it must be rejected as invalid. + +#### UPB: The Practice + +How does all this look in practice? Let’s look at how the requirement for *universality* affects moral theories. We shall touch here on proofs and disproofs for specific moral propositions, which we shall examine in more detail in Part Two. + +If I say that gravity affects matter, it must affect *all* matter. If even one pebble proves immune to gravity, my theory is in trouble. If I propose a moral theory that argues that people should not murder, it must be applicable to *all* people. If certain people (such as soldiers) are exempt from that rule, then I have to either prove that soldiers are *not* people, or accept that my moral theory is false. There is no other possibility. On the other hand, if I propose a moral theory that argues that all people *should* murder, then I have saved certain soldiers, but condemned to evil all those *not* currently murdering someone (including those being murdered!) – which is surely incorrect. + +If, to save the virtue of soldiers, I alter my theory to argue that it is moral for people to murder if someone else tells them to (a political leader, say), then I must deal with the problem of universality. If Politician A can order a soldier to murder an Iraqi, then the Iraqi must also be able to order the soldier to murder Politician A, and the soldier can also order Politician A to murder the Iraqi. The application of this theory results in a general and amoral paralysis, and thus is proven invalid. + +I also cannot logically argue that is wrong for *some* people to murder, but right for *other* people to murder. Since all human beings share common physical properties and requirements, proposing one rule for one person and the *opposite* rule for another is invalid – it is like proposing a physics theory that says that some rocks fall down, while others fall up. Not only is it illogical, it contradicts an observable fact of reality, which is that human beings as a species share common characteristics, and so cannot be subjected to opposing rules. Biologists have no problems classifying certain organisms as “human” because they share common and easily identifiable characteristics – it is only moralists who seem to find this level of consistency impossible. + +Furthermore, if my moral theory “proves” that the same man should not murder one day, but *should* murder the next day (say, when he steps out into the Iraqi desert), then my position is even more ludicrous. That would be equivalent to arguing that *one day a rock falls downward, and the next day it falls upward!* To call this any kind of consistent theory is to make madness sanity. + +Since valid theories require *logical consistency*, a moral theory cannot be valid if it is both true and false at the same time. A moral theory that approves of stealing, for instance, faces an insurmountable logical problem. No moral theory should, if it is universally applied, directly eliminate behaviour it defines as moral while simultaneously creating behaviour it defines as *immoral*. If everyone *should* steal, then no one *will* steal – which means that the moral theory can never be practised. And *why* will no one steal? Well, because a man will only steal if he can *keep* the property he is stealing. He’s not going to bother stealing a wallet if someone else is going to immediately steal that wallet from him. Any moral theory proposing that “stealing is good” is also automatically invalid because it posits that property rights are both valid and invalid *at the same time*, and so fails the test of logical consistency. If I steal from you, I am saying that *your* property rights are invalid. However, I want to *keep* what I am stealing – and therefore I am saying that *my* property rights are valid. However, property rights cannot be both valid and invalid at the same time, and so this proposition itself must be invalid. + +Similarly, any moral theory that advocates rape faces a similar contradiction. Rape can *never* be moral, since any principle that approves it automatically contradicts itself. If rape is justified on the principle that “taking pleasure is always good,” then such a principle immediately fails the test of logical consistency, since the rapist may be “taking pleasure,” but his victim certainly is *not*.[^7] + +Thus subjecting moral theories to the scientific method produces results that conform to rationality, empirical observations and plain common sense. Murder, theft, arson, rape and assault are all proven immoral.[^8] + +To aid in swallowing this rather large conceptual pill, below is a table that helps equate theories of physics and biology with scientific theories of universally preferable (or moral) behaviour: + +| | Physics | Biology | Morality | +|:-------------------------- |:------------------------------------------------------------------------------------------------- |:-------------------------------------------------------------------------------------------- |:----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | +| **Subject** | Matter | Organic Matter | Preferable behaviour for mankind | +| **Instance** | A rock | A horse | A man | +| **Sample Rule** | Gravity | The desire for survival | Self-ownership | +| **Sample Theory** | Entropy | Evolution | Property rights | +| **Sample Classification** | Matter/Energy | Repitile/Mammal | Good/Evil | +| **Example** | Matter cannot be created or destroyed, merely converted to energy and back | If it is alive and warm-blooded, it is a mammal | Stealing is wrong | +| **Hypothesis** | Atoms share common structures and properties, and so behave in predictable and consistent manners | Organic matter has rules – or requirements – that are common across classifications | Universally preferable behaviour shares common rules and requirements | +| **Proof** | Logical consistency, empirical verification | Logical consistency, empirical verification | Logical consistency, empirical verification | +| **Negative Proof Example** | If mass does not attract mass, theories relying on gravity are incorrect | If organisms do not naturally self-select for survival, the theory of evolution is incorrect | If communism succeeds relative to its stated goals, theories based on the universal validity of property rights are incorrect | + +Table: Theories of physics and biology and of UPB + +In conclusion, it is safe to say that (a) moral rules are valid, and (b) moral theories must be subjected to the rigours of logic and evidence, just as theories of physics and biology are. Any moral theory based on non-universal or self-contradictory principles is demonstrably false. + +#### UPB: The Framework + +UPB can thus be seen as a framework for validating ethical theories or propositions – just as the scientific method is a framework that is used to validate scientific theories or propositions. + +An example of a moral proposition is: “the initiation of the use of force is wrong.” UPB is the methodology that tests that proposition against both internal consistency and empirical observation. UPB thus first asks: *is the proposition logical and consistent?* UPB then asks: *what evidence exists for the truth of the proposition?* + +To keep this book at a reasonable length, we will in general deal mostly with the first criterion of logical consistency. For the second criterion, we shall rely for evidence on the universal prohibitions across all cultures against certain actions such as rape, theft, assault and murder. Much more could be written on the historical evidence that helps support or reject various moral propositions, but we shall leave that for another time. If we establish the validity of UPB, we have achieved an enormous amount. If we do not, evidence will scarcely help us. + +Let us now turn to the question of whether the UPB framework deals with matters of *ethics*, or *aesthetics*, or both. + +[^7]: The same goes, of course, for murder and assault. We will be returning to these proofs – as well as a further examination of property rights – in more detail in Part Two of this book. + +[^8]: Universal and positive moral rules can also be proven – i.e. the universal validity of property rights and non-violence – but we shall discuss that in Part Two. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch06_upb.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch06_upb.md new file mode 100644 index 000000000..9b3704ada --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch06_upb.md @@ -0,0 +1,88 @@ +## UPB: Ethics Or Aesthetics? + +In general, we will use the term *aesthetics* to refer to non-enforceable preferences – universal or personal – while *ethics* or *morality* will refer to enforceable preferences. It is *universally preferable* (i.e. required) to use the scientific method to validate physical theories, but we cannot use force to *inflict* the scientific method on those who do not use it, since *not using the scientific method is not a violent action*. Non-violent actions by their very nature are *avoidable*. If a physicist stops using the scientific method, but instead starts consulting tarot cards, he is not violently inflicting his choice on me, and I can avoid him. A rapist, on the other hand, is violently inflicting his preferences upon his victim. + +Although we first focused on UPB in the realm of ethics, UPB can now be seen as an “umbrella term,” which includes such disciplines as: + +- The scientific method +- Logic +- Empiricism +- Debating +- Language +- Ethics + +Ethics is the subset of UPB which deals with *inflicted* behaviour, or the use of violence. Any theory that justifies or denies the use of violence is a *moral* theory, and is subject to the requirements of logical consistency and empirical evidence. + +Let us look at three actions, to help us further distinguish between ethics and aesthetics. The first action is *irrationality*; the second is *lying*; the third is *murder*.[^9] + +### Irrationality + +Let’s say that you and I are having a debate about the existence of God. After I put forth my arguments, you clap your hands over your ears, singing out that God is telling you that He exists, and therefore all of my arguments mean nothing. Clearly, your response to my position is irrational. However annoying I might find your behaviour, though, it would scarcely seem reasonable for me to vent my frustration by pulling out a gun and shooting you. I believe that it is *universally preferable* to use logic and evidence rather than rely on voices in our heads, but this universal preference is not reasonably enforceable in the *physical* sense, through violence or the threat thereof. + +### Lying + +Let’s say that you and I set the rules for a debate, and we both agree to judge the question of the existence of God according to reason and evidence. If, as the debate continues, you fall back to a position of blind faith, and reject my arguments *despite* their rationality and evidence, you are not keeping your word. In other words, you were lying when you said that the question would be decided by reason and evidence. + +The difference between these two situations (irrationality versus lying) is the difference between a contractual and a non-contractual arrangement. If I hand you one hundred dollars and then walk away, I cannot justly come up to you in a year and say that you now owe me one hundred dollars, because it was a loan. If, on the other hand, you agree to pay me back the money in a year, and then fail to do so, that is quite a different situation. + +In the example of “lying,” although you have clearly broken your word, and wasted my time, it would not seem to be either moral or reasonable for me to pull out a gun and shoot you. + +A reasonable moral theory should be able to explain why this is the case. + +### Murder + +If you rush at me with a knife raised, few people would argue with my right to defend myself. If shooting you were the only way that I could reasonably ensure my own safety, it would generally be considered a regrettable necessity. + +### Requirements For Ethics + +Certain preconditions must exist, or be accepted, in order for ethical judgements or theories to have any validity or applicability. Clearly, choice and personal responsibility must both be accepted as axioms. If a rock comes bouncing down a hill and crashes into your car, we do not hold the rock morally responsible, since it has no consciousness, cannot choose, and therefore cannot possess personal responsibility. If the rock dislodged simply as a result of time and geology, then no one is responsible for the resulting harm to your car. If, however, you saw me push the rock out of its position, you would not blame the rock, but rather me. To add a further complication, if it turns out that I dislodged the rock because another man forced me to at gunpoint, you would be far more likely to blame the gun-toting initiator of the situation rather than me. + +As we have discussed above, entering into any debate requires an acceptance of the realities of choice, values and personal responsibility. However, these factors are also present in the choice of the colour of paint for a room, yet we would scarcely say that selecting a hue is a *moral* choice. Thus there must be other criteria which must be present in order for a choice or proposition to be moral. + +We all have preferences – from the merely personal (“I like ice cream”) to the socially preferable (“It is good to be on time”) to universal morality (“Thou shalt not murder”). + +There is little point writing a book about personal preferences – and we can turn to Ann Landers for a discussion of socially preferable behaviour – here, then, we will focus on the possibility of *Universally Preferable Behaviour*. + +### Choice + +If I accept your invitation to a dinner party, but find the conversation highly offensive, I can decide to get up and leave – and I can also choose to never accept another invitation from you. This capacity for escape and/or avoidance is an essential characteristic differentiating *aesthetics* from *ethics*. + +If, however, when I decide to leave your dinner party, you leap up and chain me to my chair, clearly I no longer have the free choice to leave. This is the moment at which your rudeness becomes overt aggression, and crosses the line from aesthetics to ethics. + +If, after vowing monogamy, I cheat on my wife, and she decides to leave me, I have certainly done her wrong, but the wrong that I have done by cheating would be very different from the wrong I would do if I lock her in the basement to prevent her from leaving. We would not generally consider a wife who shoots her husband for infidelity to be acting morally, but we would recognise the regrettable necessity if she had to use violence to escape from her imprisonment. In the first situation, the wife has the free choice and capacity to *leave* her husband, and thus violence would be an unjust response to the situation; in the second situation, her choice to leave her husband has been eliminated through imprisonment. Infidelity does not destroy a partner’s capacity to choose; locking her in the basement does. + +### Avoidance + +If you and I are both standing at the top of a cliff, and I turn to you and say, “Stand in front of me, so I can push you off the cliff,” what would your response be? If you do voluntarily stand in front of me, and I then push you off the cliff, this would more likely be considered a form of suicide on your part, rather than murder on my part. The reason for this is that you can very easily *avoid* being pushed off the cliff, simply by refusing to stand in front of me. + +Similarly, if I meet you in a bar, and say: “I want you to come back to my place, so I can tie you to the bed and starve you to death,” if you do in fact come back to my place, it is with the reasonable knowledge that your longevity will not be enhanced by your decision. On the other hand, if I slip a “date rape” drug into your drink, and you wake up tied to my bed, it is clear that there is little you could have done to avoid the situation. + +This question of *avoidance* is key to differentiating aesthetics from ethics. Aesthetics applies to situations that may be unpleasant, but which do not eliminate your capacity to choose. + +#### Avoidance And Initiation + +There is a particular issue with avoidance that will come up later in this book, which is worth clearing up here beforehand. + +If I live on a high mountaintop five thousand kilometres away from you, and send you an e-mail telling you that if you ever walk in front of my house, I am going to shoot you, it is relatively easy for you to avoid this situation. My threat of force is certainly immoral, but questions would surely be raised if you immediately jumped on a plane, climbed my mountain and slowly strolled in front of my house. + +On the other hand, if you live on a dead-end street, and I tell you that if you take that street to get home, I will shoot you, your capacity to avoid this situation becomes significantly limited. You could certainly tunnel into your house, or jump over a bunch of backyard fences, but all of this would be considerably inconvenient. + +In a similar manner, if a representative of organised crime comes to my house and threatens to burn it down if I do not pay regular protection money, I can avoid that specific threat by moving to another continent, but that would seem like a rather unjust way to deal with the situation, since I must now initiate action in order to avoid the threat. + +For the moment, we can assume that *any* threat of the initiation of violence is immoral, but the question of avoidance – particularly the *degree* of avoidance required – is also important. In general, the more that a threat interferes with the normal course of daily actions, the more egregious it is. If I have to fly to another continent in order to walk in front of your house, that is scarcely an everyday activity. If I am threatened with violence for walking down the only road towards my own home, that is a far worse intrusion upon my liberties. If I have to take specific and unprecedented action to trigger a threat, that is one thing – if I trigger the threat through normal everyday activities, that is quite another. Telling you I will slap you if you stand on your head on the dark side of the moon is scarcely a threat – telling you I will slap you if you *breathe* is. + +### Ethics, Aesthetics, And Avoidability + +Let’s say that you and I agree to meet at a certain location at six o’clock sharp – but then I show up half an hour late. What would your reaction be? At first, you may be a little annoyed. If I tell you that I was delayed because I stopped to give a dying man CPR and saved his life, your annoyance would likely be replaced with admiration. On the other hand, if I tell you that I am late because I was playing a video game, your annoyance would probably increase. A dying man’s need for CPR is unexpected, and therefore pretty much unavoidable – continuing to play a video game is easily avoidable, and clearly shows a lack of consideration for you. + +It is this capacity to *avoid* situations that forms a central root of ethical judgements A woman raped by a random intruder in her own home is undoubtedly the complete victim of a terrible crime. A woman who gets raped after getting blind drunk at a frat party and dancing naked on a tabletop presents a more complicated case. Clearly the rape, once under way, cannot be avoided, since it is being violently inflicted – however, situations which increase the likelihood of rape can be avoided. + +If someone breaks into my house and takes my wallet at gunpoint, I have every right to be outraged. If, however, I leave my wallet sitting on a park bench for a week, do I have the same right to be outraged when I return to find it gone? Instinctively we feel that this would seem to be less justified. + +Clearly, this question of avoidance is central to our moral evaluation of cause and effect. Illnesses that strike without warning, and which cannot be prevented, frighten us far more than those that we can avoid. We can minimise the chances of getting lung cancer by refraining from smoking, just as we can help prevent skin cancer by using sunscreen, and avoid broken bones by eschewing extreme sports. Similarly, we can do much to avoid crime through some fairly simple habits, such as choosing moral companions, avoiding locales and situations where crime is more probable, refraining from substance abuse and so on. + +There is a phenomenon known as “death by cop,” wherein suicidal people provoke an altercation with the police, then pretend to reach for a gun in order to get shot. This is an extreme example of pursuing situations where “victimisation” is almost guaranteed. This can also occur in domestic situations, wherein a wife will verbally attack a drunken husband, knowing perfectly well that alcohol inflames his violent temper. In these situations, we can have some sympathy for the man whose wallet is stolen in the park, or the woman who is attacked at the frat party, or the wife who is beaten by her husband – but at the same time, we would have some significant questions regarding their role or complicity in the wrongs they have suffered. To be just, we must differentiate between a man whose wallet is stolen at gunpoint, and a man who leaves his wallet lying around in a public place. Both men have had their wallets stolen, to be sure, but it would scarcely seem reasonable to hold them equally accountable. + +Can the UPB framework help us understand, classify and extend these moral standards? + +[^9]: Please note that the examples below are not proofs, but rather situations that a valid ethical theory should be able to encompass and explain. We will get to the actual proofs shortly. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md new file mode 100644 index 000000000..92afe9afa --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md @@ -0,0 +1,49 @@ +## Initiation + +A reasonable moral theory should be able to explain all of the above universal standards, just as a reasonable theory of physics should be able to explain how a man can unconsciously calculate the arc of a thrown baseball, and catch it. + +If the framework of UPB can explain the above, then it will certainly have passed at least the “common sense” test. + +This does not mean that some surprising – even shocking – conclusions may not result from our moral theory, but at least we shall have passed the first hurdle of explaining the obvious, before analysing that which is far from obvious. + +With that in mind, let us turn to the question of *initiation*. + +A surgeon can “stab” you with a scalpel, but we can easily understand that his action is very different from a mugger who stabs you with a knife. + +This difference can be understood through a further analysis of *initiation*. + +If you get cancer, you may ask a surgeon to operate on you. The reason that the surgeon’s “stab” is not immoral is that the cancer “initiated” an attack upon your life and health. The surgeon is acting as a “surrogate self-defence agent,” just like a man who shoots a mugger who is attacking you. You have also given your consent to the surgeon, and bound his behaviour by a specific contract. + +The mugger who stabs you, however, is initiating an attack upon your life and health, which is why his attack is the moral *opposite* of the surgeon’s efforts. + +If I am a chronic and long-time smoker, I have participated in the chain of events that lead to my lung cancer. By initiating and maintaining the habit of smoking, I have set into motion a chain of causality that can result in a life-threatening affliction. It is certainly possible for me to get lung cancer without smoking – or smoke without getting lung cancer – but I certainly have affected the odds. + +Similarly, it is possible for me to leave my wallet on a park bench for a week, return and find it still sitting there, but by leaving it there for such a long time, I certainly have affected the odds of it being gone. + +On the other hand, if I stay home every night, I am not exactly courting crime, and so if a maniac invades my home and robs me blind, I cannot be reasonably blamed for any causal role I have played in the incident. + +### The Non-Aggression Principle (NAP) + +A moral rule is often proposed called the *non-aggression principle*, or NAP. It is also called being a “porcupine pacifist,” insofar as a porcupine only uses “force” in self-defence The NAP is basically the proposition that “the initiation of the use of force is morally wrong.” Or, to put it more in the terms of our conversation: “The non-initiation of force is universally preferable”. + +When we analyse a principle such as the NAP, there are really only seven possibilities: three in the negative, three in the positive, and one neutral: + +- The initiation of the use of force is always morally wrong. +- The initiation of the use of force is sometimes morally wrong. +- The initiation of the use of force is never morally wrong. +- The initiation of the use of force has no moral content. +- The initiation of the use of force is never morally right. +- The initiation of the use of force is sometimes morally right. +- The initiation of the use of force is always morally right. + +As we have seen above, however, UPB is an “all or nothing” framework. If an action is *universally preferable*, then it cannot be limited by individual, geography, time etc. If it is wrong to murder in Algiers, then it is also wrong to murder in Belgium, the United States, at the North Pole and on the moon. If it is wrong to murder yesterday, then it cannot be right to murder tomorrow. If it is wrong for Bob to murder, then it must also be wrong for Doug to murder. + +Uniting the NAP with UPB, thus allows us to whittle these seven statements down to three: + +1. It is universally preferable to initiate the use of force. +2. It is universally preferable to not initiate the use of force. +3. The initiation of the use of force is not subject to universal preferences. + +This is the natural result of applying the requirement of rational consistency to ethical propositions. A rational theory cannot validly propose that opposite results can occur from the same circumstances. A scientific theory cannot argue that one rock must fall down, but another rock must fall up. Einstein did not argue that E=MC^2^ on a Thursday, but that E=MC^3^ on a Friday, or on Mars, or during a blue moon. The law of conservation – that matter can be neither created nor destroyed – does not hold true only when you really, really want it to, or if you pay a guy to make it so, or when a black cat crosses your path. The laws of physics are not subject to time, geography, opinion or acts of Congress. This consistency must also be required for systems of ethics, or UPB, and we will subject generally accepted moral theories to this rigour in Part Two, in a few pages. + +However, since we are dealing with the question of *consistency*, it is well worth taking the time to deal with our capacity for *inconsistency*. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch08_lifeboat.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch08_lifeboat.md new file mode 100644 index 000000000..954509536 --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch08_lifeboat.md @@ -0,0 +1,73 @@ +## Lifeboat Scenarios + +The fact that UPB only validates logically consistent moral theories does not mean that there can be no conceivable circumstances under which we may choose to act *against* the tenets of such a theory. + +For instance, if we accept the universal validity of property rights, smashing a window and jumping into someone’s apartment without permission would be a violation of his property rights. However, if we were hanging off a flagpole outside an apartment window, and about to fall to our deaths, few of us would decline to kick in the window and jump to safety for the sake of obeying an abstract principle. + +In the real world, it would take a staggeringly callous person to press charges against a man who destroyed a window in order to save his life – just as it would take a staggeringly irresponsible man to refuse to pay restitution for said window. The principle of “avoidability” is central here – a man hanging off a flagpole has little choice about kicking in a window. A man breaking into your house to steal things clearly has the capacity to avoid invading your property – he is not cornered, but is rather the *initiator* of the aggression. This is similar to the difference between the woman whose man cheats on her, versus the woman whose man locks her in the basement. + +This is not to say that breaking the window to save your life is not wrong. It is, but it is a wrong that almost all of us would choose to commit rather than die. If I were on the verge of starving to death, I would steal an apple. This does not mean that it is *right* for me to steal the apple – it just means that I would do it – and must justly accept the consequences of my theft.[^10] + +### Grey Areas + +The fact that certain “grey areas” exist in the realm of ethics has often been used as a justification for rank relativism. Since on occasion some things remain unclear (e.g. who initiated the use of violence), and since it is impossible to define objective and exact rules for every conceivable situation, the conclusion is often drawn that nothing can *ever* be known for certain, and that no objective rules exist for *any* situation. + +This is false. + +All reasonable people recognise that biology is a valid science, despite the fact that some animals are born with “one-off” mutations. The fact that a dog can be born with five legs does not mean that “canine” becomes a completely subjective category. The fact that certain species of insects are challenging to differentiate does not mean that there is no difference between a beetle and a whale. + +For some perverse reason, intellectuals in particular take great joy in the wanton destruction of ethical, normative and rational standards. This could be because intellectuals have so often been paid by corrupt classes of individuals such as politicians, priests and kings – or it could be that a man often becomes an intellectual in order to create justifications for his own immoral behaviour. Whatever the reason, most modern thinkers have become a species of “anti-thinker,” which is very odd. It would be equivalent to there being an enormous class of “biologists” who spent their entire lives arguing that the science of biology was impossible. If the science of biology is impossible, it scarcely makes sense to become a biologist, any more than an atheist should fight tooth and nail to become a priest. + +### Shades Of Grey + +In the realm of “grey areas,” there are really only three possibilities. + +1. There are no such things as grey areas. +2. Certain grey areas do exist. +3. All knowledge is a grey area. + +Clearly, option one can be easily discarded. Option three is also fairly easy to discard. The statement “all knowledge is a grey area” is a self-detonating proposition, as we have seen above, in the same way that “all statements are lies” also self-detonates. + +Thus we must go with option two, which is that certain grey areas do exist, and we know that they are grey relative to the areas that are not grey Oxygen exists in space, and also underwater, but not in a form or quantity that human beings can consume. The *degree* of oxygenation is a grey area, i.e. “less versus more”; the question of whether or not human beings can breathe water is surely black and white. + +A scientist captured by cannibals may pretend to be a witch-doctor in order to escape – this does not mean that we must dismiss the scientific method as entirely invalid. + +Similarly, there can be extreme situations wherein we may choose to commit immoral actions, but such situations do not invalidate the science of morality, any more than occasional mutations invalidate the science of biology. In fact, the science of biology is greatly advanced through the acceptance and examination of mutations – and similarly, the science of ethics is only strengthened through an examination of “lifeboat scenarios,” as long as such an examination is not pursued obsessively. + +### Universality And Exceptions + +Before we start using our framework of Universally Preferable Behaviour to examine some commonly held ethical beliefs, we must deal with the question of “exceptions.” + +Using the above “lifeboat scenarios,” the conclusion is often drawn that “the good” is simply *that which is “good” for an individual man’s life*. + +In ethical arguments, if I am asked whether I would steal an apple rather than starve to death – and I say “yes” – the following argument is inevitably made: + +1. Everyone would rather steal an apple than starve to death. +2. Thus everyone universally prefers stealing apples to death by starvation. +3. Thus it is *universally preferable* to steal apples rather than starve to death. +4. Thus survival is universally preferable to property rights. +5. Thus what is good for the individual is the ultimate moral standard. + +This has been used as the basis for a number of ethical theories and approaches, from Nietzsche to Rand. The preference of each individual for survival is translated into ethical theories that place the survival of the individual at their centre.[^11] + +This kind of “biological hedonism” may be a description of the “drive to survive,” but it is only correct insofar as it describes what people actually *do*, not what they *should* do. + +It also introduces a completely unscientific subjectivism to the question of morality. For instance, if it is morally permissible to steal food when you are starving, how much food can you steal? How hungry do you have to be? Can you steal food that is not nutritious? How nutritious does the food have to be in order to justify stealing it? How long after stealing one meal are you allowed to steal another meal? Are you allowed to steal meals rather than look for work or appeal to charity? + +Also, if I can make more money as a hit man than a shopkeeper, should I not pursue violence as a career? It certainly enhances *my* survival... and so on and so on. + +As we can see, the introduction of “what is good for man in the abstract – or what most people do – is what is universally preferable” destroys the very concept of morality as a logically consistent theory, and substitutes mere biological drives as justifications for behaviour. It is an explanation of behaviour, not a proposed moral theory. + +### The Purpose And The Dangers + +With your patient indulgence, one final question needs to be addressed before we plunge into a definition and test how various moral propositions fit into the UPB framework. Since the hardest work lies ahead, we should pause for a moment and remind ourselves why we are putting ourselves through all this rigour and difficulty. + +In other words, before we plunge on, it is well worth asking the question: “Why bother?” + +Why bother with defining ethical theories? Surely good people don’t need them, and bad people don’t consult them. People will do what they prefer, and just make up justifications as needed after the fact – why *bother* lecturing people about morality? + +Of course, the danger always exists that an immoral person will attack you for his own hedonistic purposes. It could also be the case that, despite clean and healthy living, you may be struck down by cancer before your time – the former does not make the science of morality irrelevant, any more than the latter makes the sciences of medicine, nutrition and exercise irrelevant. One demonstrable effect of a rational science of morality must be to reduce your chances of *suffering* immoral actions such as theft, murder and rape – and it is by this criterion that we shall also judge the moral rules proposed in Part Three of this book. + +[^10]: Of course, if I were such an incompetent or confused human being that I ended up on the verge of starvation, incarceration might be an improvement to my situation. + +[^11]: Nietzsche’s “will to power” and Rand’s “that which serves man’s life is the good.” \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md new file mode 100644 index 000000000..cadf3fb89 --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md @@ -0,0 +1,41 @@ +## The Beast + +An objective review of human history would seem to point to the grim reality that by far the most dangerous thing in the world is *false ethical systems*. + +If we look at an ethical system like communism, which was responsible for the murders of one hundred seventy million people, we can clearly see that the real danger to individuals was not random criminals, but *false moral theories*. Similarly, the Spanish Inquisition relied not on thieves and pickpockets, but rather priests and torturers filled with the desire to save the souls of others. Nazism also relied on particular ethical theories regarding the relationship between the individual and the collective, and the moral imperative to serve those in power, as well as theories “proving” the innate virtues of the Aryan race. + +Over and over again, throughout human history, we see that the most dangerous instruments in the hands of men are not guns, or bombs, or knives, or poisons, but rather *moral theories*. From the “divine right of kings” to the endlessly legitimised mob rule of modern democracies, from the ancestor worship of certain Oriental cultures to the modern deference to the nation-state as personified by a political leader, to those who pledge their children to the service of particular religious ideologies, it is clear that by far the most dangerous tool that men possess is *morality*. Unlike science, which merely describes what is, and what is to be, moral theories exert a near-bottomless influence over the hearts and minds of men by telling them what *ought* to be. + +When our leaders ask for our obedience, it is never to themselves as *individuals*, they claim, but rather to “the good” in the abstract. JFK did not say: “Ask not what I can do for you, but rather what you can do for me...” Instead, he substituted the words “your country” for himself. Service to “the country” is considered a virtue – although the net beneficiaries of that service are always those who rule citizens by force. In the past (and sometimes even into the present), leaders identified themselves with God, rather than with geography, but the principle remains the same. For Communists, the abstract mechanism that justifies the power of the leaders is *class*; for fascists it is the *nation*; for Nazis it is the *race*; for democrats it is “the will of the people”; for priests it is “the will of God” and so on. + +Ruling classes inevitably use ethical theories to justify their power for the simple reason that human beings have an implacable desire to act in accordance to what they believe to be “the good.” If service to the Fatherland can be defined as “the good,” then such service will inevitably be provided. If obedience to military superiors can be defined as “virtue” and “courage,” then such violent slavery will be endlessly praised and performed. + +### Propaganda + +The more false the moral theory is, the earlier that it must be inflicted upon children. We do not see the children of scientifically minded people being sent to “logic school” from the tender age of three or four onwards. We do not see the children of free market advocates being sent to “Capitalism Camp” when they are five years old. We do not see the children of philosophers being sent to a Rational Empiricism Theme Park in order to be indoctrinated into the value of trusting their own senses and using their own minds. + +No, wherever ethical theories are corrupt, self-contradictory and destructive, they must be inflicted upon the helpless minds of dependent children. The Jesuits are credited with the proverb: “Give me a child until he is nine and he will be mine for life,” but that is only because the Jesuits were teaching superstitious and destructive lies. You could never imagine a modern scientist hungering to imprint his falsehoods on a newborn consciousness. Picture somebody like Richard Dawkins saying the above, just to see how ridiculous it would be. + +Any ethicist, then, who focuses on mere criminality, rather than the institutional crimes supported by ethical theories, is missing the picture almost entirely, and serving mankind up to the slaughterhouse. A doctor who, in the middle of a universal and deadly plague, focused his entire efforts on communicating about the possible health consequences of being slightly overweight, would be considered rather deranged, and scarcely a reliable guide in medical matters. If your house is on fire, mulling over the colours you might want to paint your walls might well be considered a sub-optimal prioritisation. + +Private criminals exist, of course, *but have almost no impact on our lives comparable to those who rule us on the basis of false moral theories*. Once, when I was eleven, another boy stole a few dollars from me. Another time, when I was twenty-six, I left my ATM card in a bank machine, and someone stole a few hundred dollars from my account. + +On the other hand, I have had hundreds of thousands of dollars taken from me by force through the moral theory of “taxation is good.” I was forced to sit in the grim and brain-destroying mental gulags of public schools for fourteen years, based on the moral theory that “state education is a virtue.”[^12] + +The boy (and the man) who stole my money doubtless used it for some personal pleasure or need. The government that steals my money, on the other hand, uses it to oppress the poor, to fund wars, to pay the rich, to borrow money and so impoverish my children – and to pay the salaries of those who steal from me. + +If I were a doctor in the middle of a great city struck down by a terrible plague, and I discovered that that plague was being transmitted through the water pipes, what should my rational response be – if I claimed to truly care about the health of my fellow citizens? + +Surely I should cry from the very rooftops that their drinking water was causing the plague. Surely I should take every measure possible to get people to understand the true source of the illness that struck them down. + +Surely, in the knowledge of such universal and preventable poisoning, I should not waste my time arguing that the true danger you faced was the tiny possibility that some random individual might decide to poison you at some point in the future. + +Thus, as a philosopher concerned with violence and immorality, should I focus on private criminals, or public criminals? + +The violations that I experienced at the hands of private criminals fade to insignificance relative to even *one day* under the tender mercies of my “virtuous and good masters.” + +If, then, the greatest dangers to mankind are false ethical theories, then our highest prioritisation should be the discovery, communication and refinement of a valid, rational, empirical and consistent ethical theory. If we discover that most plague victims are dying from impure water, then surely telling them to purify their water should be our first and highest priority. + +Let us now turn to that task. + +[^12]: Or, rather: “*forced* education is a virtue” – my parents were compelled to pay through taxes, and I was compelled to attend. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p02.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p02.md new file mode 100644 index 000000000..cf19fc2df --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p02.md @@ -0,0 +1 @@ +# Application \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch01_ethical_categories.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch01_ethical_categories.md new file mode 100644 index 000000000..35814606e --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch01_ethical_categories.md @@ -0,0 +1,39 @@ +## Ethical Categories + +With the UPB framework in place, we can now turn to an examination of how UPB validates or invalidates our most common moral propositions. If our “theory of physics” can explain how a man can catch a baseball, we have at least passed the first – and most important – hurdle, and struck our first and deepest blow against the beast. + +### The Seven Categories + +As mentioned above, propositions regarding universally preferable behaviour fall into three general categories – positive, negative and neutral. To help us separate aesthetics from ethics, let us start by widening these categories to encompass *any* behaviour that can be subjected to an ethical analysis. These seven categories are: + +1. It is good (universally preferable and enforceable through violence, such as “don’t murder”). +2. It is aesthetically positive (universally preferable but not enforceable through violence, such as “politeness” and “being on time”). +3. It is personally positive (neither universally preferable nor enforceable, such a predilection for eating ice cream). +4. It is neutral, or has no ethical or aesthetic content, such as running for a bus. +5. It is personally negative (predilection for not eating ice cream). +6. It is aesthetically negative (“rudeness” and “being late”). +7. It is evil (universally proscribed) (“rape”). + +Ideally, we should be able to whittle these down to only two categories – universally preferable and aesthetically positive – by defining our ethical propositions so that what is universally banned is simply a mirror image of what is universally preferable, and ditching merely personal preferences and neutral actions as irrelevant to a discussion of ethics. + +For instance, the Non-Aggression Principle (NAP) states that the initiation of the use of force is immoral – thus the non-initiation of the use of force is universally preferable, while the initiation of the use of force is universally banned. If what is banned is simply the opposite of what is preferable, there is really no need for an additional category. + +Furthermore, as moral philosophers, we must prioritise our examination of rational ethics by focussing on the most egregious violations. Clearly, the most immoral actions must be the violent enforcement of unjust preferences upon others. If actions such as “theft” or “murder” are defined as UPB, the examination of such definitions must be our very highest priority. + +Thus we shall focus our efforts primarily on universally preferable and enforceable actions. + +### Virtue And Its Opposite + +The opposite of “virtue” must be “vice” – the opposite of “good” must be “evil.” If I propose the moral rule, “thou shalt not steal,” then stealing must be evil, and *not* stealing must be good. This does not mean that “refraining from theft” is the sole definition of moral excellence, of course, since a man may be a murderer, but not a thief. We can think of it as a “necessary but not sufficient” requirement for virtue. + +Each morally preferable action must by its very nature have an opposite action – because if it does not, then there is no capacity for choice, no possibility of avoidance, and therefore no capacity for virtue or vice. If I propose the moral rule: “thou shalt defy gravity,” then clearly morality becomes impossible, immorality cannot be avoided, and therefore the moral rule must be invalid. + +If I propose the moral rule: “thou shalt not go to San Francisco,” this can be logically rephrased as: “thou shalt go anywhere but San Francisco.” In this way, the moral rule “thou shalt not steal” can be equally proposed in the positive form – “thou shalt respect property rights.” Since respecting property rights is a virtue, violating property rights must be a vice. + +### What Is Missing + +Conspicuously absent from the above list are traditional virtues such as courage, honesty, integrity and so on – as well as their opposites: cowardice, falsehood and corruption. + +It may seem that these virtues should fall into the realm of aesthetically positive behaviour, such as being on time, but I for one have far too much respect for the traditional virtues to place them in the same category as social niceties. The reason that they cannot be placed into the category of universally preferable is that, as we mentioned above, the framework of UPB only deals with *behaviours*, not with attitudes, thoughts, states of mind or emotions. The scientific method can process a logical proposition; it cannot process “anger” or “foolhardiness.” These states of mind are not unimportant, of course – in fact, they are essential – but they cannot be part of any objective system for evaluating ethical propositions, since they are essentially subjective – and therefore unprovable – states of being. + +Thus UPB can only deal with objectively verifiable actions such as murder, assault and so on. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch02_the_first_test_rape.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch02_the_first_test_rape.md new file mode 100644 index 000000000..92c840de6 --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch02_the_first_test_rape.md @@ -0,0 +1,155 @@ +## The First Test: Rape + +Although it is an unpleasant topic to discuss, rape is without a doubt the *least* ambiguous action that any moral theory must encompass. Murder can be complicated by self-defence; theft by the problem of starvation or “stealing back” – but one can never rape in self-defence; it is by its very definition the initiation of aggression. + +Let us then use the UPB framework to examine the logical consistency of ethical propositions regarding rape, with reference to these seven moral categories. + +### The Good + +To take an absurd example, let’s imagine that we are reviewing an ethical theory that proclaims that rape is a moral good. + +Clearly, if I proclaim that “X” is “the good,” then the opposite of “X” must be evil. If *not raping* is good, then *raping* must be evil. Conversely, if *raping* is good, then *not raping* must be evil. + +Raping someone is a positive action that must be initiated, executed, and then completed. If “rape” is a moral good, then “not raping” must be a moral evil – thus it is impossible for two men in a single room to *both be moral at the same time*, since only one of them can be a rapist at any given moment – and he can only be a rapist if the other man becomes his victim. + +That which enables virtue cannot be evil. “Freedom,” for instance, is a prerequisite for virtue – without freedom, we cannot be virtuous – thus “freedom” cannot be evil, since it is *required* for goodness. + +If it is morally good to be a rapist, and one can only be a rapist by sexually assaulting a victim, then clearly the victim must be morally good by resisting the sexual assault – since if he does not resist, it is by definition not rape, and therefore not virtuous. In other words, *attacking* virtue by definition *enables* virtue. Thus we have an insurmountable paradox, in which the victim must attack virtue in order to enable virtue – he must resist sexual assault in order to enable the “virtue” of the rapist. Thus not only can the rape victim *not* be virtuous, but he must resist and attack “virtue” in order to allow it. + +Insurmountable logical problems thus result from the proposition: “rape is moral.” Remember, we agreed that a rational theory cannot propose opposite states for the same situation. All other things being equal, a rock cannot fall both up and down at the same time, and a valid theory cannot predict that one rock will fall up, while another rock will fall down. + +In the same way, two men in a room must be considered to be in the same situation. If only one of them can be good, because goodness is defined as rape, and only one of them can rape at any time, then we have a logical contradiction that cannot be resolved. + +Also, if we recall that Universally Preferable Behaviour must be independent of time, then we also face a logical problem that, no matter what his physical virility, at some point the rapist will simply be unable to rape any more, because he will be physically unable to get an erection. At that point, his ability to perform the “good action” becomes impossible. Since “avoidability” is a key criterion for morality, but he is physically unable to be good – in other words, he is unable to avoid being evil – then he cannot be responsible for not raping the other man. + +If a man hanging from a tree over a canyon lets go because he lacks the strength to continue holding on, we would not call that a suicide, since the choice to hang on was no longer available to him. If he lets go although he has the strength to continue holding on, the case would not be quite so clear. + +#### The Coma Test + +Intuitively, it is hard to imagine that any theory ascribing immorality to a man in a coma could be valid. Any ethical theory that posits a positive action as universally preferable behaviour faces the challenge of “the coma test.” If I say that giving to charity is a moral absolute, then clearly not giving to charity would be immoral. However, a man in a coma is clearly unable to give to charity, and thus would, by my theory, be classified as immoral. Similarly, a man who is asleep, or has no money to give – or the man currently *receiving* charity – would all be immoral. + +This is another central problem with any theory that posits a positive action such as “rape” as moral. At any given time, there are any number of people who are unable to perform such positive actions, who must then be condemned as evil, even though they have no capacity to be “good.” However, if it is impossible to avoid being “evil,” then clearly evil as a concept makes no sense. In the example above of the rock crashing down a hill, the rock is not “evil” for hitting your car, since it has no capacity to avoid it of its own free will. If a man’s brakes fail right after they have been serviced, then it is not his responsibility for failing to come to a stop. If he has never once had his brakes serviced in ten years, then his irresponsibility is the proximate cause of his continued momentum, and he can be blamed. + +In this way, the concept of “avoidability” retains its use. A man in a coma is unable to avoid lying in his bed, since he is in a state of quasi-unconsciousness. Since he is unable to avoid his actions – or inaction in this case – his immobility cannot be immoral. + +At this point, the objection can quite reasonably be raised that if a man in a coma cannot be immoral, then he also cannot be moral. However, earlier we said that the opposite of an immoral action must be moral. If we propose the moral rule, “thou shalt not rape,” then can we call the man in a coma *moral*, since he does not rape? + +#### Capacity + +The concept of “avoidability” works in the positive as well as in the negative. If I have lost my genitals in some ghastly accident, am I moral for refraining from rape? It would seem hard to argue that I could be, since genital rape at least is impossible for me. Similarly, we may call a man “generous” if he gives one hundred dollars to a beggar – however, we would doubtless revise our estimation if it turned out that he gave away his money while sleepwalking, and woefully regretted his action on waking. + +Thus we can reasonably say that where choice is absent, or inapplicable, morality is also absent, or inapplicable. Thus the man in a coma, while his actions cannot be considered evil, neither can they be considered good. He exists in the state without choice, like an infant, or an animal – thus he can be reasonably exempted from moral rules, since there is a physical state that objectively differentiates him from a man who can choose, which is allowable under UPB. + +With that in mind, let us continue our examination of rape. + +### Aesthetically Positive + +Aesthetically positive actions (APAs) are universally preferable, but not enforceable through violence, since aesthetically negative actions do not initiate the use of force. As we discussed above, if I am late in meeting you, I have not initiated the use of force against you, and I have not removed your capacity to choose, or avoid the situation. + +If we say that APAs can be enforced through violence, then we are saying that the initiation of violence is morally good. + +If we propose a moral rule that the initiation of violence is morally good, then this rule faces all the same logical impossibilities as the rule that “rape is morally good.” + +Two men in a room cannot be both morally good at the same time, since one of them must be initiating violence against the other, and the other must be resisting it – since if he is not resisting it, it is by definition not violence, as in the case of the surgeon we discussed above. Thus virtue can only be enabled by resisting virtue, and two men in the same circumstances cannot both be moral at the same time, and so on – all of which are violations of UPB. + +Thus we know that rape cannot be an APA. + +We can confirm this by reviewing the reasons why “being on time” *is* an APA. + +First of all, we instinctively understand that it is more just to reject a friend for being perpetually late than it is to reject a friend for not liking ice cream. + +Why is that? + +Once again, the UPB framework comes to the rescue. + +An APA is a *non-coercive rule that can be rationally applied to both parties simultaneously*. + +For instance, if my APA is: “be on time,” then it can be a universal standard that can be totally avoided. I cannot forcefully inflict this APA on you because you do not have to be my friend, you do not have to be on time, you do not have to respect or follow my preferences in any way whatsoever.[^1] + +If “being on time” is an APA, then it is possible for two people to achieve it simultaneously – if they are both on time. + +With rape though, as we have seen above, it is impossible for two people to perform it at the same time. One must always be the rapist, and the other always the victim. + +On the other hand, if I say that “liking jazz” is an APA, then I immediately run into a logical impossibility. Remember, APAs are non-coercive rules that can be rationally applied to both parties simultaneously – the correct formulation for “liking jazz” is: “subjective preferences are universally preferable.” + +Not only is this a rank contradiction in terms of syntax, but it also immediately fails the test of UPB. If I prefer jazz to all other forms of music, but you prefer classical music to all other forms, and if personal preferences are universally preferable, then you should prefer jazz because I do, and I should prefer classical because you do. This, of course, is impossible, because it would require that we both *simultaneously prefer both jazz and classical above all other forms of music*. You must switch your preference to jazz, because of my preference – but I must at the same time switch my preference to classical, because of your preference. This is like saying that you must both throw and catch the same baseball at exactly the same moment – a logical and physical impossibility. + +Since APAs are not enforceable through violence – you cannot shoot a man for being late – then rape *cannot* be an APA, since rape by definition is a sexual attack enforced through violence. + +Thus rape cannot fall into the category of APAs. + +### Personally Positive + +Perhaps rape is akin to a merely personal preference.[^2] + +The question then arises: can the classification of rape as a merely personal preference stand up to logical scrutiny? + +If we propose the moral rule: “personal preferences must be violently inflicted upon other people,” how does that stand up to the framework of UPB?[^3] + +Personal preferences cannot be justly inflicted upon other people, because that would create an insurmountable logical paradox. + +If I say that liking the band Queen above all others is universally preferable behaviour, on what grounds could I justify that statement? Only by saying that all personal preferences should be inflicted upon other people. However, if my personal preferences can be inflicted upon you at will, then by the very definition of UPB, your personal preferences can also be inflicted upon *me* at will. Thus we cannot both be moral at the same time, since that would require that we both prefer our own bands while at the same time surrendering that preference to the preferred bands of each other. In other words, I must simultaneously think that Queen is the best band, and that The Police is the best band. This is a logical impossibility, which is a central reason why mere personal preferences cannot be universally enforceable. + +Thus if rape is considered to be a merely personal preference, then it cannot logically be enforced upon anybody else. Again, thinking of the two men in a room, this would require that both men prefer to rape each other, but remain utterly unable to enforce that decision, which is not only illogical, but also fortunately completely impractical. + +Finally, since personal preferences cannot be enforced on others, but rape is by definition the enforcement of a “preference” upon another, rape cannot be in the moral category of merely personal preferences. + +### Morally Neutral + +As discussed above, rape cannot be a morally neutral action, since it is a preference that is enforced upon another. + +### Personally Negative + +Perhaps rape is a *personally negative* action, the opposite of number three. As an example, a criminal on the run would consider capture a personally negative action (PNA). + +Personally negative actions (PNAs) by definition cannot be enforced upon another. Thus a man being raped would be wrong to “inflict” his preference for *not being raped* upon his rapist, in the form of self-defence. In this way, the initiation of violence – the enforcement of a personal preference – is *moral*, while self-defence – also the enforcement of a personal preference – is immoral. Thus we would have the same actions (the enforcement of a personal preference) classified as both moral and immoral, which cannot stand. + +### Aesthetically Negative + +Perhaps rape is an aesthetically *negative* action, like “being late” – the flip-side of number two above. However, aesthetically negative actions (ANAs) cannot logically be violently enforced *because by definition they can be avoided*. Since I can freely choose to stop associating with a man who continually shows up late, I cannot shoot him for being late. + +However, rape by definition cannot be avoided, since it is a sexual attack enforced through violence.[^4] Also, if I choose to stop being friends with the tardy man mentioned above, he cannot justly force me to be his friend by threatening me with violence, since that would rely on the principle that merely personal preferences can be enforced on others, which would run fruitlessly up against my ability to enforce *my* desire to drop his friendship. This kind of “Tarantino morality” always ends up with everyone in a state of mute paralysis, pointing guns at each other’s faces like frozen statues. + +As we have already established, any universally preferable behaviour must be universal to all people in all places at all times – if ANAs allow for violent enforceability (i.e. I can shoot you for being late) – then if rape is defined as an ANA which can be enforced, then the rape victim who finds rape an aesthetically negative action has the right to shoot his rapist, which effectively affirms the principle of self-defence, but at the expense of also allowing gun play in the opposition of, say, rudeness. + +Thus rape cannot be an ANA. + +Which leaves only… + +### Evil + +If rape is defined as evil, then it must involve the *initiation* of the use of force, which clearly it does. Also, the proposition: “rape is evil,” passes the “coma test,” insofar as it is impossible for a man in a coma to rape someone. + +In addition, if rape is evil, then *not* raping must be good – in this way, two men in a room can both be moral at the same time, simply by not raping each other. + +Since avoidability is one of the key differentiators between “unpleasant” and “immoral,” and rape is clearly an unavoidable behaviour, the definition of “rape as evil” also conforms to this distinction. + +Also, since there are times when it is physically impossible to rape someone – for instance, when an erection cannot be attained – the definition of “rape as evil” solves the problem of people being involuntarily immoral, which is by definition impossible, due to the criterion of avoidability. + +The rapist may justify his actions by avoiding the proposition “rape is good,” and instead substituting another proposition that supports his desire to rape, such as: “It is moral to take one’s own pleasure, regardless of the displeasure of others.” + +This proposition also fails the most basic logical test of UPB. If Bob believes that he should take his own pleasure by raping Doug – regardless of Doug’s displeasure – then Bob cannot rationally elevate his preference to a UPB. + +If everyone should take their own pleasure regardless of their victim’s *dis*pleasure, then Bob has no right to rape Doug, since although Bob *prefers* to rape Doug, Doug most certainly does *not* prefer to be raped. If everyone should take their pleasure regardless of the displeasure of others, then there is no rational reason why Bob’s preference to rape Doug should take precedence over Doug’s preference to not be raped, regardless of the displeasure that refusing to be raped would cause Bob. + +Thus Doug can say to Bob: “It is morally good for me to rape you, because personal preferences can be violently enforced.” Bob, of course, can then reply: “It is then morally good for me to violently resist your attack, since my personal preference to not be raped can also be violently enforced.” + +Of course, few rapists are philosophers, but as we mentioned above, the primary danger to human beings is not the individual criminal, but irrational and exploitive moral theories. For instance, incarceration is inevitably justified through an appeal to a moral theory – and incarceration causes far more people to be raped than private criminals could ever dream of. If the moral theory that justifies incarceration is incorrect, then *correcting* this moral theory should be by far the highest concern of anyone wishing to reduce the prevalence of rape. + +Thus it would seem that the only logical possibility for rape is that *not* raping is universally preferable behaviour – or that rape is universally banned behaviour. + +### Whew! + +The fact that the UPB framework has logically and effectively validated the moral proposition that rape is evil – not “good,” or “aesthetically preferable,” or “personally preferable,” or “morally neutral” – is a very good sign. It does not prove beyond a shadow of a doubt that UPB will logically validate all “common sense” moral propositions, but the first hurdle has been passed, and that should give us great cause for celebration. If I were a physicist proposing a Unified Field Theory, and the application of my theory correctly predicted where a thrown baseball would land, I could justly be enormously pleased. + +Einstein’s theory of relativity predicted that light would bend around a gravity well – when this was first confirmed, it did not prove his theory beyond a shadow of a doubt, but it did prove that the theory *could* be true, which was a great leap forward. The first validation is always the hardest, because it is so easy to get things wrong, and error always outnumbers accuracy. + +The UPB framework has correctly validated our moral premise that rape is evil. This is a necessary – but not sufficient – criterion for proof, and fully supports additional investigation. Thus, let us continue… + +[^1]: This is very different from a physical assault, which destroys your capacity for free choice. + +[^2]: It cannot be argued that rape does not involve a preference, since rape is a behaviour and, as we have discussed above, all behaviours involve preference. + +[^3]: Note that I cannot propose that “personal preferences *may* be violently inflicted upon other people, since that is a violation of UPB, which states that moral rules must be absolute and universal – if they are not, they fall into APA territory, and so cannot be inflicted on others. + +[^4]: We can avoid situations which increase the likelihood of rape, but we cannot avoid a rape in progress. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch03_the_second_test_murder.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch03_the_second_test_murder.md new file mode 100644 index 000000000..de1d16033 --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch03_the_second_test_murder.md @@ -0,0 +1,39 @@ +## The Second Test: Murder + +Let us now test the UPB framework against moral propositions regarding *murder*, which here is defined as killing intentionally and with premeditation, not in self-defence. + +Since we spent so much time dissecting the question of rape – and since many of the same arguments will apply here – this analysis can be much briefer. + +Let us return to our two moral guinea pigs sitting in a room – we’ll call them Bob and Doug. + +If murder is morally good, then clearly *refraining* from murder is immoral. Thus the only chance that Bob and Doug have to be moral is in the instant that they simultaneously murder each other. Physically, this is impossible of course – if they both stand and grip each other’s throats, they will never succumb to strangulation at exactly the same moment. If Bob dies first, his grip on Doug’s throat will loosen, thus condemning Doug to the status of *immorality* until such time as he can find another victim. Because Bob dies first – and thus cannot continue to try murdering Doug – Bob’s death renders him more immoral than Doug’s murder. + +Intuitively, we fully recognise the insanity of the moral proposition that murder is good. Logically, we know that the proposition is incorrect because if it is true, it is impossible for two men in a room to both be moral at the same time. Morality, like health, cannot be considered a mere “snapshot,” but must be a process, or a continuum. The UPB framework confirms that Bob cannot be “evil” *while* he is strangling Doug, and then achieve the pinnacle of moral virtue the moment that he kills Doug – and then revert immediately back to a state of evil. Moral propositions must be universal, and independent of time and place. The proposition that murder is moral fails this requirement at every level, and so is not valid. + +If murder were morally good, then it would also be the case that a man stranded on a desert island would be morally evil for as long as he lived there, since he would have no victims to kill. A man in a coma would also be evil, as would a sleeping man, or a man on the operating table. A torturer would be an evil man as long as he continued to torture – but then would become a good man in the moment that his victim died at his hand. + +We can thus see that the proposition that “murder is good” is not only instinctively bizarre, but also logically impossible. + +The other objections that applied to the proposition “rape is good” also apply here. Murder cannot be morally neutral, since morally neutral judgements or actions cannot be forcibly inflicted upon another, and murder by definition is forcibly inflicted upon another. + +There is also a basic contradiction involved in any universal justification for the act of murder, just as there was in the act of rape. If Bob tries to strangle Doug, but Doug resists, how could Bob rationally justify his actions according to UPB? + +Well, he could say something like: “a man’s life can be taken any time you want to” – but of course, since UPB is the only valid test of moral propositions, this justifies Doug killing Bob as much as it does Bob killing Doug. Thus Bob can only justify strangling Doug if Doug does not resist in any way – but of course if Doug does not resist, then can it really be considered murder? + +Let us say that Bob then adjusts his premise to say: “I can shoot a man in his sleep any time I want.” The problem here is not only the sleep that Bob will lose based on his universal premise, but also the logical impossibility of reversing moral propositions based on the differences in the states of sleeping and waking. Biologically speaking, a man does not become the *opposite* of a man when he falls asleep, any more than gravity reverses when he blinks. + +Since a man remains a man when he falls asleep, it cannot be the case that opposite moral rules apply to him in this state. Thus to say that it is immoral to murder a man when he is awake, but it is moral to murder a him when he is asleep, is to create a logical contradiction unsupported by any objective biological facts. A physicist may say that a rock falls down, but a helium balloon rises up – but that is because a rock and a helium balloon have fundamentally different properties. No credible physicist can say that one rock falls down, but that another rock with almost exactly the same qualities falls up. The same is true for moral theories – no credible philosopher can say that morality reverses itself when a man is asleep, since a man’s nature does not fundamentally alter when he naps. + +In this way, if we cannot justly shoot a man when he is awake, we also cannot shoot him when he is asleep, since he is still a man. + +Thus, since the statement “I can shoot a man in his sleep any time I want” cannot be validated according to UPB, it cannot be a true moral proposition. + +Here again we find that the UPB framework holds true in terms of murder. The only possible valid moral theory regarding murder is that it is evil, or universally banned. + +We could take the same approach to the question of assault, but the arguments would be identical to those of rape and murder, so for the sake of brevity, we shall continue. + +Let us now turn to the question of theft. If this framework holds true here as well, then we have hit the perfect trifecta of our instinctual moral understanding, and found rational confirmation for our existing beliefs. We have discovered the maths that explains how we are able to instinctively catch a ball, and that is a necessary start. + +### Self-Defence? + +We have skirted over the issue of self-defence with regards to murder, though it is scarcely necessary to examine it in the case of rape. This is not because the issue of self-defence is either self-evident or uncomplicated, but rather because the complications that exist can be dealt with more comprehensively after we look at the question of theft. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch04_the_third_test_theft.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch04_the_third_test_theft.md new file mode 100644 index 000000000..79842fe38 --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch04_the_third_test_theft.md @@ -0,0 +1,119 @@ +## The Third Test: Theft + +We will have to spend a little bit more time on theft, since it inevitably brings into the picture the question of property rights, which is highly contentious for some. + +There are many ways of approaching the question of property rights, from “homesteading” to legal definitions to practical considerations etc. I will address none of those here, because the question of property rights must fall into the framework of UPB, if UPB is to stand as a rational methodology for evaluating moral propositions. + +Clearly, the moral proposition with regard to property rights is this: either human beings have the right to own property, or they do not. + +Now the first “property” that must be dealt with is the body. “Ownership” must first and foremost consist of control over one’s own body, because if that control does not exist, or is not considered valid, then the whole question of morality – let alone property – goes out the window. + +UPB is a framework for evaluating moral propositions, or arguments about universally preferable behaviour for all mankind. First and foremost, a man must be responsible for his own actions if they are to be judged morally, since as we have argued above, the capacity to choose actions is fundamental to any ethical evaluation. + +If a man has no control over his body, then clearly he has no responsibility for his actions – they are not in fact “his” actions, but rather the actions of his body. Now, no one would rationally argue that if a man strangles another man, it is the murderous fingers that should be put on trial and punished. Clearly, the body cannot entirely control itself, but rather must be to some degree under the direction of the conscious mind. + +What this means is that a man is responsible for the actions of his body, and therefore he is responsible for the *effects* of those actions. A man is responsible for where he puts his penis, which is how we know that we can judge him for raping someone. He “owns” the actions of his body as surely as he owns his body. To say that a man is responsible for his body but not the effects of his body is to argue that a man is responsible for aiming and throwing a knife, but not for where it lands. + +Also, arguing that a man is not responsible for the effects of his body is a self-detonating statement, similar to the ones we examined above. If I say to you: “Men are not responsible for the actions of their bodies,” it would be eminently fair for you to ask me who is working my vocal chords and mouth. If I say that I have no control over my speech – which is an effect of the body – then I have “sustained” my thesis at the cost of invalidating it completely. + +If I am not at all responsible for my speech, then there is no point arguing with me. A tape recorder is also not responsible for its speech, which is why we tend not to get into virulent disagreements with magnetic strips. In cheesy horror films, young girls seem to be particularly susceptible to demonic possession – the inevitable priest who shows up always offers to talk to the demon in charge of the girl, at which point the girl starts making a sound like Don Ho gargling with ball bearings. + +This ridiculous portrait is accurate in one sense though – if some other being is in full control of the girl’s vocal chords, it is that being which needs to be addressed, not the girl, who has no control over her responses. + +Thus if I say to you that I do not have control over my speech, you can ask me: who does? If I reply that no one does, then it makes about as much sense to argue with me as it does to argue with a television set, or the aforementioned boulder as it bounces down a hillside towards you car. + +Thus the very act of controlling my body to produce speech demands the acceptance of my ability to control my speech – an implicit affirmation of my ownership over my own body. + +Now, if demonic possession were a valid occurrence, and a girl possessed by a demon spat on a priest, we would not call the *girl* rude, but would rather pity her for being inhabited by such an impolite demon. Whoever has control over the girl’s body is culpable for the effects of her actions – this is why we would not call a man who stole while sleepwalking “evil,” since he did not have full control over his own body (although we may restrain him in other ways). This is also the basis for the legal defence of “not guilty by reason of insanity,” which is that we assume that a man who is insane does not have full control over his actions. + +Thus to reject the ownership of the body is to reject all morality, which, as we have seen above, is utterly impossible. Logically, since morality is defined as an enforceable subset of UPB, to reject morality is to say that it is universally preferable to believe that there is no such thing as universal preferences. + +Finally, to use one’s ownership of one’s own body in the form of speech to reject the notion that one can control one’s own body, is a blatant and insurmountable self-contradiction. + +It is in this way that any rejection of self-ownership can be utterly discarded. + +Since we own our bodies, we also inevitably own the *effects* of our actions, be they good or bad. If we own the effects of our actions, then clearly we own that which we produce, whether what we produce is a bow, or a book – or a murder. + +### Property And UPB + +Even if we reject the above, we can still use UPB to definitively assert the existence of universal property rights. + +As mentioned above, either human beings have property rights, or they do not. Except for a few grey areas, which we will get to shortly, this remains a universal proposition. + +If a man does not have the right to use property, then he does not have the right to use his own body. He does not have the right to use his own lungs, and therefore must stop breathing. Although this sounds silly, it is an immediate and inevitable result of the premise that human beings do not have property rights. + +It is fairly safe to assume that anyone you are debating property rights with is drawing breath, and thus agrees with you that he has the right to use his own body at least. + +The question then comes up whether or not human beings have the right to *exclusive* property use. For instance, property could be defined as a sort of time-share principle of ownership, insofar as everyone should have the right to own everything, on some schedule or another. + +This means of course that a man with lung cancer has a right to at least one lung of a healthy person. Since all ownership starts with the body, if we do not have the right to exclusive ownership over our own body, then we must share our body with other people, or be immoral. The sick man has a right to one of our lungs, and if we withhold it from him, that is exactly the same as stealing it. Similarly, both you and I have the right to use Celine Dion’s singing voice, since it is wholly selfish of her to pretend that she has exclusive ownership of it. + +If human beings do not possess exclusive ownership over their own bodies, then the crime of rape becomes meaningless, since a woman clearly does not exclusively own her vagina, and neither does a man own his own various orifices. If exclusive self-ownership is not an axiom, then even the crime of murder becomes meaningless. + +It is no crime to commit suicide, any more than it is to set fire to your own house, since the destruction of one’s own property is a valid exercise of ownership. However, if exclusive self-ownership is invalid, then there can be no distinction between murder and suicide. If my liver is failing, and I have a right to take yours, then I can “repossess” it in perfect accordance with morality and honourable behaviour. If this procedure kills you, so what? Without exclusive self-ownership, there is no “you” to begin with… + +Thus we can reasonably say that exclusive self-ownership is a basic reality – that all human beings at all times and in all places have exclusive ownership over their own bodies, and thus have exclusive ownership over the effects of their own bodies, both in terms of moral behaviour and property creation or acquisition. + +### The Grey Areas + +Naturally, any statement such as the above brings the inevitable howls of “complexity,” which I fully agree with. + +Let us say that I mean to give you five dollars as a gift, but by mistake I hand you a ten dollar bill, saying, “This is for you.” Few people would consider it theft if I said, the moment after I handed it to you: “Sorry, I meant to give you five dollars, not ten,” and took the larger note back, even though I am taking back property that I have voluntarily relinquished. + +On the other extreme, if you are one of my sons, and I pay for your university education, and explicitly tell you that you never need to pay me back, my generosity will doubtless affect your spending habits. It would scarcely seem reasonable for me to clap my forehead after your graduation ceremony and cry, “Oh, I thought you were one of my *other* sons!” and demand repayment. + +Similarly, it is generally accepted that children cannot enter into legal contracts, but that adults can. In many societies, the differentiating age is eighteen years. This means, of course, that at the stroke of midnight between a man’s seventeenth year and eighteenth birthday, his capacity to enter into legal contracts arrives fully formed. Has he gone through some massive biological transformation in that split second? Certainly not, although at eighteen he is biologically very different than he was at the age of ten, both in terms of physical and mental development. + +For the sake of efficiency, if not perfect morality, arbitrary transitions are often placed between one state and another. Childhood is definitely one state; adulthood is quite another. The transition between childhood and adulthood is blended; it is not black and white, but rather like the day descending into dusk, and then night. Noon is definitely not night, and midnight is definitely not daytime, but there are times in between when it is harder to tell, although the direction of the transition is always clear. + +In the same way, a man who is greatly mentally deficient can be considered far less responsible for his own actions. A man with an IQ of sixty-five is mentally scarcely more than a little child – a man with an IQ of one hundred is an average adult. If we say that a man with an IQ of eighty becomes responsible, then we are by definition saying that a man with an IQ of seventy-nine is not responsible – is that a clear, fair, and utterly objective demarcation? Certainly not, but in order for most concepts to be practical, the criterion of “good enough” and a reasonable cost/benefit analysis must be put into place. As mentioned above, no water is perfectly pure, but waiting for perfect purity would simply cause a man to die of thirst. + +Given that the question of moral responsibility and intellectual capacity only applies to a very small percentage of people right on the border, and that creating objective and perfect tests is very likely to prove impossible, there will inevitably be some “rules of thumb” that win the day. We can only assume that, since biologists live with this kind of occasional subjectivism every day, moral philosophers can somehow survive as well. + +### Property As Universality + +UPB thus gives us clear options with regards to property rights. It cannot be the case that some men have property rights, while other men do not. It cannot be the case that men in Washington have property rights, while women in Baltimore do not. It cannot be the case that men have property rights today, but not tomorrow, and so on. + +It also cannot be the case that men have only fifty percent property rights. + +If I argue: “Men only have fifty percent property rights,” then I create yet another insurmountable contradiction. You may well ask me which half of my sentence was *not* generated by me. If I only have fifty percent property rights, then clearly I only have fifty percent control over my own body – if I put forward the above sentence, then clearly I am only in control of fifty percent of that sentence, since I only have fifty percent control over my voice. Who, then, is responsible for the other fifty percent of my sentence? + +This may sound esoteric, but it is a deadly serious question, for reasons that we will get to shortly. + +Let us say that we can somehow magically bypass the “fifty percent ownership of the body” problem, and say that human beings only have fifty percent property rights when it comes to *external* objects. + +How does that work in practice? + +Well, if I have two lawnmowers and you have none, then clearly it would be logical for you to have the right to take one of my lawnmowers, since I can only ever own half of my lawnmower collection. + +However, when you take possession of one of my lawnmowers, unfortunately you are only ever allowed to own *half* of that lawnmower, since we only have the right to fifty percent ownership over external objects. Thus you must immediately find somebody with whom you can share the lawnmower. This brings your “just” ownership down to twenty-five percent. However, your new co-owner cannot have the right to twenty-five percent of the lawnmower, because he only has fifty percent rights for whatever ownership he possesses – thus he must find somebody to take fifty percent of the twenty-five percent that he has – and so on and so on and so on. + +The problem with any theory that argues for less than one hundred percent property rights is that it instantly creates a “domino effect” of infinite regression, wherein everybody ends up with infinitely small ownership rights over pretty much everything, which is clearly impossible. Thus it must be the case – both logically and practically – that we have full ownership over our own bodies, and over the effects of our bodies, in terms of external property. We do not need a homesteading theory, or other “just acquisition” approaches to justify property rights – they are justified because anybody who acts in any way, shape or form – including arguing – is axiomatically exercising one hundred percent control over his own body, and “homesteading” both oxygen and sound waves in order to make his case. + +Thus, by combining this axiomatic reality with UPB, we can easily understand that since anyone debating property rights is exercising one hundred percent control over his own property, the only question is whether or not property rights vary from individual to individual – a question definitively settled by the axiomatic fact of self-ownership, as well as the UPB framework. Any moral proposition must be universal and consistent, and this is how we also know that *everyone* has one hundred percent property rights. + +Any other possibility is logically and empirically impossible. + +### Testing "Theft" + +Let us return to our patient moral guinea pigs, Bob and Doug. + +If theft is morally good, then once again we face the problem of the impossibility of simultaneous morality. If Bob has a lighter, and it is morally good to steal, then Doug must steal Bob’s lighter. However, the moment that Doug is stealing Bob’s lighter, Bob cannot himself be moral. The moment *after* Doug steals his lighter, Bob must then steal “his” lighter back – however, it is only “stealing” if the lighter is *not* legitimately Bob’s in the first place. When Doug steals Bob’s lighter, the lighter does not legitimately become Doug’s property, otherwise the concept of theft would make no sense. If, the moment I steal something, it becomes my legitimate property, then restitution would itself become theft. If, however, I do *not* establish legitimate ownership by stealing Bob’s lighter, then clearly it is impossible for Bob to “steal” the lighter *back*, because we cannot steal what we already own, and my theft has not invalidated Bob’s ownership of his lighter. + +Thus, if stealing is good, then goodness becomes a state achievable only in the instant that Doug steals Bob’s lighter. In that instant, only Doug can be moral, and Bob cannot be. After that, goodness becomes impossible to achieve for either party, unless Doug keeps giving Bob’s lighter back and then snatching it away again. + +Of course, it seems patently ridiculous to imagine that the ideal moral state is for one man to keep giving another man back the property he has stolen, and then immediately stealing it again. Thus logic seems to validate our instinctual understanding of the foolishness of this as a moral ideal – but let’s go a little further, to see if it still holds. + +Remember, we are not particularly concerned with individual criminals, but rather with moral theories that justify violations of property rights. For instance, if Doug steals Bob’s lighter because Doug believes that “No property rights are valid,” then Doug’s moral theory instantly self-detonates. + +If no property rights are valid, then stealing is a completely illogical action, since stealing is an assertion of the just desire to control property. + +Property rights themselves are nothing more than the assertion of a just desire to retain control over assets. It is optional, insofar as you and I can join some hippie commune, and decide to never assert our property rights ever again. Or, if it becomes known in my neighbourhood that I am more than happy if somebody takes my property, it seems somewhat more likely that my lawnmower will go missing. Similarly, if I put a notebook computer on my front lawn with a sign saying “yours if you want it,” then I am clearly signalling that I have no desire to retain current or future control over the notebook. + +If Doug steals Bob’s lighter, it is because Doug has a desire to gain control over the lighter – which is the very definition of property rights. If Doug steals Bob’s lighter because Doug believes that property rights are invalid, then what he is really saying is: “I want to gain control over Bob’s lighter because it is never valid to gain control over any object.” + +If Doug does steal Bob’s lighter, but then defends his theft through a rejection of property rights, then clearly Doug cannot object to Bob taking his lighter back – since property rights are invalid, Doug now has no more valid claim to own the lighter than Bob did. Finally, if Doug steals Bob’s lighter under the principle “theft is good,” then clearly Doug could have no logical objection to someone else stealing the lighter immediately. However, it would make precious little sense for Doug to spend time and energy stealing Bob’s lighter if the moment he had it in his hot little hands, someone else snatched it away from him. In other words, working to gain control of a piece of property is only valid if you can assert your property rights over the stolen object. No man will bother stealing a wallet if he has certain knowledge that it will be stolen from him the moment he gets his hands on it. + +In other words, theft in practice is both an affirmation of property rights and a denial of property rights. Any moral theory that supports theft thus both affirms and denies the existence of property rights – an insurmountable contradiction which completely invalidates any such theory. + +If we look at the moral aspects of communism, for instance, property rights are explicitly denied for the individual. However, those individuals who call themselves “the government” do claim the right to control property. What this means in practice is that it is *evil* for some men to control property, but it is *good* for other men to control property. Since there is no biological distinction in terms of species between ruler and ruled, we can clearly see that here, for the same species, we have completely opposite moral rules, which cannot be valid. UPB explicitly demands that moral rules be consistent for all men, in all places, and at all times – saying that it is immoral for Ivan Denisovich to exercise his property rights – but *moral* for Joseph Stalin to exercise *his* property rights – creates a rank contradiction, akin to saying that pouring water into a swimming pool both fills it and empties it at the same time. Any physicist who proposed the latter would be laughed out of his profession – moralists, however, regularly propose the former, and are greeted with mysterious levels of respect. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch05_the_forth_test_fraud.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch05_the_forth_test_fraud.md new file mode 100644 index 000000000..f3ca03cc0 --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch05_the_forth_test_fraud.md @@ -0,0 +1,31 @@ +## The Forth Test: Fraud + +Right at the edge of what is generally considered ethical sits the challenge of *fraud*. + +Fraud is the obtaining of value through false representation. If I tell you that I will ship you an iPod if you give me two hundred dollars, and then take your money without shipping you the iPod, we instinctively understand that that is a form of theft. + +Let us put the problem of fraud through the grinder of UPB, and see whether it holds up. + +Clearly, fraud requires that one person *not* be engaged in fraud. In the above potential transaction, if I am hoping to steal your two hundred dollars, and you are hoping to steal my iPod, nothing will come of it. You will demand the iPod before providing payment, and I will demand payment before providing the iPod. We will be in a stalemate, utterly unable to defraud each other. + +Clearly, for fraud to occur, one party must act in good faith. Thus the person who wishes to commit fraud relies on the fact that the other person does *not* wish to commit fraud, in order to prey upon him. + +To return to our hapless moral guinea pigs, what would happen if we asked Bob and Doug to act on the moral principle that “fraud is good”? If Doug has twenty dollars, and Bob has a lighter, and Doug offers Bob twenty dollars for that lighter, and then takes the lighter but does not give Bob the twenty dollars, then Doug has been acting on the premise that fraud is good. + +What happens then? + +Clearly, the principle that “fraud is good” cannot be acted on by both Doug and Bob simultaneously – since in order to commit fraud, Doug must act dishonestly, and Bob must act honestly. Thus to enable Doug’s “moral” action, Bob must act “immorally.” + +UPB destroys this possibility, since no valid moral theory can require opposite actions under the same circumstances. + +If Doug commits fraud on Bob with the justification that “it is good to lie to get what you want,” then clearly it must also be good to be honest as well, since it is impossible to get what you want by lying unless other people are willing to assume your honesty. Thus the premise that it is good to lie to get what you want cannot be achieved unless other people act with integrity – thus lying and honesty are simultaneously required for the fulfilment of the moral principle. This cannot logically stand – that both an action *and its complete opposite* are simultaneously moral in the same place, for the same people, and at the same time. + +This is how we know that fraud is wrong. + +Again, knowing that fraud is “wrong” simply means that we know that any moral theory that justifies fraud is invalid, because it is self-contradictory. If we build a bridge, and the bridge falls down, we know that the bridge was “wrong” – but the most important thing that we can learn from this disaster is not that the bridge fell down, but to understand the flaws in the theory that caused us to build a bridge that fell down. Similarly, moral theories that cause disasters, such as communism, fascism and Nazism, are important to evaluate relative to UPB not only so we can understand how they went so wrong, but also how to fix our moral theories in the future. Since as a species, we will be forever building bridges, it is essential that we get our facts and theories right, or they will endlessly fall down around us. + +However, the question remains whether fraud is evil, or just an aesthetically negative action (ANA). + +Fraud is unusual compared to rape, theft and murder, insofar as it requires that the victim act positively to participate in the process. I can jump up behind you and strangle you without any participation on your part, but I cannot defraud you unless you participate to some degree. Thus fraud falls under the umbrella of “avoidability,” and so is in a fundamentally different category than rape, murder and theft. However, the degree of avoidability partly determines the degree of immorality involved. Sending your bank information to a Nigerian email spammer is certainly avoidable; being cheated by an eBay business with a perfect rating is far less avoidable. + +There may be certain situations under which fraud is unavoidable, such as “bartering” for a life-saving medicine when no alternative exists, but that falls under the “grey area” that we have discussed above – these occurrences are so rare that they are to ethics as mutations are to biological species. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch06_the_fifth_test_lying.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch06_the_fifth_test_lying.md new file mode 100644 index 000000000..ac63c2d86 --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch06_the_fifth_test_lying.md @@ -0,0 +1,39 @@ +## The Fifth Test: Lying + +The question of *lying* is interesting because telling the truth is generally considered to be universally preferable, but not enforceable through violence. + +It is generally considered *more* of a strict requirement than “being on time,” but *less* strict than “stealing.” What does the UPB framework have to say about this? + +Naturally, any moral theory proposing “lying is good” immediately self-detonates, since if the man proposing it *is* lying – which is good – then lying is bad, because he’s told the truth that lying is bad. + +For instance: + +**Bob:** Lying is always good. + +**Doug:** Are you lying? + +**Bob:** Yes. + +**Doug:** So lying must be bad, since you are lying about it being good. + +Or: + +**Bob:** Lying is always good. + +**Doug:** Are you lying? + +**Bob:** No. + +**Doug:** Thus lying is not always good, since you are telling the truth about lying being good. + +Lying, however, does not require the initiation of force, and so does not violate the possibility of *avoidability*. Since liars can be avoided, they cannot logically be aggressed against. + +Lying also fits more closely in the category of *violence*, insofar as it is moral to lie in self-defence, just as it is moral to use violence in self-defence It is hard to think of a situation where one would have to “be late” in self-defence, or “be rude.” However, if a man bursts into your house and demands to know where your beloved wife is so he can slap her around, it would seem a parody of integrity to refuse to lie to him. Lying in this case would be a form of third-party self-defence, and as morally acceptable as the use of violence in self-defence Similarly, if a man obtains a hundred dollars from us by lying, we may justly lie to him to get it back. + +Thus we may justly lie to a liar, just as we may justly defend ourselves from a punch with a punch, but we would not exactly respect the escalating pettiness of “repaying” a tardy person by showing up even later. + +The difference is that “being late” is not as actively destructive as lying. A tardy person is annoying, but does not fundamentally undermine your capacity to process reality. It’s one thing for me to show up an hour late for a meeting at seven o’clock in the morning – it’s quite another to attempt to convince you that we in fact scheduled the meeting for eight o’clock in the morning, when I know that this was not the case. + +Attacking your confidence in your own mind[^5] is far more egregious than merely making you wait, since it is the act of using another’s trust in you to undermine his trust in himself, which is highly corrupt, since it is *using* a value to undermine a value, like counterfeiting. This is how UPB validates the illogic of the proposition “lying is good,” and confirms that the act of lying to someone is worse than “being late,” but better than “assault.” + +[^5]: Sometimes called “gas-lighting,” after the old movie. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_01_more_challenging_tests_of_upb.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_01_more_challenging_tests_of_upb.md new file mode 100644 index 000000000..5486729a5 --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_01_more_challenging_tests_of_upb.md @@ -0,0 +1,71 @@ +## More Challenging Tests Of UPB + +We have now tested specific moral theories relative to the framework of UPB, and found that UPB validates our most commonly held moral beliefs, such as prohibitions against rape, murder and theft. By bringing the criterion of *avoidability* into our analysis, we have also helped differentiate between crimes that cannot be avoided, and crimes that must be enabled through positive action, such as fraud. Finally, we have divided “preferable behaviour” into three major categories – universal, aesthetic, and neutral (and their relevant opposites). Universally prohibited actions include rape, murder and theft, which force may be used to prevent. Aesthetically preferable actions include politeness, being on time and so on, which cannot be enforced through violence. Neutral actions include purely subjective preferences, or actions that have no moral content, such as running for a bus. + +However, there remain many challenging moral tests that fall outside the examples we have dealt with above. We will only deal with a few of those here, to have a look at the framework of UPB, and see how it deals with these more challenging moral questions. + +### Self-Defence + +The concept of self-defence should not be taken for granted. If we assume that there is no such thing as self-defence, or that self-defence is never a valid action, then the framework of UPB undoes that assumption very quickly. + +If there is no such thing as self-defence, then we are not talking about the initiation or the retaliation of the use of force, but rather just the use of force in any context. In other words, if we get rid of the concept of self-defence, the only question that we need to ask ourselves is: *is it universally preferable to use force, or not?* + +If it were universally preferable to use force, then no human being should ever advance a moral argument, but should rather use force to achieve his ends. However, just as in the rape, theft and murder examples cited above, the claim that it is universally preferable to use force immediately invalidates itself. To be able to use force upon another person requires that that person submit to force – in other words, in order for one person to be moral, the other person must be immoral, which cannot stand. Also, if the other person *submits* to force, it is not force – thus he must *resist*, which requires that he resist virtue in order to enable virtue, which is self-contradictory. + +In addition, if it is always preferable to use force, then crimes such as rape and murder become irrelevant, because if it is always preferable to use force, then love-making becomes immoral, and rape becomes moral – but only for the rapist, while *submission* to violence, rather than violence itself, becomes moral for his victim, which is a contradiction. + +If, on the other hand, we say that violence is bad, then we open up the possibility of self-defence If it is a UPB-compliant statement to say that violence is evil, then we know that, since that which is evil can be prevented through the use of violence, the use of violence to *oppose* violence is morally valid. + +Thus, since we know that violence is evil, we know that we may use force to oppose it. If we define an action as evil, but also prevent anybody from acting against it, then we are no longer moral philosophers, but merely judgemental archaeologists. This would be akin to a medical theory that said that illness is bad, but that it is evil to attempt to prevent or cure it – which would make no sense whatsoever. + +Also, if human beings cannot validly act to prevent harm to themselves, then actions such as inoculations, wearing gloves in the cold, putting on sunscreen or insect repellent, building a wall to prevent a landslide, brushing one’s teeth, wearing shoes and so on are all immoral actions. If we return to Bob and Doug, and we give them the moral argument that self-defence is always wrong, what results? + +Well, we create another paradox. Self-defence is the use of violence to prevent violence. If self-defence is always wrong, then it cannot be violently “inflicted” upon an attacker. However, preferences that cannot be inflicted upon others fall into the APA or morally neutral category. To place the violence of self-defence into these categories is to say that violence cannot be inflicted on others – but the very nature of violence is that it *is* inflicted on others, and thus this approach results in a surfeit of contradictions. + +Self-defence cannot be “evil,” since evil by definition can be prevented through force. However, self-defence is a response to the initiation of force, and thus cannot be prevented through force, any more than you can stop the motion of a soccer ball by kicking it violently. + +Self-defence also cannot be *required* behaviour, since required behaviour (“don’t rape”) can be enforced through violence, which would mean that anyone failing to violently defend himself could be legitimately aggressed against. However, someone failing to defend himself is *already* being aggressed against, and so we end up in a circular situation where everyone can legitimately act violently against a person who is not defending himself, which is not only illogical, but morally abhorrent. + +If Bob attacks Doug, but it is completely wrong for Doug to use violence to defend himself, then violence ends up being placed into two moral categories – the initiation of force is morally good, but self-defence is morally evil, which cannot stand according to UPB. + +However, you might argue, does not the proposition that self-defence is good also make violence both good and bad at the same time – the violence that is used to attack is bad, but the violence that is used for self-defence is good? + +This is an interesting objection – however, if the initiation of force is evil, then it can be prohibited by using force, since that is one of the very definitions of evil that we worked out above. + +Thus it is impossible for any logical moral theory to reject the moral validity of self-defence. + +### Child Raising + +Instinctively, we generally understand that there is something quite wrong with parents who do not feed their babies. To conceive a child, carry a child to term, give birth to the child, and then leave it lying in its crib to starve to death, severely offends our sensibilities. + +Of course, our offence is in no way a moral argument, but it is an excellent starting place to test a moral theory. + +Before, when we were talking about UPB, we noted that, where there are exceptions in UPB, there must be objective differences in biology. Or, to put it more accurately, where there are objective differences in biology, there may be rational exceptions or differences in UPB. A child of five has a biologically immature brain and nervous system, and thus cannot rationally process the long-term consequences of his actions. It is the immature brain that is the key here, insofar as if an adult male is retarded to the point where his brain is the equivalent to that of a five year old, he would also have a reduced responsibility for his actions. + +Thus when we point to situations of reduced responsibility, we are not *taking away* responsibility that exists, but rather recognising a situation where responsibility does not exist, at least to some degree. If I say that a man in a wheelchair cannot take the escalator, I am not taking away his right to take the escalator, but merely pointing out that he cannot, in fact, use it. When I say that UPB does not apply to the actions of a five year old, I am not saying that UPB is subjective, any more than a height requirement for a roller coaster somehow makes the concept of “tall” subjective. + +If I voluntarily enter into a contract with you wherein I promise to pay your bills for a year, I have not signed myself into slavery, but I certainly have taken on a positive obligation that I am now responsible for. + +If I run a nursing home, and I take in patients who are unable to feed themselves, then if I do not feed those patients, I am responsible for their resulting deaths. No one is *forcing* me to take in these patients, but once I have expressed a desire and a willingness to take care of them, then I am responsible for their continued well-being. + +In the same way, if I borrow your lawnmower, I am obligated to bring it back in more or less the same state that it was when I borrowed it. Similarly, if I go to a pet store and buy a dog, I have taken on a voluntary obligation to take care of that dog. This does not mean that I am now the dog’s slave until the day it dies, but it does mean that as long as the dog is in my possession, I have a responsibility to try to keep it healthy. + +These kinds of implicit contracts are quite common in life. We do not sign a contract with a restaurateur when we go to eat a meal in his restaurant; it is simply understood that we will pay before we leave. I have never signed a contract when I walk into a store promising not to shoplift, but they have the right to prosecute me if I do. I also have never signed a contract promising not to rape a woman if we go on a date, yet such a “contract” certainly exists, according to UPB. + +If I run a nursing home, and disabled people rely on me to feed them, if I prove unable to feed them for some reason, then my responsibility is clearly to find somebody else who will feed them. The grave danger is not that *I* don’t feed them, but rather that everyone else thinks that I *am* feeding them, and so do not provide them food. This accords with an old moral argument about diving into a river to save someone from drowning. I am not obligated to dive into a river to save someone from drowning, but the moment that I do – or state my intention openly – then I am responsible for trying to save that person, for the very practical reason that everyone else thinks that I am going to save that person, and so may not take direct action themselves. + +Thus it is assumed that parents will feed and take care of their newborn baby. If said parents decide against such care-giving, then they are obligated to give the child up to other people who *will* care for it, or face the charge of murder, just as the manager of a home for the disabled must either feed those who utterly depend on him, or give them up to someone who will. If I decide that I no longer want to take care of my dog, I must find him another home, not simply let him starve to death. + +This all relies on the principle of third-party self-defence, which is fully supported by the framework of UPB, since the right of self-defence is universal. If I see a man in a wheelchair being attacked by a woman, I have the right to defend him – and this is all the more true if he lacks the capacity to defend himself. + +Since children cannot feed themselves, earn a living or live independently, they are the moral equivalent of kidnap victims, or the wife we talked about before whose husband locked her in the basement. Children also lack the capacity for effective self-defence, due to their small stature and near-complete dependence upon their parents. + +Thus since it is certainly the case that we have the right to act in self-defence for someone else – and that right becomes even stronger if that person cannot act in his own self-defence, it is perfectly valid to use force against parents who do not feed their children, just as it is perfectly valid to use force against the husband who is starving his wife to death by locking her in the basement. + +As we also mentioned above, the less able a victim is to avoid the situation, the worse the crime is. Even the wife who ends up locked in the basement has at least *some* ownership in the matter, because she chose to marry this evil lunatic to begin with. Once she is locked in the basement, the situation is unavoidable, yet there were doubtless many clues hinting at her husband’s abusive nature, from the day she first met him. + +Children, however, are the ultimate victims, because they never had any chance to avoid the situations they find themselves in. Thus we can logically establish the responsibility of parents towards their children by using the UPB framework. Since every person is responsible for the effects of his or her body, and children are an effect of the body, then parents are responsible for their children. Since everyone has the right to self-defence, for themselves and for others – since it is a universal right – then anyone can act to defend children. Since everyone must fulfil voluntary obligations, and having children is a voluntary obligation, parents must fulfil those obligations related to children. Since, through inaction, causing the death of someone completely dependent upon you is the equivalent of murder, parents are liable for such a crime. + +We could of course put forward the proposition that parents do not have to take care of their children, but that is far too specific a principle to be a moral premise – it would be the same as saying “parents can murder,” which is not UPB-compliant, and so would require a biological differentiation to support an exception – and becoming a parent does not utterly overturn and reverse one’s biological nature. + +Parents who starve a child to death are clearly guilty of murder. Children are born into this world in a state of involuntary imprisonment within the family – this does not mean that the family is evil, or corrupt – it is simply a statement of biological fact. Children are by the parents’ choice enslaved to the parents – this form of biological incarceration puts negligent parents in the same moral position as a kidnapper who allows his captive to starve to death, or a nurse who lets her utterly-dependent patients die of thirst. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_02_more_challenging_tests_of_upb.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_02_more_challenging_tests_of_upb.md new file mode 100644 index 000000000..6dca2982c --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_02_more_challenging_tests_of_upb.md @@ -0,0 +1,59 @@ +### "Don't Eat Fish" + +What would be the status of the moral proposition: “It is evil to eat fish”? + +Clearly, this proposition seems to satisfy at least some of the requirements of UPB – it appears universal, independent of time and place, and relatively objective. + +Yet it seems hard for us to reasonably call this a truly *moral* theory – why? + +First of all, “evil” encompasses actions that can be prevented through the use of force. Rape is “evil,” and so I can use force to defend myself against someone attempting to rape me. + +Can I justly shoot someone who eats a piece of fish? + +It would seem silly to argue that I can – but why? + +There are some objective limits to the universality of this doctrine. For instance, some people may have no access to fish – they may live in a desert, say – while others live by a lake teeming with fish, and find it hard or impossible to survive without eating them. However, that can’t be quite enough, since we have already accepted the fact that the inability of a eunuch to rape does not invalidate the moral proposition “it is evil to rape.” + +No, the “red herring” in the moral proposition “It is evil to eat fish” is the word “*fish*.” + +A scientist cannot validly say that his theory of gravity only applies to pink rocks. Since his theory involves gravity, it must apply to *all* entities that have mass. + +Similarly, in the example above, UPB accepts only the *act* of eating, and rejects *what* is being eaten, since what is being eaten is not an *action*, but rather what is being acted upon. + +In the same way, an ethicist cannot validly put forward the moral proposition: “It is evil to rape the *elderly*.” “Rape” is the behaviour; whether the victim is elderly or not is irrelevant to the moral proposition, since as long as the victim is human, the requirement for universality remains constant. “Thou shalt not steal” is a valid moral proposition according to UPB – “thou shalt not steal *turnips*” is not, for the simple reason that theft is related to the concept of property – and turnips, as a subset of property, cannot be rationally delineated from all other forms of property and assigned their own moral rule. + +The moral proposition “eating fish is evil” thus fails the test of universality because it is too specific to be generalised – it is like saying “my theory of gravity applies only to pink rocks.” If it is a theory of gravity, then it must apply to everything; if it only applies to pink rocks, then it is not a theory of gravity. + +UPB also rejects as invalid any theory that results in opposing moral judgements for identical actions. “Assault” cannot be moral one day, and immoral the next. Thus we know that “eating” cannot be moral one day, and immoral the next. + +Either “eating” is moral, immoral, or morally neutral. If eating is immoral, then a whole host of logical problems arise, which I am sure we are quite familiar with by now. + +If, on the other hand, eating is *moral*, then it cannot be moral to eat a cabbage, and immoral to eat a fish, since that is a violation of universality, insofar as the same action – eating – is judged both good and bad. + +It is in this way that we understand that the proposition “eating *fish* is evil” fails the test of UPB, and is not valid as a moral theory. + +### Animal Rights + +We do not have the time here to go into a full discussion of the question of animal rights, but we can at least deal with the moral proposition: “it is evil to kill fish.” + +If it is evil to kill fish, then UPB says that anyone or anything that kills the fish is evil. This would include not just fishermen, but sharks as well – since if killing fish is evil, we have expanded our definition of ethical “actors” to include non-human life. + +It is clear that sharks do not have the capacity to refrain from killing fish, since they are basically eating machines with fins. + +Thus we end up with the logical problem of “inevitable evil.” If it is evil to kill fish, but sharks cannot avoid killing fish, then sharks are “inevitably evil.” However, as we have discussed above, where there is no choice – where *avoidability* is impossible – there can be no morality. Thus the proposition “it is evil to kill fish” attempts to define a universal morality that includes non-moral situations, which cannot stand logically. + +Also, the word “fish” remains problematic in the formulation, since it is too specific to be universal. The proper UPB reformulation is: “it is evil for people to kill living organisms.” + +If, however, it is evil to kill, we again face the problem of “inevitable evil.” No human being can exist without killing other organisms such as viruses, plants, or perhaps animals. Thus “human life” is defined as “evil.” But if human life is defined as evil, then it cannot *be* evil, since avoidance becomes impossible. + +What if we say: “it is evil to kill people” – would that make a man-eating shark evil? + +No – once again, since sharks have no capacity to avoid killing people, they cannot be held responsible for such actions, any more than a landslide can be taken to court if it kills a man. + +UPB allows for exceptions based on objective and universal material or biological differences, just as other sciences do. The scientific theory that gases expand when heated applies, of course, only to gases. I cannot invalidate the theory by proving that it does not apply to, say, plastic. + +In the same way, morality only applies to rational consciousness, due to the requirement for avoidability. If I attempt to apply a moral theory to a snail, a tree, a rock, or the concept “numbers,” I am attempting to equate rational consciousness with entities that may be neither rational nor conscious, which is a logical contradiction. I might as well say that the Opposite Angle Theorem in geometry is invalid because it does not apply to a circle, or a cloud. The OAT only applies to intersecting lines – attempting to apply it to other situations is the conceptual equivalent of attempting to paint air. + +In other words, misapplication is not disproof. + +There are many other “grey areas” that we could work on, from abortion to intellectual property rights to restitution and so on, but I think that it is far more important to take UPB out of the realm of abstraction, and begin applying it to the real world problems we face today. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p03.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p03.md new file mode 100644 index 000000000..6bad8a0ad --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p03.md @@ -0,0 +1 @@ +# Practice \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch01_the_value_of_universally_preferable_behaviour.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch01_the_value_of_universally_preferable_behaviour.md new file mode 100644 index 000000000..42729a269 --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch01_the_value_of_universally_preferable_behaviour.md @@ -0,0 +1,9 @@ +## The Value Of Universally Preferable Behaviour + +A new theory is of precious little value if it only points out the obvious. If physics only provided an accurate description of how we catch a ball, then physics would not be a very worthwhile pursuit, because we already *can* catch a ball. Discovering that the world is round only aids in long-distance navigation across the sea – it does nothing to help us get down-town Quantum mechanics only becomes useful when other methodologies cannot provide the necessary accuracy – it does not help in building a car. + +In the same way, the UPB framework, and the moral rules that it validates or rejects, should ideally provide us with some startling insights about the world that we live in, and our relations to each other. + +If all that UPB did was to prove that rape, murder and theft are morally wrong, it would not add much value, since almost no one believes that those things are morally right to begin with. + +Thus let us begin applying this framework to the world that we live in, and see what value comes out of it. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch02_the_null_zone_revisited.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch02_the_null_zone_revisited.md new file mode 100644 index 000000000..01d315fc2 --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch02_the_null_zone_revisited.md @@ -0,0 +1,55 @@ +## The Null Zone Revisited + +At the beginning of this book, I put forward a way of looking at how we process truth, analogising it to physics. From the “little truths” of catching a baseball, we arrive at the “great truths” of physics – and the great truths cannot contradict the little truths. + +The same is true of morality. From the little truths of “I should not murder” we can get to the great truths such as “the initiation of the use of force is morally wrong.” + +In the realm of physics, a central barrier to the logical extrapolation of truths from personal experience to universal theory has been religion. + +For instance, no man has ever directly experienced a perfect circle – such an entity exists in the abstract, and in mathematics, but neither can be visualised in the mind, nor sensually experienced in the real world. Nowhere in nature, to our knowledge, does a perfect circle exist, either in the “little truths” of personal experience, or the “great truths” of physics. + +However, for thousands of years, the science of astronomy was crippled by the quest for this “perfect circle.” Planetary orbits had to be perfect circles, because God would never allow anything as “imperfect” as an ellipse in His creation. + +The problem with this approach – well, one problem anyway – was the retrograde motion of Mars. From our planet, Mars at times appears to be moving “backwards,” as Earth “overtakes” it around the sun. The false belief that the Earth was the centre of the solar system, combined with a mania for “perfect” circles, produced the Ptolemaic system of astronomy, which multiplied all of these perfect circles to the point of absurdity, in order to take into account elliptical orbits and the retrograde motion of Mars. + +Why was this illusion of perfection considered to be a requirement for celestial bodies? Certainly the evidence of the moon, with its pitted and cratered surface, would seem to support the imperfection of the heavens, but religious fixations bypassed the direct sensual evidence of both immediate and interplanetary imperfections. Galileo’s discoveries of moon-mountains, sunspots and Jupiter’s moons were all attacked as heretical. + +We can also turn this analysis to the question of the existence of God as well. + +We have no direct, empirical or rational evidence for the existence of God. The most abstract scientific measurements provide no evidence for the existence of God either – yet in between the truth of our own experience, which is that there is no God, and the most abstract scientific measurements and theories – which also confirm that there is no God – a sort of “null zone” is willed into existence, *which completely inverts any rational standards of truth*. + +### Bigotry + +Beliefs may be true, false, or *anti-truth*. It is a true belief that the Sahara Desert is in North Africa; it is a false belief that the Sahara is in Scotland; it is an *anti-true* belief that the Sahara is whatever I want it to be, and exists wherever I want it to exist. The first belief is true; the second is false – the third is a bigoted assertion that detonates the very concept of proof. + +We can say: + +1. Proposition X is true because it is rational. +2. Proposition Y is false because it is irrational. +3. Proposition Z is true because I *want* it to be true. + +The third assertion is a complete self-contradiction. “Truth” is independent of desire, since desire is by definition a subjective preference, and truth is by definition the conformity of ideas to the objective standards of logic and empirical reality. Saying that something is true because you *want* it to be true is to equate subjectivity with objectivity, which is a self-contradictory statement. + +Bigoted assertions – or “faith” – by definition cannot be tested, since they are not belief in the *absence* of evidence, but belief in *defiance* of reason and/or evidence. + +We can believe unproven things that turn out to be true – someone doubtless thought that the world was round before it was proven – but the “null zone” is the realm wherein we cling to a belief in things that *could not possibly turn out to be true*. + +If I say that two plus two equals five, I am making a mistake that can be corrected with reference to logic. If I say that I believe that a square circle exists, then I am making an explicitly self-contradictory statement, which disproves itself. If I go further, however, and emphatically claim that “foo plus tury equals desty” – and refuse to define any of my terms – I am making a statement to which logic and evidence *cannot be applied*. + +### Next Stop: The "Alternative Universe" + +In general, the way that people try to “save” their anti-empirical and anti-logical beliefs is to create an “alternate realm” or “alternate universe” wherein their self-contradictory statements can somehow be true. + +If I say: “A square circle exists,” I am asserting that which is clearly impossible within this universe. Thus, if I wish to retain my belief, I must invent some other universe, or realm “outside” this universe where a square circle can exist. + +If I make up a realm where self-contradiction equals truth, I can then claim that those who say that a square circle does *not* exist are themselves bigoted and prejudicial, because they are eliminating possibilities that *could* be true.[^1] + +With regards to this “null zone,” only two possibilities really exist. Either this *null zone* exists completely independently of our universe, and will never be measurable, detectable or discoverable in any way, shape or form – or, at some point, we shall be able to detect and interact with this magical land where self-contradiction equals truth. + +If, at some point, it turns out that we *are* able to interact with this *null zone*, then we shall have direct sensual or rational evidence of its existence. In other words, it must “protrude” into our universe in some manner. However, the moment that it becomes detectable in our universe, it must have rational and empirical existence, like everything else we can detect. Thus these otherworldly “protrusions” into our universe *cannot create the capacity for our universe to support the existence of a square circle*. + +We can thus be certain that if we *are* ever able to detect this other universe, the evidence we gather will in no way support the existence of self-contradictory statements. Square circles, gods and other self-contradictory concepts cannot hide there, any more than they can hide in the wet dreams of leprechauns. + +On the other hand, if it turns out that we are *never* able to detect this other universe, and it remains a completely theoretical entity, with no evidence or rationality to support it, then it is simply a conceptual bag in which it is “convenient” to place things that are obviously not true. + +[^1]: This inevitably ends up with comparisons to those who said that Einsteinian physics was impossible, that the world could not be round and so on. Uncertainty in *content* – i.e. theory – is somehow supposed to be equated with uncertainty in *methodology*, i.e. reason and evidence. The fact that a mathematical theorem can be disproved does not disprove the principles of mathematics, but rather confirms them. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md new file mode 100644 index 000000000..c3535d17b --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md @@ -0,0 +1,167 @@ +## Existence Versus Non-Existence + +We define “non-existence” as that which does not possess mass or energy, or display the effects of mass or energy, such as detectable relationships like gravity. + +God does not possess mass or energy, or display the effects of mass or energy – God in fact is not detectable or verifiable in any way, shape or form, either through the senses, or through rationality. + +Thus if I say, “God exists,” what I am really saying is: + +“*That which exists must be detectable; God cannot be detectable, but God exists – therefore that which does not exist, exists.*” + +In other words, by saying “God exists,” I have created an insurmountable contradiction. I have defined “existence” as “non-existence,” which makes about as much sense as defining “life” as “inanimate matter,” or a rock as “the opposite of a rock,” or a “square” as a “circle.” + +Similarly, if I create some alternate universe where “non-existence equals existence” and “contradiction equals consistency” and “truth equals falsehood” and “irrationality equals rationality,” then what I have really done is create a realm called “error,” put everything in it which is not true, and defined this realm as a place where “error equals truth.”[^2] + +Of course, people do not create this “alternate universe” in order to invalidate truth within our own universe, but rather to rescue that which is erroneous in reality, and call it true. For instance, no one who argues “God may exist in another universe, so you cannot claim that God does not exist” ever argues “*I* may not exist in that other universe, so you cannot claim that I exist here.” + +They also tend not to respond well to the argument that: “In another universe, you may be agreeing with me that God does not exist, so that makes you an atheist.”[^3] + +If valid statements about reality can be endlessly opposed because some imaginary realm called “error equals truth” invalidates them, then what is really being said is “no positive statements about truth can be valid” – however, we are wise enough as philosophers by now to know that this very statement is self-contradictory, since it is a positive statement considered to be true that says that no positive statements can be true. If nothing can be true or false – even that statement – then no statements whatsoever can be made about anything. Using words, using English, using comprehensible sentences – all make no sense whatsoever, since in this “alternative universe” such structured utterances may be complete nonsense. If things which can be true in this alternate universe have an effect on statements we make in this universe, then clearly the reverse is also true, which means that no statements can ever be made about anything, since their exact opposite can be equally true. + +The true reality of the statement “error equals truth” is the tautological insanity of “null equals null.” + +### The "Alternate Universe" In Human Society + +The reason that we have been spending so much time dealing with this “alternate universe” theory is that it has direct relevance to human society, and is used to “justify” the greatest evils which are committed among us. + +In our own personal experience, we know that murder is wrong. In working through the proposition that murder is morally wrong in the above examples, I strongly doubt that anyone was shocked to have their moral instincts confirmed through the strict abstract reasoning of UPB. In this section, however, it is officially permissible for you to begin to be truly shocked. + +The greatest leaps forward in scientific understanding are the so-called “unifying theories.” Einstein spent decades trying to work out a unified field theory; and theories of physics which unite strong and weak forces, electromagnetism, gravity and so on remain elusive. + +UPB as a framework, however, not only justifies our moral instincts at the personal, philosophical and universal levels – but also has profound and shocking implications for human society. + +#### UPB In Action + +The UPB framework validates moral propositions by demanding that they be internally consistent, and universal in terms of time, place and individuals. + +If we accept UPB, we must also accept the following corollary: + +- Moral propositions are independent of costume. + +What this means is that a man cannot change his moral nature along with his clothing. The act of changing one’s costume does not alter one’s fundamental nature. Thus opposing moral rules cannot be valid based on the clothes one is wearing. + +Soldiers, of course, wear costumes that are different from the average citizen. The average citizen is forbidden to murder; soldiers, however, are not only *allowed* to murder, but are morally *praised* for murdering. + +Let’s take another example. + +Theft is morally wrong, as we have seen above. It is morally wrong for all people in all situations at all times and under all circumstances. Since theft is the forcible removal of somebody else’s property without consent, then taxation is always, universally and forever a moral evil. Taxation is by definition the forcible removal of somebody’s property without their consent, since taxation relies on the initiation of the use of force to strip a man of his property. + +What we call “the government” is merely another example of this *null zone* wherein up is down, black is white, truth is falsehood and evil is good. + +Society progresses exactly to the degree that reason and evidence make the great leap from the personal to the universal, and destroy any irrational *null zones* in the way. Science progresses exactly to the degree that it rejects the irrationality of God and subjective “absolutes.” Medicine progresses exactly to the degree that it rejects the efficacy of prayer and empty ritual, and instead relies on reason and evidence. Philosophy also – and human society in general – will advance exactly to the degree that it rejects the irrational “square-circle morality” of statist and religious ethical theories. + +### Government + +Saying that the government operates under opposite moral rules from the rest of society is exactly the same as saying, “leprechauns are immune to gravity.” First of all, leprechauns do not exist – and one of the ways in which we know that they do not exist is that it is claimed that they are immune to gravity. Everything that has mass is subject to gravity – that which is immune to gravity by definition does not have mass, and therefore does not exist. The statement “leprechauns are immune to gravity” is a tautology, which only confirms the non-existence of leprechauns – it is the semantic equivalent of “that which does not exist, does not exist.” A is A, Aristotle’s first law of logic, does precious little to confirm the existence of that which is defined as non-existence. + +In the same way, when we say that it is morally good for soldiers to murder and government representatives to steal, we know that “soldiers” and “government representatives” as moral categories are *completely invalid*. + +If I say that a square circle has the right to steal, I am merely saying that that which cannot exist has the right to do that which is self-contradictory – a purely nonsensical statement, but one which remains strangely compelling in the “null zone” of politics. + +If I buy a soldier’s costume at a second hand store, and put it on, clearly I have not created an alternative universe wherein opposite moral rules can be valid. The moment before I put the costume on, it was wrong for me to murder – when does it become *right* for me to murder? When I put on the trousers? What if I have the trousers on, but not the vest? What if I have only one boot on? What about if both boots are on, but only one is laced? What if my hat is on backwards? What if I have put on a uniform that is not recognised by the first person I come across? Did the Beatles suddenly possess the right to murder when they shot the cover for “Sergeant Peppers”? Did they lose that right when they took off their jackets? + +I ask these rhetorical questions because they are in fact deadly serious. Clearly, a military costume does not change the nature of a human being, any more than a haircut turns him into a duck, a concept, or a god. + +“Ah,” you may say, “but the costume is invalid because you got it at a second hand store – putting on the uniform of the soldier no more makes you a soldier than photocopying a doctorate gives you a Ph.D.” + +The analogy is incorrect, because having a Ph.D. or photocopying a doctorate does not change any of the moral rules that you are subjected to as a human being. + +“Well,” you may reply, “but the difference is that the soldier possesses moral rights that are provided to him by the average citizen, for the sake of collective self-defence and so on.” + +This raises a very interesting point, which is the question of whether opinions can change reality. + +### Opinions And Reality + +Clearly, we understand that I cannot through my opinion release you from the restraints of gravity, any more than my opinion that “two plus two equals five” makes it true. + +“Opinions” are those beliefs which have no clear evidence in reality, or for which no clear evidence can be provided, or which are expressions of merely personal preferences. My personal opinion is that I prefer chocolate ice cream to vanilla – I may also have an “opinion” that Iceland is a tropical paradise, or that God exists, or that rain falls upward. Personal opinions clearly have nothing to do with morality; opinions that claim to accurately describe reality, but which do not, are merely incorrect prejudices. Believing that the rain falls upward does not reverse its course; wearing a Hawaiian shirt to Iceland does not make Reykjavik any warmer. + +Thus believing that murder is morally good does not make murder morally good. Since my beliefs about a human being do not change his moral nature, my belief that his murders are virtuous does not change the virtue of his actions. If I close my eyes and imagine that you are a lizard, you do not suddenly lose your ability to regulate your own body temperature. Imagining that you are a fish does not bypass your need for scuba gear. + +Opinions do not change reality. + +Because opinions do not change reality, I cannot grant you any exception or reversal with regards to a universal moral rule. Since moral rules are based on universal logic, as well as the physical nature and reality of a human being, I cannot grant you the “right to murder,” any more than I can grant you the ability to levitate, walk on water or accurately say that two and two make five. + +### Government As Voluntarism + +The open force involved in the institution of government – the conceptual wrapper that reverses moral rules for a particular group of individuals – is something that is always kept off the table in debates. When talking about government, it is never considered a positive thing to point out “the gun in the room.” Almost by definition, governments are considered to be chosen by and for the people, and to operate with their expressed or implicit approval. + +However, this is pure nonsense. + +If a man holds a knife to a woman’s throat while having sex with her, that is by any definition an act of rape. He cannot say that the sex is consensual, while at the same time threatening her with injury or death if she refuses to have sex with him. If the sex is voluntary, then the knife is completely unnecessary. If the man feels the need for a knife, then clearly the sex is *not* voluntary. + +In the same way, people say that taxation is part of the social contract that they have voluntarily agreed to. + +This is both logically and empirically false. + +We know that it is empirically false because *no social contract exists*. Neither you nor I *ever* signed a document voluntarily consenting to the income tax – we were simply born into a system that takes our money from us at the point of a gun. + +### The Gun In The Room + +Many people will argue at this point that taxation is not enforced at the point of a gun, but rather that people pay it voluntarily. For instance, I have never had a gun pointed in my face by a tax collector or a policeman, but I have paid taxes for decades. + +This may be true, but it is completely irrelevant. If I tell a woman that I will kill her children if she does not have sex with me, and she submits herself to me, we clearly understand that an immoral action has taken place – even though I have used no weapon in my violation. Clearly, if the woman submits to me, it is because she fears that I will carry out my threat. If I told her that my pet leprechaun will kill her children if she does not have sex with me, she would very likely be disturbed, but would not fear my threat in any significant way, since it is impossible for my pet leprechaun to kill her children. Or, if I died, and my will stated that I would kill this woman’s children if she did not have sex with me, clearly she would feel relieved rather than afraid, since I cannot conceivably act out my threat from beyond the grave. Thus we pay taxes because we know that if we do not, the likelihood of being aggressed against by representatives of the state is very high. If I do not pay my taxes, I will get a letter, then another letter, then a phone call, then a summons to court – and if I do not appear in court, or do not pay my back taxes and accumulated fines and interest, policemen will come with guns to take me to jail. If I resist those policemen, they will shoot me down. + +To say that force equals voluntarism is completely illogical and self-contradictory. To say that the initiation of the use of force is completely equal to the non-initiation of the use of force is to say that up is down, black is white, and truth is falsehood. + +Without the “null zone,” these corrupt fictions cannot be sustained. + +The “null zone” is the lair of the beast we hunt. + +As we can see, we know that personally it is wrong to steal; we have very few problems with an abstract and logical ban on theft, such as we have worked out above – yet still, there exists this “null zone” or alternate universe where such oppositions can be accepted without any question or concern. + +According to UPB, it is wrong for me and you to steal. Yet somehow, in this “null zone,” it is not only allowed, but also perfectly *moral*, for others to steal. We *must not* steal – they *must* steal. It is moral madness! + +### Policemen + +Let us take our good friend Bob away from his little room of moral theory testing and restore him to his original job as a policeman. + +Clearly, when Bob wakes up in the morning, before his shift, he cannot go to his neighbour’s house and demand money at the point of a gun, no matter who tells him that it’s all right. + +When Bob has his breakfast, he also cannot attack his neighbour and take his money. On his drive to work – even though he has put on his uniform – he has not punched in yet, and thus has no more rights than any other citizen. When he punches in, however, now, as if there descends an amoral pillar of fire from the very heavens, he gains the amazing ability to morally attack his neighbours and take their money. + +Strangely, this is the only characteristic of his that has utterly reversed itself. He cannot fly, he cannot change his shape, he cannot successfully digest ball bearings or live in an inferno; he cannot run one thousand kilometres an hour, and neither can he walk through a brick wall. He is absolutely, utterly, and completely *the same man as he was **before** he punched in* – yet now, he is subject to completely opposite moral rules. + +Even more strangely, if I am not a “policeman,” but I follow Bob to work, and do exactly what he does – I put on a costume, walk into the police station, and put a piece of cardboard into a punch clock – why, if I then do exactly what Bob does, I am completely and totally immoral, although Bob’s identical actions are completely and totally *moral*. + +What kind of sense does this make? How can we conceivably unravel this impenetrable mystery? + +The simple fact is that it *cannot* be unravelled, because it is completely deranged. The fact that this “opposite world” moral madness is completely irrational – not to mention violently exploitive – is so obvious that it must be buried in an endless cavalcade of mythological “voluntarism.” + +We are told that we “want” Bob to take our money – which completely contradicts the fact that Bob shows up on our doorstep pointing a loaded gun in our face. By this logic, I can also go up and down the street stealing money from my neighbours, and then claim to be utterly shocked when I am arrested: + +“They *want* me to take their money!” + +“But then why were you threatening to shoot them if they did not give you their money?” + +“Because they *owe* me their money!” + +“I thought you said that they want to give you their money.” + +“No, no – they owe me. It’s really *my* money!” + +“On what grounds do they owe you this money?” + +“We have a contract!” + +“Can you show me this contract? Have they signed this contract of their own free will?” + +“It’s not that kind of contract! It’s a – *social* contract… And besides – according to that social contract, I own the whole street anyway – the whole damn neighbourhood in fact! Anyone who refuses to pay me my money can move somewhere else – I’m not forcing anyone!” + +“And how do you know that you own the whole neighbourhood? Do you have ownership papers?” + +“Yes, of course – have a look here!” + +“Well, this is just a handwritten note saying that you own the whole neighbourhood – and it’s the same handwriting as your signature. I’m afraid that we’re going to have to book you – this is just a made-up contract with yourself, which you are inflicting on other people at the point of a gun.” + +This is as completely insane and corrupt as me continuing to tell a woman I am raping that she *wants* to have sex with me. Can you imagine if I were on trial for rape, and there was a videotape of the woman begging me to stop, and I had a knife to her throat, how my defence would be received if I continued to insist that she actually *wanted* to have sex with me? + +In court, I would be reviled, and thrown into jail for my obvious, mad, corrupt and self-serving hypocrisy. + +Ah, but in the “null zone” of government, rape is lovemaking, kidnapping is invitation, rejecting theft is evil selfishness, and coercion is kindness. + +This is what I mean when I say that this “opposite world *null zone*” is the most fundamental barrier to human happiness the world over. Stealing is wrong for us; stealing is wrong in the abstract – but stealing is somehow “right” in this insane alternate universe called “government”? + +[^2]: Let’s not even get *started* on the logical nightmare of the truth value contained in the statement “error equals truth.” + +[^3]: This argument tends also not to work very well with maths teachers – I have never seen a student successfully argue that an incorrect answer may be correct in another universe, and so it is unjust to mark it as wrong. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_02_existence_versus_non-existence.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_02_existence_versus_non-existence.md new file mode 100644 index 000000000..e7d139fe9 --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_02_existence_versus_non-existence.md @@ -0,0 +1,116 @@ +### Practicality + +Once the violence of government is intellectually exposed – and the supposed “voluntarism” of citizens is revealed as a vicious fraud – the argument always comes back that we *need* government to supply us with public goods such as protection, regional defence, roads etc. + +I have written dozens of articles exposing the falsehood of this position, so I will not bother to reiterate those arguments here, since they are not essential to a book on morality, but rather would be more appropriate to a book explaining the principles and practicalities of a voluntary society.[^4] + +The “argument from practicality” in no way solves the problem of violence. If I see you eating cheeseburgers every day, I can tell you that it is impractical for you to do so, if you want to maintain a healthy weight. I cannot claim that it is *evil* for you to eat cheeseburgers, for reasons that we have gone into already. I cannot justly compel you through force to increase the “practicality” of your actions. + +Thus saying that the government is justified in forcing us to become more “practical” is completely false, which is verified by the UPB framework – even if we assume that government solutions are more “practical,” which in fact they are not. + +Also, if government representatives claim that a social contract allows them to force an “impractical” population to behave more “practically,” an insurmountable contradiction is created. + +If I force a woman to marry a man I have chosen for her, then clearly I believe that I have infinitely better judgement about the suitability of a husband for her than she does. In fact, I do not believe that she is open to reason at all, or has any clue about her own self-interest, because I am taking *no* account of her preferences, but am forcing her to marry a man of my choosing. + +When I force this woman to get married, I can only justify the use of force – even on immediate, pragmatic grounds – by claiming that she is mentally unfit to make her own choices with regards to marriage. + +If the woman is mentally unfit to make her own choices with regards to marriage, then clearly she is also *mentally unfit to delegate a representative to make that choice for her*. If she has no idea what constitutes a good or suitable husband, then how can she evaluate me as fit to decide who will be a good or suitable husband for her? + +If a man of extraordinarily low intelligence does not understand the concept of “health,” would it be reasonable to expect him to be rational in his choice of a doctor? In order to competently choose a doctor, we must understand the concepts of health, efficacy, cost, professionalism and so on. In the same way, if I do not allow a woman to have any say in who she marries, then clearly I must believe that she has no understanding of what makes a good husband – but if she has no understanding of what makes a good husband, then she has no capacity to transfer that choice to me, since she will have no way of evaluating *my* criteria for what makes a good husband. + +If I cannot decide what colour to paint my house, and my solution is to sign a contract with a painter allowing him to choose the colour for me – and in that contract I sign away all my future freedoms to resist his decisions, and give him the right to kidnap and enslave me if I disagree with any of his decisions, or refuse to pay for them – then clearly I am not of sound mind. If I give someone the power to compel me *for the rest of my life*, then clearly I do not believe that I am competent to make my own decisions. + +If I do not think that I am competent to make my own decisions, then clearly my decision to subject myself to violence *for the rest of my life* is an incompetent decision. + +Either I am capable of making competent decisions, or I am not. If I *am* capable of making competent decisions, then subjecting myself to force for the rest of my life is invalid. If I am *not* capable of making competent decisions, then my decision to subject myself to force for the rest of my life is also invalid. + +Even if the above considerations are somehow bypassed, however, it is still impossible to justly enforce a social contract through a government. Clearly, I cannot sign a contract on *your* behalf, or on my children’s behalf, which will be binding upon you or them for the rest of time. I cannot buy a car, send you the bill, and justly demand that you pay it. If I claim the power to impose unilateral contracts on you, UPB also grants *you* this power, and so you will just return the contract to me in my name. + +In the same way, even if I choose to pay my taxes voluntarily, I cannot justly impose that choice upon you, since a voluntary contract is a merely personal preference, and so cannot be universally enforced through violence. + +### The Necessity Of The State? + +This whole question becomes even more ludicrous when we look at the most common moral “justification” for the power of democratic governments, which is based upon the “will of the majority.” + +First of all, “will” is an aspect of the individual, while “majority” is a conceptual tag for a group. The “majority” can no more have a “will” than a “chorus line” can “give birth.” If you doubt this, just try building a tree house with the concept “forest” rather than with any individual pieces of wood. + +Two additional objections constantly recur whenever the question of the necessity of a government arises. The first is that a free society is only possible if people are perfectly good or rational – in other words, that citizens *need* a centralised government because there are evil people in the world. + +The first and most obvious problem with this position is that if evil people exist in society, they will also exist within the government – and be far more dangerous thereby. Citizens can protect themselves against evil individuals, but stand no chance against an aggressive government armed to the teeth with police and military might. Thus the argument that we need the government because evil people exist is false. If evil people exist, the government *must* be dismantled, since evil people will be drawn to use its power for their own ends – and, unlike private thugs, evil people in government have the police and military to inflict their whims on a helpless (and relatively disarmed) population. Thus the argument is akin to the idea that “counterfeiters are very dangerous, so we should provide an exclusive monopoly over counterfeiting to a small group of individuals.” Where on earth do people think the counterfeiters will go first?[^5] + +Logically, there are four possibilities as to the mixture of good and evil people in the world: + +1. All men are moral. +2. All men are immoral. +3. The majority of men are immoral, and a minority moral. +4. The majority of men are moral, and a minority immoral.[^6] + +In the first case (*all men are moral*), the government is obviously not needed, since evil cannot exist. + +In the second case (*all men are immoral*), the government cannot be permitted to exist for one simple reason. The government, it is generally argued, must exist because there are evil people in the world who desire to inflict harm, and who can only be restrained through fear of government retribution (police, prisons, *et al*). A corollary of this argument is that the less retribution these people fear, the more evil they will do. + +However, the government *itself* is not subject to any force or retribution, but is a law unto itself. Even in Western democracies, how many policemen and politicians go to jail? + +Thus if evil people wish to do harm, but are only restrained by force, then society can *never* permit a government to exist, because evil people will work feverishly to grab control of that government, in order to do evil and avoid retribution. In a society of pure evil, then, the only hope for stability would be a state of nature, where a general arming and fear of retribution would blunt the evil intents of disparate groups. As is the case between nuclear-armed nations, a “balance of power” breeds peace. + +The third possibility is that *most* people are evil, and only a few are good. If that is the case, then the government also cannot be permitted to exist, since the majority of those in control of the government will be evil, and will rule despotically over the good minority. Democracy in particular cannot be permitted, since the minority of good people would be subjugated to the democratic control of the evil majority. Evil people, who wish to do harm without fear of retribution, would inevitably control the government, and use its power to do evil free of the fear of consequences. + +Good people do not act morally because they fear retribution, but because they love virtue and peace of mind – and thus, unlike evil people, they have little to gain by controlling the government. In this scenario, then, the government will inevitably be controlled by a majority of evil people who will rule over all, to the detriment of all moral people. + +The fourth option is that most people are good, and only a few are evil. This possibility is subject to the same problems outlined above, notably that evil people will always want to gain control over the government, in order to shield themselves from just retaliation for their crimes. This option only changes the *appearance* of democracy: because the majority of people are good, evil power-seekers must lie to them in order to gain power, and then, after achieving public office, will immediately break faith and pursue their own corrupt agendas, enforcing their wills through the police and the military.[^7] Thus the government remains the greatest prize to the most evil men, who will quickly gain control over its awesome power – to the detriment of all good souls – and so the government cannot be permitted to exist in this scenario either. + +It is clear, then, that there is no situation under which a government can logically or morally be allowed to exist. The only possible justification for the existence of a government would be if the majority of men are evil, but all the power of the government is always controlled by a minority of good men.[^8] + +This situation, while interesting theoretically, breaks down logically because: + +1. The evil majority would quickly outvote the minority or overpower them through a coup; +2. There is no way to ensure that only good people would always run the government; and, +3. There is absolutely no example of this having ever occurred in any of the brutal annals of state history. + +The logical error always made in the defence of the government is to imagine that any collective moral judgements being applied to any group of people is *not also being applied to the group which rules over them*. If fifty percent of people are evil, then *at least* fifty percent of people ruling over them are also evil.[^9] Thus the existence of evil can never justify the existence of a government. + +If there is no evil, governments are unnecessary. If evil exists, the governments are far too dangerous to be allowed to exist. + +Why is this error so prevalent? + +There are a number of reasons, which can only be touched on here. The first is that the government introduces itself to children in the form of public school teachers who are considered moral authorities. Thus are *morality* and *authority* first associated with the government – an association that is then reinforced through years of grinding repetition. + +The second is that the government never teaches children about the root of its power – violence – but instead pretends that it is just another social institution, like a business or a church or a charity, but more moral. + +The third is that the prevalence of religion and propaganda has always blinded men to the evils of the government – which is why rulers have always been so interested in furthering the interests of churches and state “education.” In the religious world-view, absolute power is synonymous with perfect virtue, in the form of a deity. In the real political world of men, however, increasing power always means increasing evil. With religion, also, all that happens must be for the good – thus, fighting encroaching political power is fighting the will of the deity. There are many more reasons, of course, but these are among the deepest.[^10] + +At the beginning of this section, I mentioned that people generally make *two* errors when confronted with the idea of dissolving the government. The first is the belief that governments are necessary because evil people exist. The second is the belief that, in the absence of governments, any social institutions that arise will inevitably take the place of governments. Thus, Dispute Resolution Organisations (DROs), insurance companies and private security forces are all considered potential cancers that will swell and overwhelm the body politic. + +This view arises from the same error outlined above. If *all* social institutions are constantly trying to grow in power and enforce their wills on others, then by that very argument a centralised government cannot be allowed to exist. If it is an iron law that groups always try to gain power over other groups and individuals, then that power-lust *will not end if one of them wins, but will continue to spread across society virtually unopposed until slavery is the norm*. + +The only way that social institutions can grow into violent monopolies is *to offload the costs of enforcement onto their victims*. Governments grow endlessly because they can pay tax collectors with a portion of the taxes they collect. The slaves are thus forced to pay for the costs of their enslavement. + +In a voluntary society, there would be no taxation, and thus any group wishing to gain monopolistic power would have to fund its army itself, which would never be economically feasible or profitable.[^11] + +It is very hard to understand the logic and intelligence of the argument that, in order to protect us from a group that *might* overpower us, we should support a group that *already has* overpowered us. It is similar to the statist argument about private monopolies – that citizens should create a governmental monopoly because they are afraid of private monopolies. It does not take keen vision to see through such nonsense. + +What is the evidence for the view that decentralised and competing powers promotes peace? In other words, are there any facts that we can draw on to support the idea that a balance of power is the only chance that the individual has for freedom? + +Organised crime does not provide many good examples, since gangs so regularly corrupt, manipulate and use the power of the government police to enforce their rule, and so such gangs cannot be said to be operating in a state of nature. Also, criminal gangs profit enormously by supplying legally-banned substances or services, and so also flourish largely due to state policies. + +A more useful example is the fact that no leader has ever declared war on another leader who possesses nuclear weapons. In the past, when leaders felt themselves immune from personal retaliation, they were more than willing to kill off their own populations by waging war. Now that they are themselves subject to annihilation, they are only willing to attack countries that cannot fight back. + +This is an instructive lesson on why such men require disarmed and dependent populations – and a good example of how the fear of reprisal inherent in a balanced system of decentralised and competing powers *is the only proven method of securing and maintaining personal liberty*. + +Fleeing from imaginary devils into the protective prisons of governments only ensures the destruction of the very liberties that make life worth living. + +[^4]: See [Practical Anarchy](http://wiki.mises.org/wiki/Book:Practical_Anarchy). + +[^5]: See *[Federal Reserve](http://wiki.mises.org/wiki/Federal_Reserve_System)*. + +[^6]: A perfect balance of good and evil is practically impossible. + +[^7]: This is the current situation in democracies, of course. + +[^8]: See Plato’s *Republic*. + +[^9]: Probably more, since evil people are always drawn to power. + +[^10]: For a more detailed discussion of the role that *parents* play in inculcating the fantasy that “power equals virtue,” see [On Truth](http://wiki.mises.org/wiki/On_Truth). + +[^11]: See [Practical Anarchy, Part 2](http://wiki.mises.org/wiki/Book:Practical_Anarchy/2), Chapter 5: "War, profit, and the state". \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_03_existence_versus_non-existence.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_03_existence_versus_non-existence.md new file mode 100644 index 000000000..d1920ff82 --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_03_existence_versus_non-existence.md @@ -0,0 +1,127 @@ +### Governments And Religion + +The idea that being born creates a contract with a fictional agency, which in practical terms makes you a quasi-slave to specific individuals, is common to both religion and the state – and one other, far more personal agency, which I talk about in my first book “On Truth: The Tyranny Of Illusion.” + +Whenever a priest says: “Obey God,” what he is really saying is: “Obey *me*.” Since God does not exist, any commandment that the priest claims is coming from God, is actually coming from the priest. “God” is just the fictional entity used to bully you conceptually in order to obtain your very practical subservience in the real world, to real individuals, in terms of voluntarily handing over money, time and resources. + +It is far more efficient for exploiters to have their slaves consider slavery a virtue, since it cuts down enormously on the costs of controlling them. If I can convince you that it is evil to avoid serving me, and virtuous to be my slave, then I do not need to hire nearly as many thugs to bully, control and steal from you. + +Religious and state mythologies, then, are fictions that vastly reduce the costs of controlling populations; they are the lubricant and fuel for the ghastly machinery of institutionalised violence. + +Throughout the world, rulers are a very small percentage of the population. How can it be possible for one to two percent of people to control everybody else? There is a certain monopoly on armaments, to be sure, but that monopoly is relatively easy to counter, since most governments make a fortune selling weapons throughout the world. + +The sad reality is that people as a whole are enslaved to fictional entities such as nations, gods, cultures – and governments. + +Our personal pride would instinctively rebel against a immediate and enforced slavery to another human being – however, we seem to almost revel in slavery to *mythology*. + +Our desire to be good – combined with the thrill of virtue that we get by obeying moral mythologies – has us lining up to willingly hand our resources over to those who claim to represent these mythologies. + +One central reason that we know that governments and gods are unnecessary is that they are so effective. *We know that most people desperately want to be good because they are so easily controlled by moral theories*. + +The logic of obedience to mythology is patently foolish. If a priest tells me that I have to obey “God,” this is exactly the same as him telling me that I must obey an entity called “Nog.” Even if I accept that this fictional entity is worthy of eternal obedience, this still in no way would compel me to obey *the priest*. If I tell you to “obey your heart,” can I then reasonably say: “and *I alone* speak for your heart”? + +Of course not. + +When we strip away mythology and fiction from our “interactions” with our rulers, what emerges is a grim, stark and murderously exploitive reality. + +Let’s take as an example a very real and present danger: taxation. + +#### Taxation + +I am told that, by virtue of choosing to live in Canada, I owe “the government” more than fifty percent of my income. + +Stripped of mythology, what does this really translate to? + +In reality, I will wait until the end of time for “the government” to come and pick up its money. Waiting for “the government” to drop by is like wanting to date the concept “femininity.” I may as well try to pay for my dinner with the word “money.” + +In reality, when I am told that I must pay my taxes to “the government,” what this actually means is that I must write a check to transfer my money into a particular bank account, which is then accessed by particular individuals. These individuals then have the right to take that money, and spend it as they see fit – these particular individuals thus have complete control over my money. + +At no point whatsoever does any such entity as “the government” lift a finger, make a move, open a bank account, or spend a penny. Imagining that a concept called “the government” has the capacity to take or spend your money is exactly the same as waiting for “God” to come and pick you up and take you to church. + +Thus the real interaction is that one guy sends me a letter telling me that I owe him money. I have no contract with this guy, and he does not in fact own any of my property, although some other guys wrote a supposed “contract” which claims that he does. + +If I do not pay this guy, he will send another guy over to my house to collect the money – plus “interest” and “charges.” + +Normally, when a man with a gun comes to my house and demands my money, I have the right to use force to defend myself. In this case, however, because he is in a costume and claims to represent a fictional entity, I am not allowed to use force to defend myself. + +Now, if I come to your house tonight dressed as a “high elf of Narnia” and demand the money that you owe to the “Queen of Sorrows,” assuming it is not Halloween, you are allowed to stare at me in amazement, and order me off your property. + +If I do not pay the man who comes to take my money, he is allowed to pull out a gun, point it at my chest, and kidnap me – or shoot me if I resist. He can hold me in a tiny cell for year after year, where I will be subjected to the most violent brutality and continual rape, until he chooses to let me go. + +Interestingly, if a man legitimately owes me money, I am not allowed to kidnap him and subject him to torture and rape for year after year. Thus taxation utterly violates the UPB framework, since it is the violent transfer of property using the initiation of force. + +Stealing, as we have proven, is evil. + +Einstein revolutionised physics by claiming – and proving – that the speed of light was constant. + +We can revolutionise the world by accepting the claim – and the proof – that stealing is always evil. + +### Government, Religion, And UPB + +When we take the UPB framework and apply it to moral propositions regarding government and religion, some very interesting results occur. + +The proposition that is most often used to justify government power is: “the government has the right to take your money.” This, however, is an utterly imprecise and false statement. The “government” does not have the right to take your money, since “the government” is merely a concept, an abstract description for a self-defined group of people. UPB requires a more consistent and objective statement. Since moral rules must be the same for everyone in all places and at all times, we must rephrase the rule in this way: + +“*Human beings can morally take money from other human beings if they make up a conceptual agency that justifies their actions.*” + +If we return to Bob and Doug in our little room of moral experimentation, we can very quickly see that this becomes an impossible proposition. + +If Bob says to Doug: “I now represent the ideal concept ‘FUBAR,’ which fully justifies me taking your lighter from you. Since you now owe me your lighter, you must hand it over, or I will be compelled to take it from you by force.” + +What will Doug’s reaction be? Remember, according to UPB, whatever is valid for Bob must also be valid for Doug. Inevitably, Doug will reply: “Oh yeah? Well *I* now represent the ideal concept ‘ANTI-FUBAR,’ which fully justifies me retaining possession of my lighter. Since you now have no right to take my lighter, if you try to take it, I will be compelled to defend myself by force.” + +As you can see, if *Bob* has the right to make up imaginary obligations and impose them on Doug, then *Doug* has the right to make up imaginary obligations and impose them on Bob. Clearly, we immediately end up in a perfect stalemate. If it is morally good to impose made-up obligations on other people, but it is impossible to do it if *everyone* possesses that ability, then morality becomes impossible. The only way that Bob can impose his made-up obligation on Doug is if Doug refuses to impose his made up obligation on Bob – thus we have a situation where what is moral for one person can only be achieved by the other person acting in an anti-moral manner. Virtue can thus only be enabled by vice, which is impossible – and we have opposing moral rules for two human beings in the same circumstance, which UPB instantly rejects as invalid. + +In other words, every imaginary abstract justification for the use of force can be countered by another imaginary abstract justification for the use of force. If I have an imaginary friend that can justify everything I do, then *you* also can have an imaginary friend that can justify everything you do. Thus neither of us can possess the ability to impose our imaginary obligations on others. + +#### Religion And UPB + +The same holds true for religion. + +The statement: “You must obey me because God commands it,” must be restated more accurately as: “an entity that I have made up commands you to obey me.” The principle that UPB requires, then, is: “Human beings must impose unchosen positive obligations on others, and justify those obligations according to imaginary entities.” + +Here we see the same issues as above. Bob tells Doug: “You must give me your lighter, because my imaginary friend tells you to.” Naturally, Doug replies: “You must not ask me for your lighter, because *my* imaginary friend forbids you to.” If Bob’s “commandments” are valid, then Doug’s “commandments” are equally valid, and so cancel each other out. + +In the same way, if a man claims that his concept called “the government” justifies his theft of my property, then I can claim that my concept called “the anti-government” justifies my *retention* of my property, and we are both equally “valid” in our justifications. + +If this tax collector then claims that his concept called “the government” only justifies his theft of *my* property, not my retention of it, then we are no further ahead. He can take my thousand dollars, but then I can invoke my concept to “steal” that money back, and his moral theory commands us to spend the rest of eternity handing back and forth the thousand dollars. + +#### UPB And "The Majority" + +UPB does not allow for the accumulation of individuals to override or reverse the properties of each individual. Ten lions do not make an elephant, a government, or a god. Ten thousand soldiers might make an “army,” but they cannot reverse gravity, or make murder moral. + +Returning one last time to the room of Bob and Doug, let’s introduce “Jane.” + +Now that there are three people in the room, we can look at the “majority rule” principle. + +If Bob, Doug and Jane take a “vote” on whether or not it is moral to rape Jane, we would all recoil at such an unjust and immoral premise. Clearly, even if Jane were “outvoted,” we would not consider the resulting rape to be transformed into a morally good act. + +Why not? + +Well, UPB does not recognise the reality of aggregations, since the “majority” is a mere conceptual tag; it does not exist in reality, any more than “gods” or “governments” do. Thus to claim that the concept of “the majority” has any sort of moral standing is utterly invalid – it is like saying that “the Fatherland” can impregnate a woman, or that one can sit in the word “chair.” + +To say that “the majority” has rights or attributes which directly contradict the rights or attributes of any individual also contradicts rational principles, since any conceptual grouping is only validated by the accurate identification of individual characteristics. If I say that “mammals” are warm-blooded living creatures, can I logically include three plastic flamingos in the category “mammal”? + +Of course not. + +Thus if it is evil for human beings to rape, can I logically create a category called “the majority” and then claim that for *these* human beings, rape is now morally good? + +Of *course* not. + +### Majority Rule + +Can I create a moral rule that says: “the majority should be able to do whatever it wants”? + +Of course I can, but it will never be valid or true. + +Only *individuals* act – the “majority” never does. If moral rules can change when a certain number of people get together, then UPB is continually violated. + +If it is moral for Bob and Doug to rape Jane because they have “outvoted her,” what happens when Jane’s two friends show up and vote against Bob and Doug’s infernal desires? + +Well, suddenly Bob and Doug are the ones outvoted, and rape becomes “evil” for them again. + +Nothing substantial has changed in these “outvoting” scenarios, but we have a series of opposing moral rules for the same men – a violation of UPB, and thus invalid. + +Rape cannot be good, then evil, then good again, just because a few hands are raised or lowered. + +Thus if you think that “majority rule” sounds like a reasonable moral proposition, and a perfectly valid moral theory, then I am afraid you’re going to have to go back to the beginning of this book and start again!☺ \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch04_additional_proofs.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch04_additional_proofs.md new file mode 100644 index 000000000..108109774 --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch04_additional_proofs.md @@ -0,0 +1,35 @@ +## Additional Proofs + +There are other additional proofs that we can bring to bear on the question of universally preferable behaviour. + +### The Free-Market Economy + +A free-market economy is without a doubt the most efficient and wealth-producing method of organising the production and consumption of goods and resources within society. Its material success is without equal in human history, or across the world. + +The framework of UPB anticipates, validates and explains the reasons for the material successes of a free market economy. + +In theory, a free-market economy is based on the application of a universal theory of property rights. By contrast, communism is based on the explicit rejection of a universal theory of property rights. Since we have proven above that universal property rights is the only valid moral theory, this explains at the most fundamental level why communism is such a disaster, while a free-market economy is so materially productive. + +Since human beings *do in fact* have equal rights of property, any social system which rejects this right is doomed to utter failure – just as any bridge planner who rejects the reality of gravity will never be able to build a bridge that stands. + +### The Scientific Method + +Logic and science are in fact methodologies which exist – along with morality – under the umbrella of UPB. In other words, logic and science are both validated by the framework of UPB. + +A central question which needs to be answered is: *why is the scientific method infinitely superior to other “methodologies” of knowledge acquisition, such as mysticism?* + +UPB answers this question. + +Since any methodology for knowledge acquisition must be universal, consistent, and independent of time and place, the scientific method meets these requirements, while irrational and subjective mysticism is the exact opposite of these requirements. + +### Public Education + +One central principle of free market economics is that quality only really results from *voluntarism*. Coercion, fundamentally, is inefficient – violence always results in poor quality. The old-style Soviet bakeries never carried good bread; a man who beats his wife will never have a happy marriage. + +The initiation of the use of force is always counter to any rational moral theory – it is a specific and explicit violation of UPB. Since public schools are funded through the initiation of the use of force, they are a form of *forced association*, which is a clear violation of the *freedom of association* validated by UPB. + +Since force violates the moral requirement of *avoidability* – and a lack of avoidability always breeds poor quality – UPB would help us easily predict that public schools would provide education of low quality. + +Furthermore, UPB would also have helped us predict that, as more and more force was used in the realm of public education – as taxes, union compulsions and so on escalated – the quality of the education provided would get worse and worse. + +This, of course, was – and is – exactly the case. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch05_parallels.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch05_parallels.md new file mode 100644 index 000000000..9057e491a --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch05_parallels.md @@ -0,0 +1,75 @@ +## Parallels + +Before the Scientific Revolution, it was considered inconceivable that the natural world could sustain itself without a conscious and “moral” entity at its centre. The sun rose trailing the chains of a supernatural chariot; the moon was a cold and lonely brother of the sun. Constellations outlined the tales and graves of the gods, and storms stemmed from the rage of demons. + +The idea that nature was a self-generating and self-sustaining system was almost unimaginable. The Darwinian revolution, the idea that life was not created, but rather evolved, brought this idea from the material to the biological world. + +Before science, at the centre of every complex system lay a virtuous consciousness – without which this system would fly into chaos, and cease to be. + +Unfortunately, this “virtuous consciousness” was merely an illusion, to put it most charitably. No such gods existed – all that *did* exist were the pronouncements of priests. Thus what really lay at the centre was the bias of irrational individuals, who had no idea how mad they really were. + +We have yet to apply this same illumination to our conceptions of society – but it is now *essential* that we do so. + +We consider it essential that, at the centre of society, we place a virtuous entity called “the government.” In the absence of this entity, we consider it axiomatic that society will fly into chaos, and cease to be – just as our ancestors considered that, in the absence of gods, the universe itself would fly into chaos, and cease to be. + +However, “the government” no more exists than “god” exists. + +When we speak of “gods,” we are really talking about “the opinions of priests.” + +When we speak of “the government,” we *really* mean “the violence of a tiny minority.” + +The idea of “spontaneous order,” which is well proven in the realms of physics and biology, remains largely inconceivable to us in the realm of society. + +However, “governments” are no more needed for the organisation and continuance of society than “gods” are required for the organisation and continuance of the universe. + +In fact, just as religions impeded the progress of science, so do governments impede the progress of society. Just as the illusions of *religion* caused the deaths of hundreds of millions of people throughout history, so have the illusions of *government*. + +Just as the false ethics of religions “justify” all manners of abuse, corruption and violence, so do the false ethics of governments. When we choose to live by fantasy, we inevitably choose destruction, in one form or another. + +When we choose to run society according to religious moral mythologies, we end up with wars, violence, repression, abuse, corruption and bottomless hypocrisy. + +When we choose to run society according to *statist* moral mythologies, the results are no different. + +We can either choose virtue or compulsion. + +We cannot have both. + +### Solutions + +We can choose to believe that the government is both a necessary and a moral institution. We can choose to believe that, without government, society will collapse into “anarchy,” and the world will dissolve into a war of all against all. We can choose to believe that without the government, there will be no roads, no education, no healthcare, no old-age pensions, no libraries, no protection of property and so on. + +Similar superstitions, of course, have retarded the progress of mankind throughout history. The most significant precursor to what UPB reveals about the government is what science revealed about religion. + +As science began to practically postulate a universe that could run without a god, all manner of hysterics clamoured that the end of the world was nigh, that society would collapse into “anarchy,” and that civilisation would dissolve into a war of all against all. + +Any time a system that justifies power can be conceived of running *without* that power, all those who profit from the manipulation of that power cry out that without them, all is lost. + +Priests did this during the onset of the scientific revolution. Without God, life has no meaning. Without God, man has no morality. Without God, our souls cannot be saved. Without God, the world will descend into chaos and evil. + +None of it turned out to be true, of course. In fact, quite the *reverse* turned out to be true. The end of religion as the dominant world-view paved the way for the separation of church and state, the end of the aristocracy, the rise of the free market, the establishment of many human liberties in significant areas of the world. + +The fall of God was the rise of mankind. + +In the same way, when we begin see society as the early scientists saw the universe – as a self-sustaining system without the need for an imaginary central authority – then we can truly begin to perceive the possibilities of freedom for mankind. + +The establishment of a central and coercive monopoly in society perpetually retards the progress of knowledge, of wisdom, of virtue, of physical and mental health – just as the establishment of a central and coercive monopoly in the *universe* perpetually retarded the progress of knowledge, of wisdom, and science. + +The way to oppose imaginary entities is with relentless truth. The way to oppose God is with reason, evidence and science. + +The way to oppose the state – the most dangerous imaginary entity – is with reason, evidence and science. + +### The Future + +Whether we like it or not, UPB applies to everything that we do. Human beings have a natural tendency towards consistency, since we are beings with a rational consciousness, inhabiting a consistent and rational universe. Thus whatever premises we accept in our lives tend to compel more and more consistent behaviour throughout our lives – and throughout the “life” of our culture or nation as well. + +Thus a man who believes that bullying is a good way to get what he wants tends to bully more and more over the course of his lifetime. A man who believes that violence is good tends to become more and more violent. + +In other words, UPB demands consistency even in inconsistency. UPB demands uniformity even in immorality. + +The root moral premises of a culture thus dictate its inevitable future. A culture built on justifications for coercion will always become more coercive. A culture built on rational liberty will always become less coercive. + +That is why the delineation of a rational framework for ethics is so essential. + +What we believe is what we become. + +If we believe lies, we shall become slaves. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p04.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p04.md new file mode 100644 index 000000000..72a50f8fd --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p04.md @@ -0,0 +1,53 @@ +# Conclusions + +In a relatively short time, we have covered an enormous amount of ground. The greatest challenge of philosophy is the definition of a universal, objective and absolute morality that does not rely on God or the state. The moment that we rely on God or the state for the definition of morality, morality no longer remains universal, objective and absolute. In other words, it is no longer “morality.” + +The invention of imaginary entities such as “God” and “the state” does *nothing* to answer our questions about morality. + +We fully understand that the invention of God did nothing – and does nothing – to answer questions about the origin of life, or the universe. To say, in answer to any question, “some incomprehensible being did some inconceivable thing in some unfathomable manner for unknowable purposes,” cannot be considered any sort of rational answer. + +The gravest danger in making up incomprehensible “answers” to rational and essential questions is that it provides the *illusion* of an answer, which in general negates the pursuit of truth. Furthermore, a group inevitably coalesces to defend and profit from this irrational non-answer. In the realm of religion, this is the priestly caste. In the realm of government, this is the political caste. + +When a real and essential question is met with a mystical and violent “answer,” human progress turns to regression. The science of meteorology fails to come into being if the priests say that the rain comes because the gods will it. The science of medicine fails to develop if illness is considered a moral punishment from the gods. The science of physics stalls and regresses if the motion of the stars is considered the clockwork of the deities. + +When false answers are presented to moral questions, questioning those answers inevitably becomes a moral crime. When illusions are substituted for curiosity, those who profit from those illusions inevitably end up using violence to defend their lies. + +And for evermore, *children* are the first victims of these exploitive falsehoods. + +Children do not have to be bullied into eating candy, playing tag, or understanding that two plus two is four. The human mind does not require that the truth be inflicted through terror, boredom, insults and repetition. A child does not have to be “taught” that a toy is real by telling him that he is damned to hell for eternity if he does not *believe* that the toy is real. A child does not have to be bullied into believing that chocolate tastes good by being told that his taste buds are damned by original sin. + +Saying that morality exists because God tells us that it exists is exactly the same as saying that morality does not exist. If you buy an iPod from me on eBay, and I send you an empty box, you will write to me in outrage. If I tell you not to worry, that my invisible friend assures me that there is in fact an iPod in the box, would you be satisfied? Would not my claim that my invisible friend tells me of the iPod’s existence be a certain proof that the iPod did not in fact exist? + +If morality is justified according to the authority of a being that does not exist, then morality by definition is not justified. If I write a check that is “certified” by a bank that does not exist, then clearly my check is by definition *invalid*. + +The same is true for enforcing morality through the irrational monopoly of “the state.” If we allow the existence of a government – a minority of people who claim the right to initiate the use of force, a right which is specifically denied to everyone else – then any and all moral “rules” enforced by the government are purely subjective, since the government is *by definition* based on a violation of moral rules. + +If I say that I need the government to protect my property, but that the government is by definition a group of people who can violate my property rights at will, then I am caught in an insurmountable contradiction. I am saying that my property rights must be defended – and then I create an agency to defend them that can violate them at any time. This is like being so afraid of rape that I hire a bodyguard to protect me from being raped – but in the contract, I allow my bodyguard – and anyone he chooses – to rape me at will. + +Because “morality” based on the state and on religion is so irrational and self-contradictory, it *requires* a social agency with a monopoly on the initiation of force to function. Since everyone is just making up “morals” and claiming absolute justification based on imaginary entities, rational negotiation and understanding remain impossible. We do not need a government because people are bad, but rather, because people are irrational, we end up with a government. False moral theories always end up requiring violence to enforce them. Moral theories are not developed in *response* to violence – false moral theories *cause* violence – in fact, *demand* violence. + +The moral subjectivism and irrationality involved in answering “What is truth?” with “God,” and “What is morality?” with “government,” is so openly revealed by the framework of UPB that it is hard to imagine that this concept is not more widespread. + +One central reason for this is that truly understanding UPB requires the very highest possible mental functioning. It is relatively easy to be rational; it is very difficult to think about the implicit premises of rationality, and all that they entail. It is relatively easy to debate; it is very difficult to tease out all of the implicit assumptions involved in the very act of debating. + +It is easy to catch a ball – it is hard to invent the physics that explain motion *universally*. + +Thinking *about* thinking is the hardest mental discipline of all. + +At the beginning of this book, I talked about a “beast” that terrified and enslaved mankind. This beast is always located on a mountaintop, or in a deep cave. People are afraid of the beast in the world, which is why the beast has never been defeated. + +The beast has never been defeated because the beast is an illusion. + +The beast cannot be defeated in the world, because the beast is within ourselves. + +The collective fantasy that there exists a “null zone,” where morality magically reverses itself, called “the government” is exactly the same as the collective fantasy that there exists a “null zone” called “God” where *reality* reverses itself. + +If we define “morality” according to the subjective fantasies of mere mortals, then it will forever remain under the manipulative control of power-hungry tyrants. Since God does not exist, anyone who speaks about morality in relation to God is just making up definitions to serve his own purposes. + +Since “the state” does not exist, anyone who speaks about morality in relation to government is just making up definitions to serve his own purposes. + +Until we can define an objective and rational morality that is free from the subjective whims of each individual, we will never make the kind of progress that we need to as a species. + +Morality, like physics, biology, geology and chemistry, must join the realm of the sciences if we are to flourish – and indeed, perhaps, to survive at all. + +However, if we can sustain our courage, it is this discipline alone that can set us, and our children – and all humanity in the future – free from the tyranny of the greatest beast: our own moral illusions. \ No newline at end of file diff --git a/nl/Universally Preferable Behaviour/p05_appendices.md b/nl/Universally Preferable Behaviour/p05_appendices.md new file mode 100644 index 000000000..497eab644 --- /dev/null +++ b/nl/Universally Preferable Behaviour/p05_appendices.md @@ -0,0 +1,61 @@ +# Appendices + +## Appendix A: UPB In A Nutshell + +Below, please find a summation of the core argument for morality. + +1. Reality is objective and consistent. +2. “Logic” is the set of objective and consistent rules derived from the consistency of reality. +3. Those theories that conform to logic are called “valid.” +4. Those theories that are confirmed by empirical testing are called “accurate.” +5. Those theories that are both valid and accurate are called “true.” +6. “Preferences” are required for life, thought, language and debating. +7. Debating requires that both parties hold “truth” to be both objective and universally preferable. +8. Thus the very act of debating contains an acceptance of universally preferable behaviour (UPB). +9. Theories regarding UPB must pass the tests of logical consistency and empirical verification. +10. The subset of UPB that examines enforceable behaviour is called “morality.” +11. As a subset of UPB, no moral theory can be considered true if it is illogical or unsupported by empirical evidence. +12. Moral theories that are supported by logic and evidence are true. All other moral theories are false. + +## Appendix B: Moral Categories + +Below is a sample table that lists some of the most common categories of actions/rules, and their key differentiators. + +| Action/Rule | Preference? | Universal? | Enforceable? | Requires initiating action on the part of the victim? | Can violators be avoided? | Moral Category | +| --------------------------------- | ----------- | ---------- | ------------ | ----------------------------------------------------- | ------------------------- | ----------------------------- | +| **Running for the bus** | No | No | n/a | n/a | n/a | Neutral | +| **You should not like ice cream** | Yes | No | No | n/a | n/a | Neutral (personal preference) | +| **You should not be late** | Yes | Yes | No | No | Yes | APA | +| **You should not commit fraud** | Yes | Yes | Yes | Yes | Yes | Good | +| **You should not rape** | Yes | Yes | Yes | No | No | Good | + +## Appendix C: UPB Podcasts + +If you would like to further your understanding of UPB and its ramifications, you might find the following podcasts (available [here](www.freedomainradio.com)) helpful. You may also wish to watch the “Introduction to Philosophy” videos, available on [Youtube](www.youtube.com/freedomainradio). + +| Track | Title | Description | +| -----:|:------------------------------------------------------------- |:------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ | +| 8 | Proving Libertarian Morality | One of the central challenges faced by libertarians is the need to prove that libertarian moral theory is universally correct, while statist and collectivistic moral theories are incorrect. Here's how to do it! | +| 560 | Call In Show Dec 17 2006 | Universally preferable behaviour and rating dating. | +| 562 | Universally Preferable Behaviour for Children | The ABCs of UPB. | +| 872 | Debating and UPB | Can you debate without using UPB? | +| 7 | The Argument From Morality (or, how we will win!) | The most powerful argument for freedom. | +| 148 | The “Ought To” Challenge - Morality does not exist in reality | The journey from the “ought” to the “is.” | +| 260 | Moral Objectivity | Using the scientific method to define morality. | +| 261 | Is And Ought and Ethics | Anyone who argues ethics agrees with ethics. | +| 318 | Moral Experimentation | Empirical proofs of abstract ethics. | +| 412 | Nit Picky City | Get out of the lifeboat! Detonating the 'gray areas' of morality. | +| 540 | Testing Morality | Can you judge a moral theory by its effects? | +| 555 | Scientific Morality | Excellent ethical questions from a poster. | +| 557 | Testing Ethics | Reasonable standards for ethical theories. | +| 567 | Morals Ethics & Aesthetics | Right and wrong from murder to manners... | +| 588 | Positive Obligations - An Example | An excellent critique of one of my articles. | +| 816 | Tennis Anyone? | A metaphor for moral action. | + +Finally, if you would like to debate these ideas with other interested philosophers, feel free drop by the [Freedomain Radio Message Board](www.freedomainradio.com/board). + +## Appendix D: Every UPB Debate I've Ever Had... + +**UPB Sceptic**: UPB is invalid. **Me**: How do you know? **UPB Sceptic**: It's not proven! **Me**: So “proof” is UPB? **UPB Sceptic**: No, nothing is UPB. **Me**: Isn't the statement "nothing is UPB" UPB? **UPB Sceptic**: No, that's not what I'm saying at all! I'm saying that UPB is invalid! **Me**: Why? **UPB Sceptic**: Because it's false! **Me**: So presenting true arguments is UPB? **UPB Sceptic**: No! **Me**: So there's nothing wrong with false arguments? **UPB Sceptic**: No. **Me**: Then why are you opposing a false argument? **UPB Sceptic**: Oh, it's just my personal preference. I just dislike falsehood. **Me**: So you're arguing for a merely personal preference? **UPB Sceptic**: Sure! **Me**: So why should your personal preference take precedence over mine? I like UPB, you don't – and why bother debating personal preferences at all? **UPB Sceptic**: Oh - because UPB is invalid! **Me**: Why is it invalid? **UPB Sceptic**: Because it's self-contradictory! **Me**: So consistency is UPB? **UPB Sceptic**: No! And stop repeating the same points over and over! And go read Kant / Hegel / Hume etc. + +*etc etc etc...* \ No newline at end of file diff --git a/nl/template/content.md b/nl/template/content.md new file mode 100644 index 000000000..641fe17ec --- /dev/null +++ b/nl/template/content.md @@ -0,0 +1,56 @@ +# Título da primeira raiz + +Below there's an enumerated list of styled pangrams, that shows every character, both in english and also in other languages. + +1. upper case: THE QUICK, BROWN FOX JUMPS OVER A LAZY DOG. +2. numbers: 0123456789. +3. symbols: % $ & { } # ^ ~ \ (some other symbols are still missing) +4. emphasys: *The quick, brown fox jumps over a lazy dog.* + 1. strong emphasys: **The quick, brown fox jumps over a lazy dog.** + 2. inner emphasys: **The *The quick, brown fox jumps over a lazy dog* dog.** + 1. en: The quick, brown *fox* **jumps *over* a** lazy dog. + 2. pt-BR: À noite, vovô *Kowalsky* **vê o ímã *cair no pé* do pingüim queixoso** e vovó põe açúcar no chá de tâmaras do jabuti feliz. + 3. jp: [色は匂へど]{いろはにほへど} [散りぬるを]{ちりぬるを} *[我が世誰ぞ]{わかよたれぞ}* **[常ならむ]{つねならむ} *[有為の奥山]{うゐのおくやま}* [今日越えて]{けふこえて}** [浅き夢見じ]{あさきゆめみじ} [酔ひもせず]{ゑひもせず}（ん） + 4. th: เป็นมนุษย์สุดประเสริฐเลิศคุณค่า *กว่าบรรดาฝูงสัตว์เดรัจฉาน* **จงฝ่าฟันพัฒนาวิชาการ *อย่าล้างผลาญฤๅเข่นฆ่าบีฑาใคร* ไม่ถือโทษโกรธแช่งซัดฮึดฮัดด่า** หัดอภัยเหมือนกีฬาอัชฌาสัย ปฏิบัติประพฤติกฎกำหนดใจ พูดจาให้จ๊ะๆ จ๋าๆ น่าฟังเอยฯ (ฦ) + 5. ... + 3. This phrase has two footnotes.[^1][^2] +5. This phrase has [this](https://example-this.com) link, and also [this again](https://example-this-again.com). + +Now a non-enumerated list: + +* First level +* First level + * Second level + * Second level + * Third level + * Third level + * Second level +* First level + +Some quotation. First line is large; second line is small; third line is empty; fourth line is not. 5th line is not a quotation; 6th line is: + +> 1th line is large: The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. 2th line is small: The quick, brown fox jumps over a lazy dog. +> +> 4th line is not empty: The quick, brown fox jumps over a lazy dog. +> +> 6th line is a quotation: The quick, brown fox jumps over a lazy dog. + +# Headings + +## Sub heading + +### Heading at the third level + +#### Heading at the fourth level + +Some text at 4th level. + +##### Heading at the fifth level + +###### Heading at the 6th level + +Some text at 6th level. + +[^1]: Footnote example. But this will point to yet another footnote. + +[^2]: Second footnote. Will have [another website](https://example-another-website.com). \ No newline at end of file diff --git a/nl/template/info.yml b/nl/template/info.yml new file mode 100644 index 000000000..34bcaff4b --- /dev/null +++ b/nl/template/info.yml @@ -0,0 +1,78 @@ +--- +content_files: + - + - content.md + - https://github.com/ancap-ch/from-en/blob/utopian/en/template/content.md +translation: + language: en + is_translation: true + this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/en/template" + fetch_translators: true + fetch_reviwers: true + fetch_progress: true +titles: + - Title Text + - '~~Centered~~' + - '~~~~~to the right' +discussions: + - + - https://en.ancap.ch/t/5 + - Ancap Channel +more_infos: + - + - https://www.google.com + - Website name +tags: + - Some Tag + - Another Tag + - And so on +tag_prefix: "https://en.ancap.ch/tags/" +persons: + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "author" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "collaborator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "thanked" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "translator" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "reviwer" + - + person_: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "cover_artist" + - + person: [ ] + identifier: "template_person" + rule: "artist" +resources: + - + resource: [ ] + rule: "front_cover" + content: "cover.png" + websites: + - Resource website + description: Resource description + persons: + - "template_person" +targets: + - + target: [ ] + name: article + reset_footer_active: false + reset_footer_depth: 0 + clear_page_active: true + clear_page_depth: 1 + toc_depth: 3 +version: "0.1.2" diff --git a/pcm/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md b/pcm/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md index b9fb088b5..8a22cd06b 100644 --- a/pcm/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md +++ b/pcm/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md @@ -1,18 +1,18 @@ -## The Economics and Sociology of Taxation +## De Economics and sociology of Tax -As the title of the chapter indicates, I have set myself two goals. First, I want to explain the general economic effect of taxation. This part of the chapter represents a praxeological analysis of taxation and as such should not be expected to go much beyond what has already been said by other economists. +Just as de title of de chapter dey indicate, I don set two goals for my sef. First first, I wan explain de whole economic effect of tax. Dis part of de chapter dey represent praxeological analysis of taxation and as e nor suppose dey expected to waka pass wetin oda economist dem dont talk. -More originality might be found in the second part, where I will try to answer the question: why is there taxation; and why is there always more of it? Answering such questions is not the task of economic theory but of praxeologically informed and constrained sociological or historical interpretations and reconstructions, and from the very outset much more room for speculation in this field of intellectual inquiry exists. +We fit find more originality for de second part, where I go try answer de question: why e be say taxation dey; and why e too plenty? To answer dat kind question nor be de work of economic theory but of praxeologically informed and constrained sociological or historical interpretation dem and reconstruction, and from de very begining plenty room dey for speculation inside dis field of intellectual inquiry. ## # -To say there is nothing new to be stated regarding the economic effects of taxation is not to say that what there *is* would not be news to many. In fact, after surveying several popular economics textbooks it would seem that what I have to say is news to most of today’s economists and students of economics. Insofar as these texts deal with the economic effects of taxation at all, beyond a purely descriptive presentation of various tax-schemes and their historical development[^1], they are almost completely silent on the question of what the general effects of taxation are. Moreover, what in their discussion of the problem of tax-incidence these texts then say about the economic effects of specific forms of taxation is invariably flawed. +To talk say e nor get any new thing wey dem fit talk as e regard de economic effect of taxation nor be to say wetin *dey* nor go be tori for many people. In fact, afta I survey de several popular economics textbook finish, e be like wetin I get to talk na tori for many economist and student of economics of nowadays. As far as all dis text dem dey deal with de economic effects of taxation at all, pass pure descriptive presentation of all de tax-scheme dem and dia historical development [^1], dem dey almostly silent on top de question of wetin de general effect dem of taxation be. Moreova, de things wey dis texts come talk for dia tori of de problem of tax-incidence about de economic effect dem of some kind forms of taxation dey flawed everytime. -However, this state of affairs merely reflects a process of intellectual degeneration. As early as 150 years ago almost everything that should be understood today about the economics of taxation had been correctly and convincingly stated by such a prominent figure in the history of economics as Jean Baptiste Say in his *Treatise on Political Economy*. +Howeva, dis state of affairs just dey reflect de process of intellectual degeneration. As early as 150 years ago almost everytin wey people suppose understand today about de economics of taxation bin don dey stated wella and convincingly by person wey most people know inside de history of economics just like Jean Baptiste talk for im *Treatise on Political Economy*. -In contrast to today’s textbook writers, who assign the discussion of taxation to arbitrary places within the overall architectonic of their books, from the beginning Say correctly locates the phenomenon under the general heading “Of the Consumption of Wealth.” +Just as textbook writers dem of nowadays, wey assign de tori of taxation to arbitrary places for inside de overall architectonic of dia own book, from de beginning Say locate de phenomenon wella unda de general heading "Of how dem dey consume wealth." -He then unmistakenly identifies and explains taxation as an attack on and punishment of the acquisition and production of property, which necessarily leads to a reduction in the formation of wealth embodied in such property and to a lowering of the general standard of living. +Im come identify and explain taxation as de attack and de punishment of de acquisition and production of property, wey dey lead to reduction for de formation of wealth we dey inside dat kind property and to how dem dey lower de general standard of living. Notes Say: diff --git a/pcm/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/pcm/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/pcm/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/pcm/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/pcm/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/pcm/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index 8ad4abade..fce30c685 100644 --- a/pcm/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/pcm/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/pcm/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/essay.md b/pcm/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/essay.md index 2a36786fd..fe49b2cd1 100644 --- a/pcm/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/essay.md +++ b/pcm/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/essay.md @@ -1,33 +1,33 @@ -There are limitations to the standard economic model of supply and demand curves intersecting to reveal the optimal or equilibrium price and quantity of a good. Those limitations, as Austrians are well aware, are due to unrealistic assumptions. But noting that the assumptions are out of this world is not enough, especially if the models are used to explain a world that does not match the assumptions. The application of the simplified models, which indeed reveal important facts about how the economy works, tend to lead many economists astray. +Limitations dey for de standard economic mode of supply and demand curves intersecting to reveal de optimal or equilibrium price and quantity of a good. Those limitations, as Austrians dey well aware, dey due to unrealistic. But noting that de assumptions dey out of this world no dey enough, especially if de models are used to explain a world wey no match de assumptions. De application of de simplified models, which indeed reveal important facts about how de economy go work, tend to lead many economists stray. -# Increasing Costs to Producers Does Not Increase Prices  +# Increasing Costs to Producers Does Not Increases Prices -A [recent EconTalk episode](http://www.econtalk.org/archives/2017/02/tom*wainwright.html), in which the host Russ Roberts interviews journalist and author Tom Wainwright of the *Economist* on his recent book *[Narconomics](https://www.amazon.com/Narconomics-How-Run-Drug-Cartel/dp/1610395832/?tag=misesinsti-20)*, illustrates how simple Econ 101 logic can be misleading. While the episode is well worth listening to and the discussion is both interesting and informative, a significant portion in the beginning is dedicated to discussing the issue of the price of illegal drugs. Noting an apparent “paradox” and the author’s “fantastic” argument, Roberts and Wainwright embark on and get stuck in a discussion that is fundamentally flawed and therefore may delude listeners. +A [recent EconTalk Episode](http://www.econtalk.org/archives/2017/02/tom*wainwright.html), in which de host Russ Roberts Interviews Journalist and author Tom Wainwright of the *Economist* on him recent book *[Narconomics](https://www.amazon.com/Narconomics-How-Run-Drug-Cartel/dp/1610395832/?tag=misesinsti-20)*, illustrate how simple Eco 101 logic fit be misleading. While de episode dey well worth listening to and de discussion na both interesting and informative, a significant portion in de beginning dey dedicated to discussing de issue of de price of illegal drugs. Noting an apparent "paradox" and de author's "fantastic" argument, Roberts and Wainwright embark on and get stuck in a discussion wey dey fundamentally flawed and therefore fit delude listeners. -In his argument, Wainwright notes that the government’s focus on cutting back on the supply of illegal drugs has not affected price as expected. He uses an example of art to illustrate the point, and this is in fact a better example than he probably realized. Here’s his example: If the paint used to produce a painting costs $50 and a certain painting is sold at the price of $1,000,000, then raising the cost of a box of paint by 100 percent to $100 should also double the price of paintings — the next painting should be expected to be sold for $2,000,000. But it does not, the price of this painter’s next painting may still be $1,000,000, or, to reflect the increased cost, $1,000,050. +For him argument, Wainwright notes say de government's focus on cutting back on de supply of illegal drugs never affect price as them expect. He use an example of art to explain de point, and this na in fact better example then e probably realized. Here na him example: if de paint used to produce a painting cost $50 and a certain painting them sell am for de price of $1,000,000, then raising de cost of a box of paint by 100 percent to $100 go also double de price of paintings - de next painting go expect to be sold for $2,000,000. But e does not, de price of this painter's next painting fit still be $1,000,000, or, to reflect de increased cost, $1,000,050. -The example illustrates the paradox in what is going on in the illegal drug “business” and, specifically, why government’s attempts to affect the supply have not worked. As argued by Wainwright, even partially successful measures to cut back on supply has not increased final prices for consumers (which was partly the stated rationale). This interesting and unexpected result suggests government should instead “invest” in reducing demand for illegal drugs. +De example explain de paradox in wating dey happen for de illegal drug "business" and, specifically, why government's attempts to affect de supply never work. Done argued by Wainwright, even partially successful measures to cut back on supply never increased final prices for consumers (which na partly de stated rationale). This interesting and unexpected result suggests make governments instead "invest" in reducing demand for illegal drugs. -The problem with the argument is that it relies on the simple equilibrium analysis in the demand-and-supply models used in Econ 101 courses for university freshmen. And it doesn’t actually apply here. Had the paintings or illegal drugs markets been in equilibrium, there might indeed be a paradox. But this is hardly the case, *especially* in these markets. +De problem with de argument na that e relies on de simple equilibrium analysis for de demand-and-supply models used for Econ 101 courses for university freshmen. And e no actually apply here. Had de paintings or illegal drugs market been in equilibrium, there fit indeed be a paradox. But this is hardly de care, *especialy* in dis markets. -Also, in a state of equilibrium costs perfectly reflect social opportunity costs, and “perfect” competition brings price and cost together so that no one is able to make economic profits. In other words, there is no difference between price and cost. There is, consequently, no reason to in this theory distinguish between them temporally or causally — they appear to be determined instantaneously and accurately. This is also how they are treated in various economics models that students learn to “maximize.” +Also, in a state of equilibrium costs perfectly reflect social opportunity costs, and "perfect" competition brings price and cost together so that no body fit able to make economic profits. In other words, there is no difference between price and cost. Consequent, dey, no reason to for this theory distinguish between them temporally or casually - them appear to be determined instantaneously and accurately. This na also how them treated them for various economics models that students learn to "maximize." -# Price Drives Cost  — Not the Other Way Around +# Price Drivers Cost - Not the Other Way Around -As we know, however, the real market process is driven by *entrepreneurship* and market actors are not just responsive agents. Entrepreneurs do not live in equilibrium, and they base their business decisions on their own appraisal of the different actions and their imagined outcomes. In this real market, price drives cost  — not the other way around. Indeed, Carl Menger noted that the value of any production good is derived from consumers’ valuation of the consumption goods that it produces, not the other way around. This is also core to for example Mises’s argument about economic calculation. +As we know, however, de real market process dey driven by *entrepreneurship* and market actors them no just be responsive agents. Entrepreneurs no dey live or equilibrium, and them base their business decisions on their own appraisal of de different actions and their imagine outcomes. For this real market, price drives cost - not de other way around. Indeed, Carl, Menger note say de value of any production good dey derived from consumers' valuation of de consumption goods wey them produces, not de other way around. This is also core to for example Mises's argument about economic calculation. -What this means is that entrepreneurs assume (*choose*, even) costs based on the anticipated revenue of their imagined product. The reason an expensive good is produced at high cost is that those high costs can be covered by the anticipated price that it can be sold for. It doesn’t mean that entrepreneurs choose high costs for the fun of it, but that they motivate a certain level of costs based on the anticipated price — and that price is really dependent only on consumer valuation of the final good. +Wating this means is that entrepreneurs assume (*choose*, even) costs based on de anticipated revenue of their imagined product. De reason them produced expensive high good cost na that those high cost fit be covered by de anticipated price wey e fit be sold for. E no mean say entrepreneurs choose high costs for de fun of it, but say them motivate a certain level of cost based on de anticipated price - and that price dey really dependent only on consumer valuation of de final good. -In imperfect markets, this means there can be high markups that offer entrepreneurs enormous profits. But this is also what lures other entrepreneurs to enter this particular market, so where there are no significant barriers to entry profits will tend to get squeezed until they reach the standard market rate of return. In this process, costs are pushed down but consumer good prices even more so, thereby making consumers the ultimate winners of this process. +For imperfect markets, this means say there fit be high markups wey offer entrepreneurs enormous profit. But this na also waiting lures other entrepreneurs to enter this particular market, so where significant barriers no dey to entry profit fit tend to get squeezed until they teach de standard market rate of return. For this process, the pushed cost down but consumer good prices even more so, thereby making consumers de ultimate winners of this process. -So it is not in any sense a paradox that the market price of a box of paint has very little to do with the final price of the painting. The box of paint is traded in the market at a price that partly is derived from the anticipated value of paintings. Similarly, the coca leaves that will eventually end up in a nostril on Wall Street *are valued because the end product is valued.* +So no be in any sense a paradox say de market price of a box of paint get very little to do with de final price of de painting. Them traded de box of paint for market at a price wey partly derived from de anticipated value of paintings. Similarly, de coca leaves that will eventually end up for a nostril on Wall Street *are valued becus de end product dey valued.* -If government burns half of those fields, this will not lead to a doubling of the final good’s price. Instead, it will increase the costs that need to be covered by producers to make the final good available in consumer markets. As margins are enormous in illegal drug production and distribution, primarily as a result of government repression, producers don’t think twice to continue just like before without changing prices: it only causes a small dent in their income. +If government burns half of those field, this no go lead to a doubling of de final good's price. Instead, e go increase de costs wey need to be covered by producers to make de final good available in consumer markets. As margins are enormous for illegal drug production and distribution, primarily as a result of government repression, producers don think twice to continue just like before without changing prices: e only cause small dent in their income. -In Wainwright’s example, a kilo of cocaine, with a market value of $100,000 when sold in “tiny portions,” is produced from a ton of fresh coca leaf sold at a price of $500. The refined product sells at $1,000 in Columbia, and to “distributors” in the United states for $15–20,000. In this situation, if the fields of some coca farmers are burned, those farmers lose all their revenue while prices of the remaining product could potentially be bid up (assuming some form of market). How much those prices are bid up depends on the [reservation prices](https://en.wikipedia.org/wiki/Reservation*price) of existing cocaine producers and the chance of new entrants. It does not cause a proportional ripple effect throughout the supply chain. +For Wainwright's example, a kilo of cocaine, with a market value of $100,000 if them sell am for "tiny portion," e produced from a ton of fresh coca leaf sell am at a price of $500. De refined product sells at $1,000 for Columbia, and to "distributors" for de United states for $15-20,000. For this situation, if de field of some coca farmer dey burned, those farmer lose all their revenue while prices of de remaining product fit potentially be bid up (assuming some form of market). How much those prices are bid up depend on de [ reservation price](https://en.wikipedia.org/wiki/Reservation*price) of existing cocaine producers and de chance of new entrants. E no cause any proportional ripple effect throughout de supply chain. -This is easy to see if we adopt the Austrian view that pricing of production goods is done “backward” through entrepreneurial bidding aiming for anticipated consumer prices. But using the supply-and-demand schedule for equilibrium prices can produce a fundamentally flawed analysis — even by those who recognize that the assumptions are unrealistic (which Roberts naturally does). +This dey easy to see if we adopt de Austrian view wey pricing of production goods them do am "backward" through entrepreneurial biddinig aiming for anticipated consumer prices. But using de supply-and-demand schedule for equilibrium prices fit produce a fundamentally flawed analysis - even by those who recognize sey de assumptions dey unrealistic (which Roberts naturally do). -This is not to say that the prices within the cocaine supply chain are not some form of equilibrium prices. The assumption of partial equilibrium is not what makes the analysis flawed. The error lies in failing to recognize that cost (that is, the existence and shape of supply) is a function of the anticipated price (demand) of the final good. +This no be to say that de prices within de cocaine supply chain are not some form of equilibrium prices. De assumption of partial equilibrium no be wating make de analysis flawed. De error lies for failing to recognize say cost (that is, de existence and shape o supply) na function of de anticipated price (demand) o de final good. -From this follows that changes in factor prices are not necessarily reflected in prices of consumer goods, especially in the short term. Rather, they will be reflected in the profit margins of producers, and can thus cause them to change their behavior. \ No newline at end of file +From this follows that changes in factor prices no dey necessarilly reflect for prices of consumer goods, especially for de short term. Rather, they will be reflect am for de profit margins of producers, and fit thus cause them to change their behavor. \ No newline at end of file diff --git a/pcm/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/pcm/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index 867c38096..344a9498d 100644 --- a/pcm/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/pcm/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: pcm is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/pcm/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/pcm/Universally Preferable Behaviour/info.yml index b3b199de0..f689750aa 100644 --- a/pcm/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/pcm/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/pcm/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md b/pcm/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md index 7cb72d4fe..b4c1ce15e 100644 --- a/pcm/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md +++ b/pcm/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md @@ -1,8 +1,8 @@ -## Introduction +## As e start -For countless generations, mankind lived in a kind of egocentric womb of self-imposed ignorance: the world was flat, the sun, moon and stars revolved around him, ancestors beckoned to him from beyond the mists of death, and thunder was the anger of the gods. +For many years wey pass, mankind dn live for self imposed ignorance: dem say the world dey flat and the sun, moon and stars dey turn round am, dem say our ancestors dey talk to sun from death and say thunder mean say d gods dey vex. -Burrowing out from this narcissistic womb of subjective interpretation required the labour of millennia – and cost the lives of millions. The effort required to wrench our perspective from *perceptual experience* to *conceptual logic* was terrifying, exhilarating, highly disorienting and extremely dangerous. Understanding that the world was not what it *felt like*, or *seemed like*, was – and remains – the greatest feat of our intelligence. The *truth* of reality turned out to be in the eyes of the mind, not of the flesh. +Na people wey dem born for year 2000, na dem work very hard to see say this one corner interpreation of things stop and for the struggle millions of people die. The effort required to wrench our perspective from *perceptual experience* to *conceptual logic* was terrifying, exhilarating, highly disorienting and extremely dangerous. Understanding that the world was not what it *felt like*, or *seemed like*, was – and remains – the greatest feat of our intelligence. The *truth* of reality turned out to be in the eyes of the mind, not of the flesh. The world looks flat; it is not. The sun and the moon look the same size; they are not. The stars seem to move around the earth; they do not. Learning the truth requires that we see the world from outside our senses – this does not mean a rejection of our senses, but an airtight compliance with the *real* evidence of the senses, which is not that the world is flat, but that matter, energy and physical laws are consistent. When we let go of a rock in our hand, it falls – this is the *real* evidence of the senses, not that the Earth is fixed and immovable. The idea that the world is immobile is an incorrect assumption that contradicts the direct evidence of our senses, which is that everything falls. If everything falls, the world cannot be fixed and immovable. diff --git a/pcm/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md b/pcm/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md index 92afe9afa..a1273100d 100644 --- a/pcm/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md +++ b/pcm/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md @@ -1,49 +1,49 @@ -## Initiation +## 引发 -A reasonable moral theory should be able to explain all of the above universal standards, just as a reasonable theory of physics should be able to explain how a man can unconsciously calculate the arc of a thrown baseball, and catch it. +合理的道德理论应该能够解释以上所有的普遍标准，正如一个合理的物理学理论应该能够解释一个人如何无意识地计算投掷棒球的弧线，并抓住它一样。 -If the framework of UPB can explain the above, then it will certainly have passed at least the “common sense” test. +如果UPB框架可以解释以上，那么它肯定有过至少“常识”测试。 -This does not mean that some surprising – even shocking – conclusions may not result from our moral theory, but at least we shall have passed the first hurdle of explaining the obvious, before analysing that which is far from obvious. +这并不意味着我们的道德理论可能不会产生一些令人惊讶，甚至令人震惊的结论，但至少在分析那些不明显的分析之前，我们将通过解释明显的第一个障碍。 -With that in mind, let us turn to the question of *initiation*. +考虑到这一点，让我们谈谈启动的问题。 -A surgeon can “stab” you with a scalpel, but we can easily understand that his action is very different from a mugger who stabs you with a knife. +外科医生可以用手术刀“刺”你，但我们可以很容易地理解他的行为与用刀刺伤你的抢劫犯非常不同。 -This difference can be understood through a further analysis of *initiation*. +通过对启动的进一步分析可以理解这种差异。 -If you get cancer, you may ask a surgeon to operate on you. The reason that the surgeon’s “stab” is not immoral is that the cancer “initiated” an attack upon your life and health. The surgeon is acting as a “surrogate self-defence agent,” just like a man who shoots a mugger who is attacking you. You have also given your consent to the surgeon, and bound his behaviour by a specific contract. +如果你得了癌症，你可以叫外科医生给你做手术。外科医生的“刺”并不是不道德的，原因是癌症“发起”了对你的生命和健康的攻击。外科医生扮演着“代理自卫代理人”的角色，就像一个男人射杀了一个攻击你的凶手。你也已经同意了外科医生，并通过特定的合同来约束他的行为。 -The mugger who stabs you, however, is initiating an attack upon your life and health, which is why his attack is the moral *opposite* of the surgeon’s efforts. +然而，刺伤你的凶手正在对你的生命和健康发起攻击，这就是他的攻击与外科医生努力相反的原因。 -If I am a chronic and long-time smoker, I have participated in the chain of events that lead to my lung cancer. By initiating and maintaining the habit of smoking, I have set into motion a chain of causality that can result in a life-threatening affliction. It is certainly possible for me to get lung cancer without smoking – or smoke without getting lung cancer – but I certainly have affected the odds. +如果我是一个长期抽烟的人，我就参与了导致我肺癌的一系列事件。通过倡导和保持吸烟的习惯，我开始了一连串的因果关系，可能导致危及生命的痛苦。对我而言，肺癌肯定是可以不吸烟的 - 或者没有肺癌的烟雾 - 但我肯定已经影响了这种可能性。 -Similarly, it is possible for me to leave my wallet on a park bench for a week, return and find it still sitting there, but by leaving it there for such a long time, I certainly have affected the odds of it being gone. +同样地，我有可能把我的钱包放在公园的长椅上呆了一个星期，回来后发现它仍然坐在那里，但是在那里呆了很长时间，我肯定已经影响了它的消失几率。 -On the other hand, if I stay home every night, I am not exactly courting crime, and so if a maniac invades my home and robs me blind, I cannot be reasonably blamed for any causal role I have played in the incident. +另一方面，如果我每天晚上都呆在家里，我并不是完全追求犯罪，所以如果一个疯子侵入我的家，并且让我失明，我不能因为我在事件中扮演的任何因果角色而受到指责。 -### The Non-Aggression Principle (NAP) +### 非侵犯原则（NAP） -A moral rule is often proposed called the *non-aggression principle*, or NAP. It is also called being a “porcupine pacifist,” insofar as a porcupine only uses “force” in self-defence The NAP is basically the proposition that “the initiation of the use of force is morally wrong.” Or, to put it more in the terms of our conversation: “The non-initiation of force is universally preferable”. +道德法则常被称为不侵犯原则，或 NAP。它也被称为是一个“豪猪的和平主义者”，只要一只豪猪用“力”自卫午睡基本上是主张“使用武力的起始是不道德的”。或者，把它放在我们的谈话：“非暴力是普遍较好“。 -When we analyse a principle such as the NAP, there are really only seven possibilities: three in the negative, three in the positive, and one neutral: +当我们分析一个原理时，比如 NAP，实际上只有七种可能性：三在负，三在正，一中性： -- The initiation of the use of force is always morally wrong. -- The initiation of the use of force is sometimes morally wrong. -- The initiation of the use of force is never morally wrong. -- The initiation of the use of force has no moral content. -- The initiation of the use of force is never morally right. -- The initiation of the use of force is sometimes morally right. -- The initiation of the use of force is always morally right. +- 开始使用武力在道德上始终是错误的。 +- 开始使用武力有时在道德上是错误的。 +- 开始使用武力在道德上从来不是错误的。 +- 开始使用武力没有道德内容。 +- 开始使用武力在道德上是不对的。 +- 开始使用武力有时在道德上是正确的。 +- 开始使用武力总是道德上正确的。 -As we have seen above, however, UPB is an “all or nothing” framework. If an action is *universally preferable*, then it cannot be limited by individual, geography, time etc. If it is wrong to murder in Algiers, then it is also wrong to murder in Belgium, the United States, at the North Pole and on the moon. If it is wrong to murder yesterday, then it cannot be right to murder tomorrow. If it is wrong for Bob to murder, then it must also be wrong for Doug to murder. +然而，正如我们上面所看到的，UPB是一个“全部或全部”的框架。如果行动是普遍可取的，那么它不能受个人，地理，时间等因素的限制。如果在阿尔及尔谋杀是错误的，那么在比利时，美国，北极和月亮也是错误的。如果昨天谋杀是不对的，那么明天谋杀是不对的。如果Bob谋杀是不对的，那么Doug谋杀也是错误的。 -Uniting the NAP with UPB, thus allows us to whittle these seven statements down to three: +结合NAP与UPB，从而使我们这七个陈述缩减为三： -1. It is universally preferable to initiate the use of force. -2. It is universally preferable to not initiate the use of force. -3. The initiation of the use of force is not subject to universal preferences. +1. 开始使用武力是普遍优先的。 +2. 最好不要开始使用武力。 +3. 开始使用武力不受普遍偏好的限制。 -This is the natural result of applying the requirement of rational consistency to ethical propositions. A rational theory cannot validly propose that opposite results can occur from the same circumstances. A scientific theory cannot argue that one rock must fall down, but another rock must fall up. Einstein did not argue that E=MC^2^ on a Thursday, but that E=MC^3^ on a Friday, or on Mars, or during a blue moon. The law of conservation – that matter can be neither created nor destroyed – does not hold true only when you really, really want it to, or if you pay a guy to make it so, or when a black cat crosses your path. The laws of physics are not subject to time, geography, opinion or acts of Congress. This consistency must also be required for systems of ethics, or UPB, and we will subject generally accepted moral theories to this rigour in Part Two, in a few pages. +这是将合理一致性的要求应用于道德命题的自然结果。理性的理论不能有效地提出在相同的情况下会出现相反的结果。一个科学理论不能说一个摇滚必须倒下，但另一个摇滚必须掉下来。爱因斯坦在星期四没有争辩说E=MC^2^，但星期五，火星或蓝月亮时E=MC^3^。保护法则 - 既不能创造也不能破坏物质 - 只有当你真正想要的时候，或者如果你付钱让人这么做，或者当一只黑猫超越你的道路，这种规律才会成立。物理定律不受时间，地理，意见或国会行为的约束。伦理体系或UPB也必须要求这种一致性，我们将在第二部分几页中将公认的道德理论置于严谨的层面。 -However, since we are dealing with the question of *consistency*, it is well worth taking the time to deal with our capacity for *inconsistency*. \ No newline at end of file +然而，由于我们正在处理一致性问题，因此很值得花时间来处理我们的不一致性。 \ No newline at end of file diff --git a/pcm/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md b/pcm/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md index cadf3fb89..218b4d8ab 100644 --- a/pcm/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md +++ b/pcm/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md @@ -30,12 +30,12 @@ Surely I should cry from the very rooftops that their drinking water was causing Surely, in the knowledge of such universal and preventable poisoning, I should not waste my time arguing that the true danger you faced was the tiny possibility that some random individual might decide to poison you at some point in the future. -Thus, as a philosopher concerned with violence and immorality, should I focus on private criminals, or public criminals? +因此，作为一个关心暴力和不道德的哲学家，我应该关注私人罪犯还是公共罪犯？ -The violations that I experienced at the hands of private criminals fade to insignificance relative to even *one day* under the tender mercies of my “virtuous and good masters.” +我在私人罪犯手中遭受的侵犯行为，即使在一天之内，我的”善良和善良的主人“也毫不留情。 -If, then, the greatest dangers to mankind are false ethical theories, then our highest prioritisation should be the discovery, communication and refinement of a valid, rational, empirical and consistent ethical theory. If we discover that most plague victims are dying from impure water, then surely telling them to purify their water should be our first and highest priority. +那么，如果人类面临的最大危险是虚假的道德理论，那么我们的最高优先级应该是有效的，理性的，经验的和一致的道德理论的发现，交流和改进。如果我们发现大多数瘟疫受害者都因不纯净的水而死亡，那么一定要告诉他们净化水是我们的首要任务。 -Let us now turn to that task. +现在让我们谈谈这个任务。 [^12]: Or, rather: “*forced* education is a virtue” – my parents were compelled to pay through taxes, and I was compelled to attend. \ No newline at end of file diff --git a/pl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/pl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index 557a03ca0..ba0bc51d4 100644 --- a/pl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/pl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only Jest to "stosunkowo łatwe do wytworzenia dóbr kapitałowych tak obficie, że krańcowa efektywność kapitału wynosi zero (i) może to być najrozsądniejszy sposób stopniowego pozbycia się wielu z zastrzeżeń dotyczących kapitalizmu."[^47]"Nie ma żadnych wewnętrznych przyczyn niedoboru kapitału."[^48] Przeciwnie, "możliwe jest utrzymanie oszczędności komunalnych za pośrednictwem państwa na poziomie, w którym przestaje być ono rzadkie."[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/pl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/pl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index 69a2cbc01..e9e83ca9f 100644 --- a/pl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/pl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/pl/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/pl/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index 80e42f7b3..3a2749c2c 100644 --- a/pl/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/pl/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: pl is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/pl/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/pl/Universally Preferable Behaviour/info.yml index 6f60ac710..f97654c28 100644 --- a/pl/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/pl/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/pl/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md b/pl/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md index 3ff8b1012..3b7d62a52 100644 --- a/pl/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md +++ b/pl/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md @@ -1,52 +1,52 @@ -## Przedmowa +## Foreword -W wielu bajeczkach żyje straszliwa bestia o niesamowitej sile, smok lub bazyliszek, który tyranizuje okoliczne ziemie. Miejscowi wieśniacy drżą przed tym potworem; poświęcają swoje zwierzęta, płacą pieniądze i krew w nadziei uśmierzenia morderczych impulsów. +In many fairy tales, there lives a terrible beast of stupendous power, a dragon or a basilisk, which tyrannises the surrounding lands. The local villagers tremble before this monster; they sacrifice their animals, pay money and blood in the hopes of appeasing its murderous impulses. -Większość ludzi kuli się pod cieniem tej bestii, nazywając ich strach "rozwagą", ale kilku - zgaduję, że pijanych sądząc po brawurze - decyduje się walczyć. Rok po roku, dekada po dekadzie, fala po fali pełnych nadziei bohaterów próbuje zmierzyć swoją siłę, zalety i spryt przeciwko temu okropnemu tyranowi. +Most people cower under the shadow of this beast, calling their fear “prudence,” but a few – drunk perhaps on courage or foolhardiness – decide to fight. Year after year, decade after decade, wave after wave of hopeful champions try to match their strength, virtue and cunning against this terrible tyrant. -Spróbuj - i nie. +Try – and fail. -Bestia jest zawsze nieśmiertelna, więc wieśniacy nie mogą mieć nadziei, że uda im się uwolnić ich od despoty. Bestia nigdy nie jest racjonalna i nie ma zamiaru handlować, więc żadne negocjacje nie są możliwe. +The beast is always immortal, so the villagers cannot hope for time to rid them of their despot. The beast is never rational, and has no desire to trade, and so no negotiations are possible. -Jedyną nadzieją zdesperowanych wieśniaków jest pojawienie się człowieka, który może pokonać bestię. +The desperate villagers’ only hope is for a man to appear who can defeat the beast. -Nieuchronnie, człowiek idzie naprzód, który uderza wszystkich jako zupełnie nie na miejscu. Jest stabilnym chłopcem, synem szewca, uczniem piekarza - a czasem tylko włóczęgą. +Inevitably, a man steps forward who strikes everyone as utterly incongruous. He is a stable boy, a shoemaker’s son, a baker’s apprentice – or sometimes, just a vagabond. -Ta książka jest historią mojego osobistego ataku na taką właśnie bestię. +This book is the story of my personal assault on just such a beast. -Ta "bestia" wierzy, że niemożliwe jest zdefiniowanie obiektywnego, racjonalnego, świeckiego i naukowego systemu etycznego. Ta "bestia" jest złudzeniem, że moralność musi na zawsze zaginąć w irracjonalnych bagnach bogów i rządów, wymuszonych jedynie z powodów pragmatycznych, ale na zawsze brakuje logicznego uzasadnienia i jasnej definicji. Ta "bestia" jest fantazją, że cnota, nasza największa radość, nasze najgłębsze szczęście, musi zostać odrzucona przez świeckich dorosłych i pozostawiona w prochu, aby można ją było zastraszyć, paradować i wyzyskiwać przez polityków i księży - i rodziców. Ta "bestia" jest przesądem, który - bez tyrady rodziców, znęcania się nad bogami lub działami rządów - nie może być ani racjonalny, ani dobry. +This “beast” is the belief that it is impossible to define an objective, rational, secular and scientific ethical system. This “beast” is the illusion that morality must forever be lost in the irrational swamps of gods and governments, enforced for merely pragmatic reasons, but forever lacking logical justification and clear definition. This “beast” is the fantasy that virtue, our greatest joy, our deepest happiness, must be cast aside by secular grown-ups, and left in the dust to be pawed at, paraded and exploited by politicians and priests – and parents. This “beast” is the superstition that, without the tirades of parents, the bullying of gods or the guns of governments, we cannot be both rational and good. -Ta bestia sprowadziła wielu wielkich bohaterów, od Sokratesa po Platona, od Augustyna po Hume'a, od Kanta po Rand. +This beast has brought down many great heroes, from Socrates to Plato to Augustine to Hume to Kant to Rand. -Koszt dla ludzkości był ogromny. +The cost to mankind has been enormous. -Ponieważ nie potrafiliśmy zdefiniować racjonalnego systemu uniwersalnej moralności, byliśmy zmuszeni zadawać naszym dzieciom religijne opowieści o horrorze lub wręczać broń, więzienia i armie małemu monopolowi kontrolerów bezdusznych, którzy nazywają siebie "państwem" +Since we have remained unable to define a rational system of universal morality, we have been forced to inflict religious horror stories on our children, or give guns, prisons and armies to a small monopoly of soulless controllers who call themselves “the state.” -Ponieważ to, co nazywamy "etyką", pozostaje subiektywne i jedynie kulturalne, nieuchronnie w końcu polegamy na znęcaniu się, strachu i przemocy w celu egzekwowania reguł społecznych. Ponieważ etyka nie ma racjonalnej podstawy metody naukowej, "moralność" pozostaje pogrążona w plemiennej wojnie o krwawe mitologie, każdy gang walczy z zębami i gwoździami o kontrolę nad przynależnością ludzi do "cnoty" +Since what we call “ethics” remains subjective and merely *cultural*, we inevitably end up relying on bullying, fear and violence to enforce social rules. Since ethics lack the rational basis of the scientific method, “morality” remains mired in a tribal war of bloody mythologies, each gang fighting tooth and nail for control over people’s allegiance to “virtue.” -Nie możemy żyć bez moralności, ale nie możemy obiektywnie zdefiniować moralności - w ten sposób jesteśmy wiecznie skazani na opróżnianie życia pompatyczną hipokryzją, cyniczną dominacją lub pobożnym niewolnictwem. +We cannot live without morality, but we cannot define morality objectively – thus we remain eternally condemned to empty lives of pompous hypocrisy, cynical dominance or pious slavery. -Intelektualnie nie ma wyższych stawek na świecie. Nasze nieumiejętne zdefiniowanie obiektywnych i racjonalnych zasad moralnych kosztowało setki milionów ludzi w wojnach religii i państw. +Intellectually, there are no higher stakes in the world. Our failure to define objective and rational moral rules has cost hundreds of millions of human lives, in the wars of religions and states. -Pod wieloma względami stawka jest jeszcze wyższa. +In many ways, the stakes are getting even higher. -Zwiększony przepływ informacji w Internecie wzbudził podejrzenia nowego pokolenia, że to, co nazywa się "cnotą", nie jest niczym więcej - ani mniej - niż samoobsługowe bajki ich obłudnych starszych. Pobożne kłamstwa opowiadane przez autorytety - i współudział tych, którzy je czczą - są teraz wyraźniejsze niż kiedykolwiek wcześniej. +The increased information flow of the Internet has raised the suspicions of a new generation that what is called “virtue” is nothing more – or less – than the self-serving fairy tales of their hypocritical elders. The pious lies told by those in authority – and the complicity of those who worship them – are clearer now than ever before. -"Prawda" została ujawniona jako manipulacja; "Cnota" jako kontrola; "Lojalność" jako niewolnictwo, a to, co nazywa się "moralnością", zostało objawione jako śmieszne przedstawienie lalkowe, mające na celu oszukanie słabych i pełnych lęku ludzi do zniewolenia. +“Truth” has been exposed as manipulation; “virtue” as control; “loyalty” as slavery, and what is called “morality” has been revealed as a ridiculous puppet show designed to trick weak and fearful people into enslaving themselves. -Ta realizacja zrodziła nowe pokolenie nihilistów, tak jak w dziewiętnastowiecznych Niemczech. Ci skrajni relatywiści rezerwują najbardziej żałosne ataki na każdego, kto twierdzi jakąkolwiek formę pewności. To postmodernistyczne pokolenie wyrosło z kulturowych bigoterii ich zbiorowej historii, ale teraz postrzega całą prawdę jako zwykłe uprzedzające twierdzenie. Podobnie jak szeroko rozstawione dzieci, które zostały okaleczone cyniczną "mądrością", postrzegają wszelką komunikację jako reklamę, wszelkie roszczenia jako propagandę i wszelkie adhortacje moralne jako obłudne kradzieże. +This realisation has given birth to a new generation of nihilists, just as it did in nineteenth century Germany. These extreme relativists reserve their most vitriolic attacks for anyone who claims any form of certainty. This post-modern generation has outgrown the cultural bigotries of their collective histories, but now view *all* truth as mere prejudicial assertion. Like wide-eyed children who have been scarred into cynical “wisdom,” they view all communication as advertising, all claims as propaganda, and all moral exhortations as hypocritical thievery. -Ponieważ nie mamy zgody co do spójnych, obiektywnych i racjonalnych ram oceny wartości moralnych, "moralność" pozostaje pogrążona w mistycyzmie i nieuchronnym następstwie przemocy. Tak jak przed oświeceniem, sekty religijne walczyły nieustannie o kontrolę nad ostrzami arystokracji, więc teraz konkuruj z moralnymi mitologicznymi wojnami o kontrolę nad państwem i całą jego machinę przymusu. +Since we have no agreement on a cohesive, objective and rational framework for evaluating moral propositions, “morality” remains mired in mysticism, and its inevitable corollary of violence. Just as, prior to the Enlightenment, religious sects warred endlessly for control over the blades of the aristocracy, so now do competing moral mythologies war for control over the state, and all its machinery of coercion. -Tak więc moralność pozostaje w stosunku do współczesnej nauki, podobnie jak średniowieczna "astronomia" dla współczesnej astronomii - sfery wyimaginowanej mitologii, wymuszonej przez opowiadanie, groźby, przymus i wyzysk - która aktywnie blokuje prawdziwy postęp w kierunku prawdy. +Thus morality remains, relative to modern science, just as medieval “astronomy” did to modern astronomy – a realm of imaginary mythology, enforced through storytelling, threats, compulsion and exploitation – which actively bars any real progress towards the truth. -Ta "bestia" relatywistycznej etyki wyłania się ponad nami, żerując na nas, usprawiedliwiając podatki, więzienie, cenzurę i wojny. Zniewala młodych w państwowych szkołach i niedzielnych ławkach; usidla ubogich w łagodnych gułagach dobrobytu; zniewolił nawet nienarodzonych w bezdennych studniach narodowych długów. +This “beast” of relativistic ethics looms above us, preying on us, justifying taxation, imprisonment, censorship and wars. It enslaves the young in state schools and Sunday pews; it ensnares the poor in the soft gulags of welfare; it enslaves even the unborn in the bottomless wells of national debts. -Jak napisałem w mojej poprzedniej książce "O prawdzie: Tyrania iluzji", najbardziej podstawowym kłamstwem w centrum niesprawdzonych teorii etycznych jest to, że takie teorie są zawsze przedstawiane dzieciom jako obiektywne i niepodważalne fakty, podczas gdy w rzeczywistości są one jedynie kulturowe bigoterie. Ponieważ naukowcy nie potrzebują rządu ani Watykanu, naukowcy mają obiektywną metodologię rozwiązywania sporów: metodę naukową. Powodem, dla którego język nie potrzebuje centralnego organu do kierowania jego ewolucją jest to, że opiera się on na "wolnym rynku" zgromadzonych indywidualnych preferencji dotyczących stylu i użyteczności. +As I wrote in my previous book, “On Truth: The Tyranny of Illusion,” the most fundamental lie at the centre of unproven ethical theories is that such theories are always presented to children as objective and incontrovertible facts, when in truth they are mere cultural bigotries. The reason that scientists do not need a government or a Vatican is that scientists have an objective methodology for resolving disputes: the scientific method. The reason that language does not need a central authority to guide its evolution is that it relies on the “free market” of accumulated individual preferences for style and utility. -Powodem, dla którego współczesna moralność - i moralność w historii - zawsze musiała polegać przede wszystkim na znęcaniu się nad dziećmi, a następnie na zagrożeniu dorosłych, jest to, że jest manipulacyjnym kłamstwem podszywającym się pod prawdę cnotliwą. +The reason that modern morality – and morality throughout history – has always had to rely first on the bullying of children, and then on the threatening of adults, is that it is a manipulative lie masquerading as a virtuous truth. -Prawdą jest, że potrzebujemy moralności; kłamstwo jest takie, że bogowie lub rządy mogą racjonalnie definiować lub słusznie je egzekwować. +The truth is that we need morality; the lie is that gods or governments can rationally define or justly enforce it. My goal in this book is to define a methodology for validating moral theories that is objective, consistent, clear, rational, empirical – and *true*. diff --git a/pl/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md b/pl/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md index 34bc31677..b72914d32 100644 --- a/pl/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md +++ b/pl/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md @@ -1,38 +1,38 @@ ## Introduction -Przez niezliczone pokolenia ludzkość żyła w rodzaju egocentrycznego łona narzuconej przez siebie ignorancji: świat był płaski, słońce, księżyc i gwiazdy krążyły wokół niego, przodkowie przywoływali go zza mgły śmierci, a grzmot był gniewem bogowie. +For countless generations, mankind lived in a kind of egocentric womb of self-imposed ignorance: the world was flat, the sun, moon and stars revolved around him, ancestors beckoned to him from beyond the mists of death, and thunder was the anger of the gods. -Wyrzucenie z tego narcystycznego łona subiektywnej interpretacji wymagało pracy tysiącleci - i kosztowało życie milionów. Wysiłek potrzebny do przeniesienia naszej perspektywy z *doświadczenia percepcyjnego* do *logiki pojęciowej* był przerażający, radosny, wysoce dezorientujący i niezwykle niebezpieczny. Understanding that the world was not what it *felt like*, or *seemed like*, was – and remains – the greatest feat of our intelligence. The *truth* of reality turned out to be in the eyes of the mind, not of the flesh. +Burrowing out from this narcissistic womb of subjective interpretation required the labour of millennia – and cost the lives of millions. The effort required to wrench our perspective from *perceptual experience* to *conceptual logic* was terrifying, exhilarating, highly disorienting and extremely dangerous. Understanding that the world was not what it *felt like*, or *seemed like*, was – and remains – the greatest feat of our intelligence. The *truth* of reality turned out to be in the eyes of the mind, not of the flesh. -Świat wygląda na płaskie; ale taki nie jest. Słońce i księżyc wyglądają jakby miały takie same wymiary, ale nie mają. Gwiazdy poruszają się po ziemi; oni nie. Poznanie prawdy wymaga, abyśmy widzieli świat spoza naszych zmysłów - nie oznacza to odrzucenia naszych zmysłów, lecz hermetycznego przestrzegania *prawdziwych* dowodów zmysłów, czyli nie, że ziemia jest płaska, ale materia, energia i prawa fizyczne są spójne. Kiedy puszczamy kamień w naszej dłoni, spada - to jest *prawdziwy* dowód zmysłów, a nie to, że Ziemia jest stała i nieruchoma. Idea, że świat jest nieruchliwy, jest błędnym założeniem, które przeczy bezpośredniemu zmysłowi naszych zmysłów, a mianowicie, że wszystko spada. Jeśli wszystko upadnie, świat nie może być naprawiony i nieruchomy. +The world looks flat; it is not. The sun and the moon look the same size; they are not. The stars seem to move around the earth; they do not. Learning the truth requires that we see the world from outside our senses – this does not mean a rejection of our senses, but an airtight compliance with the *real* evidence of the senses, which is not that the world is flat, but that matter, energy and physical laws are consistent. When we let go of a rock in our hand, it falls – this is the *real* evidence of the senses, not that the Earth is fixed and immovable. The idea that the world is immobile is an incorrect assumption that contradicts the direct evidence of our senses, which is that everything falls. If everything falls, the world cannot be fixed and immovable. -To są małe prawdy codzienności; że skały opadają, dym unosi się, ogień jest gorący, a słońce i księżyc są okrągłe. Jeśli pozostaniemy wytrwale i rygorystycznie zaangażowani w te "małe prawdy", z czasem będziemy mogli czerpać wielkie prawdy fizyki, które dostarczają nam tak niesamowitej wiedzy i mocy. +These are the little truths of the everyday; that rocks fall, smoke rises, fire is hot and the sun and the moon are both round. If we remain steadfastly and rigorously committed to these “little truths,” we can in time derive the great truths of physics, which provide us such awesome knowledge and power. -Pomiędzy małymi prawdami a wielkimi prawdami są jednak iluzje, które nas oślepiają - zarówno w fizyce, jak i w etyce. +In between the little truths and the great truths, however, are the illusions that blind us – both in physics and in ethics. -W fizyce, wielkie prawdy nie mogą zaprzeczać drobnym prawdom. Żadna "zunifikowana teoria pola" nie może skutecznie zaprzeczyć naszemu bezpośredniemu doświadczeniu zmysłowej spadającej skały lub rosnącego płomienia. The greatest mathematical theory cannot be valid if applying it returns incorrect change at the checkout counter. +In physics, the great truths cannot contradict the little truths. No “unified field theory” can validly contradict our direct sense-experience of a falling rock or a rising flame. The greatest mathematical theory cannot be valid if applying it returns incorrect change at the checkout counter. -Historycznie jednak pomiędzy naszymi własnymi małymi prawdami a wielkimi prawdami kryje się to, co nazwałbym "pustą strefą" +Historically, however, in between our own little truths and the great truths lies what I will call the “null zone.” -### "Pusta Strefa" +### The "Null Zone" -Mówimy naszym dzieciom, aby nie walczyły ze sobą i uważamy, że przemoc jest zła w abstrakcji, jako ogólna reguła moralna. The “little truth” is: *don’t punch*. The “great truth” is: *violence is wrong*. +We tell our children not to punch each other, and we believe that violence is wrong in the abstract, as a general moral rule. The “little truth” is: *don’t punch*. The “great truth” is: *violence is wrong*. -Jednak w naszych umysłach istnieje wyobrażona istota zwana "Bogiem", a ta istota jest uważana za doskonale moralną. Niestety, istota ta nieustannie i rażąco narusza edykt, że "przemoc jest zła", zatapiając świat, przesyłając dusze do piekła, pomimo doskonałej uprzedniej wiedzy o ich "decyzjach", sankcjonując gwałt, morderstwo, kradzież, napaść i inne działania, które potępilibyśmy. jako absolutnie złe w każdej osobie. +However, there exists in our minds an imaginary entity called “God,” and this entity is considered perfectly moral. Unfortunately, this entity continually and grossly violates the edict that “violence is wrong” by drowning the world, consigning souls to hell despite a perfect foreknowledge of their “decisions,” sanctioning rape, murder, theft, assault and other actions that we would condemn as utterly evil in any individual. -Tak więc mamy małą prawdę (*nie uderzaj*) i wielką prawdę (*przemoc jest zła*), ale w środku mamy "strefę zerową" *gdzie całkowite przeciwieństwo zarówno naszych małych prawd, jak i naszych wielkich prawd jest uważane za całkowicie prawdziwe*. +Thus we have the little truth (*don’t punch*) and the great truth (*violence is wrong*) but in the middle, we have this “null zone” *where the complete opposite of both our little truths and our great truths is considered perfectly true*. -Historycznie widzimy taką samą niekonsekwencję w fizyce. Nie ma doskonałych kręgów w naszym bezpośrednim doświadczeniu, ale z powodu wiary w Boga, wszystkie ruchy planet musiały być "doskonałym kręgiem" - przesłanką, która opóźniała astronomię przez stulecia. Podobnie, jeśli człowiek obraca głowę, nie uważa, że ​​cały świat obraca się wokół niego - i z radością przedstawiłby to jako nie tylko swoją "małą prawdę", ale jako *wielką prawdę* lub zasada uniwersalna. Jednak przez większą część historii ludzkości uważano, że gwiazdy i planety obracają się wokół Ziemi, zamiast, że to Ziemia się obraca. Tutaj znowu widzimy "pustą strefę" pomiędzy bezpośrednim doświadczeniem zmysłowym a uniwersalną zasadą, w której zupełnie przeciwne zasady są uważane za całkowicie prawidłowe. +Historically, we can see the same inconsistency in physics. There are no perfect circles in our direct experience, but because of a belief in God, all planetary motion had to be a “perfect circle” – a premise that retarded astronomy for centuries. Similarly, if a man turns his head, he does not reasonably believe that the entire world rotates around him – and he would happily put this forward as not just his own “little truth,” but as a *great truth*, or universal principle. Yet for most of human history, it was believed that the stars and planets rotated around the Earth, rather than that the Earth rotated. Here again we can see the “null zone” between direct sense experience and universal principle, wherein entirely opposite principles are considered to be perfectly valid. -No sane man experiences God directly. In his daily life, he fully accepts that *that which cannot be perceived does not exist*. Żaden rozsądny człowiek nie wzdryga się za każdym razem, gdy robi krok, bojąc się niewidzialnej ściany, która mogłaby mu przeszkodzić. Największe abstrakcje nauki wspierają jego podejście. +No sane man experiences God directly. In his daily life, he fully accepts that *that which cannot be perceived does not exist*. No reasonable man flinches every time he takes a step, fearing an invisible wall that might be barring his way. The greatest abstractions of science support his approach. Conversely, in the “null zone” of religion, the *exact opposite* of both the little truths and the great truths is believed to be true. Personally, a man believes that *that which cannot be perceived does not exist* – intellectually, science has proven this repeatedly. However, in the “null zone” of theology, the exact opposite proposition holds true – the axiom there is *that which cannot be perceived **must** exist*. -Nasza wiara w cnotę wojska leży także w tej "strefie zerowej". Jeśli prywatny człowiek dostaje pieniądze za morderstwo innego człowieka, nazywamy go "pistoletem do wynajęcia" i potępiamy go jako zabójcę. Jeśli jednak ten człowiek założy zielony kostium z pewnymi odznakami *i popełni ten sam czyn*, witamy go jako bohatera i nagradzamy go emeryturą. The little truth (*I should not murder*) is perfectly consistent with the great truth (*murder is wrong*) – yet in the middle there lies a “null zone,” where murder magically becomes “virtuous.” +Our belief in the virtue of the military also lies in this “null zone.” If a private man is paid to murder another man, we call him a “gun for hire,” and condemn him as a hit man. If, however, this man puts on a green costume with certain ribbons *and commits the same act*, we hail him as a hero and reward him with a pension. The little truth (*I should not murder*) is perfectly consistent with the great truth (*murder is wrong*) – yet in the middle there lies a “null zone,” where murder magically becomes “virtuous.” -Jeśli ta "pusta strefa" jest poprawna, żadna logiczna propozycja nie może się utrzymać. Jeśli twierdzenie jest prawdziwe - i dokładne przeciwieństwo tego zdania jest również prawdziwe - wówczas logiczne rozumowanie staje się niemożliwe. Rozwój racjonalnej nauki był ciągłym atakiem na tę "strefę zerową" i wtargnięciem obiektywnej konsekwencji w te szalone kieszenie subiektywnego kaprysu. +If this “null zone” is valid, then no logical proposition can ever hold. If a proposition is true – and the exact opposite of that proposition is also true – then logical reasoning becomes impossible. The growth of rational science has been the steady attack upon this “null zone,” and the incursion of objective consistency into these mad little pockets of subjective whim. -Na starych mapach, zanim kartografowie zakończyli swoje poszukiwania, rysunki znanych ziem zniknęłyby w czystym papierze. Rozwój wiedzy wymaga najpierw wytłumaczenia tego, co nieznane, a następnie ekspansji znanych zasad w nieznane obszary. +In old maps, before cartographers had finished their explorations, the drawings of known lands would fade into blank paper. The growth of knowledge requires first a delineation of what is not known, and then an expansion of known principles into the unknown areas. To samo dotyczy sfery moralności. diff --git a/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md b/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md index 038cf735e..30965b75d 100644 --- a/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md +++ b/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md @@ -1,10 +1,10 @@ ## Prefácio para a Segunda Edição -A primeira edição de * A Economia e Ética de Propriedade Privada *, publicado em 1993, esteve fora de circulação por muitos anos. Durante algum tempo e de vários ângulos tenho vindo a ser encorajado a preparar uma nova edição, e Llewellyn Rockwell graciosamente ofereceu-me o Instituto Ludwig von Mises para a publicar. +A primeira edição de "A Economia e Ética de Propriedade Privada", publicado em 1993, esteve fora de circulação por muitos anos. Por algum tempo e de muitos lados fui instigado a preparar uma nova edição, e Llewellyn Rockwell graciosamente ofereceu-me o Instituto Ludwig von Mises para servir de editor. -*A Economia e Ética de Propriedade Privada* foi dedicada ao meu professor e mentor, Murray N. Rothbard, com quem eu me tinha associado proximamente durante os seus últimos dez anos de vida, primeiro como estudante visitante ao Instituto Politécnico de Brooklyn na cidade de Nova Iorque e depois de 1986 como colega na Universidade de Nevada, em Las Vegas. O ano 2005 marca o décimo aniversário da morte de Rothbard. Portanto, pareceu-me uma altura apropriada a honrar Murray de novo com esta segunda edição. +"A Economia e Ética da Propriedade Privada" foi dedicado ao meu professor e mentos, Murray N. Rothbard, com quem eu me aproximei bastante durante os últimos dez anos da vida dele, primeiro como estudante visitante do Instituto Politécnico do Brooklyn em na cidade de Nova Iorque e depois de 1986 como um colega da Universidade de Nevada, em Las Vegas. O ano de 2005 marca o décimo aniversário de morte de Rothbard. Portanto, parecia o momento mais apropriado para honrar mais uma vez Murray com esta segunda edição. -A atual edição de *A Economia e Ética de Propriedade Privada* está aumentada. Adiciona quatro artigos escritos após a publicação original do livro mas relacionada tematicamente ao assunto central da economia e ética lógica da instituição de propriedade privada - capítulos 6, 7, 8, e 15. A oportunidade de uma nova edição também foi usada para fazer melhorias e revisões editoriais significantes. +A presente edição de "A Economia e Ética da Propriedade Privada" está ampliada. Adiciona-se quatro artigos escritos após a publicação original do livro mas tematicamente relacionadas ao assunto principal de A Economia e Ética lógica da instituição de propriedade privada - capítulos 6, 7, 8 e 15. A oportunidade de uma nova edição também foi utilizada para fazer significantes melhorias e revisões editoriais. Hans Hermann Hoppe diff --git a/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/02_pref1st_ed.md b/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/02_pref1st_ed.md index b489da072..afa59cc3b 100644 --- a/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/02_pref1st_ed.md +++ b/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/02_pref1st_ed.md @@ -1,10 +1,10 @@ ## Prefácio da Primeira Edição -O colapso do socialismo na Europa Oriental—mais dramaticamente manifestado pelos acontecimentos do eternamente memorável 9 de Novembro, 1989, quando os Alemães do Leste e Oeste foram reunidos, emocionados e felizes, no topo do muro de Berlim - veio a adicionar mais apoio e urgência à tese central deste volume do que eu estava à espera. +O colapso do socialismo na Europa Oriental- mais dramaticamente manifestado pelos acontecimentos do eternamente memorável 9 de Novembro, 1989, quando os Alemães de Este e Oeste foram reunidos, emocionados e felizes, no topo do muro de Berlim - veio a adicionar mais apoio e urgência à tese central deste volume do que eu estava à espera. -Quer que os seguintes estudos lidem com tópicos econômicos tais como emprego, interesse, dinheiro, bancário, ciclos de negócios, impostos, bens públicos, ou crescimento; com problemas filosóficos tais como as fundações do conhecimento, e de economia e ética em particular; ou a reconstrução e explicação teórica de fenômenos históricos e sociológicos tais como exploração, o começo e o fim de civilizações, política internacional, guerra, imperialismo, e o papel das ideias e movimentos ideológicos no curso da evolução social - ultimamente cada contribui para apenas uma conclusão: O direito a propriedade privada é indiscutivelmente válido, um princípio ético absoluto e a base para um contínuo "ótimo" de progresso econômico. Para levantar-se das ruínas do socialismo e ultrapassar a estagnação dos sistemas de assistência social ocidentais, nada irá ser suficiente se não a privatização intransigente de todas as propriedades sociais, isto é, governamentais e o estabelecer de uma sociedade contratual baseada no reconhecimento do absolutismo de direitos de propriedade privada. +Quer que os seguintes estudos lidem com tópicos económicos tais como emprego, interesse, dinheiro, bancário, ciclos de negócios, impostos, bens públicos, ou crescimento; com problemas filosóficos tais como as fundações do conhecimento, e de economia e ética em particular; ou a reconstrução e explicação teórica de fenómenos históricos e sociológicos tais como exploração, o começo e o fim de civilizações, política internacional, guerra, imperialismo, e o papel das ideias e movimentos ideológicos no curso da evolução social - ultimamente cada contribui para apenas uma conclusão: O direito a propriedade privada é indiscutivelmente válido, um princípio ético absoluto e a base para um contínuo "óptimo" de progresso económico. Para levantar-se das ruínas do socialismo e ultrapassar a estagnação dos sistemas de assistência social Ocidentais, nada irá ser suficiente se não a privatização intransigente de todas as propriedades sociais, isto é, governamentais e o estabelecer de uma sociedade contratual baseada no reconhecimento do absolutismo de direitos de propriedade privada. -Ao escrever os seguintes estudos eu recebi ajuda de vários ângulos. Um obrigado especial à minha esposa Margaret, que mais uma vez assumiu a tarefa de des-germanificar o meu Inglês; a Llewellyn H. Rockwell, Jr., presidente do Instituto Ludwig von Mises, e a Burton S. Blumert, presidente do Centro para Estudos Libertários, pelo seu contínuo apoio ao meu trabalho; e ao meu amigo David Gordon, pelos seus vários e inestimáveis sugestões e comentários. +Ao escrever os seguintes estudos eu recebi ajuda de vários ângulos. Um obrigado especial à minha esposa Margaret, que mais uma vez assumiu a tarefa de des-Germanificar o meu Inglês; a Llewellyn H. Rockwell, Jr., presidente do Instituto Ludwig von Mises, e a Burton S. Blumert, presidente do Centro para Estudos Libertários, pelo seu contínuo apoio ao meu trabalho; e ao meu amigo David Gordon, pelos seus vários e inestimáveis sugestões e comentários. A minha última grande dívida é para com Ludwig von Mises e Murray N. Rothbard, os dois maiores-embora negligenciados-economistas e filósofos sociais do século vinte. Embora eu nunca tenha conhecido Ludwig von Mises, e deveras nunca havia sequer ouvido falar no seu nome até após a sua morte, eu tenho sorte em ter sido familiarmente associado com Murray Rothbard durante os últimos seis anos, primeiro em Nova Iorque, e desde 1986 como colegas na Universidade de Nevada, Las Vegas. Além da dívida intelectual que lhe devo, palavras não podem expressar a minha gratidão pessoal. A sua sabedoria, conhecimento, bondade, entusiasmo e incansável incentivo tem sido uma inspiração contínua para mim. É, portanto, a ele que este volume é dedicado. diff --git a/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md b/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md index ce2a62b82..8ec169d52 100644 --- a/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md +++ b/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md @@ -1,59 +1,59 @@ -## Falácias da Teoria dos Bens Públicos e da Produção de Segurança +## Falácias da Teoria dos Bens Públicos e a Produção de Segurança -Em 1849, num momento em que o liberalismo clássico ainda era a força ideológica dominante e "economista" e "socialista", geralmente eram considerados antônimos, Gustave de Molinari, um renomado economista belga, escreveu: +Em 1849, quando o liberalismo clássico ainda era a força ideológica dominante e "economista" e "socialista" eram geralmente considerado antônimos. Gustave de Molinari, um renomado economista belgo, escreveu -> Se existe uma verdade bem estabelecida na economia política, é essa: que em todos os casos, de todas as commodities que servem para prover a necessidade tangível ou intangível do consumidor, é do melhor interesse do consumidor que o trabalho e o comércio permaneçam livre, porque a liberdade de trabalho e comércio tem como resultado necessário e permanente a redução máxima de preço. E isso: que o interesse do consumidor em qualquer mercadoria deve sempre prevalecer sobre os interesses do produtor. Agora, na busca desses princípios, chega-se a esta conclusão rigorosa: que a produção de segurança deve, no interesse dos consumidores desta mercadoria intangível, permanecer sujeita à lei da livre concorrência. Daqui segue: que nenhum governo deveria ter o direito de impedir que outro governo entrasse em concorrência com ele, ou exigir que os consumidores de segurança venham exclusivamente a esse produto. [^1] +> Se existe uma verdade bem estabelecida na política econômica, é esta: Que em todos os casos, de todas as commodities que servem para prover a necessidade tangível ou intangível do consumidor, é no melhor interesse desse que trabalho e comércio permaneçam livres, por que a liberdade de trabalho e comércio tem como necessário e permanente resultado a máxima redução dos preços. E isto: Que os interesses do consumidores em qualquer commoditie deveriam sempre prevalecer sobre os interesses do produtor. Agora, seguindo esses princípios, chega-se a essa rigorosa conclusão: Que a produção da segurança deveria, no interesse dos consumidores dessa commoditie intangível, se manter sujeita a lei de livre concorrência. De onde se segue: Nenhum governo deveria ter o direito de impedir que outro governo vá em competição com ele, ou exigir dos consumidores de segurança que só recorram a ele por essa commoditie.[^1] -Ele comenta este argumento inteiro dizendo: "Ou isso é lógico e verdadeiro, ou então os princípios em que a ciência econômica se baseia são inválidos." [^2] +Ele comenta sobre este argumento inteiro dizendo: "Ou isto é lógico e verdadeiro, ou então os princípios em que a ciência econômica se baseia são inválidos".[^2] -Aparentemente, existe apenas uma maneira de sair desta conclusão desagradável (para todos os socialistas, isto é): argumentar que existem bens específicos para os quais, por algumas razões especiais, o raciocínio econômico acima não se aplica. É isso que os chamados teóricos dos bens públicos estão determinados a provar. [^3] No entanto, vou demonstrar que, na verdade, não existem tais bens especiais ou razões especiais e que a produção de segurança, em particular, não representa um problema diferente da produção de qualquer outro bem ou serviço, seja casas, queijos, ou seguro. Apesar de seus muitos seguidores, toda a teoria dos bens públicos é um raciocínio defeituoso e chamativo, cheio de inconsistências internas, sem lógica, atraente e jogando sobre preconceitos populares e crenças assumidas, mas sem mérito científico. [^4] +Aparentemente só há uma saída dessa desagradável (para os socialista, isso é) conclusão: argumentar que hajam particularmente bens para quais, por alguma razão especial, o pensamento econômico acima não se aplica. É isso que os então intitulados teóricos dos bens públicos estão determinados em provar.[^3] No entanto, eu irei demonstrar que de fato tais bens especiais ou razões especiais não existem, e que a produção de segurança em particular, não enfrenta nenhum problema diferente de qualquer outro bem ou serviço, sejam casas, queijo ou, seguro. Apesar de seus muitos seguidores, a teoria de bens públicos é defeituosa, com raciocínio chamativo, cheio de inconsistências internas, non sequiturs, apelando e brincando em preconceitos populares e crenças assumidas, mas sem qualquer mérito científico.[^4] -Qual é, então, a via de fuga que os economistas socialistas encontraram para evitar a conclusão de Molinari? Desde o tempo de Molinari, tornou-se mais comum responder sim à questão de saber se existem produtos aos quais se aplicam diferentes tipos de análises econômicas. De fato, é quase impossível encontrar um único livro de texto econômico contemporâneo que não enfatize a importância vital da distinção entre bens privados, para os quais geralmente é admitida a verdade da superioridade econômica de uma ordem de produção capitalista e bens públicos, para os quais geralmente é negado. [^5] Certos bens ou serviços (incluindo segurança) são considerados especiais porque a sua satisfação não pode ser restrita a quem realmente financiou sua produção. Em vez disso, as pessoas que não participam do financiamento também ganham benefícios com elas. Esses bens são chamados de bens ou serviços públicos (em oposição a bens ou serviços privados, que beneficiam exclusivamente as pessoas que realmente pagam por eles). Devido a esta característica especial dos bens públicos, argumenta-se, os mercados não podem produzi-los, ou pelo menos não em quantidade ou qualidade suficiente; Portanto, a ação do estado compensatório é necessária. [^6] +Como, então, se parece a rota de escape que o economistas socialistas encontraram de moda a evitar chegar a mesma conclusão de Molinari? Desde o tempo de Molinari se tornou mais comum responder que sim à questão de se existem bens em que diferentes tipos de análises econômicas se aplicam. Na verdade, é quase impossível achar um único livro econômico contemporâneo que não exalta a importância vital importância da distinção entre bens privados, para quais as verdades da superioridade de uma ordem de produção capitalista é geralmente admitida, e bens públicos. para quais essa superioridade é geralmente negada.[^5] Alguns bens e serviços (incluindo segurança) são ditos especiais por que seu aproveitamento não pode se restringir à aqueles que realmente financiaram sua produção. Ao invés, pessoas que não participaram do financiamento deles também extraem benefícios desse. Tais bens são chamados de bens públicos ou serviços (em oposição a bens privados ou serviços, que exclusivamente beneficiam aqueles que realmente pagaram por eles). Por causa dessa característica especial dos bens públicos, argumenta-se, os mercados não podem produzi-los, ou pelo menos não em suficiente quantidade ou qualidade; Portanto, é necessária uma ação compensatória do estado.[^6] -Os exemplos dados por diferentes autores de supostos bens públicos variam amplamente. Os autores geralmente classificam o mesmo bem ou serviço de forma diferente, deixando quase nenhuma classificação de um bem particular indiscutível, que claramente anuncia o caráter ilusório de toda a distinção. [^7] No entanto, alguns exemplos que gozam de um status particularmente popular como bens públicos é a brigada de incêndios que impede a casa de um vizinho de apanhar fogo, permitindo que ele lucre com minha brigada de bombeiros, mesmo que ele não contribuiu com nada para financiá-lo; ou a polícia que, caminhando pela minha propriedade, espante potenciais ladrões da propriedade do meu vizinho também, mesmo que ele não ajudasse a financiar as patrulhas; ou o farol, um exemplo particularmente caro aos economistas, [^8] que ajuda um navio a encontrar o seu caminho, mesmo que o dono do navio não tenha contribuído com um centavo para a construção ou a manutenção. +Os exemplos dados por diferentes autores dos alegados bens públicos variam amplamente. Autores frequentemente classificam o mesmo bem ou serviço diferentemente, deixando quase nenhuma classificação de um bem particular não disputado, o que claramente pressupõe o carácter ilusório de toda a distinção.[^7] Não obstante, alguns exemplos que aproveitam particularmente do status popular como bens públicos, são, os corpos de bombeiro que impedem um casa de um vizinho de pegar fogo, assim deixando-o aproveitar do meu corpo de bombeiros, mesmo que ele não tenha contribuído nada para financiar esse; ou a polícia que, por andar ao redor da minha propriedade, espanta potenciais assaltantes da propriedade do meu vizinho também, mesmo que esse não tenha ajudado a financiar a patrulha; ou um farol, um exemplo particularmente querido dos economistas, [^8] que ajuda um navio a achar seu caminho, mesmo que o dono do navio, não tenha contribuído um centavo pra sua construção ou manutenção. -Antes de continuar com a apresentação e exame crítico da teoria dos bens públicos, investigaremos a utilidade da distinção entre bens públicos e privados em ajudar a decidir o que deve ser produzido em particular e o que deve ser fornecido pelo Estado ou com a ajuda estatal. Mesmo a análise mais superficial não pôde deixar de salientar que o uso do suposto critério de inexcludibilidade, ao invés de apresentar uma solução sensata, levaria um em problemas profundos. Embora pelo menos à primeira vista, parece que alguns dos bens e serviços fornecidos pelo Estado podem realmente se qualificar como bens públicos, certamente não é óbvio quantos dos bens e serviços que realmente são produzidos pelos estados podem estar sob o título de bens públicos. Ferrovias, serviços postais, telefone, ruas e similares parecem ser bens cujo uso pode ser restrito às pessoas que realmente os financiam e, portanto, parecem ser bens privados. E o mesmo parece ser o caso em relação a muitos aspectos da "segurança" multidimensional: tudo para o qual o seguro poderia ser retirado teria que se qualificar como um bem privado. No entanto, isso não é suficiente. Assim como muitos bens fornecidos pelo estado parecem ser bens privados, muitos produtos de produção privada parecem se encaixar na categoria de um bem público. Claramente, meus vizinhos se beneficiariam com o meu jardim de rosas bem aproveitado - eles poderiam apreciar a visão sem nunca me ajudar. O mesmo é verdade para todos os tipos de melhorias que eu poderia fazer na minha propriedade, o que aumentaria o valor da propriedade vizinha também. Mesmo aquelas pessoas que não jogam dinheiro em seu chapéu podem lucrar com a performance de um músico de rua. Aqueles colegas de passageiros no ônibus que não me ajudaram a comprá-lo lucraram com o meu desodorante. E todos os que me conhecem lucrariam com os meus esforços, empreendidos sem o seu apoio financeiro, para me transformar em uma pessoa muito amável. Agora, faça todos esses bens - jardins de rosas, melhorias de propriedades, música de rua, desodorantes, melhorias pessoais - já que eles parecem possuir as características dos bens públicos, então devem ser fornecidos pelo estado ou com assistência estatal? +Antes de continuar com a apresentação e examinação crítica da teoria dos bens públicos, eu irei investigar o quão útil a distinção entre bens públicos e privados é em ajudar a decidir o que deveria ser produzido pela iniciativa privada e o que deveria ser provido pelo estado ou com a ajuda do estado. Até a análise mais superficial não poderia falhar em salientar que o uso do alegado critério de não exclusão, ao invés de apresentar um solução sensível, receberia uma com profundos problemas. Enquanto pelo menos a primeira vista alguns dos bens e serviços providos pelo estado poderiam de fato qualificar como bens públicos, Certamente não é óbvio quantos bens e serviços que na realidade são produzidos por estados que poderiam ser considerados como bens públicos. Ferrovias, serviços postais, telefone, ruas e afins parecem ser mercadorias cujo uso pode ser restrito às pessoas que na verdade os financiam e, portanto, parecem ser bens privados. And the same seems to be the case regarding many aspects of the multidimensional good “security”: everything for which insurance could be taken out would have to qualify as a private good. Yet this does not suffice. Just as many state-provided goods appear to be private goods, so many privately produced goods seem to fit in the category of a public good. Clearly my neighbors would profit from my wellkept rose garden—they could enjoy the sight of it without ever helping me garden. The same is true of all kinds of improvements that I could make on my property that would enhance the value of neighboring property as well. Even those people who do not throw money in his hat can profit from a street musician’s performance. Those fellow passengers on the bus who did not help me buy it profit from my deodorant. And everyone who ever meets me would profit from my efforts, undertaken without their financial support, to turn myself into a most lovable person. Now, do all these goods—rose gardens, property improvements, street music, deodorants, personal improvements—since they clearly seem to possess the characteristics of public goods, then have to be provided by the state or with state assistance? -Como esses exemplos de bens públicos produzidos de forma privada indicam, há algo de errado com a tese dos teóricos dos bens públicos de que os bens públicos não podem ser produzidos em particular, mas exigem intervenção do Estado. Claramente, eles podem ser fornecidos pelos mercados. Além disso, evidências históricas nos mostram que todos os chamados bens públicos que os Estados agora fornecem já aconteceram, no passado, realmente foram fornecidos por empreendedores privados ou mesmo hoje são fornecidos em um país ou outro. Por exemplo, o serviço postal já era privado em quase todos os lugares; As ruas foram financiadas de forma privada e ainda são às vezes; até mesmo os faróis queridos eram originalmente o resultado de uma empresa privada; existem [^9] forças policiais privadas, detetives e árbitros; e ajudar os doentes, os pobres, os idosos, os órfãos e as viúvas tem sido uma preocupação tradicional das organizações de caridade privadas. Dizer, então, que tais coisas não podem ser produzidas por um sistema de mercado puro é falsificado pela experiência cem vezes. +As these examples of privately produced public goods indicate, there is something seriously wrong with the thesis of public goods theorists that public goods cannot be produced privately, but instead require state intervention. Clearly they can be provided by markets. Furthermore, historical evidence shows us that all of the so-called public goods that states now provide have at some time in the past actually been provided by private entrepreneurs or even today are so provided in one country or another. For example, the postal service was once private almost everywhere; streets were privately financed and still are sometimes; even the beloved lighthouses were originally the result of private enterprise;[^9] private police forces, detectives, and arbitrators exist; and help for the sick, the poor, the elderly, orphans, and widows has been a traditional concern of private charity organizations. To say, then, that such things cannot be produced by a pure market system is falsified by experience a hundredfold. -Além disso, surgem outras dificuldades quando a distinção de bens público-privado é usada para decidir o que e o que não deixar para o mercado. Por exemplo, e se a produção dos chamados bens públicos não tiveram resultados positivos, mas tiveram conseqüências negativas para outras pessoas, ou se as conseqüências eram positivas para alguns e negativas para outros? E se o vizinho cuja casa fosse salva da queima por minha brigada de incêndios desejara (talvez porque ele estivesse seguro) que tinha queimado; ou meus vizinhos odeiam rosas, ou meus companheiros de passageiros acham o cheiro do meu desodorante nojento? Além disso, as mudanças na tecnologia podem mudar o caráter de um dado bem. Por exemplo, com o desenvolvimento da TV a cabo, um bem que antes era (aparentemente) público tornou-se privado. E as mudanças nas leis da propriedade - da apropriação da propriedade - podem ter o mesmo efeito de mudar o caráter público-privado de um bem. O farol, por exemplo, é um bem público apenas na medida em que o mar é publicamente (não privado) de propriedade. Mas, se fosse permitido adquirir partes do oceano como propriedade privada, como seria em uma ordem social puramente capitalista, então, como o farol apenas reside em um território limitado, seria claramente possível excluir os não-pagadores do gozo de sua serviços. +Apart from this, other difficulties arise when the public-private goods distinction is used to decide what and what not to leave to the market. For instance, what if the production of so-called public goods did not have positive but had negative consequences for other people, or if the consequences were positive for some and negative for others? What if the neighbor whose house was saved from burning by my fire brigade had wished (perhaps because he was overinsured) that it had burned down; or my neighbors hate roses, or my fellow passengers find the scent of my deodorant disgusting? In addition, changes in the technology can change the character of a given good. For example, with the development of cable TV a good that was formerly (seemingly) public has become private. And changes in the laws of property—of the appropriation of property—can have the very same effect of changing the public-private character of a good. The lighthouse, for instance, is a public good only insofar as the sea is publicly (not privately) owned. But if it were permitted to acquire pieces of the ocean as private property, as it would be in a purely capitalist social order, then as the lighthouse shines over only a limited territory, it would clearly become possible to exclude nonpayers from the enjoyment of its services. -Saindo desse nível de discussão um tanto esboçado e analisando a distinção entre bens públicos e privados, descobrimos que a distinção é completamente ilusória. Não existe uma dicotomia clara entre bens públicos e privados, e isso é essencialmente por que pode haver tantos desentendimentos sobre como classificar um bem dado. Todos os bens são mais ou menos privados ou públicos e podem - e constantemente o fazem - mudar em relação ao seu grau de privacidade / publicidade à medida que os valores e as avaliações das pessoas mudam e as mudanças ocorrem na composição da população. Para reconhecer que eles nunca caem, de uma vez por todas, em uma ou outra categoria, basta lembrar o que faz algo bom. Para que algo seja bom, deve ser reconhecido e tratado como escasso por alguém. Algo não é um bem como tal, isto é, dizer; os bens são bens apenas nos olhos do observador. Nada é bom, a menos que, pelo menos, uma pessoa o avalie como tal. Mas então, quando os bens nunca são bens-como-tais - quando nenhuma análise físico-química pode identificar algo como um bem econômico - claramente não há um critério fixo e objetivo para classificar os bens como privados ou públicos. Eles nunca podem ser bens públicos ou privados como tal. Seu caráter privado ou público depende que menos pessoas ou que mais pessoas considerem que são bens, com o grau de mudança privada ou pública conforme essas avaliações mudam e variam de um para o infinito. Mesmo coisas aparentemente completamente privadas, como o interior do meu apartamento ou a cor da minha roupa íntima, podem assim tornar-se bens públicos assim que alguém começar a cuidar deles. [^10] E os bens aparentemente públicos, como o exterior da minha casa ou a cor do meu macacão, podem se tornar bens extremamente confidenciais assim que outras pessoas deixam de cuidar deles. Além disso, cada bem pode mudar suas características repetidas vezes; pode passar de um bem público ou privado a um mal público ou privado e vice-versa, dependendo apenas das mudanças em seu cuidado ou descuidado. Se assim for, então nenhuma decisão pode ser baseada na classificação de bens como privados ou públicos. [^11] Na verdade, para fazê-lo, seria necessário perguntar praticamente a cada indivíduo em relação a cada bem, independentemente de ele ou não ter se preocupado com isso - de forma positiva ou negativa e talvez até que ponto - para determinar quem poderia lucrar com o que e que deve, portanto, participar do financiamento do bem. (E como poderia saber se eles estavam falando a verdade?) Também seria necessário monitorar todas as mudanças nessas avaliações de forma contínua, com o resultado de que nenhuma decisão definitiva poderia ser feita sobre a produção de qualquer coisa e como conseqüência de uma teoria absurda, todos nós estaríamos mortos. [^12] +Leaving this somewhat sketchy level of discussion and looking into the distinction between private and public goods more thoroughly, we discover that the distinction turns out to be completely illusory. A clear-cut dichotomy between private and public goods does not exist, and this is essentially why there can be so many disagreements on how to classify a given good. All goods are more or less private or public and can—and constantly do—change with respect to their degree of privateness/publicness as people’s values and evaluations change, and as changes occur in the composition of the population. In order to recognize that they never fall, once and for all, into either one or the other category, one must only recall what makes something a good. For something to be a good it must be recognized and treated as scarce by someone. Something is not a good as such, that is to say; goods are goods only in the eyes of the beholder. Nothing is a good unless at least one person subjectively evaluates it as such. But then, when goods are never goods-as-such—when no physico-chemical analysis can identify something as an economic good—there is clearly no fixed, objective criterion for classifying goods as either private or public. They can never be private or public goods as such. Their private or public character depends on how few or how many people consider them to be goods, with the degree to which they are private or public changing as these evaluations change and range from one to infinity. Even seemingly completely private things like the interior of my apartment or the color of my underwear can thus become public goods as soon as somebody else starts caring about them.[^10] And seemingly public goods, like the exterior of my house or the color of my overalls, can become extremely private goods as soon as other people stop caring about them. Moreover, every good can change its characteristics again and again; it can even turn from a public or private good to a public or private bad or evil and vice versa, depending solely on the changes in this caring or uncaring. If this is so, then no decision whatsoever can be based on the classification of goods as private or public.[^11] In fact, to do so it would become necessary to ask virtually every individual with respect to every single good whether or not he happened to care about it—positively or negatively and perhaps to what extent—in order to determine who might profit from what and who should therefore participate in the good’s financing. (And how could one know if they were telling the truth?) It would also become necessary to monitor all changes in such evaluations continuously, with the result that no definite decision could ever be made regarding the production of anything, and as a consequence of a nonsensical theory all of us would be long dead.[^12] -Mas, mesmo que alguém ignore todas essas dificuldades e esteja disposto a admitir, por uma questão de argumentação de que a distinção de bem privado-público vai longe, o argumento não provaria o que é suposto. Isso não fornece razões conclusivas para que os bens públicos - assumindo que eles existam como uma categoria separada de bens - devam ser produzidos, nem por que o Estado e não as empresas privadas deva produzi-los. Isto é o que a teoria dos bens públicos diz essencialmente, tendo introduzido a distinção conceitual acima mencionada: os efeitos positivos dos bens públicos para as pessoas que não contribuem com sua produção ou financiamento demonstram que esses bens são desejáveis. Mas, evidentemente, eles não seriam produzidos, ou pelo menos não em quantidade e qualidade suficientes, em um mercado livre e competitivo, já que nem todos aqueles que lucrariam com sua produção também contribuiriam financeiramente para tornar possível a produção. Para produzir esses bens (o que é evidentemente desejável, mas não seria produzido de outra forma), o estado deve entrar e auxiliar na produção deles. Esse tipo de raciocínio, que pode ser encontrado em quase todos os livros didáticos sobre economia (os prêmios Nobel não são excluídos) [^13] é completamente falaz em duas razões. +But even if one were to ignore all these difficulties and were willing to admit, for the sake of argument that the private-public good distinction does hold water, the argument would not prove what it is supposed to. It neither provides conclusive reasons why public goods—assuming that they exist as a separate category of goods—should be produced at all, nor why the state rather than private enterprises should produce them. This is what the theory of public goods essentially says, having introduced the aforementioned conceptual distinction: The positive effects of public goods for people who do not contribute anything to their production or financing proves that these goods are desirable. But evidently they would not be produced, or at least not in sufficient quantity and quality, in a free, competitive market, since not all of those who would profit from their production would also contribute financially to make the production possible. In order to produce these goods (which are evidently desirable, but would not be produced otherwise), the state must jump in and assist in their production. This sort of reasoning, which can be found in almost every textbook on economics (Nobel laureates not excluded)[^13] is completely fallacious on two counts. -Por um lado, chegar à conclusão de que o estado deve fornecer bens públicos que, de outra forma, não seriam produzidos, é preciso infiltrar uma norma na própria cadeia de raciocínio. Caso contrário, a partir da afirmação de que, devido a algumas características especiais que eles possuem, certos bens não seriam produzidos, nunca se poderia chegar à conclusão de que esses bens *deveriam* ser produzidos. Mas, com uma norma necessária para justificar sua conclusão, os teóricos dos bens públicos claramente deixaram os limites da economia como uma ciência positiva e *sem valor*. Em vez disso, eles se mudaram para o domínio da moral ou da ética, e, portanto, se poderia esperar uma teoria da ética como uma disciplina cognitiva para que eles possam fazer legitimamente o que estão fazendo e justificar sua conclusão. Mas dificilmente pode ser enfatizado o suficiente que nenhum lugar na literatura da teoria dos bens públicos pode encontrar qualquer coisa que até mesmo se assemelhe a tal teoria cognitiva da ética. [^14] Assim, deve-se afirmar, desde logo, que os teóricos dos bens públicos estão fazendo mal uso de qualquer prestígio que possam ter como economistas positivos para os pronunciamentos sobre assuntos que, como os próprios escritos indicam, não possuem autoridade alguma. Talvez, no entanto, tenham tropeçado em algo correto por acidente, sem ter apoiado isso com uma elaborada teoria moral? Torna-se evidente que nada poderia estar mais longe da verdade, assim que se formule explicitamente a norma que seria necessária para chegar à conclusão de que o Estado deve auxiliar no fornecimento de bens públicos. A norma necessária para alcançar a conclusão acima é esta: sempre que se pode de alguma forma provar que a produção de um bem ou serviço específico tem um efeito positivo em outra pessoa, mas não seria produzido ou não seria produzido em quantidade ou qualidade definida a menos que certas pessoas tenham participado de seu financiamento, o uso da violência agressiva contra essas pessoas é permitido, direta ou indiretamente com a ajuda do Estado, e essas pessoas podem ser obrigadas a compartilhar o fardo financeiro necessário. Não precisa de muito comentário para mostrar que o caos resultaria da implementação desta regra, pois equivale a dizer que qualquer pessoa pode atacar qualquer pessoa sempre que ele sentir vontade. Além disso, como mostrei em detalhes em qualquer outro lugar [^15], esta norma nunca poderia ser justificada como uma norma justa. Para argumentar, de fato, argumentar de uma vez por todas, em favor ou contra qualquer coisa, seja uma posição moral, não moral, empírica ou logico-analítica, deve-se pressupor que, contrariamente ao que a norma realmente diz, a integridade de cada indivíduo como uma unidade de decisão fisicamente independente é assegurada. Pois, apenas se todos estiverem livres de agressão física por todos os outros, qualquer coisa pode ser dita e, em seguida, acordo ou desacordo sobre qualquer coisa possivelmente alcançada. O princípio da não agressão é, portanto, o pré-requisito necessário para a argumentação e o possível acordo e, portanto, pode ser defendido argumentativamente como uma norma justa por meio de um raciocínio a priori. +For one thing, to come to the conclusion that the state has to provide public goods that otherwise would not be produced, one must smuggle a norm into one’s chain of reasoning. Otherwise, from the statement that because of some special characteristics they have, certain goods would not be produced, one could never reach the conclusion that these goods *should* be produced. But with a norm required to justify their conclusion, the public goods theorists clearly have left the bounds of economics as a positive, *wertfrei* science. Instead they have moved into the realm of morals or ethics, and hence one would expect to be offered a theory of ethics as a cognitive discipline in order for them to do legitimately what they are doing and to justifiably derive their conclusion. But it can hardly be stressed enough that nowhere in public goods theory literature can anything that even faintly resembles such a cognitive theory of ethics be found.[^14] Thus it must be stated at the outset, that public goods theorists are misusing whatever prestige they might have as positive economists for pronouncements on matters on which, as their own writings indicate, they have no authority whatsoever. Perhaps, though, they have stumbled on something correct by accident, without having supported it with an elaborate moral theory? It becomes apparent that nothing could be further from the truth as soon as one explicitly formulates the norm that would be needed to arrive at the conclusion that the state has to assist in the provision of public goods. The norm required to reach the above conclusion is this: whenever one can somehow prove that the production of a particular good or service has a positive effect on someone else but would not be produced at all or would not be produced in a definite quantity or quality unless certain people participated in its financing, then the use of aggressive violence against these persons is allowed, either directly or indirectly with the help of the state, and these persons may be forced to share in the necessary financial burden. It does not need much comment to show that chaos would result from implementing this rule, as it amounts to saying that anyone can attack anyone else whenever he feels like it. Moreover, as I have demonstrated in detail elsewhere[^15] this norm could never be justified as a fair norm. To argue so, in fact to argue at all, in favor of or against anything, be it a moral, nonmoral, empirical, or logico-analytical position, it must be presupposed that contrary to what the norm actually says, each individual’s integrity as a physically independent decision-making unit is assured. For only if everyone is free from physical aggression by everyone else could anything first be said and then agreement or disagreement on anything possibly be reached. The principle of nonaggression is thus the necessary precondition for argumentation and possible agreement and hence can be argumentatively defended as a just norm by means of a priori reasoning. -[^1]: Gustave de Molinari, *A Produção de Segurança*, trans. J. Huston McCulloch (Nova Iorque: Centro de Estudos Libertários, Série de Jornal Ocasional No. 2, 1977), p. 3. +[^1]: Gustave de Molinari, *The Production of Security*, trans. J. Huston McCulloch (New York: Center for Libertarian Studies, Occasional Paper Series No. 2, 1977), p. 3. [^2]: Ibid., p. 4. -[^3]: Para várias abordagens dos teóricos dos bens públicos, veja James M. Buchanan e Gordon Tullock, *O Cálculo do Consentimento* (Ann Arbor: Imprensa da Universidade de Michigan, 1962); James M. Buchanan, *As Finanças Públicas* (Homewood, Ill.: Richard Irwin, 1970); idem, *Os Limites do Libertarismo* (Chicago: Imprensa da Universidade de Chicago, 1975); Gordon Tullock, *Desejos Privados, Meios Públicos* (Nova Iorque: Livros Básicos, 1970); Mancur Olson, *A Lógica da Ação Coletiva* (Cambridge, Massas.: Imprensa da Universidade de Harvard, 1965); William J. Baumol, *Economia de Bem-Estar e Teoria do Estado* (Cambridge: Imprensa da Universidade de Harvard, 1952). +[^3]: For various approaches of public goods theorists, see James M. Buchanan and Gordon Tullock, *The Calculus of Consent* (Ann Arbor: University of Michigan Press, 1962); James M. Buchanan, *The Public Finances* (Homewood, Ill.: Richard Irwin, 1970); idem, *The Limits of Liberty* (Chicago: University of Chicago Press, 1975); Gordon Tullock, *Private Wants, Public Means* (New York: Basic Books, 1970); Mancur Olson, *The Logic of Collective Action* (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1965); William J. Baumol, *Welfare Economics and the Theory of the State* (Cambridge: Harvard University Press, 1952). -[^4]: Veja o seguinte, Murray N. Rothbard, *Homem, Economia e Estado* (Los Angeles: Nash, 1970), pp. 883ff.; idem, “O Mito da Taxação Natural,” *Jornal Cato* (1981); Walter Block, “Transporte do Mercado Livre: Desnacionalizando as Estradas,” *Jornal dos Estudos Libertários* 3, no. 2 (1979); idem, “Bens Públicos e Externalidades: O Caso das Estradas,” *Jornal dos Estudos Libertários* 7, no. 1 (1983). +[^4]: See on the following, Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970), pp. 883ff.; idem, “The Myth of Neutral Taxation,” *Cato Journal* (1981); Walter Block, “Free Market Transportation: Denationalizing the Roads,” *Journal of Libertarian Studies* 3, no. 2 (1979); idem, “Public Goods and Externalities: The Case of Roads,” *Journal of Libertarian Studies* 7, no. 1 (1983). -[^5]: Veja por exemplo, William J. Baumol and Alan S. Blinder, *Economia, Princípios e Política* (Nova Iorque: Harcourt, Brace, Jovanovich, 1979), chap. 31. +[^5]: See for instance, William J. Baumol and Alan S. Blinder, *Economics, Principles and Policy* (New York: Harcourt, Brace, Jovanovich, 1979), chap. 31. -[^6]: Outro critério freqüentemente utilizado para bens públicos é o de "consumo não-valioso". Geralmente, ambos os critérios parecem coincidir: quando os cavaleiros livres não podem ser excluídos, o consumo não-valioso é possível; e quando eles podem ser excluídos, o consumo torna-se rival, ou assim parece. No entanto, como argumentam os teóricos dos bens públicos, essa coincidência não é perfeita. É, eles dizem, concebível que, embora a exclusão de cavaleiros livres seja possível, a inclusão pode não estar relacionada com nenhum custo adicional (o custo marginal de admitir cavaleiros livres é zero, isto é) e que o consumo do bem em questão pelo adicionalmente admitido usurpador do mercado, não conduzirá necessariamente a uma subtração no consumo do bem disponível para outros. Um bem tão bom também seria um bem público. E uma vez que a exclusão seria praticada no mercado livre e o bem não ficaria disponível para o consumo não-valioso para todos que de outra forma poderia - mesmo que isso não exigisse custos adicionais - isto, de acordo com a lógica estatista-socialista, seria uma falha no mercado, ou seja, um nível de consumo sub-ótimo. Daí o estado teria que assumir a prestação de tais bens. (Um cinema, por exemplo, pode ser apenas meio cheio, por isso pode ser "sem custo" para admitir telespectadores adicionais gratuitamente, e sua exibição do filme também não pode afetar os espectadores que pagam, daí o filme qualificaria como público bom. Uma vez que, no entanto, o proprietário do cinema seria envolvido em exclusão, em vez de permitir que os usurpadores do mercado desfrutem de uma performance "sem custo", os cinemas estariam aptos para a nacionalização.) Sobre as numerosas falácias envolvidas na definição de bens públicos em termos de consumo não-valioso veja as notas 12 e 17 abaixo. +[^6]: Another frequently used criterion for public goods is that of “nonrivalrous consumption.” Generally, both criteria seem to coincide: When free riders cannot be excluded, nonrivalrous consumption is possible; and when they can be excluded, consumption becomes rivalrous, or so it seems. However, as public goods theorists argue, this coincidence is not perfect. It is, they say, conceivable that while the exclusion of free riders might be possible, their inclusion might not be connected with any additional cost (the marginal cost of admitting free riders is zero, that is), and that the consumption of the good in question by the additionally admitted free rider will not necessarily lead to a subtraction in the consumption of the good available to others. Such a good would be a public good, too. And since exclusion would be practiced on the free market and the good would not become available for nonrivalrous consumption to everyone it otherwise could—even though this would require no additional costs—this, according to statist-socialist logic, would prove a market failure, i.e., a suboptimal level of consumption. Hence the state would have to take over the provision of such goods. (A movie theater, for instance, might be only half full, so it might be “costless” to admit additional viewers free of charge, and their watching the movie also might not affect the paying viewers; hence the movie would qualify as a public good. Since, however, the owner of the theater would be engaging in exclusion, instead of letting free riders enjoy a “costless” performance, movie theaters would be ripe for nationalization.) On the numerous fallacies involved in defining public goods in terms of nonrivalrous consumption see notes 12 and 17 below. -[^7]: Sobre este assunto, Walter Block, "Bens Públicos e Externalidades.” +[^7]: On this subject Walter Block, “Public Goods and Externalities.” -[^8]: Veja, por referência, Buchanan, *As Finanças Públicas*, p. 23; Paul Samuelson, *Economia* (Nova Iorque: McGraw Hill, 1976), p. 166. +[^8]: See for instance Buchanan, *The Public Finances*, p. 23; Paul Samuelson, *Economics* (New York: McGraw Hill, 1976), p. 166. -[^9]: Veja Ronald Coase, “O Farol na Economia,” *Jornal da Lei e da Economia* 17 (1974). +[^9]: See Ronald Coase, “The Lighthouse in Economics,” *Journal of Law and Economics* 17 (1974). -[^10]: Veja, por referência, o caso irônico que Block faz para que as meias sejam bens públicos em "Mercadorias Públicas e Externalidades". +[^10]: See, for instance, the ironic case that Block makes for socks being public goods in “Public Goods and Externalities.” -[^11]: Para evitar qualquer mal-entendido aqui, todos os produtores e todas as associações de produtores que tomam decisões conjuntas podem, a qualquer momento, decidir se devem ou não produzir um bem com base em uma avaliação da privacidade ou da publicidade do bem. Na verdade, as decisões sobre a produção ou não de bens públicos em particular são feitas constantemente no âmbito de uma economia de mercado. O que é impossível é decidir se deve ou não ignorar o resultado da operação de um mercado livre com base na avaliação do grau de privacidade ou de publicidade de um bem. +[^11]: To avoid any misunderstanding here, every single producer and every association of producers making joint decisions can, at any time, decide whether or not to produce a good based on an evaluation of the privateness or publicness of the good. In fact, decisions on whether or not to produce public goods privately are constantly made within the framework of a market economy. What is impossible is to decide whether or not to ignore the outcome of the operation of a free market based on the assessment of the degree of privateness or publicness of a good. -[^12]: Na verdade, a introdução da distinção entre bens públicos e privados é uma recaída na era pré-subjetivista da economia. Do ponto de vista da economia subjetivista, não existe nenhum bem que possa ser categorizado objetivamente como privado ou público. Este é essencialmente o motivo pelo qual o segundo critério proposto para os bens públicos - permitindo o consumo não-valioso (ver nota 6 acima) - diminui também. Para como um observador externo pode determinar se a admissão de um usurpador adicional sem cobrança não levaria a uma subtração no consumo de um bem para os outros? Claramente, não há como ele poderia objetivamente fazê-lo. Na verdade, pode ser que a diversão de um filme ou de dirigir em uma estrada seja consideravelmente reduzida se mais pessoas fossem permitidas no teatro ou na estrada. Mais uma vez, para descobrir se este é ou não o caso, seria necessário perguntar a cada indivíduo - e nem todos podem concordar (o que então?). Além disso, uma vez que mesmo um bem que permite o consumo não-valioso não é um bem livre, como conseqüência da admissão de "aglomeração" adicional de usurpadores, eventualmente ocorreria, e, portanto, todos deveriam ser questionados sobre a "margem" apropriada. Além disso, meu consumo pode ou não ser afetado, dependendo de quem é admitido gratuitamente, então eu teria que ser perguntado sobre isso também. E, finalmente, todos podem mudar sua opinião sobre todas essas questões ao longo do tempo. É assim, da mesma forma, impossível decidir se um bem é ou não um candidato a uma produção estatal (em vez de privada) com base no critério do consumo não-valioso como na de exclusão (veja também a nota 17 abaixo). +[^12]: In fact, then, the introduction of the distinction between private and public goods is a relapse into the pre-subjectivist era of economics. From the point of view of subjectivist economics, no good exists that can be categorized objectively as private or public. This is essentially why the second proposed criterion for public goods—permitting nonrivalrous consumption (see note 6 above)—breaks down too. For how could any outside observer determine whether or not the admittance of an additional free rider at no charge would not indeed lead to a subtraction in the consumption of a good to others? Clearly there is no way that he could objectively do so. In fact, it might well be that one’s enjoyment of a movie or of driving on a road would be considerably reduced if more people were allowed in the theater or on the road. Again, to find out whether or not this is the case one would have to ask every individual—and not everyone might agree (what then?). Furthermore, since even a good that allows nonrivalrous consumption is not a free good, as a consequence of admitting additional free riders “crowding” would eventually occur, and hence everyone would have to be asked about the appropriate “margin.” In addition, my consumption may or may not be affected depending on who it is that is admitted free of charge, so I would have to be asked about this, too. And finally, everyone might change his opinion on all of these questions over time. It is thus in the same way impossible to decide whether or not a good is a candidate for state (rather than private) production based on the criterion of nonrivalrous consumption as on that of nonexcludability (see also note 17 below). -[^13]: Veja Paul Samuelson, “A Teoria Pura das Despesas Públicas,” *Revisão de Economia e Estatística* (1954); idem, *Economia*, chap. 8; Milton Friedman, *Capitalismo e Liberdade* (Chicago: Imprensa da Universidade de Chicago, 1962), chap. 2; F.A. Hayek, *Lei, Legislação e Liberdade* (Chicago: Universidade de Chicago, 1979), vol. 3, chap. 14. +[^13]: See Paul Samuelson, “The Pure Theory of Public Expenditure,” *Review of Economics and Statistics* (1954); idem, *Economics*, chap. 8; Milton Friedman, *Capitalism and Freedom* (Chicago: University of Chicago Press, 1962), chap. 2; F.A. Hayek, *Law, Legislation and Liberty* (Chicago: University of Chicago, 1979), vol. 3, chap. 14. -[^14]: Os economistas nos últimos anos, particularmente a Escola de Chicago, têm se preocupado cada vez mais com a análise dos direitos de propriedade. Harold Demsetz, “A Troca e a Execução dos Direitos de Propriedade,” *Jornal da Lei e da Economia* 7 (1964); idem, “Em Direção à Uma Teoria dos Direitos de Propriedade” *Revisão Econômica Americana* (1967); Ronald Coase, “O Problema do Custo Social,” *Jornal da Lei e da Economia* 3 (1960); Armen Alchian, *Forças Econômicas no Trabalho* (Indianapolis: Fundos da Liberdade, 1977), part 2; Richard Posner, *Análise Econômica da Lei* (Boston: Brown, 1977). Essa análise, no entanto, não tem nada a ver com a ética. Pelo contrário, eles representam tentativas de substituir considerações de eficiência econômica para o estabelecimento de princípios éticos justificáveis ​​[sobre a crítica de tais empreendimentos, veja Murray N. Rothbard, *A Ética da Liberdade* (Atlantic Highlands, Nj: Humanities Press, 1982), cap. 26; Walter Block, “Coase e Demsetz em Direitos de Propriedade Privada,” *Jornal dos Estudos Libertarianos* 1, no. 2 (1977); Ronald Dworkin, “Riqueza é um Valor,” *Jornal dos Estudos Legais* 9 (1980); Murray N. Rothbard, “O Mito da Eficiência,” in Mario Rizzo, ed., *Tempo, Incerteza e Desequilíbrio* (Lexington, Mass.: D.C. Heath, 1979). Em última análise, todos os argumentos de eficiência são irrelevantes porque simplesmente não existe uma maneira não arbitrária de medir, pesar e agregando utilidades individuais ou desutilidades que resultam de uma determinada alocação de direitos de propriedade. Assim, qualquer tentativa de recomendar algum sistema particular de atribuição de direitos de propriedade em termos de sua suposta maximização do "bem-estar social" é uma farsa pseudo-científica. Veja, em particular, Murray N. Rothbard, *Rumo a uma Reconstrução de Economia de Utilidade e Bem-Estar* (Nova York: Centro de Estudos Libertários, Série de Jornal Ocasional No. 3, 1977); Também Lionel Robbins, “Economia e Política Econômica,” *Revisão Econômica Americana* (1981). +[^14]: Economists in recent years, particularly the Chicago School, have been increasingly concerned with the analysis of property rights. Harold Demsetz, “The Exchange and Enforcement of Property Rights,” *Journal of Law and Economics* 7 (1964); idem, “Toward a Theory of Property Rights,” *American Economic Review* (1967); Ronald Coase, “The Problem of Social Cost,” *Journal of Law and Economics* 3 (1960); Armen Alchian, *Economic Forces at Work* (Indianapolis: Liberty Fund, 1977), part 2; Richard Posner, *Economic Analysis of the Law* (Boston: Brown, 1977). Such analyses, however, have nothing to do with ethics. On the contrary, they represent attempts to substitute economic efficiency considerations for the establishment of justifiable ethical principles [on the critique of such endeavors see Murray N. Rothbard, *The Ethics of Liberty* (Atlantic Highlands, N.J.: Humanities Press, 1982), chap. 26; Walter Block, “Coase and Demsetz on Private Property Rights,” *Journal of Libertarian Studies* 1, no. 2 (1977); Ronald Dworkin, “Is Wealth a Value,” *Journal of Legal Studies* 9 (1980); Murray N. Rothbard, “The Myth of Efficiency,” in Mario Rizzo, ed., *Time Uncertainty and Disequilibrium* (Lexington, Mass.: D.C. Heath, 1979). Ultimately, all efficiency arguments are irrelevant because there simply exists no nonarbitrary way of measuring, weighing, and aggregating individual utilities or disutilities that result from some given allocation of property rights. Hence any attempt to recommend some particular system of assigning property rights in terms of its alleged maximization of “social welfare” is pseudo-scientific humbug. See in particular, Murray N. Rothbard, *Toward a Reconstruction of Utility and Welfare Economics* (New York: Center for Libertarian Studies, Occasional Paper Series No. 3, 1977); also Lionel Robbins, “Economics and Political Economy,” *American Economic Review* (1981). -O "Princípio da Unanimidade" que Buchanan e Tullock, seguindo Knut Wicksell (*Finanztheoretische Untersuchungen*, Jena: Gustav Fischer, 1896), tem proposto repetidamente como um guia para a política econômica é também para não ser confundido com uma ética princípio próprio. De acordo com este princípio, apenas essas mudanças de política devem ser promulgadas, que podem encontrar o consentimento unânime - e isso certamente parece atraente; mas, em seguida, *mutatis mutandis*, também determina que o status quo seja preservado se houver menos que um acordo unânime sobre qualquer proposta de mudança - e isso parece muito menos atraente, porque implica que qualquer estado presente das coisas em relação à alocação de direitos de propriedade deve ser legítimo como ponto de partida ou como um estado contínuo. No entanto, os teóricos da escolha pública não oferecem nenhuma justificativa em termos de uma teoria normativa dos direitos de propriedade para essa reivindicação ousada, como seria necessário. Portanto, o princípio da unanimidade é, em última análise, sem fundamento ético. De fato, porque legitimaria qualquer status quo concebível, o princípio mais favorecido de Buchananites não é menos do que absurdo como critério moral. Veja sobre isso também Rothbard, *A Ética da Liberdade* cap. 26; idem, “O Mito da Taxação Neutra,” pp. 549f. +The “Unanimity Principle” which Buchanan and Tullock, following Knut Wicksell (*Finanztheoretische Untersuchungen*, Jena: Gustav Fischer, 1896), have repeatedly proposed as a guide for economic policy is also not to be confused with an ethical principle proper. According to this principle only such policy changes should be enacted which can find unanimous consent—and that surely sounds attractive; but then, *mutatis mutandis*, it also determines that the status quo be preserved if there is less than unanimous agreement on any proposal of change—and that sounds far less attractive, because it implies that any given, present state of affairs regarding the allocation of property rights must be legitimate either as a point of departure or as a to-be-continued-state. However, the public choice theorists offer no justification in terms of a normative theory of property rights for this daring claim as would be required. Hence, the unanimity principle is ultimately without ethical foundation. In fact, because it would legitimize any conceivable status quo, the Buchananites’ most favored principle is no less than outrightly absurd as a moral criterion. See on this also Rothbard, *The Ethics of Liberty* chap. 26; idem, “The Myth of Neutral Taxation,” pp. 549f. -Tudo o que ainda pode ser deixado para o princípio da unanimidade, Buchanan e Tullock, seguindo a liderança de Wicksell novamente, em seguida, distribuí-lo, reduzindo-o em vigor a uma unanimidade "relativa" ou "quase". +Whatever might still be left for the unanimity principle, Buchanan and Tullock, following the lead of Wicksell again, then give away by reducing it in effect to one of “relative” or “quasi” unanimity. -[^15]: Hans-Hermann Hoppe, "Da Economia do Laissez Faire à Ética do Libertarianismo", em Walter Block e Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds., *Homem, Economia e Liberdade: Ensaios em Honra de Murray N Rothbard* (Auburn, Ala.: Instituto Ludwig von Mises, 1988); infra cap. 8. \ No newline at end of file +[^15]: Hans-Hermann Hoppe, “From the Economics of Laissez Faire to the Ethics of Libertarianism,” in Walter Block and Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds., *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988); infra chap. 8. \ No newline at end of file diff --git a/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md b/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md index 7e8d908ce..62dba8207 100644 --- a/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md +++ b/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md @@ -1,47 +1,47 @@ -Mas a teoria dos bens públicos divide-se não só por causa do falso raciocínio moral implícito nela. Mesmo o argumento utilitarista e econômico contida no argumento acima é manifestamente errado. Como afirma a teoria dos bens públicos, pode ser bom que seja melhor ter os bens públicos do que não os ter, embora não se deve esquecer que não há razão a priori que isso deve ser tão necessário (o que seria então acabar com o raciocínio dos teóricos dos bens públicos aqui). Pois é claramente possível, e de fato conhecido por ser um fato, que existem anarquistas que abominam tanto a ação do Estado que prefeririam não ter os chamados bens públicos, de modo algum, para que os forneça pelo estado. [^16] De qualquer forma, mesmo que o argumento seja concedido até agora, saltar da afirmação de que os bens públicos são desejáveis ​​para a afirmação de que, portanto, eles devem ser fornecidos pelo estado é qualquer coisa menos conclusiva, pois esta não é de modo algum a escolha com qual é confrontado. Uma vez que o dinheiro ou outros recursos devem ser retirados de possíveis usos alternativos para financiar os bens públicos supostamente desejáveis, a única questão relevante e apropriada é se esses usos alternativos para os quais o dinheiro poderia ser colocado (isto é, os bens privados que poderiam ter adquirido, mas agora não pode ser comprado porque o dinheiro está sendo gasto em bens públicos em vez disso) são mais valiosos - mais urgentes - do que os bens públicos. E a resposta a esta pergunta é perfeitamente clara. Em termos de avaliação dos consumidores, por mais elevado que seja o seu nível absoluto, o valor dos bens públicos é relativamente inferior ao dos bens privados concorrentes, porque se alguém deixasse a escolha aos consumidores (e não tivesse forçado uma alternativa), eles evidentemente teriam preferido gastar seu dinheiro de forma diferente (caso contrário, não teria sido necessária nenhuma força). Isso prova, além de qualquer dúvida, que os recursos utilizados para a provisão de bens públicos são desperdiçados porque proporcionam aos consumidores bens ou serviços que, na melhor das hipóteses, são apenas de importância secundária. Em suma, mesmo que se supunha que os bens públicos que se distinguem claramente dos bens privados existiam, e mesmo que fosse concedido que um determinado bem público pudesse ser útil, os bens públicos ainda competiriam com bens privados. E há apenas um método para descobrir se eles são ou não mais urgentemente desejados e em que medida, ou *mutatis mutandis*, se e em que medida sua produção ocorreria à custa do não produção ou produção reduzida de bens privados mais urgentemente necessários: por ter tudo providenciado por empresas privadas que compitam livremente. Portanto, contrariamente à conclusão que os teóricos dos bens públicos chegaram, a lógica obriga a aceitar o resultado de que apenas um sistema de mercado puro pode proteger a racionalidade, do ponto de vista dos consumidores, de uma decisão de produzir um bem público. E somente sob uma ordem capitalista pura poderia ser assegurado que a decisão sobre o quanto de um bem público para produzir (desde que deveria ser produzido em tudo) também seria racional. [^17] Nada menos que uma revolução semântica de dimensões verdadeiramente orwellianas seria necessária para chegar a um resultado diferente. Somente se alguém estivesse disposto a interpretar o "não" de alguém como realmente significando "sim", a "não-criação de algo" significa que é realmente "preferido sobre o que a pessoa que não adquiriu faz em vez de não ser contratado", de "força" realmente significando "Liberdade", de "não contratualização", que realmente significa "fazer um contrato", e assim por diante, o ponto dos teóricos dos bens públicos pode ser "comprovado". [^18] Mas como, então, podemos ter certeza de que realmente significam o que eles parecem significar quando eles dizem o que eles dizem, e não preferem dizer o exato oposto, ou não significam nada com um conteúdo definitivo, mas são simplesmente balbuciando? Nós não pudemos. Murray N. Rothbard está, portanto, completamente certo quando comenta os esforços dos ideólogos de bens públicos para comprovar a existência das chamadas falhas de mercado devido à não produção ou a uma produção quantitativa ou qualitativamente "deficiente" de bens públicos. Ele escreve, +But the public goods theory breaks down not only because of the faulty moral reasoning implied in it. Even the utilitarian, economic reasoning contained in the above argument is blatantly wrong. As the public goods theory states, it might well be that it would be better to have the public goods than not to have them, though it should not be forgotten that no a priori reason exists that this must be so of necessity (which would then end the public goods theorists’ reasoning right here). For it is clearly possible, and indeed known to be a fact, that anarchists exist who so greatly abhor state action that they would prefer not having the so-called public goods at all to having them provided by the state.[^16] In any case, even if the argument is conceded so far, to leap from the statement that the public goods are desirable to the statement that they should therefore be provided by the state is anything but conclusive, as this is by no means the choice with which one is confronted. Since money or other resources must be withdrawn from possible alternative uses to finance the supposedly desirable public goods, the only relevant and appropriate question is whether or not these alternative uses to which the money could be put (that is, the private goods which could have been acquired but now cannot be bought because the money is being spent on public goods instead) are more valuable—more urgent—than the public goods. And the answer to this question is perfectly clear. In terms of consumer evaluations, however high its absolute level might be, the value of the public goods is relatively lower than that of the competing private goods because if one had left the choice to the consumers (and had not forced one alternative upon them), they evidently would have preferred spending their money differently (otherwise no force would have been necessary). This proves beyond any doubt that the resources used for the provision of public goods are wasted because they provide consumers with goods or services that at best are only of secondary importance. In short, even if one assumed that public goods that can be distinguished clearly from private goods existed, and even if it were granted that a given public good might be useful, public goods would still compete with private goods. And there is only one method for finding out whether or not they are more urgently desired and to what extent, or *mutatis mutandis*, if, and to what extent, their production would take place at the expense of the nonproduction or reduced production of more urgently needed private goods: by having everything provided by freely competing private enterprises. Hence, contrary to the conclusion arrived at by the public goods theorists, logic forces one to accept the result that only a pure market system can safeguard the rationality, from the point of view of the consumers, of a decision to produce a public good. And only under a pure capitalist order could it be ensured that the decision about how much of a public good to produce (provided it should be produced at all) would be rational as well.[^17] No less than a semantic revolution of truly Orwellian dimensions would be required to come up with a different result. Only if one were willing to interpret someone’s ”no” as really meaning “yes,” the “nonbuying of something” as meaning that it is really “preferred over that which the nonbuying person does instead of nonbuying,” of “force” really meaning “freedom,” of “noncontracting” really meaning “making a contract” and so on, could the public goods theorists’ point be “proven.”[^18] But how then could we be sure that they really mean what they seem to mean when they say what they say, and do not rather mean the exact opposite, or do not mean anything with a definite content at all, but are simply babbling? We could not. Murray N. Rothbard is thus completely right when he comments on the endeavors of the public goods ideologues to prove the existence of so-called market failures due to the nonproduction or a quantitatively or qualitatively “deficient” production of public goods. He writes, -> [u]ma visão tão completa que a ciência econômica afirma que a ação do mercado livre é *sempre* otimizada. É ideal, não do ponto de vista das opiniões éticas pessoais de um economista, mas do ponto de vista das ações voluntárias gratuitas de todos os participantes e na satisfação das necessidades expressas livremente dos consumidores. A interferência do governo, portanto, irá necessariamente e sempre se *afastar* de um ótimo. [^19] +> [s]uch a view completely economic science asserts that free-market action is *ever* optimal. It is optimal, not from the standpoint of the personal ethical views of an economist, but from the standpoint of free, voluntary actions of all participants and in satisfying the freely expressed needs of the consumers. Government interference, therefore, will necessarily and always move *away* from such an optimum.[^19] -Na verdade, os argumentos que supostamente provam falhas no mercado são nada menos do que absurdos. Descartados de seu disfarce de jargão técnico, tudo o que provam é o seguinte: um mercado não é perfeito, pois se caracteriza pelo princípio de não agressão impostas às condições marcadas pela escassez e, portanto, certos bens ou serviços que só poderiam ser produzidos e fornecidos se a agressão fosse permitida, não serão produzidos. É verdade, mas nenhum teórico do mercado jamais ousaria negar isso. No entanto, e isso é decisivo, essa "imperfeição" do mercado pode ser defendida, tanto moral como economicamente, enquanto as supostas "perfeições" de mercados propagadas pelos teóricos dos bens públicos não podem.[^20] Também é verdade que uma terminação da prática atual do estado de fornecer bens públicos implicaria alguma mudança na estrutura social existente e na distribuição de riqueza. Tal reorganização certamente implicaria dificuldades para algumas pessoas. De fato, é precisamente por isso que existe uma ampla resistência pública a uma política de privatização das funções do Estado, embora, a longo prazo, a riqueza social global seja reforçada por essa mesma política. Certamente, no entanto, esse fato não pode ser aceito como um argumento válido que demonstra o fracasso dos mercados. Se um homem tiver sido autorizado a acertar outras pessoas na cabeça e agora não é permitido continuar com esta prática, ele certamente está ferido. Mas dificilmente aceitaria isso como uma desculpa válida para defender as regras (de bater) antigas. Ele é prejudicado, mas prejudicá-lo significa substituir uma ordem social em que cada consumidor tem o mesmo direito de determinar o que e o quanto de tudo é produzido, para um sistema no qual alguns consumidores têm o direito de determinar em que respeito outros consumidores não são permitido comprar voluntariamente o que eles querem com os meios justamente adquiridos por eles e à sua disposição. Certamente, tal substituição seria preferível do ponto de vista de todos os consumidores como consumidores voluntários. +Indeed, the arguments supposedly proving market failures are nothing short of patently absurd. Stripped of their disguise of technical jargon all they prove is this: A market is not perfect, as it is characterized by the nonaggression principle imposed on conditions marked by scarcity, and so certain goods or services that could only be produced and provided if aggression were allowed will not be produced. True enough, but no market theorist would ever dare deny this. Yet, and this is decisive, this “imperfection” of the market can be defended, morally as well as economically, whereas the supposed “perfections” of markets propagated by the public goods theorists cannot.[^20] It is also true that a termination of the state’s current practice of providing public goods would imply some change in the existing social structure and the distribution of wealth. Such a reshuffling would certainly imply hardship for some people. As a matter of fact, this is precisely why there is widespread public resistance to a policy of privatizing state functions, even though in the long run overall social wealth would be enhanced by this very policy. Surely, however, this fact cannot be accepted as a valid argument demonstrating the failure of markets. If a man has been allowed to hit other people on the head and is now not permitted to continue with this practice, he is certainly hurt. But one would hardly accept that as a valid excuse for upholding the old (hitting) rules. He is harmed, but harming him means substituting a social order in which every consumer has an equal right to determine what and how much of anything is produced, for a system in which some consumers have the right to determine in what respect other consumers are not allowed to buy voluntarily what they want with the means justly acquired by them and at their disposal. Certainly, such a substitution would be preferable from the point of view of all consumers as voluntary consumers. -Por força do raciocínio lógico, é preciso aceitar a conclusão de Molinari de que, por causa dos consumidores, todos os bens e serviços serão fornecidos pelos mercados.[^21] Não é apenas falso que existam categorias de bens claramente distintas, o que tornaria necessárias alterações especiais à tese geral da superioridade econômica do capitalismo; mesmo que existissem, nenhum motivo especial poderia ser encontrado por que esses bens públicos supostamente especiais não deveriam também ser produzidos por empresas privadas, uma vez que eles invariavelmente estão em concorrência com bens privados. Na verdade, apesar de toda a propaganda dos teóricos dos bens públicos, a maior eficiência dos mercados em relação ao Estado é cada vez mais percebida em relação a mais e mais dos supostos bens públicos. Confrontado diariamente com a experiência, quase ninguém estudando seriamente essas questões poderia negar que hoje em dia os mercados poderiam produzir serviços postais, ferrovias, eletricidade, telefone, educação, dinheiro, estradas e assim por diante de forma mais efetiva do que o estado, ou seja, mais ao gosto dos consumidores. No entanto, as pessoas geralmente se afastam de aceitar em um setor particular o que a lógica força sobre eles: na produção de segurança. Por isso, para o resto deste capítulo, volto minha atenção para explicar o funcionamento superior de uma economia capitalista nesta área particular - uma superioridade cujo caso lógico já foi feito até agora, mas que será mais persuasivo quando algum material empírico é adicionado à análise e é estudado como um problema por direito próprio.[^22] +By force of logical reasoning, one must accept Molinari’s conclusion that for the sake of consumers, all goods and services be provided by markets.[^21] It is not only false that clearly distinguishable categories of goods exist, which would render special amendments to the general thesis of capitalism’s economic superiority necessary; even if they did exist, no special reason could be found why these supposedly special public goods should not also be produced by private enterprises, since they invariably stand in competition with private goods. In fact, in spite of all the propaganda from the public goods theorists, the greater efficiency of markets as compared with the state is increasingly realized with respect to more and more of the alleged public goods. Confronted daily with experience, hardly anyone seriously studying these matters could deny that nowadays markets could produce postal services, railroads, electricity, telephone, education, money, roads and so on more effectively than the state, i.e., more to the liking of consumers. Yet people generally shy away from accepting in one particular sector what logic forces upon them: in the production of security. Hence, for the rest of this chapter I will turn my attention to explaining the superior functioning of a capitalist economy in this particular area—a superiority whose logical case has already been made by now, but which shall be rendered more persuasive once some empirical material is added to the analysis and it is studied as a problem in its own right.[^22] -Como funcionaria um sistema de produtores de segurança não-monopolistas e concorrentes? Deve ser claro desde o início que, ao responder a esta questão, está deixando o domínio da análise puramente lógica e, portanto, as respostas devem ter a certeza, o caráter apodíctico dos pronunciamentos sobre a validade da teoria dos bens públicos. O problema enfrentado é exatamente análogo ao de saber como um mercado resolveria o problema da produção de hambúrguer, especialmente se até agora os hambúrgueres tivessem sido produzidos exclusivamente pelo estado e, portanto, ninguém poderia aproveitar a experiência passada. Somente respostas tentativas poderiam ser formuladas. Ninguém poderia saber a estrutura exata da indústria de hambúrgueres - quantas empresas concorrentes viriam a existir, qual a importância que esta indústria poderia ter em comparação com outras, como os hambúrgueres se veriam, quantos tipos diferentes de hambúrgueres apareceriam no mercado? e talvez desapareça novamente por causa da falta de demanda, e assim por diante. Ninguém poderia conhecer todas as circunstâncias e as mudanças que influenciariam a própria estrutura da indústria de hambúrguer - mudanças nas demandas de vários grupos de consumidores, mudanças na tecnologia, mudanças nos preços de vários bens que afetam a indústria direta ou indiretamente, e assim por diante. Deve salientar-se que, embora surjam questões similares relativas à produção privada de segurança, isso não significa que nada definitivo possa ser dito. Assumindo certas condições gerais de demanda por serviços de segurança (condições que refletem mais ou menos realisticamente o mundo como é atualmente) o que pode e será dito é como diferentes ordens sociais de produção de segurança, caracterizadas por diferentes constrangimentos estruturais sob os quais eles têm que operar, responderá de forma diferente.[^23] Permita-me primeiro analisar as especificidades da produção de segurança monopolística e estatal, pelo menos neste caso, pode-se tirar proveito de ampla evidência quanto à validade das conclusões alcançadas e, em seguida, comparar este sistema com o que se poderia esperar se fosse substituído por um não monopolista. +How would a system of nonmonopolistic, competing producers of security work? It should be clear from the outset that in answering this question one is leaving the realm of purely logical analysis and hence the answers must lack the certainty, the apodictic character of pronouncements on the validity of the public goods theory. The problem faced is precisely analogous to that of asking how a market would solve the problem of hamburger production, especially if up to this point hamburgers had been produced exclusively by the state and hence no one could draw on past experience. Only tentative answers could be formulated. No one could possibly know the exact structure of the hamburger industry—how many competing companies would come into existence, what importance this industry might have compared to others, what the hamburgers would look like, how many different sorts of hamburgers would appear on the market and perhaps disappear again because of a lack of demand, and so on. No one could know all of the circumstances and the changes that would influence the very structure of the hamburger industry—changes in the demands of various consumer groups, changes in technology, changes in the prices of various goods that affect the industry directly or indirectly, and so on. It must be stressed that although similar issues arise concerning the private production of security, this by no means implies that nothing definitive can be said. Assuming certain general conditions of demand for security services (conditions that more or less realistically reflect the world as it presently is) what can and will be said is how different social orders of security production, characterized by different structural constraints under which they have to operate, will respond differently.[^23] Let me first analyze the specifics of monopolistic, state-run security production, for at least in this case one can draw on ample evidence regarding the validity of the conclusions reached and then compare this system with what could be expected if it were replaced by a nonmonopolistic one. -Mesmo que a segurança seja considerada um bem público, na alocação de recursos escassos deve competir com outros bens. O que é gasto em segurança não pode mais ser gasto em outros bens que também possam aumentar a satisfação do consumidor. Além disso, a segurança não é um bem único e homogêneo, mas sim é composto por vários componentes e aspectos. Não há apenas prevenção de crime, detecção de criminosos e aplicação da lei, mas também há segurança de ladrões, estupradores, poluidores, desastres naturais, e assim por diante. Além disso, a segurança não é produzida em um "nódulo", mas pode ser fornecida em unidades marginais. Além disso, diferentes pessoas atribuem importância diferente à segurança como um todo, e também a diferentes aspectos do todo, dependendo de suas características pessoais, suas experiências passadas com vários fatores de insegurança e o tempo e lugar em que vivem.[^24] Aqui abordo o problema econômico fundamental de alocar recursos escassos para usos concorrentes, como o Estado - uma organização não financiada exclusivamente por contribuições voluntárias e as vendas de seus produtos, mas sim parcialmente ou mesmo por impostos - decide quanto segurança produzir, quanto de cada um de seus inúmeros aspectos, a quem e onde fornecer? A resposta é que não tem nenhuma maneira racional de decidir essa questão. Do ponto de vista dos consumidores, sua resposta às suas exigências de segurança deve ser considerada arbitrária. Precisamos de um policial e um juiz, ou 100.000 de cada um? Devem ser pagos $100 por mês ou $10.000? Os policiais, no entanto, que possamos ter, passam mais tempo a patrulhar as ruas, perseguindo ladrões e recuperando pilhagem roubada, ou espionando os participantes em crimes sem vítimas como a prostituição, o uso de drogas ou o contrabando? E os juízes devem gastar mais tempo e energia em casos de divórcio, violações de trânsito, casos de furto em lojas e assassinatos ou casos antitruste? Claramente, todas essas questões devem ser respondidas de alguma forma porque, enquanto houver escassez e não vivemos no Jardim do Éden, o tempo e o dinheiro gasto em uma coisa não podem ser gastos em outra. O estado também deve responder a essas perguntas, mas o que quer que seja, faz isso sem estar sujeito ao critério de lucro e perda. Portanto, sua ação é arbitrária e envolve inevitavelmente inúmeros desperdícios desajustados do ponto de vista do consumidor.[^25] Independente de um grande grau de necessidade do consumidor, os produtores de segurança contratados pelo Estado preferem fazer o que eles gostam. Eles ficam presos em vez de fazer qualquer coisa, e se eles trabalham, eles preferem fazer o que é mais fácil ou trabalhar onde eles podem exercer força ao invés de servir os consumidores. Os agentes da polícia dirigem em torno de um monte, molestam pequenos infratores de trânsito, gastam enormes quantidades de dinheiro investigando crimes sem vítimas que muitas pessoas (ou seja, não participantes) não gostam, mas que poucos estariam dispostos a gastar seu dinheiro para lutar, pois não são imediatamente afetados por eles. No entanto, no que diz respeito ao que os consumidores desejam com maior urgência - a prevenção de crimes graves (ou seja, crimes com vítimas), a apreensão e punição efetiva de criminosos difíceis, a recuperação de pilhagem e a garantia de indenização de vítimas de crimes de agressores - a polícia é notoriamente ineficiente, apesar das alocações orçamentárias cada vez maiores. +Even if security is considered to be a public good, in the allocation of scarce resources it must compete with other goods. What is spent on security can no longer be spent on other goods that also might increase consumer satisfaction. Moreover, security is not a single, homogeneous good, but rather consists of numerous components and aspects. There is not only prevention of crime, detection of criminals, and enforcement of the law, but there is also security from robbers, rapists, polluters, natural disasters, and so on. Moreover, security is not produced in a “lump,” but can be supplied in marginal units. In addition, different people attach different importance to security as a whole, and also to different aspects of the whole thing, depending on their personal characteristics, their past experiences with various factors of insecurity, and the time and place in which they happen to live.[^24] Here I address the fundamental economic problem of allocating scarce resources to competing uses, how can the state—an organization not financed exclusively by voluntary contributions and the sales of its products but rather partially or even wholly by taxes—decide how much security to produce, how much of each of its countless aspects, to whom and where to provide how much of what? The answer is that it has no rational way to decide this question. From the point of view of the consumers, its response to their security demands must be considered arbitrary. Do we need one policeman and one judge, or 100,000 of each? Should they be paid $100 a month or $10,000? Should the policemen, however many we might have, spend more time patrolling the streets, chasing robbers, and recovering stolen loot, or spying on participants in victimless crimes such as prostitution, drug use, or smuggling? And should the judges spend more time and energy hearing divorce cases, traffic violations, cases of shoplifting, and murder, or antitrust cases? Clearly, all of these questions must be answered somehow because as long as there is scarcity and we do not live in the Garden of Eden, the time and money spent on one thing cannot be spent on another. The state must answer these questions, too, but whatever it does, it does it without being subject to the profit-and-loss criterion. Hence, its action is arbitrary and necessarily involves countless wasteful misallocations from the consumer’s viewpoint.[^25] Independent to a large degree of consumer wants, the state-employed security producers instead do what they like. They hang around instead of doing anything, and if they do work they prefer doing what is easiest or work where they can wield power rather than serving consumers. Police officers drive around a lot, hassle petty traffic violators, spend huge amounts of money investigating victimless crimes that many people (i.e., nonparticipants) do not like but that few would be willing to spend their money on to fight, as they are not immediately affected by them. Yet with respect to what consumers want most urgently—the prevention of hardcore crime (i.e., crimes with victims), the apprehension and effective punishment of hard-core criminals, the recovery of loot, and the securement of compensation of victims of crimes from the aggressors—the police are notoriously inefficient, in spite of ever higher budget allocations. -Além disso, o que a polícia ou os juízes empregados pelo estado acontecerão de fazer (arbitrário como deve ser), eles tendem a fazer mal porque seus rendimentos são mais ou menos independentes das avaliações dos consumidores sobre seus serviços. Assim, observa-se a arbitrariedade policial e a brutalidade e a lentidão no processo judicial. Ademais, é notável que nem a polícia nem o sistema judicial ofereçam aos consumidores qualquer coisa, mesmo que se assemelhe a um contrato de serviço, em que é estabelecido de forma inequívoca o procedimento que o consumidor pode esperar para ser iniciado em uma situação específica. Em vez disso, ambos operam em um vazio contratual que ao longo do tempo lhes permite alterar suas regras de procedimento arbitrariamente e isso explica o fato realmente ridículo de que a resolução de litígios entre policiais e juízes, por um lado, e cidadãos privados, por outro, não é atribuída a um terceiro independente, mas a outro policial ou juiz que compartilha empregadores com uma das partes - o governo - na disputa. +Furthermore, whatever state-employed police or judges happen to do (arbitrary as it must be), they will tend to do poorly because their income is more or less independent of the consumer’s evaluations of their services. Thus one observes police arbitrariness and brutality and the slowness in the judicial process. Moreover, it is remarkable that neither the police nor the judicial system offers consumers anything even faintly resembling a service contract in which it is laid down in unambiguous terms what procedure the consumer can expect to be set in motion in a specific situation. Rather, both operate in a contractual void that over time allows them to change their rules of procedure arbitrarily and that explains the truly ridiculous fact that the settlement of disputes between police and judges on the one hand and private citizens on the other is not assigned to an independent third party, but to another policeman or judge who shares employers with one party—the government—in the dispute. -[^16]: Veja neste argumento Rothbard, "O Mito da Tributação Neutra", p. 533 \. Aliás, a existência de um único anarquista também invalida todas as referências à otimidade de Pareto como critério para uma ação estatal economicamente legítima. +[^16]: See on this argument Rothbard, “The Myth of Neutral Taxation,” p. 533\. Incidentally, the existence of one single anarchist also invalidates all references to Pareto optimality as a criterion for economically legitimate state action. -[^17]: Essencialmente, o mesmo raciocínio que leva a rejeitar a teoria socialista-estatista construída sobre o caráter supostamente único de bens públicos conforme definido pelo critério de não-exclusão, também se aplica quando, em vez disso, tais bens são definidos por meio do critério de consumo não-valioso (veja as notas 6 e 12 acima). Por um lado, para derivar a afirmação normativa de que *deve* ser assim oferecido da declaração de fato de que os bens que permitem o consumo não-valioso *não seriam* oferecidos no mercado livre para tantos consumidores como poderia ser, essa teoria enfrentaria exatamente o mesmo problema de exigir uma ética justificável. Além disso, o raciocínio utilitário também está descaradamente errado. Para argumentar, como fazem os teóricos dos bens públicos, que a prática do mercado livre de excluir os cavaleiros livres do gozo de bens que permitiriam o consumo não-valioso a custos marginais marginais indicaria um nível sub-ótimo de bem-estar social e, portanto, exigiria uma ação compensatória do Estado, defeituosa em duas contas relacionadas. Primeiro, o custo é uma categoria subjetiva e nunca pode ser medido objetivamente por qualquer observador externo. Por isso, dizer que usurpadores adicionais podem ser admitidos sem nenhum custo é totalmente inadmissível. Na verdade, se os custos subjetivos de admitir mais consumidores sem nenhum custo fossem certamente zero, o proprietário-produtor privado do bem em questão faria isso. Se ele não o fizer, isso revela que os custos para ele *não* são zero. A razão pode ser a sua crença de que fazê-lo reduziria a satisfação disponível para os outros consumidores e, assim, tenderia a deprimir o preço do produto; ou pode ser simplesmente a sua aversão para os aproveitadores não convidados, como, por exemplo, quando me oponho à proposta de entregar a minha sala de estar com menos vagas para vários convidados auto-convidantes para o consumo não-valioso. Em qualquer caso, uma vez que, por qualquer motivo, o custo não pode ser assumido como zero, é então falacioso falar de uma falha do mercado quando certos bens não são entregues gratuitamente. Por outro lado, as perdas de bem-estar tornar-se-iam inevitáveis ​​se alguém aceita a recomendação dos teóricos dos bens públicos de deixar que o estado forneça bens que supostamente permitam o consumo não-valioso. Além da tarefa intransponível de determinar o que cumpre este critério, o estado, independente das compras voluntárias de consumidores, como seria, enfrentaria o problema igualmente insolúvel de determinar racionalmente *quanto* do bem público a fornecer. Claramente, uma vez que mesmo os bens públicos não são bens gratuitos, mas estão sujeitos a "aglomeração" em algum nível de uso, não há ponto de parada para o estado, porque em qualquer nível de abastecimento ainda haveria usuários que deveriam ser excluídos e quem, com uma oferta maior, poderia desfrutar de um passeio grátis. Mas, mesmo que esse problema possa ser resolvido milagrosamente, em qualquer caso, os custos (necessariamente inflados) de produção e operação dos bens públicos distribuídos gratuitamente para o consumo não-valioso teriam que ser pagos por impostos. E isso, então, o fato de que os consumidores teriam sido forçados a aproveitar seus desfrutos gratuitos, prova novamente sem qualquer dúvida de que esses bens públicos também são de valor inferior do ponto de vista dos consumidores aos bens privados concorrentes que eles agora não pode mais adquirir. +[^17]: Essentially the same reasoning that leads one to reject the socialist-statist theory built on the allegedly unique character of public goods as defined by the criterion of nonexcludability, also applies when, instead, such goods are defined by means of the criterion of nonrivalrous consumption (see notes 6 and 12 above). For one thing, in order to derive the normative statement that they *should* be so offered from the statement of fact that goods that allow nonrivalrous consumption *would not* be offered on the free market to as many consumers as could be, this theory would face exactly the same problem of requiring a justifiable ethics. Moreover, the utilitarian reasoning is blatantly wrong, too. To reason, as the public goods theorists do, that the free-market practice of excluding free riders from the enjoyment of goods that would permit nonrivalrous consumption at zero marginal costs would indicate a suboptimal level of social welfare and hence would require compensatory state action is faulty on two related counts. First, cost is a subjective category and can never be objectively measured by any outside observer. Hence, to say that additional free riders could be admitted at no cost is totally inadmissible. In fact, if the subjective costs of admitting more consumers at no charge were indeed zero, the private owner-producer of the good in question would do so. If he does not do so, this reveals that the costs for him are *not* zero. The reason may be his belief that to do so would reduce the satisfaction available to the other consumers and so would tend to depress the price for his product; or it may simply be his dislike for uninvited free riders as, for instance, when I object to the proposal that I turn over my less-thancapacity-filled living room to various self-inviting guests for nonrivalrous consumption. In any case, since for whatever reason the cost cannot be assumed to be zero, it is then fallacious to speak of a market failure when certain goods are not handed out free of charge. On the other hand, welfare losses would indeed become unavoidable if one accepted the public goods theorists’ recommendation of letting goods that allegedly allow for nonrivalrous consumption to be provided free of charge by the state. Besides the insurmountable task of determining what fulfills this criterion, the state, independent of voluntary consumer purchases as it is, would first off face the equally insoluble problem of rationally determining *how much* of the public good to provide. Clearly, since even public goods are not free goods but are subject to “crowding” at some level of use, there is no stopping point for the state, because at any level of supply there would still be users who would have to be excluded and who, with a larger supply, could enjoy a free ride. But even if this problem could be solved miraculously, in any case the (necessarily inflated) cost of production and operation of the public goods distributed free of charge for nonrivalrous consumption would have to be paid for by taxes. And this then, i.e., the fact that consumers would have been coerced into enjoying their free rides, again proves beyond any doubt that these public goods, too, are of inferior value from the point of view of consumers to the competing private goods that they now no longer can acquire. -[^18]: Os campeões modernos mais proeminentes da dupla conversa orwelliana são Buchanan e Tullock (veja os trabalhos citados na nota 3 acima). Eles afirmam que o governo é fundado por um "contrato constitucional" em que todos "concordam conceitualmente" para se submeter aos poderes coercivos do governo, entendendo que todos os outros estão sujeitos a ele também. Portanto, o governo é apenas *aparentemente* coercivo, mas *realmente* voluntário. Existem várias objeções evidentes para este argumento curioso. Primeiro, não há evidências empíricas quanto à afirmação de que qualquer constituição já tenha sido voluntariamente aceita por todos os envolvidos. Pior ainda, a própria ideia de que todas as pessoas se coagem voluntariamente é simplesmente inconcebível, muito do mesmo modo que é inconcebível negar a lei da contradição. Pois, se a coerção voluntariamente aceita for voluntária, teria que ser possível revogar a sujeição à constituição, e o estado não seria mais do que um clube voluntário. Se, no entanto, não se tem o "direito de ignorar o Estado" - e aquele não tem esse direito, é claro, a marca característica de um Estado em comparação com um clube - então seria logicamente inadmissível reivindicar que a aceitação da coerção do Estado é voluntária. Além disso, mesmo que tudo isso fosse possível, o contato constitucional ainda não poderia pretender vincular ninguém, exceto os assinantes originais da constituição. +[^18]: The most prominent modern champions of Orwellian double talk are Buchanan and Tullock (see their works cited in note 3 above). They claim that government is founded by a “constitutional contract” in which everyone “conceptually agrees” to submit to the coercive powers of government with the understanding that everyone else is subject to it too. Hence government is only *seemingly* coercive but *really* voluntary. There are several evident objections to this curious argument. First, there is no empirical evidence whatsoever for the contention that any constitution has ever been voluntarily accepted by everyone concerned. Worse, the very idea of all people voluntarily coercing themselves is simply inconceivable, much in the same way as it is inconceivable to deny the law of contradiction. For if the voluntarily accepted coercion is voluntary, then it would have to be possible to revoke one’s subjection to the constitution, and the state would be no more than a voluntarily joined club. If, however, one does not have the “right to ignore the state”—and that one does not have this right is, of course, the characteristic mark of a state as compared to a club—then it would be logically inadmissible to claim that one’s acceptance of state coercion is voluntary. Furthermore, even if all this were possible, the constitutional contact could still not claim to bind anyone except the original signers of the constitution. -Como Buchanan e Tullock podem apresentar idéias tão absurdas? Por um truque semântico. O que era "inconcebível" e "nenhum acordo" na conversa pré-orwelliana é para eles "conceitualmente possível" e um "acordo conceitual". Para um exercício mais instrutivo e curto nesse tipo de raciocínio a passos largos, veja James Buchanan, "Uma Perspectiva Contratarial sobre Anarquia," em idem, *Liberdade em Contrato Constitucional* (College Station: Texas A& M University Press, 1977). Aqui aprendemos (p. l7) que mesmo a aceitação do limite de velocidade de 55 mph é possivelmente voluntária (Buchanan não tem certeza), uma vez que, em última instância, recai sobre todos nós, concordando conceitualmente com a constituição, e que Buchanan não é realmente um estatista, mas na verdade um anarquista (p. 11). +How can Buchanan and Tullock come up with such absurd ideas? By a semantic trick. What was “inconceivable” and “no agreement” in pre-Orwellian talk is for them “conceptually possible” and a “conceptual agreement.” For a most instructive short exercise in this sort of reasoning in leaps and bounds, see James Buchanan, “A Contractarian Perspective on Anarchy,” in idem, *Freedom in Constitutional Contract* (College Station: Texas A&M University Press, 1977). Here we learn (p. l7) that even the acceptance of the 55 mph speed limit is possibly voluntary (Buchanan is not quite sure) since it ultimately rests on all of us conceptually agreeing on the constitution, and that Buchanan is not really a statist, but in truth an anarchist (p. 11). -[^19]: Rothbard, *Homem, Economia e Estado*, p. 887. +[^19]: Rothbard, *Man, Economy, and State*, p. 887. -[^20]: Isto, em primeiro lugar, deve ser mantido em mente sempre que se deve avaliar a validade de argumentos estatista-intervencionistas, como o seguinte, de John Maynard Keynes ("O Fim de Laissez Faire", em idem, *Escritos Coletados*, Londres: Macmillan, 1972, vol. IX, p. 291): +[^20]: This, first of all, should be kept in mind whenever one has to assess the validity of statist-interventionist arguments such as the following, by John Maynard Keynes (“The End of Laissez Faire,” in idem, *Collected Writings*, London: Macmillan, 1972, vol. IX, p. 291): -> A agenda mais importante do estado não se refere às atividades que os particulares já estão cumprindo, mas às funções que se encontram fora da esfera do indivíduo, às decisões que ninguém faz se o Estado não as fizer. O importante para o governo não é fazer coisas que os indivíduos já estão fazendo e fazer um pouco melhor ou um pouco pior: mas fazer as coisas que não são feitas. +> The most important Agenda of the state relates not to those activities which private individuals are already fulfilling but to those functions which fall outside the sphere of the individual, to those decisions which are made by no one if the state does not make them. The important thing for government is not to do things which individuals are doing already and to do them a little better or a little worse: but to do those things which are not done at all. -Este raciocínio não apenas *aparece* falso, é verdade. +This reasoning not only *appears* phony, it truly is. -[^21]: Alguns minarquistas libertários objetam que a existência de um mercado pressupõe o reconhecimento e a execução de um corpo comum de leis e, portanto, um governo como juiz monopolista e órgão de execução. (Veja, por exemplo, John Hospers, *Libertarianismo* [Los Angeles: Nash, 1971]; Tibor Machan, *Direitos Humanos e Liberdades Humanas* [Chicago: Nelson-Hall, 1975].) Agora é certamente correto que um mercado pressupõe o reconhecimento e o cumprimento das regras que estão subjacentes ao seu funcionamento. Mas, a partir disso, não se segue que essa tarefa deve ser confiada a uma agência monopolista. De fato, um mercado ou sistema comum de sinais também é pressuposto pelo mercado; mas dificilmente acharia convincente concluir que, portanto, o governo deve garantir a observância das regras da linguagem. Assim como o sistema de linguagem, as regras do comportamento do mercado emergem espontaneamente e podem ser aplicadas pela "mão invisível" de interesse próprio. Sem a observância de regras de expressão comuns, as pessoas não conseguiram aproveitar as vantagens que a comunicação oferece e, sem a observância de regras de conduta comuns, as pessoas não poderiam aproveitar os benefícios da maior produtividade de uma economia cambial baseada na divisão do trabalho. Além disso, como eu indiquei acima, independentemente de qualquer governo, o princípio de não agressão subjacente à operação dos mercados pode ser defendido a priori como apenas. Além disso, como argumentarei na conclusão deste capítulo, é precisamente um sistema competitivo de lei-administração e aplicação da lei que gera a maior pressão possível para elaborar e promulgar regras de conduta que incorporem o mais alto grau de *consenso* concebível. E é claro que as próprias regras que fazem exatamente isso são aquelas que um raciocínio a priori estabelece como o pressuposto logicamente necessário de argumentação e acordo argumentativo. +[^21]: Some libertarian minarchists object that the existence of a market presupposes the recognition and enforcement of a common body of law, and hence a government as a monopolistic judge and enforcement agency. (See, for example, John Hospers, *Libertarianism* [Los Angeles: Nash, 1971]; Tibor Machan, *Human Rights and Human Liberties* [Chicago: Nelson-Hall, 1975].) Now it is certainly correct that a market presupposes the recognition and enforcement of those rules that underlie its operation. But from this it does not follow that this task must be entrusted to a monopolistic agency. In fact, a common language or sign-system is also presupposed by the market; but one would hardly think it convincing to conclude that hence the government must ensure the observance of the rules of language. Like the system of language, then, the rules of market behavior emerge spontaneously and can be enforced by the “invisible hand” of self-interest. Without the observance of common rules of speech, people could not reap the advantages that communication offers, and without the observance of common rules of conduct, people could not enjoy the benefits of the higher productivity of an exchange economy based on the division of labor. In addition, as I indicated above, independent of any government the nonaggression principle underlying the operation of markets can be defended a priori as just. Moreover, as I will argue in the conclusion of this chapter, it is precisely a competitive system of law-administration and law-enforcement that generates the greatest possible pressure to elaborate and enact rules of conduct that incorporate the highest degree of *consensus* conceivable. And of course the very rules that do just this are those that a priori reasoning establishes as the logically necessary presupposition of argumentation and argumentative agreement. -[^22]: Aliás, a mesma lógica que forçaria a aceitar a ideia de produção de segurança por parte de negócios privados como economicamente a melhor solução para o problema da satisfação do consumidor também obriga um, no que diz respeito a posições ideológicas morais, abandonar o político teoria do liberalismo clássico e assumir o passo pequeno, mas mesmo decisivo (daí) para a teoria do libertarianismo ou o anarquismo da propriedade privada. O liberalismo clássico, com Ludwig von Mises como seu principal representante no século XX, defende um sistema social baseado no princípio da não agressão. E isso também é o que o libertarismo defende. Mas o liberalismo clássico então quer que este princípio seja cumprido por uma agência monopolista (o governo, o Estado) - uma organização, isto é, que não depende exclusivamente do apoio voluntário e contratual dos consumidores dos seus respectivos serviços, mas sim a direito de determinar unilateralmente seu próprio rendimento, ou seja, os impostos a serem impostos aos consumidores para fazer seu trabalho na área de produção de segurança. Agora, por mais plausível que isso possa parecer, deve ficar claro que é inconsistente. Ou o princípio da não agressão é válido, caso em que o estado como monopolista privilegiado é imoral, ou o negócio construído sobre e em torno da agressão - o uso da força e dos meios não contratuais de aquisição de recursos - é válido, caso em que se deve lançar a primeira teoria. É impossível sustentar as duas controvérsias e não ser inconsistente a menos que, é claro, se possa fornecer um princípio mais fundamental do que o princípio da não agressão e o direito dos Estados a uma violência agressiva e a partir do qual ambos, com as respectivas limitações em relação à domínios em que são válidos, podem ser logicamente derivados. No entanto, o liberalismo nunca proporcionou tal princípio, nem será capaz de fazê-lo, uma vez que, argumentar a favor de qualquer coisa pressupõe o direito de uma pessoa ser livre de agressão. Dado o fato, então, que o princípio da não agressão não pode ser contestado argumentativamente como moralmente válido sem reconhecer implicitamente sua validade. Por força da lógica, está comprometido em abandonar o liberalismo e aceitar em vez disso seu filho mais radical: o libertário, a filosofia do capitalismo puro, que exige que a produção de segurança seja realizada também por empresas privadas. +[^22]: Incidentally, the same logic that would force one to accept the idea of the production of security by private business as economically the best solution to the problem of consumer satisfaction also forces one, so far as moral-ideological positions are concerned, to abandon the political theory of classical liberalism and take the small but nevertheless decisive step (from there) to the theory of libertarianism, or private property anarchism. Classical liberalism, with Ludwig von Mises as its foremost representative in the twentieth century, advocates a social system based on the nonaggression principle. And this is also what libertarianism advocates. But classical liberalism then wants to have this principle enforced by a monopolistic agency (the government, the state)—an organization, that is, which is not exclusively dependent on voluntary, contractual support by the consumers of its respective services, but instead has the right to unilaterally determine its own income, i.e., the taxes to be imposed on consumers in order to do its job in the area of security production. Now, however plausible this might sound, it should be clear that it is inconsistent. Either the principle of nonaggression is valid, in which case the state as a privileged monopolist is immoral, or business built on and around aggression—the use of force and of noncontractual means of acquiring resources—is valid, in which case one must toss out the first theory. It is impossible to sustain both contentions and not to be inconsistent unless, of course, one could provide a principle that is more fundamental than both the nonaggression principle and the states’ right to aggressive violence and from which both, with the respective limitations regarding the domains in which they are valid, can be logically derived. However, liberalism never provided any such principle, nor will it ever be able to do so, since, to argue in favor of anything presupposes one’s right to be free of aggression. Given the fact then that the principle of nonaggression cannot be argumentatively contested as morally valid without implicitly acknowledging its validity, by force of logic one is committed to abandoning liberalism and accepting instead its more radical child: libertarianism, the philosophy of pure capitalism, which demands that the production of security be undertaken by private business too. -[^23]: Sobre o problema da produção de segurança competitiva, veja Gustave de Molinari, *Produção de Segurança*; Murray N. Rothbard, *Poder e Mercado* (Kansas City: Sheed Andrews e McMeel, 1977), cap. 1; idem, *Para Uma Nova Liberdade* (Nova York: Macmillan, 1978), cap. 12; W.C. Woolridge, *Tio Sam, O Homem Monopolista* (New Rochelle, N.Y.: Arlington House, 1970), chaps. 5–6; Morris and Linda Tannehill, *O Mercado da Liberdade* (New York: Laissez Faire Books, 1984), part 2. +[^23]: On the problem of competitive security production, see Gustave de Molinari, *Production of Security*; Murray N. Rothbard, *Power and Market* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977), chap. 1; idem, *For A New Liberty* (New York: Macmillan, 1978), chap. 12; W.C. Woolridge, *Uncle Sam the Monopoly Man* (New Rochelle, N.Y.: Arlington House, 1970), chaps. 5–6; Morris and Linda Tannehill, *The Market for Liberty* (New York: Laissez Faire Books, 1984), part 2. -[^24]: See Manfred Murck, *Sociologia da Segurança Pública* (Frankfurt: Campus, 1980). +[^24]: See Manfred Murck, *Soziologie der Öffentlichen Sicherheit* (Frankfurt: Campus, 1980). -[^25]: Dizer que o processo de alocação de recursos torna-se arbitrário na ausência do efetivo funcionamento do critério de perda de lucros, não significa que as decisões que de alguma forma ele tenha feito não estão sujeitas a nenhum tipo de restrição e, portanto, são puro capricho. Eles não são, e tais decisões enfrentam certas restrições impostas ao tomador de decisão. Se, por exemplo, a alocação de fatores de produção é decidida de forma democrática, então evidentemente deve apelar para a maioria. Mas, se uma decisão for restringida dessa maneira ou se for feita de qualquer outra forma, ainda é arbitrária do ponto de vista de comprar ou não comprar consumidores de maneira voluntária. +[^25]: To say that the process of resource allocation becomes arbitrary in the absence of the effective functioning of the profit-loss criterion does not mean that the decisions that somehow have to he made are not subject to any kind of constraint and hence are pure whim. They are not, and any such decisions face certain constraints imposed on the decision maker. If, for instance, the allocation of production factors is decided democratically, then it evidently must appeal to the majority. But if a decision is constrained in this way or if it is made in any other way, it is still arbitrary from the point of view of voluntarily buying or not-buying consumers. -Com relação a alocações controladas *democraticamente*, várias deficiências tornaram-se bastante evidentes. Como, por exemplo, James Buchanan e Richard E. Wagner escrevem (*As Consequências do Sr. Keynes* [Londres: Institute of Economic Affairs, 1978], página 19): +Regarding *democratically* controlled allocations, various deficiencies have become quite evident. As, for example, James Buchanan and Richard E. Wagner write (*The Consequences of Mr. Keynes* [London: Institute of Economic Affairs, 1978], p. 19): -> A concorrência no mercado é contínua; Em cada compra, um comprador pode selecionar entre vendedores concorrentes. A competição política é intermitente; uma decisão é obrigatória em geral por um número fixo de anos. A concorrência no mercado permite que vários concorrentes sobrevivam simultaneamente... A competição política leva a um resultado de tudo ou nada… Na concorrência no mercado, o comprador pode estar razoavelmente seguro quanto ao que ele receberá da compra. Na competição política, o comprador está efetivamente a comprar os serviços de um agente, a quem não pode vincular... Além disso, porque um político precisa garantir a cooperação da maioria dos políticos, o significado de um voto para um político é menos limpo do que o de um "voto" para uma empresa privada. +> Market competition is continuous; at each purchase, a buyer is able to select among competing sellers. Political competition is intermittent; a decision is binding generally for a fixed number of years. Market competition allows several competitors to survive simultaneously…. Political competition leads to an all-or-nothing outcome…. In market competition the buyer can be reasonably certain as to just what it is that he will receive from his purchase. In political competition, the buyer is in effect purchasing the services of an agent, whom he cannot bind…. Moreover, because a politician needs to secure the cooperation of a majority of politicians, the meaning of a vote for a politician is less clean than that of a “vote” for a private firm. -Veja também James M. Buchanan, “Escolha Individual na Votação e no Mercado,” em idem, *Teoria Fiscal e Economia Política* (Chapel Hill: Imprensa da Universidade da Carolina do Norte, 1962); para um tratamento mais geral do problema Buchanan e Tullock, *O Cálculo do Consentimento.* +See also James M. Buchanan, “Individual Choice in Voting and the Market,” in idem, *Fiscal Theory and Political Economy* (Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1962); for a more general treatment of the problem Buchanan and Tullock, *The Calculus of Consent.* -O que comumente foi ignorado, porém - especialmente por aqueles que tentam fazer uma virtude do fato de que uma democracia dá o mesmo poder de voto a todos, enquanto a soberania do consumidor permite "votos" desiguais - é a deficiência mais importante de todos: sob um sistema de soberania do consumidor, as pessoas podem lançar votos desiguais, mas, em qualquer caso, exercem controle exclusivamente sobre as coisas que adquiriram por meio de apropriação ou contrato original e, portanto, são forçados a agir de maneira moral. Sob uma democracia de produção, todo mundo é suposto ter algo a dizer sobre coisas que não adquiriu; Daí, um está permanentemente convidado assim, não só para criar instabilidade legal com todos os seus efeitos negativos no processo de formação de capital, mas, além disso, para agir de forma imoral. Veja também sobre isso Ludwig von Mises, *Socialismo* (Indianapolis: Fundos da Liberdade, 1981), cap. 31. \ No newline at end of file +What has commonly been overlooked, though—especially by those who try to make a virtue of the fact that a democracy gives equal voting power to everyone, whereas consumer sovereignty allows for unequal “votes”—is the most important deficiency of all: Under a system of consumer sovereignty people might cast unequal votes but, in any case, they exercise control exclusively over things that they acquired through original appropriation or contract and hence are forced to act morally. Under a democracy of production everyone is assumed to have something to say regarding things one did not so acquire; hence, one is permanently invited thereby not only to create legal instability with all its negative effects on the process of capital formation, but, moreover to act immorally. See on this also Ludwig von Mises, *Socialism* (Indianapolis: Liberty Fund, 1981), chap. 31. \ No newline at end of file diff --git a/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md b/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md index 4d61cf268..169c19418 100644 --- a/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md +++ b/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md @@ -1,16 +1,16 @@ -Em terceiro lugar, qualquer pessoa que tenha visto estações de polícia e tribunais estaduais, para não mencionar prisões, sabe o quão verdadeiro é que os fatores de produção que nos fornecem essa segurança são usados ​​em excesso, mal mantidos e imundos. Uma vez que ninguém que usa esses fatores de produção realmente os possui (ninguém pode vendê-los e apropriar-se privadamente dos recibos de venda) e as perdas (e ganhos) no valor incorporado no capital utilizado são socializados, todos tenderão a aumentar o sua renda privada resultante do uso dos fatores à custa de perdas em valor de capital. Por isso, o custo marginal tenderá a exceder o valor do produto marginal, e resultará uma sobre-utilização do capital. E se, em um caso excepcional, isso acontecer de não estar e uma maior utilização não estar aparente, então isso só foi possível a custos comparativamente muito superiores aos de qualquer negócio privado similar.[^26] +Em terceiro lugar, qualquer pessoa que tenha visto esquadras de polícia e tribunais estaduais, para não mencionar prisões, sabe o quanto verdadeiro é que os fatores de produção que nos fornecem tal segurança são usados ​​em excesso, mal conservados e sujos. Uma vez que ninguém que usa estes fatores de produção realmente os possui (ninguém pode vendê-los e apropriar-se privadamente dos recibos de venda) e as perdas (e ganhos) no valor incorporado no capital utilizado são socializados, todos tenderão a aumentar o sua renda privada resultante do uso dos fatores à custa de perdas em valor de capital. Daí, custos marginais cada vez mais tendem a exceder o valor do produto marginal, e terá como resultado uma superutilização de capital. E se, em caso excepcional, isto acontece a não ser assim e uma superutilização não deve ser aparente, então isso só foi possível com custos comparativamente muito mais elevados do que aqueles de qualquer negócio privado semelhante.[^26] -Sem dúvida, todos esses problemas inerentes a um sistema de produção de segurança monopolística seriam resolvidos de forma relativamente rápida uma vez que uma determinada demanda de serviços de segurança fosse atendida por um mercado competitivo com sua estrutura de incentivo inteiramente diferente para os produtores. Isso não quer dizer que uma solução "perfeita" para o problema da segurança seja encontrada. Ainda haveria assaltos e assassinatos; e toda pilhagem não seria recuperada, nem todos os assassinos pegos. Mas, em termos de avaliações dos consumidores, a situação melhoraria na medida em que a natureza do homem permitiria que ele melhorasse. Primeiro, desde que exista um sistema competitivo (ou seja, enquanto os produtores de serviços de segurança dependerem de compras voluntárias, a maioria dos quais provavelmente assumem a forma de contratos de serviços e seguros acordados antes de qualquer "ocorrência" de insegurança real ou agressão), nenhum produtor poderia aumentar sua renda sem melhorar os serviços ou a qualidade do produto, conforme percebido pelos consumidores. Além disso, todos os produtores de segurança em conjunto não poderiam reforçar a importância de sua indústria em particular, a menos que, por qualquer motivo, os consumidores realmente começaram a avaliar a segurança mais do que outros bens, garantindo assim que a produção de segurança nunca ocorreria à custa da não- ou reduzida produção de, digamos, queijo, como um bem privado concorrente. Além disso, os produtores de serviços de segurança teriam que diversificar suas ofertas em um grau considerável porque existe uma demanda altamente diversificada de produtos de segurança entre milhões e milhões de consumidores. Diretamente dependentes do apoio voluntário ao consumidor, eles ficariam feridos financeiramente se não respondessem adequadamente aos vários desejos dos consumidores ou a mudanças nos desejos. Assim, todos os consumidores teriam uma influência direta, embora pequena, na produção de bens que aparecem ou desapareçam do mercado de segurança. Em vez de oferecer um "pacote de segurança" uniforme para todos, uma característica da política de produção estatal, uma grande variedade de pacotes de serviços apareceria no mercado. Eles seriam adaptados às diferentes necessidades de segurança de diferentes pessoas, levando em conta diferentes ocupações, diferentes comportamentos de risco, diferentes necessidades de proteção e seguros e diferentes locais geográficos e restrições de tempo. +Sem dúvida, todos esses problemas inerentes a um sistema de produção de segurança monopolista seriam resolvidos de forma relativamente rápida uma vez que uma determinada procura de serviços de segurança fosse atendida por um mercado competitivo com a sua estrutura de incentivo inteiramente diferente para os produtores. Isso não quer dizer que iria ser encontrada uma solução "perfeita" para o problema da segurança. Ainda haveria roubos e assassinatos; e nem todos os despojos iriam ser recuperados nem todos os assassinos apanhados. Mas, em termos de avaliações dos consumidores, a situação melhoraria na medida em que a natureza do homem permitiria que ele melhorasse. Primeiro, enquanto há um sistema competitivo (ou seja, enquanto os produtores de serviços de segurança dependem de compras voluntárias, a maioria dos quais provavelmente assume a forma de serviço e contratos de seguros concordaram com antecedência qualquer "ocorrência" real de insegurança ou agressão), nenhum produtor pode aumentar sua renda sem melhorar serviços ou qualidade do produto como percebida pelos consumidores. Além disso, todos os produtores de segurança em conjunto não poderiam reforçar a importância de sua indústria em particular, a menos que, por qualquer motivo, os consumidores realmente começaram a avaliar a segurança mais do que outros bens, garantindo assim que a produção de segurança nunca ocorreria à custa da não- ou reduzida produção de, digamos, queijo, como um bem privado concorrente. Além do mais, os produtores de serviços de segurança teriam de diversificar os seus oferecimentos a um grau considerável porque uma exigência altamente diversificada de produtos de segurança entre milhões e milhões de consumidores existem. Diretamente dependente do suporte de consumidor voluntário, eles seriam imediatamente prejudicados financeiramente se eles não respondessem apropriadamente aos vários desejos dos consumidores ou a mudanças nos desejos. Assim, cada consumidor teria uma influência direta, embora pequena, na produção de bens que aparecem ou desapareçam do mercado de segurança. Em vez de oferecer um "pacote de segurança” uniforme a todos, uma característica da política de produção estatal, uma multidão de pacotes de serviço apareceriam no mercado. Eles poderiam ser adaptados às diferentes necessidades de segurança de diferentes pessoas, tendo em conta diferentes ocupações, diferentes comportamentos de risco, diferentes necessidades de proteção e seguros e diferentes locais geográficos e restrições de tempo. -Mas isso está longe de tudo. Além da diversificação, o conteúdo e a qualidade dos produtos também melhorariam. Não só o tratamento dos consumidores pelos funcionários das empresas de segurança melhoraria imediatamente, a atitude "Eu-não-estou-nem-aí", a arbitrariedade e até a brutalidade, a negligência e o atraso dos atuais sistemas policial e judicial desapareceriam em última instância. Uma vez que os policiais e os juízes dependem do apoio voluntário ao consumidor, quaisquer casos de maus tratos aos consumidores, de impoliedade ou inepto podem custar-lhes o emprego. Além disso, a peculiaridade de que a liquidação das disputas entre um cliente e seu parceiro de negócios é invariavelmente confiada ao julgamento deste último, quase certamente desapareceria dos livros, e a arbitragem de conflitos por partes independentes se tornaria o padrão oferecido pelos produtores de segurança. Mais importante ainda, para atrair e reter clientes, os produtores de tais serviços teriam que oferecer contratos que permitiriam ao consumidor saber o que estava comprando e permitir que ele criasse uma queixa válida e intersubjetivamente verificável se o desempenho real do produtor de segurança não estava de acordo com o contrato. Mais especificamente, na medida em que não são contratos de serviços individualizados, quando o pagamento é feito por um cliente para cobrir os seus próprios riscos exclusivamente, mas são contratos de seguros que exigem a acumulação dos próprios riscos com os de outras pessoas, ao contrário da prática estatista atual, esses contratos mais certamente não conteria nenhum esquema redistributivo incorporado deliberadamente que favoreça um grupo de pessoas à custa de outro. Caso contrário, se alguém tivesse a sensação de que o contrato oferecido para ele exigia que ele pagasse por necessidades e riscos peculiares de outras pessoas - fatores de insegurança possível, ou seja, que ele não percebia como aplicável ao seu caso - ele simplesmente rejeitaria a assinatura ou interromperia seus pagamentos. +Mas isso está longe de tudo. Além da diversificação, o conteúdo e a qualidade dos produtos também iriam melhorar. Não só o tratamento dos consumidores pelos empregados das empresas de segurança melhoraria imediatamente, a atitude "Eu-não-me-importo", a arbitrariedade e até a brutalidade, a negligência e o atraso dos atuais sistemas policial e judicial desapareceriam numa última instância. Uma vez que os policias e os juízes seriam dependentes do apoio ao consumidor voluntário, qualquer exemplo de maus-tratos aos consumidores, de descortesia ou ineptidão poderia custar-lhes o emprego. Além disso, a peculiaridade de que a liquidação das disputas entre um cliente e seu parceiro de negócios é invariavelmente confiada ao julgamento deste último, quase certamente desapareceria dos livros, e a arbitragem de conflitos por partes independentes se tornaria o padrão oferecido pelos produtores de segurança. Mais importante ainda, a fim de atrair e reter clientes, os produtores de tais serviços, teriam de oferecer contratos que permitam ao consumidor saber o que ele estava a comprar e permitir-lhe apresentar uma reclamação intersubjetivamente válida, se o desempenho real do produtor não fizer jus ao contrato. Mais especificamente, na medida em que não são contratos de serviços individualizados, quando o pagamento é feito por um cliente para cobrir exclusivamente os seus próprios riscos, mas são contratos de seguros que exigem a acumulação dos próprios riscos com os de outras pessoas, ao contrário da prática estatista atual, esses contratos certamente não contariam com nenhum esquema deliberadamente redistributivo incorporado que favoreça um grupo de pessoas à custa de outro. Caso contrário, se alguém tivesse a sensação de que o contrato oferecido para ele exigia que ele pagasse por necessidades peculiares e riscos de outras pessoas - fatores de possível insegurança, ou seja, ele não percebia como aplicar no seu caso - ele simplesmente rejeitaria assinar ou interromperia seus pagamentos. -No entanto, quando tudo isso é dito, a questão inevitavelmente irá surgir. "Um sistema competitivo de produção de segurança não resultaria necessariamente em conflitos sociais permanentes, no caos e na anarquia?" Várias respostas podem ser feitas nesta questão. Em primeiro lugar, deve-se notar que tal impressão não seria, de modo algum, de acordo com evidências empíricas históricas. Os sistemas de tribunais concorrentes existiram em vários lugares (por exemplo, na Irlanda antiga ou na época da Liga Hanseática) antes da chegada do Estado-nação moderno e, tanto quanto sabemos, eles funcionaram bem.[^27] Julgados pela taxa de criminalidade existente (crime per capita), a polícia privada no chamado "Oeste Selvagem" (que, aliás, não era tão selvagem como alguns filmes implicam) foi relativamente mais bem sucedida do que a polícia apoiada pelo estado de hoje).[^28] E voltando-se para a experiência e os exemplos contemporâneos, milhões e milhões de contratos internacionais existem até agora - contratos de comércio e viagens - e certamente parece ser um exagero dizer, por exemplo, que há mais fraude, mais crime, mais violação de contrato lá do que nas relações domésticas. E isso, deve notar, sem que haja um grande produtor de segurança monopolista e legislador. Finalmente, não se deve esquecer que, mesmo agora, em um grande número de países, existem vários produtores de segurança privados ao lado do estado: investigadores privados, detetives de seguros e árbitros privados. Seu trabalho parece confirmar a tese de que eles são mais, não menos, bem-sucedidos na resolução de conflitos sociais do que seus homólogos públicos. +No entanto, quando tudo isto é dito, a questão irá surgir inevitavelmente. "Um sistema competitivo de produção de segurança não resultaria necessariamente em conflitos sociais permanentes, no caos e na anarquia?" Várias respostas podem ser feitas a esta questão. Em primeiro lugar, deve-se notar que tal impressão não estaria de modo algum, de acordo com evidências históricas empíricas. Os sistemas de tribunais concorrentes existiram em vários lugares (por exemplo, na Irlanda antiga ou na época da Liga Hanseática) antes da chegada do estado-nação moderno e, tanto quanto sabemos, eles trabalharam bem.[^27] Julgando pela taxa de criminalidade existente (crime per capita), a polícia privada no chamado "Oeste Selvagem" (que, aliás, não era tão selvagem como alguns filmes implicam) foi relativamente mais bem sucedida do que a polícia apoiada pelo estado de hoje).[^28] E voltando-se para os exemplos e a experiência contemporânea, milhões e milhões de contratos internacionais existem até agora - contratos de comércio e viagens - e certamente parece um exagero dizer, por exemplo, que há mais fraude, mais crime, mais violação de contratos do que nas relações domésticas. E isto, note-se, sem que haja produtor de uma grande segurança monopolista e legislador. Finalmente, não se deve esquecer que, mesmo agora, num grande número de países, existem vários produtores de segurança privados ao lado do estado: investigadores privados, detetives de seguros e árbitros privados. Seu trabalho parece confirmar a tese de que eles são mais e não menos, bem-sucedidos na resolução de conflitos sociais do que seus homólogos públicos. -No entanto, essa evidência histórica está muito sujeita a controvérsias, em particular no que diz respeito à eventual derivação de qualquer informação geral. No entanto, existem razões sistemáticas, também, porque o medo manifestado pela questão não é bem fundamentado. O paradoxo que possa parecer, o estabelecimento de um sistema competitivo de produtores de segurança implica a construção de uma estrutura de incentivo institucionalizada para produzir uma ordem de lei e aplicação da lei que incorpora o mais alto grau possível de consenso quanto à questão da resolução de conflitos. Essa estrutura tenderá a gerar menos e não mais agitação e conflitos sociais do que ocorreria sob os auspícios monopolísticos.[^29] Para entender esse paradoxo, é necessário examinar mais de perto a única situação típica que diz respeito ao céptico e que lhe permite acreditar na virtude superior de uma ordem de produção de segurança organizada em monopólio: quando surge um conflito entre A e B, ambos são segurados por diferentes empresas e as empresas não podem chegar a um acordo imediato sobre a validade das reivindicações conflitantes apresentadas pelos seus respectivos clientes. (Nenhum problema existiria se tal acordo fosse alcançado ou se ambos os clientes fossem segurados por uma mesma empresa e, pelo menos, o problema não seria diferente de qualquer coisa emergente sob um monopólio estatista.) Não seria essa situação sempre resulta em um tiroteio? Isso é altamente improvável. Em primeiro lugar, qualquer batalha violenta entre as empresas seria dispendiosa e arriscada, em particular, se essas empresas tivessem atingido um tamanho respeitável (o que seria importante para eles terem para se tornarem efetivamente garantidores da segurança para seus potenciais clientes em primeiro lugar). Mais importante ainda, sob um sistema competitivo com cada empresa dependente da continuação dos pagamentos voluntários dos consumidores, qualquer batalha teria que ser deliberadamente apoiada por cada cliente de ambas as empresas. Se houvesse apenas uma pessoa que retirou seus pagamentos porque não estava convencido de que era necessária uma batalha no conflito em particular, haveria pressão econômica imediata sobre a empresa para procurar uma solução pacífica para o conflito.[^30] Por conseguinte, qualquer produtor competitivo de segurança seria extremamente cauteloso sobre o envolvimento de medidas violentas para resolver conflitos. Em vez disso, na medida em que é uma resolução pacífica de conflitos que os consumidores desejam, todos os produtores de segurança terão grandes comprimentos para fornecê-lo aos seus clientes e estabelecer com antecedência, para todos saberem, para qual processo de arbitragem ele estaria disposto submeter-se e seus clientes em caso de desacordo sobre a avaliação de reivindicações conflitantes. E, como tal esquema poderia parecer para os clientes de diferentes empresas, estar funcionando apenas se houvesse acordo entre eles em relação a tais medidas arbitrais, um sistema de lei que rege as relações entre as empresas que seria universalmente aceitável para os clientes de toda a segurança concorrente, os produtores evoluiriam naturalmente. Além disso, a pressão econômica para gerar regras que representam um consenso sobre como os conflitos devem ser tratados é ainda mais longe. Sob um sistema competitivo, os árbitros independentes que receberiam a tarefa de encontrar soluções pacíficas para os conflitos dependeriam do apoio contínuo das duas empresas em disputa, na medida em que as empresas pudessem e escolheriam juízes diferentes se qualquer um deles estivesse suficientemente insatisfeito com o resultado do trabalho de arbitragem. Assim, esses juízes estarão sob pressão para encontrar soluções para os problemas que lhes são entregues, que, desta vez não em relação aos aspectos processuais da lei, mas seu conteúdo, seria aceitável para todos os clientes das empresas envolvidas.[^31] Caso contrário, uma ou todas as empresas podem perder clientes, induzindo essas empresas a recorrer a árbitros diferentes na próxima vez que estiverem precisando de um.[^32] +No entanto, essa evidência histórica está muito sujeita a controvérsias, em particular no que diz respeito à eventual derivação de qualquer informação geral. No entanto, existem razões sistemáticas, também, porque o medo manifestado pela questão não é bem fundamentado. Paradoxalmente que possa parecer, o estabelecimento de um sistema competitivo de produtores de segurança implica a construção de uma estrutura de incentivo institucionalizada para produzir uma ordem de lei e aplicação da lei que incorpora o mais alto grau possível de consenso quanto à questão da resolução de conflitos. Essa estrutura tenderá a gerar menos ao invés de mais agitação e conflitos sociais do que ocorreria sob os auspícios monopolísticos.[^29] Para entender esse paradoxo, é necessário examinar mais de perto a única situação típica que diz respeito ao céptico e que lhe permite acreditar na virtude superior de uma ordem de produção de segurança organizada em monopólio: quando surge um conflito entre A e B, ambos são segurados por diferentes empresas e as empresas não podem chegar a um acordo imediato sobre a validade das reivindicações conflitantes apresentadas pelos seus respectivos clientes. (Não existiria nenhum problema se tal acordo fosse alcançado ou se ambos os clientes fossem segurados por uma mesma empresa e, pelo menos, o problema não seria diferente de qualquer coisa emergente sob um monopólio estatista.) Não seria essa situação sempre resulta em um tiroteio? Isso é altamente improvável. Em primeiro lugar, qualquer batalha violenta entre as empresas seria dispendiosa e arriscada, em particular, se essas empresas tivessem atingido um tamanho respeitável (o que seria importante eles terem para se tornarem efetivamente garantidores da segurança para seus potenciais clientes em primeiro lugar). Mais importante ainda, sob um sistema competitivo com cada empresa dependente da continuação dos pagamentos voluntários dos consumidores, qualquer batalha teria que ser deliberadamente apoiada por cada cliente de ambas as empresas. Se houvesse apenas uma pessoa que retirasse os seus pagamentos porque não estava convencido de que era necessária uma batalha no conflito em particular, haveria pressão económica imediata sobre a empresa para procurar uma solução pacífica para o conflito.[^30] Por conseguinte, qualquer produtor competitivo de segurança seria extremamente cauteloso sobre o envolvimento de medidas violentas para resolver conflitos. Ao contrario, na medida em que é uma resolução pacífica de conflitos que os consumidores desejam, todos os produtores de segurança terão grandes comprimentos para fornecê-lo aos seus clientes e estabelecer com antecedência, para que todos saibam, para qual processo de arbitragem ele estaria disposto submeter-se e seus clientes em caso de desacordo sobre a avaliação de reivindicações conflitantes. E, como tal poderia parecer um esquema para os clientes de diferentes empresas, estar funcionando apenas se houvesse acordo entre eles em relação a tais medidas arbitrais, um sistema de lei que rege as relações entre as empresas que seria universalmente aceitável para os clientes de toda a segurança concorrente, os produtores evoluiriam naturalmente. Além disso, a pressão económica para gerar regras que representam um consenso sobre como os conflitos devem ser tratados é ainda mais longe. Sob um sistema competitivo, os árbitros independentes que receberiam a tarefa de encontrar soluções pacíficas para os conflitos dependeriam do apoio contínuo das duas empresas em disputa, na medida em que se as empresas pudessem escolheriam juízes diferentes, se qualquer um deles estivesse suficientemente insatisfeito com o resultado do trabalho de arbitragem. Assim, esses juízes estarão sob pressão para encontrar soluções para os problemas que lhes são entregues, que, desta vez não em relação aos aspectos processuais da lei, mas ao seu conteúdo, seria aceitável para todos os clientes das empresas envolvidas.[^31] Caso contrário, uma ou todas as empresas poderiam perder clientes, induzindo essas empresas a recorrer a árbitros diferentes na próxima vez que precisassem de um.[^32] -Mas não seria possível sob um sistema competitivo para uma empresa de produção de segurança se tornar uma empresa fora da lei - uma empresa, ou seja, que, apoiada por seus próprios clientes, começou a agredir contra outros? Certamente, não há como negar que isso possa ser possível, porém, novamente, deve-se enfatizar que aqui está o domínio das ciências sociais empíricas e que ninguém poderia conhecer tal coisa com certeza. E, no entanto, a implicação tácita de que a possibilidade de uma empresa de segurança se tornar uma empresa fora da lei de alguma forma indica que uma grave deficiência na filosofia e na economia de uma ordem social capitalista pura é falaz.[^33] +Mas não seria possível sob um sistema competitivo para uma empresa de produção de segurança se tornar uma empresa fora da lei - uma empresa, ou seja, que, apoiada pelos seus próprios clientes, começasse a agredir contra outros? Certamente, não há como negar que isso possa ser possível, porém, novamente, deve-se enfatizar que aqui está o domínio das ciências sociais empíricas e que ninguém poderia conhecer tal coisa com certeza. E, no entanto, a implicação tácita de que a possibilidade de uma empresa de segurança se tornar uma empresa fora da lei de alguma forma indica uma grave deficiência na filosofia e na economia de uma ordem social capitalista pura é falaz.[^33] -Primeiro, deve-se lembrar que qualquer sistema social, uma ordem estatisticamente-socialista não menos que uma pura economia de mercado, depende da sua existência na opinião pública e que um determinado estado de opinião pública delimite o que pode ou não pode ocorrer bem como o que é mais ou menos provável que ocorra. O estado atual da opinião pública na Alemanha Ocidental, por exemplo, torna altamente improvável ou mesmo impossível que um sistema estatista-socialista do atual tipo soviético possa ser imposto ao público da Alemanha Ocidental. A falta de apoio público para tal sistema o abateria e o colapsará. É ainda mais improvável que qualquer tentativa de impor uma ordem de tipo soviético possa ter esperança de ter sucesso entre os americanos, dada a opinião pública americana. Por isso, para que possamos ver corretamente o problema das empresas fora da lei, a questão acima deve ser redigida da seguinte forma: quão provável é que tal evento ocorresse em uma determinada sociedade com seu estado específico de opinião pública? Formulado dessa maneira, é claro que a resposta teria que ser diferente para diferentes sociedades. Para alguns, caracterizados por ideias socialistas profundamente entrincheiradas no público, haveria uma maior probabilidade de ressurgir de empresas agressoras e, para outras sociedades, haveria uma chance muito menor de que isso acontecesse. Mas, então, a perspectiva de um sistema competitivo de produção de segurança em qualquer caso seja melhor ou pior do que a continuação de um sistema estatista? Vejamos, por exemplo, nos atuais Estados Unidos. Assumir que, por meio de um ato legislativo, o Estado havia abolido seu direito de fornecer segurança com fundos tributários e um sistema competitivo de produção de segurança foi introduzido. Dado o estado da opinião pública, quão provável seria que os produtores fora da lei surgissem, e se eles o fizessem? Evidentemente, a resposta dependeria das reações do público a esta situação alterada. Assim, a primeira resposta para aqueles que desafiam a ideia de um mercado privado de segurança teria que ser: E o que acontece com você? Qual seria a sua reação? O seu medo de empresas fora da lei significa que você iria sair e se envolver no comércio com um produtor de segurança que agredisse contra outras pessoas e seus bens, e você continuaria a apoiá-lo se isso acontecesse? Certamente, o crítico seria muito silenciado por esse contra-ataque. Mas, mais importante do que isso, é o desafio sistemático implícito neste contra-ataque pessoal. Evidentemente, a mudança descrita na situação implicaria uma mudança na estrutura custo-benefício que todos enfrentarão uma vez que ele teve que tomar suas decisões. Antes da introdução de um sistema competitivo de produção de segurança, tinha sido legal participar e apoiar a agressão (estatal). Agora, tal atividade seria ilegal. Assim, dada a consciência de alguém, que torna cada decisão mais ou menos dispendiosa (ou seja, mais ou menos em harmonia com os próprios princípios de comportamento correto), o apoio a uma empresa envolvida na exploração de pessoas que não querem apoiar deliberadamente suas ações seria mais caro do que antes. Dado esse fato, deve assumir-se que o número de pessoas (incluindo até mesmo aqueles que, de outra forma, teriam prontamente emprestado seu apoio ao estado) que agora gastariam seu dinheiro para apoiar uma empresa comprometida com negócios honestos aumentaria sempre que este experimento social fosse tentado. Em contraste, o número de pessoas ainda comprometidas com uma política de exploração - de ganhar a expensas de outros - cairá. Quão drástico este efeito seria, naturalmente, dependeria do estado da opinião pública. No exemplo em questão - os Estados Unidos, onde a teoria natural da propriedade é extremamente difundida e aceita como uma ética privada, a filosofia libertária é essencialmente a ideologia em que o país foi fundado e que o levou ao auge atingiu <0 >9 - o efeito naturalmente seria particularmente pronunciado. Por conseguinte, as empresas produtoras de segurança comprometidas com a filosofia de proteger e aplicar a lei libertária atrairiam a maior parte do apoio público e assistência financeira. E, embora possa ser verdade que algumas pessoas, entre elas, especialmente as que se beneficiaram da velha ordem, podem continuar a apoiar uma política de agressão, é muito improvável que elas sejam suficientes em número e força financeira para ter sucesso fazendo isso. Em vez disso, o resultado provável seria que as empresas honestas desenvolveriam a força necessária - sozinhas ou em um esforço combinado e apoiadas nesse esforço por seus próprios clientes voluntários - para verificar qualquer emergência de produtores fora da lei e destruí-los onde quer que e quando surgissem.[^35] +Primeiro, deve-se lembrar que qualquer sistema social, uma ordem estatisticamente-socialista não menos que uma pura economia de mercado, depende da sua existência na opinião pública e que um determinado estado de opinião pública delimite o que pode ou não pode ocorrer bem como o que é mais ou menos provável que ocorra. O estado atual da opinião pública na Alemanha Ocidental, por exemplo, torna altamente improvável ou mesmo impossível que um sistema estatista-socialista do tipo soviético atual possa ser imposto ao público da Alemanha Ocidental. A falta de apoio público para tal sistema estava condenado a falhar e o faria colapsar. É ainda mais improvável que qualquer tentativa de impor uma ordem de tipo soviético possa ter esperança de ter sucesso entre os americanos, dada a opinião pública americana. Por isso, para que possamos ver corretamente o problema das empresas fora da lei, a questão acima deve ser redigida da seguinte forma: quão provável é que tal evento ocorresse em uma determinada sociedade com seu estado específico de opinião pública? Formulado dessa maneira, é claro que a resposta teria que ser diferente para diferentes sociedades. Para alguns, caracterizados por ideias socialistas profundamente entrincheiradas no público, haveria uma maior probabilidade de ressurgir de empresas agressoras e, para outras sociedades, haveria uma chance muito menor de que isso acontecesse. Mas, então, a perspectiva de um sistema competitivo de produção de segurança em qualquer caso seja melhor ou pior do que a continuação de um sistema estatista? Vejamos, por exemplo, nos atuais Estados Unidos. Assumir que, por meio de um ato legislativo, o Estado havia abolido seu direito de fornecer segurança com fundos tributários e um sistema competitivo de produção de segurança foi introduzido. Dado o estado da opinião pública, quão provável seria que os produtores fora da lei surgissem, e se eles o fizessem? Evidentemente, a resposta dependeria das reações do público a esta situação alterada. Assim, a primeira resposta para aqueles que desafiam a ideia de um mercado privado de segurança teria que ser: E o que acontece com você? Qual seria a sua reação? O seu medo de empresas fora da lei significa que você iria sair e se envolver no comércio com um produtor de segurança que agredisse contra outras pessoas e seus bens, e você continuaria a apoiá-lo se isso acontecesse? Certamente, o crítico seria muito silenciado por esse contra-ataque. Mas, mais importante do que isso, é o desafio sistemático implícito neste contra-ataque pessoal. Evidentemente, a mudança descrita na situação implicaria uma mudança na estrutura custo-benefício que todos enfrentarão uma vez que ele teve que tomar suas decisões. Antes da introdução de um sistema competitivo de produção de segurança, tinha sido legal participar e apoiar a agressão (estatal). Agora, tal atividade seria ilegal. Assim, dada a consciência de alguém, que torna cada decisão mais ou menos dispendiosa (ou seja, mais ou menos em harmonia com os próprios princípios de comportamento correto), o apoio a uma empresa envolvida na exploração de pessoas que não querem apoiar deliberadamente suas ações seria mais caro do que antes. Dado esse fato, deve assumir-se que o número de pessoas (incluindo até mesmo aqueles que, de outra forma, teriam prontamente emprestado seu apoio ao estado) que agora gastariam seu dinheiro para apoiar uma empresa comprometida com negócios honestos aumentaria sempre que este experimento social fosse tentado. Em contraste, o número de pessoas ainda comprometidas com uma política de exploração - de ganhar a expensas de outros - cairá. Quão drástico este efeito seria, naturalmente, dependeria do estado da opinião pública. No exemplo em questão - os Estados Unidos, onde a teoria natural da propriedade é extremamente difundida e aceita como uma ética privada, a filosofia libertária é essencialmente a ideologia em que o país foi fundado e que o levou ao auge atingiu <0 >9 - o efeito naturalmente seria particularmente pronunciado. Por conseguinte, as empresas produtoras de segurança comprometidas com a filosofia de proteger e aplicar a lei libertária atrairiam a maior parte do apoio público e assistência financeira. E, embora possa ser verdade que algumas pessoas, entre elas, especialmente as que se beneficiaram da velha ordem, podem continuar a apoiar uma política de agressão, é muito improvável que elas sejam suficientes em número e força financeira para ter sucesso fazendo isso. Em vez disso, o resultado provável seria que as empresas honestas desenvolveriam a força necessária - sozinhas ou em um esforço combinado e apoiadas nesse esforço por seus próprios clientes voluntários - para verificar qualquer emergência de produtores fora da lei e destruí-los onde quer que e quando surgissem.[^35] [^26]: Soma Molinari, *Produção de Segurança,* pp. 13-14, @@ -26,7 +26,7 @@ Primeiro, deve-se lembrar que qualquer sistema social, uma ordem estatisticament [^31]: E pode-se notar aqui novamente que as normas que incorporam os mais altos níveis possíveis de consenso são, é claro, as que são pressupostas pela argumentação e cuja aceitação faz consenso sobre qualquer coisa possível, como indicado acima. -[^32]: Mais uma vez, contraste com os juízes estaduais que, por serem pagos a partir de impostos e, portanto, são relativamente independentes da satisfação do consumidor, podem adotar julgamentos que claramente não são aceitáveis ​​como justos por todos; e pergunte-se se o risco de não encontrar a verdade em um dado caso seria menor ou superior se alguém tivesse a possibilidade de exercer pressão econômica sempre que alguém tivesse a sensação de que um juiz que um dia poderia julgar seu caso não tinha sido suficientemente cuidadoso em montar e julgar os fatos de um caso, ou simplesmente foi um criminoso absoluto. +[^32]: Mais uma vez, contraste com os juízes estaduais que, por serem pagos a partir de impostos e, portanto, são relativamente independentes da satisfação do consumidor, podem adotar julgamentos que claramente não são aceitáveis ​​como justos por todos; e pergunte-se se o risco de não encontrar a verdade em um dado caso seria menor ou superior se alguém tivesse a possibilidade de exercer pressão económica sempre que alguém tivesse a sensação de que um juiz que um dia poderia julgar seu caso não tinha sido suficientemente cuidadoso em montar e julgar os fatos de um caso, ou simplesmente foi um criminoso absoluto. [^33]: Veja, em particular, o seguinteRothbard, *Para Uma Nova Liberdade*, pp. 233ff. @@ -34,4 +34,4 @@ Primeiro, deve-se lembrar que qualquer sistema social, uma ordem estatisticament [^35]: Naturalmente, as companhias de seguros assumiriam um papel particularmente importante na verificação do surgimento de empresas fora da lei. Note Morris e Linda Tannehill (*O Mercado da Liberdade*, pp. 110-11): -> As companhias de seguros, um setor muito importante de qualquer economia totalmente livre, teriam um incentivo especial para dissociar-se de qualquer agressor e, além disso, levar a toda a sua influência comercial considerável contra ele. *A violência agressiva causa perda de valor*, e a indústria de seguros sofreria o maior custo na maioria dessas perdas de valor. Um agressor sem restrições é uma responsabilidade passageira, e nenhuma companhia de seguros, remotamente removida de sua agressão original, desejaria sustentar o risco de agredir contra um de seus próprios clientes em seguida. Além disso, os agressores e aqueles que se associam a eles são mais propensos a estar envolvidos em situações de violência e, portanto, a riscos de um seguro ruim. Uma companhia de seguros provavelmente negaria cobertura a essas pessoas por um desejo previsível de minimizar as perdas futuras que sua agressão possa causar. Mas, mesmo que a empresa não estivesse motivada por tal previsão, ainda seria forçado a classificar seus prêmios drasticamente ou a cancelar sua cobertura, de modo a evitar suportar o risco extra invocado na sua inclinação à violência. Em uma economia competitiva, nenhuma companhia de seguros poderia se dar ao luxo de continuar cobrindo os agressores e aqueles que lidavam com agressores e simplesmente passaram o custo para seus clientes honestos; Em breve, perderia esses clientes para empresas mais respeitáveis, o que poderia custar menos por sua cobertura de seguro. \ No newline at end of file +> As companhias de seguros, um setor muito importante de qualquer economia totalmente livre, teriam um incentivo especial para dissociar-se de qualquer agressor e, além disso, levar a toda a sua influência comercial considerável contra ele. *A violência agressiva causa perda de valor*, e a indústria de seguros sofreria o maior custo na maioria dessas perdas de valor. Um agressor sem restrições é uma responsabilidade passageira, e nenhuma companhia de seguros, remotamente removida de sua agressão original, desejaria sustentar o risco de agredir contra um de seus próprios clientes em seguida. Além disso, os agressores e aqueles que se associam a eles são mais propensos a estar envolvidos em situações de violência e, portanto, a riscos de um seguro ruim. Uma companhia de seguros provavelmente negaria cobertura a essas pessoas por um desejo previsível de minimizar as perdas futuras que sua agressão possa causar. Mas, mesmo que a empresa não estivesse motivada por tal previsão, ainda seria forçado a classificar seus prémios drasticamente ou a cancelar sua cobertura, de modo a evitar suportar o risco extra invocado na sua inclinação à violência. Em uma economia competitiva, nenhuma companhia de seguros poderia se dar ao luxo de continuar cobrindo os agressores e aqueles que lidavam com agressores e simplesmente passaram o custo para seus clientes honestos; Em breve, perderia esses clientes para empresas mais respeitáveis, o que poderia custar menos por sua cobertura de seguro. \ No newline at end of file diff --git a/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md b/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md index f3ef0c6d8..b20d938e0 100644 --- a/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md +++ b/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md @@ -1,46 +1,46 @@ -## Economia e Sociologia da Tributação +## A Economia e Sociologia da Tributação -Como indica o título do capítulo, estabeleci dois objetivos. Primeiro, quero explicar o efeito econômico geral da tributação. Esta parte do capítulo representa uma análise praxeológica da tributação e, como tal, não deve esperar muito além do que já foi dito por outros economistas. +Como o título do capítulo indica, eu estabeleci os meus dois objetivos. Primeiro, eu prentendo explicar o efeito económico geral da tributação. Esta parte deste capítulo representa uma análise praxeological da tributação e como tal não é esperado ir muito além do que já foi dito por outros economistas. -Mais uma originalidade pode ser encontrada na segunda parte, onde vou tentar responder a pergunta: por que há tributação; e por que sempre há mais dela? Responder a tais questões não é tarefa da teoria econômica, mas de interpretações e reconstruções sociológicas ou históricas praxeologicamente informadas e restritas, e desde o início existe muito mais espaço para a especulação neste campo da investigação intelectual. +Poderá ser encontrada mais originalidade na segunda parte, onde vou tentar responder à seguinte pergunta: porque é que há tributação; e porque é que há sempre mais do mesmo? Responder a estas perguntas não é uma tarefa da teoria económica, mas sim de interpretações e reconstruções sociológicas ou históricas praxeologicamente informadas e restritas, e desde o início existe muito mais espaço para a especulação neste campo de investigação intelectual. ## # -Para dizer que não há nada de novo a ser declarado quanto aos efeitos econômicos da tributação, não é dizer que o *existe* não seria novidade para muitos. Na verdade, depois de pesquisar vários livros de economia populares, parece que o que tenho a dizer é novidade para a maioria dos economistas e estudantes de economia de hoje. Na medida em que esses textos tratam dos efeitos econômicos da tributação, além de uma apresentação puramente descritiva de vários esquemas fiscais e seu desenvolvimento histórico [^1], eles são quase completamente silenciosos sobre a questão de quais os efeitos gerais de tributação são. Além disso, o que, em sua discussão sobre o problema da incidência fiscal, esses textos dizem sobre os efeitos econômicos de formas específicas de tributação é invariavelmente falho. +Para dizer que não há nada de novo a declarar quanto aos efeitos económicos da tributação, não dizer que o * é não seria uma novidade para muitos. De fato, depois de pesquisar vários livros populares de economia, pode parecer que o que tenho a dizer é novidade para a maioria dos economistas e estudantes de economia nos dias de hoje. Na medida em que esses textos falam dos efeitos económicos da tributação, além de uma apresentação puramente descritiva de vários esquemas fiscais e do seu histórico desenvolvimento [^1], eles são quase completamente silenciosos sobre a questão de quais são os efeitos gerais de tributação. Além disso, na discussão sobre o problema da incidência fiscal, o que estes textos dizem sobre os efeitos económicos de formas específicas de tributação é invariavelmente defeituoso.

-No entanto, esse estado de coisas apenas reflete um processo de degeneração intelectual. Há quase 150 anos, quase tudo o que deveria ser entendido hoje sobre a economia da tributação tinha sido afirmado de forma correta e convincente por uma figura tão proeminente na história da economia como Jean Baptiste Say em seu *Tratado de Economia Política.

+No entanto, este estado de coisas apenas reflete um processo de degeneração intelectual. Há quase 150 anos, quase tudo o que deveria ser entendido nos dias de hoje, sobre a economia da tributação tinha sido afirmado de uma forma correta e convincente por uma figura tão destacada na história da economia como o Jean Baptiste, disse no seu *Tratado de Economia Política*. -Em contraste com os escritores de livros didáticos de hoje, que atribuem a discussão da tributação a lugares arbitrários dentro do arquitetônico geral de seus livros, desde o início, Say corretamente localiza o fenômeno sob o título geral "Do Consumo de Riquezas." +Em contraste com os escritores de livros de hoje, que atribuem a discussão da tributação a lugares arbitrários dentro da arquitectónica geral dos seus livros, que dizem desde o início e localizam corretamente o fenómeno sob o título geral "Do Consumo de Riqueza" -Ele, então, identifica e explica inequivocamente a tributação como um ataque e punição da aquisição e produção de bens, o que necessariamente leva a uma redução na formação de riqueza incorporada em tais propriedades e a uma redução do padrão de vida geral. +Ele, então, identifica e explica inequivocamente a tributação como um ataque e punição da aquisição e produção de bens, que leva necessariamente a uma redução na formação de riqueza incorporada em tais propriedades e a uma redução do padrão geral de vida. -Say nota: +As notas dizem: -> É um evidente absurdo fingir, que a tributação contribui para a riqueza nacional, absorvendo parte dos produtos nacionais e enriquecendo a nação ao consumir parte de sua riqueza.[^2] +> É um absurdo flagrante em fingir, que a tributação contribui para a riqueza nacional, absorvendo parte dos produtos nacionais e enriquecendo a nação ao consumir parte de sua riqueza.[^2] > -> A tributação é a transferência de uma parte dos produtos nacionais das mãos de indivíduos para os do governo, com o objetivo de atender ao consumo ou às despesas públicas. Qualquer que seja a denominação que ele envolve, seja de imposto, contribuição, direito, imposto especial de consumo, costume, auxílio, subsídio, concessão ou presente gratuito, é praticamente um ônus instituído aos indivíduos, em caráter separado ou corporativo, pelo poder dominante para no momento, com o objetivo de fornecer o consumo que julgue apropriado fazer às suas custas; em suma, um imposto, no sentido literal.[^3] +> A tributação é a transferência de uma parte dos produtos nacionais, das mãos de indivíduos para as do governo, com o propósito de satisfazer o consumo e as despesas públicas. Qualquer que seja a denominação que ele envolve, seja de imposto, contribuição, dever, impostos especiais de consumo, personalizado, auxílio, subsídio, subvenção ou presente gratuito, é praticamente imposta uma carga aos indivíduos, quer de caráter separado ou corporativo, pelo poder de decisão do momento, com o objectivo de fornecer o consumo que ele possa achar adequado fazendo às suas custas; em suma, um imposto no sentido literal. [^3] -Uma vez que tais ideias fundamentais parecem ter sido esquecidas, ou pelo menos já não parecem óbvias hoje, deixe-me, como minha primeira tarefa, apresentar de novo um relato praxeológico e uma explicação para o argumento central de Say e sua validade e, assim, refutar alguns "contra-argumentos" que afirmam demonstrar que a tributação não precisa obstruir a formação de bens e riqueza. À luz desta explicação geral, eu vou então demonstrar a falácia lógica fundamental na análise padrão de livros didáticos de incidência de impostos. +Uma vez que tais ideias fundamentais parecem ter sido esquecidas, ou pelo menos já não parecem ser tão óbvias nos dias de hoje, deixe-me apresentar novamente como sendo a minha primeira tarefa, um relato praxeológico e uma explicação para o argumento central de dizeres e sua validade e, assim, refutar alguns " contra-argumentos "que afirmam demonstrar que a tributação não precisa obstruir a formação de bens e de riqueza. À luz desta explicação geral, eu irei então demonstrar a falácia da lógica fundamental na análise padrão de livros didáticos de incidência nos impostos. -Essa tributação - antes e acima de tudo - é e deve ser entendida como um meio para a destruição da propriedade e a formação da riqueza decorre de uma simples análise lógica do significado da tributação. +Essa tributação - sobre tudo e acima de tudo - é e deve ser entendida como um meio para a destruição de bens e a formação de riqueza decorre de uma simples análise lógica do significado da tributação. -A tributação é uma transferência coerciva e não contratual de ativos físicos definitivos (hoje em dia principalmente, mas não exclusivamente dinheiro) e o valor incorporado neles, de uma pessoa ou grupo de pessoas que primeiro detinha esses ativos e de quem poderia ter derivado uma renda provinda de mantê-los, para outro, que agora os possui, e agora obtém uma receita por assim dizer. Como esses ativos chegaram às mãos de seus proprietários originais? Declarando que este foi o resultado de outro ato anterior de tributação, e observando que apenas esses ativos podem ser tributados que ainda não foram consumados ou cujo valor ainda não foi esgotado por meio de atos de consumo (um cobrador de impostos não leva o lixo de outro homem, mas sim os seus bens ainda valiosos!), existem três e apenas três possibilidades: eles adquirem a posse, quer por terem percebido certos bens determinados pela natureza como escassos e ter trazido ativamente a sua possessão antes de qualquer outra pessoa ter visto e feito assim; por ter produzido por meio de um trabalho os tais bens anteriormente apropriados; ou através de aquisição voluntária e contratual de um apropriador ou produtor anterior. Somente através desse tipo de atividades é capaz de adquirir e aumentar os ativos valiosos e, portanto, tributáveis. Atos de apropriação original transformam algo que ninguém havia percebido anteriormente como uma possível fonte de renda em um ativo de renda; os atos de produção são, por sua própria natureza, projetados para a transformação de um bem menos valioso em um valor mais valioso; e cada troca contratual diz respeito à mudança e ao redirecionamento de ativos específicos das mãos daqueles que valorizam sua posse menos à aqueles que valorizam mais. +A tributação é uma transferência não contratual coerciva de ativos físicos definitivos (hoje em dia principalmente dinheiro, mas não exclusivamente) e o valor neles incorporado, de uma pessoa ou grupo de pessoas que primeiro detinham esses ativos e de quem poderia ter derivado uma receita que os prende ainda mais, para outro que agora os possui e agora obtém uma receita por assim dizer. Como é que esses ativos chegaram às mãos dos seus proprietários originais? Declarando que este foi o resultado de um outro ato de tributação anterior, e verificando que apenas esses ativos podem ser tributados e que ainda não foram consumidoss ou cujo o seu valor ainda não tenha sido esgotado por meio de atos de consumo (um cobrador de impostos não retira o lixo de outro homem, mas sim os seus bens valiosos!), existem três e apenas três possibilidades: eles adquirem a posse, quer por terem percebido que certos bens determinados pela natureza como escassos e ter sido trazido tão ativamente à sua posse antes de qualquer uma outra pessoa o ter visto e e ter feito; por ter sido produzido por meio de um trabalho fora de tais bens previamente apropriados; ou através da aquisição voluntária e contratual de um produtor ou um anterior apropriador. Somente através desse tipo de atividades será possível de adquirir e aumentar os ativos valiosos e tributáveis. Os atos de apropriação original, transformam algo que anteriormente ninguém havia percebido como uma possível fonte de receita em um ativo de receita; os atos de produção são pela sua própria natureza visados para a transformação de um bem menos valioso em um mais valioso; e todas as trocas contratuais dizem respeito à mudança e redirecionamento de ativos específicos, das mãos daqueles que valorizam a sua posse e menos para aqueles que mais os valorizam. -Daqui segue que qualquer forma de tributação implica uma redução do rendimento que uma pessoa pode esperar receber da dotação original, da produção ou da contratação. Uma vez que essas atividades exigem o emprego de meios escassos - pelo menos o tempo e o uso do próprio corpo - que podem ser usados ​​para consumo e/ou lazer, o custo de oportunidade de realizá-los é aumentado. A utilidade marginal de apropriação, produção e contratação diminuiu, e a utilidade marginal de consumo e de lazer aumentou. Consequentemente, haverá uma tendência de mudança dos papéis antigos para os mais recentes.[^4] +Disto resulta que qualquer seja a forma de tributação, implica uma redução do rendimento que uma pessoa espera poder receber da dotação original, da produção ou da contratação. Como estas atividades exigem o emprego de meios escassos - pelo menos o tempo e o uso do próprio corpo - que podem ser usados para consumo e/ou lazer, o custo de oportunidade de realizá-los é aumentado. A utilidade marginal da apropriação, produção e contratação diminuida, e a utilidade marginal do consumo e do lazer é aumentada. Consequentemente, haverá uma tendência para inverter os papéis anteriores para os últimos. [^4] -Assim, através da transferência coerciva de ativos valiosos e ainda não consumados de seus produtores (no sentido mais amplo do termo, incluindo apropriadores e contratados) para pessoas que não os produziram, a tributação reduz os rendimentos atuais dos produtores e seu atual nível de consumo. Além disso, reduz o incentivo atual para a produção futura de ativos valiosos e, portanto, também diminui a renda futura e o nível futuro de consumo disponível. A tributação não é apenas uma punição do consumo sem qualquer efeito sobre os esforços produtivos; É também um assalto à produção como o único meio de prover e, possivelmente, aumentar as receitas futuras e as despesas de consumo. Ao diminuir o valor presente associado aos esforços direcionados para o futuro, de produção de valor, a tributação aumenta a taxa efetiva de preferência temporal, ou seja, a taxa de interesse originário e, consequentemente, leva a um encurtamento do período de produção e provisão e exerce assim uma influência inexorável de empurrar a humanidade para a direção de uma existência vivida com dinheiro contado. Apenas aumente a tributação, e você terá a humanidade reduzida ao nível dos animais bárbaros. +Assim, através da transferência coerciva valiosa de ativo ainda não consumados dos seus produtores (no sentido mais amplo do termo incluindo os apropriadores e os contratados) para as pessoas que não os produziram, a tributação reduz o rendimento atual dos seus produtores e o seu nível atual de consumo. Além disso, faz reduzir o incentivo atual para a produção futura de ativos valiosos e portanto, também diminui a futura receita e o nível futuro do consumo disponível. Tributação não é apenas uma punição de consumo sem qualquer efeito sobre os esforços produtivos; é também um ataque na produção como o único meio de providenciar, para o possível aumento futuro da receita e das despesas com o consumo. Ao diminuir o presente valor associado aos esforços que estão direcionados para o futuro, os esforços de produção de valor, a tributação aumenta a taxa efetiva de preferência temporal, ou seja, a taxa de interesse inicial e, adequadamente, leva a um encurtamento do período de produção e provisão e exerce assim uma influência inexorável de empurrar a humanidade na direção de uma existência de vida de mão para a boca. Apenas aumente o suficiente à tributação, e terá a humanidade reduzida ao nível das bestas animais. -Simultaneamente, como tal raciocínio pode parecer, há uma série de objeções populares levantadas contra ele. Por exemplo, do lado dos economistas que imaginam falsamente a economia como uma ciência empírica que não produz senão explicações hipotéticas que invariavelmente devem ser testadas contra evidências percepcionadas para serem validadas (análogas à situação nas ciências naturais), o seguinte argumento é freqüentemente ouvido: de forma empírica, observou-se repetidamente que um aumento no nível de tributação foi efetivamente acompanhado por um aumento (não uma queda) no PNB ou outras medidas de produção efetiva; portanto, o raciocínio acima, por mais plausível, deve ser considerado empiricamente inválido. Na verdade, alguns empiristas desse tipo vão ainda mais longe e fazem a afirmação mais forte de que a tributação realmente ajuda a aumentar o padrão de vida, como evidenciado pelo fato de que alguns países com níveis de vida baixos e baixos níveis de tributação agora desfrutam de uma riqueza muito maior com impostos muito mais altos. +Simultaneamente, como tal raciocínio pode parecer, há uma série de objeções populares levantadas contra ele. Por exemplo, pelo lado dos economistas que concebem falsamente a economia como uma ciência empírica, que nada produz senão hipotéticas explicações que invariavelmente devem ser testadas contra evidências empíricas para serem validadas (análogas à situação nas ciências naturais), é frequentemente ouvido o seguinte argumento: Empiricamente, tem vindo a ser observado repetidamente que um aumento no nível de tributação foi realmente acompanhado por um aumento (não a uma queda) do produto interno bruto ou outras medidas de produção produtiva; portanto, o raciocínio acima mencionado, por mais plausível que possa parecer, deverá ser considerado empiricamente inválido. Na verdade, alguns empíricos desse tipo vão ainda mais longe e fazem uma afirmação mais forte, de que a tributação realmente ajuda a aumentar o padrão de vida, como é evidenciado pelo fato de que em alguns países com níveis de vida baixos e com baixos níveis de tributação agora desfrutam de uma riqueza muito maior com impostos muito mais altos. -Ambas as objeções são simplesmente perplexas. A experiência não pode superar a lógica e as interpretações de evidências observacionais que não estão em conformidade com as leis do raciocínio lógico não são uma refutação disto, mas o sinal de uma mente confusa (ou alguém aceitaria o relatório observacional de alguém de que ele havia visto um pássaro vermelho e não-vermelho ao mesmo tempo como uma refutação da lei da contradição, em vez do pronunciamento de um idiota?). +Ambas as objeções são simplesmente confusas. A experiência não pode superar a lógica e as interpretações de evidências observadas que não estão em conformidade com as leis do raciocínio lógico não são uma refutação disto, mas um sinal de uma mente confusa (ou alguém aceitaria o relatório de observação de alguém que tinha avistado um pássaro vermelho e não vermelho ao mesmo tempo, como uma refutação da lei da contradição, em vez do pronunciamento de um idiota?). -No que diz respeito à tese mais forte, não é nada além de uma bela ilustração da sempre atraente falácia *post hoc ergo propter hoc* (depois disso, logo causado por isso). Do fato de que os eventos correlatos de alta tributação e riqueza deveriam ser observados mais tarde do que aqueles de baixa tributação e riqueza, deduz-se que o aumento da tributação aumenta a riqueza. No entanto, raciocinar dessa maneira é tão convincente quanto o argumento - justamente ridicularizado por Say - que se pode observar homens ricos que consomem mais do que os pobres; portanto, seu alto nível de consumo deve ser responsável pelo fato de serem ricos. [^5] Assim como se segue do significado do consumo, isso é impossível e, pelo contrário, os ricos não são ricos por causa de seu alto nível de consumo, mas porque anteriormente se abstiveram do consumo e se envolveram em ações de valor produtivo, então segue do significado da tributação que a humanidade não pode ter prosperado devido a altos níveis de tributação, mas apesar desse fato. +No que diz respeito à tese mais forte, não é nada além de uma bela ilustração da sempre atraente falácia *post hoc ergo propter hoc* (depois disso, logo causado por isso). Pelo fato de estarem correlacionados os eventos da alta tributação e riqueza, deveriam ser observados mais tarde do que aqueles de baixa tributação e riqueza, deduz-se então que o aumento da tributação aumenta a riqueza. Ainda assim raciocinar desta maneira é tão convincente quanto o seu argumento - ridicularizado justamente por dizer - aquele pode observar homens ricos que consomem mais do que os pobres; portanto, seu alto nível de consumo deve ser responsável pelo fato de serem ricos.[^5] Assim seguindo o significado do consumo, isso é impossível e pelo contrário os ricos não são ricos por causa de seu alto nível de consumo, mas sim porque anteriormente se abstiveram do consumo e se envolveram em ações de valor produtivo, assim seguindo o significado da tributação, a humanidade não pode ter prosperado devido a altos níveis de tributação apesar desse fato. -A tese mais fraca - essa experiência, pelo menos, refutaria qualquer reivindicação de uma relação entre tributação e produção produtiva que fosse negativa por necessidade - também está fora de questão. O raciocínio praxeológico apresentado acima não exclui de modo algum o que os economistas empiristas interpretam falsamente como uma refutação. Nesta discussão anterior, concluiu-se que o efeito da tributação é uma redução relativa na produção de ativos valiosos - uma redução, ou seja, em relação ao nível de produção que teria sido produzido se não houvesse tributação alguma ou o nível de tributação não foi levantado. Nada foi dito ou implícito em relação ao nível absoluto da produção de ativos valiosos. De fato, o crescimento absoluto do GNP, por exemplo, não é apenas compatível com nossa análise praxeológica anterior, mas pode até ser visto como um fenômeno perfeitamente normal na medida em que os avanços na produtividade são possíveis e realmente ocorrem. Se se tornou possível através de melhorias na tecnologia de produção para produzir um produto mais alto com uma entrada idêntica (em termos de custo), ou um produto fisicamente idêntico com uma entrada reduzida, então a coincidência de impostos aumentados e um aumento de produção de valor dos ativos não são nada surpreendentes. No entanto, isso não afeta, no mínimo, a validade do que foi declarado sobre o empobrecimento relativo resultante da tributação. Com um determinado estado do conhecimento tecnológico, embora possa mudar ao longo do tempo, e a tributação é o que é (uma punição de esforços de valor-produtivo), o nível de produção produtiva deve ser menor que o que poderia ter sido alcançado com o mesmo conhecimento e tributação inferior ou inferior. Os estudos estatísticos aqui estão inteiramente além do ponto: eles não podem ajudar a fortalecê-lo, nem podem ser usados ​​para enfraquecê-lo. +A tese mais fraca - essa experiência, pelo menos, refutaria qualquer reivindicação de uma relação entre tributação e produção produtiva que fosse negativa por necessidade - também está fora da marca. O raciocínio praxeológico apresentado acima não exclui de modo algum o que os economistas empiristas interpretam falsamente como uma refutação. No início desta discussão, concluiu-se que o efeito da tributação é uma redução relativa na produção de ativos valiosos - uma redução, ou seja, em comparação com o nível de produção que teria sido produzido se não tivesse havido nenhuma tributação ou se o nível de tributação não tivesse subido. Nada foi dito ou implícito em relação ao nível absoluto da produção de ativos valiosos. De fato, o crescimento absoluto do produto interno bruto, por exemplo, não é apenas compatível com nossa análise praxeológica anterior, mas pode até ser visto como um fenómeno perfeitamente normal na medida em que os avanços na produtividade são possíveis e que realmente ocorrem. Se se tornou possível através de melhorias na tecnologia de produção, produzir um produto com maior saída com uma entrada idêntica (em termos de custo), ou um produto fisicamente idêntico com uma entrada reduzida, então a coincidência de impostos aumentados e um aumento de produção de ativos valiosos, não são nada mais do que surpreendentes. No entanto, isso não afeta pelo menos a validade do que foi declarado sobre o relativo empobrecimento resultante da tributação. Com este determinado estado de conhecimento tecnológico, embora ele possa mudar ao longo do tempo, e a tributação sendo o que é (uma punição de esforços do valor produtivo), o nível de produção produtiva deve ser menor do que poderia ter sido alcançado com o mesmo conhecimento e sem ou com uma inferior tributação. Os estudos estatísticos estão aqui inteiramente além do ponto: eles não podem ajudar a fortalecê-lo, nem podem ser usados para enfraquecê-lo. -Outra objeção teórica que goza de alguma popularidade é que a imposição ou elevação de impostos leva a uma redução de renda derivada dos ativos tributados; que essa redução aumenta a utilidade marginal desses ativos em comparação com o que pode ser derivado de outras formas de atividade; e, portanto, em vez de diminuí-lo, a tributação realmente ajuda a aumentar a tendência de se engajar na produção. Para o caso usual de tributação de ativos monetários, isto significa que os impostos reduzem a renda monetária, o que aumenta a utilidade marginal do dinheiro, o que, por sua vez, aumenta o incentivo para obter retornos monetários. Este argumento, com certeza, é perfeitamente verdadeiro até onde for. No entanto, é um equívoco acreditar que ela faz qualquer coisa para invalidar a tese de empobrecimento relativa que declamei. Em primeiro lugar, para manter o registro correto, deve-se notar que, mesmo que fosse verdade, como o argumento apenas apresentado parece sugerir, embora falsamente como veremos - o aumento da tributação não leva a uma produção relativamente menor de ativos valiosos produzidos, já que estimula um aumento proporcional do trabalho excessivo, isso explica o caso da renda de valor-produtivo dos indivíduos ter caído. Mesmo que eles produzam o mesmo resultado que anteriormente, eles só podem fazê-lo se eles gastarem mais trabalho agora do que antes. Uma vez que qualquer despesa de mão-de-obra adicional implica perder lazer ou consumo (lazer ou consumo que de outra forma poderiam ter desfrutado com a mesma produção de ativos valiosos), seu padrão de vida geral deve ser menor.[^6] +Outra objeção teórica que beneficia de alguma popularidade é que a imposição ou elevação de impostos leva a uma redução da receita derivada dos ativos tributados; que essa redução aumenta a utilidade marginal de tais ativos em comparação com o que pode ser derivado de outras formas de atividade; por isso, em vez de diminuí-lo, a tributação realmente ajuda a aumentar a tendência de participar na produção. Para o caso usual de tributação de ativos monetários, isto significa que os impostos reduzem a rentabilidade monetária, o que aumenta a utilidade marginal do dinheiro, e por sua vez, aumenta o incentivo para obter retornos monetários. Este argumento, para ter certeza, é perfeitamente verdadeiro na medida do possível. No entanto, é um equívoco acreditar que ele faz qualquer coisa para invalidar a tese de empobrecimento relativa que eu avancei. Em primeiro lugar, para manter o registo correto, deve-se ter em atenção que, mesmo que fosse verdade, como o argumento apresentado parece sugerir, embora seja falso como veremos - o aumento da tributação não leva a uma produção relativamente menor de ativos valiosos produzidos, uma vez que estimula um aumento proporcional no viciado em trabalho, ainda é o caso em que a receita dos indivíduos com valor produtivo ter caído. Mesmo que eles produzam o mesmo resultado que anteriormente, eles só conseguiram fazê-lo se gastando mais tempo de trabalho agora do que antes. Uma vez que qualquer despesa com a mão-de-obra adicional implica perder tempo de lazer ou consumo (lazer ou consumo que de outra forma poderiam ser desfrutados com a mesma produção de ativos valiosos), seu padrão de vida geral deve ser menor.[^6] -Agora se torna evidente por que a suposição de que a tributação pode deixar o rendimento produtivo de ativos valiosos intacto e, exclusivamente, o consumo aleijado é fatalmente falho. Se a tributação reduz a renda (que inclui o derivado do consumo atual e do lazer), e dado o fato universal da preferência do tempo, isto é, que os atores humanos sempre preferem os bens presentes sobre bens futuros (que não podem fazer sem consumo contínuo e podem se envolver em métodos de produção mais longos e redundantes somente se uma provisão sob a forma de bens de consumo tiver sido feita para o período de espera correspondente), então segue necessariamente que a preferência efetiva de tempo de uma pessoa deve ter sido levantada através deste mesmo ato (a desutilidade da espera deve ter aumentado) e que ele terá que encurtar o comprimento da estrutura de produção em comparação com o que ele de outra forma teria escolhido. Consequentemente, sua produção de ativos valiosos disponíveis em datas futuras terá que ser menor do que seria. Se com baixa ou nenhuma tributação sua renda tivesse sido maior e seu cronograma de preferência horária (o que quer que acontecesse em qualquer momento específico), ele teria investido em processos de produção mais longos. Como consequência, sua produção de ativos futuros valiosos teria sido relativamente maior.[^7] +Torna-se agora evidente porque o pressuposto de que a tributação pode deixar o rendimento produtivo de ativos valiosos inafetados e o consumo exclusivo inviável é fatalmente defeituoso. Se a tributação reduz a receita de alguém (que inclui que derivou do consumo atual e do lazer), e dado o fato universal da preferência do tempo, isto é, que os atores humanos sempre preferem os presentes bens sobre os bens futuros (que não podem fazer sem consumo contínuo e podem se envolver em métodos de produção mais longos e redundantes, somente se uma provisão sob a forma de bens de consumo tiver sido feita para o período de espera correspondente), então, necessariamente, segue que a taxa de preferência efetiva de uma pessoa deverá ter sido levantada através deste mesmo ato (a desutilidade da espera deverá ter aumentado), e que ele terá que encurtar o comprimento da estrutura de produção em comparação com o que ele de outra forma teria escolhido. Consequentemente, sua produção de ativos valiosos disponíveis em datas futuras terá que ser menor do que seria. Se com uma baixa ou nenhuma tributação da sua receita, tivesse sido mais elevada e ter sido dada a preferência de horário (o que quer que aconteça em qualquer momento em particular), ele teria investido em processos de produção mais longos. Como consequência, sua produção de ativos futuros valiosos teria sido relativamente maior.[^7] O erro na tese que a tributação pode ter um efeito neutro na produção reside no fato de que a preferência temporal não é levada em conta. O argumento atualmente sob exame minucioso é pertinente ao pontuar que essa tributação implica em um sinal de duas facetas: por um lado, o efeito de substituição trabalha a favor do consumo e lazer e contra o trabalho; e por outro lado, o efeito na renda de aumentar a utilidade marginal do bem tributado. No entanto, é errado interpretar isso, de forma simplista, como uma mistura heterogênea de sinais contraditórios - um a favor e outro contra o trabalho - de modo que um não pode afirmar nada de natureza categórica a respeito dos efeitos da tributação na produção, e a questão de saber se a tributação provê um rendimento menor ou maior de bens valiosos deve ser concebida como totalmente empírica. [^8] Pois, de fato, o sinal de tributação não é contraditório, uma vez que tenha sido reconhecido que está sendo enviado a pessoas cujas ações são invariavelmente limitadas pela preferência temporal. Para tais atores, existe não só a alternativa entre trabalho e nenhum trabalho, mas também há um meio termo: produzir um bem valioso em maneiras mais ou menos demoradas. Invariavelmente, eles também devem escolher entre obter um bem de forma rápida e direta, com pouco tempo de espera envolvido, mas pelo preço de ter que recorrer a métodos menos eficientes de produção (o famoso pescador que decidiu usar suas mãos, para pegar o peixe no intuito de obtê-lo de forma mais rápida, do que passar por métodos de produção mais longos e redundantes), ou obter isso por métodos mais produtivos, mas, então, tendo que esperar mais para dar frutos (o pescador que, atraído por retornos futuros mais altos, decide aguentar um tempo de espera maior e primeiro constrói uma rede). No entanto, dadas essas escolhas, a mensagem da tributação é completamente não ambígua e inequívoca, e já não pode haver qualquer dúvida que o efeito de substituição deve ser considerado como sistematicamente dominador de qualquer efeito de renda: Se não há apenas a opção de possuir ou não possuir algo, mas também de possuir menos de algo ou mais disso mais tarde, a dupla mensagem enviada através da tributação é facilmente integrada e traduzida em uma: reduza o tempo de espera; encurte os métodos de produção! Ao fazer assim, ativos valiosos serão obtidos mais cedo—em consonância com suas utilidades marginais maiores. Simultaneamente, em encurtando o período de espera, mais espaço será dado ao ócio—em consonância com sua maior utilidade marginal. Ao reduzir o comprimentos dos métodos de produção rotatória, os dois, aparentemente contraditórios, sinais decorrentes da taxação são simultaneamente contabilizados. Contrário a qualquer afirmação de um efeito sistematicamente "neutro" da tributação sobre a produção, a consequência de qualquer encurtamento dos métodos de produção é um rendimento menor. O preço que invariavelmente deve ser pago pela tributação, e por todo aumento da tributação, é uma produtividade coercitivamente diminuída que por sua vez reduz o nível de vida padrão em termos de ativos valiosos providos pelo consumo futuro. Todo ato de tributação necessariamente exerce um afastamento de processos de produção mais altamente capitalizados e mais produtivos em direção a uma existência precária. diff --git a/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_01.md b/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_01.md index 2b0e477db..8dca7f104 100644 --- a/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_01.md +++ b/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_01.md @@ -1,67 +1,67 @@ -## Teoria do Emprego, Dinheiro, Interesse, e o Processo Capitalista: O Caso Messiânico contra Keynes +## Theory of Employment, Money, Interest, and the Capitalist Process: The Misesian Case Against Keynes -É meu objetivo reconstruir algumas verdades básicas sobre o processo de desenvolvimento econômico e o papel feito pelo emprego, dinheiro e interesse. Essas verdades nem se originaram com a Escola Austríaca de economia, nem são parte integral dessa tradição de pensamento econômico isolado. Na verdade, a maior parte dele foi parte e parcela do que agora é conhecido como economia clássica, e foi o reconhecimento da validez dele que distinguiu de forma única o economista do tolo. A Escola Austríaca ainda, em particular Ludwig von Mises e, depois, Murray N. Rothbard, tem dado as apresentações mais claras e mais completas dessas verdades.[^1] Além disso, ele também têm apresentado suas defesas mais rigorosas por mostrar que são fundamentalmente deduzíveis do básico, proposições incontestáveis (como a que diz que o homem age e sabe o que significa agir) de modo a estabelecê-las como verdades que sua negação seria factualmente incorreta, mas muito mais decisivamente, seriam como contradições e absurdos lógico-praxiológicos.[^2] +It is my goal to reconstruct some basic truths regarding the process of economic development and the role played in it by employment, money, and interest. These truths neither originated with the Austrian School of economics, nor are they an integral part of this tradition of economic thinking alone. In fact, most of them were part and parcel of what is now called classical economics, and it was the recognition of their validity that uniquely distinguished the economist from the crackpot. Yet the Austrian School, in particular Ludwig von Mises and, later, Murray N. Rothbard, has given the clearest and most complete presentation of these truths.[^1] Moreover, they have also presented their most rigorous defense by showing them to be ultimately deducible from basic, incontestable propositions (such as that man acts and knows what it means to act) so as to establish them as truths whose denial would not only be factually incorrect but, much more decisively, would amount to logical-praxeological contradictions and absurdities.[^2] -Primeiro, eu vou reconstruir sistematicamente a teoria austríaca sobre desenvolvimento econômico. Depois eu vou me direcionar às "novas" teorias de Keynes, que pertencem, como ele mesmo não poder fazer diferente de reconhecer, à tradição da economia do "submundo" (como o mercantilismo) e de manivelas econômicas (como Silvio Gesell).[^3] Eu vou mostrar que a nova economia de Keynes, também, é excêntrica: um tecido de falsidades lógicas-praxeológicas alcançado por meios de jargões obscuros, definições distorcidas, e inconsistências lógicas, intencionado a criar um anticapitalismo, anti-propriedade privada, e mentalidade antiburguesa. +First, I will systematically reconstruct this Austrian theory of economic development. Then I will turn to the “new” theory of Keynes, which belongs, as he himself cannot help but acknowledge, to the tradition of “underworld” economics (like Mercantilism) and of economic cranks (like Silvio Gesell).[^3] I will show that Keynes’s new economics, too, is cranky: a tissue of logical-praxeological falsehoods reached by means of obscure jargon, shifting definitions, and logical inconsistencies, intent to create an anticapitalist, anti-private-property, and antibourgeois mentality. ### -#### Emprego +#### Employment -"Desemprego no mercado não obstruso é sempre voluntário".[^4] O homem trabalha porque ele prefere seu resultado antecipado à desutilidade do trabalho e que o salário psíquico seja entregue pelo lazer. Ele "para de trabalhar no momento, em que ele começar a dar valor ao lazer, à ausência da desutilidade do trabalho, mais que o incremento na satisfação esperada de trabalhar mais."[^5] Obviamente, então, Robinson Crusoe, o produtor autossuficiente, pode somente estar desempregado voluntariamente (porque ele prefere se manter ocioso e consome atuais valores em vez de despender trabalho adicional na produção de futuros). +“Unemployment in the unhampered market is always voluntary.”[^4] Man works, because he prefers its anticipated result to the disutility of labor and the psychic income to be derived from leisure. He “stops working at that point, at which he begins to value leisure, the absence of labor’s disutility, more highly than the increment in satisfaction expected from working more.”[^5] Obviously, then, Robinson Crusoe, the self-sufficient producer, can only be unemployed voluntarily (because he prefers to remain idle and consume present values instead of expending additional labor in the production of future ones). -O resultado não é diferente quando a sexta-feira chega e a economia da propriedade privada é estabelecida baseada no reconhecimento inicial do direito de cada pessoa de posse exclusiva sobre aqueles recusos que ele tinha reconhecido como escassos e apropriado (domiciliado) através da mistura de seu trabalho com o que ninguém fez anteriormente, e de todos os bens produzidos com a ajuda deles. Nessa situação, não somente taxas de trocas - preços - pela compra ou aluguel de bens materiais se tornam possíveis, mas também os preços (remunerações) pelos serviços de locação de trabalho. Emprego seguirá sempre que a remuneração oferecida é valorizada mais pelo trabalhador que a satisfação a ser entregue pelo trabalho autossuficiente com e/ou o consumo de seus próprios recursos (ou de recursos submarginais anteriormente apropriados). A taxa de emprego aumentará, e as remuneração serão maiores, enquanto os empresários percebem a existência de remunerações tão baixas quanto o valor marginal dos produtos (descontado pela preferência de tempo)[^6] que um incremento correspondente no emprego de trabalhadores é esperado trazer. Por outro lado, o desemprego resultará, e aumentará, enquanto alguém valorizar o valor marginal do produto atrelado através do auto-emprego mais que a remuneração que reflete a produtividade marginal dos serviços de seus trabalhos. +The result is not different when Friday enters and a private property economy is established based on a initial recognition of each person’s rights of exclusive ownership over those resources which he had recognized as scarce and appropriated (homesteaded) by mixing his labor with them before anyone else had done so, and of all goods produced with their help. In this situation not only exchange ratios—prices—for the purchase or rental of material goods become possible, but also prices (wages) for the rental of labor services. Employment will ensue whenever the offered wage is valued more highly by the laborer than the satisfaction to be derived from self sufficiently working with and/or consuming his own resources (or of appropriating previously submarginal resources). Employment will increase, and wages rise, so long as entrepreneurs perceive existing wages as lower than the marginal value product (discounted by time preference)[^6] which a corresponding increment in the employment of labor can be expected to bring about. On the other hand, unemployment will result, and increase, so long as a person values the marginal value product attained through self-employment more highly than a wage that reflects his labor services’ marginal productivity. -Nessa construção não existe espaço para a lógica de algo como o desemprego involuntário. Assim como o emprego é sempre voluntário, o desemprego também é (auto-emprego).[^7] +In this construction there is no logical room for such a thing as involuntary unemployment. As employment is always voluntary, so is unemployment (self-employment).[^7] -O desemprego involuntário tem lógica quando a situação mudou fundamentalmente e a pessoa ou instituição é introduzida de forma que possa executar com sucesso o controle sobre os recursos que ele não se apropriou ou adquiriu através de troca voluntária entre proprietários. Tal instituição extra-mercado, ao impor, por exemplo, uma remuneração mínima maior que a produtividade marginal do trabalho, pode eficientemente proibir as trocas entre o serviço de fornecedor de trabalho e o capitalista que iria preferir ambos, se ambos não tivessem controle restrito sobre suas propriedades apropriadas. O aspirante a trabalhador então se torna involuntariamente desempregado, e o aspirante a empregador é forçado a deslocar fatores complementários de produção de mais em menos usos de valores produtivos. De fato, uma instituição extra-mercado pode a princípio criar qualquer quantidade desejada de trabalho involuntário. Uma remuneração mínima de, digamos, $1 milhão por hora seria, se aplicada, involuntariamente desempregar praticamente todo mundo e iria, seguir caminho em direção ao auto-emprego forçado, condenando a maior parte da população atual a morrer de fome. +Involuntary unemployment is only logically possible once the situation is fundamentally changed and a person or institution is introduced which can successfully exercise control over resources which he has not homesteaded, or acquired through voluntary exchange from homesteaders. Such an extra-market institution, by imposing, for instance, a minimum wage higher than the marginal productivity of labor, can effectively prohibit an exchange between a supplier of labor service and a capitalist which would be preferred by both, if both had unrestricted control over their homesteaded property. The would-be laborer then becomes involuntarily unemployed, and the would-be employer is forced to dislocate complementary factors of production from more into less value productive usages. As a matter of fact, an extra-market institution can in principle create any desired amount of involuntary unemployment. A minimum wage of say, $1 million per hour would, if enforced, involuntarily disemploy practically everyone and would, along this way toward forced self-employment, condemn most of today’s population to death by starvation. -Na falta de uma instituição isenta das regras do mercado, desemprego involuntário é logicamente impossível, e a prosperidade resultará no lugar do empobrecimento. +In the absence of an institution exempt from the rules of the market involuntary unemployment is logically impossible, and prosperity instead of impoverishment will result. -#### Dinheiro +#### Money -O homem pode participar na troca econômica (em vez de permanecer em isolamento autossuficiente), na medida em que ele é capaz de reconhecer a maior produtividade de um sistema de divisão de trabalho e ele prefere mais bens que menos bens. Fora da participação do mercado dele, surge por sua vez, seu desejo por um meio de troca (dinheiro). De fato, somente se alguém fosse assumir a impossibilidade humana (que o homem tinha uma visão perfeita sobre o futuro), não haveria motivos para ele ter dinheiro. Com todas as incertezas removidas, na terra no nunca-haverá equilíbrio, alguém deveria saber precisamente os termos, horários, e locais de todas as trocas futuras, e tudo poderia ser rearranjado de acordo, e deveria tomar a forma de troca direta no lugar de indireta.[^8] Sobre a inescapável condição humana de incerteza, no entanto, quando tudo isso não é conhecido e a ação deve ser de natureza especulativa, o homem irá começar a demandar bens não mais exclusivamente a partir de seu valor de uso, mas também por seu valor de como meio de troca. +Man participates in an exchange economy (instead of remaining in self-sufficient isolation) insofar as he is capable of recognizing the higher productivity of a system of the division of labor and he prefers more goods over less. Out of his market participation arises in turn his desire for a medium of exchange (money). Indeed, only if one were to assume the humanly impossible (that man had perfect foresight regarding the future), would there be no purpose for him to have money. For with all uncertainties removed, in the never-never land of equilibrium one would know precisely the terms, times, and locations of all future exchanges, and everything could be prearranged accordingly and would take on the form of direct rather than indirect exchanges.[^8] Under the inescapable human condition of uncertainty, however, when all this is not known and action must by nature be speculative, man will begin to demand goods no longer exclusively because of their use-value, but also because of their value as media of exchange. -Encarado com uma situação onde em sua reserva a demanda o fornecimento de alguns bens ou serviços é baixa ou não existe, e onde uma troca diretamente satisfatória, devido a ausência de duplas coincidências de desejos, está fora de questão, ele também considerará trocar sempre que os bens a serem adquiridos são mais propícios ao mercado que aquele a serem entregues, visto que sua possessão iria facilitar a aquisição de bens diretamente úteis e serviços a datas futuras ainda não conhecidas. +Faced with a situation where his reservation demand for some supplied goods or services is low or nonexistent, and where a directly satisfying exchange, due to the absence of double coincidences of wants, is out of the question, he will also consider trading whenever the goods to be acquired are more marketable than those to be surrendered, such that their possession would then facilitate the acquisition of directly serviceable goods and services at not yet known future dates. -Além disso, uma vez que é a função própria de um meio de troca facilitar suas futuras compras de bens diretamente úteis, o homem naturalmente vai preferir a aquisição de um mais negociável e, no limite, universalmente negociável meio de troca a um menos ou não universalmente negociável para que +Moreover, since it is the very function of a medium of exchange to facilitate future purchases of directly serviceable goods, man will naturally prefer the acquisition of a more marketable and, at the limit, universally marketable medium of exchange to that of a less or nonuniversally marketable one so that -> houvesse uma inevitável tendência pelos menos negociáveis da série de bens usados como meios de troca para serem um a um rejeitados até que finalmente somente uma commodity restasse, que foi universalmente empregada como meio de troca; em uma palavra, dinheiro.[^9] +> there would be an inevitable tendency for the less marketable of the series of goods used as media of exchange to be one by one rejected until at last only a single commodity remained, which was universally employed as a medium of exchange; in a word, money.[^9] -No caminho em direção a este objetivo maior, através da seleção de dinheiros que são cada vez mais amplamente usados, a divisão do trabalho é estendida e a produtividade aumentada. +On the way toward this ultimate goal, by selecting monies that are increasingly more widely used, the division of labor is extended and productivity increased. -No entanto, uma vez que é uma commodity tenha sido estabelecida como meio de troca universal, e os preços de todos os bens de troca diretamente utilizáveis são expressados em termos de unidades deste dinheiro (enquanto o preço da unidade monetária é seu poder para comprar um arranjo de bens não monetizados), dinheiro não mais exercita qualquer influência sistemática na divisão do trabalho, emprego e rendimentos produzidos. Uma vez estabelecida, qualquer quantidade de dinheiro é compatível com qualquer quantidade de emprego e rendimento.[^10] De fato, como explicado acima, na terra do nunca-nunca do equilíbrio não haveria dinheiro, mas ainda haveria emprego e rendimento. Isto demonstra que dinheiro em uma mão e emprego e rendimento na outra devem ser resguardados como conceitos logicamente-praxiologicamente independentes e sem relação. Por exemplo, a oferta de dinheiro deveria aumentar, outras coisas sendo semelhantes, isso certamente deveria ter efeitos redistributivos, dependendo onde e como o dinheiro adicional entrou na economia; porém deveria certamente também não haver efeito sistemático na quantidade de emprego e no tamanho da produção social. Os preços e salários geralmente iriam aumentar, e o poder de compra da unidade monetária iria cair. No entanto, nada iria acompanhar no que diz respeito ao emprego e à produção social. Eles podem ser diferentes, ou eles podem ser o mesmo. O mesmo é verdade quanto às mudanças na demanda do dinheiro. Um aumento na demanda do dinheiro (por exemplo, um aumento relativo do valor atrelado para dinheiro adicional quando comparado ao adicional não monetário), iria certamente mudar os preços relativos; ainda, isso não iria implicar qualquer coisa desde que o emprego e o produto social é uma preocupação. Ao equilibrar Uma demanda aumentada por dinheiro Condado estoque de dinheiro, o nível Geral de preços e salários deve cair, e o poder de compra da unidade monetária deve subir, *mutatis mutandis*. Mas não há motivo para supor que isso deveria ter qualquer impacto no emprego ou renda. Salários em dinheiro caem, mas simultaneamente o poder de compra aumenta, deixando o salário real e o verdadeiro produto social inteiramente não afetado. +However, once a commodity has been established as a universal medium of exchange, and the prices of all directly serviceable exchange goods are expressed in terms of units of this money (while the price of the money unit is its power to purchase an array of nonmoney goods), money no longer exercises any systematic influence on the division of labor, employment, and produced income. Once established, any amount of money is compatible with any amount of employment and income.[^10] Indeed, as explained above, in the nevernever land of equilibrium there would be no money, but there would still be employment and income. This demonstrates that money on the one hand and employment and income on the other must be regarded as logically-praxeologically independent and unrelated concepts. For instance, should the supply of money increase, other things being equal, this would surely have redistributive effects, depending on where and how the additional money entered the economy; but it would just as surely have no systematic effect on the amount of employment and the size of the social product. Prices and wages generally would go up, and the purchasing power of the money unit would go down. However, nothing would follow with regard to employment and social product. They may be different, or they may be the same. The same is true of changes in the demand for money. An increase in the demand for money (i.e., a higher relative value attached to additional cash as compared to additional nonmoney), would certainly change relative prices; yet it would not imply anything as far as employment and social product is concerned. In equilibrating an increased demand for money with a given stock of money, the general level of prices and wages must fall, and the purchasing power of the money unit must rise, *mutatis mutandis*. But there is no reason to suppose that this should have any impact on employment or income. Money wages fall, but simultaneously the purchasing power of money increases, leaving real wages and real social product entirely unaffected. -O resultado não é diferente se mudanças no lado não monetário são consideradas. Outras coisas sendo equivalentes, um aumento na oferta de bens e serviços, por exemplo, traz um aumento no poder de compra do dinheiro; o valor do dinheiro cai. Isso reduz a quantidade de dinheiro demandado (dada a escala por demanda de dinheiro), por que o custo de se apegar ao dinheiro em vez de gastá-lo em não-monetizados tem subido; e essa demanda reduzida por dinheiro implica em mudança para uma tendência reversa em direção ao aumento dos preços e um reduzido poder de compra do dinheiro. Nada em relação ao emprego e produto social segue. Nem essa figura muda quando as esperanças são explicitamente levadas em conta. As expectativas inflacionárias (deflacionárias) reduzem (aumentam) a demanda por dinheiro imediatamente e, assim, acelera o ajuste em direção ao que tem sido antecipado; e se algo errado tem sido antecipado (por exemplo, alguma coisa fora da linha com a realidade subjacente), então o processo de ajuste autocorretivo é acelerado através do trabalho das expectativas. Mas nenhum desses fenômenos monetários tem qualquer conexão sistemática praxiológica com emprego e produto social, que pode bem permanecer o mesmo através de todas as mudanças monetárias. +The result is no different if changes on the nonmoney side are considered. Other things being equal, an increase in the supply of goods and services, for instance, brings about an increase in the purchasing power of money; money prices fall. This reduces the quantity of money demanded (the demand schedule for money being given), because the cost of holding onto money instead of spending it on non-money has risen; and this lowered demand for cash implies in turn a reverse tendency toward rising prices and a reduced purchasing power of money. Nothing concerning employment and social product follows. Nor does the picture change when expectations are explicitly taken into account. Inflationary (deflationary) expectations reduce (increase) the demand for money immediately and thus speed up the adjustment toward whatever has been anticipated; and if something wrong has been anticipated (i.e., something out of line with the underlying reality), then the process of self-corrective adjustments is sped up through the workings of expectations. But none of these monetary phenomena has any systematic praxeological connection with employment and social product, which may well remain the same throughout all monetary changes. -Invariavelmente, dinheiro é ”neutro” ao emprego e produto social. +Invariably, money is “neutral” to employment and social product. -[^1]: Veja em particular Ludwig von Mises, *Ações Humanas* (Chicago: Regnery, 1966); Murray N. Rothbard, *O Homem, a Economia e o Estado* (Los Angeles: Nash, 1970). +[^1]: See in particular Ludwig von Mises, *Human Action* (Chicago: Regnery, 1966); Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970). -[^2]: Veja nos fundamentos da economia Ludwig von Mises, *Problemas Epistemológicos da Economia* (New York: New York University Press, 1981); iden, *Teoria e História* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1985); iden, *O Fundamento Definitivo da Ciência Econômica* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1978); Murray N. Rothbard, *Individualismo e a Filosofia das Ciências Sociais* (San Francisco: Cato Institute, 1979); Hans-Hermann Hoppe, *Kritik der kausalwissenschaftlichen Sozialforschung. Untersuchugen zur Grundlegung von Soziologie und Ökonomie* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1983); iden, *Praxiologia e a Ciência Econômica* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988). +[^2]: See on the foundations of economics Ludwig von Mises, *Epistemological Problems of Economics* (New York: New York University Press, 1981); idem, *Theory and History* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1985); idem, *The Ultimate Foundation of Economic Science* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1978); Murray N. Rothbard, *Individualism and the Philosophy of the Social Sciences* (San Francisco: Cato Institute, 1979); Hans-Hermann Hoppe, *Kritik der kausalwissenschaftlichen Sozialforschung. Untersuchugen zur Grundlegung von Soziologie und Ökonomie* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1983); idem, *Praxeology and Economic Science* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988). -Na competição, a visão positivista da economia, de acordo com que as leis econômicas são assuntos de hipóteses para confirmação empírica e falsificação (muito como as leis da física), veja Milton Friedman, “A Metodologia da Economia Positiva”, in iden, *Ensaios em Economia Positiva* (Chicago: University of Chicago Press, 1953). +On the competing, positivist view of economics, according to which economic laws are hypotheses subject to empirical confirmation and falsification (much like the laws of physics), see Milton Friedman, “The Methodology of Positive Economics,” in idem, *Essays in Positive Economics* (Chicago: University of Chicago Press, 1953). -[^3]: John Maynard Keynes, *A Teoria Geral do Emprego, Interesse, e Dinheiro* (New York: Harcourt, Brace and World, 1964), esp. cap. 23. +[^3]: John Maynard Keynes, *The General Theory of Employment, Interest, and Money* (New York: Harcourt, Brace and World, 1964), esp. chap. 23. -[^4]: Mises, *Ação Humana*, p. 599. +[^4]: Mises, *Human Action*, p. 599. [^5]: Ibid., p. 611. -[^6]: Em preferência de tempo, veja a seguinte sessão 1.3. +[^6]: On time preference, see the following section 1.3. -[^7]: A afirmação que desemprego involuntário é possível no quadro de uma economia de propriedade privada como caracterizado acima é devida à uma confusão lógica-conceitual elementária: ela ignora o fato que emprego é um caso de duas partes; por exemplo, uma troca que, como qualquer troca voluntária, pode somente tomar lugar se é considerada beneficial *mutualmente*, *bilateralmente*. Não faz nenhum outro sentido classificar alguém como desempregado involuntário se ele não pode achar ninguém disposto a satisfazer sua demanda unilateralmente fixada por emprego, então para chamar uma pessoa em busca de uma esposa, uma casa, ou uma Mercedes involuntariamente sem esposa, sem teto, ou sem Mercedes porque ninguém quis se casar com ele ou supri-lo com uma casa ou uma Mercedes *em termos que essa pessoa tem unilateralmente determinado como aceitável a ele.* Absurdo e contradição seriam resultado se alguém o fosse fazer. Para então alguém não somente ter que aceitar, como o outro lado da mesma moeda, que o boicote do empregador, mulher ou proprietário de uma casa ou uma Mercedes por sua vez iriam ter que ser considerados como involuntário *não*-empregador, *não*-esposa, ou *não*-comerciante de uma casa ou uma Mercedes *porque seu/sua demanda unilateral não tem sido satisfeita pelo empregado, aspirante a marido, ou aspirante a proprietário de uma casa ou Mercedes assim como eles não tem satisfeito os dele*. Além disso, com ambos os aspirante a empregado como também o aspirante a empregador classificados como sendo involuntários no que são porque nenhum acordo mútuo foi alcançado entre eles, para criar "emprego voluntário" iria implicar coerção de tanto uma ou ambas as partes para aceitar uma troca em que os termos um ou ambos são considerados como inaceitáveis. Sendo assim, para dizer que desemprego involuntário é possível no mercado não obstruso é dizer que coerção significa voluntariedade e voluntariedade coerciva, o que não faz sentido. +[^7]: The claim that involuntary unemployment is possible in the framework of a private property economy as characterized above is due to an elementary logical-conceptual confusion: It ignores the fact that employment is a two-party affair; i.e., an exchange which, like any voluntary exchange, can only take place if it is deemed *mutually*, *bilaterally* beneficial. It makes no more sense to classify someone as involuntarily unemployed if he cannot find anybody willing to meet his unilaterally fixed demands for employment, than to call a person in search of a wife, a house, or a Mercedes involuntarily wifeless, homeless, or Mercedesless because no one wants to marry him or supply him with a house or a Mercedes *at terms which this person has unilaterally determined as agreeable to him.* Absurdity and contradiction would result if one were to do so. For then one would not only have to accept, as the other side of the same coin, that the boycotting employer, woman, or owner of a house or a Mercedes in turn would have to be regarded as an involuntary *non*employer, *non*wife, or *non*trader of a house or a Mercedes *because his/her unilateral demands had not been met by the wouldbe employee, would-be husband, or would-be house or Mercedes owner just as much as they had not met his*. Moreover, with both the would-be employee as well as the would-be employer classified as involuntarily being what they are because no mutual agreement had been reached between them, to create “voluntary employment” would imply coercing either one or both parties to accept an exchange whose terms one or both of them regard as unacceptable. Hence, to say involuntary unemployment is possible on the unhampered market is to say coercion means voluntariness and voluntariness coercion, which is nonsense. -[^8]: Veja Mises, *Ação Humanda*, pp. 244-50. +[^8]: See Mises, *Human Action*, pp. 244–50. -> Em um sistema sem mudanças em que não existem incertezas quaisquer sobre o futuro, ninguém precisa segurar dinheiro. Cada indivíduo sabe precisamente qual quantidade de dinheiro ele vai precisar em qualquer data futura. Ele está, portanto, em uma posição para emprestar todos os fundos que ele recebe de uma forma que o vencimento caia em uma data na qual ele precisará deles. (p. 249) +> In a system without change in which there is no uncertainty whatever about the future, nobody needs to hold cash. Every individual knows precisely what amount of money he will need at any future date. He is therefore in a position to lend all the funds he receives in such a way that the loans fall due on the date he will need them. (p. 249) -Veja também Rothbard, *O Homem, a Economina e o Estado*, p. 280. +See also Rothbard, *Man, Economy, and State*, p. 280. -[^9]: Ludwig von Mises, *A Teoria do Dinheiro e Crédito* (Irvington, N.Y.: Foundation for Economic Education, 1971), pp. 32–33; veja também Carl Menger, *Princípios da Economia* (New York: New York University Press, 1981); iden, *Geld*, in Carl Menger, *Gesammelte Werke*, ed. F.A. Hayek (Tübingen: Mohr, 1970), vol. 4. +[^9]: Ludwig von Mises, *The Theory of Money and Credit* (Irvington, N.Y.: Foundation for Economic Education, 1971), pp. 32–33; see also Carl Menger, *Principles of Economics* (New York: New York University Press, 1981); idem, *Geld*, in Carl Menger, *Gesammelte Werke*, ed. F.A. Hayek (Tübingen: Mohr, 1970), vol. 4. -[^10]: Veja Rothbard, *O Homem, a Economia e o Estado*, pp. 669–71. +[^10]: See Rothbard, *Man, Economy, and State*, pp. 669–71. -> Os bens são úteis e escassos, e qualquer incremento em bens é um benefício social. Porém o dinheiro é útil não diretamente, mas somente trocas…. Quando há menos dinheiro, o valor de troca da unidade monetária aumenta; quando há mais dinheiro, o valor de troca da unidade monetária cai. Nós concluímos que não há tal coisa como “muito pouco dinheiro” ou ”dinheiro demais”, *que, qualquer que seja o estoque de dinheiro social, os benefícios do dinheiro são sempre utilizados até sua máxima extensão*. (p. 670) +> Goods are useful and scarce, and any increment in goods is a social benefit. But money is useful not directly, but only in exchanges…. When there is less money, the exchange-value of the monetary unit rises; when there is more money, the exchange-value of the monetary unit falls. We conclude that there is no such thing as “too little” or “too much” money, *that, whatever the social money stock, the benefits of money are always utilized to the maximum extent*. (p. 670) -Veja também Murray N. Rothbard, *O Mistério da Ação Bancária* (New York: Richardson and Snyder, 1983). \ No newline at end of file +See also Murray N. Rothbard, *The Mystery of Banking* (New York: Richardson and Snyder, 1983). \ No newline at end of file diff --git a/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_02.md b/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_02.md index 112abca16..078e6b519 100644 --- a/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_02.md +++ b/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_02.md @@ -1,30 +1,30 @@ -#### Juros +#### Interest -Dinheiro também é "neutro" para os juros. No entanto, juros, diferente de dinheiro, é praxiologicamente relacionado ao emprego e o produto social. +Money is “neutral” also to interest. However, interest, unlike money, is praxeologically related to employment and social product. -Como o dinheiro é o resultado da incerteza, então os juros são resultados da preferência de tempo, que é tão essencial para ação como a incerteza (e, de um modo, será melhor explicado em breve). Na atuação, um ator não somente invariavelmente visa substituir um estado mais satisfatório por um estado menos satisfatório de casos e então demonstra preferência por mais ao invés de por menos bens; ele deve invariavelmente também considerar quando no futuro seus objetivos serão alcançados (por exemplo, o tempo necessário para concluí-los) assim como a duração da utilidade de um bem, e cada ação então também demonstra uma preferência universal por bens mais recentes que mais antigos e de mais duráveis sobre os menos duráveis. Cada ação requer algum tempo para atingir seu objetivo; visto que o homem deve consumir algumas coisas vez ou outra e não pode parar de consumir inteiramente, o tempo é sempre escasso. Assim, *ceteris paribus*, bens recentes ou contemporâneos são, e devem invariavelmente ser, mais valorizados que os futuros ou posteriores.[^11] Na verdade, se o homem não fosse restrito por preferência de tempo e a única restrição operando fosse a de preferir mais sobre menos, ele iria, invariavelmente, escolher aqueles processos de produção que iria gerar uma maior quantidade de saída por entrada, independente do tempo necessário para esses métodos gerarem frutos. Por exemplo, em vez de construir uma rede de pesca primeiro, Crusoé iria começar imediatamente construindo uma traineira, como o método mais eficiente economicamente para pegar peixes. Que ninguém, incluindo Crusoé, age desse jeito fá-lo evidente que o homem não pode porém "valorizar frações de tempo de mesmo tamanho de um jeito diferente de acordo com que eles estejam mais próximos ou mais remotos do instante da decisão do ator."[^12] +As money is the result of uncertainty, so interest results from time preference, which is as essential to action as uncertainty (and in a sense to be explained shortly even more so). In acting, an actor not only invariably aims to substitute a more for a less satisfactory state of affairs and so demonstrates a preference for more rather than less goods; he must invariably also consider when in the future his goals will be reached (i.e., the time necessary to accomplish them) as well as a good’s duration of serviceability, and every action thus also demonstrates a universal preference for earlier over later goods and of more over less durable ones. Every action requires some time to attain its goal; since man must consume something sometimes and cannot stop consuming entirely, time is always scarce. Thus, *ceteris paribus*, present or earlier goods are, and must invariably be, valued more highly than future or later ones.[^11] In fact, if man were not constrained by time preference and the only constraint operating were that of preferring more over less, he would invariably choose those production processes that would yield the largest output per input, regardless of the length of time needed for these methods to bear fruit. For instance, instead of building a fishing net first, Crusoe would immediately begin constructing a fishing trawler, as the economically most efficient method for catching fish. That no one, including Crusoe, acts in this way makes it evident that man cannot but “value fractions of time of the same length in a different way according as they are nearer or remoter from the instant of the actor’s decision.”[^12] -Portanto, restringido por preferência de tempo, o homem irá somente trocar um bem contemporâneo por um futuro se ele antecipa o aumento em sua quantidade de bens futuros. A taxa de preferência de tempo, que pode ser diferente de pessoa para pessoa e de um ponto no tempo para o próximo, porém que nunca pode ser qualquer coisa além de positivo para todos, simultaneamente determina a altura do prêmio que os bens presentes impõem sobre os futuros assim como a quantidade de poupança e investimentos. A taxa de juros do mercado está agregada a soma de todas taxas de preferência de tempo de todos os indivíduos, refletindo, assim por dizer, a taxa de preferência de tempo social, equilibrando poupança social (por exemplo, o fornecimento de bens presentes oferecidos pela troca por bens futuros) e o investimento social (por exemplo, a demanda por bens presentes capazes de gerar retornos futuros). +Thus, constrained by time preference, man will only exchange a present good against a future one if he anticipates thereby increasing his amount of future goods. The rate of time preference, which can be different from person to person and from one point in time to the next, but which can never be anything but positive for everyone, simultaneously determines the height of the premium which present goods command over future ones as well as the amount of savings and investment. The market rate of interest is the aggregate sum of all individual time preference rates, reflecting, so to say, the social rate of time preference, and equilibrating social savings (i.e., the supply of present goods offered for exchange against future goods) and social investment (i.e., the demand for present goods capable of yielding future returns). -Nenhuma oferta de fundos emprestáveis poderiam existir sem uma reserva anterior, por exemplo, sem a abstenção de alguns possíveis consumos de bens presentes. Além disso, nenhuma demanda por fundos emprestáveis iria existir se ninguém fosse perceber qualquer oportunidade de empregar produtivamente bens presentes (por exemplo, investi-los de forma a produzir uma futura saída que iria exceder a atual entrada). De fato, se todos os bens presentes fossem consumidos e nenhum investido em processos produtivos consumidores de tempo, não haveriam juros ou taxas de preferência de tempo, ou ao invés, a taxa de juros seria infinitamente alta, que fora do Jardim do Éden, seria equivalente a uma vida de subsistência primitiva por encontrar realidade com a nada além das mãos vazias de alguém e com a nada além de um desejo por gratificação instantânea. +No supply of loanable funds could exist without previous savings, i.e., without the abstention from some possible consumption of present goods. Furthermore, no demand for loanable funds would exist if no one were to perceive any opportunity to employ present goods productively (i.e., to invest them so as to produce a future output that would exceed current input). Indeed, if all present goods were consumed and none invested in time-consuming production processes, there would be no interest or time preference rate, or rather, the interest rate would be infinitely high, which outside of the Garden of Eden, would be tantamount to eking out a primitive subsistence living by encountering reality with nothing but one’s bare hands and with nothing but a desire for instantaneous gratification. -Uma oferta de e uma demanda para fundos emprestáveis somente aparece - e isso é uma condição humana - uma vez que é reconhecido que processos produtivos maiores, mais rotunda, indiretos podem gerar uma maior ou melhor saída por entrada que os diretos e curtos;[^13] e isso é possível, através das reservas, para cumular a quantidade de bens presentes necessários para providenciar a todos esses desejos cuja satisfação durante um prolongado período de tempo é considerado mais urgente que o incremento em bem-estar futuro esperado da adoção de um processo produtivo mais consumidor de tempo.[^14] +A supply of and a demand for loanable funds only arises—and this is the human condition—once it is recognized that indirect, more roundabout, lengthier production processes can yield a larger or better output per input than direct and short ones;[^13] and it is possible, by means of savings, to accumulate the amount of present goods needed to provide for all those wants whose satisfaction during the prolonged waiting time is deemed more urgent than the increment in future well-being expected from the adoption of a more time-consuming production process.[^14] -Desde que esse seja o caso, a formação de capital e o acúmulo irão ser definidos e continuar. Em vez de ser suportado e engajado em um processo de produção gratificante instantaneamente, os fatores originários de produção, terra e trabalho, são suportados por um excesso de produção sobre o consumo e empregados na produção de bens capitais. Esses não possuem valor exceto como produtos intermediários no processo de se tornarem em bens (consumidores) finais. Em outras palavras, o valor deles está no fato que quem quer que seja que processe eles pode usá-los para produzir outros bens capitais mais eficientemente. O excesso no valor (preço) de um bem capital sobre a soma esperada nos fatores originários complementares requeridos para sua produção é devido a essa diferença de tempo e o fato universal da preferência de tempo. É o preço pago por comprar tempo; para se aproximar mais do alcance do objetivo final ao invés de ter que começar do início. Por causa dessa preferência de tempo, o valor da saída final deve exceder a soma gasta em seus fatores de produção (o preço pago pelo bem capital e todos os serviços de trabalho complementares). +So long as this is the case, capital formation and accumulation will set in and continue. Instead of being supported by and engaged in instantaneously gratifying production processes, the originary factors of production, land and labor, are supported by an excess of production over consumption and employed in the production of capital goods. These have no value except as intermediate products in the process of turning out final (consumer) goods. In other words, their value lies in the fact that whoever possesses them can use them to produce other capital goods more efficiently. The excess in value (price) of a capital good over the sum expended on the complementary originary factors required for its production is due to this time difference and the universal fact of time preference. It is the price paid for buying time; for moving closer to the completion of one’s ultimate goal rather than having to start at the very beginning. Because of time preference, the value of the final output must exceed the sum spent on its factors of production (the price paid for the capital good and all complementary labor services). -Quanto mais baixa taxa de preferência por tempo, logo, mas cedo o processo de formação de capital será definido, e ele irá aumentar a rotunda da estrutura de produção. Qualquer aumento na acumulação de bens capitais e na rotunda da estrutura de produção, por sua vez, aumenta a produtividade marginal do trabalho. Isso leva tanto a um aumento da taxa de emprego e/ou salários, e, em qualquer caso (mesmo se a curva de oferta de trabalho deveria se tornar reversa inclinada com salários aumentados), quanto a um total de salários maiores.[^15] Abastecida com uma quantidade aumentada de bens capitais, então, uma população de ganhadores de salários melhor paga produzirá um aumento geral - futuro - produto social, finalmente crescendo, após daquela dos empregados, também da verdadeira renda dos proprietários de capital e terra. Enquanto os juros (preferência de tempo), então tem uma relação praxeológica direta com a taxa de emprego e renda social, isso não tem nada a ver com dinheiro. Para ter certeza, em uma economia baseada no dinheiro, também existe uma expressão monetária para a taxa social de preferência de tempo. Ainda, isso não muda o fato que juros e dinheiro são sistematicamente independentes e sem relação, e juros é "real", não um fenômeno monetário. De fato, na terra do nunca-nunca do equilíbrio não haveria lugar para dinheiro porque o futuro por definição seria certo e com todas as incertezas removidas, ninguém iria ter qualquer necessidade para segurar dinheiro (do qual o seu propósito único é, dinheiro nem sendo produtivo nem consumível, ter alguém preparado para compras ainda desconhecidas a datas desconhecidas). Preferência de tempo e juros, no entanto, não podem ser concebidos como desaparecendo até então. Mesmo em equilíbrio, a estrutura de capital existente precisa ser constantemente mantida durante o tempo (então, para prevenir isso de gradualmente ser consumida durante o curso de um padrão de operações produtivas repetidas sem fim). Não pode haver tal manutenção, no entanto, sem reservas em curso e reinvestimentos: e não pode haver tais coisas como essas sem a expectativa de uma taxa de juros positiva. (Na verdade, se a taxa de juros paga fosse zero, o consumo de capital iria resultar, e a pessoa iria sair do equilíbrio.)[^16] +The lower the time preference rate, then, the earlier the process of capital formation will set in, and the faster it will lengthen the roundabout structure of production. Any increase in the accumulation of capital goods and in the roundaboutness of the production structure in turn raises the marginal productivity of labor. This leads to either increased employment and/or wage rates, and, in any case (even if the labor supply curve should become backward sloping with increased wages), to a higher wage total.[^15] Supplied with an increased amount of capital goods then, a better paid population of wage earners will produce an overall increased—future—social product, raising at last, after that of the employees, also the real incomes of the owners of capital and land. While interest (time preference) thus has a direct praxeological relation to employment and social income, it has nothing whatsoever to do with money. To be sure, in a money economy there also exists a monetary expression for the social rate of time preference. Yet this does not change the fact that interest and money are systematically independent and unrelated, and interest is a “real,” not a monetary phenomenon. In fact, in the never-never land of equilibrium there would be no place for money because the future by definition would be certain and with all uncertainty removed no one would have any need for cash holdings (whose sole purpose it is, cash being neither productive nor consumable, to have one prepared for not yet known purchases at not yet known dates). Time preference and interest, however, cannot be conceived of as disappearing even then. For even in equilibrium the existing capital structure needs to be constantly maintained over time (so as to prevent it from gradually becoming consumed in the even course of an endlessly repeated pattern of productive operations). There can be no such maintenance, however, without ongoing savings and reinvestments: and there can be no such things as these without the expectation of a positive rate of interest. (Indeed, if the rate of interest paid were zero, capital consumption would result, and one would move out of equilibrium.)[^16] -As questões se tornam, de alguma forma, mais complexas sobre as condições da incerteza, com dinheiro efetivamente em uso, mas a independência praxeológica do dinheiro e dos juros permanecem totalmente intactas. Sob essas condições, o homem invariavelmente tem três em vez de duas alternativas de como alocar sua renda atual. Ele não deve apenas decidir quanto alocar para compra de bens presentes e quanto para bens futuros (por exemplo, quanto consumir e quanto investir), mas também quanto manter em dinheiro. Não há outras alternativas. Ainda, enquanto o homem deve a todo tempo fazer ajustes se preocupando com 3 margens de uma vez, invariavelmente o resultado é determinado por dois fatores distintos e praxeologicamente sem relação. A proporção consumo/investimento é determinada pela preferência de tempo. A fonte de demanda por dinheiro, por outro lado, é a utilidade atrelada ao dinheiro (por exemplo, sua utilidade em permitir compras imediatas de bens úteis diretamente a datas futuras incertas). Ambos fatores podem variar, independentes um do outro. +Matters become somewhat more complex under conditions of uncertainty, with money actually in use, but the praxeological independence of money and interest remains fully intact. Under these conditions, man invariably has three instead of two alternatives as to how to allocate his current income. He must not only decide how much to allocate to the purchase of present goods and how much to future goods (i.e., how much to consume and how much to invest), but also how much to keep in cash. There are no other alternatives. Yet while man must at all times make adjustments concerning three margins at once, invariably the outcome is determined by two distinct and praxeologically unrelated factors. The consumption/investment proportion is determined by time preference. The source of the demand for cash, on the other hand, is the utility attached to money (i.e., its usefulness in allowing immediate purchases of directly serviceable goods at uncertain future dates). Both factors can vary, independent of one another. -Se a oferta de dinheiro muda, ou se a demanda por dinheiro muda com um dado estoque social de dinheiro, o poder de compra do dinheiro vai também mudar. No entanto, além de causar mudanças em rendas relativas, nenhuma mudança como essas no poder de compra do unidade monetária iriam ter qualquer efeito sobre a verdadeira renda em geral. Rendimentos, em termos de dinheiro, aumentam e diminuem, ainda o poder de compra do dinheiro correspondentemente cai e sobe, deixando a renda real sem mudanças. Ou, com os rendimentos em dinheiro inalterados, mais ou menos dele será segurando em numerário (acumulado), mas então o poder de compra do dinheiro correspondentemente sobe e desce, mais uma vez, deixando a verdadeira renda comprada com uma menor ou maior soma de dinheiro inalterado. É essa renda real, no entanto, não o dinheiro como tal, para o qual a escala da preferência de tempo do homem está relacionada, e na luz de que a taxa efetiva dele de preferência de tempo é determinada. Desde que renda real não muda através de todas as mudanças monetárias, não há motivos para supor que a taxa de preferência de tempo irá. Se, por exemplo, o pesadelo Keynesiano de aumento da acumulação se torna realidade e os preços geralmente caem enquanto o poder de compra do dinheiro correspondentemente aumenta, isso vai deixar a proporção investimento/consumo verdadeiro inteiramente inafetada. A menos que a escala de preferência de tempo é assumida ter mudado ao mesmo tempo, os acúmulos adicionais irão sacar dos fundos que previamente eram gastos com consumo e de fundos que previamente estavam em investimento na mesma proporção pré-estabelecida, tão quanto deixar o consumo real e o investimento real à precisamente seus níveis antigos. No entanto, se assumir que a preferência de tempo muda concomitantemente, então tudo é possível. De fato, se o acúmulo adicional vem exclusivamente de gastos de consumos anteriores, uma demanda aumentada por dinheiro pode ir de mãos dadas até mesmo com a queda da taxa de juros e investimento aumentado. Ainda, isso é não devido a mudanças na demanda por dinheiro, mas exclusivamente a mudança (uma queda) na escala de preferência de tempo.[^17] +If the supply of money changes, or if the demand for money changes with a given social stock of money, the purchasing power of money will also change. However, aside from causing changes in relative incomes, no such changes in a money unit’s purchasing power would have any effect on overall real income. Incomes in terms of money increase or decrease, yet the purchasing power of money correspondingly falls or rises, leaving real income unchanged. Or, with money incomes unchanged, more or less of it will be held in cash (hoarded), but then the purchasing power of money correspondingly rises or falls, once again leaving the real income purchased with a smaller or larger sum of money unaltered. It is this real income, however, not money as such, to which a man’s time preference schedule is related, and in light of which his effective rate of time preference is determined. Since real income does not change through all these monetary changes, there is no reason to suppose that the rate of time preference will. If, for instance, the Keynesian nightmare of increased hoarding becomes reality and prices generally fall while the purchasing power of money correspondingly rises, this will leave the real investment/consumption proportion entirely unaffected. Unless the time preference schedule is assumed to have changed at the same time, the additional hoards will be drawn from funds that formerly were spent on consumption and from funds that formerly went into investment in the same pre-established proportion, so as to leave real consumption and real investment at precisely their old levels. However, if time-preference is assumed to change concomitantly, then everything is possible. Indeed, if the additional hoards come exclusively from previous consumption spending, an increased demand for money can go hand in hand even with a fall in the rate of interest and increased investment. Yet this is due not to changes in the demand for money but exclusively to a change (a fall) in the time preference schedule.[^17] -#### O Processo Capitalista +#### The Capitalist Process -Com a divisão do trabalho estabelecida e estendida para seu limite definitivo através do desenvolvimento de um meio de troca universal, o processo de desenvolvimento econômico é essencialmente determinado por preferência de tempo. +With the division of labor established and extended to its ultimate limit via the development of a universal medium of exchange, the process of economic development is essentially determined by time preference. -Para garantir, há outros fatores que são importantes: a qualidade e quantidade da população, a renda com recursos da natureza, e o estado da tecnologia. Ainda desses, a qualidade de uma pessoa está largamente além do controle de qualquer um e deve ser levada como o seguinte: a quantidade da população pode ou não avançar em desenvolvimento econômico, dependendo de se a população está abaixo ou acima de seu tamanho ótimo para um dado tamanho territorial: e recursos da natureza ou conhecimento tecnológico pode ter um impacto econômico somente se descoberto e utilizado. Para fazer isso, porém, devem haver poupanças prévias e investimentos. Não é a disponibilidade de recursos e sabedoria técnica ou científica que impõem limites no avanço econômico: pelo contrário, é a preferência de tempo que impõe limites na exploração dos atuais recursos disponíveis tanto quanto na utilização da sabedoria existente (e também no progresso científico por esse motivo, na medida que as atividades de pesquisas, também, devem ser auxiliadas por fundos economizados). +To be sure, there are other factors that are important: the quality and quantity of the population, the endowment with nature-given resources, and the state of technology. Yet of these, the quality of a people is largely beyond anyone’s control and must be taken as a given: the quantity of a population may or may not advance economic development, depending on whether the population is below or above its optimum size for a given-sized territory: and nature-given resources or technological know-how can only have an economic impact if discovered and utilized. To do this, though, there must be prior savings and investment. It is not the availability of resources and technical or scientific knowledge that imposes limits on economic advancement: rather, it is time preference that imposes limits on the exploitation of actually available resources as well as on the utilization of existing knowledge (and also on scientific progress for that matter, insofar as research activities, too, must be supported by saved-up funds). -Assim, o único caminho viável em direção ao crescimento econômico é através de poupanças e investimentos, governados como são por preferência de tempo. Definitivamente não há caminho em direção á prosperidade exceto através de um aumento na cota per capta de capital investido. This is the only way to increase the marginal productivity of labor and only if this is done can future income rise in turn. With real incomes rising, the effective rate of time preference falls (without, however, ever reaching zero or even becoming negative), adding still further increased doses of investment, and setting in motion an upward spiraling process of economic development. +Thus, the only viable path toward economic growth is through savings and investment, governed as they are by time preference. Ultimately there is no way toward prosperity except through an increase in the per capita quota of invested capital. This is the only way to increase the marginal productivity of labor and only if this is done can future income rise in turn. With real incomes rising, the effective rate of time preference falls (without, however, ever reaching zero or even becoming negative), adding still further increased doses of investment, and setting in motion an upward spiraling process of economic development. There is no reason to suppose that this process should come to a halt short of reaching the Garden of Eden where all scarcity has disappeared—unless people deliberately choose otherwise and begin to value additional leisure more highly than any further increase in real incomes. Nor is there any reason to suppose that the process of capitalist development would be anything but smooth and that the economy would flexibly adjust not only to all monetary changes but to all changes in the social rate of time preference as well. Of course, so long as the future is uncertain, there will be entrepreneurial errors, losses, and bankruptcies. But no systematic reason exists why this should cause more than temporary disruptions, or why these disruptions should exceed, or drastically fluctuate around, a “natural rate” of business failures.[^18] diff --git a/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02_ch13.md b/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02_ch13.md index 124b536d6..740898df8 100644 --- a/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02_ch13.md +++ b/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02_ch13.md @@ -1,8 +1,8 @@ ## A justificativa derradeira da Ética da Propriedade Privada -Ludwig von Mises, em sua obra-prima *Ação humana*, apresenta e explica todo o corpo da teoria econômica como implícita na, e deduzivel da, compreensão conceitual do significado da ação (além de algumas suposições gerais e explicitamente introduzidas sobre a realidade empírica em que a ação está a ocorrer). Ele chama esse conhecimento conceitual de "axioma da ação", e ele demonstra em que sentido o significado de ação do qual sua teoria econômica estabelece, por exemplo, valores, fins, meios, escolhas, preferências, lucro, prejuízo e custo, deve ser considerado um conhecimento a priori. Ele não é derivado de impressões de sentido, mas de reflexão (um indivíduo não vê ações e sim interpreta certos fenômenos físicos como ações!). E o mais importante, não há possibilidade dele ser invalidado por qualquer experiência seja qual for, porque qualquer tentativa de fazê-lo já que pressupõe a existência de ação e compreensão por parte de quem age das categorias de ação (experimentar algo é, afinal de contas, ela mesma uma ação intencional!). +Ludwig von Mises, em sua obra-prima *Ação humana*, apresenta e explica todo o corpo da teoria econômica como implícita na, e deduzivel da, compreensão conceitual do significado da ação (além de algumas suposições gerais e explicitamente introduzidas sobre a realidade empírica em que a ação está a ocorrer). Ele chama esse conhecimento conceitual de "axioma da ação", e ele demonstra em que sentido o significado de ação do qual sua teoria econômica estabelece, por exemplo, valores, fins, meios, escolhas, preferências, lucro, prejuízo e custo, deve ser considerado um conhecimento a priori. Ele não é derivado de impressões de sentido, mas de reflexão (um indivíduo não vê ações e sim interpreta certos fenômenos físicos como ações!). E o mais importante, não há possibilidade dele ser invalidado por qualquer experiência seja qual for, porque qualquer tentativa de fazê-lo já pressupõe a existência de ação e compreensão por parte de quem age das categorias de ação (experimentar algo é, afinal de contas, uma ação intencional!). -Desta maneira, tendo reconstruído a economia como, em última análise, derivada de uma proposição verdadeira a priori, Mises pode alegar ter fornecido a fundação derradeira da economia. Ele denomina a então fundada economia de "praxeologia", a lógica da ação, de modo a enfatizar o fato de que as suas proposições podem ser definitivamente provadas pela virtude do indiscutível axioma de ação e as igualmente indiscutíveis leis do raciocínio lógico (como as leis de identidade e contradição)—completamente independente, isso é, de qualquer tipo de teste empírico (como empregado, por exemplo, pela física). No entanto, embora sua ideia de praxeologia e sua construção de todo o corpo do pensamento praxeológico coloque ele entre os maiores da tradição ocidental moderna do racionalismo, Mises não acha que outra afirmação dessa tradição pode ser concretizada: a afirmação de que também existem fundações em questões éticas. De acordo com Mises não existe nenhuma justificação final para proposições éticas da mesma maneira que existe uma para proposições econômicas. A economia pode nos informar se certos meios são ou não apropriados para realizar certos fins, no entanto se os fins podem ou não ser considerados justos pode tampouco ser decidido pela economia ou por qualquer outra ciência. Não existe justificação para escolher um fim ao invés de outro. Em última instância, qual fim é escolhido é arbitrário do ponto de vista científico e é uma questão de capricho subjetivo, incapaz de qualquer justificação para além do mero fato de simplesmente ser preferido. +Desta maneira, tendo reconstruído a economia como, em última análise, derivada de uma proposição verdadeira a priori, Mises pode alegar ter fornecido a fundação derradeira da economia. Ele denomina a então fundada economia da "praxeologia", a lógica da ação, de modo a enfatizar o fato de que as suas proposições podem ser definitivamente provadas pela virtude do indiscutível axioma de ação e as igualmente indiscutíveis leis do raciocínio lógico (como as leis de identidade e contradição)—completamente independente, isso é, de qualquer tipo de teste empírico (como empregado, por exemplo, pela física). No entanto, embora sua ideia de praxeologia e sua construção de todo o corpo do pensamento praxeológico coloque ele entre os maiores da tradição ocidental moderna do racionalismo, Mises não acha que outra afirmação dessa tradição pode ser concretizada: a afirmação de que também existem fundações em questões éticas. De acordo com Mises não existe nenhuma justificação final para proposições éticas da mesma maneira que existe uma para proposições econômicas. A economia pode nos informar se certos meios são ou não apropriados para realizar certos fins, no entanto se os fins podem ou não ser considerados justos pode tampouco ser decidido pela economia ou por qualquer outra ciência. Não existe justificação para escolher um fim ao invés de outro. Em última instância, qual fim é escolhido é arbitrário do ponto de vista científico e é uma questão de capricho subjetivo, incapaz de qualquer justificação para além do mero fato de simplesmente ser preferido. Muitos libertários seguiram Mises neste ponto. Como Mises, eles abandonaram a ideia de um fundamento racional da ética. Como ele fez, esses libertários utilizam o máximo possível das proposições econômicas para provar que a ética libertária da propriedade privada produz um padrão de vida médio maior que qualquer outra ética e, como a maioria das pessoas prefere um padrão de vida alto a um baixo, o libertarianismo, consequentemente, se mostra altamente popular. Mas em última análise, como Mises certamente sabia, tais considerações podem apenas convencer alguém do libertarismo quem já aceitou o objetivo "ultilitarista" de maximização da riqueza geral. Para aqueles que não compartilham desse objetivo, eles não tem nenhuma força convincente. Assim, em última análise, o libertarianismo baseia-se em nada mais do que um ato arbitrário de fé. @@ -12,7 +12,7 @@ Eu demonstro que somente a ética libertária de propriedade privada pode ser ju Para chegar a essa conclusão e entender sua importância e força lógica, duas ideias são essenciais. -Em primeiro lugar, deve-se notar que a questão do que é justo ou injusto — ou para esse assunto a questão ainda mais geral do que é uma proposição válida e o que não é — só surge na medida em que, eu sou, e outros são, capazes de trocar proposições, i.e., de argumentar. A questão não surge colocando frente a uma pedra ou peixe porque eles são incapazes de engajar-se em tais trocas e de produzir proposições ditas válidas. No entanto, se isto está correto — e não se pode negar que é sem contradizer a mesmo, porque não se pode argumentar que não se pode argumentar — então qualquer proposição de ética, bem como qualquer outra proposição precisa ser capaz de ser validada por meios proposicionais ou argumentativos. (Mises, também, na medida em que ele formulava proposições economicas, deve ser suposto ter afirmado isso.) Na verdade, na produção de qualquer proposição, abertamente ou como um pensamento interno, demonstra-se a preferência pela disposição de manter-se nos meios argumentativos para convencer-se ou a outros de algo. Há então, trivialmente, nenhuma maneira de justificar nada, a menos que seja uma justificativa por meio de trocas proposicionais e argumentos. Não obstante, então deverá ser a derradeira derrota para uma proposição ética se alguém puder demonstrar que seu conteúdo é logicamente incompatível com a afirmação do proponente e sua validade possa ser verificável através de meios argumentativos. Demonstrar qualquer incompatibilidade equivale a uma prova de impossibilidade, e tal prova constituiria a derrota mais mortal possível no domínio do inquérito intelectual. +Em primeiro lugar, deve-se notar que a questão do que é justo ou injusto — ou para esse assunto a questão ainda mais geral do que é uma proposição válida e o que não é — só surge na medida em que, eu sou, e outros são, capazes de trocar proposições, i.e., de argumentar. A questão não surge colocando frente a uma pedra ou peixe porque eles são incapazes de engajar-se em tais trocas e de produzir proposições ditas válidas. No entanto, se isto está correto — e não se pode negar que é sem contradizer a mesmo, porque não se pode argumentar que não se pode argumentar — então qualquer proposição de ética, bem como qualquer outra proposição precisa ser capaz de ser validada por meios proposicionais ou argumentativos. (Mises, também, na medida em que ele formulava proposições economicas, deve ser suposto ter afirmado isso.) Na verdade, na produção de qualquer proposição, abertamente ou como um pensamento interno, demonstra-se a preferência pela disposição de manter-se nos meios argumentativos para convencer-se ou a outros de algo. Há então, trivialmente, nenhuma maneira de justificar nada, a menos que seja uma justificativa por meio de trocas proposicionais e argumentos. Não obstante, então deverá ser a derradeira derrota para uma proposição ética se alguém puder demonstrar que seu conteúdo é logicamente incompatível com a afirmação do proponente e sua validade é verificável através de meios argumentativos. Demonstrar qualquer incompatibilidade equivale a uma prova de impossibilidade, e tal prova constituiria a derrota mais mortal possível no domínio do inquérito intelectual. Em segundo lugar, deve-se notar que a argumentação não é constituída de proposições de livre flutuação, mas é uma forma de ação que exige o emprego de meios escassos; e que os meios dos quais uma pessoa demonstra preferir por engajamento em trocas proposicionais são os de propriedade privada. Para começar, ninguém poderia possivelmente propor nada, e ninguém poderia tornar-se convencido de qualquer proposta por meios argumentativos, se o direito de uma pessoa de fazer uso exclusivo de seu corpo físico não tivesse sido pressuposto. É esse reconhecimento mútuo do controle exclusivo sobre o próprio corpo que explica o carácter distintivo das trocas proposicionais que, enquanto podem discordar sobre o que foi dito, ainda é possível concordar pelo menos com o fato de que há desacordo. Também é óbvio que tal um direito de propriedade para o próprio corpo deve justificar-se um priori, para quem tentou justificar qualquer norma seja ela qual for já teria que pressupor o direito exclusivo de controle sobre o corpo como uma norma válida, simplesmente para dizer, "Proponho tal e tal". Qualquer um contestando esse direito iria ficar presos em uma contradição prática já que discutir já implicaria na aceitação da própria norma que ele estava disputando. diff --git a/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index a398ccefb..8b1e7fa12 100644 --- a/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/pt-BR/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/pt-BR/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/pt-BR/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index 8cecd8567..55727bc5c 100644 --- a/pt-BR/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/pt-BR/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: pt-BR is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/info.yml index ec75fe6e3..8d8178cdf 100644 --- a/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md b/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md index c0a9e042b..672f2b9e9 100644 --- a/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md +++ b/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md @@ -1,54 +1,54 @@ ## Prefácio -Em vários contos de fadas, vive uma fera terrível de poder estupendo, um dragão ou um basilisco, que tiraniza as terras próximas. Os aldeões locais tremem perante o som desse monstro; eles sacrificam seus animais, pagam seus tributos – dinheiro e sangue – na esperança de acalmar os impulsos assassinos do monstro. +Em muitos contos de fadas, existe um animal terrível de poder imenso, um dragão ou um réptil, que tiraniza as terras ao redor. Os habitantes da região tremem diante desse monstro; sacrificam os seus animais, pagam dinheiro e sangue na esperança de apaziguar os seus impulsos assassinos. -A maioria acovardava-se sob a sombra dessa fera, autoproclamando seu medo de “prudência”, mas alguns — talvez bêbados em coragem ou estupidez — decidem lutar. Ano após ano, década após década, onda após onda de campeões esperançosos tentam equiparar a sua força, virtude e astúcia à do terrível tirano. +A maioria das pessoas acobarda-se sob a sombra deste monstro, chamando o seu medo de "prudência", mas alguns - talvez embriagados de coragem ou loucura - decidem lutar. Ano após ano, década após década, grupos e grupos de campeões esperançosos tentam combinar a sua força, virtude e astúcia contra esse terrível tirano. -Tentam - e falham. +Tentam e falham. -A fera é sempre imortal, então os aldeões não podem esperar que o tempo os livre do seu déspota. O monstro nunca é racional e não tem o menor desejo de proceder com trocas mútuas, e portanto nenhuma negociação é possível. +O monstro é sempre imortal e os aldeões não podem esperar para se livrar do seu déspota. A besta nunca é racional e não tem vontade de mudar, portanto, nenhuma negociação é possível. -A única esperança dos aldeões desesperados é que um homem capaz de derrotar o monstro apareça. +The desperate villagers’ only hope is for a man to appear who can defeat the beast. -Inevitavelmente, um homem dá um passo a frente que atinge todos de maneira completamente incongruente. Ele é um garoto do estábulo, um filho de um sapateiro, um aprendiz de padeiro – as vezes, é só um andarilho. +Inevitably, a man steps forward who strikes everyone as utterly incongruous. He is a stable boy, a shoemaker’s son, a baker’s apprentice – or sometimes, just a vagabond. -Esse livro é a história da minha investida pessoal nesta fera. +This book is the story of my personal assault on just such a beast. -Esta "fera" é a crença de que é impossível definir um sistema ético objetivo, racional, científico e secular. Esta "fera" é a ilusão de que a moralidade deve para sempre ficar perdida entre pântanos irracionais de deuses e governos, impostos meramente por razões pragmáticas, porém sempre sem justificação lógica e definição clara. Esta "fera" é a fantasia de que a virtude, nossa maior alegria, nossa mais profunda felicidade, deve ser posta de lado por adultos seculares e deixada ao pó para ser manipulada, explorada e ostentada por políticos e padres – e pais. Esta "fera" é a superstição de que, sem a repressão dos pais, o "bullying" de deuses ou as armas dos governos, somos incapazes de sermos tanto bons quanto racionais. +This “beast” is the belief that it is impossible to define an objective, rational, secular and scientific ethical system. This “beast” is the illusion that morality must forever be lost in the irrational swamps of gods and governments, enforced for merely pragmatic reasons, but forever lacking logical justification and clear definition. This “beast” is the fantasy that virtue, our greatest joy, our deepest happiness, must be cast aside by secular grown-ups, and left in the dust to be pawed at, paraded and exploited by politicians and priests – and parents. This “beast” is the superstition that, without the tirades of parents, the bullying of gods or the guns of governments, we cannot be both rational and good. -Esse monstro derrubou muitos heróis formidáveis, de Sócrates à Platão, Santo Agostinho à Hume, Kant à Rand. +This beast has brought down many great heroes, from Socrates to Plato to Augustine to Hume to Kant to Rand. -O custo à humanidade tem sido enorme. +The cost to mankind has been enormous. -Já que nós temos permanecido incapazes de definir um sistema racional de moralidade universal, nós fomos forçados a infligir histórias religiosas de horror em nossas crianças, ou dar armas, prisões e exércitos para um monopólio de controladores sem alma que se autodenominam “Estado." +Since we have remained unable to define a rational system of universal morality, we have been forced to inflict religious horror stories on our children, or give guns, prisons and armies to a small monopoly of soulless controllers who call themselves “the state.” -Visto que o que chamamos de ética segue subjetivo e meramente *cultural*, nós inevitavelmente acabamos dependendo de "bullying", medo e violência para impormos as regras sociais. Uma vez que a ética carece de uma base racional como o método científico, a “moralidade” permanece presa numa guerra tribal de mitologias sangrentas; cada gangue lutando com unhas e dentes pela lealdade do povo à “virtude". +Since what we call “ethics” remains subjective and merely *cultural*, we inevitably end up relying on bullying, fear and violence to enforce social rules. Since ethics lack the rational basis of the scientific method, “morality” remains mired in a tribal war of bloody mythologies, each gang fighting tooth and nail for control over people’s allegiance to “virtue.” -Somos incapazes de viver sem moralidade, porém também incapazes de definir moralidade objetivamente — sendo assim, permanecemos eternamente condenados à vidas vazias de hipocrisia egocêntrica, dominação cínica ou pífia servidão. +We cannot live without morality, but we cannot define morality objectively – thus we remain eternally condemned to empty lives of pompous hypocrisy, cynical dominance or pious slavery. -Intelectualmente, não há nada mais importante e decisivo no mundo. Nossa falha em definir regras morais objetivas e racionais custou centenas de milhões de vidas humanas, nas guerras de religiões e estados. +Intellectually, there are no higher stakes in the world. Our failure to define objective and rational moral rules has cost hundreds of millions of human lives, in the wars of religions and states. -Em muitos aspectos, a importância está ficando cada vez maior. +In many ways, the stakes are getting even higher. -O aumento de fluxo de informações pela internet elvantou suspeitas de uma nova geração que considera que o que chamamos de “virtude” nada mais é - ou menos é - que contos–de–fada prontos de seus anciães hipócritas. As pífias mentiras contadas por aqueles em posições de autoridade — e a cumplicidade daqueles que os louvam — são, hoje, mais claras do que nunca. +The increased information flow of the Internet has raised the suspicions of a new generation that what is called “virtue” is nothing more – or less – than the self-serving fairy tales of their hypocritical elders. The pious lies told by those in authority – and the complicity of those who worship them – are clearer now than ever before. -“Verdades” foram expostas como manipulação; “virtudes” como controle; “lealdade” como servidão, e o que é chamado de "moralidade" foi revelado como um ridículo show–de–marionetes projetado para enganar pessoas fracas e tementes e convence-las à se oferecerem como servos. +“Truth” has been exposed as manipulation; “virtue” as control; “loyalty” as slavery, and what is called “morality” has been revealed as a ridiculous puppet show designed to trick weak and fearful people into enslaving themselves. -Essa descoberta deu luz à uma nova geração de niilistas, assim como ocorreu na Alemanha do século XIX. Esses relativistas extremos reservam seus ataques mais ferozes para aqueles que afirmam possuir qualquer tipo de convicção. Essa geração pós–moderna superou preconceitos culturais de suas histórias coletivas, mas agora veem *toda* a verdade como uma mera asserção opressora. Como crianças de olhos arregalados que foram coagidas à uma esperteza cínica, eles veem todas as comunicações como propaganda, todas as proposições como interesse e todas as urgências morais como ladroagem hipócrita. +This realisation has given birth to a new generation of nihilists, just as it did in nineteenth century Germany. These extreme relativists reserve their most vitriolic attacks for anyone who claims any form of certainty. This post-modern generation has outgrown the cultural bigotries of their collective histories, but now view *all* truth as mere prejudicial assertion. Like wide-eyed children who have been scarred into cynical “wisdom,” they view all communication as advertising, all claims as propaganda, and all moral exhortations as hypocritical thievery. -Visto que não temos nenhum acordo sobre uma estrutura de proposições morais que seja coesa, racional e objetiva, "a moralidade" permanece fincada em misticismo e em seu inevitável corolário de violência. Assim como, antes do Iluminismo, seitas religiosas brigaram constantemente pelo domínio das lâminas da aristocracia, agora mitologias morais guerreiam pelo controle do estado e todo seu maquinário de coerção. +Since we have no agreement on a cohesive, objective and rational framework for evaluating moral propositions, “morality” remains mired in mysticism, and its inevitable corollary of violence. Just as, prior to the Enlightenment, religious sects warred endlessly for control over the blades of the aristocracy, so now do competing moral mythologies war for control over the state, and all its machinery of coercion. -Portanto permanece a moralidade, relativa à ciência moderna, assim como a "astronomia" medieval ficou relativa à astronomia moderna — um reino de mitologias imaginárias, aprisionados por meio de estórias, ameaças, compulsão e exploração — o que ativamente barra qualquer progresso em direção à verdade. +Thus morality remains, relative to modern science, just as medieval “astronomy” did to modern astronomy – a realm of imaginary mythology, enforced through storytelling, threats, compulsion and exploitation – which actively bars any real progress towards the truth. -Essa "besta" do relativismo ético espreita sobre nós, se alimenta de nós, justificando impostos, prisões, censura e guerras. Ela escraviza jovens em escolas estatais e dominicais; ela seduz os pobres em deleitosas "gulags" do bem-estar social; ela submete até mesmo os não–nascidos em poços–sem–fundo de dívidas nacionais. +This “beast” of relativistic ethics looms above us, preying on us, justifying taxation, imprisonment, censorship and wars. It enslaves the young in state schools and Sunday pews; it ensnares the poor in the soft gulags of welfare; it enslaves even the unborn in the bottomless wells of national debts. -Como escrevi no meu livro anterior, “Da Verdade: A Tirania da Ilusão”, a mentira mais fundamental no centro de teorias éticas não–provadas é que tais teorias são sempre apresentadas para crianças como objetivas e como fatos incontornáveis, quando na verdade são meros dogmas culturais. A razão pela qual cientistas não precisam de um governo ou de um Vaticano é que cientistas utilizam uma metodologia objetiva para resolver debates: o método científico. A razão pela qual a linguagem não precisa de uma autoridade central para guiar sua evolução é que a mesma conta com um "livre mercado" de preferências individuais acumuladas para estilo e utilidade. +As I wrote in my previous book, “On Truth: The Tyranny of Illusion,” the most fundamental lie at the centre of unproven ethical theories is that such theories are always presented to children as objective and incontrovertible facts, when in truth they are mere cultural bigotries. The reason that scientists do not need a government or a Vatican is that scientists have an objective methodology for resolving disputes: the scientific method. The reason that language does not need a central authority to guide its evolution is that it relies on the “free market” of accumulated individual preferences for style and utility. -A razão pela qual a moralidade moderna — e a moralidade por toda a história — sempre teve que depender primeiramente do "bullying" de crianças e depois da ameaça aos adultos, é que essa é uma mentira manipulativa mascarando-se como uma virtuosa verdade. +The reason that modern morality – and morality throughout history – has always had to rely first on the bullying of children, and then on the threatening of adults, is that it is a manipulative lie masquerading as a virtuous truth. -A verdade é que precisamos de moralidade; a mentira é que deuses e governos podem defini-la racionalmente ou forçá-la de forma justa. +The truth is that we need morality; the lie is that gods or governments can rationally define or justly enforce it. -Meu objetivo neste livro é definir uma metodologia para validar teorias à respeito da moralidade que é objetiva, consistente, clara, racional, empírica — e *verdadeira*. +My goal in this book is to define a methodology for validating moral theories that is objective, consistent, clear, rational, empirical – and *true*. Estou perfeitamente consciente que, neste momento, você provavelmente deve estar sentido crescer uma onda de ceticismo. Eu entendo completamente que a probabilidade que algum fulano, internet à fora — a terra dos malucos — de alguma jeito resolveu o problema filosófico de eras não são particularmente altas — na verdade, elas seriam tão perto de zero que seriam virtualmente indistinguíveis de tal valor. diff --git a/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md b/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md index 64df145d5..bc94dbc0a 100644 --- a/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md +++ b/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md @@ -1,38 +1,38 @@ ## Introdução -Por incontáveis gerações, a humanidade viveu numa espécie de ventre egocêntrico da ignorância auto-imposta: o mundo era plano, o sol, lua e estrelas giravam em torno dele, antepassados acenaram para ele além das brumas-da morte, e o trovão era a ira dos deuses. +Durante inúmeras gerações, a Humanidade viveu numa espécie de ventre egocêntrico de ignorância auto-imposta: o mundo era plano, o sol, a lua e as estrelas giravam ao seu redor, os antepassados acenavam-lhe desde mais além das brumas da morte e o trovão era a raiva dos deuses. -Afastando-se destas entranhas narcisistas de interpretação subjetiva exigiu o trabalho de milênios - e custou milhões de vidas. O esforço necessário para abrir nossa perspectiva de "experiência perceptiva" para "lógica conceitual" foi assustador, emocionante, altamente desorientador e extremamente perigoso. Compreender que o mundo não era o que "parecia" ser, era - e continua sendo - a maior façanha de nossa inteligência. A "verdade" da realidade acabou tornando-se os olhos da mente, não da carne. +Afastar-se desse útero narcisista de interpretação subjectiva exigiu o trabalho de milénios - e custou a vida de milhões. O esforço necessário para mudar a nossa perspectiva de *experiência perceptiva* a *lógica conceitual* foi terrivelmente estimulante, altamente desorientador e extremamente perigoso. Compreender que o mundo não era o que *se sentia que era * ou *parecia ser*, era - e continua a ser - a maior façanha da nossa inteligência. A *verdade* da realidade acabou por estar nos olhos da mente, não nos da carne. -O mundo parece plano; Ele não é. O sol e a lua pareçam ter o mesmo tamanho; Eles não têm. As estrelas parecem se mover ao redor da terra; Elas não se movem. Aprender a verdade exige que nós vejamos o mundo de fora de nossos sentidos – isso não significa uma rejeição de nossos sentidos, mas um cumprimento hermético da evidência "real" dos sentidos, que não é que o mundo é plano, mas essa matéria, energia e leis físicas são consistentes. Quando soltamos uma pedra de nossa mão, ela cai - esta é a "verdadeira" prova dos sentidos, não que a terra é fixa e irremovível. A ideia de que o mundo é imóvel é uma suposição incorreta que contradiz a evidência direta de nossos sentidos, que é que tudo cai. Se tudo cai, o mundo não pode ser fixo e imóvel. +O mundo parece plano; Não é. O sol e a lua parecem do mesmo tamanho; Não são. As estrelas parecem mover-se ao redor da terra; não o fazem. Aprender a verdade exige que vejamos o mundo desde fora dos nossos sentidos - isso não significa uma rejeição dos nossos sentidos, mas um cumprimento cerrado da evidência *real* dos sentidos, que não é que o mundo seja plano, mas que essa matéria, energia e leis físicas são consistentes. Quando soltamos uma rocha, ela cai - esta é a evidência *real* dos sentidos, não que a Terra seja fixa e imóvel. A ideia de que o mundo está estático é uma suposição incorrecta que contradiz a evidência directa dos nossos sentidos, que é que tudo cai. Se tudo cai, o mundo não pode ser fixo e imóvel. -Estas são as pequenas verdades do dia a dia; que pedras caem, fumaça sobe, o fogo é quente e o sol e a lua, os dois, são redondos. Se continuamos firme e rigorosamente comprometidos com estas "pequenas verdades", podemos derivar a tempo as grandes verdades da física, que nos fornece tais incríveis conhecimentos e poderes. +Estas são as pequenas verdades do quotidiano; que as rochas caem, que o fumo sobe, o fogo é quente e o sol e a lua são ambos redondos. Se permanecemos firmes e rigorosamente comprometidos com essas "pequenas verdades", com o decorrer do tempo podemos construir as grandes verdades da física, que nos proporcionam um conhecimento e um poder tão maravilhosos. -Entre as pequenas e as grandes verdades, no entanto, são as ilusões que nos cegam – tanto na física quanto na ética. +No entanto, entre as pequenas e as grandes verdades, estão as ilusões que nos cegam, tanto na física como na ética. -Em física, as grandes verdades não podem contradizer as pequenas. Nenhuma "teoria do campo unificado" pode contradizer válidamente nossa sentido-experiência direta de uma pedra caindo ou uma chama em ascensão. A maior teoria matemática não pode ser válida se aplicando-a ela retornar uma alteração incorreta no check-out counter. +Na física, as grandes verdades não podem contradizer as pequenas verdades. Nenhuma "teoria do campo unificado" pode contradizer validamente a nossa sensação directa - experiência de uma pedra a cair ou de uma chama a crescer. A maior teoria matemática não pode ser válida se ao aplicá-la dá-nos uma alteração incorrecta no balcão de pagamento. -Historicamente, no entanto, entre as nossas próprias pequenas verdades e grandes verdades encontra-se o que chamarei de "zona nula". +No entanto, historicamente, entre as nossas próprias pequenas e grandes verdades reside o que chamarei de "zona nula" -### A zona "Nula" +### A "Zona Nula" -Dizemos a nossos filhos para não bater nos outros, e nós acreditamos que a violência é abstratamente errada, como regra geral de moral. A "pequena verdade" é: "não dê um soco". A "grande verdade" é: "violência é errado". +Dizemos aos nossos filhos que não se batam uns aos outros, e acreditamos que a violência é má, em teoria, como uma regra moral geral. A "pequena verdade" é: *não se batam*. A "grande verdade" é: *a violência está errada*. -No entanto, existe e nossas mentes uma entidade imaginária chamada "Deus", e esta entidade é considerada moralmente perfeita. Infelizmente, esta entidade viola contínua e grosseiramente a regra de que "violência é errado", consignando almas para o inferno, apesar de uma perfeita conhecimento prévio de suas "decisões". +No entanto, nas nossas mentes existe uma entidade imaginária chamada "Deus" e esta entidade é considerada perfeitamente moral. Infelizmente, esta entidade viola contínua e grosseiramente o edito de que "a violência está errada" ao inundar o mundo, ao enviar almas para o inferno, apesar de um conhecimento perfeita das suas "decisões", ao aprovar violações, assassinatos, roubos, assaltos e outras acções que condenaríamos como totalmente malvadas em qualquer indivíduo. -Assim, temos uma pequena verdade"não dê um soco"e uma grande verdade "violência é errado", mas no meio, temos esta "zona nula" onde o oposto completo de nossas pequenas verdades e nossas grandes verdades é considerado perfeitamente verdadeiro. +Assim, temos a pequena verdade (*não batas*) e a grande verdade (*violência é errada*), mas no meio, temos essa "zona nula" *onde o oposto completo das nossas pequenas e grandes verdades é considerado perfeitamente verdadeiro*. -Historicamente, vemos esta mesma inconsistência na Física. Não existem círculos perfeitos em nossa experiência direta, mas por causa de uma crença em Deus, todos os movimentos planetários tem que ser um "círculo perfeito" - uma premissa que retardou a Astronomia durante séculos. Da mesma forma, se um homem vira a cabeça, ele sensatamente não acredita que o mundo inteiro gira em torno dele – e ele felizmente colocou isso em frente não como apenas a sua própria "pequena verdade", mas como uma "grande verdade", ou o princípio universal. No entanto, para a maior parte da história humana, acreditava-se que as estrelas e os plantes giravam em torno da Terra, em vez de a Terra girar. Aqui mais uma vez podemos ver a "zona nula" entre experiência de sentido direto e o princípio universal, em que os princípios totalmente oposto são considerados perfeitamente válidos. +Historicamente, podemos ver a mesma incoerência na física. Não existem círculos perfeitos na nossa experiência directa, mas por causa de uma crença em Deus, qualquer movimento planetário teve que ser um "círculo perfeito" - uma premissa que atrasou a astronomia durante séculos. Do mesmo modo, se um homem voltar a cabeça, logicamente, não irá acreditar que o mundo inteiro gira à sua volta - e felizmente colocá-lo-à para a frente, não apenas como a sua própria "pequena verdade", mas como uma *óptima verdade, ou princípio universal. No entanto, para a maior parte da história humana, acreditava-se que as estrelas e os planetas giravam em torno da Terra, em vez de ser a Terra a girar. Mais uma vez, podemos ver a "zona nula" entre a experiência de sentido directo e o princípio universal, em que os princípios totalmente opostos são considerados perfeitamente válidos.

-Nenhum homem em sã consciência conhece Deus diretamente. No seu dia a dia, ele aceita totalmente "que o que não pode ser percebido não existe". Nenhum homem sensato hesita toda vez que dá um passo, temendo que uma parede invisível esteja impedindo seu caminho. As maiores abstrações da ciência apoiam sua abordagem. +Nenhum ser humano saudável experimenta Deus directamente. Na vida quotidiana, aceita-se plenamente que *o que não pode ser percebido não existe*. Nenhum homem sensato se preocupa, cada vez que dá um passo, com receio de uma parede invisível que pode estar a impedir o seu caminho. As maiores abstracções da ciência apoiam a sua abordagem. -Por outro lado, na "zona nula" da religião, acredita-se que o exato oposto de ambas as verdades, pequenas e grandes, seja verdade. Particularmente, um homem acredita que "o que não pode ser percebido não existe" - intelectualmente, a ciência provou isso repetidamente. No entanto, na "zona nula" da teologia, o oposto exato desta proposição é verdadeiro - o axioma é "que o que não pode ser percebido" deve existir. +Por outro lado, na "zona nula" da religião, acredita-se que o *oposto exacto* das pequenas e das grandes verdades seja verdade. Pessoalmente, um indivíduo acredita que *o que não pode ser percebido não existe* - intelectualmente, a ciência já o provou, repetidamente. No entanto, na "zona nula" da teologia, a proposição do oposto exacto é verdadeira - o seu axioma é *o que não pode ser percebido **deve** existir*. -Nossas crenças nas virtudes dos militares encontram-se também nesta "zona nula". Se um homem é pago para matar um outro, chamamos este primeiro de "assassino de aluguel", e o condenamos por ser i, homem de sucesso. Se, no entanto, este homem veste uma roupa verde com algumas fitas, e comete o mesmo ato, nós o saudamos como um herói e o recompensamos com uma pensão. A pequena verdade (eu não devo matar) é perfeitamente consistente com a grande verdade (assassinato é errado) – ainda neste meio existe uma "zona nula," onde assassinato magicamente torna-se "virtuoso". +A nossa crença na virtude dos militares também está nessa "zona nula". Se um homem civil é pago para assassinar outra pessoa, é chamado "assassino a soldo", e o condenamos como a tal. Contudo, se este homem colocar um uniforme verde com algumas fitas *e cometer o mesmo acto*, será honrado como a um herói e recompensado com uma pensão. A pequena verdade (*não deveria assassinar*) é perfeitamente coerente com a grande verdade (*o assassinato está errado*) - no meio, há uma "zona nula", onde o assassinato se torna, magicamente, "virtuoso" -Se esta "zona nula" é válida, então nenhuma proposição lógica poderá se manter. Se uma proposição é verdadeira – e o exato oposto dessa proposição também é verdadeiro – então o raciocínio lógico torna-se impossível. O crescimento da ciência racional tem sido o ataque constante sobre esta "zona nula" e a incursão de consistência objetiva nestes pequenos e loucos bolsos de subjetividade. +Se esta "zona nula" for válida, então nenhuma proposição lógica se pode manter. Se uma proposição é verdadeira - e o oposto exacto dessa proposição também é verdade - então o raciocínio lógico torna-se impossível. O crescimento da ciência racional tem sido o ataque constante sobre essa "zona nula" e a invasão da coerência objectiva nesses receptáculos um pouco loucos de extravagância subjectiva. -Em mapas antigos, antes dos cartógrafos terem terminado suas explorações, os desenhos das terras conhecidas desaparecerão em papel branco. O crescimento do conhecimento requer primeiro uma delimitação do que não é conhecido e em seguida uma expansão dos princípios conhecidos em áreas desconhecidas. +Nos mapas antigos, antes que os cartógrafos terminassem as suas explorações, os desenhos de terras conhecidas tornar-se-iam em papel em branco. O crescimento do conhecimento necessita, primeiro, uma delimitação do que não se conhece e depois uma expansão de princípios conhecidos, nas áreas desconhecidas. O mesmo é verdadeiro no campo da moralidade. diff --git a/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md b/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md index 4d5464f41..a1273100d 100644 --- a/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md +++ b/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md @@ -1,49 +1,49 @@ -## Iniciação +## 引发 -Uma teoria moral razoável deve ser capaz de explicar todos os padrões universais acima, assim como uma teoria razoável da física deve ser capaz de explicar como um homem pode inconscientemente calcular o arco de uma bola lançada e pegá-la. +合理的道德理论应该能够解释以上所有的普遍标准，正如一个合理的物理学理论应该能够解释一个人如何无意识地计算投掷棒球的弧线，并抓住它一样。 -Se a estrutura do UPB pode explicar as coisas acima, então ele terá certamente passado pelo menos do teste de "senso comum". +如果UPB框架可以解释以上，那么它肯定有过至少“常识”测试。 -Isso não significa que algumas conclusões surpreendentes – até mesmo chocantes – não podem resultar da nossa teoria moral, mas pelo menos nós devemos ter passado o primeiro obstáculo de explicar o óbvio, antes de analisar aquilo que está longe de ser óbvio. +这并不意味着我们的道德理论可能不会产生一些令人惊讶，甚至令人震惊的结论，但至少在分析那些不明显的分析之前，我们将通过解释明显的第一个障碍。 -Com isso em mente, passemos à questão da *iniciação*. +考虑到这一点，让我们谈谈启动的问题。 -Um cirurgião pode te "apunhalar" com um bisturi, mas é fácil compreender que a ação dele é muito diferente de um assaltante que te apunhala com uma faca. +外科医生可以用手术刀“刺”你，但我们可以很容易地理解他的行为与用刀刺伤你的抢劫犯非常不同。 -Esta diferença pode ser compreendida através de uma análise mais profunda da *iniciação*. +通过对启动的进一步分析可以理解这种差异。 -Se você tiver câncer, você pode pedir a um cirurgião para que ele te opere. A razão pela qual o ato de "apunhalar" do cirurgião não é imoral é porque o câncer "iniciou" um ataque à sua vida e saúde. O cirurgião está atuando como um "agente de auto-defesa substituto", assim como um homem que atira em um assaltante que está atacando você. Você também deu o seu consentimento ao cirurgião e limitou seu comportamento por um contrato específico. +如果你得了癌症，你可以叫外科医生给你做手术。外科医生的“刺”并不是不道德的，原因是癌症“发起”了对你的生命和健康的攻击。外科医生扮演着“代理自卫代理人”的角色，就像一个男人射杀了一个攻击你的凶手。你也已经同意了外科医生，并通过特定的合同来约束他的行为。 -O assaltante que te corta, no entanto, está iniciando um ataque à sua vida e saúde, e é por isso que o ataque dele é a moral *oposta* dos esforços do cirurgião. +然而，刺伤你的凶手正在对你的生命和健康发起攻击，这就是他的攻击与外科医生努力相反的原因。 -Se eu sou um fumante crônico e de longa data, eu participei da cadeia de eventos que levam ao meu câncer no pulmão. Ao iniciar e manter o hábito de fumar, eu pus em movimento uma cadeia de causalidade que pode resultar em uma doença fatal. É claramente possível para mim ter um câncer de pulmão sem fumar – ou fumar sem contrair câncer de pulmão – mas eu claramente afetei as probabilidades. +如果我是一个长期抽烟的人，我就参与了导致我肺癌的一系列事件。通过倡导和保持吸烟的习惯，我开始了一连串的因果关系，可能导致危及生命的痛苦。对我而言，肺癌肯定是可以不吸烟的 - 或者没有肺癌的烟雾 - 但我肯定已经影响了这种可能性。 -Da mesma forma, é também possível eu deixar minha carteira em um banco em uma praça, voltar depois de uma semana e ela ainda estar lá. Mas ao deixar ela lá por tanto tempo, eu com certeza afetei as chances de ela não estar mais lá. +同样地，我有可能把我的钱包放在公园的长椅上呆了一个星期，回来后发现它仍然坐在那里，但是在那里呆了很长时间，我肯定已经影响了它的消失几率。 -Por outro lado, se eu ficar em casa todas as noites, eu não estou exatamente chamando o crime, então se um maníaco invadir minha casa e me roubar sem que eu veja, eu não posso com razão ser culpado de qualquer papel que eu posso ter tido no acontecimento. +另一方面，如果我每天晚上都呆在家里，我并不是完全追求犯罪，所以如果一个疯子侵入我的家，并且让我失明，我不能因为我在事件中扮演的任何因果角色而受到指责。 -### O princípio de não-agressão (PNA) +### 非侵犯原则（NAP） -Uma regra moral é geralmente proposta ser chamada de o *princípio de não-agressão*, ou PNA. É também chamado de ser um "pacifista porco-espinho", na medida em que um porco espinho só usa "força" em legítima defesa. o NAP é basicamente a proposição de que "a iniciação do uso da força é moralmente errada." Ou, para colocar em termos da nossa conversa: "a não-iniciação da força é preferível universalmente". +道德法则常被称为不侵犯原则，或 NAP。它也被称为是一个“豪猪的和平主义者”，只要一只豪猪用“力”自卫午睡基本上是主张“使用武力的起始是不道德的”。或者，把它放在我们的谈话：“非暴力是普遍较好“。 -Quando analisamos um princípio como o NAP, na verdade existem apenas sete possibilidades: três negativas, três positivas e uma neutra: +当我们分析一个原理时，比如 NAP，实际上只有七种可能性：三在负，三在正，一中性： -- A iniciação do uso da força é sempre moralmente errada. -- A iniciação do uso da força, às vezes é moralmente errada. -- A iniciação do uso da força nunca é moralmente errada. -- A iniciação do uso da força não tem a ver com moral. -- A iniciação do uso da força nunca é moralmente correto. -- A iniciação do uso da força as vezes é moralmente correto. -- A iniciação do uso da força é sempre moralmente correto. +- 开始使用武力在道德上始终是错误的。 +- 开始使用武力有时在道德上是错误的。 +- 开始使用武力在道德上从来不是错误的。 +- 开始使用武力没有道德内容。 +- 开始使用武力在道德上是不对的。 +- 开始使用武力有时在道德上是正确的。 +- 开始使用武力总是道德上正确的。 -Como já vimos acima, no entanto, o UPB é uma estrutura "tudo ou nada". Se uma ação é *universalmente preferível*, então ela não pode ser limitada pelo indivíduo, geografia, tempo etc. Se é errado matar em Argel, então também é errado matar na Bélgica, Estados Unidos, no Polo Norte e na lua. Se é errado matar ontem, então não é certo matar amanhã. Se é errado o João assassinar alguém, então deve também ser errado a Maria assassinar. +然而，正如我们上面所看到的，UPB是一个“全部或全部”的框架。如果行动是普遍可取的，那么它不能受个人，地理，时间等因素的限制。如果在阿尔及尔谋杀是错误的，那么在比利时，美国，北极和月亮也是错误的。如果昨天谋杀是不对的，那么明天谋杀是不对的。如果Bob谋杀是不对的，那么Doug谋杀也是错误的。 -Unindo o PNA com o UPB, assim, podemos diminuir aquelas afirmações de sete para três: +结合NAP与UPB，从而使我们这七个陈述缩减为三： -1. É universalmente preferível iniciar o uso da força. -2. É universalmente preferível não iniciar o uso da força. -3. A iniciação do uso de força não está sujeita a preferências universais. +1. 开始使用武力是普遍优先的。 +2. 最好不要开始使用武力。 +3. 开始使用武力不受普遍偏好的限制。 -Este é o resultado natural de aplicar a exigência de coerência racional a proposições éticas. Uma teoria racional não pode validamente propor que resultados opostos podem ocorrer nas mesmas circunstâncias. Uma teoria científica não pode argumentar que uma pedra deve cair, mas outra pedra deve subir. Einstein não argumentou que E=MC² acontece na quinta-feira, que E=MC³ acontece numa sexta-feira, ou em Marte ou durante uma lua azul. A lei de conservação – que matéria não pode ser criada nem destruída – não é verdade apenas quando você realmente quer, ou se você pagar um cara pra fazer que seja, ou quando um gato preto atravessa seu caminho. As leis da física não estão sujeitas a tempo, geografia, opinião ou atos do Congresso. Esta coerência deve igualmente ser necessária para sistemas de ética, ou o UPB, e nós subjetivamente generalizadamente aceitamos teorias morais desse tipo na parte 2, daqui algumas páginas. +这是将合理一致性的要求应用于道德命题的自然结果。理性的理论不能有效地提出在相同的情况下会出现相反的结果。一个科学理论不能说一个摇滚必须倒下，但另一个摇滚必须掉下来。爱因斯坦在星期四没有争辩说E=MC^2^，但星期五，火星或蓝月亮时E=MC^3^。保护法则 - 既不能创造也不能破坏物质 - 只有当你真正想要的时候，或者如果你付钱让人这么做，或者当一只黑猫超越你的道路，这种规律才会成立。物理定律不受时间，地理，意见或国会行为的约束。伦理体系或UPB也必须要求这种一致性，我们将在第二部分几页中将公认的道德理论置于严谨的层面。 -No entanto, uma vez que estamos lidando com a questão da *coerência*, vale a pena darmos a atenção para lidar com a nossa capacidade de *incoerência*. \ No newline at end of file +然而，由于我们正在处理一致性问题，因此很值得花时间来处理我们的不一致性。 \ No newline at end of file diff --git a/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md b/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md index e7507185d..758f59f60 100644 --- a/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md +++ b/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md @@ -30,12 +30,12 @@ Certamente eu deveria chorar de cima dos telhados que sua água potável está c Certamente, no conhecimento de um envenenamento universal e evitável, eu não deveria perder meu tempo argumentando que o verdadeiro perigo que você enfrentava era a pequena possibilidade que algum indivíduo aleatório pudesse decidir lhe envenenar em algum momento no futuro. -Assim, como um filósofo preocupado com a violência e a moralidade, devo eu me concentrar em criminosos privados ou criminosos públicos? +因此，作为一个关心暴力和不道德的哲学家，我应该关注私人罪犯还是公共罪犯？ -As violações que eu experimentei nas mãos de criminosos privados desaparecem em insignificância em relação a "um único dia" sob as ternuras dos meus "mestres bons e virtuosos". +我在私人罪犯手中遭受的侵犯行为，即使在一天之内，我的”善良和善良的主人“也毫不留情。 -Se, então, o maior perigo para a humanidade são as falsas teorias éticas, então a prioridade máxima deveria ser a descoberta, a comunicação e o refinamento de uma teoria ética válida, racional, empírica e consistente. Se descobrimos que a maioria das vítimas da praga estão morrendo pela água não potável, então certamente dizer-lhes para purificar sua água deveria ser nossa primeira e mais alta prioridade. +那么，如果人类面临的最大危险是虚假的道德理论，那么我们的最高优先级应该是有效的，理性的，经验的和一致的道德理论的发现，交流和改进。如果我们发现大多数瘟疫受害者都因不纯净的水而死亡，那么一定要告诉他们净化水是我们的首要任务。 -Passemos agora a essa tarefa. +现在让我们谈谈这个任务。 -[^12]: Ou melhor: educação "forçada" é uma virtude - meus pais foram obrigados a pagar através de impostos e eu fui obrigado a participar. \ No newline at end of file +[^12]: Ou, em vez disso: a educação "*forçado* é uma virtude" - os meus pais foram obrigados a pagar através de impostos, e fui obrigado a participar. \ No newline at end of file diff --git a/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p02_ch01_ethical_categories.md b/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p02_ch01_ethical_categories.md index ac80e8b82..c022a1320 100644 --- a/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p02_ch01_ethical_categories.md +++ b/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p02_ch01_ethical_categories.md @@ -1,39 +1,39 @@ ## Categorias Éticas -Com a estrutura do UPB no lugar, podemos agora nos voltar a uma exame de como o UPB valida ou invalida nossas proposições morais mais comuns. Se nossa "teoria da física" consegue explicar como um homem pode pegar uma bola de baseball, nós ao menos passamos o primeiro - e mais importante - obstáculo, e nosso primeiro e mais profundo golpe contra a besta. +Agora, com a estrutura do CUP no seu lugar, podemos examinar o modo como o CUP valida ou invalida as nossas proposições morais mais comuns. Se a nossa "teoria da física" pode explicar como é que um homem pode apanhar uma bola de basebol, ultrapassámos o primeiro e mais importante obstáculo e desferimos o nosso primeiro e mais profundo golpe contra a besta. ### As Sete Categorias -Como mencionado acima, proposições sobre comportamentos universalmente preferíveis caem entre três categorias gerais - positiva, negativa e neutra. Para nos ajudar a separar ética de estética, comecemos por ampliar essas categorias para abranger *qualquer* comportamento que pode ser sujeito à uma análise ética. As sete categorias são: +Como mencionámos acima, as proposições sobre o comportamento universalmente preferível dividem-se em três categorias gerais: positiva, negativa e neutra. Para nos ajudar a separar a estética da ética, vamos começar por ampliar essas categorias para englobar *qualquer* comportamento que possa ser submetido a uma análise ética. Estas sete categorias são: -1. É bom (universalmente preferível e executável através de violência, assim como "não matar"). -2. É esteticamente positivo (universalmente preferível porém não executável através de violência, como"cortesia" e "ser pontual"). -3. É pessoalmente positivo (nem universalmente preferível nem executável com violência, como uma preferência por comer sorvete). -4. É neutro, ou não tem conteúdo ético ou estético, como correr para o ônibus. -5. É pessoalmente negativo (predileção por não comer sorvete). -6. É esteticamente negativo ("rudeza" e "atraso"). +1. É bom (universalmente preferível e exigido através da violência, como "não matar"). +2. É esteticamente positivo (universalmente preferível, mas não executável através da violência, como a "cortesia" e "ser pontual"). +3. É pessoalmente positivo (nem universalmente preferível nem exigível, tal como a preferência por comer sorvete). +4. É neutro, ou não tem conteúdo ético ou estético, como correr para apanhar o autocarro. +5. É pessoalmente negativo (preferência por não comer sorvete). +6. É esteticamente negativo ("descortesia" e "atraso"). 7. É mau (universalmente proscrito) ("estupro"). -Idealmente, nós deveríamos ser capazes de cortar essas em só duas categorias - universalmente preferível e esteticamente positivo - definindo nossas proposições éticas para que o que é universalmente banido é simplesmente uma imagem espelhada do que é universalmente preferível, e ignorando meras preferências pessoais e ações neutras por não serem relevantes para a discussão sobre ética. +Idealmente, deveríamos poder reduzi-las para apenas duas categorias - universalmente preferíveis e esteticamente positivas - ao definir as nossas proposições éticas, de modo que o que é universalmente eliminado, seja apenas, uma imagem espelhada do que é universalmente preferível e abandonando apenas as preferências pessoais e as acções neutras, irrelevantes para uma discussão de ética. -Por exemplo, o princípio de não agressão (NAP) afirma que a iniciação do uso da força é imoral - assim a não iniciação do uso da força é universalmente preferível, enquanto a iniciação do uso da força é universalmente banido. Se o que é banido é simplesmente o oposto do que é preferível, não existe necessidade para uma categoria adicional. +Por exemplo, o Princípio de Não-Agressão (PNA) afirma que o início do uso da força é imoral - portanto, a não iniciação do uso da força é universalmente preferível, enquanto que o início do uso da força é universalmente eliminado. Se o que é excluído é apenas o oposto do que é preferível, não há necessidade de uma categoria adicional. -Além disso, como filósofos morais, nós precisamos priorizar nossa examinação de éticas racionais focando nas violações mais flagrantes. Claramente as ações mais imorais devem ser as de execução violenta de preferências injustas sobre os outros. Se ações como "roubo" ou "assassinato" forem definidas como UPB, a examinação dessas definições tem que ser nossa prioridade mais alta. +Além disso, como filósofos morais, devemos priorizar o nosso exame da ética racional, concentrando-nos nas violações mais flagrantes. Obviamente, as acções mais imorais devem ser a aplicação violenta de preferências injustas sobre outros. Se acções como "roubo" ou "assassinato" forem definidas como CUP, o exame de tais definições deve ser a nossa maior prioridade. -Assim, nós devemos focar nossos esforços primariamente em ações universalmente preferíveis e executáveis por meio de violência. +Portanto, devemos concentrar os nossos esforços, principalmente em acções universalmente preferíveis e exigíveis. -### Virtude e Seu Oposto +### Virtude e o seu Oposto -O oposto de "virtude" tem que ser "vício" - o oposto de "bom" tem que ser "mal." Se eu proponho a regra moral, "você não deve roubar," então roubar tem que ser mal, e *não* roubar tem que ser bom. Isso não significa que "abster-se do roubo" é a única definição de excelência moral, é claro, já que um homem pode ser um assassino, mas não um ladrão. Nós podemos pensar disso como um "necessário porém não suficiente" requerimento para a virtude. +O oposto da "virtude" deve ser "vício" - o oposto de "bem" deve ser "mal". Se eu propuser a regra moral, "não roubarás", então o roubo deve ser mau e *não* o roubo deve ser bom. Isso não significa que "abster-se do roubo" seja a única definição de excelência moral, é claro, já que um homem pode não ser um ladrão, mas ser um assassino. Podemos pensar nisso como um requisito "necessário, mas não suficiente" para a virtude. -Toda ação moral preferível deve ser sua verdadeira natureza e ter uma ação oposta - porque se não tem, então não existe capacidade de escolha, nenhuma possibilidade de evitabilidade, e então nenhuma capacidade de virtude ou vício. Se eu proponho a regra moral: "você deve desafiar a gravidade," então claramente moralidade se torna impossível, imoralidade não pode ser evitada, e então a rega moral deve ser invalida. +Cada acção moralmente preferível deve, por sua própria natureza, ter uma acção oposta - porque, se não, não há capacidade de escolha, nenhuma possibilidade de evasão e, portanto, nenhuma capacidade de escolha entre a virtude ou o vício. Se eu propuser a regra moral: "desafiarás a gravidade", a moralidade torna-se impossível, a imoralidade não pode ser evitada e consequentemente, a regra moral deve ser inválida. -Se eu proponho a regra moral: "você não pode ir para São Francisco," isso pode ser logicamente refraseado para: "você tem que ir para qualquer lugar menos São Francisco." Deste jeito a regra moral "você não deve roubar" pode ser igualmente proposta na forma positiva - "você deve respeitar direitos de propriedade." Uma vez que respeitar direitos de propriedade é uma virtude, violar propriedade tem que ser um vício. +Se eu propuser a regra moral: "Não irás a San Francisco", isso pode ser logicamente reformulado como: "irás a algum lugar, mas não a São Francisco". Desta forma, a regra moral "você não roubará" pode ser igualmente proposto na forma positiva - "respeitarás os direitos de propriedade". Uma vez que respeitar os direitos de propriedade é uma virtude, violar os direitos de propriedade deve ser um vício. -### O Que Está Faltando +### O que está Faltando -Visivelmente ausente da lista acima estão as virtudes tradicionais como coragem, honestidade, integridade e assim por diante - assim como seus opostos: covardia, falsidade e corrupção. +As virtudes tradicionais, como coragem, honestidade, integridade e assim por diante, estão conscientemente ausentes da lista anterior - assim como os seus opostos: cobardia, falsidade e corrupção. -Pode parecer que essas virtudes deveriam cair no campo de comportamentos esteticamente positivos, assim como ser pontual, mas eu de longe tenho muito respeito pelas virtudes tradicionais para botar elas na mesma categoria de etiquetas sociais. A razão pela qual eles não podem ser colocados na categoria de universalmente preferíveis é que, como mencionado acima, a estrutura do UPB só lida com *comportamentos*, não com atitudes, pensamentos, estados mentais ou emocionais. O método científico pode processar uma proposição lógica; mas não pode processar "raiva" ou "temeridade." Esses estados de mente não são sem importância, é claro - na verdade são essenciais - mas não podem ser parte de qualquer sistema objetivo para avaliar proposições éticas, uma vez que são essencialmente subjetivas - e, portanto, improvável - estado do ser. +Pode parecer que essas virtudes deviam cair no reino do comportamento esteticamente positivo, como ser pontual, mas, tenho muito respeito pelas virtudes tradicionais para colocá-las na mesma categoria que as simpatias sociais. A razão pela qual não podem ser colocados na categoria de universalmente preferível é que, como mencionamos acima, a estrutura do CUP trata apenas de *comportamentos*, não de atitudes, pensamentos, estados mentais ou emoções. O método científico pode processar uma proposição lógica; não pode processar "raiva" ou "imprudência". Esses estados de ânimo não são insignificantes, é claro - na verdade, são essenciais - mas não podem fazer parte de um sistema objectivo para avaliar proposições éticas, pois são essencialmente subjectivos - e portanto, improváveis - estados de ser. -Assim o UPB só pode lidar com ações objetivamente verificáveis assim como assassinato, assalto e assim por diante. \ No newline at end of file +Assim, o CUP só pode tratar sobre acções objectivamente verificáveis, como assassinato, assalto e assim por diante. \ No newline at end of file diff --git a/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md b/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md index 58fb55ea3..5e10ec834 100644 --- a/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md +++ b/pt-BR/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md @@ -52,115 +52,115 @@ A sociedade progride exatamente no grau em que razão e evidência dão o grande ### Governo -Dizer que o governo opera sob regras de morais opostas do resto da sociedade é exatamente o mesmo como dizendo, "duendes são imunes a gravidade". Em primeiro lugar, não existem duendes – e uma das maneiras em que sabemos que eles não existem é que se afirma que são imunes à gravidade. Tudo o que tem massa está sujeito a gravidade – o que é imune a gravidade por definição não tem massa e, portanto, não existe. A afirmação "duendes são imunes a gravidade" é uma tautologia, que apenas confirma a não-existência de duendes – é o semântico equivalente a "aquilo que não existe, não existe." "A é A", a primeira lei de Aristóteles da lógica, faz um pouco precioso para confirmar a existência daquilo que é definida como a não-existência. +Dizer que o governo funciona sob regras morais opostas às do resto da sociedade é exactamente o mesmo que dizer: "os fantasmas são imunes à gravidade". Em primeiro lugar, os fantasmas não existem - e uma das maneiras pelas quais sabemos que eles não existem é que se diz que eles são imunes à gravidade. Tudo o que tem massa está sujeito à gravidade - Por definição, o que é imune à gravidade, não tem massa e portanto, não existe. A declaração "Os fantasmas são imunes à gravidade" é uma redundância, que só confirma a inexistência de fantasmas - é o semântico equivalente de "o que não existe, não existe". A é A, a primeira lei da lógica, de Aristóteles, faz muito pouco para confirmar a existência do que é definido como inexistente. -Da mesma maneira, quando dizemos que é moralmente bom para soldados representantes de assassinato e governo para roubar, nós sabemos que "soldados" e "representantes do governo" como categorias morais é algo *completamente inválido*. +Do mesmo modo, quando dizemos que é moralmente bom que os soldados assassinem e que os representantes do governo roubem, sabemos que os "soldados" e os "representantes do governo" como categorias morais são *completamente inválidos*. -Se eu disser que um círculo quadrado tem o direito de roubar, eu apenas estou dizendo que aquilo que não pode existir tem o direito de fazer isso que é contraditório – uma declaração puramente absurda, mas que permanece estranhamente atraente na "zona nula" da política. +Se eu disser que um círculo quadrado tem o direito de roubar, estou apenas a dizer que o que não pode existir tem o direito de fazer o que é contraditório - uma declaração totalmente absurda, mas que permanece estranhamente atraente na "zona nula" da política. -Se eu comprar a fantasia de um soldado em uma loja de segunda mão, e colocá-lo, claramente eu não criei um universo alternativo onde em regras morais opostas podem ser válidas. No momento antes de eu colocar o traje, era errado para mim assassinar – quando é que se torna *certo* eu matar? Quando colocar as calças? E se eu tiver as calças, mas não o colete? E se eu tiver apenas uma bota? E se ambas as botas são, mas só uma esta amarrada? E se meu chapéu estiver ao contrário? E se eu tiver vestido um uniforme que não é reconhecido pela primeira pessoa que me deparo? Os Beatles, de repente, possuem o direito de matar quando lançaram o cover de "Sargento pimenta"? Eles perderam esse direito quando eles tiraram seus casacos? +Se eu comprar um uniforme de soldado numa loja de segunda mão e vesti-lo, evidentemente, não estarei a criar um universo alternativo, onde as regras morais opostas podem ser válidas. No momento antes de vestir o uniforme, para mim era errado matar - quando é que se torna *correcto* que eu assassine? Quando visto as calças? E se eu tiver as calças, mas não o colete? E se eu tiver apenas uma bota? E se as duas botas estiverem calçadas, mas só uma estiver atada? E se o meu chapéu estiver para trás? E se eu vestir um uniforme que não seja reconhecido pela primeira pessoa que encontre? Os Beatles adquiriram, de repente, o direito de assassinar quando se disfarçaram para a capa de "Sargento Peppers"? Perderam esse direito quando tiraram os seus casacos? -Eu pergunto essas perguntas retóricas porque elas são de fato muito sérios. Claramente, um traje militar não altera a natureza do ser humano, mais do que um corte de cabelo transforma-o em um pato, um conceito ou um Deus. +Perguntei estas questões retóricas, porque elas são realmente sérias. Evidentemente, um uniforme militar não altera a natureza de um ser humano, mais do que um corte de cabelo o transforma num pato, num conceito ou num deus. -"Ah", você pode dizer, "mas o traje é inválido porque você tem isso em uma loja de segunda mão – colocar o uniforme de um soldado não mais faz um soldado do que as fotocópias de um doutorado te garantem um pH.d." +Você pode dizer, "ah" "mas o uniforme é inválido porque o conseguiu numa loja de segunda mão - vestir um uniforme de soldado não o faz mais soldado do que a fotocópia de um diploma de doutor o faz doutor -A analogia é incorreta, porque tendo um pH.d. ou fotocopiar um doutorado não altera nenhuma das regras morais a que você é submetidos como um ser humano. +A analogia é incorrecta, porque ter um Ph.D. ou fotocopiar um doutorado, não altera nenhuma das regras morais às quais é submetido como ser humano. -"Bem", você pode responder, "mas a diferença é que o soldado possui direitos morais que são fornecidos a ele pelo cidadão comum, por uma questão de legítima defesa coletiva, e assim por diante." +Ainda pode responder "bem", "mas a diferença é que o soldado possui direitos morais que lhe são fornecidos pelo cidadão comum, por uma questão de legítima defesa colectiva, e assim por diante" -Isto levanta um ponto muito interessante, que é a questão de se opiniões podem mudar a realidade. +Isso trás à superfície um ponto muito interessante, que é a questão de saber se as opiniões podem mudar a realidade. -### Opiniões e realidade +### Opiniões E Realidade -Claramente, entendemos que eu não posso te livrar das restrições da gravidade através de minha opinião, da mesma maneira que a minha opinião de que "dois mais dois são cinco" torna essa afirmação verdadeira. +Entendemos, claramente, que não posso libertá-lo das restrições da gravidade, através da minha opinião, mais do que posso, através da mesma, tornar verdade que "dois mais dois são cinco". -"Opiniões" são essas crenças que não tem nenhuma evidência clara na realidade ou para que nenhuma evidência clara pode ser fornecida, ou que são expressões de preferências meramente pessoais. A minha opinião pessoal é que eu prefiro sorvete de chocolate ao de baunilha - Eu também tenho uma "opinião" de que a Islândia é um paraíso tropical, ou que Deus existe, ou que a chuva cai para cima. Opiniões pessoais claramente não têm nada a ver com a moralidade; opiniões que pretendem descrever com precisão a realidade, mas que não são meramente preconceitos incorretos. Acreditar que a chuva cai para cima não inverte o seu curso; vestir uma camisa havaiana para a Islândia não faz Reykjavik ficar mais quente. +As "Opiniões" são aquelas crenças que não têm evidências claras na realidade, ou para as quais não podem ser fornecidas evidências claras ou que são expressões de simples preferências pessoais. A minha opinião pessoal é que prefiro o sorvete de chocolate ao de baunilha - também posso ter uma "opinião" de que a Islândia é um paraíso tropical, ou que Deus existe, ou que a chuva cai para cima. As opiniões pessoais não têm nada a ver com a moralidade; As opiniões que afirmam descrever a realidade com precisão, mas que não o fazem, são apenas preconceitos incorrectos. Acreditar que a chuva cai para cima não reverte o seu curso; Usar uma camisa havaiana na Islândia não faz do Reykjavik nenhum aquecedor. -Assim, acreditar que o assassinato é moralmente bom não faz assassinato moralmente bom. Desde que minhas crenças sobre um ser humano não mudam a sua natureza moral, minha crença de que seus crimes são virtuosos não altera a virtude de suas ações. Se eu fechar os olhos e imaginar que você é um lagarto, você não perde de repente sua capacidade de regular sua própria temperatura corporal. Imaginar que você é um peixe não permite que você ignore a sua necessidade de equipamento de mergulho. +Por isso, acreditar que o assassinato é moralmente bom não o torna moralmente bom. Dado que as minhas crenças sobre um ser humano não mudam a sua natureza moral, a minha crença de que os seus crimes são incensuráveis não altera a virtude das suas acções. Se eu fechar os olhos e imaginar que você é um lagarto, não irá perder, repentinamente a sua capacidade de regular a própria temperatura corporal. Imaginar que você é um peixe não irá fazer que ignore a sua necessidade de equipamento de mergulho. -Opiniões não mudam a realidade. +As opiniões não mudam a realidade. -Porque opiniões não mudam a realidade, eu não posso conceder-lhe qualquer exceção ou inversão no que diz respeito a uma regra moral universal. Visto que as regras morais são baseadas na lógica universal, bem como a natureza física e a realidade de um ser humano, não posso conceder-te o "direito de matar," mais do que eu posso conceder-lhe a habilidade de levitar, andar sobre a água ou com precisão dizer que dois mais dois são cinco. +Como as opiniões não mudam a realidade, não posso conceder-lhe nenhuma excepção ou inversão no que diz respeito a uma regra moral universal. Dado que as regras morais baseiam-se na lógica universal, assim como na natureza física e na realidade de um ser humano, não posso conceder-lhe o "direito de matar", mais do que lhe posso conceder a capacidade de levitar, andar na água, ou que diga, com precisão, que dois e dois são cinco. -### Governo como voluntarismo +### Governo Como Voluntariado -A força aberta envolvida na instituição do governo – o invólucro conceitual que inverte as regras morais para um determinado grupo de indivíduos – é algo que é sempre mantido fora da mesa em debates. Quando falamos sobre o governo, nunca é considerado positivo salientar "a arma no quarto." Quase por definição, os governos são considerados para serem escolhidos pelo e para o povo e para operar com sua aprovação expressa ou implícita. +A força aberta envolvida na instituição do governo - o revestimento teórico que inverte as regras morais para um grupo determinado de indivíduos - é algo que é sempre mantido fora da mesa de debates. Ao falar sobre o governo, nunca se considera algo positivo de salientar "a arma na sala". Quase por definição, os governos são considerados escolhidos pelas e para as pessoas e para trabalhar com a sua aprovação expressa ou implícita. -No entanto, isso é pura bobagem. +No entanto, isso é um completo absurdo. -Se um homem mantém uma faca na garganta de uma mulher ao ter relações sexuais com ela, isso é por definição um ato de estupro. Ele não pode dizer que o sexo é consensual, enquanto ao mesmo tempo ameaça-a com ferimentos ou morte, se ela se recusa a fazer sexo com ele. Se o sexo é voluntário, a faca é completamente desnecessária. Se o homem sente a necessidade de uma faca, então o sexo é claramente *não* voluntário. +Se um homem mantém uma faca na garganta de uma mulher enquanto faz sexo com ela, isto é, por qualquer definição, uma violação. Ele não pode dizer que o sexo é consensual, ao mesmo tempo que a ameaça de maus-tratos ou de morte se ela se recusar a fazer sexo com ele. Se o sexo é voluntário, a faca é completamente desnecessária. Se o homem sentir a necessidade de uma faca, então, o sexo *não* é voluntário. -Da mesma forma, as pessoas dizem que a tributação é parte do contrato social que eles voluntariamente concordaram. +Do mesmo modo, as pessoas dizem que a tributação faz parte do contrato social em que concordaram voluntariamente. -Isto é logicamente e empiricamente falso. +Isso é lógica e empiricamente falso. -Sabemos que é empiricamente falsa porque *nenhum há contrato social existe*. Nem você nem eu *alguma vez* assinou um documento voluntariamente consentindo com o imposto de renda – simplesmente nascemos em um sistema que leva o nosso dinheiro de nós apontando uma arma. +Sabemos que é empiricamente falso porque *não existe contrato social*. Nem você nem eu *alguma vez* assinámos um documento, voluntariamente, consentindo o imposto de renda - nós simplesmente nascemos num sistema que nos tira o dinheiro a ponta de pistola. -### A arma no quarto +### A Arma No Quarto -Muitas pessoas argumentam neste ponto que a tributação não é aplicada no apontando uma arma, e sim que as pessoas pagam voluntariamente. Por exemplo, eu nunca tive uma arma apontada na minha cara por um coletor de impostos ou um policial, mas eu pago impostos por décadas. +Neste ponto, muitas pessoas poderão argumentar, que a tributação não é aplicada a ponta de pistola, mas que as pessoas pagam voluntariamente. Por exemplo, eu nunca tive uma arma apontada à cara por um cobrador de impostos ou um polícia, mas paguei impostos durante décadas. -Isto pode ser verdade, mas é completamente irrelevante. Se eu disser a uma mulher que vou matar seus filhos se ela não tiver sexo comigo, e ela se submete a mim, claramente entendemos que uma ação imoral tomou lugar-mesmo que eu não tenha usado nenhuma arma em minha violação. Claramente, se a mulher submete-se a mim, é porque ela teme que irei realizar minha ameaça. Se eu disser a ela que meu duende de estimação vai matar seus filhos, se ela não tiver sexo comigo, ela muito provavelmente seria perturbada, mas não teria medo de minha ameaça de forma significativa, uma vez que é impossível que meu duende de estimação mate seus filhos. Ou, se eu morresse, e minha vontade afirmasse que eu mataria as crianças dessa mulher se ela não transasse comigo, claramente ela se sentiria aliviada ao invés de com medo, já que não posso conceber minha ameaça do depois de morto. Assim, nós pagamos impostos, porque sabemos que, se não o fizermos, a probabilidade de sermos agredidos contra representantes do estado é muito elevada. Se eu não pagar meus impostos, recebo uma carta, outra carta, em seguida, uma chamada de telefone, e depois uma intimação ao tribunal – e se eu não aparecer no tribunal, ou não pagar meus impostos atrasados e multas acumuladas e juros, policiais virão com armas para me levar para a cadeia. Se eu resistir a esses policiais, eles vão me abater. +Isso pode ser verdade, mas é completamente irrelevante. Se eu disser a uma mulher que matarei os seus filhos se ela não fizer sexo comigo e ela se submete a mim, entendemos, claramente, que ocorreu uma acção imoral - apesar de não ter usado nenhuma arma na minha violação. Evidentemente, se a mulher se me submete, é porque teme que eu leve a cabo a minha ameaça. Se eu lhe dissesse que o meu duende de estimação mataria os seus filhos, se ela não fizesse sexo comigo, provavelmente ficaria perturbada, mas não teria medo da minha ameaça de forma significativa, já que é impossível que o meu duende de estimação mate crianças. Ou, se eu morresse, e a minha última vontade declarasse que eu mataria os filhos desta mulher se ela não fizesse sexo comigo, evidentemente ela ficaria aliviada e não com medo, já que não posso concretizar a minha ameaça além do túmulo. Assim, pagamos impostos porque sabemos que, se não o fizermos, a probabilidade de ser agredidos pelos representantes do estado é muito alta. Se eu não pagar os meus impostos, recebo uma carta, depois outra carta, depois um telefonema e depois uma intimação para o tribunal - e se eu não comparecer no tribunal, ou não pagar os meus impostos atrasados e multas e juros acumulados, os polícias virão com armas para me levar para a prisão. Se eu resistir, esses polícias derrubam-me. -Dizer que força é igual a voluntarismo é completamente ilógico e contraditório. Dizer que a iniciação do uso da força é completamente igual a não-iniciação do uso da força é dizer que cima é baixo, preto é branco, e a verdade é a falsidade. +Dizer que a força é igual ao voluntariado é completamente ilógico e contraditório. Dizer que a iniciação do uso da força é completamente igual à não iniciação do uso da força, é dizer que acima é abaixo, que o preto é branco e que a verdade é mentira. -Sem a "zona nula", essas ficções corruptas não podem ser sustentadas. +Sem a "zona nula", essas ficções corruptas não podem ser mantidas. -A "zona nula" é o covil da besta que caçamos. +A "zona nula" é o covil da besta que estamos a caçar. -Como podemos ver, sabemos, pessoalmente, que é errado roubar; Temos muito poucos problemas com a proibição abstrata e lógica de roubo, tal como temos trabalhamos acima –, no entanto, existe ainda, esta "zona nula" ou universo alternativo onde tais oposições podem ser aceitas sem qualquer pergunta ou preocupação. +Como podemos ver, sabemos que, pessoalmente, é errado roubar; temos muito poucos problemas com uma proibição lógica e abstracta sobre o roubo, tal como a tratamos anteriormente - porém ainda existe essa "zona nula" ou universo alternativo onde tais oposições podem ser aceites sem qualquer dúvida ou preocupação. -De acordo com a UPB, é errado para mim e para você roubar. Ainda de alguma forma, nesta "zona nula", não é apenas permitido, mas também perfeitamente *moral*, para que outros possam roubar. Nós *não devemos* roubar – eles *devem* roubar. É insanidade moral! +De acordo com o CUP, para nós é errado roubar. No entanto, de alguma forma, nesta "zona nula", não só é permitido roubar mas também perfeitamente *moral* que outros roubem. Nós *não devemos* roubar - eles *devem* roubar. É loucura moral! -### Policiais +### Polícias -Deixe-nos tirar nosso amigo Bob do seu quartinho de teste da teoria moral e restaurá-lo para seu trabalho original como um policial. +Deixe-nos tirar o nosso bom amigo Bob da sua pequena sala de testes de teoria moral e regressá-lo ao seu trabalho original como polícia. -Claramente, quando Bob acorda pela manhã, antes do seu turno, ele não pode ir para casa do seu vizinho e cobrar dinheiro apontando uma arma, não importa quem lhe disser que está tudo bem. +Quando Bob acorda pela manhã, antes do seu turno, ele não pode ir à casa do seu vizinho e exigir dinheiro a ponta de pistola, não importa quem lhe diga que isso é correcto. -Quando Bob toma o café da manhã, ele também não pode atacar seu vizinho e pegar seu dinheiro. A caminho do trabalho – mesmo que ele tenha colocado o uniforme – ele não bateu ponto ainda e, portanto, não tem mais direitos do que qualquer outro cidadão. Quando ele bate ponto, no entanto, é como se ele descendesse de um pilar amoral de fogo vindo do céu, ele ganha a incrível capacidade de moralmente atacar seus vizinhos e tirar o dinheiro deles. +Quando Bob toma o seu café da manhã, também não pode atacar o seu vizinho e tomar o seu dinheiro. Quando se dirige para o trabalho - mesmo que tenha vestido o seu uniforme - não bate em ninguém e, portanto, não tem mais direitos do que qualquer outro cidadão. Agora, quando ele golpeia, como uma pira de fogo imoral que descesse dos céus, adquire a incrível habilidade de, moralmente, atacar os seus vizinhos e tomar o seu dinheiro. -Estranhamente, esta é a única característica dele que foi totalmente revertida em si. Ele não pode voar, ele não pode mudar sua forma, ele não pode digerir rolamentos com êxito ou viver no inferno; ele não pode correr mil quilômetros por hora e nem consegue atravessar uma parede de tijolos. Ele é absolutamente, totalmente, e completamente *o mesmo homem que ele era **antes de** bater o ponto* – mas agora, ele está sujeito a regras morais totalmente opostas. +Estranhamente, essa é a sua única característica que se reverteu completamente. Ele não pode voar, não pode mudar a sua forma, não consegue digerir com sucesso esferas rolantes, ou viver num inferno; ele não pode correr mil quilómetros por hora e tampouco pode atravessar uma parede de tijolos. Ele é absolutamente, totalmente e completamente *o mesmo homem que era **antes** ele deu um soco* - agora, está sujeito a regras morais completamente opostas. -Ainda mais estranhamente, se eu não sou um "policial", mas se eu seguir Bob para trabalhar e fizer exatamente o que ele faz – se eu vestir uma fantasia, entrar na delegacia de polícia e colocar um pedaço de papelão em um relógio de bater ponto – porque, então se fiz exatamente o que Bob faz, Eu sou completamente e totalmente imoral, embora as ações idênticas Bob são totalmente *morais*. +Ainda mais estranhamente, se eu não sou "polícia", mas sigo Bob até ao trabalho e faço exactamente o mesmo que ele faz - visto um uniforme, entro na delegacia e marco ponto no relógio - Por que, se eu fizer exactamente o mesmo que Bob faz, sou completa e totalmente imoral, embora as acções idênticas de Bob sejam completa e totalmente *morais*. -Que tipo de sentido isso faz? Como nós podemos concebivelmente desvendar este mistério impenetrável? +Como é que isso faz sentido? Como podemos, concebivelmente, desvendar esse mistério impenetrável? -O simples fato é que ele *não pode* ser desvendado, porque ele é completamente louco. O fato é que essa loucura moral do "mundo oposto" é completamente irracional – para não mencionar violentamente explorativa - é óbvio que ela deve ser enterrado em um desfile interminável de "voluntarismo" mitológico +O facto é que ele *não pode* ser desvendado, porque, simplesmente, está completamente perturbado. O facto de que essa loucura moral do "mundo oposto" é completamente irracional - para não dizer violentamente explosiva - é tão óbvio que deve ser encerrado numa cavalgada infinita de "voluntariado" mitológico -Nos dizem que "queremos" que Bob npegue dinheiro – o que contradiz completamente o fato de que Bob aparece na nossa porta apontando uma arma carregada na nossa cara. Por esta lógica, posso também ir subindo e descendo a rua roubando dinheiro de meus vizinhos e então afirmar que estou absolutamente chocado quando eu for preso: +Somos informados de que "queremos" que Bob tome o nosso dinheiro - o que contradiz completamente o facto de que Bob aparece na nossa porta apontando uma arma carregada, à nossa cara. Por esta lógica, eu também posso subir e descer a rua roubando o dinheiro dos meus vizinhos e depois, quando for preso, alegando estar totalmente chocado, dizer: -"Eles *querem* que eu leve o dinheiro!" +"Eles *querem* que eu tome o seu dinheiro!" -"Mas então por que estavam ameaçando matá-los se eles não lhe dessem o dinheiro?" +"Mas então, por que é que você estava ameaçando matá-los se eles não lhe dessem o seu dinheiro?" -"Porque eles me *devem* o dinheiro!" +"Porque eles *me devem* o seu dinheiro!" -"Eu pensei que você disse que eles queriam dar-lhe o dinheiro." +"Eu pensei que você tivesse dito que eles lhe queriam dar o seu dinheiro" -"Não, não – eles me devem. É realmente *meu* dinheiro!" +"Não, não - eles devem-me. O dinheiro é realmente *meu*! " -"Por que razão eles te devem este dinheiro?" +"Por que motivo eles devem-lhe esse dinheiro?" "Temos um contrato!" -"Mostre este contrato? Assinaram este contrato por livre arbítrio?" +"Pode mostrar-me esse contrato? Eles assinaram esse contrato por sua própria e livre vontade? " -"Não é esse tipo de contrato! É um – contrato *social*... E também – de acordo com o contrato social, tenho toda a rua de qualquer jeito – o bairro inteiro na verdade! Quem se recusa a pagar-me o meu dinheiro pode mudar para outro lugar – não estou forçando ninguém!" +"Não é esse tipo de contrato! É um contrato *social*... E além disso - de acordo com esse contrato social, eu sou o proprietário da rua toda, de qualquer forma - do bairro inteiro, na verdade! Qualquer pessoa que se recuse a pagar o meu dinheiro pode mudar-se para outro lugar - eu não estou a obrigar ninguém! " -"E como você sabe que você possui toda a vizinhança? Tem papéis de posse?" +"E como é que você sabe que é o dono do bairro todo? tem documentos de propriedade? " -"Sim, claro – dê uma olhada aqui!" +"Sim, é claro - olhe aqui!" -"Bem, isso é apenas uma nota manuscrita dizendo que você possui toda a vizinhança – e é a mesma caligrafia de sua assinatura. Temo que nós vamos ter que prender-lhe este é apenas um contrato confeccionado por ti, o qual você está infligindo sobre outras pessoas apontando uma arma." +"Bem, isto é apenas uma nota manuscrita dizendo que você é dono do bairro todo - e é a mesma caligrafia da sua assinatura. Temo, que vamos ter de o prender - este é apenas um contrato inventado por si próprio, que está a impor aos outros a ponta de pistola " -Isso é completamente insano e corrupto como quando eu continuo a dizer a uma mulher que estou estuprando-a e ela *quer* fazer sexo comigo. Imagine se fosse julgado por estupro, houvesse um vídeo da mulher implorando-me para parar, e eu tinha uma faca na garganta dela, como minha defesa seria recebida se eu continuasse a insistir que ela *queria* fazer sexo comigo? +Isso é tão completamente insano e corrupto como eu continuar a dizer a uma mulher que estou a violar, que ela *quer* fazer sexo comigo. Consegue imaginar se eu estivesse em julgamento por violação e houvesse uma fita de vídeo da mulher a implorar-me que parasse e eu tivesse uma faca na sua garganta, como seria recebida a minha defesa, se eu continuasse a insistir que ela realmente *queria* fazer sexo comigo? -No tribunal, eu seria vilipendiado e jogado na cadeia por minha hipocrisia óbvia, louca, corrupta e egoísta. +No tribunal, eu seria injuriado e metido na prisão pela minha hipocrisia óbvia, louca, corrupta e egoísta. -Ah, mas na "zona nula" de governo, o estupro é fazer amor, sequestro é convite, rejeitar o roubo é egoísmo e coerção é bondade. +Ah, mas na "zona nula" do governo, a violação é fazer amor, o sequestro é um convite, rejeitar o roubo é egoísmo mau e a coerção é bondade. -Isso é o que eu quero dizer quando digo que essa *zona nula* do "mundo oposto" é a barreira mais fundamental da felicidade humana em todo o mundo. Roubar é errado para nós; roubar é errado em essência – mas roubar é de alguma forma "certo" neste universo alternativo insano chamado "governo"? +Isto é o que quero significar quando digo que este "mundo oposto *zona nula*" é a barreira fundamental para a felicidade humana em todo o mundo. Para nós é errado roubar; em resumo roubar é errado - mas, de alguma forma, roubar está "certo" nesse universo alternativo insano chamado "governo"? [^2]: Não vamos nem comentar sobre o pesadelo lógico do valor de verdade contido na afirmação "erro é igual a verdade". diff --git a/pt-PT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/pt-PT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/pt-PT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/pt-PT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/pt-PT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/pt-PT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index ce5535014..b92c7513d 100644 --- a/pt-PT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/pt-PT/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/pt-PT/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/pt-PT/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index 59cd94600..d812d973c 100644 --- a/pt-PT/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/pt-PT/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: pt-PT is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/info.yml index d6247d0ca..12464370b 100644 --- a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md index 8273b0ae3..13751e0ab 100644 --- a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md +++ b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md @@ -1,54 +1,54 @@ -## Introdução +## Prefácio -Em muitos contos de fadas, existe um monstro terrível de imenso poder, um dragão ou um réptil, que tiraniza as terras ao redor. Os habitantes da região, tremem diante desse monstro; sacrificam os seus animais, pagam dinheiro e sangue na esperança de apaziguar os seus impulsos assassinos. +Em muitos contos de fadas, existe um animal terrível de poder imenso, um dragão ou um réptil, que tiraniza as terras ao redor. Os habitantes da região tremem diante desse monstro; sacrificam os seus animais, pagam dinheiro e sangue na esperança de apaziguar os seus impulsos assassinos. -A maioria das pessoas acobarda-se sob a sombra desta besta, designando o seu medo como "prudência", mas alguns - embriagados de coragem ou loucura - decidem lutar. Ano após ano, década após década, muitos grupos de campeões esperançosos, tentam combinar a sua força, virtude e astúcia contra esse terrível tirano. +A maioria das pessoas acobarda-se sob a sombra deste monstro, chamando o seu medo de "prudência", mas alguns - talvez embriagados de coragem ou loucura - decidem lutar. Ano após ano, década após década, grupos e grupos de campeões esperançosos tentam combinar a sua força, virtude e astúcia contra esse terrível tirano. -Tentam - e falham. +Tentam e falham. -A besta é sempre imortal, então os aldeões não podem esperar para se livrar do seu déspota. O tirano nunca é racional, e não tem vontade de mudar, portanto não é possível nenhuma negociação. +O monstro é sempre imortal e os aldeões não podem esperar para se livrar do seu déspota. A besta nunca é racional e não tem vontade de mudar, portanto, nenhuma negociação é possível. -A única esperança dos aldeões desesperados é que apareça um homem que possa derrotar o monstro. +The desperate villagers’ only hope is for a man to appear who can defeat the beast. -Inevitavelmente, surge um homem que chega e impressiona a todos de forma totalmente incongruente. Ele é um cavaleiro, um filho de sapateiro, um aprendiz de padeiro - ou às vezes, apenas um vagabundo. +Inevitably, a man steps forward who strikes everyone as utterly incongruous. He is a stable boy, a shoemaker’s son, a baker’s apprentice – or sometimes, just a vagabond. -Este livro é a história pessoal do meu ataque a um desses déspotas. +This book is the story of my personal assault on just such a beast. -Esta "besta" é a crença de que é impossível definir um sistema ético, objectivo, racional, secular e científico. Este "monstro" é a ilusão de que a moral deve ser perdida para sempre nos pântanos irracionais de deuses e governos, impostos por razões meramente pragmáticas, mas sempre sem justificativa lógica e uma definição clara. Esta "besta" é a fantasia de que a virtude, a nossa maior alegria, a nossa felicidade mais profunda, deve ser deixada de lado por adultos seculares, e posta no chão para ser pisada, exibida e explorada por políticos e sacerdotes - e até pelos pais. Este "tirano" é a superstição de que, sem a invectiva dos pais, o bullying dos deuses ou as armas dos governos, não podemos ser racionais e bons. +This “beast” is the belief that it is impossible to define an objective, rational, secular and scientific ethical system. This “beast” is the illusion that morality must forever be lost in the irrational swamps of gods and governments, enforced for merely pragmatic reasons, but forever lacking logical justification and clear definition. This “beast” is the fantasy that virtue, our greatest joy, our deepest happiness, must be cast aside by secular grown-ups, and left in the dust to be pawed at, paraded and exploited by politicians and priests – and parents. This “beast” is the superstition that, without the tirades of parents, the bullying of gods or the guns of governments, we cannot be both rational and good. -Este animal trouxe muitos heróis maravilhosos, desde Sócrates a Platão a Agostinho a Hume a Kant e a Rand. +This beast has brought down many great heroes, from Socrates to Plato to Augustine to Hume to Kant to Rand. -O custo para a humanidade tem sido enorme. +The cost to mankind has been enormous. -Uma vez que permanecemos incapazes de definir um sistema racional de moralidade universal, fomos obrigados a infligir histórias de terror religioso aos nossos filhos ou a fabricar armas, prisões e exércitos para um pequeno monopólio de controladores sem alma, que se denomina a si próprio, "Estado." +Since we have remained unable to define a rational system of universal morality, we have been forced to inflict religious horror stories on our children, or give guns, prisons and armies to a small monopoly of soulless controllers who call themselves “the state.” -Uma vez que o que chamamos "ética" permanece subjectivo e meramente* cultural*, inevitavelmente acabamos confiando no assédio moral, no medo e na violência para que imponham as regras sociais. Já que a ética não tem uma base racional no método científico, a "moralidade" permanece atolada numa guerra tribal de mitologias sangrentas, com cada bando a lutar com unhas e dentes, pelo controlo da fidelidade das pessoas à "virtude." +Since what we call “ethics” remains subjective and merely *cultural*, we inevitably end up relying on bullying, fear and violence to enforce social rules. Since ethics lack the rational basis of the scientific method, “morality” remains mired in a tribal war of bloody mythologies, each gang fighting tooth and nail for control over people’s allegiance to “virtue.” -Não podemos viver sem moral, mas também não podemos definir a moral de forma objectiva - portanto, permanecemos eternamente condenados a vidas vazias, de hipocrisia arrogante, domínio cínico ou escravidão piedosa. +We cannot live without morality, but we cannot define morality objectively – thus we remain eternally condemned to empty lives of pompous hypocrisy, cynical dominance or pious slavery. -Intelectualmente, não há apostas maiores no mundo. O nosso fracasso ao definir regras morais objectivas e racionais, custou centenas de milhões de vidas humanas, nas guerras de religiões e estados. +Intellectually, there are no higher stakes in the world. Our failure to define objective and rational moral rules has cost hundreds of millions of human lives, in the wars of religions and states. -Em muitos aspectos, as apostas estão a ficar ainda maiores. +In many ways, the stakes are getting even higher. -O aumento do fluxo de informações da Internet levantou as suspeitas de uma nova geração de que o que é chamado de "virtude" não é nada mais - nem menos - do que os contos de fadas dos seus anciãos hipócritas. As mentiras piedosas ditas pelos que detêm a autoridade - e a cumplicidade daqueles que os veneram - agora são mais claras do que nunca. +The increased information flow of the Internet has raised the suspicions of a new generation that what is called “virtue” is nothing more – or less – than the self-serving fairy tales of their hypocritical elders. The pious lies told by those in authority – and the complicity of those who worship them – are clearer now than ever before. -A "Verdade" foi exposta como manipulação; "Virtude" como controlo; "Lealdade" como escravidão, e o que é chamado de "moralidade" foi revelado como um espectáculo de marionetas ridículo, projectado para enganar e escravizar as pessoas fracas e medrosas. +“Truth” has been exposed as manipulation; “virtue” as control; “loyalty” as slavery, and what is called “morality” has been revealed as a ridiculous puppet show designed to trick weak and fearful people into enslaving themselves. -Esta realização deu origem a uma nova geração de niilistas, tal como aconteceu na Alemanha do século XIX. Estes relativistas extremos reservam os seus ataques mais virulentos para todo aquele que reivindique qualquer forma de certeza. Esta geração pós-moderna superou os fatos culturais das suas histórias colectivas, mas agora vê a verdade *toda * como uma mera afirmação prejudicial. Como crianças de olhos arregalados que foram marcadas na "sabedoria" cínica, vêem toda a comunicação como publicidade, todas as reivindicações como propaganda e todas as exortações morais como roubo hipócrita. +This realisation has given birth to a new generation of nihilists, just as it did in nineteenth century Germany. These extreme relativists reserve their most vitriolic attacks for anyone who claims any form of certainty. This post-modern generation has outgrown the cultural bigotries of their collective histories, but now view *all* truth as mere prejudicial assertion. Like wide-eyed children who have been scarred into cynical “wisdom,” they view all communication as advertising, all claims as propaganda, and all moral exhortations as hypocritical thievery. -Uma vez que não temos acordo sobre um quadro coeso, objectivo e racional para avaliar as proposições morais, a "moralidade" permanece atolada no misticismo e a sua sequela inevitável de violência. Assim como, antes do Iluminismo, as seitas religiosas lutavam infinitamente pelo controlo, com as espadas da aristocracia, agora, as mitologias morais concorrentes lutam pelo controlo do estado e de toda a sua maquinaria de coerção. +Since we have no agreement on a cohesive, objective and rational framework for evaluating moral propositions, “morality” remains mired in mysticism, and its inevitable corollary of violence. Just as, prior to the Enlightenment, religious sects warred endlessly for control over the blades of the aristocracy, so now do competing moral mythologies war for control over the state, and all its machinery of coercion. -Assim, a moralidade continua a ser, para a ciência moderna, como a "astronomia" medieval para a arte da astronomia moderna - um domínio da mitologia imaginária, aplicada através de narrativas, ameaças, compulsão e exploração - que bloqueia activamente qualquer progresso real em direcção à verdade. +Thus morality remains, relative to modern science, just as medieval “astronomy” did to modern astronomy – a realm of imaginary mythology, enforced through storytelling, threats, compulsion and exploitation – which actively bars any real progress towards the truth. -Esse "déspota" da ética relativista aproxima-se de nós, atacando-nos, justificando a tributação, a prisão, a censura e as guerras. Escraviza os jovens nas escolas estaduais e nas bancas dominicais; Aprisiona os pobres no bem estar do suave sistema de campos de trabalho; Até escraviza os ainda, não nascido, nos poços sem fundo das dívidas nacionais. +This “beast” of relativistic ethics looms above us, preying on us, justifying taxation, imprisonment, censorship and wars. It enslaves the young in state schools and Sunday pews; it ensnares the poor in the soft gulags of welfare; it enslaves even the unborn in the bottomless wells of national debts. -Como escrevi no meu livro anterior, "Oh Verdade: A Tirania da Ilusão", a mentira mais fundamental no centro das teorias éticas não comprovadas, é que tais teorias são sempre apresentadas às crianças, como factos objectivos e incontestáveis, quando na verdade são simples dogmas culturais. A razão pela qual os cientistas não precisam de um governo ou de um Vaticano é que os cientistas possuem uma método objectivo para resolver disputas: o método científico. A razão pela qual a linguagem não precisa de uma autoridade central para orientar a sua evolução é que ela depende do "mercado livre" das preferências individuais, acumuladas pelo estilo e a utilidade. +As I wrote in my previous book, “On Truth: The Tyranny of Illusion,” the most fundamental lie at the centre of unproven ethical theories is that such theories are always presented to children as objective and incontrovertible facts, when in truth they are mere cultural bigotries. The reason that scientists do not need a government or a Vatican is that scientists have an objective methodology for resolving disputes: the scientific method. The reason that language does not need a central authority to guide its evolution is that it relies on the “free market” of accumulated individual preferences for style and utility. -A razão pela qual a moral moderna - e a moralidade ao longo da história - sempre teve que confiar, primeiro, no maltrato de crianças e, em seguida, na ameaça dos adultos, é que é uma mentira manipuladora mascarada como uma verdade virtuosa. +The reason that modern morality – and morality throughout history – has always had to rely first on the bullying of children, and then on the threatening of adults, is that it is a manipulative lie masquerading as a virtuous truth. -A verdade é que necessitamos da moralidade; A mentira é que deuses ou governos podem, racionalmente, definir ou aplicá-la com justiça. +The truth is that we need morality; the lie is that gods or governments can rationally define or justly enforce it. -O meu objectivo neste livro é definir uma metodologia para validar teorias morais objectivas, consistentes, claras, racionais, empíricas e * verdadeiras *. +My goal in this book is to define a methodology for validating moral theories that is objective, consistent, clear, rational, empirical – and *true*. Estou plenamente consciente de que, neste momento, provavelmente sentirá uma onda crescente de cepticismo. Eu entendo perfeitamente que as probabilidades de que alguém lá fora na Internet - o mundo doméstico dos loucos - de alguma forma tenha resolvido o problema filosófico de que as idades não são particularmente altas - de fato, elas seriam tão próximas de zero que são praticamente indistinguíveis a partir daí. diff --git a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md index d4d8640c6..bf5f882f0 100644 --- a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md +++ b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md @@ -1,38 +1,38 @@ ## Introdução -Durante inúmeras gerações, a humanidade viveu numa espécie de ventre egocêntrico de ignorância auto-imposta: o mundo era plano, o sol, a lua e as estrelas giravam ao seu redor, os antepassados acenavam-lhe desde além das brumas da morte e o trovão era a raiva dos deuses. +Durante inúmeras gerações, a Humanidade viveu numa espécie de ventre egocêntrico de ignorância auto-imposta: o mundo era plano, o sol, a lua e as estrelas giravam ao seu redor, os antepassados acenavam-lhe desde mais além das brumas da morte e o trovão era a raiva dos deuses. -Afastar-se deste útero narcisista de interpretação subjectiva exigiu o trabalho de milénios - e custou a vida de milhões. O esforço necessário para deslocar a nossa perspectiva de * experiência perceptiva * para * lógica teórica * foi terrível, estimulante, altamente desorientador e extremamente perigoso. Compreender que o mundo não era o que sentia *, ou *parecia*, era - e continua a ser - a maior façanha da nossa inteligência. A *verdade da realidade acabou por estar nos olhos da mente, não nos da carne.

+Afastar-se desse útero narcisista de interpretação subjectiva exigiu o trabalho de milénios - e custou a vida de milhões. O esforço necessário para mudar a nossa perspectiva de *experiência perceptiva* a *lógica conceitual* foi terrivelmente estimulante, altamente desorientador e extremamente perigoso. Compreender que o mundo não era o que *se sentia que era * ou *parecia ser*, era - e continua a ser - a maior façanha da nossa inteligência. A *verdade* da realidade acabou por estar nos olhos da mente, não nos da carne. -O mundo parece plano; não é. O sol e a lua parecem do mesmo tamanho; não são. As estrelas parecem se deslocar pela terra; não o fazem,. Aprender a verdade exige que vejamos o mundo desde fora dos nossos sentidos - isso não significa uma rejeição dos nossos sentidos, mas um cumprimento cerrado da evidência *real* dos sentidos, que não é que o mundo seja plano, mas essa matéria, energia e leis físicas são rígidas. Quando soltamos uma rocha que temos nas nossas mãos, ela cai - esta é a evidência *real* dos sentidos, não que a Terra seja fixa e imóvel. A ideia de que o mundo está imóvel é uma suposição incorrecta, que contradiz a evidência directa dos nossos sentidos, que é que tudo cai. Se tudo cai, o mundo não pode ser fixo e imóvel. +O mundo parece plano; Não é. O sol e a lua parecem do mesmo tamanho; Não são. As estrelas parecem mover-se ao redor da terra; não o fazem. Aprender a verdade exige que vejamos o mundo desde fora dos nossos sentidos - isso não significa uma rejeição dos nossos sentidos, mas um cumprimento cerrado da evidência *real* dos sentidos, que não é que o mundo seja plano, mas que essa matéria, energia e leis físicas são consistentes. Quando soltamos uma rocha, ela cai - esta é a evidência *real* dos sentidos, não que a Terra seja fixa e imóvel. A ideia de que o mundo está estático é uma suposição incorrecta que contradiz a evidência directa dos nossos sentidos, que é que tudo cai. Se tudo cai, o mundo não pode ser fixo e imóvel. -Estas são as pequenas verdades do quotidiano; que as rochas caem, que o fumo sobe, o fogo é quente e o sol e a lua são ambos redondos. Se nos mantemos firmes e rigorosamente comprometidos com essas "poucas verdades", com o decorrer do tempo podemos formar as grandes verdades da física, que nos proporcionam um conhecimento e poder tão maravilhoso. +Estas são as pequenas verdades do quotidiano; que as rochas caem, que o fumo sobe, o fogo é quente e o sol e a lua são ambos redondos. Se permanecemos firmes e rigorosamente comprometidos com essas "pequenas verdades", com o decorrer do tempo podemos construir as grandes verdades da física, que nos proporcionam um conhecimento e um poder tão maravilhosos. -No entanto, entre as pequenas e as grandes verdades, estão as ilusões que nos cegam, tanto na ética como na física. +No entanto, entre as pequenas e as grandes verdades, estão as ilusões que nos cegam, tanto na física como na ética. -Na física, as grandes verdades não podem contradizer as pequenas verdades. Nenhuma "teoria do campo unificado" pode contradizer validamente a nossa sensação directa da experiência de uma pedra a cair ou de uma chama a crescer. A maior teoria matemática não pode ser válida se ao aplicá-la, dá-nos uma alteração incorrecta no balcão de pagamento. +Na física, as grandes verdades não podem contradizer as pequenas verdades. Nenhuma "teoria do campo unificado" pode contradizer validamente a nossa sensação directa - experiência de uma pedra a cair ou de uma chama a crescer. A maior teoria matemática não pode ser válida se ao aplicá-la dá-nos uma alteração incorrecta no balcão de pagamento. No entanto, historicamente, entre as nossas próprias pequenas e grandes verdades reside o que chamarei de "zona nula" ### A "Zona Nula" -Dizemos aos nossos filhos que não se batam uns aos outros, e acreditamos que a violência está errada, no sentido abstracto, como uma regra moral geral. A "pequena verdade" é: *não se batam*. A "grande verdade" é: *a violência está errada*. +Dizemos aos nossos filhos que não se batam uns aos outros, e acreditamos que a violência é má, em teoria, como uma regra moral geral. A "pequena verdade" é: *não se batam*. A "grande verdade" é: *a violência está errada*. -No entanto, nas nossas mentes existe uma entidade imaginária chamada "Deus", e esta entidade é considerada perfeitamente moral. Infelizmente, esta entidade viola continuamente e por completo o edito de que "a violência está errada", inundando o mundo e enviando almas para o inferno, apesar dum conhecimento perfeita das suas "decisões", aprovando violações, assassinatos, roubos, assaltos e outras acções que condenaríamos como totalmente malvadas, em qualquer indivíduo. +No entanto, nas nossas mentes existe uma entidade imaginária chamada "Deus" e esta entidade é considerada perfeitamente moral. Infelizmente, esta entidade viola contínua e grosseiramente o edito de que "a violência está errada" ao inundar o mundo, ao enviar almas para o inferno, apesar de um conhecimento perfeita das suas "decisões", ao aprovar violações, assassinatos, roubos, assaltos e outras acções que condenaríamos como totalmente malvadas em qualquer indivíduo. -Assim, temos a pequena verdade (*não batas*) e a grande verdade (* violência é errada*), mas no meio, temos essa "zona nula" *onde o oposto completo das nossas pequenas e grandes verdades é considerado perfeitamente verdadeiro*. +Assim, temos a pequena verdade (*não batas*) e a grande verdade (*violência é errada*), mas no meio, temos essa "zona nula" *onde o oposto completo das nossas pequenas e grandes verdades é considerado perfeitamente verdadeiro*. -Historicamente, podemos ver a mesma inconsistência na física. Não existem círculos perfeitos na nossa experiência directa, mas por causa de uma crença em Deus, todo o movimento planetário teve que ser um "círculo perfeito" - uma premissa que atrasou a astronomia durante séculos. Do mesmo modo, se um homem voltar a cabeça, logicamente não vai acreditar que o mundo inteiro gira à sua volta - e felizmente irá colocá-la, adiante não apenas como a sua própria "pequena verdade", mas como uma *óptima verdade, ou princípio universal. No entanto, para a maior parte da história humana, acreditava-se que as estrelas e os planetas giravam em torno da Terra, em lugar de ser a Terra a girar. Aqui, podemos ver, novamente a "zona nula" entre a experiência de sentido directo e o princípio universal, em que princípios totalmente opostos são considerados perfeitamente válidos.

+Historicamente, podemos ver a mesma incoerência na física. Não existem círculos perfeitos na nossa experiência directa, mas por causa de uma crença em Deus, qualquer movimento planetário teve que ser um "círculo perfeito" - uma premissa que atrasou a astronomia durante séculos. Do mesmo modo, se um homem voltar a cabeça, logicamente, não irá acreditar que o mundo inteiro gira à sua volta - e felizmente colocá-lo-à para a frente, não apenas como a sua própria "pequena verdade", mas como uma *óptima verdade, ou princípio universal. No entanto, para a maior parte da história humana, acreditava-se que as estrelas e os planetas giravam em torno da Terra, em vez de ser a Terra a girar. Mais uma vez, podemos ver a "zona nula" entre a experiência de sentido directo e o princípio universal, em que os princípios totalmente opostos são considerados perfeitamente válidos.

-Nenhum homem saudável experimenta Deus directamente. Na sua vida quotidiana, ele aceita plenamente que *o que não pode ser percebido não existe*. Nenhum homem sensato se aflige, cada vez que dá um passo, com receio de uma parede invisível, que pode estar a impedir o seu caminho. As maiores abstracções da ciência apoiam a sua abordagem. +Nenhum ser humano saudável experimenta Deus directamente. Na vida quotidiana, aceita-se plenamente que *o que não pode ser percebido não existe*. Nenhum homem sensato se preocupa, cada vez que dá um passo, com receio de uma parede invisível que pode estar a impedir o seu caminho. As maiores abstracções da ciência apoiam a sua abordagem. -Por outro lado, na "zona nula" da religião, acredita-se que o *oposto exacto das pequenas e das grandes verdades, seja verdade. Pessoalmente, um homem acredita que * o que não pode ser percebido não existe* - intelectualmente, a ciência já o provou, repetidamente. No entanto, na "zona nula" da teologia, a proposição exacta oposta é verdadeira - o seu axioma é: *o que não pode ser percebido **deve** existir *.

+Por outro lado, na "zona nula" da religião, acredita-se que o *oposto exacto* das pequenas e das grandes verdades seja verdade. Pessoalmente, um indivíduo acredita que *o que não pode ser percebido não existe* - intelectualmente, a ciência já o provou, repetidamente. No entanto, na "zona nula" da teologia, a proposição do oposto exacto é verdadeira - o seu axioma é *o que não pode ser percebido **deve** existir*. -A nossa crença na virtude dos militares também está nessa "zona nula". Se um homem privado é pago para assassinar outro homem, costumamos chamá-lo" assassino a soldo" e o condenamos como a tal. No entanto, se este homem coloca um uniforme verde com algumas fitas * e comete o mesmo acto *, é cumprimentado como um herói e recompensado com uma pensão. A pequena verdade (*eu não deveria assassinar*) é perfeitamente consistente com a grande verdade (*o assassinato está errado*) - no meio, há uma mentira na "zona nula", onde o assassinato magicamente se torna "virtuoso" +A nossa crença na virtude dos militares também está nessa "zona nula". Se um homem civil é pago para assassinar outra pessoa, é chamado "assassino a soldo", e o condenamos como a tal. Contudo, se este homem colocar um uniforme verde com algumas fitas *e cometer o mesmo acto*, será honrado como a um herói e recompensado com uma pensão. A pequena verdade (*não deveria assassinar*) é perfeitamente coerente com a grande verdade (*o assassinato está errado*) - no meio, há uma "zona nula", onde o assassinato se torna, magicamente, "virtuoso" -Se esta "zona nula" for válida, então nenhuma proposição lógica se pode manter. Se uma proposição é verdadeira - e o oposto exacto dessa proposição também é verdadeiro - então o raciocínio lógico torna-se impossível. O crescimento da ciência racional tem sido o ataque constante sobre essa "zona nula" e a incursão da consistência objectiva nesses pequenos bolsos loucos de capricho subjectivo. +Se esta "zona nula" for válida, então nenhuma proposição lógica se pode manter. Se uma proposição é verdadeira - e o oposto exacto dessa proposição também é verdade - então o raciocínio lógico torna-se impossível. O crescimento da ciência racional tem sido o ataque constante sobre essa "zona nula" e a invasão da coerência objectiva nesses receptáculos um pouco loucos de extravagância subjectiva. -Nos mapas antigos, antes que os cartógrafos terminassem as suas explorações, os desenhos de terras conhecidas tornar-se-iam papel em branco. O crescimento do conhecimento requer, primeiro uma delimitação do que não se conhece e, em depois, uma expansão de princípios conhecidos nas áreas desconhecidas. +Nos mapas antigos, antes que os cartógrafos terminassem as suas explorações, os desenhos de terras conhecidas tornar-se-iam em papel em branco. O crescimento do conhecimento necessita, primeiro, uma delimitação do que não se conhece e depois uma expansão de princípios conhecidos, nas áreas desconhecidas. O mesmo é verdade no campo da moralidade. diff --git a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md index 25127bf94..a1273100d 100644 --- a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md +++ b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md @@ -1,49 +1,49 @@ -## Iniciação +## 引发 -Uma teoria moral razoável deve ser capaz de explicar todos os padrões universais anteriores, tal como uma teoria razoável da física deve ser capaz de explicar como um homem, inconscientemente, pode calcular o arco de uma bola de basebol lançada pelo ar e apanhá-la. +合理的道德理论应该能够解释以上所有的普遍标准，正如一个合理的物理学理论应该能够解释一个人如何无意识地计算投掷棒球的弧线，并抓住它一样。 -Se a estrutura do CUP consegue explicar o anterior, então certamente passou, pelo menos, o teste de "sentido comum". +如果UPB框架可以解释以上，那么它肯定有过至少“常识”测试。 -Isso não significa que algumas conclusões surpreendentes - mesmo chocantes - não possam resultar da nossa teoria moral, mas pelo menos teremos passado o primeiro obstáculo de explicar o óbvio, antes de analisar o que está longe de ser óbvio. +这并不意味着我们的道德理论可能不会产生一些令人惊讶，甚至令人震惊的结论，但至少在分析那些不明显的分析之前，我们将通过解释明显的第一个障碍。 -Com isso em mente, passemos à questão de *iniciação*. +考虑到这一点，让我们谈谈启动的问题。 -Um cirurgião pode "cortá-lo" com um bisturi, mas podemos entender facilmente que a sua acção é muito diferente da de um assaltante que o faça com uma faca. +外科医生可以用手术刀“刺”你，但我们可以很容易地理解他的行为与用刀刺伤你的抢劫犯非常不同。 -Esta diferença pode ser entendida através de uma análise adicional de *iniciação*. +通过对启动的进一步分析可以理解这种差异。 -Se tiver cancro, pode pedir a um cirurgião para operá-lo. A razão pela qual o "corte" do cirurgião não é imoral é que o cancro "iniciou" um ataque à sua vida e saúde. O cirurgião age como um "agente substituto de defesa autónomo", como um homem que atira a um assaltante que o está a atacar. Você também deu o seu consentimento ao cirurgião e vinculou o seu comportamento por um contrato específico. +如果你得了癌症，你可以叫外科医生给你做手术。外科医生的“刺”并不是不道德的，原因是癌症“发起”了对你的生命和健康的攻击。外科医生扮演着“代理自卫代理人”的角色，就像一个男人射杀了一个攻击你的凶手。你也已经同意了外科医生，并通过特定的合同来约束他的行为。 -Contudo o assaltante que te apunhala, está a iniciar um ataque à tua vida e saúde, e é por isso que o seu ataque é o *oposto* aos esforços do cirurgião. +然而，刺伤你的凶手正在对你的生命和健康发起攻击，这就是他的攻击与外科医生努力相反的原因。 -Se sou um fumador crónico e de longa data, participei da cadeia de eventos que levaram ao cancro de pulmão. Ao iniciar e manter o hábito de fumar, desencadeei uma cadeia de causalidades que pode resultar numa tragédia que ameaça a minha vida. Certamente, também é possível que apanhe cancro de pulmão sem fumar - ou fuma sem cancro de pulmão - mas certamente afectei as possibilidades. +如果我是一个长期抽烟的人，我就参与了导致我肺癌的一系列事件。通过倡导和保持吸烟的习惯，我开始了一连串的因果关系，可能导致危及生命的痛苦。对我而言，肺癌肯定是可以不吸烟的 - 或者没有肺癌的烟雾 - 但我肯定已经影响了这种可能性。 -Da mesma forma, é possível que eu deixe a minha carteira num banco do parque durante uma semana, regresse lá e a encontre no mesmo lugar, mas ao deixá-la por muito tempo, certamente afectei as possibilidades de ela ter desaparecido. +同样地，我有可能把我的钱包放在公园的长椅上呆了一个星期，回来后发现它仍然坐在那里，但是在那里呆了很长时间，我肯定已经影响了它的消失几率。 -Por outro lado, se eu fico em casa todas as noites, não estou precisamente, a cortejar o crime e, se um maníaco invade a minha casa e me rouba às cegas, não posso ser culpado por qualquer função causal que tenha jogado no incidente. +另一方面，如果我每天晚上都呆在家里，我并不是完全追求犯罪，所以如果一个疯子侵入我的家，并且让我失明，我不能因为我在事件中扮演的任何因果角色而受到指责。 -### O Princípio de Não-Agressão (PNA) +### 非侵犯原则（NAP） -Uma regra moral é frequentemente uma proposta chamada *princípio de não agressão*, ou PNA. Também é chamada de "pacificador de porco-espinho", na medida em que um porco-espinho só usa a "força" em legítima defesa. O PNA é basicamente a proposição de que "a iniciação do uso da força é moralmente errada". Ou, para colocá-lo mais nos termos da nossa conversa: "A não iniciação da força é universalmente preferível". +道德法则常被称为不侵犯原则，或 NAP。它也被称为是一个“豪猪的和平主义者”，只要一只豪猪用“力”自卫午睡基本上是主张“使用武力的起始是不道德的”。或者，把它放在我们的谈话：“非暴力是普遍较好“。 -Quando analisamos um princípio como o PNA, existem apenas sete possibilidades: três negativas, três positivas e uma neutral: +当我们分析一个原理时，比如 NAP，实际上只有七种可能性：三在负，三在正，一中性： -- O início do uso da força é sempre moralmente errado. -- O início do uso da força às vezes é moralmente errado. -- O início do uso da força nunca é moralmente errado. -- O início do uso da força não tem conteúdo moral. -- O início do uso da força nunca é moralmente correto. -- O início do uso da força às vezes é moralmente correto. -- O início do uso da força é sempre moralmente correto. +- 开始使用武力在道德上始终是错误的。 +- 开始使用武力有时在道德上是错误的。 +- 开始使用武力在道德上从来不是错误的。 +- 开始使用武力没有道德内容。 +- 开始使用武力在道德上是不对的。 +- 开始使用武力有时在道德上是正确的。 +- 开始使用武力总是道德上正确的。 -No entanto, como já vimos anteriormente, o CUP é um quadro de "tudo ou nada". Se uma acção é *universalmente preferível*, então não pode ser limitada pelo indivíduo, geografia, tempo etc. Se é errado assassinar na Argélia, também é errado assassinar na Bélgica, nos Estados Unidos, no Pólo Norte e na Lua. Se ontem era errado assassinar, então não pode ser correcto matar amanhã. Se matar é errado para Bob, então também deve ser errado para Doug. +然而，正如我们上面所看到的，UPB是一个“全部或全部”的框架。如果行动是普遍可取的，那么它不能受个人，地理，时间等因素的限制。如果在阿尔及尔谋杀是错误的，那么在比利时，美国，北极和月亮也是错误的。如果昨天谋杀是不对的，那么明天谋杀是不对的。如果Bob谋杀是不对的，那么Doug谋杀也是错误的。 -Unindo o PNA com o CUP, podemos reduzir essas sete declarações a três: +结合NAP与UPB，从而使我们这七个陈述缩减为三： -1. É universalmente preferível iniciar o uso da força. -2. É universalmente preferível não iniciar o uso da força. -3. O início do uso da força não está sujeito a preferências universais. +1. 开始使用武力是普遍优先的。 +2. 最好不要开始使用武力。 +3. 开始使用武力不受普遍偏好的限制。 -Este é o resultado natural da aplicação da exigência de coerência racional a proposições éticas. Uma teoria racional não pode propor, legitimamente, que resultados opostos possam suceder nas mesmas circunstâncias. Uma teoria científica não pode argumentar que uma pedra deve cair, mas que outra deve subir. Einstein não argumentou que E = MC^2^ numa quinta-feira, mas que E = MC^3^ numa sexta-feira, ou em Marte, ou durante uma lua azul. A lei da conservação - que a matéria não pode ser criada nem destruída - não é verdadeira somente quando realmente o quer de verdade, ou se paga a alguém para fazer que ocorra dessa forma, ou quando um gato preto se atravessa no seu caminho. As leis da física não estão sujeitas a tempo, geografia, opinião ou actos do Congresso. Esta coerência também deve ser necessária para sistemas de ética, ou CUP, e submeteremos as teorias morais, geralmente aceites a esse rigor na Parte Dois, em algumas páginas. +这是将合理一致性的要求应用于道德命题的自然结果。理性的理论不能有效地提出在相同的情况下会出现相反的结果。一个科学理论不能说一个摇滚必须倒下，但另一个摇滚必须掉下来。爱因斯坦在星期四没有争辩说E=MC^2^，但星期五，火星或蓝月亮时E=MC^3^。保护法则 - 既不能创造也不能破坏物质 - 只有当你真正想要的时候，或者如果你付钱让人这么做，或者当一只黑猫超越你的道路，这种规律才会成立。物理定律不受时间，地理，意见或国会行为的约束。伦理体系或UPB也必须要求这种一致性，我们将在第二部分几页中将公认的道德理论置于严谨的层面。 -No entanto, uma vez que estamos a lidar com a questão de *consistência*, vale a pena tomar algum tempo para tratar com a nossa capacidade de *incoerência*. \ No newline at end of file +然而，由于我们正在处理一致性问题，因此很值得花时间来处理我们的不一致性。 \ No newline at end of file diff --git a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p01_ch08_lifeboat.md b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p01_ch08_lifeboat.md index 4e7680252..d8c8cc6b9 100644 --- a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p01_ch08_lifeboat.md +++ b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p01_ch08_lifeboat.md @@ -30,44 +30,44 @@ Evidentemente, a opção 1 pode ser facilmente descartada. A opção três tamb Assim, devemos ir com a opção dois, que é que existem certas áreas cinzentas, e sabemos que elas são cinza em relação às áreas que não são oxigénio cinza existente no espaço, e também debaixo da água, senão na forma ou quantidade em que os seres humanos podem consumir. O *grau* de oxigenação é uma área cinzenta, ou seja, "menos versus mais"; A questão de saber se os seres humanos podem ou não respirar água é, sem dúvida, preto e branco. -A scientist captured by cannibals may pretend to be a witch-doctor in order to escape – this does not mean that we must dismiss the scientific method as entirely invalid. +Um cientista capturado por canibais pode fingir ser um feiticeiro para escapar, o que não significa que devemos descartar o método científico como inteiramente inválido. -Similarly, there can be extreme situations wherein we may choose to commit immoral actions, but such situations do not invalidate the science of morality, any more than occasional mutations invalidate the science of biology. In fact, the science of biology is greatly advanced through the acceptance and examination of mutations – and similarly, the science of ethics is only strengthened through an examination of “lifeboat scenarios,” as long as such an examination is not pursued obsessively. +De igual modo, podem existir situações extremas em que podemos optar por cometer acções imorais, mas essas situações não invalidam a ciência da moral, assim como as mutações ocasionais não invalidam a ciência da biologia. De fato, a ciência da biologia foi grandemente avançada através da aceitação e exame das mutações - e de forma semelhante, a ciência da ética só é fortalecida através de um exame de "cenários salva-vidas", sempre que tal exame não seja perseguido obsessivamente. -### Universality And Exceptions +### Universalidade e Excepções -Before we start using our framework of Universally Preferable Behaviour to examine some commonly held ethical beliefs, we must deal with the question of “exceptions.” +Antes de começar a usar a nossa estrutura de Comportamento Universalmente Preferível, para examinar algumas crenças éticas, que mantemos habitualmente, devemos analisar a questão das "excepções" -Using the above “lifeboat scenarios,” the conclusion is often drawn that “the good” is simply *that which is “good” for an individual man’s life*. +Usando os "cenários salva-vidas" acima mencionados, a conclusão é, frequentemente, que "o bem" é simplesmente *o que é "bom" para a vida individual de um homem*. -In ethical arguments, if I am asked whether I would steal an apple rather than starve to death – and I say “yes” – the following argument is inevitably made: +Em argumentos éticos, se me perguntassem se eu roubaria uma maçã, em vez de morrer de fome - e eu respondesse "sim" - o seguinte argumento seria inevitavelmente: -1. Everyone would rather steal an apple than starve to death. -2. Thus everyone universally prefers stealing apples to death by starvation. -3. Thus it is *universally preferable* to steal apples rather than starve to death. -4. Thus survival is universally preferable to property rights. -5. Thus what is good for the individual is the ultimate moral standard. +1. Todos prefeririam roubar uma maçã a morrer de fome. +2. Assim, todos, universalmente preferem roubar maçãs a morrer de fome. +3. Por isso é *universalmente preferível* roubar maçãs, a morrer de fome. +4. Portanto, a sobrevivência é universalmente preferível aos direitos de propriedade. +5. Assim, o padrão moral final é o que é bom para o indivíduo. -This has been used as the basis for a number of ethical theories and approaches, from Nietzsche to Rand. The preference of each individual for survival is translated into ethical theories that place the survival of the individual at their centre.[^11] +Esses argumentos têm sido usados como base para uma série de teorias e abordagens éticas, desde Nietzsche até Rand. A preferência de cada indivíduo pela sobrevivência é traduzida em teorias éticas que colocam a sobrevivência do indivíduo em primeiro lugar.[^11] -This kind of “biological hedonism” may be a description of the “drive to survive,” but it is only correct insofar as it describes what people actually *do*, not what they *should* do. +Este tipo de "hedonismo biológico" pode ser uma descrição do "impulso de sobrevivência", mas só é correto na medida em que descreve o que as pessoas realmente *fazem* e não o que *devem* fazer. -It also introduces a completely unscientific subjectivism to the question of morality. For instance, if it is morally permissible to steal food when you are starving, how much food can you steal? How hungry do you have to be? Can you steal food that is not nutritious? How nutritious does the food have to be in order to justify stealing it? How long after stealing one meal are you allowed to steal another meal? Are you allowed to steal meals rather than look for work or appeal to charity? +Ademais também introduz um subjectivismo, totalmente não científico, à questão da moralidade. Por exemplo, se é moralmente permitido roubar comida quando se está a morrer de fome, que quantidade de alimento se pode roubar? Quão faminto se tem que estar? É permitido roubar alimentos que não são nutritivos? Quão nutritivo tem de ser o alimento para justificar o roubo? Quanto tempo deve mediar entre o roubo de uma refeição e outro roubo da seguinte refeição? Está autorizado a roubar refeições em vez de procurar trabalho ou apelar a instituições de caridade? -Also, if I can make more money as a hit man than a shopkeeper, should I not pursue violence as a career? It certainly enhances *my* survival... and so on and so on. +Além disso, se eu puder ganhar mais dinheiro, como assassino, do que como comerciante, não devo escolher a violência como uma carreira? Isso certamente melhoraria a *minha* sobrevivência... e assim por diante e assim por diante. -As we can see, the introduction of “what is good for man in the abstract – or what most people do – is what is universally preferable” destroys the very concept of morality as a logically consistent theory, and substitutes mere biological drives as justifications for behaviour. It is an explanation of behaviour, not a proposed moral theory. +Como podemos ver, a introdução de "o que é bom para o homem em abstracto - ou o que a maioria das pessoas faz - é o que é universalmente preferível" destrói o verdadeiro conceito de moralidade como uma teoria logicamente consistente e substitui simples movimentos biológicos como justificações para o comportamento. Isto é uma explicação do comportamento, não uma proposta de teoria moral. -### The Purpose And The Dangers +### O Propósito E Os Perigos -With your patient indulgence, one final question needs to be addressed before we plunge into a definition and test how various moral propositions fit into the UPB framework. Since the hardest work lies ahead, we should pause for a moment and remind ourselves why we are putting ourselves through all this rigour and difficulty. +Com a vossa paciente indulgência, uma pergunta final precisa ser feita antes de entrar por completo numa definição e testar a forma como diversas proposições morais se encaixam na estrutura CUP. Dado que temos o trabalho mais difícil frente a nós, devemos tomar uma pausa por um momento e recordar o motivo pelo qual nos estamos a colocar perante todo esse rigor e dificuldade. -In other words, before we plunge on, it is well worth asking the question: “Why bother?” +Por outras palavras, antes de mergulhar, vale a pena fazer a pergunta: "Por que se preocupar?" -Why bother with defining ethical theories? Surely good people don’t need them, and bad people don’t consult them. People will do what they prefer, and just make up justifications as needed after the fact – why *bother* lecturing people about morality? +Por que se preocupar com a definição de teorias éticas? Com toda a certeza, as pessoas boas não as necessitam e as más não as consultam. As pessoas farão o que preferem e simplesmente inventarão as justificações necessárias depois do facto - para que *incomodar* as pessoas com palestras sobre moralidade? -Of course, the danger always exists that an immoral person will attack you for his own hedonistic purposes. It could also be the case that, despite clean and healthy living, you may be struck down by cancer before your time – the former does not make the science of morality irrelevant, any more than the latter makes the sciences of medicine, nutrition and exercise irrelevant. One demonstrable effect of a rational science of morality must be to reduce your chances of *suffering* immoral actions such as theft, murder and rape – and it is by this criterion that we shall also judge the moral rules proposed in Part Three of this book. +Claro, sempre existirá o perigo de que uma pessoa imoral o ataque para os seus próprios fins hedonistas. Também se pode dar o caso de que apesar de levar uma vida limpa e saudável, possa ser atingido pelo cancro antes do seu tempo - o primeiro não torna a ciência da moral irrelevante, mais do que o último torna irrelevante as ciências da medicina, nutrição e exercício. Um efeito demonstrável de uma ciência racional da moralidade deve ser a redução das suas possibilidades de *sofrer* acções imorais tais como roubo, assassinato e violação - e é por este critério que também devemos julgar as regras morais propostas na Parte III deste livro. -[^10]: Of course, if I were such an incompetent or confused human being that I ended up on the verge of starvation, incarceration might be an improvement to my situation. +[^10]: Claro, se eu fosse um ser humano tão incompetente ou confuso que acabei na inanição, o encarceramento poderia ser uma melhoria na minha situação -[^11]: Nietzsche’s “will to power” and Rand’s “that which serves man’s life is the good.” \ No newline at end of file +[^11]: A "vontade de poder" de Nietzsche e Rand "o que serve a vida do homem é o bem." \ No newline at end of file diff --git a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md index 9a9dc64d6..02d2df186 100644 --- a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md +++ b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md @@ -28,14 +28,14 @@ Se eu fosse um médico no meio de uma grande cidade derrubada por uma praga terr Certamente eu deveria chorar dos próprios telhados que sua água potável estava causando a praga. Certamente, eu deveria tomar todas as medidas possíveis para que as pessoas compreendessem a verdadeira fonte da doença que os derrubou. -Surely, in the knowledge of such universal and preventable poisoning, I should not waste my time arguing that the true danger you faced was the tiny possibility that some random individual might decide to poison you at some point in the future. +Com certeza que com o conhecimento de um envenenamento tão universal e evitável, eu não deveria perder o meu tempo argumentando que o verdadeiro perigo que alguém enfrentava era a pequena possibilidade de que qualquer indivíduo pudesse decidir envenená-lo em qualquer momento no futuro. -Thus, as a philosopher concerned with violence and immorality, should I focus on private criminals, or public criminals? +因此，作为一个关心暴力和不道德的哲学家，我应该关注私人罪犯还是公共罪犯？ -The violations that I experienced at the hands of private criminals fade to insignificance relative to even *one day* under the tender mercies of my “virtuous and good masters.” +我在私人罪犯手中遭受的侵犯行为，即使在一天之内，我的”善良和善良的主人“也毫不留情。 -If, then, the greatest dangers to mankind are false ethical theories, then our highest prioritisation should be the discovery, communication and refinement of a valid, rational, empirical and consistent ethical theory. If we discover that most plague victims are dying from impure water, then surely telling them to purify their water should be our first and highest priority. +那么，如果人类面临的最大危险是虚假的道德理论，那么我们的最高优先级应该是有效的，理性的，经验的和一致的道德理论的发现，交流和改进。如果我们发现大多数瘟疫受害者都因不纯净的水而死亡，那么一定要告诉他们净化水是我们的首要任务。 -Let us now turn to that task. +现在让我们谈谈这个任务。 -[^12]: Or, rather: “*forced* education is a virtue” – my parents were compelled to pay through taxes, and I was compelled to attend. \ No newline at end of file +[^12]: Ou, em vez disso: a educação "*forçado* é uma virtude" - os meus pais foram obrigados a pagar através de impostos, e fui obrigado a participar. \ No newline at end of file diff --git a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch01_ethical_categories.md b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch01_ethical_categories.md index 35814606e..c022a1320 100644 --- a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch01_ethical_categories.md +++ b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch01_ethical_categories.md @@ -1,39 +1,39 @@ -## Ethical Categories +## Categorias Éticas -With the UPB framework in place, we can now turn to an examination of how UPB validates or invalidates our most common moral propositions. If our “theory of physics” can explain how a man can catch a baseball, we have at least passed the first – and most important – hurdle, and struck our first and deepest blow against the beast. +Agora, com a estrutura do CUP no seu lugar, podemos examinar o modo como o CUP valida ou invalida as nossas proposições morais mais comuns. Se a nossa "teoria da física" pode explicar como é que um homem pode apanhar uma bola de basebol, ultrapassámos o primeiro e mais importante obstáculo e desferimos o nosso primeiro e mais profundo golpe contra a besta. -### The Seven Categories +### As Sete Categorias -As mentioned above, propositions regarding universally preferable behaviour fall into three general categories – positive, negative and neutral. To help us separate aesthetics from ethics, let us start by widening these categories to encompass *any* behaviour that can be subjected to an ethical analysis. These seven categories are: +Como mencionámos acima, as proposições sobre o comportamento universalmente preferível dividem-se em três categorias gerais: positiva, negativa e neutra. Para nos ajudar a separar a estética da ética, vamos começar por ampliar essas categorias para englobar *qualquer* comportamento que possa ser submetido a uma análise ética. Estas sete categorias são: -1. It is good (universally preferable and enforceable through violence, such as “don’t murder”). -2. It is aesthetically positive (universally preferable but not enforceable through violence, such as “politeness” and “being on time”). -3. It is personally positive (neither universally preferable nor enforceable, such a predilection for eating ice cream). -4. It is neutral, or has no ethical or aesthetic content, such as running for a bus. -5. It is personally negative (predilection for not eating ice cream). -6. It is aesthetically negative (“rudeness” and “being late”). -7. It is evil (universally proscribed) (“rape”). +1. É bom (universalmente preferível e exigido através da violência, como "não matar"). +2. É esteticamente positivo (universalmente preferível, mas não executável através da violência, como a "cortesia" e "ser pontual"). +3. É pessoalmente positivo (nem universalmente preferível nem exigível, tal como a preferência por comer sorvete). +4. É neutro, ou não tem conteúdo ético ou estético, como correr para apanhar o autocarro. +5. É pessoalmente negativo (preferência por não comer sorvete). +6. É esteticamente negativo ("descortesia" e "atraso"). +7. É mau (universalmente proscrito) ("estupro"). -Ideally, we should be able to whittle these down to only two categories – universally preferable and aesthetically positive – by defining our ethical propositions so that what is universally banned is simply a mirror image of what is universally preferable, and ditching merely personal preferences and neutral actions as irrelevant to a discussion of ethics. +Idealmente, deveríamos poder reduzi-las para apenas duas categorias - universalmente preferíveis e esteticamente positivas - ao definir as nossas proposições éticas, de modo que o que é universalmente eliminado, seja apenas, uma imagem espelhada do que é universalmente preferível e abandonando apenas as preferências pessoais e as acções neutras, irrelevantes para uma discussão de ética. -For instance, the Non-Aggression Principle (NAP) states that the initiation of the use of force is immoral – thus the non-initiation of the use of force is universally preferable, while the initiation of the use of force is universally banned. If what is banned is simply the opposite of what is preferable, there is really no need for an additional category. +Por exemplo, o Princípio de Não-Agressão (PNA) afirma que o início do uso da força é imoral - portanto, a não iniciação do uso da força é universalmente preferível, enquanto que o início do uso da força é universalmente eliminado. Se o que é excluído é apenas o oposto do que é preferível, não há necessidade de uma categoria adicional. -Furthermore, as moral philosophers, we must prioritise our examination of rational ethics by focussing on the most egregious violations. Clearly, the most immoral actions must be the violent enforcement of unjust preferences upon others. If actions such as “theft” or “murder” are defined as UPB, the examination of such definitions must be our very highest priority. +Além disso, como filósofos morais, devemos priorizar o nosso exame da ética racional, concentrando-nos nas violações mais flagrantes. Obviamente, as acções mais imorais devem ser a aplicação violenta de preferências injustas sobre outros. Se acções como "roubo" ou "assassinato" forem definidas como CUP, o exame de tais definições deve ser a nossa maior prioridade. -Thus we shall focus our efforts primarily on universally preferable and enforceable actions. +Portanto, devemos concentrar os nossos esforços, principalmente em acções universalmente preferíveis e exigíveis. -### Virtue And Its Opposite +### Virtude e o seu Oposto -The opposite of “virtue” must be “vice” – the opposite of “good” must be “evil.” If I propose the moral rule, “thou shalt not steal,” then stealing must be evil, and *not* stealing must be good. This does not mean that “refraining from theft” is the sole definition of moral excellence, of course, since a man may be a murderer, but not a thief. We can think of it as a “necessary but not sufficient” requirement for virtue. +O oposto da "virtude" deve ser "vício" - o oposto de "bem" deve ser "mal". Se eu propuser a regra moral, "não roubarás", então o roubo deve ser mau e *não* o roubo deve ser bom. Isso não significa que "abster-se do roubo" seja a única definição de excelência moral, é claro, já que um homem pode não ser um ladrão, mas ser um assassino. Podemos pensar nisso como um requisito "necessário, mas não suficiente" para a virtude. -Each morally preferable action must by its very nature have an opposite action – because if it does not, then there is no capacity for choice, no possibility of avoidance, and therefore no capacity for virtue or vice. If I propose the moral rule: “thou shalt defy gravity,” then clearly morality becomes impossible, immorality cannot be avoided, and therefore the moral rule must be invalid. +Cada acção moralmente preferível deve, por sua própria natureza, ter uma acção oposta - porque, se não, não há capacidade de escolha, nenhuma possibilidade de evasão e, portanto, nenhuma capacidade de escolha entre a virtude ou o vício. Se eu propuser a regra moral: "desafiarás a gravidade", a moralidade torna-se impossível, a imoralidade não pode ser evitada e consequentemente, a regra moral deve ser inválida. -If I propose the moral rule: “thou shalt not go to San Francisco,” this can be logically rephrased as: “thou shalt go anywhere but San Francisco.” In this way, the moral rule “thou shalt not steal” can be equally proposed in the positive form – “thou shalt respect property rights.” Since respecting property rights is a virtue, violating property rights must be a vice. +Se eu propuser a regra moral: "Não irás a San Francisco", isso pode ser logicamente reformulado como: "irás a algum lugar, mas não a São Francisco". Desta forma, a regra moral "você não roubará" pode ser igualmente proposto na forma positiva - "respeitarás os direitos de propriedade". Uma vez que respeitar os direitos de propriedade é uma virtude, violar os direitos de propriedade deve ser um vício. -### What Is Missing +### O que está Faltando -Conspicuously absent from the above list are traditional virtues such as courage, honesty, integrity and so on – as well as their opposites: cowardice, falsehood and corruption. +As virtudes tradicionais, como coragem, honestidade, integridade e assim por diante, estão conscientemente ausentes da lista anterior - assim como os seus opostos: cobardia, falsidade e corrupção. -It may seem that these virtues should fall into the realm of aesthetically positive behaviour, such as being on time, but I for one have far too much respect for the traditional virtues to place them in the same category as social niceties. The reason that they cannot be placed into the category of universally preferable is that, as we mentioned above, the framework of UPB only deals with *behaviours*, not with attitudes, thoughts, states of mind or emotions. The scientific method can process a logical proposition; it cannot process “anger” or “foolhardiness.” These states of mind are not unimportant, of course – in fact, they are essential – but they cannot be part of any objective system for evaluating ethical propositions, since they are essentially subjective – and therefore unprovable – states of being. +Pode parecer que essas virtudes deviam cair no reino do comportamento esteticamente positivo, como ser pontual, mas, tenho muito respeito pelas virtudes tradicionais para colocá-las na mesma categoria que as simpatias sociais. A razão pela qual não podem ser colocados na categoria de universalmente preferível é que, como mencionamos acima, a estrutura do CUP trata apenas de *comportamentos*, não de atitudes, pensamentos, estados mentais ou emoções. O método científico pode processar uma proposição lógica; não pode processar "raiva" ou "imprudência". Esses estados de ânimo não são insignificantes, é claro - na verdade, são essenciais - mas não podem fazer parte de um sistema objectivo para avaliar proposições éticas, pois são essencialmente subjectivos - e portanto, improváveis - estados de ser. -Thus UPB can only deal with objectively verifiable actions such as murder, assault and so on. \ No newline at end of file +Assim, o CUP só pode tratar sobre acções objectivamente verificáveis, como assassinato, assalto e assim por diante. \ No newline at end of file diff --git a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch02_the_first_test_rape.md b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch02_the_first_test_rape.md index 92c840de6..f7a04e75d 100644 --- a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch02_the_first_test_rape.md +++ b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch02_the_first_test_rape.md @@ -1,155 +1,155 @@ -## The First Test: Rape +## O Primeiro Teste: Violação -Although it is an unpleasant topic to discuss, rape is without a doubt the *least* ambiguous action that any moral theory must encompass. Murder can be complicated by self-defence; theft by the problem of starvation or “stealing back” – but one can never rape in self-defence; it is by its very definition the initiation of aggression. +Embora seja um assunto desagradável de discutir, a violação é sem dúvida a acção *menos* ambígua que qualquer teoria moral deve abranger. O assassinato pode ser complicado pela alegação de legítima defesa; o roubo pelo problema da fome ou por "dar o troco" - mas nunca se pode violar em defesa própria; É por própria definição o início da agressão. -Let us then use the UPB framework to examine the logical consistency of ethical propositions regarding rape, with reference to these seven moral categories. +Então vamos usar a estrutura CUP para examinar a coerência lógica das proposições éticas em relação à violação, com referência a essas sete categorias morais. -### The Good +### O Bem -To take an absurd example, let’s imagine that we are reviewing an ethical theory that proclaims that rape is a moral good. +Para seguir um exemplo absurdo, imaginemos que estamos a revisar uma teoria ética que proclama que a violação é um bem moral. -Clearly, if I proclaim that “X” is “the good,” then the opposite of “X” must be evil. If *not raping* is good, then *raping* must be evil. Conversely, if *raping* is good, then *not raping* must be evil. +Evidentemente, se eu proclamar que "X" é "o bem", então o oposto de "X" deve ser o mal. Se *não violar* for bom, então *violar* deve ser mau. Por outro lado, se *violar* for bom, então *não violar* deve ser mau. -Raping someone is a positive action that must be initiated, executed, and then completed. If “rape” is a moral good, then “not raping” must be a moral evil – thus it is impossible for two men in a single room to *both be moral at the same time*, since only one of them can be a rapist at any given moment – and he can only be a rapist if the other man becomes his victim. +Violar alguém é uma acção positiva que deve ser iniciada, executada e completada. Se o "estupro" é um bem moral, então "não violar" deve ser um mal moral - assim, é impossível que dois homens numa sala *sejam ambos morais ao mesmo tempo *já que apenas um deles pode ser um violador em qualquer momento - e só o pode ser se o outro homem se tornar na sua vítima. -That which enables virtue cannot be evil. “Freedom,” for instance, is a prerequisite for virtue – without freedom, we cannot be virtuous – thus “freedom” cannot be evil, since it is *required* for goodness. +O que impossibilita a virtude de ser má. Por exemplo, a "liberdade" é um pré-requisito para a virtude - sem liberdade, não podemos ser virtuosos - assim a "liberdade" não pode ser má, pois é *indispensável* para o bem. -If it is morally good to be a rapist, and one can only be a rapist by sexually assaulting a victim, then clearly the victim must be morally good by resisting the sexual assault – since if he does not resist, it is by definition not rape, and therefore not virtuous. In other words, *attacking* virtue by definition *enables* virtue. Thus we have an insurmountable paradox, in which the victim must attack virtue in order to enable virtue – he must resist sexual assault in order to enable the “virtue” of the rapist. Thus not only can the rape victim *not* be virtuous, but he must resist and attack “virtue” in order to allow it. +Se é moralmente bom ser um estuprador, e só um pode ser um violador ao atacar sexualmente uma vítima, então a vítima, evidentemente, deve ser moralmente boa, ao resistir ao assalto sexual - pois, se não resistir, por definição é não violação e portanto, não é virtuoso. Por outras palavras, *atacar* a virtude por definição *permite* a virtude. Assim, temos um paradoxo insuperável, no qual a vítima deve atacar a virtude para permitir a virtude - deve resistir às agressões sexuais para permitir a "virtude" do violador. Assim, não só a vítima de violação *não* é virtuosa, senão que deve resistir e atacar a "virtude" para o permitir. -Insurmountable logical problems thus result from the proposition: “rape is moral.” Remember, we agreed that a rational theory cannot propose opposite states for the same situation. All other things being equal, a rock cannot fall both up and down at the same time, and a valid theory cannot predict that one rock will fall up, while another rock will fall down. +Portanto os problemas lógicos insuperáveis resultam da proposição: "o estupro é moral". Lembre-se que concordamos que uma teoria racional não pode propor estados opostos para a mesma situação. Assim como as outras coisas iguais, uma rocha não pode cair tanto para cima como para baixo ao mesmo tempo, e uma teoria válida não pode prever que uma pedra cairá, enquanto que outra pedra subirá. -In the same way, two men in a room must be considered to be in the same situation. If only one of them can be good, because goodness is defined as rape, and only one of them can rape at any time, then we have a logical contradiction that cannot be resolved. +De igual modo, dois homens numa sala devem ser considerados na mesma situação. Se apenas um deles pode ser bom, porque o bem é definido como estupro, e apenas um deles pode violar em qualquer momento, então temos uma contradição lógica que não pode ser resolvida. -Also, if we recall that Universally Preferable Behaviour must be independent of time, then we also face a logical problem that, no matter what his physical virility, at some point the rapist will simply be unable to rape any more, because he will be physically unable to get an erection. At that point, his ability to perform the “good action” becomes impossible. Since “avoidability” is a key criterion for morality, but he is physically unable to be good – in other words, he is unable to avoid being evil – then he cannot be responsible for not raping the other man. +Além disso, se recordarmos que o Comportamento Universalmente Preferível deve ser independente do tempo, também enfrentamos um problema lógico que é: sem importar qual seja a sua virilidade física, a dado momento o violador simplesmente deixará de ser capaz de violar, porque ficará, fisicamente, incapacitado para obter uma erecção. Nesse ponto, a sua capacidade de executar a "boa acção" torna-se impossível. Uma vez que a "escapatória" é um critério fundamental para a moral, ele é fisicamente incapaz de ser bom - por outras palavras, é incapaz de evitar ser mau - então não pode ser responsável por não violar o outro homem. -If a man hanging from a tree over a canyon lets go because he lacks the strength to continue holding on, we would not call that a suicide, since the choice to hang on was no longer available to him. If he lets go although he has the strength to continue holding on, the case would not be quite so clear. +Se um homem pendurado numa árvore sobre um desfiladeiro, se deixasse cair porque já não tinha forças para continuar a aguentar, não o chamaríamos suicídio, pois a escolha para aguentar já não continuava disponível para ele. Se ele se soltasse, embora tivesse forças para continuar a aguentar, o caso não seria tão claro. -#### The Coma Test +#### O Teste do Coma -Intuitively, it is hard to imagine that any theory ascribing immorality to a man in a coma could be valid. Any ethical theory that posits a positive action as universally preferable behaviour faces the challenge of “the coma test.” If I say that giving to charity is a moral absolute, then clearly not giving to charity would be immoral. However, a man in a coma is clearly unable to give to charity, and thus would, by my theory, be classified as immoral. Similarly, a man who is asleep, or has no money to give – or the man currently *receiving* charity – would all be immoral. +Instintivamente, é difícil imaginar que qualquer teoria que atribua imoralidade a um homem em coma possa ser válida. Qualquer teoria ética que postula uma acção positiva como comportamento universalmente preferível, enfrenta o desafio do "teste do coma". Se eu disser que fazer caridade é um absoluto moral, então é evidente que não fazer caridade seria imoral. No entanto, um homem em coma é claramente incapaz de fazer caridade e assim, pela minha teoria, seria classificado como imoral. Da mesma forma, um homem que está a dormir, ou não tem dinheiro para dar - ou actualmente está a *receber* caridade - todos seriam imorais. -This is another central problem with any theory that posits a positive action such as “rape” as moral. At any given time, there are any number of people who are unable to perform such positive actions, who must then be condemned as evil, even though they have no capacity to be “good.” However, if it is impossible to avoid being “evil,” then clearly evil as a concept makes no sense. In the example above of the rock crashing down a hill, the rock is not “evil” for hitting your car, since it has no capacity to avoid it of its own free will. If a man’s brakes fail right after they have been serviced, then it is not his responsibility for failing to come to a stop. If he has never once had his brakes serviced in ten years, then his irresponsibility is the proximate cause of his continued momentum, and he can be blamed. +Este é outro problema central com qualquer teoria que postula uma acção positiva com a "violação" como moral. Em determinado momento, há um número de pessoas incapazes de realizar acções tão positivas, que devem ser condenadas como malvadas, mesmo que não tenham a capacidade de ser "boas". No entanto, se for impossível evitar ser "mau", então o mal como um conceito não faz sentido. No exemplo anterior da rocha que cai numa colina, a rocha não é "má" por bater no seu carro, pois não tem capacidade para evitá-lo por sua própria vontade. Se os freios de um homem falham logo depois de terem sido arranjados, não é sua responsabilidade não conseguir parar. Mas se ele nunca os mandou arranjar em dez anos, a sua irresponsabilidade é a causa imediata do seu impulso contínuo e pode ser culpado. -In this way, the concept of “avoidability” retains its use. A man in a coma is unable to avoid lying in his bed, since he is in a state of quasi-unconsciousness. Since he is unable to avoid his actions – or inaction in this case – his immobility cannot be immoral. +Desta forma, o conceito de "evitabilidade" mantém o seu uso. Um homem em coma é incapaz de evitar ficar deitado na sua cama, já que está num estado de quase inconsciência. Como é incapaz de evitar as suas acções - ou a inacção, neste caso - a sua imobilidade não pode ser imoral. -At this point, the objection can quite reasonably be raised that if a man in a coma cannot be immoral, then he also cannot be moral. However, earlier we said that the opposite of an immoral action must be moral. If we propose the moral rule, “thou shalt not rape,” then can we call the man in a coma *moral*, since he does not rape? +Neste ponto, pode ser levantada a objecção razoável de que, se um homem em coma não pode ser imoral, então também não pode ser moral. No entanto, dissemos há pouco que o oposto de uma acção imoral deve ser moral. Se propomos a regra moral, "não violará", então podemos chamar o homem do coma *moral* pois ele não viola? -#### Capacity +#### Capacidade -The concept of “avoidability” works in the positive as well as in the negative. If I have lost my genitals in some ghastly accident, am I moral for refraining from rape? It would seem hard to argue that I could be, since genital rape at least is impossible for me. Similarly, we may call a man “generous” if he gives one hundred dollars to a beggar – however, we would doubtless revise our estimation if it turned out that he gave away his money while sleepwalking, and woefully regretted his action on waking. +O conceito de "evitabilidade" funciona tanto positiva como negativamente. Se perdi os meus órgãos genitais num acidente horrível, sou moral por abster-me de estupro? Parece difícil argumentar que poderia ser, uma vez que, pelo menos a violação genital, é impossível para mim. Da mesma forma, podemos chamar a um homem de "generoso" se ele der cem dólares a um mendigo - no entanto, sem dúvida, revisaremos a nossa apreciação, se descobrirmos que ele entregou o seu dinheiro num momento de sonambulismo e que ao acordar lamentou profundamente a sua acção. -Thus we can reasonably say that where choice is absent, or inapplicable, morality is also absent, or inapplicable. Thus the man in a coma, while his actions cannot be considered evil, neither can they be considered good. He exists in the state without choice, like an infant, or an animal – thus he can be reasonably exempted from moral rules, since there is a physical state that objectively differentiates him from a man who can choose, which is allowable under UPB. +Assim, podemos dizer razoavelmente que, quando a escolha está ausente, ou inaplicável, a moral também está ausente ou inaplicável. Assim como o homem em coma, enquanto às suas acções, não podem ser consideradas más, nem podem ser consideradas boas. Ele existe num estado sem escolha, como um bebé ou um animal - por isso, pode ser razoavelmente isento de regras morais, pois existe um estado físico que o diferencia objectivamente de um homem que pode escolher, o que é permitido sob o CUP. -With that in mind, let us continue our examination of rape. +Com isso em mente, vamos continuar o nosso exame de estupro. -### Aesthetically Positive +### Estéticamente Positivo -Aesthetically positive actions (APAs) are universally preferable, but not enforceable through violence, since aesthetically negative actions do not initiate the use of force. As we discussed above, if I am late in meeting you, I have not initiated the use of force against you, and I have not removed your capacity to choose, or avoid the situation. +As acções positivamente positivas (APAs) são universalmente preferíveis, mas não são requeridas através da violência, uma vez que as acções esteticamente negativas não iniciam o uso da força. Como analisámos anteriormente, se eu chegar atrasado a um encontro com você, não estarei a criar o uso da força contra si e não estarei a tirar a sua capacidade de escolher, ou evitar a situação. -If we say that APAs can be enforced through violence, then we are saying that the initiation of violence is morally good. +Se dissermos que as APAs podem ser aplicadas através da violência, então estamos a dizer que o início da violência é moralmente bom. -If we propose a moral rule that the initiation of violence is morally good, then this rule faces all the same logical impossibilities as the rule that “rape is morally good.” +Se propomos uma regra moral de que iniciar a violência é moralmente bom, então essa regra enfrenta as mesmas impossibilidades lógicas que a regra de que "a violação é moralmente boa" -Two men in a room cannot be both morally good at the same time, since one of them must be initiating violence against the other, and the other must be resisting it – since if he is not resisting it, it is by definition not violence, as in the case of the surgeon we discussed above. Thus virtue can only be enabled by resisting virtue, and two men in the same circumstances cannot both be moral at the same time, and so on – all of which are violations of UPB. +Dois homens numa sala não podem ser moralmente bons ao mesmo tempo, uma vez que um deles deve estar a iniciar violência contra o outro, e este deve estar a resistir - já que se não resistir, não é por definição, violência, como no caso do cirurgião que examinamos acima. Sendo assim, a virtude só pode ser activada ao resistir à virtude e dois homens nas mesmas circunstâncias não podem ser morais ao mesmo tempo, e assim por diante - todas as quais são violações do CUP. -Thus we know that rape cannot be an APA. +Por isso, sabemos que a violação não pode ser uma APA. -We can confirm this by reviewing the reasons why “being on time” *is* an APA. +Podemos confirmá-lo, examinando as razões pelas quais "ser pontual" *é* uma APA. -First of all, we instinctively understand that it is more just to reject a friend for being perpetually late than it is to reject a friend for not liking ice cream. +Em primeiro lugar, percebemos instintivamente que é mais justo rejeitar um amigo por estar sempre atrasado do que rejeitá-lo por não gostar de sorvete. -Why is that? +Por que é isso? -Once again, the UPB framework comes to the rescue. +Uma vez mais, o quadro CUP vem ao resgate. -An APA is a *non-coercive rule that can be rationally applied to both parties simultaneously*. +Uma APA é uma regra *não coerciva que pode ser aplicada racionalmente em ambas partes simultaneamente*. -For instance, if my APA is: “be on time,” then it can be a universal standard that can be totally avoided. I cannot forcefully inflict this APA on you because you do not have to be my friend, you do not have to be on time, you do not have to respect or follow my preferences in any way whatsoever.[^1] +Por exemplo, se a minha APA for: "ser pontual", então pode ser um padrão universal que pode ser completamente evitado. Eu não lhe posso impor esta APA, porque você não precisa ser meu amigo, não precisa ser pontual, não é obrigado a respeitar nem seguir as minhas preferências de qualquer forma.[^1] -If “being on time” is an APA, then it is possible for two people to achieve it simultaneously – if they are both on time. +Se "ser pontual" é uma APA, então é possível que duas pessoas o consigam simultaneamente - se ambas estiverem a tempo. -With rape though, as we have seen above, it is impossible for two people to perform it at the same time. One must always be the rapist, and the other always the victim. +Contudo, como vimos anteriormente com a violação, é impossível que duas pessoas a realizem ao mesmo tempo. Uma sempre deve ser o estuprador, e a outra sempre é a vítima. -On the other hand, if I say that “liking jazz” is an APA, then I immediately run into a logical impossibility. Remember, APAs are non-coercive rules that can be rationally applied to both parties simultaneously – the correct formulation for “liking jazz” is: “subjective preferences are universally preferable.” +Por outro lado, se eu disser que "gostar de jazz" é uma APA, então imediatamente me irei deparar com uma impossibilidade lógica. Recorde que as APAs são regras não coercitivas que podem ser aplicadas racionalmente em ambas partes, simultaneamente - a formulação correcta para "gostar do jazz" é: "preferências subjectivas são universalmente preferíveis" -Not only is this a rank contradiction in terms of syntax, but it also immediately fails the test of UPB. If I prefer jazz to all other forms of music, but you prefer classical music to all other forms, and if personal preferences are universally preferable, then you should prefer jazz because I do, and I should prefer classical because you do. This, of course, is impossible, because it would require that we both *simultaneously prefer both jazz and classical above all other forms of music*. You must switch your preference to jazz, because of my preference – but I must at the same time switch my preference to classical, because of your preference. This is like saying that you must both throw and catch the same baseball at exactly the same moment – a logical and physical impossibility. +Isso não só é uma contradição de classificação em termos de sintaxe, como também falha imediatamente no teste do CUP. Se eu prefiro o jazz a todas as outras formas de música, mas você prefere música clássica a todas as outras e se as preferências pessoais são universalmente preferíveis, então você deve preferir o jazz porque eu o prefiro e eu deveria preferir o clássico porque você o prefere. Como é evidente, isso é impossível, porque exigiria que ambos *preferissemos simultaneamente jazz e clássico a todas as outras formas de musica*. Você deve mudar a sua preferência para o jazz, devido à minha preferência - mas ao mesmo tempo, eu também devo mudar a minha preferência para o clássico, por causa da sua preferência. Seria como dizer que deve atirar e apanhar a mesma bola de basebol exactamente no mesmo momento - uma impossibilidade lógica e física. -Since APAs are not enforceable through violence – you cannot shoot a man for being late – then rape *cannot* be an APA, since rape by definition is a sexual attack enforced through violence. +Dado que as APAs não são obrigatórias através da violência - você não pode atirar num homem por se atrasar - então a violação *não pode ser uma APA, já que esta, por definição, é um ataque sexual imposto pela violência.

-Thus rape cannot fall into the category of APAs. +Portanto, a violação não pode cair na categoria de APAs. -### Personally Positive +### Pessoalmente Positivo -Perhaps rape is akin to a merely personal preference.[^2] +Talvez a violação seja semelhante a uma preferência puramente pessoal.[^2] -The question then arises: can the classification of rape as a merely personal preference stand up to logical scrutiny? +Então, aqui surge uma questão: a classificação do estupro como uma preferência meramente pessoal pode ser levantada para fazer frente ao escrutínio lógico? -If we propose the moral rule: “personal preferences must be violently inflicted upon other people,” how does that stand up to the framework of UPB?[^3] +Se propomos a regra moral: "as preferências pessoais devem ser impostas violentamente a outras pessoas", como é que a podemos representar no quadro do CUP?[^3] -Personal preferences cannot be justly inflicted upon other people, because that would create an insurmountable logical paradox. +As preferências pessoais não podem ser impostas a outras pessoas, porque isso criaria um paradoxo lógico insuperável. -If I say that liking the band Queen above all others is universally preferable behaviour, on what grounds could I justify that statement? Only by saying that all personal preferences should be inflicted upon other people. However, if my personal preferences can be inflicted upon you at will, then by the very definition of UPB, your personal preferences can also be inflicted upon *me* at will. Thus we cannot both be moral at the same time, since that would require that we both prefer our own bands while at the same time surrendering that preference to the preferred bands of each other. In other words, I must simultaneously think that Queen is the best band, and that The Police is the best band. This is a logical impossibility, which is a central reason why mere personal preferences cannot be universally enforceable. +Se eu dissesse que gostar do grupo Queen acima de todos os outros é um comportamento universalmente preferível, com que bases poderia justificar essa afirmação? Apenas alegando que todas as preferências pessoais devem ser infligidas a outras pessoas. No entanto, se as minhas preferências pessoais lhe puderem ser infligidas à vontade, então pela própria definição do CUP, as suas preferências pessoais também *me* podem ser impostas à vontade. Portanto, não podemos ser morais ao mesmo tempo, pois isso exigiria que ambos preferíssemos os nossos próprias grupos, ao mesmo tempo que teríamos que render essa preferência aos grupos preferidos uns dos outros. Por outras palavras, devo pensar simultaneamente que Queen é a melhor banda, e que The Police é a melhor banda. Esta é uma impossibilidade lógica e o motivo central pelo qual as meras preferências pessoais não podem ser universalmente requeridas. -Thus if rape is considered to be a merely personal preference, then it cannot logically be enforced upon anybody else. Again, thinking of the two men in a room, this would require that both men prefer to rape each other, but remain utterly unable to enforce that decision, which is not only illogical, but also fortunately completely impractical. +Então, se a violação é considerada uma preferência meramente pessoal, evidentemente, não pode ser aplicada a outra pessoa. Novamente, pensando nos dois homens numa sala, isso exigiria que ambos se preferissem violar um ao outro, mas permanecessem absolutamente incapazes de impor essa decisão, que não só seria ilógica, como também, felizmente, completamente impraticável. -Finally, since personal preferences cannot be enforced on others, but rape is by definition the enforcement of a “preference” upon another, rape cannot be in the moral category of merely personal preferences. +Finalmente, uma vez que as preferências pessoais não podem ser aplicadas aos outros, mas a violação é, por definição, a aplicação de uma "preferência" a outro, não pode estar na categoria moral de simples preferências pessoais. -### Morally Neutral +### Moralmente Neutro -As discussed above, rape cannot be a morally neutral action, since it is a preference that is enforced upon another. +Conforme o discutido acima, a violação não pode ser uma acção moralmente neutra, dado que é uma preferência que é aplicada sobre outro. -### Personally Negative +### Pessoalmente Negativo -Perhaps rape is a *personally negative* action, the opposite of number three. As an example, a criminal on the run would consider capture a personally negative action (PNA). +A violação talvez seja uma acção *pessoalmente negativa*, o oposto do número três. Como exemplo, um criminoso em fuga consideraria a captura como uma acção pessoalmente negativa (APN). -Personally negative actions (PNAs) by definition cannot be enforced upon another. Thus a man being raped would be wrong to “inflict” his preference for *not being raped* upon his rapist, in the form of self-defence. In this way, the initiation of violence – the enforcement of a personal preference – is *moral*, while self-defence – also the enforcement of a personal preference – is immoral. Thus we would have the same actions (the enforcement of a personal preference) classified as both moral and immoral, which cannot stand. +As acções pessoalmente negativas (APNs), por definição, não podem ser infligidas aos outros. Assim, um homem a ser violado estaria errado ao "infligir" a sua preferência por *não ser estuprado* ao seu violador, sob a forma de autodefesa. Desta forma, o início da violência - a aplicação de uma preferência pessoal - é *moral*, enquanto que a legítima defesa - outra aplicação de uma preferência pessoal - é imoral. Neste caso, teríamos as mesmas acções (a imposição de uma preferência pessoal) classificadas como morais e imorais, o que não pode ser. -### Aesthetically Negative +### Esteticamente Negativa -Perhaps rape is an aesthetically *negative* action, like “being late” – the flip-side of number two above. However, aesthetically negative actions (ANAs) cannot logically be violently enforced *because by definition they can be avoided*. Since I can freely choose to stop associating with a man who continually shows up late, I cannot shoot him for being late. +Talvez a violação seja uma acção esteticamente *negativa*, como "estar atrasado" - o outro lado do número dois, acima. No entanto, acções esteticamente negativas (AENs), logicamente não podem ser infligidas violentamente *porque, por definição, podem ser evitadas*. Dado que, livremente, posso optar por deixar de me associar com um homem que continuamente chega tarde, não posso matá-lo por se atrasar. -However, rape by definition cannot be avoided, since it is a sexual attack enforced through violence.[^4] Also, if I choose to stop being friends with the tardy man mentioned above, he cannot justly force me to be his friend by threatening me with violence, since that would rely on the principle that merely personal preferences can be enforced on others, which would run fruitlessly up against my ability to enforce *my* desire to drop his friendship. This kind of “Tarantino morality” always ends up with everyone in a state of mute paralysis, pointing guns at each other’s faces like frozen statues. +No entanto, a violação, por definição, não pode ser evitada, já que é um ataque sexual imposto pela violência.[^4] Além disso, se eu optasse por deixar de ser amigo do homem atrasado, mencionado anteriormente, ele não me poderia forçar a ser seu amigo, ameaçando-me com a violência, pois isso invocaria o princípio de que somente as preferências pessoais podem ser impostas aos outros, o que iria fortemente em contra da minha capacidade de impor o *meu* desejo de soltar a sua amizade. Este tipo de "moralidade de tarantino" sempre acaba com todos em estado de paralisia muda, apontando as armas uns aos outros como estátuas congeladas. -As we have already established, any universally preferable behaviour must be universal to all people in all places at all times – if ANAs allow for violent enforceability (i.e. I can shoot you for being late) – then if rape is defined as an ANA which can be enforced, then the rape victim who finds rape an aesthetically negative action has the right to shoot his rapist, which effectively affirms the principle of self-defence, but at the expense of also allowing gun play in the opposition of, say, rudeness. +Como já estabelecemos, qualquer comportamento universalmente preferível deve ser universal para todas as pessoas em todos os lugares e em todos os momentos - se AENs permitir a aplicação excessiva (ou seja, eu posso disparar se você se atrasar) - então se a violação é definida como uma AENs que pode ser aplicada, então a vítima de estupro que acha que a violação é uma acção esteticamente negativa tem o direito de atirar no seu violador, o que efectivamente afirma o princípio da legítima defesa, mas à custa de permitir o jogo das armas no oposto da, digamos, rudeza. -Thus rape cannot be an ANA. +Assim, a violação não pode ser uma AEN. -Which leaves only… +O que deixa apenas… -### Evil +### O Mal -If rape is defined as evil, then it must involve the *initiation* of the use of force, which clearly it does. Also, the proposition: “rape is evil,” passes the “coma test,” insofar as it is impossible for a man in a coma to rape someone. +Se o estupro é definido como mau, então deve envolver o *início* do uso da força, o que claramente faz. Além disso, a proposição: "o estupro é mau", passa o "teste do coma", na medida em que é impossível que um homem em coma viole alguém. -In addition, if rape is evil, then *not* raping must be good – in this way, two men in a room can both be moral at the same time, simply by not raping each other. +Além disso, se a violação é má, então *não* violar deve ser bom - assim, dois homens numa habitação podem ser morais ao mesmo tempo, simplesmente não se violando. -Since avoidability is one of the key differentiators between “unpleasant” and “immoral,” and rape is clearly an unavoidable behaviour, the definition of “rape as evil” also conforms to this distinction. +Dado que a evitabilidade é uma das chaves dos diferenciais entre "desagradável" e "imoral" e a violação é claramente um comportamento inevitável, a definição de "violação como má" também está de acordo com essa distinção. -Also, since there are times when it is physically impossible to rape someone – for instance, when an erection cannot be attained – the definition of “rape as evil” solves the problem of people being involuntarily immoral, which is by definition impossible, due to the criterion of avoidability. +Ademais, dado que às vezes é fisicamente impossível violar alguém - por exemplo, quando uma erecção não pode ser alcançada - a definição de "estupro como mal" resolve o problema das pessoas serem imorais involuntariamente, o que é, por definição, impossível, devido ao critério de evitabilidade. -The rapist may justify his actions by avoiding the proposition “rape is good,” and instead substituting another proposition that supports his desire to rape, such as: “It is moral to take one’s own pleasure, regardless of the displeasure of others.” +O violador pode justificar as suas acções ao revogar a proposição de "estupro é bom" e substituí-la por outra proposição que apoie o seu desejo de estupro, como: "É moral tomar o próprio prazer, independentemente do descontentamento dos outros" -This proposition also fails the most basic logical test of UPB. If Bob believes that he should take his own pleasure by raping Doug – regardless of Doug’s displeasure – then Bob cannot rationally elevate his preference to a UPB. +Essa proposição também falha no teste lógico mais básico do CUP. Se Bob acredita que deve tomar o seu prazer violando o Doug - independentemente do descontentamento de Doug - então, racionalmente, Bob não consegue elevar a sua preferência para um CUP. -If everyone should take their own pleasure regardless of their victim’s *dis*pleasure, then Bob has no right to rape Doug, since although Bob *prefers* to rape Doug, Doug most certainly does *not* prefer to be raped. If everyone should take their pleasure regardless of the displeasure of others, then there is no rational reason why Bob’s preference to rape Doug should take precedence over Doug’s preference to not be raped, regardless of the displeasure that refusing to be raped would cause Bob. +Se todos devessem tomar o prazer, independentemente do *des* prazer da sua vítima, então Bob não teria o direito de violar Doug, apesar de que Bob *prefira* violar Doug, mas Doug certamente *não* prefere ser estuprado. Se todos devessem tomar o prazer, independentemente do desagrado dos outros, não haveria um motivo racional para que a preferência de Bob por violar Doug devesse prevalecer sobre a preferência de Doug por não ser estuprado, independentemente do desagrado que a sua recusa a ser estuprado, causaria a Bob. -Thus Doug can say to Bob: “It is morally good for me to rape you, because personal preferences can be violently enforced.” Bob, of course, can then reply: “It is then morally good for me to violently resist your attack, since my personal preference to not be raped can also be violently enforced.” +Assim, Doug poderia dizer a Bob: "É moralmente bom para mim violá-lo, porque as preferências pessoais podem ser violentamente aplicadas" e Bob poderia responder: "Então também é moralmente bom para mim, resistir violentamente ao seu ataque, já que a minha preferência pessoal por não ser violado, também pode ser violentamente aplicada " -Of course, few rapists are philosophers, but as we mentioned above, the primary danger to human beings is not the individual criminal, but irrational and exploitive moral theories. For instance, incarceration is inevitably justified through an appeal to a moral theory – and incarceration causes far more people to be raped than private criminals could ever dream of. If the moral theory that justifies incarceration is incorrect, then *correcting* this moral theory should be by far the highest concern of anyone wishing to reduce the prevalence of rape. +É claro que alguns violadores são filósofos, mas, como mencionamos anteriormente, o principal perigo para os seres humanos não são as teorias morais individuais, mas sim as irracionais e exploradoras. Por exemplo, o encarceramento é inevitavelmente justificado através de um apelo a uma teoria moral - e o encarceramento faz com que muito mais pessoas do que os criminosos privados poderiam sonhar, sejam violadas. Se a teoria moral que justifica o encarceramento é incorrecta, então *corrigir* esta teoria moral devia ser, de longe, a maior preocupação de qualquer pessoa que deseje reduzir a prevalência do estupro. -Thus it would seem that the only logical possibility for rape is that *not* raping is universally preferable behaviour – or that rape is universally banned behaviour. +Assim, parece que a única possibilidade lógica de violação é que o *não* violar é o comportamento universalmente preferível - ou que a violação é um comportamento universalmente proibido. -### Whew! +### Ufa! -The fact that the UPB framework has logically and effectively validated the moral proposition that rape is evil – not “good,” or “aesthetically preferable,” or “personally preferable,” or “morally neutral” – is a very good sign. It does not prove beyond a shadow of a doubt that UPB will logically validate all “common sense” moral propositions, but the first hurdle has been passed, and that should give us great cause for celebration. If I were a physicist proposing a Unified Field Theory, and the application of my theory correctly predicted where a thrown baseball would land, I could justly be enormously pleased. +O fato de que a estrutura do CUP validou de forma lógica e efectiva a proposição moral de que o estupro é mau - não "bom" ou "esteticamente preferível", ou "pessoalmente preferível", ou "moralmente neutro" - é um bom sinal. Não prova sem sombra de dúvida que o CUP irá validar, logicamente todas as proposições morais de "sentido comum", mas o primeiro obstáculo foi ultrapassado, e isso deve dar-nos um óptima motivo para a celebração. Se eu fosse um físico a propor uma Teoria do Campo Unificado, e a aplicação da minha teoria tivesse previsto correctamente onde iria cair uma bola de baseball, poderia ficar, com todo o direito, extremamente satisfeito. -Einstein’s theory of relativity predicted that light would bend around a gravity well – when this was first confirmed, it did not prove his theory beyond a shadow of a doubt, but it did prove that the theory *could* be true, which was a great leap forward. The first validation is always the hardest, because it is so easy to get things wrong, and error always outnumbers accuracy. +A teoria da relatividade de Einstein predisse que a luz a luz se dobraria ao redor de um poço de gravidade - quando isso foi confirmado por primeira vez, não provou a sua teoria sem sombra de dúvida, mas provou que a teoria *poderia* ser verdadeira, o que foi um grande avanço. A primeira aprovação é sempre a mais difícil, porque é tão fácil conseguir as coisas erradas e o erro sempre supera a precisão. -The UPB framework has correctly validated our moral premise that rape is evil. This is a necessary – but not sufficient – criterion for proof, and fully supports additional investigation. Thus, let us continue… +A estrutura CUP corroborou, correctamente, a nossa premissa moral de que a violação é má. Este é um juízo necessário - mas não suficiente - para a prova, e apoia totalmente a investigação adicional. Portanto, vamos continuar… -[^1]: This is very different from a physical assault, which destroys your capacity for free choice. +[^1]: Isto é muito diferente de uma agressão física, que destrói a sua capacidade de livre escolha. -[^2]: It cannot be argued that rape does not involve a preference, since rape is a behaviour and, as we have discussed above, all behaviours involve preference. +[^2]: Não pode argumentar que a violação não envolve uma preferência, já que a violação é um comportamento e como já o discutimos, todos os comportamentos envolvem preferência. -[^3]: Note that I cannot propose that “personal preferences *may* be violently inflicted upon other people, since that is a violation of UPB, which states that moral rules must be absolute and universal – if they are not, they fall into APA territory, and so cannot be inflicted on others. +[^3]: Note-se que não posso propor que "as preferências pessoais *devam* ser violentamente infligidas a outras pessoas, o que seria uma violação do CUP, que afirma que as regras morais devem ser absolutas e universais - se não o forem, caem no território da APN e não podem ser infligidas a outros. -[^4]: We can avoid situations which increase the likelihood of rape, but we cannot avoid a rape in progress. \ No newline at end of file +[^4]: Podemos evitar as situações que aumentam a probabilidade de estupro, mas não podemos evitar uma violação em progresso. \ No newline at end of file diff --git a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch03_the_second_test_murder.md b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch03_the_second_test_murder.md index de1d16033..c01ee6748 100644 --- a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch03_the_second_test_murder.md +++ b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch03_the_second_test_murder.md @@ -1,39 +1,39 @@ -## The Second Test: Murder +## O Segundo Teste: Assassinato -Let us now test the UPB framework against moral propositions regarding *murder*, which here is defined as killing intentionally and with premeditation, not in self-defence. +Agora vamos testar o quadro UPB contra proposições morais relativas a *assassinato*, que aqui é definido como matar intencionalmente e com premeditação, não em legítima defesa. -Since we spent so much time dissecting the question of rape – and since many of the same arguments will apply here – this analysis can be much briefer. +Dado que passamos tanto tempo dissecando a questão da violação - e como muitos dos mesmos argumentos se aplicam aqui - essa análise pode ser muito mais breve. -Let us return to our two moral guinea pigs sitting in a room – we’ll call them Bob and Doug. +Regressemos às nossas duas cobaias morais sentadas numa sala - vamos chamá-las Bob e Doug. -If murder is morally good, then clearly *refraining* from murder is immoral. Thus the only chance that Bob and Doug have to be moral is in the instant that they simultaneously murder each other. Physically, this is impossible of course – if they both stand and grip each other’s throats, they will never succumb to strangulation at exactly the same moment. If Bob dies first, his grip on Doug’s throat will loosen, thus condemning Doug to the status of *immorality* until such time as he can find another victim. Because Bob dies first – and thus cannot continue to try murdering Doug – Bob’s death renders him more immoral than Doug’s murder. +Se o homicídio é moralmente bom, então *abster-se* do assassinato é imoral. Assim, a única chance que Bob e Doug têm de ser morais é o instante em que se matam, simultaneamente. É claro que isso é fisicamente impossível, se ambos estão de pé, apertando a garganta um do outro, nunca irão sucumbir ao estrangulamento, exactamente ao mesmo tempo. Se Bob morre primeiro, o seu aperto na garganta de Doug afrouxará, condenando Doug ao status de *imoral* até que possa encontrar outra vítima. Porque Bob morre primeiro - e, portanto, não pode continuar a tentar matar Doug - A morte de Bob torna-o mais imoral do que o assassino de Doug. -Intuitively, we fully recognise the insanity of the moral proposition that murder is good. Logically, we know that the proposition is incorrect because if it is true, it is impossible for two men in a room to both be moral at the same time. Morality, like health, cannot be considered a mere “snapshot,” but must be a process, or a continuum. The UPB framework confirms that Bob cannot be “evil” *while* he is strangling Doug, and then achieve the pinnacle of moral virtue the moment that he kills Doug – and then revert immediately back to a state of evil. Moral propositions must be universal, and independent of time and place. The proposition that murder is moral fails this requirement at every level, and so is not valid. +Instintivamente, reconhecemos completamente a loucura da proposição moral, de que o crime é bom. Logicamente, sabemos que a proposição está errada porque, se fosse verdade, seria impossível que dois homens numa sala fossem morais ao mesmo tempo. A moral, como a saúde, não pode ser considerada como algo "instantâneo", mas sim um processo ou um continuum. A estrutura do CUP confirma que Bob não pode ser "malvado" *enquanto* está a estrangular Doug e simultaneamente, alcançar o pináculo da virtude moral no momento em que o mata - e regressar imediatamente a um estado de maldade. As teorias morais devem ser universais e independentes do tempo e do lugar. A teoria de que o assassinato é moral falha este requisito em todos os níveis e portanto, não é válida. -If murder were morally good, then it would also be the case that a man stranded on a desert island would be morally evil for as long as he lived there, since he would have no victims to kill. A man in a coma would also be evil, as would a sleeping man, or a man on the operating table. A torturer would be an evil man as long as he continued to torture – but then would become a good man in the moment that his victim died at his hand. +Se o homicídio fosse moralmente bom, então um homem preso numa ilha deserta seria moralmente mau, porque enquanto vivesse lá, ele não teria vítimas para matar. Um homem em coma também seria mau, como o seria um homem adormecido, ou um homem na mesa de operações. Um torturador seria um homem mau enquanto estivesse a torturar - mas tornar-se-ia um bom homem, no momento em que a sua vítima morresse nas suas mãos. -We can thus see that the proposition that “murder is good” is not only instinctively bizarre, but also logically impossible. +Assim, podemos ver que a proposição de que "o crime é bom" não é apenas instintivamente excêntrica, mas também logicamente impossível. -The other objections that applied to the proposition “rape is good” also apply here. Murder cannot be morally neutral, since morally neutral judgements or actions cannot be forcibly inflicted upon another, and murder by definition is forcibly inflicted upon another. +As outras objecções que se aplicam à proposição "a violação é boa" também se usam aqui. O homicídio não pode ser moralmente neutro, já que os julgamentos ou acções moralmente neutros não podem ser impostos aos demais pela força e o assassinato, por definição, é infligido a outro, à força. -There is also a basic contradiction involved in any universal justification for the act of murder, just as there was in the act of rape. If Bob tries to strangle Doug, but Doug resists, how could Bob rationally justify his actions according to UPB? +Também existe uma contradição básica envolvida em qualquer justificação universal para o acto de assassinato, assim como havia no acto de violação. Se Bob tentasse estrangular Doug, mas Doug resistisse, como é que Bob poderia justificar, racionalmente, as suas acções de acordo com o CUP? -Well, he could say something like: “a man’s life can be taken any time you want to” – but of course, since UPB is the only valid test of moral propositions, this justifies Doug killing Bob as much as it does Bob killing Doug. Thus Bob can only justify strangling Doug if Doug does not resist in any way – but of course if Doug does not resist, then can it really be considered murder? +Bem, ele poderia dizer algo como: "A vida de um homem pode ser tomada em qualquer momento que se quiser" - mas, uma vez que o CUP é o único teste válido de proposições morais, isso justifica tanto que Doug mate Bob como que Bob mate Doug. Assim, Bob só pode justificar o estrangulamento de Doug se este não resistir de forma alguma - mas, se Doug não resistir, então pode ser realmente considerado um homicídio? -Let us say that Bob then adjusts his premise to say: “I can shoot a man in his sleep any time I want.” The problem here is not only the sleep that Bob will lose based on his universal premise, but also the logical impossibility of reversing moral propositions based on the differences in the states of sleeping and waking. Biologically speaking, a man does not become the *opposite* of a man when he falls asleep, any more than gravity reverses when he blinks. +Digamos, então, que Bob adapta a sua premissa para dizer: "Posso matar um homem adormecido sempre que quiser". O problema aqui não é apenas o sono que Bob irá perder com base nos seus princípios universais, mas também a impossibilidade lógica de reverter proposições morais baseadas nas diferenças dos estados de sono e vigília. Biologicamente falando, um homem não se torna o *oposto* de um homem, quando adormece, assim como a gravidade não se inverte quando ele pestaneja. -Since a man remains a man when he falls asleep, it cannot be the case that opposite moral rules apply to him in this state. Thus to say that it is immoral to murder a man when he is awake, but it is moral to murder a him when he is asleep, is to create a logical contradiction unsupported by any objective biological facts. A physicist may say that a rock falls down, but a helium balloon rises up – but that is because a rock and a helium balloon have fundamentally different properties. No credible physicist can say that one rock falls down, but that another rock with almost exactly the same qualities falls up. The same is true for moral theories – no credible philosopher can say that morality reverses itself when a man is asleep, since a man’s nature does not fundamentally alter when he naps. +Uma vez que um homem continua a ser um homem, mesmo adormecido, neste estado, não se lhe podem aplicar as regras morais opostas. Assim, dizer que é imoral matar um homem quando está acordado, mas que é moral matá-lo quando está a dormir, é criar uma contradição lógica, não suportada por qualquer factor biológico objectivo. Um físico pode dizer que uma pedra cai e que um balão de hélio sobe - mas isso ocorre, porque a rocha e o balão de hélio possuem propriedades fundamentalmente diferentes. Nenhum físico credível pode dizer que uma pedra cai no chão, mas que outra pedra, com quase exactamente as mesmas qualidades cai para cima. O mesmo é válido para as teorias morais - nenhum filósofo credível pode dizer que a moral se inverte quando um homem está a dormir, uma vez que a natureza de um homem não se altera, fundamentalmente, quando dorme a sesta. -In this way, if we cannot justly shoot a man when he is awake, we also cannot shoot him when he is asleep, since he is still a man. +Desta forma, se não podemos atirar num homem que está acordado, também não podemos matá-lo quando está a dormir, já que ele continua a ser um homem. -Thus, since the statement “I can shoot a man in his sleep any time I want” cannot be validated according to UPB, it cannot be a true moral proposition. +Assim, uma vez que a afirmação "Eu posso matar um homem adormecido, sempre que quiser" não pode ser validada de acordo com o CUP, não pode ser uma verdadeira proposição moral. -Here again we find that the UPB framework holds true in terms of murder. The only possible valid moral theory regarding murder is that it is evil, or universally banned. +Mais uma vez, verificamos que a estrutura do CUP é verdadeira em termos de homicídio. A única possível teoria moral válida, em relação ao assassinato é que é má, ou universalmente repudiada. -We could take the same approach to the question of assault, but the arguments would be identical to those of rape and murder, so for the sake of brevity, we shall continue. +Poderíamos seguir o mesmo questionamento do caso da agressão, mas os argumentos seriam idênticos aos da violação e assassinato, por isso, por uma questão de prontidão, vamos continuar. -Let us now turn to the question of theft. If this framework holds true here as well, then we have hit the perfect trifecta of our instinctual moral understanding, and found rational confirmation for our existing beliefs. We have discovered the maths that explains how we are able to instinctively catch a ball, and that is a necessary start. +Passemos agora à questão do roubo. Se essa estrutura também for verdadeira neste caso, então atingimos a trifecta perfeita da nossa compreensão moral instintiva e encontrámos a confirmação racional para as nossas crenças existenciais. Descobrimos as matemáticas que explicam como somos capazes de apanhar uma bola de forma instintiva e isso é um começo necessário. -### Self-Defence? +### Legítima Defesa? -We have skirted over the issue of self-defence with regards to murder, though it is scarcely necessary to examine it in the case of rape. This is not because the issue of self-defence is either self-evident or uncomplicated, but rather because the complications that exist can be dealt with more comprehensively after we look at the question of theft. \ No newline at end of file +Nós contornamos a questão da legítima defesa no que diz respeito ao homicídio, apesar de ser um mal necessário, examiná-lo em caso de violação. Não é porque a questão da legítima defesa seja evidente ou sem complicações, mas sim, porque as complicações que existem podem ser tratadas de forma mais abrangente, depois de examinarmos a questão do roubo. \ No newline at end of file diff --git a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch04_the_third_test_theft.md b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch04_the_third_test_theft.md index 79842fe38..c20f4b5f7 100644 --- a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch04_the_third_test_theft.md +++ b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch04_the_third_test_theft.md @@ -1,119 +1,119 @@ -## The Third Test: Theft +## O Terceiro Teste: O Roubo -We will have to spend a little bit more time on theft, since it inevitably brings into the picture the question of property rights, which is highly contentious for some. +Teremos de gastar um pouco mais de tempo no roubo, dado que este, inevitavelmente, traz à mesa a questão dos direitos de propriedade, que é fortemente controversa para alguns. -There are many ways of approaching the question of property rights, from “homesteading” to legal definitions to practical considerations etc. I will address none of those here, because the question of property rights must fall into the framework of UPB, if UPB is to stand as a rational methodology for evaluating moral propositions. +Há muitas maneiras de se aproximar à questão dos direitos de propriedade, desde "homesteading" até definições legais para considerações práticas, etc. Não irei abordar nenhum deles aqui, porque a questão dos direitos de propriedade deve cair no âmbito do CUP, se este se deve manter como um método racional para avaliar proposições morais. -Clearly, the moral proposition with regard to property rights is this: either human beings have the right to own property, or they do not. +Obviamente, a tese moral em relação aos direitos de propriedade é esta: ou os seres humanos têm o direito de possuir propriedades, ou não. -Now the first “property” that must be dealt with is the body. “Ownership” must first and foremost consist of control over one’s own body, because if that control does not exist, or is not considered valid, then the whole question of morality – let alone property – goes out the window. +Agora, a primeira "propriedade" que deve ser tratada é o corpo. Antes de mais, a "propriedade" deve consistir no controlo do próprio corpo, porque, se não existir esse controlo, ou não for considerado válido, então toda a questão da moral - e principalmente a propriedade - sai pela janela. -UPB is a framework for evaluating moral propositions, or arguments about universally preferable behaviour for all mankind. First and foremost, a man must be responsible for his own actions if they are to be judged morally, since as we have argued above, the capacity to choose actions is fundamental to any ethical evaluation. +O CUP é uma estrutura para avaliar teorias morais, ou argumentos sobre comportamentos universalmente preferíveis para toda a Humanidade. Antes de mais nada, um homem deve ser responsável pelas suas próprias acções se quiser ser julgado moralmente, já que como alegamos anteriormente, a capacidade de escolher acções é fundamental para qualquer avaliação ética. -If a man has no control over his body, then clearly he has no responsibility for his actions – they are not in fact “his” actions, but rather the actions of his body. Now, no one would rationally argue that if a man strangles another man, it is the murderous fingers that should be put on trial and punished. Clearly, the body cannot entirely control itself, but rather must be to some degree under the direction of the conscious mind. +Se um homem não tem controlo sobre o seu corpo, então evidentemente, não é responsável pelas suas acções - realmente não são as "suas" acções, mas sim as acções do seu corpo. Agora, ninguém iria alegar, racionalmente, que se um homem estrangulasse outro homem, os dedos do assassino é que deveriam ser julgados e punidos. Obviamente, o corpo não se pode controlar inteiramente, mas deve estar, até certo ponto, sob a direcção da mente consciente. -What this means is that a man is responsible for the actions of his body, and therefore he is responsible for the *effects* of those actions. A man is responsible for where he puts his penis, which is how we know that we can judge him for raping someone. He “owns” the actions of his body as surely as he owns his body. To say that a man is responsible for his body but not the effects of his body is to argue that a man is responsible for aiming and throwing a knife, but not for where it lands. +Isso significa que um homem é responsável pelas acções do seu corpo e, portanto, responsável pelos *efeitos* das mesmas. Um homem é responsável por onde coloca o seu pénis, que é como sabemos que o podemos julgar por violar alguém. É "dono" das acções do seu corpo, assim como é, com certeza, o dono do seu próprio corpo. Dizer que um homem é responsável pelo seu corpo, mas não pelas acções do mesmo é argumentar que um homem é responsável por apontar e atirar uma faca, mas não por onde ela cai. -Also, arguing that a man is not responsible for the effects of his body is a self-detonating statement, similar to the ones we examined above. If I say to you: “Men are not responsible for the actions of their bodies,” it would be eminently fair for you to ask me who is working my vocal chords and mouth. If I say that I have no control over my speech – which is an effect of the body – then I have “sustained” my thesis at the cost of invalidating it completely. +Alegar, também, que um homem não é responsável pelas acções do seu corpo é uma declaração auto-detonante, semelhante à que examinamos anteriormente. Se eu lhe dissesse: "Os homens não são responsáveis pelas acções dos seus corpos", seria inteiramente justo que você me perguntasse quem está a trabalhar as minhas cordas vocais e boca. Se eu dissesse que não tenho controlo sobre o meu discurso - que é uma acção do corpo - estaria a "sustentar" a minha tese ao ponto de invalidá-la por completo. -If I am not at all responsible for my speech, then there is no point arguing with me. A tape recorder is also not responsible for its speech, which is why we tend not to get into virulent disagreements with magnetic strips. In cheesy horror films, young girls seem to be particularly susceptible to demonic possession – the inevitable priest who shows up always offers to talk to the demon in charge of the girl, at which point the girl starts making a sound like Don Ho gargling with ball bearings. +Se eu não sou responsável pelo meu discurso, então não há nenhum ponto a discutir comigo. Um gravador também não é responsável pelo seu discurso, motivo pelo qual não entramos em desentendimentos ásperos com fitas magnéticas. Nos filmes de terror piegas, as raparigas parecem ser particularmente susceptíveis à possessão demoníaca - o inevitável sacerdote que sempre aparece, oferece-se para falar com o demónio que domina a menina, momento este em que a garota começa a fazer um som como Don Ho com ganchos de esferas. -This ridiculous portrait is accurate in one sense though – if some other being is in full control of the girl’s vocal chords, it is that being which needs to be addressed, not the girl, who has no control over her responses. +Este retrato ridículo é preciso, no entanto, num sentido - se algum outro ser tiver o total controlo das cordas vocais da menina, é esse ser que precisa ser dirigido e não a garota, que não tem controlo sobre as suas respostas. -Thus if I say to you that I do not have control over my speech, you can ask me: who does? If I reply that no one does, then it makes about as much sense to argue with me as it does to argue with a television set, or the aforementioned boulder as it bounces down a hillside towards you car. +Assim, se eu lhe disser que não tenho controlo sobre o meu discurso, você pode perguntar: quem o tem? Se eu respondo que ninguém o tem, então faz tanto sentido argumentar comigo como argumentar com um aparelho de televisão, ou com a rocha acima mencionada, enquanto salta por uma encosta até o seu carro. -Thus the very act of controlling my body to produce speech demands the acceptance of my ability to control my speech – an implicit affirmation of my ownership over my own body. +Portanto, o próprio acto de controlar o meu corpo para realizar o discurso, exige a aceitação da minha capacidade de controlá-lo - uma afirmação implícita da posse sobre o meu próprio corpo. -Now, if demonic possession were a valid occurrence, and a girl possessed by a demon spat on a priest, we would not call the *girl* rude, but would rather pity her for being inhabited by such an impolite demon. Whoever has control over the girl’s body is culpable for the effects of her actions – this is why we would not call a man who stole while sleepwalking “evil,” since he did not have full control over his own body (although we may restrain him in other ways). This is also the basis for the legal defence of “not guilty by reason of insanity,” which is that we assume that a man who is insane does not have full control over his actions. +Agora, se a possessão demoníaca fosse uma ocorrência válida e uma garota possuída por um demónio, cuspisse num sacerdote, não *a* chamaríamos rude, mas teríamos pena dela por ter sido possuída por um demónio tão indelicado. Quem tem o controlo sobre o corpo da rapariga é culpado pelo efeito das suas acções - é por isso que não chamaríamos "mau" a um homem que roubasse durante uma crise de sonambulismo, já que ele não tinha o controlo total sobre o seu próprio corpo (embora possamos impedi-lo de outras formas). Esta também é a base para a defesa legal de "não culpado por insanidade", que é que assumimos que um homem doente mental, não tem controlo total sobre as suas acções. -Thus to reject the ownership of the body is to reject all morality, which, as we have seen above, is utterly impossible. Logically, since morality is defined as an enforceable subset of UPB, to reject morality is to say that it is universally preferable to believe that there is no such thing as universal preferences. +Assim, rejeitar a posse do corpo é rejeitar toda a moralidade, o que, como vimos acima, é totalmente impossível. Logicamente, dado que a moralidade é definida como um subconjunto executável do CUP, rejeitar a moral é dizer que é universalmente preferível acreditar que não existe tal coisa, como preferências universais. -Finally, to use one’s ownership of one’s own body in the form of speech to reject the notion that one can control one’s own body, is a blatant and insurmountable self-contradiction. +Finalmente, usar a posse do próprio corpo na forma de discurso, para rejeitar a noção de que se pode controlar o próprio corpo, é uma contradição patente e intransponível. -It is in this way that any rejection of self-ownership can be utterly discarded. +É assim que qualquer rejeição de propriedade legítima pode ser totalmente descartada. -Since we own our bodies, we also inevitably own the *effects* of our actions, be they good or bad. If we own the effects of our actions, then clearly we own that which we produce, whether what we produce is a bow, or a book – or a murder. +Uma vez que possuímos os nossos corpos, inevitavelmente também somos donos dos *efeitos* das nossas acções, sejam elas boas ou más. Se possuímos os efeitos das nossas acções, então, claramente, possuímos o que produzimos, seja o que for que produzimos, seja um arco ou um livro - ou um homicídio. -### Property And UPB +### A Propriedade E O CUP -Even if we reject the above, we can still use UPB to definitively assert the existence of universal property rights. +Mesmo que rejeitemos o anterior, ainda podemos usar o CUP para afirmar definitivamente, a existência de direitos de propriedade universais. -As mentioned above, either human beings have property rights, or they do not. Except for a few grey areas, which we will get to shortly, this remains a universal proposition. +Como foi mencionado acima, os seres humanos têm direitos de propriedade, ou não. Com excepção de algumas áreas cinzentas, às que chegaremos em breve, essa continua a ser uma proposição universal. -If a man does not have the right to use property, then he does not have the right to use his own body. He does not have the right to use his own lungs, and therefore must stop breathing. Although this sounds silly, it is an immediate and inevitable result of the premise that human beings do not have property rights. +Se um homem não tem o direito de usar a propriedade, então, também, não tem o direito de usar o seu próprio corpo. Não tem o direito de usar os seus próprios pulmões e portanto, deve parar de respirar. Embora isso pareça uma tolice, é o resultado imediato e inevitável da proposição de que os seres humanos não possuem direitos de propriedade. -It is fairly safe to assume that anyone you are debating property rights with is drawing breath, and thus agrees with you that he has the right to use his own body at least. +É bastante seguro assumir que qualquer pessoa com quem esteja a debater, tem o direito de propriedade de respirar e assim, concorda com você que, pelo menos, tem o direito de usar o seu próprio corpo. -The question then comes up whether or not human beings have the right to *exclusive* property use. For instance, property could be defined as a sort of time-share principle of ownership, insofar as everyone should have the right to own everything, on some schedule or another. +Então a questão que surge é se os seres humanos têm o direito *exclusivo* do uso da propriedade. Por exemplo, a propriedade pode ser definida como uma espécie de princípio partilhado no tempo, na medida em que todos deveriam ter o direito de possuir tudo, de um modo ou outro. -This means of course that a man with lung cancer has a right to at least one lung of a healthy person. Since all ownership starts with the body, if we do not have the right to exclusive ownership over our own body, then we must share our body with other people, or be immoral. The sick man has a right to one of our lungs, and if we withhold it from him, that is exactly the same as stealing it. Similarly, both you and I have the right to use Celine Dion’s singing voice, since it is wholly selfish of her to pretend that she has exclusive ownership of it. +Isso significa, naturalmente, que um homem com cancro de pulmão tem direito a pelo menos um pulmão de outra pessoa saudável. Dado que qualquer propriedade começa com o corpo, se não possuímos o direito à propriedade exclusiva sobre o nosso próprio corpo, então devemos partilhar o nosso corpo com outras pessoas ou ser imorais. A pessoa doente tem direito a um dos nossos pulmões e se o negarmos, é precisamente o mesmo que roubá-la. De igual modo, ambos temos o direito de usar a voz de Celine Dion, já que é totalmente egoísta da parte dela pretender que tem a propriedade exclusiva da mesma. -If human beings do not possess exclusive ownership over their own bodies, then the crime of rape becomes meaningless, since a woman clearly does not exclusively own her vagina, and neither does a man own his own various orifices. If exclusive self-ownership is not an axiom, then even the crime of murder becomes meaningless. +Se os seres humanos não possuem a posse exclusiva sobre os seus próprios corpos, então o crime de violação torna-se sem sentido, já que, obviamente, uma mulher não possui a posse exclusiva da sua vagina e nenhum homem possui a dos seus próprios orifícios. Se a propriedade legítima exclusiva, não é um axioma, então nem mesmo o crime de homicídio tem sentido. -It is no crime to commit suicide, any more than it is to set fire to your own house, since the destruction of one’s own property is a valid exercise of ownership. However, if exclusive self-ownership is invalid, then there can be no distinction between murder and suicide. If my liver is failing, and I have a right to take yours, then I can “repossess” it in perfect accordance with morality and honourable behaviour. If this procedure kills you, so what? Without exclusive self-ownership, there is no “you” to begin with… +Não é mais crime cometer suicídio do que é atear fogo à própria casa, já que a destruição da própria propriedade é um exercício válido de propriedade. No entanto, se a propriedade legítima exclusiva for inválida, não pode haver diferença alguma entre assassinato e suicídio. Se o meu fígado estiver a falhar e eu tenho o direito de tomar o seu, então eu posso "recuperá-lo", em perfeita concordância com a moral e o comportamento honesto. Se esse procedimento o mata, então que? Para começar, sem propriedade legítima exclusiva, não há "você"… -Thus we can reasonably say that exclusive self-ownership is a basic reality – that all human beings at all times and in all places have exclusive ownership over their own bodies, and thus have exclusive ownership over the effects of their own bodies, both in terms of moral behaviour and property creation or acquisition. +Assim, podemos dizer, logicamente, que a propriedade legítima exclusiva é uma realidade básica - que todos os seres humanos, em todos os momentos e em todos os lugares, possuem propriedade exclusiva sobre os seus corpos e, portanto, têm propriedade exclusiva sobre as acções dos mesmos, tanto em termos de comportamento moral como de criação ou adquisição de propriedade. -### The Grey Areas +### Áreas Cinzentas -Naturally, any statement such as the above brings the inevitable howls of “complexity,” which I fully agree with. +Naturalmente, qualquer declaração como a mencionada anteriormente, traz os protestos inevitáveis da "complexidade", com a qual concordo plenamente. -Let us say that I mean to give you five dollars as a gift, but by mistake I hand you a ten dollar bill, saying, “This is for you.” Few people would consider it theft if I said, the moment after I handed it to you: “Sorry, I meant to give you five dollars, not ten,” and took the larger note back, even though I am taking back property that I have voluntarily relinquished. +Digamos que lhe quero dar cinco dólares como presente, mas, por engano, entrego-lhe uma nota de dez dólares, dizendo: "Isto é para você". Algumas pessoas considerá-lo-aim roubo se eu chegasse, passados momentos e lhe dissesse: "Desculpe, eu queria dar-lhe apenas cinco dólares, não dez", e tomasse a nota maior, apesar de estar a recuperar a propriedade que entreguei voluntariamente. -On the other extreme, if you are one of my sons, and I pay for your university education, and explicitly tell you that you never need to pay me back, my generosity will doubtless affect your spending habits. It would scarcely seem reasonable for me to clap my forehead after your graduation ceremony and cry, “Oh, I thought you were one of my *other* sons!” and demand repayment. +Por outro lado, se você é um dos meus filhos e eu pago a sua educação universitária, dizendo-lhe, explicitamente, que nunca terá de me pagar, a minha generosidade estará, sem dúvida, a afectar os seus hábitos de consumo. Dificilmente pareceria razoável que eu batesse na testa depois da cerimónia de graduação e chorasse: "Oh, pensei que você fosse um dos meus *outros* filhos!" e exigisse o reembolso. -Similarly, it is generally accepted that children cannot enter into legal contracts, but that adults can. In many societies, the differentiating age is eighteen years. This means, of course, that at the stroke of midnight between a man’s seventeenth year and eighteenth birthday, his capacity to enter into legal contracts arrives fully formed. Has he gone through some massive biological transformation in that split second? Certainly not, although at eighteen he is biologically very different than he was at the age of ten, both in terms of physical and mental development. +De igual modo, geralmente é aceite que as crianças não podem realizar contratos legais, mas que os adultos podem. Em muitas sociedades, a idade mínima é de dezoito anos. Isso significa, logicamente, que em plena meia-noite entre o décimo séptimo e décimo oitavo aniversário de um homem, a sua capacidade de realizar contratos legais, chega completamente formada. Será que ele passou por alguma maciça transformação biológica, naquela fracção de segundo? Certamente não, embora aos dezoito anos ele seja biologicamente muito diferente do que era quando tinha dez anos, tanto em termos de desenvolvimento físico como mental. -For the sake of efficiency, if not perfect morality, arbitrary transitions are often placed between one state and another. Childhood is definitely one state; adulthood is quite another. The transition between childhood and adulthood is blended; it is not black and white, but rather like the day descending into dusk, and then night. Noon is definitely not night, and midnight is definitely not daytime, but there are times in between when it is harder to tell, although the direction of the transition is always clear. +Por razões de eficiência, se não por simples moralidade, as transições arbitrárias são colocadas, muitas vezes, entre um estado e outro. A infância é definitivamente um estado; A idade adulta é outra completamente diferente. A transição entre a infância e a idade adulta é um sequência; não é preto e branco, mas sim uma sucessão do dia para o crepúsculo e depois para a noite. O meio-dia não é à noite, e a meia-noite definitivamente não é durante o dia, mas há momentos entre os dois que são difíceis de definir, embora a direcção da transição seja sempre clara. -In the same way, a man who is greatly mentally deficient can be considered far less responsible for his own actions. A man with an IQ of sixty-five is mentally scarcely more than a little child – a man with an IQ of one hundred is an average adult. If we say that a man with an IQ of eighty becomes responsible, then we are by definition saying that a man with an IQ of seventy-nine is not responsible – is that a clear, fair, and utterly objective demarcation? Certainly not, but in order for most concepts to be practical, the criterion of “good enough” and a reasonable cost/benefit analysis must be put into place. As mentioned above, no water is perfectly pure, but waiting for perfect purity would simply cause a man to die of thirst. +Da mesma forma, um homem que é extremamente deficiente mental pode ser considerado muito menos responsável pelas suas acções. Um indivíduo com um QI de sessenta e cinco é mentalmente pouco mais que uma criança - uma pessoa com um QI de cem é um adulto comum. Se dissermos que um indivíduo com um QI de oitenta, se torna responsável, então, por definição, estamos a dizer que uma pessoa com um QI de setenta e nove não é responsável - será que esta é uma demarcação clara, justa e totalmente objectiva? Certamente não, mas para que a maioria dos conceitos seja prática, o critério de "suficientemente bom" e uma análise de custo-benefício razoável, devem ser postos em prática. Como dissemos anteriormente, nenhuma água é perfeitamente pura, mas se alguém ficasse à espera da pureza perfeita simplesmente morreria de sede. -Given that the question of moral responsibility and intellectual capacity only applies to a very small percentage of people right on the border, and that creating objective and perfect tests is very likely to prove impossible, there will inevitably be some “rules of thumb” that win the day. We can only assume that, since biologists live with this kind of occasional subjectivism every day, moral philosophers can somehow survive as well. +Dado que a questão da responsabilidade moral e da capacidade intelectual só se aplica a uma percentagem muito pequena de pessoas exactamente no limite e que a criação de testes objectivos e perfeitos, provavelmente, se revelaram impossíveis, devem haver, inevitavelmente, algumas "regras práticas" mais razoáveis. Só podemos aceitar que, desde que os biólogos vivem com esse tipo de subjectivismo ocasional todos os dias, os filósofos morais, de algum modo, também podem sobreviver. -### Property As Universality +### Propriedade Como Universalidade -UPB thus gives us clear options with regards to property rights. It cannot be the case that some men have property rights, while other men do not. It cannot be the case that men in Washington have property rights, while women in Baltimore do not. It cannot be the case that men have property rights today, but not tomorrow, and so on. +O CUP oferece-nos opções claras em relação aos direitos de propriedade. Não podemos aceitar o caso de que alguns homens tenham direitos de propriedade e outros não. Não se pode dar o caso de que os homens em Washington tenham direitos de propriedade, enquanto as mulheres em Baltimore não. Não pode ser que os homens hoje tenham direitos de propriedade, mas amanhã não e assim por diante. -It also cannot be the case that men have only fifty percent property rights. +Também não se pode dar o caso de que os homens tenham apenas cinquenta por cento dos direitos de propriedade. -If I argue: “Men only have fifty percent property rights,” then I create yet another insurmountable contradiction. You may well ask me which half of my sentence was *not* generated by me. If I only have fifty percent property rights, then clearly I only have fifty percent control over my own body – if I put forward the above sentence, then clearly I am only in control of fifty percent of that sentence, since I only have fifty percent control over my voice. Who, then, is responsible for the other fifty percent of my sentence? +Se eu argumentar: "Os homens só têm cinquenta por cento de direitos de propriedade", então, estou a criar outra contradição insuperável. Você pode perguntar-me qual metade da minha frase *não* foi criada por mim. Se eu tiver apenas cinquenta por cento de direitos de propriedade, então, evidentemente, tenho apenas cinquenta por cento de controlo sobre o meu corpo - se apresentar a frase anterior, só tenho o controle de cinquenta por cento da mesma, já que só tenho cinquenta por cento do controlo da minha voz. Então, quem é responsável pelos outros cinquenta por cento da minha frase? -This may sound esoteric, but it is a deadly serious question, for reasons that we will get to shortly. +Isto pode parecer esotérico, mas é uma questão muito séria, por razões que vamos descobrir em breve. -Let us say that we can somehow magically bypass the “fifty percent ownership of the body” problem, and say that human beings only have fifty percent property rights when it comes to *external* objects. +Digamos que, de alguma forma, pudemos contornar magicamente o problema da "propriedade de cinquenta por cento do corpo" e assumir que os seres humanos têm apenas cinquenta por cento de direitos de propriedade, quando se trata de objectos *externos*. -How does that work in practice? +Como é que isso funcionaria na prática? -Well, if I have two lawnmowers and you have none, then clearly it would be logical for you to have the right to take one of my lawnmowers, since I can only ever own half of my lawnmower collection. +Vejamos, se eu tivesse duas cortadoras de relva e você não tivesse nenhuma, evidentemente, seria lógico que tivesse o direito de tomar uma das minhas, pois eu só poderia ter metade da minha colecção de cortadoras de relva. -However, when you take possession of one of my lawnmowers, unfortunately you are only ever allowed to own *half* of that lawnmower, since we only have the right to fifty percent ownership over external objects. Thus you must immediately find somebody with whom you can share the lawnmower. This brings your “just” ownership down to twenty-five percent. However, your new co-owner cannot have the right to twenty-five percent of the lawnmower, because he only has fifty percent rights for whatever ownership he possesses – thus he must find somebody to take fifty percent of the twenty-five percent that he has – and so on and so on and so on. +No entanto, quando você toma posse de uma das minhas cortadoras de relva, infelizmente só tem autorização para possuir *metade* dessa cortadora de relva, já que temos apenas o direito a uma participação de cinquenta por cento em objectos externos. Por isso deve encontrar, imediatamente, alguém com quem compartilhar a máquina de cortar relva. Isso faz com que a sua propriedade baixe para "apenas" vinte e cinco por cento. Porém, o seu novo co-proprietário não pode ter direito a vinte e cinco por cento da máquina de cortar relva, porque ele só tem direito a cinquenta por cento de qualquer propriedade que possua - então deve encontrar alguém a quem dar os cinquenta por cento dos vinte e cinco por cento que tem - e assim por diante e assim por diante e assim por diante. -The problem with any theory that argues for less than one hundred percent property rights is that it instantly creates a “domino effect” of infinite regression, wherein everybody ends up with infinitely small ownership rights over pretty much everything, which is clearly impossible. Thus it must be the case – both logically and practically – that we have full ownership over our own bodies, and over the effects of our bodies, in terms of external property. We do not need a homesteading theory, or other “just acquisition” approaches to justify property rights – they are justified because anybody who acts in any way, shape or form – including arguing – is axiomatically exercising one hundred percent control over his own body, and “homesteading” both oxygen and sound waves in order to make his case. +O problema com qualquer teoria que defende menos de cem por cento dos direitos de propriedade, é que cria imediatamente um "efeito dominó" de regressão infinita, em que todos acabam com direitos de propriedade, infinitamente pequenos sobre quase tudo, o que obviamente é impossível. Assim, temos o caso - tanto lógica como praticamente - de que temos plena propriedade sobre os nossos próprios corpos e sobre as suas acções, em termos de propriedade externa. Não precisamos de uma teoria de homesteading ou de outras aproximações de "adquisição justa" para justificar os direitos de propriedade - eles estão justificados, porque qualquer pessoa que age de qualquer forma, modo ou condição - incluindo discussão - exerce axiomaticamente o controlo de cem por cento sobre o seu próprio corpo e "homesteading", tanto o oxigénio como as ondas sonoras, se for o caso. -Thus, by combining this axiomatic reality with UPB, we can easily understand that since anyone debating property rights is exercising one hundred percent control over his own property, the only question is whether or not property rights vary from individual to individual – a question definitively settled by the axiomatic fact of self-ownership, as well as the UPB framework. Any moral proposition must be universal and consistent, and this is how we also know that *everyone* has one hundred percent property rights. +Portanto, ao combinar esta realidade axiomática com o CUP, podemos compreender, facilmente, que já que qualquer pessoa que debate direitos de propriedade, exerce o controlo de cem por cento sobre a sua propriedade, a única questão é de se os direitos de propriedade variam ou não de indivíduo para indivíduo - uma questão definitivamente resolvida pelo facto axiomático da propriedade legítima, assim como pela estrutura CUP. Qualquer proposição moral deve ser universal e coerente e assim é como também sabemos que *todos* têm cem por cento de direitos de propriedade. -Any other possibility is logically and empirically impossible. +Qualquer outra possibilidade é logica e empiricamente impossível. -### Testing "Theft" +### Testando o "Roubo" -Let us return to our patient moral guinea pigs, Bob and Doug. +Regressemos às nossas pacientes cobaias morais, Bob e Doug. -If theft is morally good, then once again we face the problem of the impossibility of simultaneous morality. If Bob has a lighter, and it is morally good to steal, then Doug must steal Bob’s lighter. However, the moment that Doug is stealing Bob’s lighter, Bob cannot himself be moral. The moment *after* Doug steals his lighter, Bob must then steal “his” lighter back – however, it is only “stealing” if the lighter is *not* legitimately Bob’s in the first place. When Doug steals Bob’s lighter, the lighter does not legitimately become Doug’s property, otherwise the concept of theft would make no sense. If, the moment I steal something, it becomes my legitimate property, then restitution would itself become theft. If, however, I do *not* establish legitimate ownership by stealing Bob’s lighter, then clearly it is impossible for Bob to “steal” the lighter *back*, because we cannot steal what we already own, and my theft has not invalidated Bob’s ownership of his lighter. +Se o roubo é moralmente bom, então, mais uma vez, estamos a enfrentar o problema da impossibilidade de moral simultânea. Se Bob tem um isqueiro, e roubar é moralmente bom, então Doug deve roubá-lo. Porém, no mesmo momento em que Doug está a roubar o isqueiro de Bob, este não pode ser moral. No momento imediatamente *depois* que Doug lhe rouba o isqueiro, Bob deve roubá-lo de volta - no entanto, só é "roubo" se o isqueiro *não* for legitimamente de Bob desde o princípio. Quando Doug rouba o isqueiro de Bob, aquele não se torna legitimamente uma propriedade de Doug, caso contrário o conceito de roubo não faria sentido. Se quando eu roubasse algo, isso se tornasse minha propriedade legítima, então a restituição tornar-se-ia roubo. No entanto, se eu *não* estabelecer uma posse legítima ao roubar o isqueiro de Bob, é obviamente, impossível que Bob "roube" o isqueiro de *volta*, porque não podemos roubar o que já possuímos e o meu roubo não invalidou a posse de Bob do seu isqueiro. -Thus, if stealing is good, then goodness becomes a state achievable only in the instant that Doug steals Bob’s lighter. In that instant, only Doug can be moral, and Bob cannot be. After that, goodness becomes impossible to achieve for either party, unless Doug keeps giving Bob’s lighter back and then snatching it away again. +Assim, se roubar é bom, então o bem torna-se um estado viável, apenas no instante em que Doug rouba o isqueiro de Bob. Nesse instante, só Doug pode ser moral, Bob não. Depois disso, a bondade torna-se impossível de alcançar para qualquer das partes, a menos que Doug continue a devolver o isqueiro a Bob, para depois roubá-lo de novo. -Of course, it seems patently ridiculous to imagine that the ideal moral state is for one man to keep giving another man back the property he has stolen, and then immediately stealing it again. Thus logic seems to validate our instinctual understanding of the foolishness of this as a moral ideal – but let’s go a little further, to see if it still holds. +Claro que é manifestamente ridículo imaginar que o estado moral ideal, é que um homem continue a dar a outro homem algo que roubou, para depois roubar de novo. Assim, a lógica parece validar a nossa compreensão instintiva da loucura disso, como um ideal moral - mas vamos um pouco mais longe, para ver se ele ainda se mantém. -Remember, we are not particularly concerned with individual criminals, but rather with moral theories that justify violations of property rights. For instance, if Doug steals Bob’s lighter because Doug believes that “No property rights are valid,” then Doug’s moral theory instantly self-detonates. +Lembre-se, não estamos particularmente preocupados com crimes individuais, mas sim com teorias morais que justificam a violação dos direitos de propriedade. Por exemplo, se Doug rouba o isqueiro de Bob porque acredita que "nenhum direito de propriedade é válido", então a sua teoria moral explode instantaneamente. -If no property rights are valid, then stealing is a completely illogical action, since stealing is an assertion of the just desire to control property. +Se nenhum direito de propriedade é válido, então roubar é uma acção completamente ilógica, dado que o roubo é uma confirmação do desejo de controlar a propriedade. -Property rights themselves are nothing more than the assertion of a just desire to retain control over assets. It is optional, insofar as you and I can join some hippie commune, and decide to never assert our property rights ever again. Or, if it becomes known in my neighbourhood that I am more than happy if somebody takes my property, it seems somewhat more likely that my lawnmower will go missing. Similarly, if I put a notebook computer on my front lawn with a sign saying “yours if you want it,” then I am clearly signalling that I have no desire to retain current or future control over the notebook. +Os próprios direitos de propriedade não são mais do que a afirmação de um desejo justo de reter o controlo sobre os bens. Este é opcional, na medida em que nos podemos juntar a uma comuna hippie e decidir nunca mais usar os nossos direitos de propriedade. Ou, se fica conhecido no meu bairro que estarei mais do que feliz se alguém levar o que me pertence, parece um pouco mais que provável que a minha cortadora de relva, desapareça. Do mesmo modo, se eu colocar um portátil no meu jardim dianteiro com um letreiro a dizer "é seu, se você quiser", estou a indicar, claramente, que não tenho vontade de manter o controlo actual ou futuro sobre o computador. -If Doug steals Bob’s lighter, it is because Doug has a desire to gain control over the lighter – which is the very definition of property rights. If Doug steals Bob’s lighter because Doug believes that property rights are invalid, then what he is really saying is: “I want to gain control over Bob’s lighter because it is never valid to gain control over any object.” +Se Doug rouba o isqueiro de Bob, é porque Doug tem o desejo de obter controlo sobre o mesmo - que é a verdadeira definição de direitos de propriedade. Se Doug roubar o isqueiro de Bob, porque acredita que os direitos de propriedade são inválidos, então o que realmente está a dizer é: "Eu quero ter o controlo sobre o isqueiro de Bob, porque nunca é válido possuir o controlo sobre qualquer objecto" -If Doug does steal Bob’s lighter, but then defends his theft through a rejection of property rights, then clearly Doug cannot object to Bob taking his lighter back – since property rights are invalid, Doug now has no more valid claim to own the lighter than Bob did. Finally, if Doug steals Bob’s lighter under the principle “theft is good,” then clearly Doug could have no logical objection to someone else stealing the lighter immediately. However, it would make precious little sense for Doug to spend time and energy stealing Bob’s lighter if the moment he had it in his hot little hands, someone else snatched it away from him. In other words, working to gain control of a piece of property is only valid if you can assert your property rights over the stolen object. No man will bother stealing a wallet if he has certain knowledge that it will be stolen from him the moment he gets his hands on it. +Se Doug roubou o isqueiro de Bob, mas depois defende o seu roubo através de uma rejeição dos direitos de propriedade, então, claramente, não se pode opor a que Bob tome o seu isqueiro de volta - já que os direitos de propriedade são inválidos, Doug agora não tem um argumento mais válido que o de Bob, para possuir o isqueiro. Finalmente, se Doug rouba o isqueiro de Bob sob o princípio de que "o roubo é bom", evidentemente, não pode ter nenhuma objecção lógica a que outra pessoa o roube imediatamente. No entanto, faria muito pouco sentido que Doug gastasse tempo e energia, roubando o isqueiro de Bob, se no momento em que ele o tivesse suas pequenas e calorosas mãos, alguém o arrebatasse. Por outras palavras, trabalhar para conseguir o controlo de uma parte de propriedade, só é válido se puder afirmar os seus direitos de propriedade sobre o objecto roubado. Ninguém se irá preocupar em roubar uma carteira, se tiver conhecimento de que a mesma lhe será roubada no momento em que colocar as mãos sobre ela. -In other words, theft in practice is both an affirmation of property rights and a denial of property rights. Any moral theory that supports theft thus both affirms and denies the existence of property rights – an insurmountable contradiction which completely invalidates any such theory. +Por outras palavras, o roubo na prática é tanto uma afirmação de direitos de propriedade quanto uma negação dos mesmos. Qualquer teoria moral que apoia o roubo, também afirma e nega a existência dos direitos de propriedade - uma contradição insuperável que invalida por completo dita teoria. -If we look at the moral aspects of communism, for instance, property rights are explicitly denied for the individual. However, those individuals who call themselves “the government” do claim the right to control property. What this means in practice is that it is *evil* for some men to control property, but it is *good* for other men to control property. Since there is no biological distinction in terms of species between ruler and ruled, we can clearly see that here, for the same species, we have completely opposite moral rules, which cannot be valid. UPB explicitly demands that moral rules be consistent for all men, in all places, and at all times – saying that it is immoral for Ivan Denisovich to exercise his property rights – but *moral* for Joseph Stalin to exercise *his* property rights – creates a rank contradiction, akin to saying that pouring water into a swimming pool both fills it and empties it at the same time. Any physicist who proposed the latter would be laughed out of his profession – moralists, however, regularly propose the former, and are greeted with mysterious levels of respect. \ No newline at end of file +Por exemplo, se examinamos os aspectos morais do comunismo, os direitos de propriedade são explicitamente negados para o indivíduo. No entanto, aqueles indivíduos que se auto-denominam "o governo" reivindicam o direito de controlar a propriedade. O que isso significa na prática é que o controlo da propriedade é *mau* para alguns homens, mas é *bom* para outros. Dado que não há nenhuma distinção biológica, em termos de espécies, entre governantes e governadas, podemos ver claramente que aqui, para a mesma espécie, temos regras morais completamente opostas, que não podem ser válidas. O CUP exige, claramente, que as regras morais sejam coerentes para todos os Homens, em todos os lugares e em todos os momentos - dizer que é imoral que Ivan Denisovich exerça os seus direitos de propriedade - mas *moral* que Joseph Stalin exerça os < 0>seus - cria uma contradição de classificação, similar a dizer que derramar água numa piscina, tanto a enche como a vazia, ao mesmo tempo. Qualquer físico que propusesse esta última teoria, seria gozado na sua profissão - no entanto os moralistas, propõem-no regularmente e são recebidos com misteriosos níveis de respeito. \ No newline at end of file diff --git a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch05_the_forth_test_fraud.md b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch05_the_forth_test_fraud.md index f3ca03cc0..d979077a3 100644 --- a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch05_the_forth_test_fraud.md +++ b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch05_the_forth_test_fraud.md @@ -1,31 +1,31 @@ -## The Forth Test: Fraud +## O Quarto Teste: Fraude -Right at the edge of what is generally considered ethical sits the challenge of *fraud*. +Exactamente no limite do que, geralmente, é considerado ético, assenta-se o desafio de *fraude*. -Fraud is the obtaining of value through false representation. If I tell you that I will ship you an iPod if you give me two hundred dollars, and then take your money without shipping you the iPod, we instinctively understand that that is a form of theft. +A fraude é a obtenção de valor através de uma representação falsa. Se eu disser que lhe vou enviar um iPod, se me der duzentos dólares e depois tomo o seu dinheiro sem lhe enviar o iPod, percebemos instintivamente que essa é uma forma de roubo. -Let us put the problem of fraud through the grinder of UPB, and see whether it holds up. +Vamos colocar o problema da fraude através do moinho do CUP e ver se ele resiste. -Clearly, fraud requires that one person *not* be engaged in fraud. In the above potential transaction, if I am hoping to steal your two hundred dollars, and you are hoping to steal my iPod, nothing will come of it. You will demand the iPod before providing payment, and I will demand payment before providing the iPod. We will be in a stalemate, utterly unable to defraud each other. +Evidentemente, a fraude exige que uma pessoa *não* esteja envolvida na fraude. Na transacção potencial anterior, se eu estiver à espera de roubar os seus duzentos dólares, e você à espera de roubar o meu iPod, não haverá nada disso. Você irá exigir o iPod antes de o pagar, e eu exigirei o pagamento antes de lhe entregar o iPod. Ficaremos num impasse, totalmente incapazes de defraudar um ao outro. -Clearly, for fraud to occur, one party must act in good faith. Thus the person who wishes to commit fraud relies on the fact that the other person does *not* wish to commit fraud, in order to prey upon him. +Obviamente, para que ocorra uma fraude, uma das partes deve agir de boa fé. Assim, a pessoa que deseja cometer uma fraude baseia-se no facto de que a outra pessoa *não* deseja cometer fraude, para a poder enganar. -To return to our hapless moral guinea pigs, what would happen if we asked Bob and Doug to act on the moral principle that “fraud is good”? If Doug has twenty dollars, and Bob has a lighter, and Doug offers Bob twenty dollars for that lighter, and then takes the lighter but does not give Bob the twenty dollars, then Doug has been acting on the premise that fraud is good. +Para voltar às nossas infelizes cobaias morais, o que é que aconteceria se pedíssemos a Bob e a Doug que actuassem sobre o princípio moral de que "a fraude é boa"? Se Doug tem vinte dólares, e Bob tem um isqueiro, e Doug oferece vinte dólares a Bob por esse isqueiro e toma-o, mas não lhe dá a Bob os vinte dólares, então Doug está a agir na premissa de que a fraude é boa. -What happens then? +Então o que é que acontece? -Clearly, the principle that “fraud is good” cannot be acted on by both Doug and Bob simultaneously – since in order to commit fraud, Doug must act dishonestly, and Bob must act honestly. Thus to enable Doug’s “moral” action, Bob must act “immorally.” +Logicamente, o princípio de que a "fraude é boa" não pode ser aplicado por Doug e Bob simultaneamente - já que, para cometer fraude, Bob deve agir honestamente e Doug com desonestidade. Assim, para habilitar a acção "moral" de Doug, Bob deve agir "imoralmente" -UPB destroys this possibility, since no valid moral theory can require opposite actions under the same circumstances. +O CUP destrói essa possibilidade, já que nenhuma teoria moral válida, pode exigir acções opostas sob as mesmas circunstâncias. -If Doug commits fraud on Bob with the justification that “it is good to lie to get what you want,” then clearly it must also be good to be honest as well, since it is impossible to get what you want by lying unless other people are willing to assume your honesty. Thus the premise that it is good to lie to get what you want cannot be achieved unless other people act with integrity – thus lying and honesty are simultaneously required for the fulfilment of the moral principle. This cannot logically stand – that both an action *and its complete opposite* are simultaneously moral in the same place, for the same people, and at the same time. +Se Doug cometer uma fraude com Bob, com a justificação de que "é bom mentir para obter o que se quer", então, também deve ser bom ser honesto, uma vez que é impossível obter o que se quer com mentiras, a menos que as outras pessoas estejam dispostas a assumir a sua honestidade. Portanto, o argumento de que é bom mentir para obter o que se quer, não pode ser alcançado, a menos que outras pessoas ajam com integridade -, assim, a mentira e a honestidade são requeridas simultaneamente, para o cumprimento do princípio moral. Logicamente não pode ser que tanto uma acção *como o seu completo oposto* sejam simultaneamente morais no mesmo lugar, para as mesmas pessoas e ao mesmo tempo. -This is how we know that fraud is wrong. +É assim que sabemos que a fraude está errada. -Again, knowing that fraud is “wrong” simply means that we know that any moral theory that justifies fraud is invalid, because it is self-contradictory. If we build a bridge, and the bridge falls down, we know that the bridge was “wrong” – but the most important thing that we can learn from this disaster is not that the bridge fell down, but to understand the flaws in the theory that caused us to build a bridge that fell down. Similarly, moral theories that cause disasters, such as communism, fascism and Nazism, are important to evaluate relative to UPB not only so we can understand how they went so wrong, but also how to fix our moral theories in the future. Since as a species, we will be forever building bridges, it is essential that we get our facts and theories right, or they will endlessly fall down around us. +Novamente, saber que a fraude é "má" significa, apenas, que sabemos que qualquer teoria moral que justifique a fraude, é inválida, porque é contraditória. Se construímos uma ponte e ela cai, sabemos que a ponte estava "mal construída" - mas a coisa mais importante que podemos aprender com este desastre não é que a ponte caiu, mas compreender as falhas na teoria que causaram que se construísse uma ponte que caiu. De igual modo, as teorias morais que causaram desastres, como o comunismo, o fascismo e o nazismo, são importantes para avaliar em relação ao CUP, não só para que possamos entender como foi que se equivocaram tanto, mas também para corrigir as nossas teorias morais no futuro. Dado que como espécie, estaremos sempre a construir pontes, é essencial que consigamos os factos e teorias corretas, ou elas irão cair, infinitamente, ao nosso redor. -However, the question remains whether fraud is evil, or just an aesthetically negative action (ANA). +No entanto, resta saber se a fraude é má, ou apenas uma acção esteticamente negativa (AEN). -Fraud is unusual compared to rape, theft and murder, insofar as it requires that the victim act positively to participate in the process. I can jump up behind you and strangle you without any participation on your part, but I cannot defraud you unless you participate to some degree. Thus fraud falls under the umbrella of “avoidability,” and so is in a fundamentally different category than rape, murder and theft. However, the degree of avoidability partly determines the degree of immorality involved. Sending your bank information to a Nigerian email spammer is certainly avoidable; being cheated by an eBay business with a perfect rating is far less avoidable. +A fraude é pouco comum em comparação com a violação, o roubo e o assassinato, na medida em que exige que a vítima aja positivamente para participar no processo. Eu posso saltar atrás de você e estrangulá-lo sem qualquer participação da sua parte, mas não posso defraudá-lo, a menos que haja um certo nível de participação da sua parte. Assim, a fraude fica sob o guarda-chuva da "evitabilidade" e está numa categoria basicamente, diferente da violação, assassinato e roubo. Contudo, o grau de evitabilidade determina em parte o grau de imoralidade envolvida. Enviar as suas informações bancárias a um spammer de e-mails nigeriano é certamente evitável; ser enganado por um negócio eBay com uma classificação perfeita, é muito menos evitável. -There may be certain situations under which fraud is unavoidable, such as “bartering” for a life-saving medicine when no alternative exists, but that falls under the “grey area” that we have discussed above – these occurrences are so rare that they are to ethics as mutations are to biological species. \ No newline at end of file +É muito possível que existam certas situações em que a fraude seja inevitável, como "intercâmbiar" remédios para salvar vidas quando não existe outra alternativa, mas isso já se enquadra na "área cinzenta" que discutimos anteriormente - essas ocorrências são tão raras que são para a ética, como as mutações são para as espécies biológicas. \ No newline at end of file diff --git a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch06_the_fifth_test_lying.md b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch06_the_fifth_test_lying.md index ac63c2d86..53bebd54a 100644 --- a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch06_the_fifth_test_lying.md +++ b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch06_the_fifth_test_lying.md @@ -1,39 +1,39 @@ -## The Fifth Test: Lying +## O Quinto Teste: Mentir -The question of *lying* is interesting because telling the truth is generally considered to be universally preferable, but not enforceable through violence. +A questão da *mentira* é interessante porque dizer a verdade, geralmente, é considerado universalmente preferível, mas não exigível através da violência. -It is generally considered *more* of a strict requirement than “being on time,” but *less* strict than “stealing.” What does the UPB framework have to say about this? +Geralmente, é considerado um requisito *mais* rigoroso do que "ser pontual", mas *menos* rigoroso do que "roubar". O que é que a estrutura CUP tem a dizer sobre isso? -Naturally, any moral theory proposing “lying is good” immediately self-detonates, since if the man proposing it *is* lying – which is good – then lying is bad, because he’s told the truth that lying is bad. +Naturalmente, qualquer teoria moral que proponha que "mentir é bom" imediatamente se auto descobre, pois se o indivíduo que a propõe *está* a mentir - o que é bom - então mentir é mau, porque ele disse a verdade de que mentir é mau. -For instance: +Por exemplo: -**Bob:** Lying is always good. +**Bob:** Mentir é sempre bom. -**Doug:** Are you lying? +**Doug:**Estás a mentir? -**Bob:** Yes. +**Bob:** Sim. -**Doug:** So lying must be bad, since you are lying about it being good. +**Doug:** Então mentir deve ser mau, já que estás a mentir sobre a mentira ser boa. -Or: +Ou: -**Bob:** Lying is always good. +**Bob:** Mentir é sempre bom. -**Doug:** Are you lying? +**Doug:** Estás a mentir? -**Bob:** No. +**Bob:** Não. -**Doug:** Thus lying is not always good, since you are telling the truth about lying being good. +**Doug:** Então mentir nem sempre é bom, já que você está a dizer a verdade acerca de mentir ser bom. -Lying, however, does not require the initiation of force, and so does not violate the possibility of *avoidability*. Since liars can be avoided, they cannot logically be aggressed against. +No entanto, a mentira não requer o início da força, e não viola a possibilidade de *evitabilidade*. Dado que os mentirosos podem ser evitados, não podem ser agredidos, logicamente. -Lying also fits more closely in the category of *violence*, insofar as it is moral to lie in self-defence, just as it is moral to use violence in self-defence It is hard to think of a situation where one would have to “be late” in self-defence, or “be rude.” However, if a man bursts into your house and demands to know where your beloved wife is so he can slap her around, it would seem a parody of integrity to refuse to lie to him. Lying in this case would be a form of third-party self-defence, and as morally acceptable as the use of violence in self-defence Similarly, if a man obtains a hundred dollars from us by lying, we may justly lie to him to get it back. +Mentir também se encaixa mais de perto na categoria de *violência*, na medida em que é moral mentir em legítima defesa, assim como é moral usar a violência em legítima defesa. É difícil pensar numa situação onde alguém possa "estar atrasado", ou "ser rude" em legítima defesa. Contudo, se um homem irrompesse na sua casa e exigisse saber onde é que se encontrava a sua amada esposa, para lhe dar uma bofetada, a honestidade que se recusasse a mentir-lhe iria parecer uma paródia. Neste caso, mentir seria uma forma de legítima defesa de terceiros e tão aceitável como o uso da violência em legítima defesa. De igual modo, se um homem obtiver de nós cem dólares, com mentiras, podemos, com toda justiça, mentir para recuperá-los. -Thus we may justly lie to a liar, just as we may justly defend ourselves from a punch with a punch, but we would not exactly respect the escalating pettiness of “repaying” a tardy person by showing up even later. +Sendo assim podemos, com todo o direito, mentir a um mentiroso, tal como podemos defender-nos, legitimamente, de um soco com outro soco, mas não respeitamos, com justiça, a mesquinharia crescente de "retribuir" a uma pessoa atrasada, chegando ainda mais tarde. -The difference is that “being late” is not as actively destructive as lying. A tardy person is annoying, but does not fundamentally undermine your capacity to process reality. It’s one thing for me to show up an hour late for a meeting at seven o’clock in the morning – it’s quite another to attempt to convince you that we in fact scheduled the meeting for eight o’clock in the morning, when I know that this was not the case. +A diferença é que "chegar atrasado" não é tão fortemente negativo como mentir. Uma pessoa atrasada é irritante, mas não prejudica grandemente a sua capacidade de processar a realidade. Uma coisa é chegar com uma hora de atraso a uma reunião às sete da manhã - e outra, uma tentativa de convencê-lo de que, na verdade, agendamos a reunião para as oito horas da manhã, quando eu sei que não foi esse o caso. -Attacking your confidence in your own mind[^5] is far more egregious than merely making you wait, since it is the act of using another’s trust in you to undermine his trust in himself, which is highly corrupt, since it is *using* a value to undermine a value, like counterfeiting. This is how UPB validates the illogic of the proposition “lying is good,” and confirms that the act of lying to someone is worse than “being late,” but better than “assault.” +Atacar a sua confiança na própria mente [^5] é muito mais terrível do que fazê-lo esperar, já que é o acto de usar a confiança de outro para minar a sua confiança em si próprio, o que é altamente corrupto, pois é *usar* um valor para minar outro valor, com simulação. É assim que o CUP valida o ilógico da proposição: "mentir é bom", e confirma que o acto de mentir é pior do que "estar atrasado", mas melhor do que o "assalto" -[^5]: Sometimes called “gas-lighting,” after the old movie. \ No newline at end of file +[^5]: Às vezes chamado de "iluminação a gás", depois do filme antigo. \ No newline at end of file diff --git a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_01_more_challenging_tests_of_upb.md b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_01_more_challenging_tests_of_upb.md index 5486729a5..e3a3b1b48 100644 --- a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_01_more_challenging_tests_of_upb.md +++ b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_01_more_challenging_tests_of_upb.md @@ -1,71 +1,71 @@ -## More Challenging Tests Of UPB +## Mais Testes Desafiadores do CUP -We have now tested specific moral theories relative to the framework of UPB, and found that UPB validates our most commonly held moral beliefs, such as prohibitions against rape, murder and theft. By bringing the criterion of *avoidability* into our analysis, we have also helped differentiate between crimes that cannot be avoided, and crimes that must be enabled through positive action, such as fraud. Finally, we have divided “preferable behaviour” into three major categories – universal, aesthetic, and neutral (and their relevant opposites). Universally prohibited actions include rape, murder and theft, which force may be used to prevent. Aesthetically preferable actions include politeness, being on time and so on, which cannot be enforced through violence. Neutral actions include purely subjective preferences, or actions that have no moral content, such as running for a bus. +Já comprovámos teorias morais específicas em relação à estrutura do CUP e descobrimos que o mesmo valida as nossas crenças morais mais comuns, como proibições contra a violação, homicídios e roubos. Ao trazer o critério de *evitabilidade* para a nossa análise, também ajudamos a diferenciar entre crimes que não podem ser evitados e crimes que são possíveis através de acções positivas, como o fraude. Finalmente, dividimos o "comportamento preferível" em três categorias principais - universal, estética e neutra (com os seus opostos relevantes). As acções universalmente proibidas incluem violação, homicídio e roubo, nas quais a força pode ser utilizada para prevenir. As acções esteticamente preferíveis incluem a cortesia, a pontualidade e assim por diante, que não podem ser aplicadas através da violência. As acções neutras incluem preferências puramente subjectivas, ou acções que não possuem conteúdo moral, como correr para apanhar o autocarro. -However, there remain many challenging moral tests that fall outside the examples we have dealt with above. We will only deal with a few of those here, to have a look at the framework of UPB, and see how it deals with these more challenging moral questions. +No entanto, ainda existem muitos testes morais desafiantes que não se enquadram nos exemplos que examinámos acima. Só iremos trabalhar com alguns deles aqui, para examinar a estrutura do CUP e ver como é que ele trata essas questões morais mais desafiadoras. -### Self-Defence +### Legítima Defesa -The concept of self-defence should not be taken for granted. If we assume that there is no such thing as self-defence, or that self-defence is never a valid action, then the framework of UPB undoes that assumption very quickly. +O conceito de legítima defesa não deve ser considerado como garantido. Se assumirmos que a legítima defesa não existe, ou que a mesma nunca é uma acção válida, a estrutura do CUP desfaz essa suposição muito rapidamente. -If there is no such thing as self-defence, then we are not talking about the initiation or the retaliation of the use of force, but rather just the use of force in any context. In other words, if we get rid of the concept of self-defence, the only question that we need to ask ourselves is: *is it universally preferable to use force, or not?* +Se não existe uma legítima defesa, então não estamos a falar sobre a iniciação ou a retaliação do uso da força, mas sim do uso da força em qualquer contexto. Por outras palavras, se nos livrarmos do conceito de legítima defesa, a única pergunta que necessitamos fazer é: * é ou não, universalmente preferível, usar a força?* -If it were universally preferable to use force, then no human being should ever advance a moral argument, but should rather use force to achieve his ends. However, just as in the rape, theft and murder examples cited above, the claim that it is universally preferable to use force immediately invalidates itself. To be able to use force upon another person requires that that person submit to force – in other words, in order for one person to be moral, the other person must be immoral, which cannot stand. Also, if the other person *submits* to force, it is not force – thus he must *resist*, which requires that he resist virtue in order to enable virtue, which is self-contradictory. +Se fosse universalmente preferível usar a força, então nenhum ser humano deveria utilizar argumentos morais, para alcançar os seus objectivos, mas sim usar a força. No entanto, assim como nos casos de violação, roubo e assassinato, mencionados anteriormente, a afirmação de que é universalmente preferível usar a força, invalida-se imediatamente. Para ser capaz de usar a força sobre outra pessoa é necessário que essa pessoa se submeta à força - por outras palavras, para que uma pessoa seja moral, a outra deve ser imoral, um argumento que não se pode ser sustentar. Além disso, se a outra pessoa se *submete* à força, deixa de ser força - ela deve *resistir*, o que exige que resista à virtude para permitir a virtude, o que é contraditório. -In addition, if it is always preferable to use force, then crimes such as rape and murder become irrelevant, because if it is always preferable to use force, then love-making becomes immoral, and rape becomes moral – but only for the rapist, while *submission* to violence, rather than violence itself, becomes moral for his victim, which is a contradiction. +Além disso, se é sempre preferível usar a força, os crimes como a violação e o homicídio tornam-se irrelevantes, porque já que é sempre preferível usar a força, fazer amor torna-se imoral e o estupro torna-se moral - mas apenas para o violador, ao passo que a *submissão* à violência, em vez da própria violência, se torna moral para a sua vítima, o que é uma contradição. -If, on the other hand, we say that violence is bad, then we open up the possibility of self-defence If it is a UPB-compliant statement to say that violence is evil, then we know that, since that which is evil can be prevented through the use of violence, the use of violence to *oppose* violence is morally valid. +Se, por outro lado, dizemos que a violência é má, então abrimos a possibilidade de legítima defesa. Se é uma declaração compatível com o CUP, dizer que a violência é má, sabemos que, uma vez que o que é mau pode ser impedido através do uso da violência, este uso para *se opor à* violência, é moralmente válido. -Thus, since we know that violence is evil, we know that we may use force to oppose it. If we define an action as evil, but also prevent anybody from acting against it, then we are no longer moral philosophers, but merely judgemental archaeologists. This would be akin to a medical theory that said that illness is bad, but that it is evil to attempt to prevent or cure it – which would make no sense whatsoever. +Assim, como sabemos que a violência é má, sabemos que podemos usar a força para nos opormos a ela. Se definimos uma acção como má, mas também impedimos que alguém aja contra ela, já não somos filósofos morais, mas simples arqueólogos de julgamento. Isso seria semelhante a uma teoria médica que diga que a doença é má, mas que é mau tentar preveni-la ou cura-la - o que não faria nenhum sentido. -Also, if human beings cannot validly act to prevent harm to themselves, then actions such as inoculations, wearing gloves in the cold, putting on sunscreen or insect repellent, building a wall to prevent a landslide, brushing one’s teeth, wearing shoes and so on are all immoral actions. If we return to Bob and Doug, and we give them the moral argument that self-defence is always wrong, what results? +Além disso, se os seres humanos não podem agir de forma válida para evitar danos a si próprios, então acções como vacinar, usar luvas no frio, colocar protector solar ou repelente de insectos, construir uma parede para evitar um deslizamento de terra, escovar os dentes, usar sapatos e assim por diante, são acções imorais. Se regressarmos a Bob e Doug, e lhes dermos o argumento moral de que a legítima defesa é sempre errada, o que será que irá resultar? -Well, we create another paradox. Self-defence is the use of violence to prevent violence. If self-defence is always wrong, then it cannot be violently “inflicted” upon an attacker. However, preferences that cannot be inflicted upon others fall into the APA or morally neutral category. To place the violence of self-defence into these categories is to say that violence cannot be inflicted on others – but the very nature of violence is that it *is* inflicted on others, and thus this approach results in a surfeit of contradictions. +Bem, criámos outro paradoxo. A legítima defesa é o uso da violência para prevenir a violência. Se a legítima defesa é sempre má, então não pode ser violentamente "infligida" a um atacante. No entanto, as preferências que não podem ser impostas a outros caem na APN ou categoria moralmente neutra. Colocar a violência da legítima defesa nessas categorias, é dizer que a violência não pode ser imposta aos outros - mas a própria natureza da violência é que ela *é* infligida a outros e por isso, esse questionamento resulta numa superabundância de contradições. -Self-defence cannot be “evil,” since evil by definition can be prevented through force. However, self-defence is a response to the initiation of force, and thus cannot be prevented through force, any more than you can stop the motion of a soccer ball by kicking it violently. +A legítima defesa não pode ser "má", já que o mal por definição pode ser evitado através da força. Contudo, a legítima defesa é uma resposta ao início da força e, portanto, não pode ser evitada através da força, assim como não é possível parar o movimento de uma bola de futebol, pontapeada violentamente. -Self-defence also cannot be *required* behaviour, since required behaviour (“don’t rape”) can be enforced through violence, which would mean that anyone failing to violently defend himself could be legitimately aggressed against. However, someone failing to defend himself is *already* being aggressed against, and so we end up in a circular situation where everyone can legitimately act violently against a person who is not defending himself, which is not only illogical, but morally abhorrent. +A legítima defesa também não pode ser um comportamento *requerido*, já que o comportamento exigido ("não violar") pode ser aplicado através da violência, o que significaria que qualquer pessoa que não se defenda violentamente, pode ser legitimamente agredida. No entanto, alguém que não se defenda *já* está a ser agredido e por isso acabamos numa situação de círculo vicioso, onde todos podem, legitimamente, agir violentamente contra uma pessoa que não se defende, o que não é apenas ilógico, mas moralmente abominável. -If Bob attacks Doug, but it is completely wrong for Doug to use violence to defend himself, then violence ends up being placed into two moral categories – the initiation of force is morally good, but self-defence is morally evil, which cannot stand according to UPB. +Se Bob ataca Doug, mas é completamente errado que Doug use a violência para se defender, então a violência acaba por ser colocada em duas categorias morais - a iniciação da força é moralmente boa, mas a legítima defesa é moralmente má, o que não pode concordar com o CUP. -However, you might argue, does not the proposition that self-defence is good also make violence both good and bad at the same time – the violence that is used to attack is bad, but the violence that is used for self-defence is good? +No entanto, você pode argumentar que a proposição de que a legítima defesa é boa, também faz que a violência seja boa e má ao mesmo tempo - a violência que é usada para atacar é má, mas a violência que é usada para a legítima defesa é boa? -This is an interesting objection – however, if the initiation of force is evil, then it can be prohibited by using force, since that is one of the very definitions of evil that we worked out above. +Esta é uma objecção interessante - no entanto, se a iniciação da força é má, então pode ser proibida pelo uso da força, dado que essa é uma das verdadeiras definições de mau que fizemos anteriormente. -Thus it is impossible for any logical moral theory to reject the moral validity of self-defence. +Portanto, é impossível que qualquer teoria moral, lógica, recuse a validade moral da legítima defesa. -### Child Raising +### Educação das Crianças -Instinctively, we generally understand that there is something quite wrong with parents who do not feed their babies. To conceive a child, carry a child to term, give birth to the child, and then leave it lying in its crib to starve to death, severely offends our sensibilities. +Geralmente entendemos, instintivamente, que há algo de muito errado com os pais que não alimentam os seus bebés. Conceber uma criança, levar uma gravidez a termo, dar à luz o bebé e depois deixá-lo no berço a morrer de fome, ofende gravemente a nossa sensibilidade. -Of course, our offence is in no way a moral argument, but it is an excellent starting place to test a moral theory. +É claro que a nossa ofensa não é de forma alguma, um argumento moral, mas é um excelente ponto de partida para provar uma teoria moral. -Before, when we were talking about UPB, we noted that, where there are exceptions in UPB, there must be objective differences in biology. Or, to put it more accurately, where there are objective differences in biology, there may be rational exceptions or differences in UPB. A child of five has a biologically immature brain and nervous system, and thus cannot rationally process the long-term consequences of his actions. It is the immature brain that is the key here, insofar as if an adult male is retarded to the point where his brain is the equivalent to that of a five year old, he would also have a reduced responsibility for his actions. +Anteriormente, quando estávamos a falar sobre o CUP, observámos que, onde há excepções no CUP, devem existir diferenças objectivas na biologia. Ou, para colocá-lo com mais precisão, onde há diferenças objectivas na biologia, podem existir excepções ou diferenças racionais no CUP. Uma criança de cinco anos tem um cérebro e sistema nervoso imaturos biologicamente e portanto, não pode processar racionalmente as consequências, a longo prazo, das suas acções. Aqui, a chave é o cérebro imaturo, na medida em que se um homem adulto tem um atraso mental ao ponto de que o seu cérebro é equivalente ao de uma criança de cinco anos, também tem uma responsabilidade pelas suas acções, reduzida. -Thus when we point to situations of reduced responsibility, we are not *taking away* responsibility that exists, but rather recognising a situation where responsibility does not exist, at least to some degree. If I say that a man in a wheelchair cannot take the escalator, I am not taking away his right to take the escalator, but merely pointing out that he cannot, in fact, use it. When I say that UPB does not apply to the actions of a five year old, I am not saying that UPB is subjective, any more than a height requirement for a roller coaster somehow makes the concept of “tall” subjective. +Assim, quando apontamos situações de responsabilidade reduzida, não estamos *a tirar* a responsabilidade que existe, mas sim a reconhecer uma situação em que a responsabilidade não existe, pelo menos até certo nível. Se eu disser que um homem numa cadeira de rodas não pode usar uma escada rolante, não estou a tirar o seu direito de tomar a escada rolante, mas apenas a dizer que ele não a pode usar, de facto. Quando digo que o CUP não se aplica às acções de uma criança de cinco anos, não estou a dizer que o CUP seja subjectivo, assim como um requisito de altura para uma montanha-russa não torna o conceito de "alto" subjectivo. -If I voluntarily enter into a contract with you wherein I promise to pay your bills for a year, I have not signed myself into slavery, but I certainly have taken on a positive obligation that I am now responsible for. +Se eu celebro, voluntariamente, um contrato com você no qual prometo pagar as suas contas durante um ano, não me estarei a inscrever na escravidão, mas seguramente, estou a assumir uma obrigação positiva pela qual sou responsável, agora. -If I run a nursing home, and I take in patients who are unable to feed themselves, then if I do not feed those patients, I am responsible for their resulting deaths. No one is *forcing* me to take in these patients, but once I have expressed a desire and a willingness to take care of them, then I am responsible for their continued well-being. +Se eu dirijo uma casa de repouso, e aceito pacientes que não se conseguem alimentar, então, se eu não os alimentar, sou responsável pelas suas mortes. Ninguém me estava a *obrigar* a aceitar esses pacientes, mas uma vez que eu expressei o desejo e a vontade de os cuidar, sou responsável pelo seu bem-estar contínuo. -In the same way, if I borrow your lawnmower, I am obligated to bring it back in more or less the same state that it was when I borrowed it. Similarly, if I go to a pet store and buy a dog, I have taken on a voluntary obligation to take care of that dog. This does not mean that I am now the dog’s slave until the day it dies, but it does mean that as long as the dog is in my possession, I have a responsibility to try to keep it healthy. +Do mesmo modo, se peço a sua máquina de cortar relva, estou obrigado a devolvê-la, mais ou menos, no mesmo estado em que estava, quando a tomei emprestada. Igual, se vou a uma loja de animais e compro um cachorro, assumo uma obrigação voluntária de cuidar desse cão. Isso não significa que agora eu sou o escravo do cão até o dia em que ele morra, mas significa que, enquanto o cão estiver na minha posse, tenho a responsabilidade de tentar mantê-lo saudável. -These kinds of implicit contracts are quite common in life. We do not sign a contract with a restaurateur when we go to eat a meal in his restaurant; it is simply understood that we will pay before we leave. I have never signed a contract when I walk into a store promising not to shoplift, but they have the right to prosecute me if I do. I also have never signed a contract promising not to rape a woman if we go on a date, yet such a “contract” certainly exists, according to UPB. +Esses tipos de contratos implícitos são bastante comuns na vida. Não assinamos um contrato com o dono de um restaurante quando vamos comer uma refeição no seu estabelecimento; Simplesmente está subentendido que pagaremos antes de sairmos. Quando entro numa loja nunca assino um contrato, prometendo não roubar, mas eles têm o direito de me processar se eu o fizer. Também nunca assino um contrato prometendo não violar uma mulher se vamos a um encontro, mas esse "contrato" certamente já existe, de acordo com o CUP. -If I run a nursing home, and disabled people rely on me to feed them, if I prove unable to feed them for some reason, then my responsibility is clearly to find somebody else who will feed them. The grave danger is not that *I* don’t feed them, but rather that everyone else thinks that I *am* feeding them, and so do not provide them food. This accords with an old moral argument about diving into a river to save someone from drowning. I am not obligated to dive into a river to save someone from drowning, but the moment that I do – or state my intention openly – then I am responsible for trying to save that person, for the very practical reason that everyone else thinks that I am going to save that person, and so may not take direct action themselves. +Se eu dirijo uma casa de repouso, e as pessoas com deficiência confiam em mim para alimentá-las, se eu provar que sou incapaz de as alimentar por algum motivo, a minha responsabilidade é encontrar alguém que as alimente. O grave perigo não é *I* não alimentá-los, mas sim que todos pensem que eu os *estou* a alimentar e no entanto não lhes forneça comida. Isso concorda com um antigo argumento moral sobre mergulhar num rio para salvar alguém de afogamento. Não sou obrigado a mergulhar num rio para salvar alguém de morrer afogado, mas no momento em que o faço - ou declaro a minha intenção, abertamente - sou responsável por tentar salvar essa pessoa, pela simples razão, de que todos pensam que eu vou salvá-la e portanto, não podem tomar medidas directas. -Thus it is assumed that parents will feed and take care of their newborn baby. If said parents decide against such care-giving, then they are obligated to give the child up to other people who *will* care for it, or face the charge of murder, just as the manager of a home for the disabled must either feed those who utterly depend on him, or give them up to someone who will. If I decide that I no longer want to take care of my dog, I must find him another home, not simply let him starve to death. +Assim, presume-se que os pais vão alimentar e cuidar do bebé recém-nascido. Se os pais decidirem contra tais cuidados, então eles são obrigados a dar a criança a outras pessoas que a *irão* cuidar, ou enfrentar a acusação de assassinato, assim como o gerente de uma casa para minusválidos, deve alimentar aqueles que dependem completamente dele ou entregá-los a alguém que o faça. Se eu decidir que não quero continuar a cuidar do meu cachorro, devo encontrar-lhe outra casa e não, simplesmente, deixá-lo morrer de fome. -This all relies on the principle of third-party self-defence, which is fully supported by the framework of UPB, since the right of self-defence is universal. If I see a man in a wheelchair being attacked by a woman, I have the right to defend him – and this is all the more true if he lacks the capacity to defend himself. +Tudo isso depende do princípio de legítima defesa de terceiros, que é totalmente apoiado pela estrutura do CUP, já que o direito de legítima defesa é universal. Se vejo um homem numa cadeira de rodas a ser atacado por uma mulher, tenho o direito de defendê-lo - e isso é tanto mais verdadeiro se ele não possui a capacidade de se defender. -Since children cannot feed themselves, earn a living or live independently, they are the moral equivalent of kidnap victims, or the wife we talked about before whose husband locked her in the basement. Children also lack the capacity for effective self-defence, due to their small stature and near-complete dependence upon their parents. +Dado que as crianças não se podem alimentar, ganhar a vida, ou viver de forma independente, são o equivalente moral das vítimas de sequestro, ou a esposa de quem falamos anteriormente, cujo marido a trancou no sótão. As crianças também não têm capacidade para uma legítima defesa eficaz, devido à sua pequena estatura e dependência quase completa dos seus pais. -Thus since it is certainly the case that we have the right to act in self-defence for someone else – and that right becomes even stronger if that person cannot act in his own self-defence, it is perfectly valid to use force against parents who do not feed their children, just as it is perfectly valid to use force against the husband who is starving his wife to death by locking her in the basement. +Assim, dado que é certamente correcto o facto de que temos o direito de agir em legítima defesa por outra pessoa - e esse direito torna-se ainda mais forte se essa pessoa não puder agir em sua própria legítima defesa- é tão perfeitamente válido usar a força contra os pais que não alimentam os seus filhos, como também é completamente válido usar a força contra o marido que está a matar de fome a sua esposa, ao prendê-la no sótão. -As we also mentioned above, the less able a victim is to avoid the situation, the worse the crime is. Even the wife who ends up locked in the basement has at least *some* ownership in the matter, because she chose to marry this evil lunatic to begin with. Once she is locked in the basement, the situation is unavoidable, yet there were doubtless many clues hinting at her husband’s abusive nature, from the day she first met him. +Como também mencionamos acima, quanto menos capaz for a vítima, de evitar a situação, pior é o crime. Mesmo a esposa que acabou trancada no sótão, tem pelo menos *alguma* parte no caso, porque ela escolheu casar com esse louco, para começar. Uma vez que ela está trancada no sótão, a situação é inevitável, mas, certamente, houve muitas pistas que indicavam a natureza abusiva do marido, desde o primeiro momento em que o conheceu. -Children, however, are the ultimate victims, because they never had any chance to avoid the situations they find themselves in. Thus we can logically establish the responsibility of parents towards their children by using the UPB framework. Since every person is responsible for the effects of his or her body, and children are an effect of the body, then parents are responsible for their children. Since everyone has the right to self-defence, for themselves and for others – since it is a universal right – then anyone can act to defend children. Since everyone must fulfil voluntary obligations, and having children is a voluntary obligation, parents must fulfil those obligations related to children. Since, through inaction, causing the death of someone completely dependent upon you is the equivalent of murder, parents are liable for such a crime. +As crianças, porém, são as principais vítimas, porque nunca tiveram nenhuma oportunidade de evitar as situações em que se encontram. Assim, podemos estabelecer, logicamente, a responsabilidade dos pais em relação aos seus filhos usando a estrutura CUP. Já que cada pessoa é responsável pelas acções do seu corpo e as crianças são um efeito do corpo, os pais são responsáveis pelos seus filhos. Como todos têm direito à legítima defesa, para si próprios e para os outros - já que é um direito universal - então qualquer um pode agir para defender as crianças. Dado que todos devem cumprir obrigações voluntárias e ter filhos é uma obrigação voluntária, os pais devem satisfazer essas obrigações relacionadas com as crianças. Uma vez que, causar a morte de alguém completamente dependente de você, por inação é equivalente a assassinato, os pais são responsáveis por tal crime. -We could of course put forward the proposition that parents do not have to take care of their children, but that is far too specific a principle to be a moral premise – it would be the same as saying “parents can murder,” which is not UPB-compliant, and so would require a biological differentiation to support an exception – and becoming a parent does not utterly overturn and reverse one’s biological nature. +Poderíamos, naturalmente, apresentar a proposição de que os pais não precisam cuidar de seus filhos, mas esse é um princípio muito específico para ser uma teoria moral - seria o mesmo que dizer que os "pais podem assassinar", o que não é Compatível com o CUP pois iria exigir uma diferenciação biológica para suportar uma excepção - ao tornar-se num pai completamente perturbado e contrariar a natureza biológica. -Parents who starve a child to death are clearly guilty of murder. Children are born into this world in a state of involuntary imprisonment within the family – this does not mean that the family is evil, or corrupt – it is simply a statement of biological fact. Children are by the parents’ choice enslaved to the parents – this form of biological incarceration puts negligent parents in the same moral position as a kidnapper who allows his captive to starve to death, or a nurse who lets her utterly-dependent patients die of thirst. \ No newline at end of file +Os pais que deixam uma criança passar fome até a morte, são, claramente, culpados de assassinato. As crianças nascem neste mundo num estado de prisão involuntária, dentro da família - isso não significa que a família seja má ou corrupta - isto é simplesmente, a declaração de um facto biológico. As crianças são uma opção de pais escravizados aos pais - essa forma de encarceramento biológico coloca pais negligentes na mesma posição moral que um sequestrador que permite que o seu prisioneiro morra de fome, ou uma enfermeira que deixa os seus pacientes totalmente dependentes, morrer de sede. \ No newline at end of file diff --git a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_02_more_challenging_tests_of_upb.md b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_02_more_challenging_tests_of_upb.md index 6dca2982c..a192076f1 100644 --- a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_02_more_challenging_tests_of_upb.md +++ b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_02_more_challenging_tests_of_upb.md @@ -1,59 +1,59 @@ -### "Don't Eat Fish" +### "Não Comas Peixe" -What would be the status of the moral proposition: “It is evil to eat fish”? +Qual seria o status da proposição moral: "É mau comer peixe"? -Clearly, this proposition seems to satisfy at least some of the requirements of UPB – it appears universal, independent of time and place, and relatively objective. +Está claro que essa proposição parece satisfazer, pelo menos alguns, dos requisitos do CUP - parece universal, independente do tempo e do lugar e relativamente objectiva. -Yet it seems hard for us to reasonably call this a truly *moral* theory – why? +No entanto, parece-nos difícil chamá-la, razoavelmente, uma verdadeira teoria *moral* - por quê? -First of all, “evil” encompasses actions that can be prevented through the use of force. Rape is “evil,” and so I can use force to defend myself against someone attempting to rape me. +Em primeiro lugar, o "mal" abrange acções que podem ser prevenidas através do uso da força. A violação é "má", e então eu posso usar a força para me defender contra alguém que esteja a tentar violar-me. -Can I justly shoot someone who eats a piece of fish? +Será que posso atirar, com justiça, numa pessoa que esteja a comer um pedaço de peixe? -It would seem silly to argue that I can – but why? +Parece tonto argumentar que posso - mas por quê? -There are some objective limits to the universality of this doctrine. For instance, some people may have no access to fish – they may live in a desert, say – while others live by a lake teeming with fish, and find it hard or impossible to survive without eating them. However, that can’t be quite enough, since we have already accepted the fact that the inability of a eunuch to rape does not invalidate the moral proposition “it is evil to rape.” +Existem alguns limites objectivos à universalidade desta doutrina. Por exemplo, algumas pessoas podem não ter acesso ao peixe - digamos, que podem viver num deserto - enquanto que outros vivem nas margens de um lago repleto de peixes e acham difícil ou impossível sobreviver sem comê-los. Contudo, isso pode não ser suficiente, uma vez que já aceitamos o facto de que a incapacidade de um eunuco para violar, não invalida a proposição moral "é mau violar" -No, the “red herring” in the moral proposition “It is evil to eat fish” is the word “*fish*.” +Não, o "arenque vermelho" na proposição moral "É mau comer peixe" é a palavra "*peixe*" -A scientist cannot validly say that his theory of gravity only applies to pink rocks. Since his theory involves gravity, it must apply to *all* entities that have mass. +Um cientista não pode dizer, com validade, que a sua teoria da gravidade aplica-se apenas às rochas cor de rosa. Como a sua teoria envolve a gravidade, ela deve aplicar-se a *todas* as entidades que possuam massa. -Similarly, in the example above, UPB accepts only the *act* of eating, and rejects *what* is being eaten, since what is being eaten is not an *action*, but rather what is being acted upon. +Do mesmo modo, no exemplo anterior, o CUP aceita apenas o *acto* de comer e rejeita *o que* está a ser comido, pois o que está a ser ingerido não é uma *acção*, mas sim o que está a ser feito. -In the same way, an ethicist cannot validly put forward the moral proposition: “It is evil to rape the *elderly*.” “Rape” is the behaviour; whether the victim is elderly or not is irrelevant to the moral proposition, since as long as the victim is human, the requirement for universality remains constant. “Thou shalt not steal” is a valid moral proposition according to UPB – “thou shalt not steal *turnips*” is not, for the simple reason that theft is related to the concept of property – and turnips, as a subset of property, cannot be rationally delineated from all other forms of property and assigned their own moral rule. +Da mesma forma, um eticista não pode, validamente, apresentar a proposição moral: "É mau violar os *idosos*". A "Violação" é o comportamento; se a vítima é idosa ou não, é irrelevante para a proposição moral, já que sempre que a vítima seja humana, a exigência de universalidade permanece constante. "Não roubarás" é uma proposição moral válida de acordo com o CUP - "não roubarás *nabos*" não é, pela simples razão de que o roubo está relacionado com o conceito de propriedade - e nabos, como um subconjunto de propriedade, não pode ser, racionalmente, excluído de todas as outras formas de propriedade e ter a sua própria regra moral atribuída. -The moral proposition “eating fish is evil” thus fails the test of universality because it is too specific to be generalised – it is like saying “my theory of gravity applies only to pink rocks.” If it is a theory of gravity, then it must apply to everything; if it only applies to pink rocks, then it is not a theory of gravity. +Portanto, a proposição moral "comer peixe é mau", falha no teste de universalidade porque é muito específica para ser generalizada - é como dizer "a minha teoria da gravidade aplica-se apenas às rochas cor de rosa". Se é uma teoria da gravidade, então deve ser aplicada a tudo; Se ela aplica-se, somente, às rochas cor de rosa, então não é uma teoria da gravidade. -UPB also rejects as invalid any theory that results in opposing moral judgements for identical actions. “Assault” cannot be moral one day, and immoral the next. Thus we know that “eating” cannot be moral one day, and immoral the next. +O CUP também rejeita como inválida qualquer teoria que resulte em juízos morais opostos, para acções similares. O "assalto" não pode ser moral num dia e imoral no próximo. Portanto, sabemos que "comer" não pode ser moral num dia e imoral no seguinte. -Either “eating” is moral, immoral, or morally neutral. If eating is immoral, then a whole host of logical problems arise, which I am sure we are quite familiar with by now. +"Comer" é moral, ou imoral ou moralmente neutro. Se comer é imoral, então surgem uma série de problemas lógicos, com os quais estou seguro, de que já estamos familiarizados. -If, on the other hand, eating is *moral*, then it cannot be moral to eat a cabbage, and immoral to eat a fish, since that is a violation of universality, insofar as the same action – eating – is judged both good and bad. +Por outro lado, se comer é *moral*, então não pode ser moral comer repolho e imoral comer um peixe, já que é uma violação da universalidade, na medida em que a mesma acção - comer - é julgado como boa e má. -It is in this way that we understand that the proposition “eating *fish* is evil” fails the test of UPB, and is not valid as a moral theory. +É desta forma que entendemos que a proposição "comer *peixe* é má", falha no teste do CUP e não é válida como uma teoria moral. -### Animal Rights +### Direitos dos Animais -We do not have the time here to go into a full discussion of the question of animal rights, but we can at least deal with the moral proposition: “it is evil to kill fish.” +Aqui, não temos tempo para entrar numa discussão completa sobre a questão dos direitos dos animais, mas, pelo menos, podemos tratar da proposição moral: "é mau matar peixes" -If it is evil to kill fish, then UPB says that anyone or anything that kills the fish is evil. This would include not just fishermen, but sharks as well – since if killing fish is evil, we have expanded our definition of ethical “actors” to include non-human life. +Se é mau matar peixes, então o CUP diz que qualquer um ou qualquer coisa que mate o peixe é mau. Isso incluiria não só pescadores, mas também tubarões - já que se matar peixes é mau, alargamos a nossa definição de "actores" éticos, para incluir a vida não humana. -It is clear that sharks do not have the capacity to refrain from killing fish, since they are basically eating machines with fins. +É claro que os tubarões não têm a capacidade de se abster de matar peixes, já que basicamente, estão a comer máquinas com barbatanas. -Thus we end up with the logical problem of “inevitable evil.” If it is evil to kill fish, but sharks cannot avoid killing fish, then sharks are “inevitably evil.” However, as we have discussed above, where there is no choice – where *avoidability* is impossible – there can be no morality. Thus the proposition “it is evil to kill fish” attempts to define a universal morality that includes non-moral situations, which cannot stand logically. +Assim, acabamos com o problema lógico do "mal inevitável". Se é mau matar peixe, mas os tubarões não o podem evitar, então os tubarões são "inevitavelmente maus". Porém, como discutimos anteriormente, onde não há escolha - onde a * evitabilidade* é impossível - não pode haver moralidade. Assim, a proposição "é mau matar peixes" tenta definir uma moral universal que inclua situações não-morais, que não podem permanecer logicamente. -Also, the word “fish” remains problematic in the formulation, since it is too specific to be universal. The proper UPB reformulation is: “it is evil for people to kill living organisms.” +Além disso, a palavra "peixe" continua a ser problemática para a formulação, já que é muito específica para ser universal. A reformulação adequada do CUP é: "é mau que as pessoas matem organismos vivos" -If, however, it is evil to kill, we again face the problem of “inevitable evil.” No human being can exist without killing other organisms such as viruses, plants, or perhaps animals. Thus “human life” is defined as “evil.” But if human life is defined as evil, then it cannot *be* evil, since avoidance becomes impossible. +No entanto, se é mau matar, enfrentamos, novamente, o problema do "mal inevitável". Nenhum ser humano pode existir sem matar outros organismos, como vírus, plantas ou talvez animais. Assim, a "vida humana" é definida como "má". Mas ainda que a vida humana seja definida como má, não pode *sê-lo* já que a evitabilidade se torna impossível. -What if we say: “it is evil to kill people” – would that make a man-eating shark evil? +E se disséssemos: "é mau matar pessoas" - isso faria que um tubarão que comesse um homem, fosse mau? -No – once again, since sharks have no capacity to avoid killing people, they cannot be held responsible for such actions, any more than a landslide can be taken to court if it kills a man. +Não, uma vez mais, pois já que os tubarões não têm a capacidade para evitar matar pessoas, não podem ser responsabilizados por tais acções, mais do que um deslizamento de terra pode ser levado a tribunal por matar um homem. -UPB allows for exceptions based on objective and universal material or biological differences, just as other sciences do. The scientific theory that gases expand when heated applies, of course, only to gases. I cannot invalidate the theory by proving that it does not apply to, say, plastic. +O CUP permite excepções baseadas em diferenças materiais ou biológicas objectivas e universais, tal como as outras ciências. A teoria científica de que os gases se expandem quando aquecidos, só se aplica aos gases, é claro. Não posso invalidar a teoria, provando que não se aplica, por exemplo, ao plástico. -In the same way, morality only applies to rational consciousness, due to the requirement for avoidability. If I attempt to apply a moral theory to a snail, a tree, a rock, or the concept “numbers,” I am attempting to equate rational consciousness with entities that may be neither rational nor conscious, which is a logical contradiction. I might as well say that the Opposite Angle Theorem in geometry is invalid because it does not apply to a circle, or a cloud. The OAT only applies to intersecting lines – attempting to apply it to other situations is the conceptual equivalent of attempting to paint air. +Da mesma forma, a moral só se aplica à consciência racional, devido à exigência de evitabilidade. Se eu tentar aplicar uma teoria moral a um caracol, a uma árvore, a uma pedra ou o conceito "números", estou a tentar igualar a consciência racional com entidades que não podem ser nem racionais nem conscientes, o que é uma contradição lógica. Também posso dizer que o teorema de ângulo oposto na geometria, é inválido, porque não se aplica a um círculo ou a uma nuvem. O OAT aplica-se apenas a linhas que se cruzam - tentar aplicá-lo a outras situações é o equivalente conceitual de tentar pintar o ar. -In other words, misapplication is not disproof. +Por outras palavras, a aplicação incorrecta não é incompatível. -There are many other “grey areas” that we could work on, from abortion to intellectual property rights to restitution and so on, but I think that it is far more important to take UPB out of the realm of abstraction, and begin applying it to the real world problems we face today. \ No newline at end of file +Existem muitas outras "áreas cinzentas" nas quais podemos trabalhar, desde o aborto até aos direitos de propriedade intelectual, à restituição e assim por diante, mas penso que é muito mais importante tirar o CUP do domínio da abstracção e começar a aplicá-lo aos problemas do mundo real, que enfrentamos actualmente. \ No newline at end of file diff --git a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch02_the_null_zone_revisited.md b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch02_the_null_zone_revisited.md index 01d315fc2..80981d1e7 100644 --- a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch02_the_null_zone_revisited.md +++ b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch02_the_null_zone_revisited.md @@ -1,55 +1,55 @@ -## The Null Zone Revisited +## A Zona Nula Revisitada -At the beginning of this book, I put forward a way of looking at how we process truth, analogising it to physics. From the “little truths” of catching a baseball, we arrive at the “great truths” of physics – and the great truths cannot contradict the little truths. +No início deste livro, mostrei uma maneira de ver como processamos a verdade, em correspondência com a física. Das "pequenas verdades" de apanhar uma bola de basebol, chegamos às "grandes verdades" da física - e as grandes verdades não podem contradizer as pequenas verdades. -The same is true of morality. From the little truths of “I should not murder” we can get to the great truths such as “the initiation of the use of force is morally wrong.” +O mesmo é verdadeiro para a moralidade. Das pequenas verdades de "Não devo assassinar", podemos chegar às grandes verdades, como "a iniciação do uso da força é moralmente errada" -In the realm of physics, a central barrier to the logical extrapolation of truths from personal experience to universal theory has been religion. +No domínio da física, um dos principais obstáculos à passagem lógica das verdades da experiência pessoal à teoria universal, tem sido a religião. -For instance, no man has ever directly experienced a perfect circle – such an entity exists in the abstract, and in mathematics, but neither can be visualised in the mind, nor sensually experienced in the real world. Nowhere in nature, to our knowledge, does a perfect circle exist, either in the “little truths” of personal experience, or the “great truths” of physics. +Por exemplo, nunca alguém experimentou, directamente, um círculo perfeito - essa entidade existe na forma abstracta e na matemática, mas não pode ser visualizada na mente, nem experimentada sensivelmente, no mundo real. Para ser mais preciso, em nenhuma parte da natureza, existe um círculo perfeito, nem nas "pequenas verdades" da experiência pessoal, nem nas "grandes verdades" da física. -However, for thousands of years, the science of astronomy was crippled by the quest for this “perfect circle.” Planetary orbits had to be perfect circles, because God would never allow anything as “imperfect” as an ellipse in His creation. +Porém, durante milhares de anos, a ciência da astronomia ficou paralisada devido à busca desse "círculo perfeito". As órbitas planetárias tinham que ser círculos perfeitos, porque Deus nunca permitiria algo tão "imperfeito" como uma elipse, na Sua criação. -The problem with this approach – well, one problem anyway – was the retrograde motion of Mars. From our planet, Mars at times appears to be moving “backwards,” as Earth “overtakes” it around the sun. The false belief that the Earth was the centre of the solar system, combined with a mania for “perfect” circles, produced the Ptolemaic system of astronomy, which multiplied all of these perfect circles to the point of absurdity, in order to take into account elliptical orbits and the retrograde motion of Mars. +O problema com esta aproximação - bem, um problema de qualquer maneira - foi o movimento retrógrado de Marte. Desde o nosso planeta, às vezes parece que Marte se está a mover "para trás", visto que a Terra "o ultrapassa" ao redor do sol. A crença falsa de que a Terra era o centro do sistema solar, combinada com uma mania por círculos "perfeitos", produziu o sistema de astronomia Ptolemaico, que multiplicou todos esses círculos perfeitos até ao nível do absurdo, a fim de tomar em consideração as órbitas elípticas e o movimento retrógrado de Marte. -Why was this illusion of perfection considered to be a requirement for celestial bodies? Certainly the evidence of the moon, with its pitted and cratered surface, would seem to support the imperfection of the heavens, but religious fixations bypassed the direct sensual evidence of both immediate and interplanetary imperfections. Galileo’s discoveries of moon-mountains, sunspots and Jupiter’s moons were all attacked as heretical. +Por que será que essa ilusão de perfeição era considerada um requisito para os corpos celestes? Certamente, a evidência da lua, com a sua superfície em pedaços e crateras, parece apoiar a imperfeição dos céus, mas as fixações religiosas ignoraram a evidência sensorial directa dessas imperfeições imediatas e interplanetárias. As descobertas feitas por Galileo, das montanhas da lua, das manchas solares e das luas de Júpiter foram atacadas como heréticas. -We can also turn this analysis to the question of the existence of God as well. +Também podemos transformar essa análise na questão da existência de Deus. -We have no direct, empirical or rational evidence for the existence of God. The most abstract scientific measurements provide no evidence for the existence of God either – yet in between the truth of our own experience, which is that there is no God, and the most abstract scientific measurements and theories – which also confirm that there is no God – a sort of “null zone” is willed into existence, *which completely inverts any rational standards of truth*. +Não possuímos evidências directas, empíricas ou racionais da existência de Deus. As medidas científicas mais abstractas não proporcionam nenhuma evidência para a existência de Deus - ainda entre a verdade da nossa própria experiência, que é que não há Deus e as medidas e teorias científicas mais abstractas - que também confirmam que Deus não existe - há o desejo de uma espécie de "zona nula", *que inverte, por completo, padrões racionais de verdade*. -### Bigotry +### Intolerância -Beliefs may be true, false, or *anti-truth*. It is a true belief that the Sahara Desert is in North Africa; it is a false belief that the Sahara is in Scotland; it is an *anti-true* belief that the Sahara is whatever I want it to be, and exists wherever I want it to exist. The first belief is true; the second is false – the third is a bigoted assertion that detonates the very concept of proof. +As crenças podem ser verdadeiras, falsas ou *anti-verdadeiras*. É uma crença verdadeira que o deserto do Saara está no norte da África; é uma crença falsa que o Sahara está na Escócia; é uma crença *anti-verdadeira* que o Sahara é o que quer que seja e existe onde quer que exista. A primeira crença é verdadeira; a segundo é falsa - a terceira é uma afirmação intolerante que anula o próprio conceito de prova. -We can say: +Podemos dizer: -1. Proposition X is true because it is rational. -2. Proposition Y is false because it is irrational. -3. Proposition Z is true because I *want* it to be true. +1. A proposta X é verdadeira porque é racional. +2. A proposição Y é falsa porque é irracional. +3. A Proposição N é verdadeira porque eu *quero* que seja verdade. -The third assertion is a complete self-contradiction. “Truth” is independent of desire, since desire is by definition a subjective preference, and truth is by definition the conformity of ideas to the objective standards of logic and empirical reality. Saying that something is true because you *want* it to be true is to equate subjectivity with objectivity, which is a self-contradictory statement. +A terceira afirmação é uma contradição completa. A "verdade" é independente do desejo, já que o desejo é, por definição, uma preferência subjectiva, e a verdade, por definição, é a concordância das ideias com os padrões objectivos da lógica e da realidade empírica. Dizer que algo é verdadeiro porque *queremos* que seja verdadeiro é equiparar a subjectividade com a objectividade, que é uma afirmação contraditória. -Bigoted assertions – or “faith” – by definition cannot be tested, since they are not belief in the *absence* of evidence, but belief in *defiance* of reason and/or evidence. +Afirmações intolerantes - ou "fé" - por definição, não podem ser provadas, uma vez que não são a crença na *ausência* de evidências, mas a crença no *desafio* da razão e/ou evidência. -We can believe unproven things that turn out to be true – someone doubtless thought that the world was round before it was proven – but the “null zone” is the realm wherein we cling to a belief in things that *could not possibly turn out to be true*. +Podemos acreditar em coisas não comprovadas que se tornam verdadeiras - alguém, sem dúvida, pensou que o mundo era redondo antes de que fosse comprovado - mas a "zona nula" é o reino onde nos aferramos a uma crença em coisas que *nunca se poderiam tornar verdadeiras*. -If I say that two plus two equals five, I am making a mistake that can be corrected with reference to logic. If I say that I believe that a square circle exists, then I am making an explicitly self-contradictory statement, which disproves itself. If I go further, however, and emphatically claim that “foo plus tury equals desty” – and refuse to define any of my terms – I am making a statement to which logic and evidence *cannot be applied*. +Se eu disser que dois mais dois é igual a cinco, estou a cometer um erro que pode ser corrigido com relação à lógica. Se eu disser que acredito que existe um círculo quadrado, estou a fazer uma afirmação explicitamente contraditória, que se desmente a si própria. Se for ainda mais longe e afirmar, enfaticamente, que "foo mais tury é igual a desty" - e recuso-me a definir qualquer um dos meus termos - estou a fazer uma afirmação sobre a qual a lógica e a evidência *não podem ser aplicadas*. -### Next Stop: The "Alternative Universe" +### Próxima Paragem: O "Universo Alternativo" -In general, the way that people try to “save” their anti-empirical and anti-logical beliefs is to create an “alternate realm” or “alternate universe” wherein their self-contradictory statements can somehow be true. +Em geral, a maneira como as pessoas tentam "salvar" as suas crenças anti-empíricas e ilógicas, é criando um "reino alternativo" ou "universo alternativo", onde as suas afirmações contraditórias possam ser verdadeiras, de algum modo. -If I say: “A square circle exists,” I am asserting that which is clearly impossible within this universe. Thus, if I wish to retain my belief, I must invent some other universe, or realm “outside” this universe where a square circle can exist. +Se eu disser: "Existe um círculo quadrado", estarei a afirmar algo que é claramente impossível, neste universo. Assim, se eu quiser manter a minha crença, devo inventar algum outro universo, ou reino "fora" deste, onde possa existir um círculo quadrado. -If I make up a realm where self-contradiction equals truth, I can then claim that those who say that a square circle does *not* exist are themselves bigoted and prejudicial, because they are eliminating possibilities that *could* be true.[^1] +Se eu construir um reino em que a contradição seja igual à verdade, então posso afirmar que aqueles que dizem que um círculo quadrado *não* existe, são intolerantes e prejudiciais, porque estão a descartar possibilidades que *poderiam* ser verdadeiras.[^1] -With regards to this “null zone,” only two possibilities really exist. Either this *null zone* exists completely independently of our universe, and will never be measurable, detectable or discoverable in any way, shape or form – or, at some point, we shall be able to detect and interact with this magical land where self-contradiction equals truth. +Existem apenas duas possibilidades em relação a esta "zona nula". Ou esta *zona nula* existe completamente independente do nosso universo e nunca será mensurável, detectável ou descoberta de qualquer maneira ou forma - ou, nalgum momento, seremos capazes de detectar e interagir com Esta terra mágica onde a contradição é igual à verdade. -If, at some point, it turns out that we *are* able to interact with this *null zone*, then we shall have direct sensual or rational evidence of its existence. In other words, it must “protrude” into our universe in some manner. However, the moment that it becomes detectable in our universe, it must have rational and empirical existence, like everything else we can detect. Thus these otherworldly “protrusions” into our universe *cannot create the capacity for our universe to support the existence of a square circle*. +Se, alguma vez acontecer que *somos* capazes de interagir com esta *zona nula*, então teremos evidências directas ou racionais da sua existência. Por outras palavras, ele deve "ressaltar", de alguma forma, no nosso universo. Contudo, no momento em que se torna detectável no nosso universo, deve ter uma existência racional e empírica, como tudo o que podemos perceber. Assim, essas "saliências" de outro mundo no nosso universo *não podem criar a capacidade do nosso universo apoiar a existência de um círculo quadrado*. -We can thus be certain that if we *are* ever able to detect this other universe, the evidence we gather will in no way support the existence of self-contradictory statements. Square circles, gods and other self-contradictory concepts cannot hide there, any more than they can hide in the wet dreams of leprechauns. +Portanto, podemos ter certeza de que, se *somos* capazes de detectar esse outro universo, a evidência que reunimos não apoiará, de forma alguma, a existência de declarações contraditórias. Os círculos quadrados, os deuses e outros conceitos contraditórios não se podem esconder, mais do que se podem esconder dos sonhos molhados dos fantasmas. -On the other hand, if it turns out that we are *never* able to detect this other universe, and it remains a completely theoretical entity, with no evidence or rationality to support it, then it is simply a conceptual bag in which it is “convenient” to place things that are obviously not true. +Por outro lado, se se verificar que *nunca* seremos capazes de descobrir esse outro universo e continuar a ser uma entidade completamente teórica, sem evidência ou racionalidade para apoiá-lo, ele será apenas um saco conceitual em que é "conveniente" colocar coisas que, obviamente, não são verdadeiras. -[^1]: This inevitably ends up with comparisons to those who said that Einsteinian physics was impossible, that the world could not be round and so on. Uncertainty in *content* – i.e. theory – is somehow supposed to be equated with uncertainty in *methodology*, i.e. reason and evidence. The fact that a mathematical theorem can be disproved does not disprove the principles of mathematics, but rather confirms them. \ No newline at end of file +[^1]: Isso termina, inevitavelmente, com comparações com aqueles que disseram que a física einsteiniana era impossível, que o mundo não poderia ser redondo e assim por diante. A incerteza no *conteúdo* - isto é, a teoria - é de alguma forma suposto ser equiparada à incerteza na *metodologia*, ou seja, na razão e a evidência. O facto de que um teorema matemático poder ser refutado não nega os princípios da matemática, pelo contrário, confirma-os. \ No newline at end of file diff --git a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md index c3535d17b..413b4d549 100644 --- a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md +++ b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md @@ -1,167 +1,167 @@ -## Existence Versus Non-Existence +## Existência Versus Não-Existência -We define “non-existence” as that which does not possess mass or energy, or display the effects of mass or energy, such as detectable relationships like gravity. +Definimos a "inexistência" como aquilo que não possui massa ou energia, ou apresenta os efeitos de massa ou energia, tais como relações detectáveis como a gravidade. -God does not possess mass or energy, or display the effects of mass or energy – God in fact is not detectable or verifiable in any way, shape or form, either through the senses, or through rationality. +Deus não possui massa ou energia, ou apresenta os efeitos da massa ou da energia - de facto, Deus não é detectável ou verificável de nenhum modo, maneira, ou forma, seja através dos sentidos, ou através da racionalidade. -Thus if I say, “God exists,” what I am really saying is: +Assim, se eu disser: "Deus existe", o que realmente estou a dizer é: -“*That which exists must be detectable; God cannot be detectable, but God exists – therefore that which does not exist, exists.*” +"*O que existe deve ser detectável; Deus não pode ser detectável, mas Deus existe - portanto, o que não existe, existe.* " -In other words, by saying “God exists,” I have created an insurmountable contradiction. I have defined “existence” as “non-existence,” which makes about as much sense as defining “life” as “inanimate matter,” or a rock as “the opposite of a rock,” or a “square” as a “circle.” +Por outras palavras, ao dizer "Deus existe", criei uma contradição insuperável. Defini a "existência" como "inexistência", o que faz tanto sentido como definir "vida" como "matéria inanimada", ou uma pedra como "o oposto de uma rocha", ou um "quadrado" como um " círculo." -Similarly, if I create some alternate universe where “non-existence equals existence” and “contradiction equals consistency” and “truth equals falsehood” and “irrationality equals rationality,” then what I have really done is create a realm called “error,” put everything in it which is not true, and defined this realm as a place where “error equals truth.”[^2] +De igual modo, se eu criar algum universo alternativo onde a "inexistência for igual à existência", "a contradição igual à consistência", "a verdade igual à falsidade" e "a irracionalidade igual à racionalidade", então o que fiz, realmente, foi criar um reino chamado "erro", colocar nele tudo o que não é verdade, e definir esse reino como um lugar onde o "erro equivale à verdade".[^2] -Of course, people do not create this “alternate universe” in order to invalidate truth within our own universe, but rather to rescue that which is erroneous in reality, and call it true. For instance, no one who argues “God may exist in another universe, so you cannot claim that God does not exist” ever argues “*I* may not exist in that other universe, so you cannot claim that I exist here.” +Claro, as pessoas não criam esse "universo alternativo" para invalidar a verdade dentro do nosso próprio universo, mas sim para resgatar o que está errado na realidade e chamá-lo de verdade. Por exemplo, alguém que argumenta "Deus pode existir num outro universo e por isso ninguém pode afirmar que Deus não existe" sempre discute "*I* pode não existir nesse outro universo, então não pode afirmar que eu existo aqui -They also tend not to respond well to the argument that: “In another universe, you may be agreeing with me that God does not exist, so that makes you an atheist.”[^3] +Também tendem a não responder bem ao argumento de que: "Num outro universo, você pode estar de acordo comigo em que Deus não existe, de modo que isso o converte num ateu". [^3] -If valid statements about reality can be endlessly opposed because some imaginary realm called “error equals truth” invalidates them, then what is really being said is “no positive statements about truth can be valid” – however, we are wise enough as philosophers by now to know that this very statement is self-contradictory, since it is a positive statement considered to be true that says that no positive statements can be true. If nothing can be true or false – even that statement – then no statements whatsoever can be made about anything. Using words, using English, using comprehensible sentences – all make no sense whatsoever, since in this “alternative universe” such structured utterances may be complete nonsense. If things which can be true in this alternate universe have an effect on statements we make in this universe, then clearly the reverse is also true, which means that no statements can ever be made about anything, since their exact opposite can be equally true. +Se afirmações válidas sobre a realidade podem ser infinitamente opostas, porque algum reino imaginário chamado "erro equivale a verdade" as invalida, então o que estamos a dizer, realmente, é que "afirmações não positivas sobre a verdade podem ser válidas" - Porém, até agora somos o suficientemente sábios, como filósofos, para saber que essa afirmação é contraditória, já que é uma afirmação positiva considerada verdadeira, que diz que nenhuma afirmação positiva pode ser verdadeira. Se nada pode ser verdadeiro ou falso - mesmo essa afirmação - então, não podemos fazer nenhuma afirmação sobre o que quer que seja. Usando palavras, usando o inglês, usando frases compreensíveis - nada faz sentido, já que neste "universo alternativo", tais declarações estruturadas podem ser, totalmente, absurdas. Se as coisas que podem ser verdadeiras nesse universo alternativo têm um efeito nas declarações que fazemos neste universo, então o oposto também é, evidentemente, verdadeiro, o que significa que nenhuma afirmação pode ser feita sobre qualquer coisa, já que o seu oposto exacto, pode ser igualmente verdadeiro. -The true reality of the statement “error equals truth” is the tautological insanity of “null equals null.” +A verdadeira realidade da afirmação "erro equivale a verdade" é a insanidade redundante de "nulo é igual a nulo" -### The "Alternate Universe" In Human Society +### O "Universo Alternativo" na Sociedade Humana -The reason that we have been spending so much time dealing with this “alternate universe” theory is that it has direct relevance to human society, and is used to “justify” the greatest evils which are committed among us. +A razão pela qual passamos tanto tempo a trabalhar com essa teoria do "universo alternativo" é que ela tem uma relevância directa para a sociedade humana e é usada para "justificar" os maiores males que são cometidos entre nós. -In our own personal experience, we know that murder is wrong. In working through the proposition that murder is morally wrong in the above examples, I strongly doubt that anyone was shocked to have their moral instincts confirmed through the strict abstract reasoning of UPB. In this section, however, it is officially permissible for you to begin to be truly shocked. +Na nossa própria experiência pessoal, sabemos que assassinar é mau. Ao trabalhar com a proposição de que o assassinato está moralmente errado, nos exemplos anteriores, duvido fortemente que alguém tivesse ficado chocado ao ver os seus instintos morais confirmados, através do rígido raciocínio abstracto do CUP. Contudo, nesta secção, é oficialmente permitido que comecem a ficar realmente chocados. -The greatest leaps forward in scientific understanding are the so-called “unifying theories.” Einstein spent decades trying to work out a unified field theory; and theories of physics which unite strong and weak forces, electromagnetism, gravity and so on remain elusive. +Os maiores avanços na compreensão científica são as chamadas "teorias unificadoras". Einstein passou décadas a tentar construir uma teoria de campo unificada; e as teorias da física que unem as forças fortes e fracas, o eletromagnetismo, a gravidade, etc., continuam a ser ambíguas. -UPB as a framework, however, not only justifies our moral instincts at the personal, philosophical and universal levels – but also has profound and shocking implications for human society. +No entanto, o CUP como estrutura, não só justifica os nossos instintos morais a nível pessoal, filosófico e universal - como também possui implicações profundas e chocantes para a sociedade humana. -#### UPB In Action +#### O CUP Em Acção -The UPB framework validates moral propositions by demanding that they be internally consistent, and universal in terms of time, place and individuals. +A estrutura do CUP valida proposições morais, exigindo que elas sejam internamente coerentes e universais em termos de tempo, lugar e pessoas. -If we accept UPB, we must also accept the following corollary: +Se aceitarmos o CUP, também devemos aceitar o seguinte corolário: -- Moral propositions are independent of costume. +- As proposições morais são independentes do traje. -What this means is that a man cannot change his moral nature along with his clothing. The act of changing one’s costume does not alter one’s fundamental nature. Thus opposing moral rules cannot be valid based on the clothes one is wearing. +O que significa que um homem não pode mudar a sua natureza moral como muda de roupa. O acto de mudar de roupa não altera a natureza fundamental. Assim, as regras morais opostas não podem ser válidas, com base nas roupas que está a usar. -Soldiers, of course, wear costumes that are different from the average citizen. The average citizen is forbidden to murder; soldiers, however, are not only *allowed* to murder, but are morally *praised* for murdering. +Os soldados, claro, usam roupas diferentes das do cidadão comum. O cidadão comum está proibido de assassinar; No entanto, aos soldados, não só se lhes *permite* fazê-lo, como são moralmente *honrados* por assassinar. -Let’s take another example. +Vamos dar outro exemplo. -Theft is morally wrong, as we have seen above. It is morally wrong for all people in all situations at all times and under all circumstances. Since theft is the forcible removal of somebody else’s property without consent, then taxation is always, universally and forever a moral evil. Taxation is by definition the forcible removal of somebody’s property without their consent, since taxation relies on the initiation of the use of force to strip a man of his property. +O roubo é moralmente errado, como vimos anteriormente. É moralmente errado para todas as pessoas, em todas as situações, em todos os momentos e em todas as circunstâncias. Como o roubo é a extracção forçada da propriedade de outra pessoa, sem consentimento, então a tributação é sempre, universalmente e para sempre um mal moral. A taxação é, por definição, a remoção forçada da propriedade de alguém sem o seu consentimento, dado que a tributação baseia-se no início do uso da força para tirar a uma pessoa, a sua propriedade. -What we call “the government” is merely another example of this *null zone* wherein up is down, black is white, truth is falsehood and evil is good. +O que chamamos "o governo" é só mais um exemplo dessa *zona nula* em que acima é abaixo, o preto é branco, a verdade é mentira e o mal é bem. -Society progresses exactly to the degree that reason and evidence make the great leap from the personal to the universal, and destroy any irrational *null zones* in the way. Science progresses exactly to the degree that it rejects the irrationality of God and subjective “absolutes.” Medicine progresses exactly to the degree that it rejects the efficacy of prayer and empty ritual, and instead relies on reason and evidence. Philosophy also – and human society in general – will advance exactly to the degree that it rejects the irrational “square-circle morality” of statist and religious ethical theories. +A sociedade progride exactamente na medida em que a razão e a evidência dão o grande salto do pessoal para o universal e no caminho, destroem as *zonas nulas irracionais*. A ciência progride exactamente na medida em que rejeita a irracionalidade de Deus e os "absolutos" subjectivos. A medicina progride exactamente no grau em que rejeita a eficácia da oração e do ritual vazio e, em seu lugar, baseia-se na razão e na evidência. Também a filosofia - e a sociedade humana em geral - irão avançar exactamente na medida em que rejeitarem a irracional "moral do círculo quadrado", das teorias éticas estadistas e religiosas. -### Government +### Governo -Saying that the government operates under opposite moral rules from the rest of society is exactly the same as saying, “leprechauns are immune to gravity.” First of all, leprechauns do not exist – and one of the ways in which we know that they do not exist is that it is claimed that they are immune to gravity. Everything that has mass is subject to gravity – that which is immune to gravity by definition does not have mass, and therefore does not exist. The statement “leprechauns are immune to gravity” is a tautology, which only confirms the non-existence of leprechauns – it is the semantic equivalent of “that which does not exist, does not exist.” A is A, Aristotle’s first law of logic, does precious little to confirm the existence of that which is defined as non-existence. +Dizer que o governo funciona sob regras morais opostas às do resto da sociedade é exactamente o mesmo que dizer: "os fantasmas são imunes à gravidade". Em primeiro lugar, os fantasmas não existem - e uma das maneiras pelas quais sabemos que eles não existem é que se diz que eles são imunes à gravidade. Tudo o que tem massa está sujeito à gravidade - Por definição, o que é imune à gravidade, não tem massa e portanto, não existe. A declaração "Os fantasmas são imunes à gravidade" é uma redundância, que só confirma a inexistência de fantasmas - é o semântico equivalente de "o que não existe, não existe". A é A, a primeira lei da lógica, de Aristóteles, faz muito pouco para confirmar a existência do que é definido como inexistente. -In the same way, when we say that it is morally good for soldiers to murder and government representatives to steal, we know that “soldiers” and “government representatives” as moral categories are *completely invalid*. +Do mesmo modo, quando dizemos que é moralmente bom que os soldados assassinem e que os representantes do governo roubem, sabemos que os "soldados" e os "representantes do governo" como categorias morais são *completamente inválidos*. -If I say that a square circle has the right to steal, I am merely saying that that which cannot exist has the right to do that which is self-contradictory – a purely nonsensical statement, but one which remains strangely compelling in the “null zone” of politics. +Se eu disser que um círculo quadrado tem o direito de roubar, estou apenas a dizer que o que não pode existir tem o direito de fazer o que é contraditório - uma declaração totalmente absurda, mas que permanece estranhamente atraente na "zona nula" da política. -If I buy a soldier’s costume at a second hand store, and put it on, clearly I have not created an alternative universe wherein opposite moral rules can be valid. The moment before I put the costume on, it was wrong for me to murder – when does it become *right* for me to murder? When I put on the trousers? What if I have the trousers on, but not the vest? What if I have only one boot on? What about if both boots are on, but only one is laced? What if my hat is on backwards? What if I have put on a uniform that is not recognised by the first person I come across? Did the Beatles suddenly possess the right to murder when they shot the cover for “Sergeant Peppers”? Did they lose that right when they took off their jackets? +Se eu comprar um uniforme de soldado numa loja de segunda mão e vesti-lo, evidentemente, não estarei a criar um universo alternativo, onde as regras morais opostas podem ser válidas. No momento antes de vestir o uniforme, para mim era errado matar - quando é que se torna *correcto* que eu assassine? Quando visto as calças? E se eu tiver as calças, mas não o colete? E se eu tiver apenas uma bota? E se as duas botas estiverem calçadas, mas só uma estiver atada? E se o meu chapéu estiver para trás? E se eu vestir um uniforme que não seja reconhecido pela primeira pessoa que encontre? Os Beatles adquiriram, de repente, o direito de assassinar quando se disfarçaram para a capa de "Sargento Peppers"? Perderam esse direito quando tiraram os seus casacos? -I ask these rhetorical questions because they are in fact deadly serious. Clearly, a military costume does not change the nature of a human being, any more than a haircut turns him into a duck, a concept, or a god. +Perguntei estas questões retóricas, porque elas são realmente sérias. Evidentemente, um uniforme militar não altera a natureza de um ser humano, mais do que um corte de cabelo o transforma num pato, num conceito ou num deus. -“Ah,” you may say, “but the costume is invalid because you got it at a second hand store – putting on the uniform of the soldier no more makes you a soldier than photocopying a doctorate gives you a Ph.D.” +Você pode dizer, "ah" "mas o uniforme é inválido porque o conseguiu numa loja de segunda mão - vestir um uniforme de soldado não o faz mais soldado do que a fotocópia de um diploma de doutor o faz doutor -The analogy is incorrect, because having a Ph.D. or photocopying a doctorate does not change any of the moral rules that you are subjected to as a human being. +A analogia é incorrecta, porque ter um Ph.D. ou fotocopiar um doutorado, não altera nenhuma das regras morais às quais é submetido como ser humano. -“Well,” you may reply, “but the difference is that the soldier possesses moral rights that are provided to him by the average citizen, for the sake of collective self-defence and so on.” +Ainda pode responder "bem", "mas a diferença é que o soldado possui direitos morais que lhe são fornecidos pelo cidadão comum, por uma questão de legítima defesa colectiva, e assim por diante" -This raises a very interesting point, which is the question of whether opinions can change reality. +Isso trás à superfície um ponto muito interessante, que é a questão de saber se as opiniões podem mudar a realidade. -### Opinions And Reality +### Opiniões E Realidade -Clearly, we understand that I cannot through my opinion release you from the restraints of gravity, any more than my opinion that “two plus two equals five” makes it true. +Entendemos, claramente, que não posso libertá-lo das restrições da gravidade, através da minha opinião, mais do que posso, através da mesma, tornar verdade que "dois mais dois são cinco". -“Opinions” are those beliefs which have no clear evidence in reality, or for which no clear evidence can be provided, or which are expressions of merely personal preferences. My personal opinion is that I prefer chocolate ice cream to vanilla – I may also have an “opinion” that Iceland is a tropical paradise, or that God exists, or that rain falls upward. Personal opinions clearly have nothing to do with morality; opinions that claim to accurately describe reality, but which do not, are merely incorrect prejudices. Believing that the rain falls upward does not reverse its course; wearing a Hawaiian shirt to Iceland does not make Reykjavik any warmer. +As "Opiniões" são aquelas crenças que não têm evidências claras na realidade, ou para as quais não podem ser fornecidas evidências claras ou que são expressões de simples preferências pessoais. A minha opinião pessoal é que prefiro o sorvete de chocolate ao de baunilha - também posso ter uma "opinião" de que a Islândia é um paraíso tropical, ou que Deus existe, ou que a chuva cai para cima. As opiniões pessoais não têm nada a ver com a moralidade; As opiniões que afirmam descrever a realidade com precisão, mas que não o fazem, são apenas preconceitos incorrectos. Acreditar que a chuva cai para cima não reverte o seu curso; Usar uma camisa havaiana na Islândia não faz do Reykjavik nenhum aquecedor. -Thus believing that murder is morally good does not make murder morally good. Since my beliefs about a human being do not change his moral nature, my belief that his murders are virtuous does not change the virtue of his actions. If I close my eyes and imagine that you are a lizard, you do not suddenly lose your ability to regulate your own body temperature. Imagining that you are a fish does not bypass your need for scuba gear. +Por isso, acreditar que o assassinato é moralmente bom não o torna moralmente bom. Dado que as minhas crenças sobre um ser humano não mudam a sua natureza moral, a minha crença de que os seus crimes são incensuráveis não altera a virtude das suas acções. Se eu fechar os olhos e imaginar que você é um lagarto, não irá perder, repentinamente a sua capacidade de regular a própria temperatura corporal. Imaginar que você é um peixe não irá fazer que ignore a sua necessidade de equipamento de mergulho. -Opinions do not change reality. +As opiniões não mudam a realidade. -Because opinions do not change reality, I cannot grant you any exception or reversal with regards to a universal moral rule. Since moral rules are based on universal logic, as well as the physical nature and reality of a human being, I cannot grant you the “right to murder,” any more than I can grant you the ability to levitate, walk on water or accurately say that two and two make five. +Como as opiniões não mudam a realidade, não posso conceder-lhe nenhuma excepção ou inversão no que diz respeito a uma regra moral universal. Dado que as regras morais baseiam-se na lógica universal, assim como na natureza física e na realidade de um ser humano, não posso conceder-lhe o "direito de matar", mais do que lhe posso conceder a capacidade de levitar, andar na água, ou que diga, com precisão, que dois e dois são cinco. -### Government As Voluntarism +### Governo Como Voluntariado -The open force involved in the institution of government – the conceptual wrapper that reverses moral rules for a particular group of individuals – is something that is always kept off the table in debates. When talking about government, it is never considered a positive thing to point out “the gun in the room.” Almost by definition, governments are considered to be chosen by and for the people, and to operate with their expressed or implicit approval. +A força aberta envolvida na instituição do governo - o revestimento teórico que inverte as regras morais para um grupo determinado de indivíduos - é algo que é sempre mantido fora da mesa de debates. Ao falar sobre o governo, nunca se considera algo positivo de salientar "a arma na sala". Quase por definição, os governos são considerados escolhidos pelas e para as pessoas e para trabalhar com a sua aprovação expressa ou implícita. -However, this is pure nonsense. +No entanto, isso é um completo absurdo. -If a man holds a knife to a woman’s throat while having sex with her, that is by any definition an act of rape. He cannot say that the sex is consensual, while at the same time threatening her with injury or death if she refuses to have sex with him. If the sex is voluntary, then the knife is completely unnecessary. If the man feels the need for a knife, then clearly the sex is *not* voluntary. +Se um homem mantém uma faca na garganta de uma mulher enquanto faz sexo com ela, isto é, por qualquer definição, uma violação. Ele não pode dizer que o sexo é consensual, ao mesmo tempo que a ameaça de maus-tratos ou de morte se ela se recusar a fazer sexo com ele. Se o sexo é voluntário, a faca é completamente desnecessária. Se o homem sentir a necessidade de uma faca, então, o sexo *não* é voluntário. -In the same way, people say that taxation is part of the social contract that they have voluntarily agreed to. +Do mesmo modo, as pessoas dizem que a tributação faz parte do contrato social em que concordaram voluntariamente. -This is both logically and empirically false. +Isso é lógica e empiricamente falso. -We know that it is empirically false because *no social contract exists*. Neither you nor I *ever* signed a document voluntarily consenting to the income tax – we were simply born into a system that takes our money from us at the point of a gun. +Sabemos que é empiricamente falso porque *não existe contrato social*. Nem você nem eu *alguma vez* assinámos um documento, voluntariamente, consentindo o imposto de renda - nós simplesmente nascemos num sistema que nos tira o dinheiro a ponta de pistola. -### The Gun In The Room +### A Arma No Quarto -Many people will argue at this point that taxation is not enforced at the point of a gun, but rather that people pay it voluntarily. For instance, I have never had a gun pointed in my face by a tax collector or a policeman, but I have paid taxes for decades. +Neste ponto, muitas pessoas poderão argumentar, que a tributação não é aplicada a ponta de pistola, mas que as pessoas pagam voluntariamente. Por exemplo, eu nunca tive uma arma apontada à cara por um cobrador de impostos ou um polícia, mas paguei impostos durante décadas. -This may be true, but it is completely irrelevant. If I tell a woman that I will kill her children if she does not have sex with me, and she submits herself to me, we clearly understand that an immoral action has taken place – even though I have used no weapon in my violation. Clearly, if the woman submits to me, it is because she fears that I will carry out my threat. If I told her that my pet leprechaun will kill her children if she does not have sex with me, she would very likely be disturbed, but would not fear my threat in any significant way, since it is impossible for my pet leprechaun to kill her children. Or, if I died, and my will stated that I would kill this woman’s children if she did not have sex with me, clearly she would feel relieved rather than afraid, since I cannot conceivably act out my threat from beyond the grave. Thus we pay taxes because we know that if we do not, the likelihood of being aggressed against by representatives of the state is very high. If I do not pay my taxes, I will get a letter, then another letter, then a phone call, then a summons to court – and if I do not appear in court, or do not pay my back taxes and accumulated fines and interest, policemen will come with guns to take me to jail. If I resist those policemen, they will shoot me down. +Isso pode ser verdade, mas é completamente irrelevante. Se eu disser a uma mulher que matarei os seus filhos se ela não fizer sexo comigo e ela se submete a mim, entendemos, claramente, que ocorreu uma acção imoral - apesar de não ter usado nenhuma arma na minha violação. Evidentemente, se a mulher se me submete, é porque teme que eu leve a cabo a minha ameaça. Se eu lhe dissesse que o meu duende de estimação mataria os seus filhos, se ela não fizesse sexo comigo, provavelmente ficaria perturbada, mas não teria medo da minha ameaça de forma significativa, já que é impossível que o meu duende de estimação mate crianças. Ou, se eu morresse, e a minha última vontade declarasse que eu mataria os filhos desta mulher se ela não fizesse sexo comigo, evidentemente ela ficaria aliviada e não com medo, já que não posso concretizar a minha ameaça além do túmulo. Assim, pagamos impostos porque sabemos que, se não o fizermos, a probabilidade de ser agredidos pelos representantes do estado é muito alta. Se eu não pagar os meus impostos, recebo uma carta, depois outra carta, depois um telefonema e depois uma intimação para o tribunal - e se eu não comparecer no tribunal, ou não pagar os meus impostos atrasados e multas e juros acumulados, os polícias virão com armas para me levar para a prisão. Se eu resistir, esses polícias derrubam-me. -To say that force equals voluntarism is completely illogical and self-contradictory. To say that the initiation of the use of force is completely equal to the non-initiation of the use of force is to say that up is down, black is white, and truth is falsehood. +Dizer que a força é igual ao voluntariado é completamente ilógico e contraditório. Dizer que a iniciação do uso da força é completamente igual à não iniciação do uso da força, é dizer que acima é abaixo, que o preto é branco e que a verdade é mentira. -Without the “null zone,” these corrupt fictions cannot be sustained. +Sem a "zona nula", essas ficções corruptas não podem ser mantidas. -The “null zone” is the lair of the beast we hunt. +A "zona nula" é o covil da besta que estamos a caçar. -As we can see, we know that personally it is wrong to steal; we have very few problems with an abstract and logical ban on theft, such as we have worked out above – yet still, there exists this “null zone” or alternate universe where such oppositions can be accepted without any question or concern. +Como podemos ver, sabemos que, pessoalmente, é errado roubar; temos muito poucos problemas com uma proibição lógica e abstracta sobre o roubo, tal como a tratamos anteriormente - porém ainda existe essa "zona nula" ou universo alternativo onde tais oposições podem ser aceites sem qualquer dúvida ou preocupação. -According to UPB, it is wrong for me and you to steal. Yet somehow, in this “null zone,” it is not only allowed, but also perfectly *moral*, for others to steal. We *must not* steal – they *must* steal. It is moral madness! +De acordo com o CUP, para nós é errado roubar. No entanto, de alguma forma, nesta "zona nula", não só é permitido roubar mas também perfeitamente *moral* que outros roubem. Nós *não devemos* roubar - eles *devem* roubar. É loucura moral! -### Policemen +### Polícias -Let us take our good friend Bob away from his little room of moral theory testing and restore him to his original job as a policeman. +Deixe-nos tirar o nosso bom amigo Bob da sua pequena sala de testes de teoria moral e regressá-lo ao seu trabalho original como polícia. -Clearly, when Bob wakes up in the morning, before his shift, he cannot go to his neighbour’s house and demand money at the point of a gun, no matter who tells him that it’s all right. +Quando Bob acorda pela manhã, antes do seu turno, ele não pode ir à casa do seu vizinho e exigir dinheiro a ponta de pistola, não importa quem lhe diga que isso é correcto. -When Bob has his breakfast, he also cannot attack his neighbour and take his money. On his drive to work – even though he has put on his uniform – he has not punched in yet, and thus has no more rights than any other citizen. When he punches in, however, now, as if there descends an amoral pillar of fire from the very heavens, he gains the amazing ability to morally attack his neighbours and take their money. +Quando Bob toma o seu café da manhã, também não pode atacar o seu vizinho e tomar o seu dinheiro. Quando se dirige para o trabalho - mesmo que tenha vestido o seu uniforme - não bate em ninguém e, portanto, não tem mais direitos do que qualquer outro cidadão. Agora, quando ele golpeia, como uma pira de fogo imoral que descesse dos céus, adquire a incrível habilidade de, moralmente, atacar os seus vizinhos e tomar o seu dinheiro. -Strangely, this is the only characteristic of his that has utterly reversed itself. He cannot fly, he cannot change his shape, he cannot successfully digest ball bearings or live in an inferno; he cannot run one thousand kilometres an hour, and neither can he walk through a brick wall. He is absolutely, utterly, and completely *the same man as he was **before** he punched in* – yet now, he is subject to completely opposite moral rules. +Estranhamente, essa é a sua única característica que se reverteu completamente. Ele não pode voar, não pode mudar a sua forma, não consegue digerir com sucesso esferas rolantes, ou viver num inferno; ele não pode correr mil quilómetros por hora e tampouco pode atravessar uma parede de tijolos. Ele é absolutamente, totalmente e completamente *o mesmo homem que era **antes** ele deu um soco* - agora, está sujeito a regras morais completamente opostas. -Even more strangely, if I am not a “policeman,” but I follow Bob to work, and do exactly what he does – I put on a costume, walk into the police station, and put a piece of cardboard into a punch clock – why, if I then do exactly what Bob does, I am completely and totally immoral, although Bob’s identical actions are completely and totally *moral*. +Ainda mais estranhamente, se eu não sou "polícia", mas sigo Bob até ao trabalho e faço exactamente o mesmo que ele faz - visto um uniforme, entro na delegacia e marco ponto no relógio - Por que, se eu fizer exactamente o mesmo que Bob faz, sou completa e totalmente imoral, embora as acções idênticas de Bob sejam completa e totalmente *morais*. -What kind of sense does this make? How can we conceivably unravel this impenetrable mystery? +Como é que isso faz sentido? Como podemos, concebivelmente, desvendar esse mistério impenetrável? -The simple fact is that it *cannot* be unravelled, because it is completely deranged. The fact that this “opposite world” moral madness is completely irrational – not to mention violently exploitive – is so obvious that it must be buried in an endless cavalcade of mythological “voluntarism.” +O facto é que ele *não pode* ser desvendado, porque, simplesmente, está completamente perturbado. O facto de que essa loucura moral do "mundo oposto" é completamente irracional - para não dizer violentamente explosiva - é tão óbvio que deve ser encerrado numa cavalgada infinita de "voluntariado" mitológico -We are told that we “want” Bob to take our money – which completely contradicts the fact that Bob shows up on our doorstep pointing a loaded gun in our face. By this logic, I can also go up and down the street stealing money from my neighbours, and then claim to be utterly shocked when I am arrested: +Somos informados de que "queremos" que Bob tome o nosso dinheiro - o que contradiz completamente o facto de que Bob aparece na nossa porta apontando uma arma carregada, à nossa cara. Por esta lógica, eu também posso subir e descer a rua roubando o dinheiro dos meus vizinhos e depois, quando for preso, alegando estar totalmente chocado, dizer: -“They *want* me to take their money!” +"Eles *querem* que eu tome o seu dinheiro!" -“But then why were you threatening to shoot them if they did not give you their money?” +"Mas então, por que é que você estava ameaçando matá-los se eles não lhe dessem o seu dinheiro?" -“Because they *owe* me their money!” +"Porque eles *me devem* o seu dinheiro!" -“I thought you said that they want to give you their money.” +"Eu pensei que você tivesse dito que eles lhe queriam dar o seu dinheiro" -“No, no – they owe me. It’s really *my* money!” +"Não, não - eles devem-me. O dinheiro é realmente *meu*! " -“On what grounds do they owe you this money?” +"Por que motivo eles devem-lhe esse dinheiro?" -“We have a contract!” +"Temos um contrato!" -“Can you show me this contract? Have they signed this contract of their own free will?” +"Pode mostrar-me esse contrato? Eles assinaram esse contrato por sua própria e livre vontade? " -“It’s not that kind of contract! It’s a – *social* contract… And besides – according to that social contract, I own the whole street anyway – the whole damn neighbourhood in fact! Anyone who refuses to pay me my money can move somewhere else – I’m not forcing anyone!” +"Não é esse tipo de contrato! É um contrato *social*... E além disso - de acordo com esse contrato social, eu sou o proprietário da rua toda, de qualquer forma - do bairro inteiro, na verdade! Qualquer pessoa que se recuse a pagar o meu dinheiro pode mudar-se para outro lugar - eu não estou a obrigar ninguém! " -“And how do you know that you own the whole neighbourhood? Do you have ownership papers?” +"E como é que você sabe que é o dono do bairro todo? tem documentos de propriedade? " -“Yes, of course – have a look here!” +"Sim, é claro - olhe aqui!" -“Well, this is just a handwritten note saying that you own the whole neighbourhood – and it’s the same handwriting as your signature. I’m afraid that we’re going to have to book you – this is just a made-up contract with yourself, which you are inflicting on other people at the point of a gun.” +"Bem, isto é apenas uma nota manuscrita dizendo que você é dono do bairro todo - e é a mesma caligrafia da sua assinatura. Temo, que vamos ter de o prender - este é apenas um contrato inventado por si próprio, que está a impor aos outros a ponta de pistola " -This is as completely insane and corrupt as me continuing to tell a woman I am raping that she *wants* to have sex with me. Can you imagine if I were on trial for rape, and there was a videotape of the woman begging me to stop, and I had a knife to her throat, how my defence would be received if I continued to insist that she actually *wanted* to have sex with me? +Isso é tão completamente insano e corrupto como eu continuar a dizer a uma mulher que estou a violar, que ela *quer* fazer sexo comigo. Consegue imaginar se eu estivesse em julgamento por violação e houvesse uma fita de vídeo da mulher a implorar-me que parasse e eu tivesse uma faca na sua garganta, como seria recebida a minha defesa, se eu continuasse a insistir que ela realmente *queria* fazer sexo comigo? -In court, I would be reviled, and thrown into jail for my obvious, mad, corrupt and self-serving hypocrisy. +No tribunal, eu seria injuriado e metido na prisão pela minha hipocrisia óbvia, louca, corrupta e egoísta. -Ah, but in the “null zone” of government, rape is lovemaking, kidnapping is invitation, rejecting theft is evil selfishness, and coercion is kindness. +Ah, mas na "zona nula" do governo, a violação é fazer amor, o sequestro é um convite, rejeitar o roubo é egoísmo mau e a coerção é bondade. -This is what I mean when I say that this “opposite world *null zone*” is the most fundamental barrier to human happiness the world over. Stealing is wrong for us; stealing is wrong in the abstract – but stealing is somehow “right” in this insane alternate universe called “government”? +Isto é o que quero significar quando digo que este "mundo oposto *zona nula*" é a barreira fundamental para a felicidade humana em todo o mundo. Para nós é errado roubar; em resumo roubar é errado - mas, de alguma forma, roubar está "certo" nesse universo alternativo insano chamado "governo"? -[^2]: Let’s not even get *started* on the logical nightmare of the truth value contained in the statement “error equals truth.” +[^2]: Nem sequer vamos *começar* no pesadelo lógico do valor da verdade contido na declaração "erro igual a verdade". -[^3]: This argument tends also not to work very well with maths teachers – I have never seen a student successfully argue that an incorrect answer may be correct in another universe, and so it is unjust to mark it as wrong. \ No newline at end of file +[^3]: Este argumento também tende a não funcionar muito bem com os professores de matemática - nunca vi um aluno argumentar com sucesso que uma resposta incorrecta, pode estar correcta num outro universo e que por isso, é injusto marcá-la como incorrecta. \ No newline at end of file diff --git a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_02_existence_versus_non-existence.md b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_02_existence_versus_non-existence.md index e7d139fe9..8744c42e8 100644 --- a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_02_existence_versus_non-existence.md +++ b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_02_existence_versus_non-existence.md @@ -1,116 +1,116 @@ -### Practicality +### Practicidade -Once the violence of government is intellectually exposed – and the supposed “voluntarism” of citizens is revealed as a vicious fraud – the argument always comes back that we *need* government to supply us with public goods such as protection, regional defence, roads etc. +Dado que a violência do governo está intelectualmente exposta - e o suposto "voluntariado" dos cidadãos revela-se como uma fraude viciosa - o argumento de que nós *precisamos* que o governo nos forneça bens públicos, tais como protecção, defesa regional, estradas etc., regressa sempre. -I have written dozens of articles exposing the falsehood of this position, so I will not bother to reiterate those arguments here, since they are not essential to a book on morality, but rather would be more appropriate to a book explaining the principles and practicalities of a voluntary society.[^4] +Escrevi dezenas de artigos expondo a falsidade desta posição, então não me vou preocupar em reiterar esses argumentos aqui, já que não são essenciais para um livro sobre moralidade, mas mais apropriados para um livro que explique os princípios e os aspectos práticos de uma sociedade voluntária.[^4] -The “argument from practicality” in no way solves the problem of violence. If I see you eating cheeseburgers every day, I can tell you that it is impractical for you to do so, if you want to maintain a healthy weight. I cannot claim that it is *evil* for you to eat cheeseburgers, for reasons that we have gone into already. I cannot justly compel you through force to increase the “practicality” of your actions. +O "argumento da practicidade" não resolve, de forma alguma, o problema da violência. Se o vejo a comer cheeseburgers todos os dias, posso dizer-lhe que não o deve fazer se quiser manter um peso saudável. Não posso afirmar que é *mau* que você coma cheeseburgers, por razões que já ultrapassamos. Não posso obrigá-lo a aumentar a "practicidade" das suas acções. -Thus saying that the government is justified in forcing us to become more “practical” is completely false, which is verified by the UPB framework – even if we assume that government solutions are more “practical,” which in fact they are not. +Portanto, dizer que o governo está justificado ao forçar-nos a tornar-nos mais "práticos" é completamente falso, o que se pode verificar pela estrutura do CUP - mesmo que assumamos que as soluções governamentais são mais "práticas", o que na verdade, não são. -Also, if government representatives claim that a social contract allows them to force an “impractical” population to behave more “practically,” an insurmountable contradiction is created. +Além disso, se os representantes do governo afirmam que um contrato social lhes permite forçar uma população "pouco prática" a comportar-se mais "praticamente", cria-se uma contradição insuperável. -If I force a woman to marry a man I have chosen for her, then clearly I believe that I have infinitely better judgement about the suitability of a husband for her than she does. In fact, I do not believe that she is open to reason at all, or has any clue about her own self-interest, because I am taking *no* account of her preferences, but am forcing her to marry a man of my choosing. +Se eu forçar uma mulher a casar com um homem que escolhi para ela, claramente, estarei a acreditar que tenho um juízo, infinitamente, melhor do que o dela sobre o que é um marido adequado. Na verdade, eu não acredito que ela esteja aberta a qualquer razão, ou que tenha alguma ideia sobre o seu próprio interesse, porque *não* estou a tomar em conta as suas preferências, mas sim a obrigá-la a casar-se com um homem da minha escolha. -When I force this woman to get married, I can only justify the use of force – even on immediate, pragmatic grounds – by claiming that she is mentally unfit to make her own choices with regards to marriage. +Quando obrigo esta mulher a se casar, só posso justificar o uso da força - mesmo por motivos imediatos e pragmáticos - alegando que ela é mentalmente incapaz de fazer as suas próprias escolhas, em relação ao casamento. -If the woman is mentally unfit to make her own choices with regards to marriage, then clearly she is also *mentally unfit to delegate a representative to make that choice for her*. If she has no idea what constitutes a good or suitable husband, then how can she evaluate me as fit to decide who will be a good or suitable husband for her? +Se a mulher é mentalmente inabilitada para fazer as suas próprias escolhas em relação ao casamento, então, obviamente, também está *mentalmente incapaz para conceder autoridade a um representante para fazer essa escolha por ela*. Se ela não faz ideia do que constitui um marido bom ou adequado para si própria, então, como é que me pode avaliar como adequado para decidir quem será um marido bom ou adequado para ela? -If a man of extraordinarily low intelligence does not understand the concept of “health,” would it be reasonable to expect him to be rational in his choice of a doctor? In order to competently choose a doctor, we must understand the concepts of health, efficacy, cost, professionalism and so on. In the same way, if I do not allow a woman to have any say in who she marries, then clearly I must believe that she has no understanding of what makes a good husband – but if she has no understanding of what makes a good husband, then she has no capacity to transfer that choice to me, since she will have no way of evaluating *my* criteria for what makes a good husband. +Se um homem com um nível de inteligência realmente muito baixo, não entende o conceito de "saúde", seria lógico esperar que ele fosse racional na escolha de um médico? Para escolher, eficazmente, um médico, devemos entender os conceitos de saúde, eficácia, custo, profissionalismo e assim por diante. De igual modo, se eu não permitir que uma mulher tenha algo a dizer sobre com quem se casa, então, devo acreditar que ela não compreende o que é um bom marido - mas se ela não tem nenhuma percepção do que é um bom marido, então não tem a capacidade de me transferir essa escolha, já que não terá como avaliar os *meus* critérios sobre o que faz um bom marido. -If I cannot decide what colour to paint my house, and my solution is to sign a contract with a painter allowing him to choose the colour for me – and in that contract I sign away all my future freedoms to resist his decisions, and give him the right to kidnap and enslave me if I disagree with any of his decisions, or refuse to pay for them – then clearly I am not of sound mind. If I give someone the power to compel me *for the rest of my life*, then clearly I do not believe that I am competent to make my own decisions. +Se eu não consigo decidir de que cor pinto a minha casa e a minha solução é assinar um contrato com um pintor, permitindo-lhe que escolha a cor por mim - e nesse contrato descarto todas as minhas futuras liberdades para recusar as suas decisões e dou-lhe o direito de me sequestrar e escravizar se não estiver de acordo com qualquer uma das suas decisões, ou recuso-me a pagar por elas - então, claro, não estou bem da cabeça. Se eu der a alguém o poder de me obrigar *para o resto da minha vida* então, obviamente, não acredito que seja competente para tomar as minhas próprias decisões. -If I do not think that I am competent to make my own decisions, then clearly my decision to subject myself to violence *for the rest of my life* is an incompetent decision. +Se não creio que sou competente para tomar as minhas próprias decisões, então, claramente, a minha decisão de me submeter à violência *para o resto da minha vida* é uma decisão incompetente. -Either I am capable of making competent decisions, or I am not. If I *am* capable of making competent decisions, then subjecting myself to force for the rest of my life is invalid. If I am *not* capable of making competent decisions, then my decision to subject myself to force for the rest of my life is also invalid. +Ou sou capaz de tomar decisões competentes, ou não sou. Se *sou* capaz de tomar decisões competentes, então submeter-me à força, para o resto da minha vida, é inválido. Se eu *não*sou capaz de tomar decisões competentes, então a minha decisão de me submeter à força para o resto da minha vida também é inválida. -Even if the above considerations are somehow bypassed, however, it is still impossible to justly enforce a social contract through a government. Clearly, I cannot sign a contract on *your* behalf, or on my children’s behalf, which will be binding upon you or them for the rest of time. I cannot buy a car, send you the bill, and justly demand that you pay it. If I claim the power to impose unilateral contracts on you, UPB also grants *you* this power, and so you will just return the contract to me in my name. +No entanto, mesmo que as considerações anteriores sejam de alguma forma ignoradas, ainda assim é impossível aplicar, justamente, um contrato social através de um governo. Evidentemente, não posso assinar um contrato no *seu* nome, ou no nome dos meus filhos, o que será vinculativo para você ou para eles pelo resto dos tempos. Eu não posso comprar um carro, enviar-lhe a conta, e justamente, exigir que você pague. Se eu reivindicar o poder de lhe impor contratos unilaterais, o CUP também lhe concede *a si* o mesmo poder, e você também enviar-me-à o contrato no meu nome. -In the same way, even if I choose to pay my taxes voluntarily, I cannot justly impose that choice upon you, since a voluntary contract is a merely personal preference, and so cannot be universally enforced through violence. +De igual modo, mesmo que eu escolha pagar os meus impostos de forma voluntária, não posso, com justiça, impor-lhe essa escolha, já que um contrato voluntário é uma preferência puramente pessoal e, portanto, não pode ser aplicada universalmente através da violência. -### The Necessity Of The State? +### A Necessidade Do Estado? -This whole question becomes even more ludicrous when we look at the most common moral “justification” for the power of democratic governments, which is based upon the “will of the majority.” +Toda essa questão torna-se ainda mais absurda quando avaliamos a "justificação" moral mais comum para o poder dos governos democráticos, que se baseia na "vontade da maioria" -First of all, “will” is an aspect of the individual, while “majority” is a conceptual tag for a group. The “majority” can no more have a “will” than a “chorus line” can “give birth.” If you doubt this, just try building a tree house with the concept “forest” rather than with any individual pieces of wood. +Em primeiro lugar, a "vontade" é um aspecto do indivíduo, enquanto que "maioria" é uma marca teórica para um grupo. A "maioria" não pode ter "vontade" mais do que um "coro em linha" pode "dar à luz". Se duvida disso, tente construir uma casa na árvore com o conceito de "floresta" em vez de com qualquer pedaço de madeira individual. -Two additional objections constantly recur whenever the question of the necessity of a government arises. The first is that a free society is only possible if people are perfectly good or rational – in other words, that citizens *need* a centralised government because there are evil people in the world. +Duas objecções adicionais repetem-se, constantemente, quando surge a questão da necessidade de um governo. A primeira é que uma sociedade livre só é possível se as pessoas forem perfeitamente boas ou racionais - por outras palavras, os cidadãos *precisam* de um governo centralizado porque há gente má no mundo. -The first and most obvious problem with this position is that if evil people exist in society, they will also exist within the government – and be far more dangerous thereby. Citizens can protect themselves against evil individuals, but stand no chance against an aggressive government armed to the teeth with police and military might. Thus the argument that we need the government because evil people exist is false. If evil people exist, the government *must* be dismantled, since evil people will be drawn to use its power for their own ends – and, unlike private thugs, evil people in government have the police and military to inflict their whims on a helpless (and relatively disarmed) population. Thus the argument is akin to the idea that “counterfeiters are very dangerous, so we should provide an exclusive monopoly over counterfeiting to a small group of individuals.” Where on earth do people think the counterfeiters will go first?[^5] +O primeiro e mais óbvio problema com esta posição é que, se existem pessoas más na sociedade, também existirão no governo - e aí serão muito mais perigosas. Os cidadãos podem proteger-se contra os indivíduos maus, mas não têm oportunidade contra um governo agressivo, armado até aos dentes com forças policiais e militares. Assim, o argumento de que precisamos do governo porque existem pessoas más, é falso. Se as pessoas más existem, o governo *deve* ser desmantelado, já que essas pessoas más serão tentadas a usar o seu poder para seus próprios fins - e, ao contrário dos bandidos privados, as pessoas más no governo têm a polícia e os militares para impor os seus caprichos a uma população indefesa (e relativamente desarmada). Assim, o argumento é semelhante à ideia de que "os simuladores são muito perigosos, então devemos fornecer um monopólio exclusivo de simulação a um pequeno grupo de indivíduos". Onde pensam as pessoas, que os simuladores irão primeiro?[^5] -Logically, there are four possibilities as to the mixture of good and evil people in the world: +Logicamente, existem quatro possibilidades quanto à aglomeração de pessoas boas e más no mundo: -1. All men are moral. -2. All men are immoral. -3. The majority of men are immoral, and a minority moral. -4. The majority of men are moral, and a minority immoral.[^6] +1. Todos os homens são morais. +2. Todos os homens são imorais. +3. A maioria dos homens é imoral e só uma minoria é moral. +4. A maioria dos homens é moral e uma minoria imoral.[^6] -In the first case (*all men are moral*), the government is obviously not needed, since evil cannot exist. +No primeiro caso (*todos os homens são morais*), o governo, obviamente, não é necessário, já que o mal não pode existir. -In the second case (*all men are immoral*), the government cannot be permitted to exist for one simple reason. The government, it is generally argued, must exist because there are evil people in the world who desire to inflict harm, and who can only be restrained through fear of government retribution (police, prisons, *et al*). A corollary of this argument is that the less retribution these people fear, the more evil they will do. +No segundo caso (*todos os homens são imorais*), o governo não pode ser permitido por uma razão muito simples. Geralmente argumenta-se que o governo deve existir porque há pessoas más no mundo, que desejam causar dano e que só podem ser controladas pelo medo da retribuição do governo (polícia, prisões, *et al*). Uma conclusão desse argumento é que, quanto menos represálias essas pessoas temerem, mais mal farão. -However, the government *itself* is not subject to any force or retribution, but is a law unto itself. Even in Western democracies, how many policemen and politicians go to jail? +No entanto, o *próprio* governo não está sujeito a alguma força ou obrigação, é uma lei em si mesmo. Mesmo nas democracias ocidentais, quantos polícias e políticos são presos? -Thus if evil people wish to do harm, but are only restrained by force, then society can *never* permit a government to exist, because evil people will work feverishly to grab control of that government, in order to do evil and avoid retribution. In a society of pure evil, then, the only hope for stability would be a state of nature, where a general arming and fear of retribution would blunt the evil intents of disparate groups. As is the case between nuclear-armed nations, a “balance of power” breeds peace. +Assim, se as pessoas más desejam fazer mal, mas são restringidas, apenas pela força, a sociedade *nunca* poderá permitir que um governo exista, porque as pessoas más irão trabalhar, incansavelmente, para conquistar o controlo desse governo, a fim de fazer o mal e evitar o castigo. Numa sociedade onde apenas exista o mal, a única esperança de estabilidade seria um estado de natureza, onde um armamento geral e o medo das consequências neutralizassem as más intenções dos diferentes grupos. Como no caso entre as nações armadas por armas nucleares, um "equilíbrio de poder" gera paz. -The third possibility is that *most* people are evil, and only a few are good. If that is the case, then the government also cannot be permitted to exist, since the majority of those in control of the government will be evil, and will rule despotically over the good minority. Democracy in particular cannot be permitted, since the minority of good people would be subjugated to the democratic control of the evil majority. Evil people, who wish to do harm without fear of retribution, would inevitably control the government, and use its power to do evil free of the fear of consequences. +A terceira possibilidade é que a *maioria* das pessoas são más e apenas algumas são boas. Se for esse o caso, então, também não podemos permitir que o governo exista, uma vez que a maioria dos que estão no controlo do governo é má e governará a minoria boa, com despotismo. A democracia, especificamente, não pode ser permitida, já que a minoria das pessoas boas seria subjugada ao controlo democrático da maioria má. As pessoas más, que desejam fazer mal sem medo do castigo, inevitavelmente, controlam o governo e usam o poder para fazer o mal, sem medo das consequências. -Good people do not act morally because they fear retribution, but because they love virtue and peace of mind – and thus, unlike evil people, they have little to gain by controlling the government. In this scenario, then, the government will inevitably be controlled by a majority of evil people who will rule over all, to the detriment of all moral people. +As pessoas boas não agem de maneira moral por medo ao castigo, mas porque amam a virtude e a paz mental - e assim, ao contrário das pessoas más, têm pouco a ganhar ao controlar o governo. Desde este ponto de vista, o governo será, inevitavelmente, controlado por uma maioria de pessoas más que irão dominar tudo, em detrimento de todas as pessoas morais. -The fourth option is that most people are good, and only a few are evil. This possibility is subject to the same problems outlined above, notably that evil people will always want to gain control over the government, in order to shield themselves from just retaliation for their crimes. This option only changes the *appearance* of democracy: because the majority of people are good, evil power-seekers must lie to them in order to gain power, and then, after achieving public office, will immediately break faith and pursue their own corrupt agendas, enforcing their wills through the police and the military.[^7] Thus the government remains the greatest prize to the most evil men, who will quickly gain control over its awesome power – to the detriment of all good souls – and so the government cannot be permitted to exist in this scenario either. +A quarta opção é que a maioria das pessoas é boa e apenas algumas são más. Esta possibilidade está subordinada aos mesmos problemas descritos acima, nomeadamente, que as pessoas perversas sempre querem possuir o controlo sobre o governo, para se protegerem das consequências dos seus crimes. Esta opção só muda a *aparência* da democracia: porque a maioria das pessoas é boa, os seguidores doentios do poder, devem mentir-lhes para o conquistar e depois de alcançar o cargo público, imediatamente rompem as promessas e prosseguem com as suas próprias agendas corruptas, reforçando a sua vontade através da polícia e dos militares.[^7] Portanto, o governo continua a ser o maior prémio para a maioria das pessoas perversas, que rapidamente obterão controlo sobre o seu incrível poder - em detrimento de todas as boas almas - e assim, neste cenário, o governo também não pode ser permitido. -It is clear, then, that there is no situation under which a government can logically or morally be allowed to exist. The only possible justification for the existence of a government would be if the majority of men are evil, but all the power of the government is always controlled by a minority of good men.[^8] +Então é claro, que não há uma situação em que um governo possa, lógica ou moralmente, existir. A única justificação possível para a existência de um governo seria, se a maioria dos homens fosse má, mas todo o poder do governo fosse sempre controlado por uma minoria de homens bons.[^8] -This situation, while interesting theoretically, breaks down logically because: +Esta situação, embora seja teoricamente interessante, rompe-se, logicamente, porque: -1. The evil majority would quickly outvote the minority or overpower them through a coup; -2. There is no way to ensure that only good people would always run the government; and, -3. There is absolutely no example of this having ever occurred in any of the brutal annals of state history. +1. A maioria malvada, rapidamente superava a minoria ou dominava-a através de um golpe; +2. Não há forma de garantir que apenas pessoas boas assumam, sempre, o governo; e, +3. Não há absolutamente nenhum exemplo de que isso já tenha ocorrido em qualquer um dos anais brutais da história do estado. -The logical error always made in the defence of the government is to imagine that any collective moral judgements being applied to any group of people is *not also being applied to the group which rules over them*. If fifty percent of people are evil, then *at least* fifty percent of people ruling over them are also evil.[^9] Thus the existence of evil can never justify the existence of a government. +O erro lógico que sempre se faz na defesa do governo é imaginar que quaisquer julgamentos morais colectivos aplicados a qualquer grupo de pessoas *não devem ser aplicados, também, ao grupo que governa sobre eles <0>. Se cinquenta por cento das pessoas são más, então *pelo menos* cinquenta por cento das pessoas que governam sobre elas também o são.[^9] Portanto, a existência do mal nunca pode justificar a existência de um governo.

-If there is no evil, governments are unnecessary. If evil exists, the governments are far too dangerous to be allowed to exist. +Se não existisse o mal, os governos seriam desnecessários. Se o mal existe, os governos são demasiado perigosos para poderem existir. -Why is this error so prevalent? +Por que será que esse erro é tão preponderante? -There are a number of reasons, which can only be touched on here. The first is that the government introduces itself to children in the form of public school teachers who are considered moral authorities. Thus are *morality* and *authority* first associated with the government – an association that is then reinforced through years of grinding repetition. +Existe uma série de razões, que só podem ser tratadas aqui. A primeira é que o governo apresenta-se às crianças sob a forma de professores de escolas públicas que são considerados autoridades morais. Assim, a *moralidade* e a *autoridade* estão associadas, primeiro ao governo - uma associação que é reforçada através de anos de repetição de calcamento. -The second is that the government never teaches children about the root of its power – violence – but instead pretends that it is just another social institution, like a business or a church or a charity, but more moral. +A segunda é que o governo nunca ensina às crianças sobre a base do seu poder - a violência - senão que finge que é apenas outra instituição social, como uma empresa ou uma igreja ou uma instituição de caridade, mas mais moral. -The third is that the prevalence of religion and propaganda has always blinded men to the evils of the government – which is why rulers have always been so interested in furthering the interests of churches and state “education.” In the religious world-view, absolute power is synonymous with perfect virtue, in the form of a deity. In the real political world of men, however, increasing power always means increasing evil. With religion, also, all that happens must be for the good – thus, fighting encroaching political power is fighting the will of the deity. There are many more reasons, of course, but these are among the deepest.[^10] +A terceira é que a preponderância da religião e da propaganda sempre cegou os Homens para os males do governo - e é por isso que os governantes sempre estiveram tão interessados em promover os interesses das igrejas e a "educação" do estado. Na perspectiva religiosa, o poder absoluto, é sinónimo de virtude perfeita, sob a forma de uma divindade. Contudo, no mundo político real dos homens, incrementar o poder sempre significa aumentar o mal. Também com a religião, tudo o que acontece deve ser para o bem - assim, lutar contra a invasão de poder político é lutar contra a vontade da deidade. Há muitos outros motivos, é claro, mas estes estão entre os principais.[^10] -At the beginning of this section, I mentioned that people generally make *two* errors when confronted with the idea of dissolving the government. The first is the belief that governments are necessary because evil people exist. The second is the belief that, in the absence of governments, any social institutions that arise will inevitably take the place of governments. Thus, Dispute Resolution Organisations (DROs), insurance companies and private security forces are all considered potential cancers that will swell and overwhelm the body politic. +No início desta secção, mencionei que as pessoas geralmente cometem dois *erros*, quando são confrontadas com a ideia da dissolução do governo. O primeiro é a crença de que os governos são necessários porque existem pessoas perversas. O segundo é a crença de que, na ausência de governos, quaisquer instituições sociais que surgirem irão substituir, inevitavelmente, os governos. Assim, as Organizações de Resolução de Disputas (ORDs), companhias de seguros e forças de segurança privadas, são consideradas cancros potenciais que irão inundar e dominar o corpo político. -This view arises from the same error outlined above. If *all* social institutions are constantly trying to grow in power and enforce their wills on others, then by that very argument a centralised government cannot be allowed to exist. If it is an iron law that groups always try to gain power over other groups and individuals, then that power-lust *will not end if one of them wins, but will continue to spread across society virtually unopposed until slavery is the norm*. +Essa visão surge do mesmo erro descrito acima. Se *todas* as instituições sociais estão, constantemente, a tentar crescer no poder e a impor a suas vontades sobre os outros, então, usando esse mesmo argumento, um governo centralizado, não pode existir. Se é uma lei de ferro que os grupos sempre tratam de ganhar poder sobre os outros grupos e indivíduos, então esse desejo de poder *não vai acabar se um deles ganhar, mas continuará a espalhar-se por toda a sociedade, praticamente, sem oposição, até que a escravidão seja a norma*. -The only way that social institutions can grow into violent monopolies is *to offload the costs of enforcement onto their victims*. Governments grow endlessly because they can pay tax collectors with a portion of the taxes they collect. The slaves are thus forced to pay for the costs of their enslavement. +A única maneira de que as instituições sociais se transformem em monopólios violentos é *descarregando os custos da execução nas suas vítimas*. Os governos crescem sem parar, porque podem pagar aos cobradores de impostos com uma parte dos impostos que recebem. Portanto, os escravos são obrigados a pagar os custos da sua escravidão. -In a voluntary society, there would be no taxation, and thus any group wishing to gain monopolistic power would have to fund its army itself, which would never be economically feasible or profitable.[^11] +Numa sociedade voluntária, não haveria tributação e, portanto, qualquer grupo que desejasse obter o monopólio do poder, teria que financiar o seu próprio exército, o que nunca seria economicamente viável ou rentável.[^11] -It is very hard to understand the logic and intelligence of the argument that, in order to protect us from a group that *might* overpower us, we should support a group that *already has* overpowered us. It is similar to the statist argument about private monopolies – that citizens should create a governmental monopoly because they are afraid of private monopolies. It does not take keen vision to see through such nonsense. +É muito difícil entender a lógica e a inteligência do argumento de que, para nos proteger de um grupo que nos *possa* dominar, devamos apoiar um grupo que *já nos tenha* dominado. É como o argumento estadista sobre os monopólios privados - que os cidadãos devem criar um monopólio governamental, porque têm medo dos monopólios privados. Não é preciso uma visão muito perspicaz para ver esses absurdos. -What is the evidence for the view that decentralised and competing powers promotes peace? In other words, are there any facts that we can draw on to support the idea that a balance of power is the only chance that the individual has for freedom? +Qual é a evidência da visão de que os poderes descentralizados e competitivos promovem a paz? Por outras palavras, existem factos aos que podemos recorrer para apoiar a ideia de que um equilíbrio de poder é a única oportunidade que o indivíduo tem para a liberdade? -Organised crime does not provide many good examples, since gangs so regularly corrupt, manipulate and use the power of the government police to enforce their rule, and so such gangs cannot be said to be operating in a state of nature. Also, criminal gangs profit enormously by supplying legally-banned substances or services, and so also flourish largely due to state policies. +O crime organizado não oferece muito bons exemplos, já que as bandas muito frequente e regularmente corrompem, manipulam e usam o poder da polícia do governo, para impor o seu domínio e, portanto, não podemos dizer que tais bandas estão a operar num estado de natureza. Além disso, as bandas criminosas beneficiam-se imenso, ao fornecer substâncias ou serviços legalmente proibidos e assim, também prosperam em grande parte, devido a políticas do estado. -A more useful example is the fact that no leader has ever declared war on another leader who possesses nuclear weapons. In the past, when leaders felt themselves immune from personal retaliation, they were more than willing to kill off their own populations by waging war. Now that they are themselves subject to annihilation, they are only willing to attack countries that cannot fight back. +Um exemplo mais útil é o facto de que nenhum líder jamais declarou guerra a outro líder, que possui armas nucleares. No passado, quando os líderes se sentiam imunes às represálias pessoais, estavam mais do que dispostos a matar as suas próprias populações por iniciar uma guerra. Agora que eles próprios estão sujeitos ao extermínio, só estão dispostos a atacar países que não podem contra-atacar. -This is an instructive lesson on why such men require disarmed and dependent populations – and a good example of how the fear of reprisal inherent in a balanced system of decentralised and competing powers *is the only proven method of securing and maintaining personal liberty*. +Esta é uma lição instrutiva sobre o motivo pelo qual esses homens exigem populações desarmadas e dependentes - e um bom exemplo de como o medo de retaliações características de um sistema equilibrado de poderes descentralizados e competitivos *, é o único método comprovado de garantir e manter a liberdade pessoal*. -Fleeing from imaginary devils into the protective prisons of governments only ensures the destruction of the very liberties that make life worth living. +Fugir dos demónios imaginários nas prisões protectoras dos governos, só garante a destruição das verdadeiras liberdades que fazem que a vida seja digna de ser vivida. -[^4]: See [Practical Anarchy](http://wiki.mises.org/wiki/Book:Practical_Anarchy). +[^4]: Veja [Anarquia Prática](http://wiki.mises.org/wiki/Book:Practical_Anarchy) -[^5]: See *[Federal Reserve](http://wiki.mises.org/wiki/Federal_Reserve_System)*. +[^5]: Veja *[ Reserva Federal](http://wiki.mises.org/wiki/Federal_Reserve_System)* -[^6]: A perfect balance of good and evil is practically impossible. +[^6]: Um equilíbrio perfeito do bem e do mal é praticamente impossível. -[^7]: This is the current situation in democracies, of course. +[^7]: Esta é a situação actual nas democracias, é claro. -[^8]: See Plato’s *Republic*. +[^8]: Veja a *República de Platão* -[^9]: Probably more, since evil people are always drawn to power. +[^9]: Provavelmente mais, já que as pessoas más são sempre atraídas pelo poder. -[^10]: For a more detailed discussion of the role that *parents* play in inculcating the fantasy that “power equals virtue,” see [On Truth](http://wiki.mises.org/wiki/On_Truth). +[^10]: Para uma discussão mais detalhada do papel que os *pais* desempenham ao inculcar a fantasia de que "o poder é igual à virtude", veja [Na Verdade](http://wiki.mises.org/wiki/On_Truth) -[^11]: See [Practical Anarchy, Part 2](http://wiki.mises.org/wiki/Book:Practical_Anarchy/2), Chapter 5: "War, profit, and the state". \ No newline at end of file +[^11]: Veja [Anarquia Prática, Parte 2](http://wiki.mises.org/wiki/Book:Practical_Anarchy/2), Capítulo 5: "Guerra, lucro e o estado". \ No newline at end of file diff --git a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_03_existence_versus_non-existence.md b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_03_existence_versus_non-existence.md index 1c8210bd4..ebd540d39 100644 --- a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_03_existence_versus_non-existence.md +++ b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_03_existence_versus_non-existence.md @@ -2,13 +2,13 @@ A idéia de que nascer cria um contrato com uma agência de ficção, que em termos práticos o torna um quase-escravo para indivíduos específicos, é comum tanto à religião quanto ao estado – e uma outra agência muito mais pessoal, que falo sobre no meu primeiro livro "Na verdade: A Tirania da Ilusão" -Sempre que um sacerdote diz: "Obedecer a Deus", o que ele realmente está dizendo é: "Obedecer-me *eu*." Como Deus não existe, qualquer mandamento que o sacerdote afirma que vem de Deus é realmente vindo do padre. “God” is just the fictional entity used to bully you conceptually in order to obtain your very practical subservience in the real world, to real individuals, in terms of voluntarily handing over money, time and resources. +Sempre que um sacerdote diz: "Obedecer a Deus", o que realmente está a dizer é: "Obedecer-me". Como Deus não existe, qualquer mandamento que o sacerdote afirma que vem de Deus é realmente vindo do padre. "Deus" é apenas uma entidade fictícia usada para o intimidar teoricamente, para obter a sua submissão muito prática no mundo real, para indivíduos reais, em termos de entrega voluntária de dinheiro, tempo e recursos. -It is far more efficient for exploiters to have their slaves consider slavery a virtue, since it cuts down enormously on the costs of controlling them. É muito mais eficiente para os exploradores que seus escravos considerem a escravidão uma virtude, uma vez que reduz enormemente os custos de controlá-los. +É muito mais eficiente para os exploradores que os seus escravos considerem a escravidão uma virtude, já que reduz enormemente os custos de controlá-los. Se eu o posso convencer de que é mau evitar que me sirvam e virtuoso ser o meu escravo, então eu quase não preciso contratar tantos bandidos para o intimidar, controlar e roubar. As mitologias religiosas e estaduais então são ficções que reduzem consideravelmente os custos de controle das populações; Eles são o lubrificante e o combustível para a horrível maquinaria da violência institucionalizada. -Em todo o mundo, os governantes são uma porcentagem muito pequena da população. Como pode ser possível que por um a dois por cento das pessoas controle todos os outros? There is a certain monopoly on armaments, to be sure, but that monopoly is relatively easy to counter, since most governments make a fortune selling weapons throughout the world. +Em todo o mundo, os governantes são uma porcentagem muito pequena da população. Como pode ser possível que por um a dois por cento das pessoas controle todos os outros? Certamente existe um certo monopólio sobre os armamentos, com certeza, mas esse monopólio é relativamente fácil de combater, já que a maioria dos governos ganha uma fortuna vendendo armas em todo o mundo. A triste realidade é que as pessoas como um todo são escravizadas para entidades de ficção, como nações, deuses, culturas e governos. @@ -18,7 +18,7 @@ O nosso desejo de ser bom - combinado com a emoção da virtude que obtemos obed Uma razão central que sabemos que os governos e os deuses são desnecessários é que eles são tão eficazes. *Sabemos que a maioria das pessoas deseja desesperadamente ser boa porque são tão facilmente controladas por teorias morais*. -. A lógica da obediência à mitologia é manifestamente tola. Se um sacerdote me diz que tenho que obedecer "Deus", isso é exatamente o mesmo que ele me diz que devo obedecer a uma entidade chamada "Nog". Mesmo que eu aceite que essa entidade ficcional é digna de obediência eterna, isso ainda de forma alguma obrigaria-me a obedecer *o padre*. If I tell you to “obey your heart,” can I then reasonably say: “and *I alone* speak for your heart”? +. A lógica da obediência à mitologia é manifestamente tola. Se um sacerdote me diz que tenho que obedecer "Deus", isso é exatamente o mesmo que ele me diz que devo obedecer a uma entidade chamada "Nog". Mesmo que eu aceite que essa entidade ficcional é digna de obediência eterna, isso ainda de forma alguma obrigaria-me a obedecer *o padre*. Se eu lhe disser para "obedecer ao seu coração", posso perguntar, razoavelmente: "e *eu sozinho* posso falar pelo seu coração"? Claro que não. @@ -38,7 +38,7 @@ Na realidade, quando me dizem que devo pagar meus impostos para "o governo", o q Em nenhum momento, qualquer entidade como "o governo" levantar um dedo, fazer um movimento, abrir uma conta bancária ou gastar um centavo. Imaginando que um conceito chamado "o governo" tem a capacidade de levar ou gastar seu dinheiro é exatamente o mesmo que esperar que "Deus" venha buscá-lo e levá-lo para a igreja. -Assim, a interação real é que um homem me envia uma carta me dizendo que eu devo-lhe dinheiro. I have no contract with this guy, and he does not in fact own any of my property, although some other guys wrote a supposed “contract” which claims that he does. +Assim, a interação real é que um homem me envia uma carta me dizendo que eu devo-lhe dinheiro. Eu não tenho nenhum contrato com essa pessoa e ele na verdade não possui nenhum dos meus bens, embora alguns tenham um suposto "contrato" que afirmam que foi ele que fez. Se eu não pagar esse rapaz, ele enviará outro rapaz para minha casa para coletar o dinheiro - mais "juros" e "cobranças" @@ -46,82 +46,82 @@ Normalmente, quando um homem com uma arma chega à minha casa e exige meu dinhei Agora, se eu chegar a sua casa esta noite vestida como "elfo alto de Narnia" e exigir o dinheiro que você deve à "Rainha das Dores", assumindo que não é Halloween, você pode me encarar com espanto, e me ordene sua propriedade. -If I do not pay the man who comes to take my money, he is allowed to pull out a gun, point it at my chest, and kidnap me – or shoot me if I resist. He can hold me in a tiny cell for year after year, where I will be subjected to the most violent brutality and continual rape, until he chooses to let me go. +Se eu não pagar ao homem que vem buscar o meu dinheiro, ele tem autorização para tirar uma arma, apontá-lo ao meu peito e me sequestrar - ou atirar se eu resistir. Pode prender-me numa pequena cela durante anos, onde serei submetido à brutalidade mais violenta e violação contínua, até que decida deixar-me ir embora. -Interestingly, if a man legitimately owes me money, I am not allowed to kidnap him and subject him to torture and rape for year after year. Thus taxation utterly violates the UPB framework, since it is the violent transfer of property using the initiation of force. +Curiosamente, se um homem legitimamente me deve dinheiro, não tenho autorização para o sequestrar e sujeitar a torturas e a violações ano após ano. Assim, o imposto viola completamente a estrutura do CUP, já que é a transferência violenta de propriedade usando o início da força. -Stealing, as we have proven, is evil. +Como provamos, roubar é o mau. -Einstein revolutionised physics by claiming – and proving – that the speed of light was constant. +Einstein revolucionou a física argumentando - e provando - que a velocidade da luz era constante. -We can revolutionise the world by accepting the claim – and the proof – that stealing is always evil. +Podemos revolucionar o mundo ao aceitar a afirmação - e a prova - de que o roubo é sempre mau. -### Government, Religion, And UPB +### Governo, Religião e CUP -When we take the UPB framework and apply it to moral propositions regarding government and religion, some very interesting results occur. +Quando tomamos a estrutura do CUP e aplicamos as declarações morais sobre o governo e a religião, ocorrem alguns resultados muito interessantes. -The proposition that is most often used to justify government power is: “the government has the right to take your money.” This, however, is an utterly imprecise and false statement. The “government” does not have the right to take your money, since “the government” is merely a concept, an abstract description for a self-defined group of people. UPB requires a more consistent and objective statement. Since moral rules must be the same for everyone in all places and at all times, we must rephrase the rule in this way: +A afirmação que é usada com mais frequência para justificar o poder do governo é: "o governo tem o direito de tomar o seu dinheiro". Porém, isso é uma declaração totalmente imprecisa e falsa. O "governo" não tem o direito de tomar o seu dinheiro, dado que "o governo" é um simples conceito, uma descrição abstracta para um grupo determinado de pessoas. O CUP requer uma declaração mais coerente e objectiva. Dado que as regras morais devem ser as mesmas para todos, em todos os lugares e em todos os momentos, devemos reformular a regra desta forma: -“*Human beings can morally take money from other human beings if they make up a conceptual agency that justifies their actions.*” +"* Os seres humanos, moralmente, podem tomar o dinheiro de outros seres humanos se formarem uma agência conceitual que justifique as suas acções.*" -If we return to Bob and Doug in our little room of moral experimentation, we can very quickly see that this becomes an impossible proposition. +Se retornarmos a Bob e Doug na nossa pequena sala de experimentos morais, podemos ver, muito rapidamente, que isso se torna numa proposição impossível. -If Bob says to Doug: “I now represent the ideal concept ‘FUBAR,’ which fully justifies me taking your lighter from you. Since you now owe me your lighter, you must hand it over, or I will be compelled to take it from you by force.” +Se Bob diz a Doug: "Eu agora represento o conceito ideal" FUBAR ", o que me justifica plenamente, a tomar o seu isqueiro. Como você agora me deve o seu isqueiro, deve entregá-lo, ou serei obrigado a tomá-lo à força. " -What will Doug’s reaction be? Remember, according to UPB, whatever is valid for Bob must also be valid for Doug. Inevitably, Doug will reply: “Oh yeah? Well *I* now represent the ideal concept ‘ANTI-FUBAR,’ which fully justifies me retaining possession of my lighter. Since you now have no right to take my lighter, if you try to take it, I will be compelled to defend myself by force.” +Qual será a reacção de Doug? Lembre-se, de acordo com o CUP, o que for válido para Bob também deve ser válido para Doug. Inevitavelmente, Doug responderá: "Ah, sim? Bem *eu* agora represento o conceito ideal 'ANTI-FUBAR', que me justifica plenamente a manter a posse do meu isqueiro. Como você agora não tem o direito de tomar o meu isqueiro, se tentar tomá-lo, serei obrigado a defender-me pela força " -As you can see, if *Bob* has the right to make up imaginary obligations and impose them on Doug, then *Doug* has the right to make up imaginary obligations and impose them on Bob. Clearly, we immediately end up in a perfect stalemate. If it is morally good to impose made-up obligations on other people, but it is impossible to do it if *everyone* possesses that ability, then morality becomes impossible. The only way that Bob can impose his made-up obligation on Doug is if Doug refuses to impose his made up obligation on Bob – thus we have a situation where what is moral for one person can only be achieved by the other person acting in an anti-moral manner. Virtue can thus only be enabled by vice, which is impossible – and we have opposing moral rules for two human beings in the same circumstance, which UPB instantly rejects as invalid. +Como pode ver, se *Bob* tem o direito de criar obrigações imaginárias e impô-las a Doug, então *Doug* tem o direito de constituir obrigações imaginárias e impingi-las a Bob. Obviamente, acabamos imediatamente num impasse perfeito. Se é moralmente bom impingir obrigações a outras pessoas, mas for impossível fazê-lo se *todos* possuírem essa capacidade, essa moral torna-se impossível. A única maneira em que Bob pode impor a sua obrigação imaginária a Doug, é que Doug se recuse a impor a sua obrigação a Bob - assim, temos uma situação em que o que é moral para uma pessoa, só pode ser alcançado pela outra pessoa se ela agir de uma maneira anti-moral. Portanto a virtude só pode ser activada pelo vício, o que é impossível - e temos regras morais opostas para dois seres humanos na mesma circunstância, o que o CUP elimina, instantaneamente, como inválida. -In other words, every imaginary abstract justification for the use of force can be countered by another imaginary abstract justification for the use of force. If I have an imaginary friend that can justify everything I do, then *you* also can have an imaginary friend that can justify everything you do. Thus neither of us can possess the ability to impose our imaginary obligations on others. +Por outras palavras, qualquer justificação imaginária e abstracta para o uso da força pode ser neutralizada com outra justificação imaginária e abstracta. Se tenho um amigo imaginário que pode justificar tudo o que faço, então *você* também pode ter um amigo imaginário que possa justificar tudo o que você faz. Assim, nenhum de nós pode possuir a capacidade de impor as nossas obrigações imaginárias aos outros. -#### Religion And UPB +#### Religião E CUP -The same holds true for religion. +O mesmo é verdadeiro para a religião. -The statement: “You must obey me because God commands it,” must be restated more accurately as: “an entity that I have made up commands you to obey me.” The principle that UPB requires, then, is: “Human beings must impose unchosen positive obligations on others, and justify those obligations according to imaginary entities.” +A afirmação: "Deves obedecer-me porque Deus o ordena", deve ser actualizada com mais precisão para: "uma entidade que eu criei ordena que me obedeças. Então " O princípio que o CUP exige, é: "Os seres humanos devem impor obrigações positivas "não eleitas" aos outros e justifica essas obrigações de acordo com as entidades imaginárias " -Here we see the same issues as above. Bob tells Doug: “You must give me your lighter, because my imaginary friend tells you to.” Naturally, Doug replies: “You must not ask me for your lighter, because *my* imaginary friend forbids you to.” If Bob’s “commandments” are valid, then Doug’s “commandments” are equally valid, and so cancel each other out. +Aqui vemos os mesmos problemas anteriores. Bob diz a Doug: "tens que me dar o teu isqueiro, porque o meu amigo imaginário o disse." Naturalmente, Doug responde: "não me podes pedir o isqueiro, porque o *meu* amigo imaginário proíbe que o faças" "Se as "ordens" de Bob são válidos, as de Doug são igualmente válidas e assim, cancelam-se mutuamente. -In the same way, if a man claims that his concept called “the government” justifies his theft of my property, then I can claim that my concept called “the anti-government” justifies my *retention* of my property, and we are both equally “valid” in our justifications. +Do mesmo modo, se um homem afirma que o seu conceito chamado "governo" justifica o roubo da minha propriedade, então eu posso afirmar que o meu conceito chamado "anti-governo" justifica a *retenção* da minha propriedade, e ambos estamos igualmente "válidos" nas nossas justificações. -If this tax collector then claims that his concept called “the government” only justifies his theft of *my* property, not my retention of it, then we are no further ahead. He can take my thousand dollars, but then I can invoke my concept to “steal” that money back, and his moral theory commands us to spend the rest of eternity handing back and forth the thousand dollars. +Se este cobrador de impostos afirmar que o seu conceito chamado "o governo" só justifica o roubo da *minha* propriedade e não a minha retenção, então não estamos de acordo. Ele pode tomar os meus milhares de dólares, mas então eu posso invocar o meu conceito de "roubar" esse dinheiro e a sua teoria moral ordena que passemos o resto da eternidade, tomando e roubando os mil dólares. -#### UPB And "The Majority" +#### CUP e "A Maioria" -UPB does not allow for the accumulation of individuals to override or reverse the properties of each individual. Ten lions do not make an elephant, a government, or a god. Ten thousand soldiers might make an “army,” but they cannot reverse gravity, or make murder moral. +O CUP não permite à aglomeração de indivíduos, pisar ou passar por cima das propriedades de cada indivíduo. Dez leões não fazem um elefante, um governo ou um deus. Dez mil soldados podem fazer um "exército", mas não podem reverter a gravidade, nem fazer que o assassinato seja moral. -Returning one last time to the room of Bob and Doug, let’s introduce “Jane.” +Regressando uma última vez para a sala de Bob e Doug, vamos apresentar "Jane" -Now that there are three people in the room, we can look at the “majority rule” principle. +Agora que há três pessoas na sala, podemos examinar o princípio da "regra da maioria". -If Bob, Doug and Jane take a “vote” on whether or not it is moral to rape Jane, we would all recoil at such an unjust and immoral premise. Clearly, even if Jane were “outvoted,” we would not consider the resulting rape to be transformed into a morally good act. +Se Bob, Doug e Jane fizessem uma "votação" sobre se é ou não moral violar Jane, todos nós recuaríamos perante uma premissa tão injusta e imoral. Obviamente, mesmo que Jane fosse "minoria", não iríamos achar que a violação resultante seria um ato moralmente bom. -Why not? +Por que não? -Well, UPB does not recognise the reality of aggregations, since the “majority” is a mere conceptual tag; it does not exist in reality, any more than “gods” or “governments” do. Thus to claim that the concept of “the majority” has any sort of moral standing is utterly invalid – it is like saying that “the Fatherland” can impregnate a woman, or that one can sit in the word “chair.” +Bem, o CUP não reconhece a realidade das associações, já que a "maioria" é uma simples etiqueta conceitual; Na realidade, não existe, mais do que os "deuses" ou "governos". Portanto, afirmar que o conceito de "maioria" tem qualquer tipo de posição moral é totalmente inválido - é como dizer que "a Pátria" pode engravidar uma mulher, ou que nos podemos sentar na palavra "cadeira" -To say that “the majority” has rights or attributes which directly contradict the rights or attributes of any individual also contradicts rational principles, since any conceptual grouping is only validated by the accurate identification of individual characteristics. If I say that “mammals” are warm-blooded living creatures, can I logically include three plastic flamingos in the category “mammal”? +Dizer que "a maioria" tem direitos ou atributos que contradizem directamente os direitos ou atributos de qualquer indivíduo, também contradiz os princípios racionais, já que qualquer associação teórica só é validada pela identificação exacta de características individuais. Se eu disser que os "mamíferos" são criaturas vivas de sangue quente, posso incluir, logicamente, três flamingos plásticos na categoria de "mamífero"? Claro que não. -Thus if it is evil for human beings to rape, can I logically create a category called “the majority” and then claim that for *these* human beings, rape is now morally good? +Assim, se é mau que os seres humanos violem posso, logicamente, criar uma categoria chamada "a maioria" e depois argumentar que para *estes* seres humanos, a violação agora é moralmente boa? -Of *course* not. +*claro que não*. -### Majority Rule +### Regra da Maioria -Can I create a moral rule that says: “the majority should be able to do whatever it wants”? +Será que posso criar uma regra moral que diga: "a maioria deve ser capaz de fazer o que quiser"? -Of course I can, but it will never be valid or true. +É claro que posso, mas nunca será válida ou verdadeira. -Only *individuals* act – the “majority” never does. If moral rules can change when a certain number of people get together, then UPB is continually violated. +Somente os *indivíduos* agem - a "maioria" nunca o faz. Se as regras morais podem mudar quando um certo número de pessoas se junta, então o CUP é continuamente violado. -If it is moral for Bob and Doug to rape Jane because they have “outvoted her,” what happens when Jane’s two friends show up and vote against Bob and Doug’s infernal desires? +Se é moral que Bob e Doug violem Jane, porque têm "maioria de votos", o que será que vai acontecer quando os dois amigos de Jane aparecerem e votarem contra os desejos perversos de Bob e Doug? -Well, suddenly Bob and Doug are the ones outvoted, and rape becomes “evil” for them again. +Bem, de repente, Bob e Doug são os que estão em minoria e a violação torna-se "má" para eles, novamente. -Nothing substantial has changed in these “outvoting” scenarios, but we have a series of opposing moral rules for the same men – a violation of UPB, and thus invalid. +Não mudou nada substancial nestes cenários de "votação", mas temos uma série de regras morais opostas para os mesmos homens - uma violação do CUP e por isso, inválida. -Rape cannot be good, then evil, then good again, just because a few hands are raised or lowered. +A violação não pode ser boa, depois má, logo boa de novo, só porque algumas mãos se levantam ou baixam. -Thus if you think that “majority rule” sounds like a reasonable moral proposition, and a perfectly valid moral theory, then I am afraid you’re going to have to go back to the beginning of this book and start again!☺ \ No newline at end of file +Portanto, se acha que a "regra da maioria" parece uma declaração moral razoável, e uma teoria moral perfeitamente válida, temo que você tenha que voltar ao início deste livro e começar de novo!☺ \ No newline at end of file diff --git a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch04_additional_proofs.md b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch04_additional_proofs.md index 108109774..2511fa981 100644 --- a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch04_additional_proofs.md +++ b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch04_additional_proofs.md @@ -1,35 +1,35 @@ -## Additional Proofs +## Provas Adicionais -There are other additional proofs that we can bring to bear on the question of universally preferable behaviour. +Existem outras provas adicionais que podemos trazer para a questão do comportamento universalmente preferível. -### The Free-Market Economy +### A Economia De Mercado Livre -A free-market economy is without a doubt the most efficient and wealth-producing method of organising the production and consumption of goods and resources within society. Its material success is without equal in human history, or across the world. +Uma economia de mercado livre é, sem dúvida, o método mais eficiente, de organizar a produção e o consumo de bens e recursos dentro da sociedade. O seu sucesso material é inigualável na história humana, ou em todo o mundo. -The framework of UPB anticipates, validates and explains the reasons for the material successes of a free market economy. +A estrutura do CUP antecipa, valida e explica o motivo dos êxitos materiais de uma economia de mercado livre. -In theory, a free-market economy is based on the application of a universal theory of property rights. By contrast, communism is based on the explicit rejection of a universal theory of property rights. Since we have proven above that universal property rights is the only valid moral theory, this explains at the most fundamental level why communism is such a disaster, while a free-market economy is so materially productive. +Em teoria, uma economia de mercado livre está baseada na aplicação de uma teoria universal dos direitos de propriedade. Contrariamente, o comunismo está baseado na rejeição explícita de uma teoria universal dos direitos de propriedade. Dado que provamos anteriormente que os direitos de propriedade universais são a única teoria moral válida, isso explica no nível mais fundamental porque motivo o comunismo é um desastre, enquanto que uma economia de mercado livre é tão materialmente produtiva. -Since human beings *do in fact* have equal rights of property, any social system which rejects this right is doomed to utter failure – just as any bridge planner who rejects the reality of gravity will never be able to build a bridge that stands. +Já que os seres humanos *têm de fato* direitos iguais de propriedade, qualquer sistema social que rejeite este direito está condenado ao fracasso - assim como qualquer projector de ponte que rejeite a realidade da gravidade, jamais será capaz de construir uma ponte que fique de pé. -### The Scientific Method +### O Método Científico -Logic and science are in fact methodologies which exist – along with morality – under the umbrella of UPB. In other words, logic and science are both validated by the framework of UPB. +A lógica e a ciência são, de fato, metodologias que existem - juntamente com a moralidade - debaixo do guarda-chuva do CUP. Por outras palavras, a lógica e a ciência são ambas validadas pela estrutura do CUP. -A central question which needs to be answered is: *why is the scientific method infinitely superior to other “methodologies” of knowledge acquisition, such as mysticism?* +Uma pergunta central que necessita ser respondida é: *porque será que o método científico é infinitamente superior a outras "metodologias" de adquisição do conhecimento, como o misticismo? * -UPB answers this question. +O CUP responde a esta pergunta. -Since any methodology for knowledge acquisition must be universal, consistent, and independent of time and place, the scientific method meets these requirements, while irrational and subjective mysticism is the exact opposite of these requirements. +Dado que qualquer metodologia para a adquisição do conhecimento deve ser universal, coerente e independente do tempo e do local, o método científico responde a esses requisitos, enquanto que o misticismo irracional e subjectivo é exactamente o oposto dos mesmos. -### Public Education +### Educação Pública -One central principle of free market economics is that quality only really results from *voluntarism*. Coercion, fundamentally, is inefficient – violence always results in poor quality. The old-style Soviet bakeries never carried good bread; a man who beats his wife will never have a happy marriage. +Um princípio central da economia de mercado livre é que a qualidade só resulta, realmente, do *voluntariado*. A coerção, é ineficiente - a violência sempre resulta em má qualidade. As padarias soviéticas de estilo antigo nunca fizeram um bom pão; Um homem que bate na sua esposa nunca terá um casamento feliz. -The initiation of the use of force is always counter to any rational moral theory – it is a specific and explicit violation of UPB. Since public schools are funded through the initiation of the use of force, they are a form of *forced association*, which is a clear violation of the *freedom of association* validated by UPB. +O início do uso da força é sempre contrário a qualquer teoria moral racional - é uma violação específica e explícita do CUP. Dado que as escolas públicas são financiadas através do início do uso da força, são uma tipo de *associação obrigatória*, o que é uma clara violação da *liberdade de associação* validada pelo CUP. -Since force violates the moral requirement of *avoidability* – and a lack of avoidability always breeds poor quality – UPB would help us easily predict that public schools would provide education of low quality. +Já que a força viola a condição moral de *evitabilidade* e a falta de evasabilidade sempre produz uma qualidade baixa - o CUP ajudar-nos-ia a prever, facilmente, que as escolas públicas proporcionariam uma educação de baixa qualidade. -Furthermore, UPB would also have helped us predict that, as more and more force was used in the realm of public education – as taxes, union compulsions and so on escalated – the quality of the education provided would get worse and worse. +Além disso, o CUP também ajudou- nos a prever que, quanto mais e mais força fosse usada no domínio da educação pública - como impostos, imposições sindicais e assim por diante - a qualidade da educação fornecida seria pior. -This, of course, was – and is – exactly the case. \ No newline at end of file +Isso, certamente, foi - e é - exactamente o caso. \ No newline at end of file diff --git a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch05_parallels.md b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch05_parallels.md index 9057e491a..b633fde7e 100644 --- a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch05_parallels.md +++ b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p03_ch05_parallels.md @@ -1,75 +1,75 @@ -## Parallels +## Paralelos -Before the Scientific Revolution, it was considered inconceivable that the natural world could sustain itself without a conscious and “moral” entity at its centre. The sun rose trailing the chains of a supernatural chariot; the moon was a cold and lonely brother of the sun. Constellations outlined the tales and graves of the gods, and storms stemmed from the rage of demons. +Antes da Revolução Científica, era considerado impossível que o mundo natural se pudesse sustentar sem uma deidade consciente e "moral" no seu centro. O sol subia nas correntes de uma carruagem sobrenatural; A lua era um irmão frio e solitário do sol. As constelações delineavam contos e sepulturas dos deuses e as tempestades resultavam da fúria dos demónios. -The idea that nature was a self-generating and self-sustaining system was almost unimaginable. The Darwinian revolution, the idea that life was not created, but rather evolved, brought this idea from the material to the biological world. +A ideia de que a natureza era um sistema auto-sustentável e auto-criador, era quase inimaginável. A revolução de Darwin, a ideia de que a vida não foi criada, mas que evoluiu, trouxe essa teoria do material para o mundo biológico. -Before science, at the centre of every complex system lay a virtuous consciousness – without which this system would fly into chaos, and cease to be. +Antes da ciência, no centro de cada sistema complexo, jazia uma consciência virtuosa - sem a qual esse sistema flutuaria no caos e deixaria de existir. -Unfortunately, this “virtuous consciousness” was merely an illusion, to put it most charitably. No such gods existed – all that *did* exist were the pronouncements of priests. Thus what really lay at the centre was the bias of irrational individuals, who had no idea how mad they really were. +Infelizmente, essa "consciência virtuosa" era, simplesmente, uma ilusão, para torná-la mais benevolente. Não existiam tais deuses - tudo o que *existia* eram as declarações dos sacerdotes. Assim, o que realmente estava no centro era o ponto de vista de indivíduos irracionais, que não tinham ideia do loucos que estavam, na verdade. -We have yet to apply this same illumination to our conceptions of society – but it is now *essential* that we do so. +Ainda não aplicámos essa mesma iluminação às nossas concepções de sociedade - mas agora é *essencial* que o façamos. -We consider it essential that, at the centre of society, we place a virtuous entity called “the government.” In the absence of this entity, we consider it axiomatic that society will fly into chaos, and cease to be – just as our ancestors considered that, in the absence of gods, the universe itself would fly into chaos, and cease to be. +Consideramos que é fundamental que, coloquemos no centro da sociedade, uma entidade virtuosa chamada "o governo". Na ausência desta entidade, achamos axiomático que a sociedade irá flutuar no caos e deixar de existir - tal como os nossos antepassados consideraram que, na ausência dos deuses, o próprio universo flutuaria no caos e deixaria de existir. -However, “the government” no more exists than “god” exists. +Contudo, "o governo" não existe mais do que "Deus" existe. -When we speak of “gods,” we are really talking about “the opinions of priests.” +Quando falamos de "deuses", realmente estamos a falar sobre "as opiniões dos sacerdotes" -When we speak of “the government,” we *really* mean “the violence of a tiny minority.” +Quando falamos de "o governo", *realmente* queremos significar "a violência de uma pequena minoria" -The idea of “spontaneous order,” which is well proven in the realms of physics and biology, remains largely inconceivable to us in the realm of society. +A ideia de "ordem espontânea", que é bem comprovada nos domínios da física e da biologia, continua a ser, em grande medida, inconcebível para nós, no contexto da sociedade. -However, “governments” are no more needed for the organisation and continuance of society than “gods” are required for the organisation and continuance of the universe. +Porém, os "governos" não são mais necessários para a organização e continuação da sociedade, do que os "deuses" são necessários para a organização e continuidade do universo. -In fact, just as religions impeded the progress of science, so do governments impede the progress of society. Just as the illusions of *religion* caused the deaths of hundreds of millions of people throughout history, so have the illusions of *government*. +Na verdade, assim como as religiões impediram o progresso da ciência, os governos também impedem o progresso da sociedade. Tal como as ilusões da *religião* causaram a morte de centenas de milhões de pessoas ao longo da história, as ilusões de *governo* também. -Just as the false ethics of religions “justify” all manners of abuse, corruption and violence, so do the false ethics of governments. When we choose to live by fantasy, we inevitably choose destruction, in one form or another. +Assim como a falsa ética das religiões "justifica" todos as formas de abuso, corrupção e violência, também a falsa ética dos governos as justifica. Quando escolhemos viver na fantasia, inevitavelmente escolhemos a destruição, de um modo ou outro. -When we choose to run society according to religious moral mythologies, we end up with wars, violence, repression, abuse, corruption and bottomless hypocrisy. +Quando optamos por dirigir a sociedade de acordo com as mitologias morais religiosas, terminamos com guerras, violência, repressão, abuso, corrupção e hipocrisia insondável. -When we choose to run society according to *statist* moral mythologies, the results are no different. +Quando optamos por dirigir a sociedade de acordo com *estadistas* de mitologias morais, os resultados não são diferentes. -We can either choose virtue or compulsion. +Podemos escolher virtude ou imposição. -We cannot have both. +Não podemos ter ambos. -### Solutions +### Soluções -We can choose to believe that the government is both a necessary and a moral institution. We can choose to believe that, without government, society will collapse into “anarchy,” and the world will dissolve into a war of all against all. We can choose to believe that without the government, there will be no roads, no education, no healthcare, no old-age pensions, no libraries, no protection of property and so on. +Podemos escolher acreditar que o governo é uma instituição necessária e moral. Podemos optar por acreditar que, sem o governo, a sociedade entrará em colapso, em "anarquia", e o mundo destruir-se-à numa guerra de todos contra todos. Podemos escolher acreditar que, sem o governo, não haverá estradas, nem educação, nem cuidados de saúde, nem pensões de velhice, nem bibliotecas, nem protecção da propriedade, etc. -Similar superstitions, of course, have retarded the progress of mankind throughout history. The most significant precursor to what UPB reveals about the government is what science revealed about religion. +Semelhantes superstições, certamente, têm retardado o progresso da humanidade ao longo da história. O precursor mais significativo para o que o CUP revela sobre o governo é o que a ciência revelou sobre a religião. -As science began to practically postulate a universe that could run without a god, all manner of hysterics clamoured that the end of the world was nigh, that society would collapse into “anarchy,” and that civilisation would dissolve into a war of all against all. +Conforme a ciência começou, praticamente, a deduzir um universo que poderia funcionar sem um deus, todos os tipos de histéricos clamaram que o fim do mundo estava perto, que a sociedade entraria em colapso, em "anarquia" e que a civilização se dissolveria numa guerra de todos contra todos. -Any time a system that justifies power can be conceived of running *without* that power, all those who profit from the manipulation of that power cry out that without them, all is lost. +Sempre que um sistema que justifica o poder, pode ser concebido a funcionar *sem* esse poder, todos os que se beneficiam da manipulação desse mesmo poder afirmam que, sem eles, tudo está perdido. -Priests did this during the onset of the scientific revolution. Without God, life has no meaning. Without God, man has no morality. Without God, our souls cannot be saved. Without God, the world will descend into chaos and evil. +Os sacerdotes fizeram-no durante o início da revolução científica. Sem Deus, a vida não tem significado. Sem Deus, o homem não tem moral. Sem Deus, as nossas almas não podem ser salvas. Sem Deus, o mundo cairá no caos e no mal. -None of it turned out to be true, of course. In fact, quite the *reverse* turned out to be true. The end of religion as the dominant world-view paved the way for the separation of church and state, the end of the aristocracy, the rise of the free market, the establishment of many human liberties in significant areas of the world. +Nada disso demonstrou ser verdade, é claro. Na verdade, foi exactamente o *contrário* que acabou por ser verdade. O fim da religião como visão predominante do mundo, pavimentou o caminho para a separação da igreja e do estado, para o fim da aristocracia, o surgimento do mercado livre e o estabelecimento de muitas liberdades humanas, em áreas significativas do mundo. -The fall of God was the rise of mankind. +A queda de Deus foi a elevação da humanidade. -In the same way, when we begin see society as the early scientists saw the universe – as a self-sustaining system without the need for an imaginary central authority – then we can truly begin to perceive the possibilities of freedom for mankind. +De igual modo, quando começámos a ver a sociedade como os primeiros cientistas viram o universo - como um sistema auto-sustentável sem a necessidade de uma autoridade central imaginária - pudemos começar a perceber, realmente, as possibilidades de liberdade para a humanidade. -The establishment of a central and coercive monopoly in society perpetually retards the progress of knowledge, of wisdom, of virtue, of physical and mental health – just as the establishment of a central and coercive monopoly in the *universe* perpetually retarded the progress of knowledge, of wisdom, and science. +O estabelecimento de um monopólio central e impositivo na sociedade, atrasa perpétuamente o progresso do conhecimento, da sabedoria, da virtude e da saúde física e mental - tal como o estabelecimento de um monopólio central e obrigatório no *universo* retardou, infinitamente, o progresso do conhecimento, da sabedoria e da ciência. -The way to oppose imaginary entities is with relentless truth. The way to oppose God is with reason, evidence and science. +A única forma de opor-se às entidades imaginárias é com a verdade implacável. A maneira de se opor a Deus é com a razão, a evidência e a ciência. -The way to oppose the state – the most dangerous imaginary entity – is with reason, evidence and science. +O modo de se opor ao Estado - a entidade imaginária mais perigosa - é com a razão, a evidência e a ciência. -### The Future +### O Futuro -Whether we like it or not, UPB applies to everything that we do. Human beings have a natural tendency towards consistency, since we are beings with a rational consciousness, inhabiting a consistent and rational universe. Thus whatever premises we accept in our lives tend to compel more and more consistent behaviour throughout our lives – and throughout the “life” of our culture or nation as well. +Queiramos ou não, o CUP aplica-se a tudo o que fazemos. Os seres humanos possuímos uma tendência natural para a consistência, pois somos seres com uma coerência racional, a viver num universo consistente e racional. Assim, qualquer proposição que aceitamos nas nossas vidas tende a exigir um comportamento cada vez mais coerente ao longo das mesmas - e também ao longo da "vida" da nossa cultura ou nação. -Thus a man who believes that bullying is a good way to get what he wants tends to bully more and more over the course of his lifetime. A man who believes that violence is good tends to become more and more violent. +Por isso, um homem que acredita que o bullying é uma boa maneira de conseguir o que quer, está inclinado a intimidar cada vez mais, ao longo da sua vida. Um homem que acredita que a violência é boa, está propenso a ser cada vez mais violento. -In other words, UPB demands consistency even in inconsistency. UPB demands uniformity even in immorality. +Por outras palavras, o CUP exige coerência mesmo na inconsistência. O CUP exige uniformidade inclusive na imoralidade. -The root moral premises of a culture thus dictate its inevitable future. A culture built on justifications for coercion will always become more coercive. A culture built on rational liberty will always become less coercive. +Assim, as proposições morais da raiz de uma cultura determinam o seu futuro inevitável. Uma cultura fundamentada nas justificações de coacção tornar-se-à, sempre, mais opressiva. Uma cultura construída sobre a liberdade racional tornar-se-à, sempre, menos repressiva. -That is why the delineation of a rational framework for ethics is so essential. +É por isso que a delimitação de uma estrutura racional, é tão importante, para a ética. -What we believe is what we become. +Convertemo-nos naquilo em que acreditamos. -If we believe lies, we shall become slaves. \ No newline at end of file +Se acreditamos em mentiras, tornamo-nos em escravos. \ No newline at end of file diff --git a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p04.md b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p04.md index 72a50f8fd..9d5e73279 100644 --- a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p04.md +++ b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p04.md @@ -1,53 +1,53 @@ -# Conclusions +# Conclusões -In a relatively short time, we have covered an enormous amount of ground. The greatest challenge of philosophy is the definition of a universal, objective and absolute morality that does not rely on God or the state. The moment that we rely on God or the state for the definition of morality, morality no longer remains universal, objective and absolute. In other words, it is no longer “morality.” +Num período de tempo relativamente curto, cobrimos uma enorme quantidade de terreno. O maior desafio da filosofia é a elucidação de uma moral universal, objectiva e absoluta que não dependa de Deus ou do estado. Desde o momento em que confiamos em Deus ou no estado para a explicação da moralidade, esta deixa de permanece universal, objectiva e absoluta. Por outras palavras, deixa de ser "moralidade" -The invention of imaginary entities such as “God” and “the state” does *nothing* to answer our questions about morality. +A criação de entidades imaginárias como "Deus" e "o estado" não faz *nada* para responder às nossas perguntas sobre a moralidade. -We fully understand that the invention of God did nothing – and does nothing – to answer questions about the origin of life, or the universe. To say, in answer to any question, “some incomprehensible being did some inconceivable thing in some unfathomable manner for unknowable purposes,” cannot be considered any sort of rational answer. +Compreendemos perfeitamente, que a invenção de Deus, não fez e não faz nada - para responder às perguntas sobre a origem da vida, ou do universo. Dizer, como resposta a qualquer pergunta, "algum ser incompreensível fez alguma coisa inconcebível, de alguma forma enigmática para fins desconhecidos", não pode ser considerado um tipo de resposta racional. -The gravest danger in making up incomprehensible “answers” to rational and essential questions is that it provides the *illusion* of an answer, which in general negates the pursuit of truth. Furthermore, a group inevitably coalesces to defend and profit from this irrational non-answer. In the realm of religion, this is the priestly caste. In the realm of government, this is the political caste. +O grande perigo de inventar "respostas" incompreensíveis para questões racionais e essenciais é que proporciona a *ilusão* de uma resposta, que, geralmente, nega a busca da verdade. Além disso, inevitavelmente um grupo associa-se para defender e ganhar com essa não-resposta irracional. No reino da religião, é a elite sacerdotal. Na esfera do governo, é a elite política. -When a real and essential question is met with a mystical and violent “answer,” human progress turns to regression. The science of meteorology fails to come into being if the priests say that the rain comes because the gods will it. The science of medicine fails to develop if illness is considered a moral punishment from the gods. The science of physics stalls and regresses if the motion of the stars is considered the clockwork of the deities. +Quando uma pergunta real e essencial encontra-se com uma "resposta" mística e violenta, o progresso humano volta-se para a regressão. A ciência da meteorologia não consegue surgir se os sacerdotes dizem que a chuva cai porque os deuses assim o querem. A ciência da medicina não se desenvolve se a doença for considerada um castigo moral dos deuses. A ciência da física, permanece bloqueada e regride se o movimento das estrelas for considerado o relógio de marcação de ponto das deidades. -When false answers are presented to moral questions, questioning those answers inevitably becomes a moral crime. When illusions are substituted for curiosity, those who profit from those illusions inevitably end up using violence to defend their lies. +Quando são apresentadas respostas falsas a perguntas morais, questionar essas respostas, torna-se, inevitavelmente, um crime moral. Quando as ilusões são substituídas pela curiosidade, os que ganham com essas ilusões, inevitavelmente, acabam por usar a violência na defesa das suas mentiras. -And for evermore, *children* are the first victims of these exploitive falsehoods. +E para mais, as *crianças* são as primeiras vítimas dessas falsidades exploradoras. -Children do not have to be bullied into eating candy, playing tag, or understanding that two plus two is four. The human mind does not require that the truth be inflicted through terror, boredom, insults and repetition. A child does not have to be “taught” that a toy is real by telling him that he is damned to hell for eternity if he does not *believe* that the toy is real. A child does not have to be bullied into believing that chocolate tastes good by being told that his taste buds are damned by original sin. +As crianças não precisam ser obrigadas a comer doces, jogar com um cometa ou entender que dois mais dois são quatro. A mente humana não necessita que a verdade seja imposta através do terror, do tédio, dos insultos e da repetição. Não é necessário "ensinar" a uma criança que um brinquedo é real, dizendo-lhe que se não o *acreditar*, estará condenado ao inferno, por toda a eternidade. Uma criança não precisa ser coagida a acreditar que o chocolate sabe bem, dizendo-lhe que o seu paladar está condenado pelo pecado original. -Saying that morality exists because God tells us that it exists is exactly the same as saying that morality does not exist. If you buy an iPod from me on eBay, and I send you an empty box, you will write to me in outrage. If I tell you not to worry, that my invisible friend assures me that there is in fact an iPod in the box, would you be satisfied? Would not my claim that my invisible friend tells me of the iPod’s existence be a certain proof that the iPod did not in fact exist? +Dizer que a moral existe porque Deus nos disse que existia, é exactamente o mesmo que dizer que a moral não existe. Se me comprar um iPod no eBay, e eu lhe enviar uma caixa vazia, certamente ir-me-à escrever com indignação. Se eu lhe disser que não se preocupe, que o meu amigo invisível me garante que, realmente existe um iPod na caixa, ficaria satisfeito? Acaso a minha afirmação de que o meu amigo invisível me falou sobre a existência do iPod, não será uma prova fidedigna de que o iPod não existe realmente? -If morality is justified according to the authority of a being that does not exist, then morality by definition is not justified. If I write a check that is “certified” by a bank that does not exist, then clearly my check is by definition *invalid*. +Se a moral é justificada de acordo com a autoridade de um ser que não existe, então, por definição, a moral não se justifica. Se passo um cheque que está "certificado" por um banco que não existe, então, obviamente, o meu cheque é, por definição, *inválido*. -The same is true for enforcing morality through the irrational monopoly of “the state.” If we allow the existence of a government – a minority of people who claim the right to initiate the use of force, a right which is specifically denied to everyone else – then any and all moral “rules” enforced by the government are purely subjective, since the government is *by definition* based on a violation of moral rules. +O mesmo é verdadeiro para a imposição da moral através do monopólio irracional do "estado". Se permitimos a existência de um governo - uma minoria de pessoas que reivindica o direito de iniciar o uso da força, um direito que é, particularmente, negado a todos - então, todas e qualquer uma das "regras" morais impostas pelo governo, são totalmente subjectivas, já que o governo está constituído *por definição* com base numa violação das regras morais. -If I say that I need the government to protect my property, but that the government is by definition a group of people who can violate my property rights at will, then I am caught in an insurmountable contradiction. I am saying that my property rights must be defended – and then I create an agency to defend them that can violate them at any time. This is like being so afraid of rape that I hire a bodyguard to protect me from being raped – but in the contract, I allow my bodyguard – and anyone he chooses – to rape me at will. +Se eu disser que preciso do governo para proteger a minha propriedade, mas que o governo é, por definição, um grupo de pessoas que pode violar os meus direitos de propriedade à vontade, então estou atado a uma contradição incontornável. Estou a dizer que os meus direitos de propriedade devem ser defendidos - e crio uma agência para defendê-los que os pode violar em qualquer momento. É como estar com tanto medo de ser violado, que contrato um guarda-costas para me proteger de ser estuprado - mas no contrato, eu autorizo o meu guarda-costas - e quem ele escolher - a que me viole à vontade. -Because “morality” based on the state and on religion is so irrational and self-contradictory, it *requires* a social agency with a monopoly on the initiation of force to function. Since everyone is just making up “morals” and claiming absolute justification based on imaginary entities, rational negotiation and understanding remain impossible. We do not need a government because people are bad, but rather, because people are irrational, we end up with a government. False moral theories always end up requiring violence to enforce them. Moral theories are not developed in *response* to violence – false moral theories *cause* violence – in fact, *demand* violence. +Porque a "moralidade" fundada no estado e na religião é tão irracional e contraditória, que *requer* de uma agência social com o monopólio sobre o início da força para poder funcionar. Já que todos estão apenas a inventar "moral" e a reivindicar uma justificação absoluta baseada em entidades imaginárias, a negociação racional e a compreensão continuam a ser impossíveis. Não precisamos de um governo porque as pessoas são más, ao contrário, porque as pessoas são irracionais, acabamos com um governo. As falsas teorias morais sempre terminam por exigir a violência para aplicá-las. As teorias morais não são desenvolvidas como *resposta* à violência - as falsas teorias morais *causam* a violência - na verdade, *exigem* violência. -The moral subjectivism and irrationality involved in answering “What is truth?” with “God,” and “What is morality?” with “government,” is so openly revealed by the framework of UPB that it is hard to imagine that this concept is not more widespread. +O subjetcivismo moral e a irracionalidade envolvidos na resposta sobre "O que é verdade?" ao dizer que é "Deus" e sobre "O que é moral?" ao dizer que é o "governo" é tão evidentemente revelado pela estrutura do CUP que é difícil imaginar que esse conceito não seja mais divulgado. -One central reason for this is that truly understanding UPB requires the very highest possible mental functioning. It is relatively easy to be rational; it is very difficult to think about the implicit premises of rationality, and all that they entail. It is relatively easy to debate; it is very difficult to tease out all of the implicit assumptions involved in the very act of debating. +Uma razão central para isso é que entender, realmente, o CUP exige o melhor funcionamento mental possível. Ser racional é relativamente fácil; o que é muito difícil é pensar sobre os argumentos implícitos de racionalidade e tudo o que eles implicam. É relativamente fácil debater; O difícil é desenredar todas as conjecturas implícitas, envolvidas no verdadeiro acto de debater. -It is easy to catch a ball – it is hard to invent the physics that explain motion *universally*. +É fácil apanhar uma bola - o difícil é inventar a física que explica o movimento *universalmente*. -Thinking *about* thinking is the hardest mental discipline of all. +Pensar *sobre* o pensamento é a disciplina mental mais difícil de todas. -At the beginning of this book, I talked about a “beast” that terrified and enslaved mankind. This beast is always located on a mountaintop, or in a deep cave. People are afraid of the beast in the world, which is why the beast has never been defeated. +No início deste livro, falei sobre um "monstro" que aterrorizava e escravizava a Humanidade. Esta fera está sempre localizada no topo de uma montanha, ou numa caverna profunda. As pessoas têm medo da besta no mundo, e é por isso que esse monstro nunca foi derrotado. -The beast has never been defeated because the beast is an illusion. +A besta nunca foi derrotada, porque é, apenas, uma ilusão. -The beast cannot be defeated in the world, because the beast is within ourselves. +O monstro não pode ser derrotado no mundo, porque está dentro de nós próprios. -The collective fantasy that there exists a “null zone,” where morality magically reverses itself, called “the government” is exactly the same as the collective fantasy that there exists a “null zone” called “God” where *reality* reverses itself. +A fantasia colectiva de que existe uma "zona nula", onde a moralidade inverte-se como por magia, chamada "o governo" é exactamente a mesma coisa que a fantasia colectiva de que existe uma "zona nula" chamada "Deus" onde a *realidade* é alterada. -If we define “morality” according to the subjective fantasies of mere mortals, then it will forever remain under the manipulative control of power-hungry tyrants. Since God does not exist, anyone who speaks about morality in relation to God is just making up definitions to serve his own purposes. +Se definimos a "moralidade" de acordo com as fantasias subjectivas dos simples mortais, esta permanecerá para sempre sob o controlo manipulador dos tiranos famintos de poder. Como Deus não existe, qualquer pessoa que fala sobre moral em relação a Deus está, somente, a criar definições para servir os seus próprios fins. -Since “the state” does not exist, anyone who speaks about morality in relation to government is just making up definitions to serve his own purposes. +Dado que "o estado" não existe, qualquer pessoa que fala sobre moralidade em relação ao governo está, apenas, a construir definições para servir os seus próprios propósitos. -Until we can define an objective and rational morality that is free from the subjective whims of each individual, we will never make the kind of progress that we need to as a species. +Até que possamos definir uma moral objectiva e racional livre dos caprichos subjectivos de cada indivíduo, nunca faremos o tipo de progresso que precisamos como espécie. -Morality, like physics, biology, geology and chemistry, must join the realm of the sciences if we are to flourish – and indeed, perhaps, to survive at all. +A moralidade, como a física, a biologia, a geologia e a química, devem unir-se ao reino das ciências, se quisermos florescer -e talvez sobreviver, de facto. -However, if we can sustain our courage, it is this discipline alone that can set us, and our children – and all humanity in the future – free from the tyranny of the greatest beast: our own moral illusions. \ No newline at end of file +Contudo, se pudermos manter a nossa coragem, é só esta disciplina que nos pode estabelecer, e aos nossos filhos - e a toda a Humanidade, no futuro - livres da tirania do maior monstro: as nossas próprias ilusões morais. \ No newline at end of file diff --git a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p05_appendices.md b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p05_appendices.md index eb2a0cf21..233622e0a 100644 --- a/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p05_appendices.md +++ b/pt-PT/Universally Preferable Behaviour/p05_appendices.md @@ -4,58 +4,58 @@ Por favor, encontre abaixo um sumário do argumento principal para a moralidade. -1. Reality is objective and consistent. -2. “Logic” is the set of objective and consistent rules derived from the consistency of reality. -3. Those theories that conform to logic are called “valid.” -4. Those theories that are confirmed by empirical testing are called “accurate.” -5. Those theories that are both valid and accurate are called “true.” -6. “Preferences” are required for life, thought, language and debating. -7. Debating requires that both parties hold “truth” to be both objective and universally preferable. -8. Thus the very act of debating contains an acceptance of universally preferable behaviour (UPB). -9. Theories regarding UPB must pass the tests of logical consistency and empirical verification. -10. The subset of UPB that examines enforceable behaviour is called “morality.” -11. As a subset of UPB, no moral theory can be considered true if it is illogical or unsupported by empirical evidence. -12. Moral theories that are supported by logic and evidence are true. All other moral theories are false. - -## Appendix B: Moral Categories - -Below is a sample table that lists some of the most common categories of actions/rules, and their key differentiators. - -| Action/Rule | Preference? | Universal? | Enforceable? | Requires initiating action on the part of the victim? | Can violators be avoided? | Moral Category | -| --------------------------------- | ----------- | ---------- | ------------ | ----------------------------------------------------- | ------------------------- | ----------------------------- | -| **Running for the bus** | No | No | n/a | n/a | n/a | Neutral | -| **You should not like ice cream** | Yes | No | No | n/a | n/a | Neutral (personal preference) | -| **You should not be late** | Yes | Yes | No | No | Yes | APA | -| **You should not commit fraud** | Yes | Yes | Yes | Yes | Yes | Good | -| **You should not rape** | Yes | Yes | Yes | No | No | Good | - -## Appendix C: UPB Podcasts - -If you would like to further your understanding of UPB and its ramifications, you might find the following podcasts (available [here](www.freedomainradio.com)) helpful. You may also wish to watch the “Introduction to Philosophy” videos, available on [Youtube](www.youtube.com/freedomainradio). - -| Track | Title | Description | -| -----:|:------------------------------------------------------------- |:------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ | -| 8 | Proving Libertarian Morality | One of the central challenges faced by libertarians is the need to prove that libertarian moral theory is universally correct, while statist and collectivistic moral theories are incorrect. Here's how to do it! | -| 560 | Call In Show Dec 17 2006 | Universally preferable behaviour and rating dating. | -| 562 | Universally Preferable Behaviour for Children | The ABCs of UPB. | -| 872 | Debating and UPB | Can you debate without using UPB? | -| 7 | The Argument From Morality (or, how we will win!) | The most powerful argument for freedom. | -| 148 | The “Ought To” Challenge - Morality does not exist in reality | The journey from the “ought” to the “is.” | -| 260 | Moral Objectivity | Using the scientific method to define morality. | -| 261 | Is And Ought and Ethics | Anyone who argues ethics agrees with ethics. | -| 318 | Moral Experimentation | Empirical proofs of abstract ethics. | -| 412 | Nit Picky City | Get out of the lifeboat! Detonating the 'gray areas' of morality. | -| 540 | Testing Morality | Can you judge a moral theory by its effects? | -| 555 | Scientific Morality | Excellent ethical questions from a poster. | -| 557 | Testing Ethics | Reasonable standards for ethical theories. | -| 567 | Morals Ethics & Aesthetics | Right and wrong from murder to manners... | -| 588 | Positive Obligations - An Example | An excellent critique of one of my articles. | -| 816 | Tennis Anyone? | A metaphor for moral action. | - -Finally, if you would like to debate these ideas with other interested philosophers, feel free drop by the [Freedomain Radio Message Board](www.freedomainradio.com/board). - -## Appendix D: Every UPB Debate I've Ever Had... - -**UPB Sceptic**: UPB is invalid. **Me**: How do you know? **UPB Sceptic**: It's not proven! **Me**: So “proof” is UPB? **UPB Sceptic**: No, nothing is UPB. **Me**: Isn't the statement "nothing is UPB" UPB? **UPB Sceptic**: No, that's not what I'm saying at all! I'm saying that UPB is invalid! **Me**: Why? **UPB Sceptic**: Because it's false! **Me**: So presenting true arguments is UPB? **UPB Sceptic**: No! **Me**: So there's nothing wrong with false arguments? **UPB Sceptic**: No. **Me**: Then why are you opposing a false argument? **UPB Sceptic**: Oh, it's just my personal preference. I just dislike falsehood. **Me**: So you're arguing for a merely personal preference? **UPB Sceptic**: Sure! **Me**: So why should your personal preference take precedence over mine? I like UPB, you don't – and why bother debating personal preferences at all? **UPB Sceptic**: Oh - because UPB is invalid! **Me**: Why is it invalid? **UPB Sceptic**: Because it's self-contradictory! **Me**: So consistency is UPB? **UPB Sceptic**: No! And stop repeating the same points over and over! And go read Kant / Hegel / Hume etc. +1. A realidade é objectiva e coerente. +2. "Lógica" é o conjunto de regras objectivas e coerentes derivadas da consistência da realidade. +3. Essas teorias que estão em conformidade com a lógica são chamadas "válidas" +4. Essas teorias confirmadas por provas empíricas são chamadas "precisas" +5. Essas teorias válidas e precisas são chamadas "verdade" +6. As "Preferências" são necessárias para a vida, pensamento, linguagem e debate. +7. Debater exige que ambas partes mantenham a "verdade" objectiva e universalmente preferível. +8. Assim, o próprio acto de debater contém a aceitação de um comportamento universalmente preferível (CUP). +9. As teorias relativas ao CUP devem passar nos testes de coerência lógica e verificação empírica. +10. O subconjunto do CUP que examina o comportamento requerido é chamado "moralidade" +11. Como um subconjunto do CUP, nenhuma teoria moral pode ser considerada verdadeira se for ilógica, ou não baseada em evidências empíricas. +12. As teorias morais fundamentadas na lógica e na evidência são verdadeiras. Todas as outras teorias morais são falsas. + +## Apêndice B: Categorias Morais + +Abaixo está uma tabela de exemplos que enuncia algumas das categorias mais comuns de acções/regras e os seus principais diferenciadores. + +| Acção/Regra | Preferência? | Universal? | Aplicável? | Requer acção iniciadora por parte da vítima? | Os violadores podem ser evitados? | Categoria Moral | +| --------------------------------- | ------------ | ---------- | ---------- | -------------------------------------------- | --------------------------------- | ---------------------------- | +| **A correr para o autocarro** | Não | Não | n/a | n/a | n/a | Neutro | +| **Não deveria gostar de sorvete** | Sim | Não | Não | n/a | n/a | Neutro (preferência pessoal) | +| **Não deveria chegar atrasado** | Sim | Sim | Não | Não | Sim | APA | +| **Não deve cometer fraude** | Sim | Sim | Sim | Sim | Sim | Bom | +| **Não deve violar** | Sim | Sim | Sim | Não | Não | Bom | + +## Apêndice C: Podcasts CUP + +Se quiser aprofundar a sua compreensão do CUP e as suas ramificações, pode encontrar os seguintes podcasts úteis (disponíveis [aqui](www.freedomainradio.com)). Também pode assistir aos vídeos "Introdução à Filosofia", disponíveis em [Youtube](www.youtube.com/freedomainradio). + +| Trilha | Título | Descrição | +| ------:|:----------------------------------------------------- |:------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | +| 8 | Provando a Moralidade Libertária | Um dos principais desafios enfrentados pelos libertários foi a necessidade de provar que a teoria moral libertária é universalmente correcta, enquanto que as teorias morais estadistas e colectivistas são incorrectas. Veja como fazê-lo! | +| 560 | Chamada no Show 17 de Dezembro de 2006 | Comportamento universalmente preferível e avaliação do namoro. | +| 562 | Comportamento universalmente preferível para crianças | O ABCs do CUP. | +| 872 | Debate e CUP | Pode debater sem usar o CUP? | +| 7 | O Argumento da Moralidade (ou, como iremos ganhar!) | O argumento mais poderoso para a liberdade. | +| 148 | O Desafio "Dever" - A moral não existe na realidade | A viagem do "dever" ao "ser" | +| 260 | Objectividade moral | Usando o método científico para definir a moralidade. | +| 261 | Ser e Dever e Ética | Qualquer pessoa que argumenta a ética concorda com ela. | +| 318 | Experimento Moral | Prova empírica de ética abstracta. | +| 412 | Nit Picky City | Saia do barco salva-vidas! explodindo as "áreas cinzentas" da moralidade. | +| 540 | Testando a Moralidade | Pode julgar uma teoria moral pelos seus efeitos? | +| 555 | Moral científica | Excelentes perguntas éticas de um cartaz. | +| 557 | Testando a Ética | Padrões razoáveis para teorias éticas. | +| 567 | Ética moral e amp; Estética | Certo e errado do assassinato às maneiras... | +| 588 | Obrigações Positivas - Um Exemplo | Uma crítica excelente de um dos meus artigos. | +| 816 | Ténis para alguém? | Uma metáfora para a acção moral. | + +Finalmente, se está interessado em debater estas ideias com outros filósofos interessados, sinta-se livre para o fazer através da [Freedomain Radio Message Board](www.freedomainradio.com/board). + +## Apêndice D: Todos os debate do CUP que já tive... + +**Céptico do CUP**: o CUP é inválido. **Eu**; Como o sabemos? **Céptico do CUP**; não está provado! **Eu**; Então a prova é o CUP? **Céptico do CUP**: Não, nada é CUP. **Eu**: A declaração "nada é CUP" CUP? **Céptico do CUP**; Não, não é isso que estou a dizer! Estou a dizer que o CUP é inválido! **Eu**; Porquê? **Céptico do CUP**: Porque é falso! **Eu**: Então apresentar argumentos verdadeiros é CUP? **Céptico do CUP**; Não! **Eu**; Então, não há nada de errado com os argumentos falsos? **Céptico do CUP**: Não. **Eu**: Então, por que se opõe a um argumento falso? **Céptico do CUP**: Oh, é apenas a minha preferência pessoal. Eu simplesmente não gosto da mentira. **Eu**: Então você está a discutir por uma simples preferência pessoal? **Céptico do CUP**: Claro! **Eu**: Então, por que razão a sua preferência pessoal deve prevalecer sobre a minha? Eu gosto do CUP, você não - e por que se preocupar em discutir preferências pessoais? **Céptico do CUP**: Oh - porque o CUP é inválido! **Eu**: Porquê é inválido? **Céptico do CUP**: Porque é contraditório! **Eu**: Então, a consistência é CUP? **Céptico do CUP**: Não! E deixe de repetir os mesmos pontos uma e outra vez! E vá ler Kant / Hegel / Hume etc. *etc etc etc...* \ No newline at end of file diff --git a/ru/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/ru/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/ru/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/ru/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/ru/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/ru/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index 836711075..f1afe00c5 100644 --- a/ru/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/ru/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/ru/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/ru/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index ccbb2d5ab..3ab62bd94 100644 --- a/ru/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/ru/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: ru is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/ru/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/ru/Universally Preferable Behaviour/info.yml index cd0baf18e..2a381d212 100644 --- a/ru/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/ru/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/th/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/th/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/th/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/th/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/th/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/th/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index 807b7adf1..1a89e22c8 100644 --- a/th/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/th/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/th/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/th/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index 628ddcbb7..076b16739 100644 --- a/th/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/th/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: th is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/th/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/th/Universally Preferable Behaviour/info.yml index 47924b2a8..c67d87e58 100644 --- a/th/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/th/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01.md index d68ab3051..c8c83062d 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01.md @@ -1 +1 @@ -# Ekonomiya \ No newline at end of file +# Ekonomiks \ No newline at end of file diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md index 5e0b6b995..584bf2db2 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md @@ -1,26 +1,26 @@ ## Mga Kamalian ng Teorya ng Pampublikong Kalakaran at ng Produksyon ng Seguridad -Noong 1849, sa panahong ang klasikal na liberalismo ang nananatiling nangingibabaw na ideolohiyang puwersa at "ekonomista" at "sosyalista" ay karaniwang itinuturing na mga antonym, Gustave de Molinari, isang kilalang Belgian na ekonomista, ay sumulat, +Noong 1849, sa panahong ang klasikal na liberalismo ang nananatiling nangingibabaw na ideolohiyang puwersa at "ekonomista" at "sosyalista" ay karaniwang tinuturing na mga antonym, Gustave de Molinari, isang kilalang Belgian na ekonomista, ay magsulat, -> Kung may isang mahusay na pagkakatatag na katotohanan sa ekonomiyang pampulitika, iyon ay ito: Na sa lahat ng mga kaso, sa lahat ng mga kalakal na nagsisilbi upang ibigay para sa tiyak o hindi tiyak na pangangailangan ng mamimili, ito ay nasa pinakamahusay na interes ng mamimili na ang paggawa at kalakalan ay mananatiling libre, dahil ang kalayaan sa paggawa at kalakalan ay mayroon bilang kanilang kinakailangan at permanenteng resulta ang pinakamataas na pagbawas sa presyo. At ito: Na ang interes ng mamimili ng kahit anong kalakal o ano pa man ay dapat manatiling mangibabaw kaysa sa mga interes ng tagagawa. Ngayon, sa pagtataguyod sa mga prinsipyong ito, isa ang dumating sa mahigpit na konklusyong ito: Na ang produksyon ng seguridad ay dapat nasa interes ng mga mamimili ng hindi tiyak na kalakal na nananatiling napapailalim sa batas ng libreng kompetisyon. Kung saan sumusunod ito: Na walang gobyerno ang dapat magkaroon ng karapatang pigilan ang isa pang gobyerno na makipag kompetisyon rito, o hingan ang mga mamimili ng seguridad para pumunta rito na eksklusibo para sa kalakal na ito.[^1] +> Kung may isang mahusay na pagkakatatag na katotohanan sa ekonomiyang pampulitika, iyon ay ito: Na sa lahat ng mga kaso, sa lahat ng mga kalakal na nagsisilbi upang ibigay para sa tiyak o hindi tiyak na pangangailangan ng mamimili, ito ay nasa pinakamahusay na interes ng mamimili na ang paggawa at kalakalan ay mananatiling libre, dahil ang kalayaan sa paggawa at kalakalan ay mayroon bilang kanilang kinakailangan at permanenteng resulta ang pinakamataas na pagbabawas sa presyo. At ito: Na ang interes ng mamimili ng kahit anong kalakal o ano pa man ay dapat manatiling mangibabaw kaysa sa mga interes ng tagagawa. Ngayon, sa pagtataguyod sa mga prinsipyong ito, isa ang dumating sa mahigpit na konklusyong ito: Na ang produksyon ng seguridad ay dapat nasa interes ng mga mamimili ng hindi tiyak na kalakal na nananatiling napapailalim sa batas ng libreng kompetisyon. Kung saan sumusunod ito: Na walang gobyerno ang dapat magkaroon ng karapatang pigilan ang isa pang gobyerno na makipag kompetisyon rito, o hingan ang mga mamimili ng seguridad para pumunta rito na eksklusibo para sa kalakal na ito.[^1] -Nagkomento sya sa buong agrumentong ito sa pagsasabi ng, "Maski ito ay lohikal at totoo, kung hindi ang iba pang mga prinsipyo kung saan ang ekonomikong agham ay naka base ay mga hindi balido." ”[^2] +Nagkomento sya sa buong agrumentong ito sa pagsasabi ng, "Maski ito ay lohikal at totoo, kung hindi ang iba pang mga prinsipyo kung saan ang ekonomikong agham ay naka base sa mga hindi balido."[^2] -Tila isang paraan lamang para makalabas sa hindi kaaya-ayang ito (para sa lahat ng mga sosyalista, iyon ay) konklusyon: ang makipagtalo na mayroong mga partikular na kalakal na sa ilang mahalagang mga kadahilanan ay hindi nalalapat ang ekonomikong pangangatwiran sa itaas. Ito nga ba na ang tinatawag na mga teoriko ng pampublikong kalakal ay determinadong patunayan. [^3] Gayunpaman, ipapakita ko na sa katunayan walang gayong mga espesyal na kalakal o mga espesyal na kadahilanan ang umiiral, at ang produksyon ng seguridad sa partikular ay hindi nagpapakita ng isang problema na naiiba mula sa produksyon ng anumang iba pang kalakal o serbisyo, maging mga bahay, keso, o seguro. Sa kabila ng marami nitong mga tagasunod, ang buong teorya ng pampublikong kalakal ay may kamalian. makikinang na pangangatuwiran, palaisipang may panloob na hindi pagkakapare-pareho, mga wala sa katwiran, mapanghikayat at naglalaro sa popular na mga pagtatangi at ipinapalagay na mga paniniwala, ngunit walang siyentipikong merito na kahit ano pa man..[^4] +Tila isang paraan lamang para makalabas sa hindi kaaya-ayang ito (para sa lahat ng mga sosyalista, iyon ay) konklusyon: ang makipagtalo na mayroong mga partikular na kalakal na sa ilang mahalagang mga kadahilanan ay hindi nalalapat ang ekonomikong pangangatwiran sa itaas. Ito nga ba na ang tinatawag na mga teoriko ng pampublikong kalakal ay determinadong patunayan.[^3] Gayunpaman, ipapakita ko na sa katunayan walang gayong mga espesyal na kalakal o mga espesyal na kadahilanan ang umiiral, at ang produksyon ng seguridad sa partikular ay hindi nagpapakita ng isang problema na naiiba mula sa produksyon ng anumang iba pang kalakal o serbisyo, maging mga bahay, keso, o seguro. Sa kabila ng marami nitong mga tagasunod, ang buong teorya ng pampublikong kalakal ay may kamalian. makikinang na pangangatuwiran, palaisipang may panloob na hindi pagkakapare-pareho, mga wala sa katwiran, mapanghikayat at naglalaro sa popular na mga pagtatangi at ipinapalagay na mga paniniwala, ngunit walang siyentipikong merito na kahit ano pa man.[^4] -Ano, ngayon, ang ruta ng pagtakas ba na natagpuan ng mga sosyalistang ekonomista upang maiwasan ang pagguhit ng konklusyon ni Molinari ay mukhang? Simula ng panahon ni Molinari ay naging mas karaniwan na sumagot ng oo sa tanong nang kung may mga kalakal kung saan nalalapat ang iba't ibang uri ng mga pang-ekonomiyang pagsusuri. Sa katunayan, halos imposibleng makahanap ng isang kontemporaryong aklat pang-ekonomiya na hindi binibigyang diin ang kahalagahan ng pagkakaiba sa pagitan ng pribadong mga kalakal, na kung saan ang katotohanan ng pang-ekonomiyang kagalingan ng isang kapitalistang kaayusan ng produksyon ay pangkalahatang inaamin, at pampublikong mga kalakal, na kung saan ito ay pangkalahatang tinanggihan.[^5] Ang ilang mga kalakal o mga serbisyo (kabilang ang seguridad) ay sinasabing espesyal dahil ang kanilang kasiyahan ay hindi maaaring limitado sa mga tunay na nagpondo sa kanilang produksyon. Sa halip, ang mga tao na hindi sumasali sa pagtutustos sa kanila ay naglalabas rin ng mga benepisyo mula sa kanila. Ang naturang mga kalakal ay tinatawag na pampublikong mga kalakal o serbisyo (bilang kabaligtaran sa mga pribadong kalakal o serbisyo, na eksklusibong nakikinabang ang mga taong talagang nagbabayad para sa kanila). Dahil sa espesyal na tampok na ito ng pampublikong mga kalakal, ito ay pinagtalunan, ang mga merkado ay hindi makagagawa ng mga ito, o kahit pa man ito ay hindi sasapat na dami o kalidad; samakatuwid, ang nagbabayad na aksyon ng estado ay kinakailangan. [^6] +Ano, ngayon, ang ruta ng pagtakas ba na natagpuan ng mga sosyalistang ekonomista upang maiwasan ang pagguhit ng konklusyon ni Molinari ay mukhang? Simula ng panahon ni Molinari ay naging mas karaniwan na sumagot ng oo sa tanong nang kung may mga kalakal kung saan nalalapat ang iba't ibang uri ng mga pang-ekonomiyang pagsusuri. Sa katunayan, halos imposibleng makahanap ng isang kontemporaryong aklat pang-ekonomiya na hindi binibigyang diin ang kahalagahan ng pagkakaiba sa pagitan ng pribadong mga kalakal, na kung saan ang katotohanan ng pang-ekonomiyang kagalingan ng isang kapitalistang kaayusan ng produksyon ay pangkalahatang inaamin, at pampublikong mga kalakal, na kung saan ito ay pangkalahatang tinanggihan.[^5] Ang ilang mga kalakal o mga serbisyo (kabilang ang seguridad) ay sinasabing espesyal dahil ang kanilang kasiyahan ay hindi maaaring limitado sa mga tunay na nagpondo sa kanilang produksyon. Sa halip, ang mga tao na hindi sumasali sa pagtutustos sa kanila ay naglalabas rin ng mga benepisyo mula sa kanila. Ang naturang mga kalakal ay tinatawag na pampublikong mga kalakal o serbisyo (bilang kabaligtaran sa mga pribadong kalakal o serbisyo, na eksklusibong nakikinabang ang mga taong talagang nagbabayad para sa kanila). Dahil sa espesyal na tampok na ito ng pampublikong mga kalakal, ito ay pinagtalunan, ang mga merkado ay hindi makagagawa ng mga ito, o kahit pa man ito ay hindi sasapat na dami o kalidad; samakatuwid, ang nagbabayad na aksyon ng estado ay kinakailangan.[^6] -Ang mga halimbawang ibinigay ng iba't ibang mga may-akda ng diumano'y pampublikong mga kalakal ay iba-iba. Ang mga may-akda ay kalimitang inuuri ang parehong kalakal o serbisyo ng magkakaiba, iniiwanan na halos walang pag-uuri ng isang partikular na kalakal na hindi mapag-aalinlanganan, na kung saan malinaw na nagpapahiwatig sa ilusyon na karakter ng buong pagkakaiba.[^7] Gayunpaman, ang ilang mga halimbawa na tamasahin ang partikular na tanyag na kalagayan bilang pampublikong kalakal ay ang brigada sa kontra-sunog na nagpahinto na masunog ang bahay ng isang kapitbahay, sa gayon pinapayagan syang makinabang mula sa aking brigada kontra-sunog, kahit na wala syang kontribusyon na kahit na ano sa pagtustus nito; o ang pulisya na, sa pamamagitan ng paglalakad sa palibot ng aking ari-arian ay naitataboy rin ang potensyal na mga magnanakaw mula sa ari-arian ng aking kapitbahay, kahit na hindi sya tumulong na tustusan ang mga patrol; o ang parola, isang halimbawa na partikular na malapit sa mga ekonomista, [^8] na nakakatulong sa isang barko na hanapin ang landas nito kahit na ang may-ari ng barko ay walang kontribusyon kahit sentimos sa pagpapagawa nito o pangangalaga. +Ang mga halimbawang ibinigay ng iba't ibang mga may-akda ng di-umano'y pampublikong mga kalakal ay iba-iba. Ang mga may-akda ay kalimitang inuuri ang parehong kalakal o serbisyo ng magkakaiba, iniiwanan na halos walang pag-uuri ng isang partikular na kalakal na hindi mapag-aalinlanganan, na kung saan malinaw na nagpapahiwatig sa ilusyon na karakter ng buong pagkakaiba.[^7] Gayunpaman, ang ilang mga halimbawa na tamasahin ang partikular na tanyag na kalagayan bilang pampublikong kalakal ay ang brigada sa kontra-sunog na nagpahinto na masunog ang bahay ng isang kapitbahay, sa gayon pinapayagan syang makinabang mula sa aking brigada kontra-sunog, kahit na wala syang kontribusyon na kahit na ano sa pagtustus nito; o ang pulisya na, sa pamamagitan ng paglalakad sa palibot ng aking ari-arian ay naitataboy rin ang potensyal na mga magnanakaw mula sa ari-arian ng aking kapitbahay, kahit na hindi sya tumulong na tustusan ang mga patrol; o ang parola, isang halimbawa na partikular na malapit sa mga ekonomista,[^8] na nakakatulong sa isang barko na hanapin ang landas nito kahit na ang may-ari ng barko ay walang kontribusyon kahit sentimos sa pagpapagawa nito o pangangalaga. -Bago magpatuloy sa presentasyon at kritikal na pagsusuri sa teorya ng pampublikong mga kalakal, sisiyasatin ko kung gaano kapaki-pakinabang ang pagkakaiba sa pagitan ng pribado at pampublikong mga kalakal sa pagtulong sa pagpapasya kung ano ang dapat gawin nang pribado at kung ano ang dapat ang ibigay ng estado o may tulong ng estado. Kahit na ang pinakamababaw na pagsusuri ay hindi mabibigong ituro na ang paggamit ng di-umano'y criterion ng inexcludability, sa halip na pagprepresinta ng isang makatwirang solusyon, ay magagawang ilagay ang isa sa malalim na problema. Habang kahit na sa unang sulyap ay tila ba ang ilan sa mga ibinigay na mga kalakal at serbisyo ng estado ay maaaring sa katunayan ay kwalipikado bilang pampublikong mga kalakal, tiyak na hindi ito halata kung gaano karaming mga kalakal at serbisyo na talagang ginawa ng mga estado na maaaring dumating sa ilalim ng heading ng pampublikong mga kalakal. Mga riles, mga serbisyo sa koreo, telepono, mga kalye, at iba pa ay tila mga kalakal na ang paggamit ay maaaring limitado sa mga taong talagang nagtustos sa kanila, at samakatuwid ay lumalabas na pribadong mga kalakal. At pareho tila ang kaso tungkol sa maraming mga aspeto ng maraming-dimensyon ng magandang "seguridad": lahat na kung saan ang seguro na maaaring makuha ay kailangang maging kwalipikado bilang isang pribadong kalakal. Ngunit ito ay hindi sapat. Tulad ng maraming mga kalakal na ibinigay ng estado na lumalabas na pribadong mga kalakal, napakaraming pribadong gawang mga kalakal ang tila akma sa kategorya ng pampublikong kalakal. Malinaw na ang aking mga kapitbahay ay makikinabang mula sa aking alagang-alaga na hardin ng rosas—maaari nilang ikasiya ang tanawin nito na walang kahit anong pagtulong sa akin sa hardin. Totoo rin ito sa lahat ng mga uri ng pagpapabuti na maaari kong gawin sa aking pag-aari na magpapahusay rin sa halaga ng kalapit na pag-aari. Kahit na iyong mga tao na hindi maghahagis ng pera sa kanyang sumbrero ay maaaring makinabang mula sa pagtatanghal ng isang musikero sa kalye. Iyong mga kapwa mga pasahero sa bus na hindi tumulong sa akin sa pagbili nito ay nakinabang mula sa aking deodorant. At lahat ng makakakilala sa akin ay makikinabang mula sa aking mga pagsisikap, na isinagawa ng walang pinansyal na suporta nila, para gawin ang sarili ko na pinaka kagiliw-giliw na tao. Ngayon, gawin lahat ng mga kalakal na ito —mga hardin ng rosas, mga pagpapabuti ng ari-arian, musika sa kalye, mga deodorant, personal na mga pagpapabuti— yamang maliwanag na sila ay nagtataglay ng mga katangian ng pampublikong mga kalakal, kung gayon ay dapat na ipagkaloob ng estado o sa tulong ng estado? +Bago magpatuloy sa presentasyon at kritikal na pagsusuri sa teorya ng pampublikong mga kalakal, sisiyasatin ko kung gaano kapaki-pakinabang ang pagkakaiba sa pagitan ng pribado at pampublikong mga kalakal sa pagtulong sa pagpapasya kung ano ang dapat gawin nang pribado at kung ano ang dapat ang ibigay ng estado o may tulong ng estado. Kahit na ang pinakamababaw na pagsusuri ay hindi mabibigong ituro na ang paggamit ng di-umano'y modelo ng inexcludability, sa halip na pagprepresinta ng isang makatwirang solusyon, ay magagawang ilagay ang isa sa malalim na problema. Habang kahit na sa unang sulyap ay tila ba ang ilan sa mga ibinigay na mga kalakal at serbisyo ng estado ay maaaring sa katunayan ay kwalipikado bilang pampublikong mga kalakal, tiyak na hindi ito halata kung gaano karaming mga kalakal at serbisyo na talagang ginawa ng mga estado na maaaring dumating sa ilalim ng pamagat ng pampublikong mga kalakal. Mga riles, mga serbisyo sa koreo, telepono, mga kalye, at iba pa ay tila mga kalakal na ang paggamit ay maaaring limitado sa mga taong talagang nagtustos sa kanila, at samakatuwid ay lumalabas na pribadong mga kalakal. At pareho tila ang kaso tungkol sa maraming mga aspeto ng maraming-dimensyon ng magandang "seguridad": lahat na kung saan ang seguro na maaaring makuha ay kailangang maging kwalipikado bilang isang pribadong kalakal. Ngunit ito ay hindi sapat. Tulad ng maraming mga kalakal na ibinigay ng estado na lumalabas na pribadong mga kalakal, napakaraming pribadong gawang mga kalakal ang tila akma sa kategorya ng pampublikong kalakal. Malinaw na ang aking mga kapitbahay ay makikinabang mula sa aking alagang-alaga na hardin ng rosas—maaari nilang ikasiya ang tanawin nito na walang kahit anong pagtulong sa akin sa hardin. Totoo rin ito sa lahat ng mga uri ng pagpapabuti na maaari kong gawin sa aking pag-aari na magpapahusay rin sa halaga ng kalapit na pag-aari. Kahit na iyong mga tao na hindi maghahagis ng pera sa kanyang sumbrero ay maaaring makinabang mula sa pagtatanghal ng isang musikero sa kalye. Iyong mga kapwa mga pasahero sa bus na hindi tumulong sa akin sa pagbili nito ay nakinabang mula sa aking deodorant. At lahat ng makakakilala sa akin ay makikinabang mula sa aking mga pagsisikap, na isinagawa ng walang pinansyal na suporta nila, para gawin ang sarili ko na pinaka kagiliw-giliw na tao. Ngayon, gawin lahat ng mga kalakal na ito—mga hardin ng rosas, mga pagpapabuti ng ari-arian, musika sa kalye, mga deodorant, personal na mga pagpapabuti—yamang maliwanag na sila ay nagtataglay ng mga katangian ng pampublikong mga kalakal, kung gayon ay dapat na ipagkaloob ng estado o sa tulong ng estado? -Tulad ng mga halimbawang ito na pinahihiwatig ng pribadong gawa na pampublikong mga kalakal, mayroong malubhang kamalian sa tesis ng mga pampublikong mga kalakal ng mga teoriko na ang pampublikong mga kalakal ay hindi maaaring gawin ng pribado, sa halip ay kinakailangan ng pakikialam ng estado. Malinaw na maaari silang maibigay ng mga merkado. Higit pa rito, ang makasaysayang ebidensya ay ipinapakita sa atin na ang lahat ng tinaguriang pampublikong mga kalakal na ipinagkakaloob ng mga estado ngayon ay mayroon nang ilang panahon sa nakaraan na talagang naibigay na ng mga pribadong negosyante o kahit ngayon ay ipinagkaloob sa isang bansa o iba pa. Para sa halimbawa, ang serbisyo sa koreo ay dating pribado sa halos lahat ng dako; ang mga kalye ay pribado na pinondohan at kahit minsan pa rin; kahit na ang minahal na mga parola ay orihinal na resulta ng pribadong pangangalakal;[^9]pribadong mga pwersa ng kapulisan, mga detektib, at mga arbitrador ay umiiral; at tulong para sa may sakit, mahirap, matatanda, mga ulila, at mga balo ay isang tradisyunal na alalahanin ng mga pribadong organisasyon ng kawanggawa. Upang sabihin, kung gayon, na ang mga ganoong bagay ay hindi maaaring gawin sa pamamagitan ng isang sistema ng purong merkado ay huwad sa pamamagitan ng karanasan ng isang daang beses. +Tulad ng mga halimbawang ito na pinahihiwatig ng pribadong gawa na pampublikong mga kalakal, mayroong malubhang kamalian sa tesis ng mga pampublikong mga kalakal ng mga teoriko na ang pampublikong mga kalakal ay hindi maaaring gawin ng pribado, sa halip ay kinakailangan ng pakikialam ng estado. Malinaw na maaari silang maibigay ng mga merkado. Higit pa rito, ang makasaysayang ebidensya ay ipinapakita sa atin na ang lahat ng tinaguriang pampublikong mga kalakal na ipinagkakaloob ng mga estado ngayon ay mayroon nang ilang panahon sa nakaraan na talagang naibigay na ng mga pribadong negosyante o kahit ngayon ay ipinagkaloob sa isang bansa o iba pa. Para sa halimbawa, ang serbisyo sa koreo ay dating pribado sa halos lahat ng dako; ang mga kalye ay pribado na pinondohan at kahit minsan pa rin; kahit na ang minahal na mga parola ay orihinal na resulta ng pribadong pangangalakal;[^9] pribadong mga pwersa ng kapulisan, mga detektib, at mga arbitrador ay umiiral; at tulong para sa may sakit, mahirap, matatanda, mga ulila, at mga balo ay isang tradisyunal na alalahanin ng mga pribadong organisasyon ng kawanggawa. Upang sabihin, kung gayon, na ang mga ganoong bagay ay hindi maaaring gawin sa pamamagitan ng isang sistema ng purong merkado ay huwad sa pamamagitan ng karanasan ng isang daang beses. -Bukod rito, iba pang mga paghihirap ay lilitaw kapag ginamit ang pagtatangi sa publiko-pribadong mga kalakal upang magpasya kung ano at kung ano ang hindi dapat umalis sa merkado. Halimbawa, paano kung ang produksyon ng tinatawag na pampublikong mga kalakal ay walang positibo ngunit may negatibong mga kahihinatnan para sa ibang tao, o kung ang mga kahihinatnan ay positibo para sa iilan at negatibo para sa iba? Paano kung ang kapitbahay na ang bahay ay nailigtas mula sa pagkasunog sa pamamagitan ng aking brigada kontra-sunog ay humiling (marahil dahil sa sya ay overinsured) na sana ay nasunog ito; o ang mga kapitbahay ko na ayaw ng mga rosas, o kapwa ko mga pasahero na sa tingin nila ay nakakasuklam ang amoy ng aking deodorant? At saka, ang mga pagbabago sa teknolohiya ay maaaring makapagbago ng karakter ng isang ibinigay na kalakal. Halimbawa, sa pagunlad ng cable TV isang kalakal ang dating (tila) pampubliko ay naging pribado. At mga pagbabago sa mga batas ng pag-aari—ng paglalaan ng ari-arian—ay maaring magkaroon ng kaparehong epekto ng pagbabago ng publiko-pribado na karakter ng isang kalakal. Ang parola, halimbawa, ay isang pampublikong kalakal lamang sa ngayon bilang ang dagat ay pampublikong (hindi pribado) pag-aari. Ngunit kung ito ay pinahihintulutan na makakuha ng mga piraso ng karagatan bilang pribadong pag-aari, tulad ng sa isang purong kapitalistang kaayusang panlipunan, kung gayon ang pagkinang ng parola sa ibabaw lamang ng isang limitadong teritoryo, ito ay malinaw na maging posible para ibukod ang mga nonpayers mula sa kasiyahan ng mga serbisyo nito. +Bukod rito, iba pang mga paghihirap ay lilitaw kapag ginamit ang pagtatangi sa publiko-pribadong mga kalakal upang magpasya kung ano at kung ano ang hindi dapat umalis sa merkado. Halimbawa, paano kung ang produkto ng tinatawag na pampublikong mga kalakal ay walang positibo ngunit may negatibong mga kahihinatnan para sa ibang tao, o kung ang mga kahihinatnan ay positibo para sa iilan at negatibo para sa iba? Paano kung ang kapitbahay na ang bahay ay nailigtas mula sa pagkasunog sa pamamagitan ng aking brigada kontra-sunog ay humiling (marahil dahil sa sya ay overinsured) na sana ay nasunog ito; o ang mga kapitbahay ko na ayaw ng mga rosas, o kapwa ko mga pasahero na sa tingin nila ay nakakasuklam ang amoy ng aking deodorant? At saka, ang mga pagbabago sa teknolohiya ay maaaring makapagbago ng karakter ng isang ibinigay na kalakal. Halimbawa, sa pagunlad ng cable TV isang kalakal ang dating (tila) pampubliko ay naging pribado. At mga pagbabago sa mga batas ng pag-aari—ng paglalaan ng ari-arian—ay maaring magkaroon ng kaparehong epekto ng pagbabago ng publiko-pribado na karakter ng isang kalakal. Ang parola, halimbawa, ay isang pampublikong kalakal lamang sa ngayon bilang ang dagat ay pampublikong (hindi pribado) pag-aari. Ngunit kung ito ay pahintulutan na makuha ang mga piraso karagatan bilang pribadong ari-arian, tulad ito ng isang purong kapitalistang kaayusang panlipunan, kung saan ang mga parola ay kumikinang lamang sa isang limitadong teritoryo, ito ay malinaw na maging posible upang ibukod ang mga hindi nagbabayad mula sa kasiyahan ng mga serbisyo nito. Iniiwan itong medyo kulang na antas ng diskusyon at ang pagtingin sa pagkakaiba sa pagitan ng pribado at pampublikong mga kalakal ng mas lubusan, natuklasan namin na ang pagkakaiba ay lumalabas na ganap na ilusyon. Ang isang malinaw na paghihiwalay sa dalawang bahagi sa pagitan ng pribado at pampublikong mga kalakal ay hindi umiiral, at ito ang mahalagang dahilan kung bakit maaaring napakaraming mga di-pagkakasundo sa kung paano uriin ang isang ibinigay na kalakal. Lahat ng mga kalakal ay humigit kumulang na pribado or pampubliko at maaaring—at patuloy na gawin—magbago na may kinalaman sa kanilang antas ng pagka-pribado/pampubliko bilang ang mga pagpapahalaga at pagsusuri ng mga tao ay nagbabago, at habang ang mga pagbabago ay nagaganap sa komposisyon ng populasyon. Upang kilalanin na hindi sila kailanman bumagsak, una at higit sa lahat, sa alinman sa isa o sa iba pang kategorya, isa ang dapat lamang na gumunita kung ano ang gumagawa sa isang bagay na maging kalakal. Para sa isang bagay na maging isang kalakal ito dapat ay kinikilala at tinatrato bilang isang kakulangan ng isang tao. Isang bagay ay hindi isang kalakal tulad nito, na ibig sabihin; ang mga kalakal ay mga kalakal lamang sa mga mata ng tumitingin. Walang bagay na isang kalakal maliban kung may kahit isang tao ang pansariling susuri nito bilang tulad nito. Ngunit pagkatapos, kapag ang mga kalakal ay hindi kailanman mga kalakal—bilang-tulad nito—kapag walang pisiko-kemikal na pagsusuri ang maaaring tumukoy sa isang bagay bilang isang pang-ekonomiyang kalakal—malinaw na walang permanente, layon na pamantayan para sa pag-uuri ng mga kalakal bilang pribado o pampubliko. Hindi sila maaaring maging pribado o pampublikong mga kalakal na tulad nito. Ang kanilang pribado o pampublikong karakter ay depende sa kung gaano karami o gaano karaming tao ang tinuturing sila bilang mga kalakal, na may antas kung saan sila ay pribado o pampublikong pagbabago habang ang mga pagsusuring ito ay nagbabago at sumasaklaw mula sa isa hanggang sa kawalang-hanggan. Kahit na tila ganap na pribadong mga bagay tulad ng loob ng aking apartment o ang kulay ng aking damit na panloob ay maaaring maging gayon na pampublikong mga kalakal sa madaling panahon na may ibang tao ang magsimulang mangalaga sa kanila.[^10] At tila pampublikong mga kalakal, tulad ng panlabas na bahagi ng aking bahay o ang kulay ng aking oberols, ay maaaring maging lubhang pribadong mga kalakal sa lalong madaling panahon na itigil ng ibang tao ang pangangalaga sa kanila. Bukod dito, ang bawat kalakal ay maaaring mabago ang mga katangian nito ng paulit ulit; Ito ay maaari ring maging mula sa isang pampubliko o pribadong kalakal ay maging isang pampubliko o pribadong masama o kasamaan at sa kabaligtaran, depende lamang sa mga pagbabago sa pag-aalaga o hindi pag-aalaga nito. Kung ito ay gayon, samakatuwid ay walang desisyon at kahit ano pa man ang maaaring naka batay sa pag-uuri ng mga kalakal bilang pribado o pampubliko.[^11] Sa katunayan, upang gawin ito ay kakailanganin na tanungin ang halos bawat indibidwal na may kinalaman sa bawat isang kalakal may pag-aalaga man sya o wala tungkol rito—positibo o negatibo at malamang sa kung anong lawak—upang matukoy kung sino ang maaaring makinabang mula sa kung ano at kung sino ang dapat samakatuwid ay lumahok sa pagtutustos ng mga kalakal. (At paanong malalaman ng isang tao kung nagsasabi sila ng totoo?) Ito ay kinakailangan din upang masubaybayan ang lahat ng mga pagbabago sa naturang mga pagsusuri ng tuloy-tuloy, na may resulta na walang tiyak na desisyon ang maaaring gawin tungkol sa produksyon ng anumang bagay, at bilang resulta ng isang walang saysay na teorya ang lahat sa atin ay maaaring maging matagal nang patay.[^12] -Ngunit kahit na isa ang hindi pumansin sa lahat ng mga paghihirap na ito at ay handa na tanggapin, para sa kapakanan ng argumento na ang pagkakaiba ng pribado-pampublikong kalakal ay makatwiran, ang argumento ay hindi magpapatunay na kung ano dapat ito. Hindi ito nagbibigay ng kapani-paniwalang mga dahilan kung bakit ang pampublikong mga kalakal—ipinapalagay na sila ay umiiral bilang isang hiwalay na kategorya ng mga kalakal—ay dapat na gawin, o kung bakit ang estado kaysa sa pribadong mga negosyo ang dapat gumawa sa kanila. Ganito ang mahalagang sinasabi ng teorya ng pampublikong mga kalakal, ang pagpapakilala sa nabanggit na konseptwal na pagkakaiba: Ang positibong mga epekto ng pampublikong mga kalakal para sa mga tao na walang kontribusyon na anuman sa kanilang produksyon o pagtustos ay nagpapatunay na ang mga kalakal na ito ay kanais-nais. Ngunit maliwanag na hindi sila gagawin, o hindi man lamang sa sapat na dami at kalidad, sa isang malaya, mapagkumpitensyang merkado, yamang hindi lahat ng mga makikinabang mula sa kanilang produksyon ay mag-aambag din sa pananalapi upang gawing posible ang produksyon. Upang makagawa ng mga kalakal na ito (na kung saan ay malinaw na kanais-nais, ngunit hindi gagawin sa ibang pagkakataon), ang estado ay dapat makialam at tumulong sa kanilang produksyon. Ang ganitong klase ng pangangatwiran, na maaaring matagpuan sa halos bawat aklat-aralin sa ekonomiya (ang Nobel laureates ay hindi ibinubukod)[^13]ay ganap na nakakalinlang sa dalawang bilang. +Ngunit kahit na isa ang hindi pumansin sa lahat ng mga paghihirap na ito at ay handa na tanggapin, para sa kapakanan ng argumento na ang pagkakaiba ng pribado-pampublikong kalakal ay makatwiran, ang argumento ay hindi magpapatunay na kung ano dapat ito. Hindi ito nagbibigay ng kapani-paniwalang mga dahilan kung bakit ang pampublikong mga kalakal—ipinapalagay na sila ay umiiral bilang isang hiwalay na kategorya ng mga kalakal—ay dapat na gawin, o kung bakit ang estado kaysa sa pribadong mga negosyo ang dapat gumawa sa kanila. This is what the theory of public goods essentially says, having introduced the aforementioned conceptual distinction: The positive effects of public goods for people who do not contribute anything to their production or financing proves that these goods are desirable. Ngunit maliwanag na hindi sila gagawin, o hindi man lamang sa sapat na dami at kalidad, sa isang malaya, mapagkumpitensyang merkado, yamang hindi lahat ng mga makikinabang mula sa kanilang produksyon ay mag-aambag din sa pananalapi upang gawing posible ang produksyon. Upang makagawa ng mga kalakal na ito (na kung saan ay malinaw na kanais-nais, ngunit hindi gagawin sa ibang pagkakataon), ang estado ay dapat makialam at tumulong sa kanilang produksyon. Ang ganitong klase ng pangangatwiran, na maaaring matagpuan sa halos bawat aklat-aralin sa ekonomiya (ang Nobel laureates ay hindi ibinubukod)[^13] ay ganap na nakakalinlang sa dalawang bilang. Para sa isang bagay, upang makamit ang konklusyon na ang estado ay dapat magbigay ng pampublikong mga kalakal na sa ibang paraan ay hindi magagawa, isa ang dapat na maglusot ng isang pamantayan tungo sa magkakadugtong na mga pangangatwiran ng isa. Kung hindi man, mula sa pahayag na dahil sa ilang espesyal na mga katangian na mayroon sila, ilang mga kalakal ay hindi maisasagawa, hindi maaabot ng isa ang konklusyon na ang mga kalakal na ito * ay dapat*na gawin. Ngunit may isang pamantayan na kinakailangan upang mabigyang katwiran ang kanilang konklusyon, ang mga teoriko ng pampublikong mga kalakal ay malinaw na iniwan ang mga hangganan ng ekonomiya bilang isang positibong,*wertfrei*siyensiya. Sa halip ay lumipat sila sa nasasakupan ng mga moral o tuntunin ng moralidad, at samakatuwid ang isa ay aasa na mabibigyan ng isang teorya ng mga tuntunin ng moralidad bilang isang pangkaisipang disiplina upang magawa nila nang lehitimo kung ano ang kanilang ginagawa at makatarungang makuha ang kanilang konklusyon. Ngunit maaaring mahirapan na mabigyang-diin ng sapat na wala saan man sa teoryang literatura ng pampublikong mga kalakal ay maaaring kahit ano na kahit na mahinang pagkakahawig tulad ng isang nagbibigay kamalayan na teorya ng mga tuntunin ng moralidad ang matagpuan.[^14] Kaya dapat itong nakasaad sa pasimula, na ang mga teoriko ng pampublikong mga kalakal ay maling gumagamit ng kahit anong katanyagan na maaaring mayroon sila bilang positibong mga ekonomista para sa mga pagproproklama ng mga bagay kung saan, ayon sa nakasaad sa kanilang sariling mga sinulat, wala silang awtoridad o anuman. Marahil, bagaman, sila ay nakatisod ng isang bagay na tama nang hindi sinasadya, nang hindi ito sinuportahan ng isang detalyadong moral na teorya? Ito ay nagiging malinaw na walang maaaring higit pa mula sa katotohanan sa sandaling ang isa ay bumalangkas ng pamantayan na kakailanganin upang dumating sa konklusyon na ang estado ay kailangang gumabay sa pagkakaloob ng pampublikong mga kalakal. Ang pamantayan na kailangan upang maabot ang konklusyon sa itaas ay ito: sa tuwing ang isang tao ay mapatunayan kahit paano na ang paggawa ng isang partikular na kalakal o serbisyo ay may positibong epekto sa ibang tao ngunit sa kabuuan ay hindi gagawin o hindi maisasagawa sa isang tiyak na dami o kalidad maliban kung ang ilang mga tao ay lumahok sa pagtutustos nito, pagkatapos ay ang paggamit ng agresibong karahasan laban sa mga taong ito ay pinapayagan, alinman sa direkta o hindi direkta sa tulong ng estado, at ang mga taong ito ay maaaring piliting magbahagi sa kinakailangang pinansyal na pasanin. Hindi ito nangangailangan ng masyadong komento para ipakita na ang kaguluhan ay resulta mula sa pagpapatupad ng patakaran na ito, bilang ito ay katumbas ng pagsasabing ang sino man ay maaaring umatake kanino man kailanman nya ito gustuhin. Dagdag pa rito, tulad ng naipakita ko sa detalye sa ibang lugar[^15]ang pamantayan na ito ay hindi maaaring ipangatwiran bilang isang makatarungang pamantayan. Upang makipagtalo sa gayon, sa katunayan upang makipagtalo sa anumang paraan, sa pabor sa o laban sa anumang bagay, maging ito ay isang moral, hindi pangkaraniwan, mula sa obserbasyon, o logico-analytical na posisyon, dapat ito ay ipalagay na salungat sa kung ano talagang sinasabi ng pamantayan, ang integridad ng bawat indibidwal bilang isang pisikal na independiyenteng yunit ng tagagawa ng desisyon ay sigurado. Para lamang kung ang lahat ay malaya mula sa pisikal na agresyon ng lahat maaaring anumang bagay ang unang sinabi kung gayon ang pagkaksundo o hindi pagkakasundo sa anumang bagay ay maaaring maabot. Ang prinsipyo ng hindi pananalakay ay siyang kailangang paunang kondisyon para sa argumentasyon at posibleng kasunduan at kaya naman maaaring maargumentong ipagtanggol bilang isa lamang pamantayan sa pamamagitan ng isang sariling pagpapalagay na pangangatuwiran. diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md index deac5f280..e61a5c4b8 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md @@ -1,47 +1,47 @@ -Ngunit ang pampublikong kalakal na teorya ay masira hindi lamang sa dahilan na maling moral na pangangatuwiran ang ipinahiwatig dito. Kahit ang utilitaryan, malinaw na mali ang ekonomiyang pangangatwiran na naglalaman sa argumento sa itaas. Gaya ng sinsabi sa pampublikong kalakal na teorya, ito ay maaaring mabuti na magkaroon ng pampublikong kalakal kaysa sa hindi magkaroon ng mga ito, gayunman hindi dapat nakalimutan na walang priori na dahilan na umiiral na ito ay kinikailangan (kung saan matatapos dito na mismo ang pangangatwiran ng mga tao may pampublikong kalakal na teorya). Napakalinaw na ito ay posible, at talagang kinikila bilang isang katotohanan, na ang mga anarchist ay umiiral na kaya lubos na masuklam ang aksyon ng estado na mas gustuhin pa nila na hindi magkaroon na tinatawag na pampublikong na bagay sa lahat para ibigay ito sa kanila ng estado.[^16] Sa anumang kaso, kahit na taggapin ang argumento, upang lumundag mula sa pahayag na ang mga pampublikong kalakal ay kanais-nais sa pahayag na dapat ibinigay ng estado ay anumang bagay ngunit hindi ito depinitibo dahil hindi ito mapagpipilian sa kung ano ang nakaharap. Dahil ang pera at iba pang mga rekurso ay kinakailangang mabalik sa mga posibleng alternatibo na ginagamit sa paggastos na parang kanais-nais na pampublikong na bagay, ang may kaugnay lamang at tamang tanong ay maging ito man o hindi ang mga alternatibong gumagamit sa maaaring ilagay ng pera (ito ay mga pribadong na bagay kung saan ito ay maaaaring makuha ngunit hindi mabili sa ngayon kasi ang pera ay ginastos na sa mga pampublikong na bagay sa hali) ay mas mahalaga-mas madalian-kaysa sa mga pampublikong na mga bagay. At ang sagot sa tanong ito ay nakapalinaw. Sa mga termino ng pagsusuri ng konsumer, gayunpaman mataas ang itong absolute na antas nito, ang value sa pampublikong na mga bagay ay mas mababa kaysa sa mga kalabang pribadong kalakal kasi kapag bibigyan ang pagpili ng konsumer (at hindi pinipilit ng isang alternatibo sa kanila), maaari silang pumili na gugulin ang kanilang pera sa iba (kung hindi pinipilit ay may maaaring kailangan). Ito ay nagbibigay na patunay na walang pag-aalinlangan na ang mga resource na ginamit para sa pagbigay ng pampublikong kalakal ay nasayang kasi sila ang magbibigay sa mga konsumer ng paninda o mga serbisyo na pinakamainam lamang ang ikalawang importansya. Sa maikli, kahit na ipinapalagay na ang pampublikong mga bagay na malinaw na nakikilala mula sa mga pribadong kalakal na umiiral na, at kahit na ito ay garantisado na ang isang pampublikong kalakal ay maaaring mapakinabangan, pampublikong kalakal ay siguradong makipagkumpitensya sa mga pribadong kalakal. At mayroong isang method para sa paghanap kung o hindi sila ay mas mahigit na ginusto at hanggang saan ito *mutatis mutandis*, kung, sa gaano ka lawak, ang kanilang produksyon ay mangyari sa gastos ng non-produksyon o binawas na produksyon na mas mahigit na kinakailangan na mga pribadong kalakal: sa pagkaroon ng lahat ng bagay na ibinigay ng malayang competing na pribadong enterprises. Samakatuwid, kasalungat sa na nagawang konklusyon sa pampublikong kalakal na teoriko, lohikal ay nag-puwersa ng isa sa pagtanggap sa resulta na isa lamang ang puro na market sistema na pwedeng magbantay sa rationality, mula sa pananaw ng mga konsumer, ng isang desisyon na maggawa ng isang pampublikong kalakal. At sa ilalim ng order ng puro kapitalista lamang na pwedeng itong masigurado na ang desisyon ukol sa gaano ka rami ang pampublikong kalakal na malikha (kung makagawa talaga ito) ay maaaring rational din.[^17] Hindi mas mababa ang isang semantikong rebolusyon ng tunay na Orwellian na mga sukat na kinakailan na magkaroon ng ibang resulta. Kapag lamang ang isa ay handang magbigay ng kahulugan ng isang tao na "no" na nagkahulugan na "yes", ang "hindi bumili ng anumang bagay" ay nagkahulugan na ito ay "mas pinipili kaysa sa mga nonbuying na tao ay sa halip na nonbuying", ng "puwersa" ay nagkahulugan na "kalayaan", ng "noncontracting" ay nagkahulugan na "maggawa ng kontrata" at iba pa, maari bang "patunayin" ang punto ng teoriko ng pampublikong kalakal."[^18] Ngunit paano natin masigurado na ang sinasabi nila ay talagang nais nilang iparating kung ang sinabi nila ay iyon na talaga, at hindi kabaligtaran ang ibig nilang sabihin, o walang halaga na tiyak na kontent, bagkus lamang ang babbling? Hindi namin masabi. Samakatuwid ang Murray N. Rothbard ay nakapasakto kapag siya ay may komento tungkol sa pagsisikap ng mga ideolohiya ng mga pampublikong kalakal sa pagpatunay sa pag-iral na tinatawag na kabiguan ng market dahil sa non-produksyon o isang quantitatively or qualitatively "kakulangan" produksyon ng mga pampublikong kalakal. Sumulat siya, +Ngunit ang teorya ng mga pampublikong kalakal ay pumutol hindi lamang dahil sa may depekto na pangangatuwiran sa moral na ipinahiwatig dito. Kahit na ang utilitaryan, pang-ekonomiyang pangangatwiran nakapaloob sa agrumento sa itaas ay maliwanag na mali. Gaya ng mga sinasabi ng mga teorya ng pampublikong kalakal, baka ito ay magiging mas mahusay na magkaroon ng pampublikong kalakal kaysa sa hindi magkaroon ng mga ito, bagaman hindi ito dapat malimutan na walang dahilan kung bakit ang isang dahilan na ito ay dapat na kinakailangan (kung saan pagkatapos ay tapusin ang mga pampublikong kalakal ang pangangatwirang mga teorya dito mismo). Napaka-malinaw na ito ay posible, at talagang kinikila bilang isang katotohanan, na ang mga anarchist ay umiiral na kaya lubos na masuklam ang aksyon ng estado na mas gustuhin pa nila na hindi magkaroon na tinatawag na pampublikong na bagay sa lahat para ibigay ito sa kanila ng estado.[^16] Sa anumang kaso, kahit na ang agrumento ay umamin sa ngayon, upang lumukso mula sa pahayag na ang mga pampublikong kalakal ay kanais-nais sa pahayag na dapat sila ay ibigay ng estado sa anumang bagay ngunit hindi kapani-paniwala, dahil ito ay hindi nangangahulugang ang pagpili na kung saan ang isa ay harapin. Dahil ang pera o iba pang mga mapagkukunan ay dapat na nakuha mula sa posibleng mga alternatibong paggamit upang pondohan ang mga di-kanais-nais ng pampublikong kalakal, ang tanging may katuturan at naaangkop na tanong ay kung o hindi ang mga alternatibong paggamit na kung saan maaaring ilagay ang pera (ibig sabihin, ang mga pribadong kalakal na maaaring makuha ngunit ngayon ay hindi mabibili dahil ang pera ay ginugol sa mga pampublikong kalakal sa halip) ay mas mahalaga-mas-apurahin-kaysa sa mga pampublikong kalakal. At ang sagot sa tanong na ito ay lubos na malinaw. Sa mga tuntunin ng mga pag-susuri ng mga mamimili, gayunpaman mataas ang antas ng tiyak nito, ang halaga ng pampublikong kalakal ay medyo mas mababa kaysa sa nakikipagkumpitensya sa mga pribadong kalakal dahil kung ang isa ay umalis sa pagpili sa mga mamimili (at hindi pinilit ang isang alternatibo sa kanila), maliwanag na mas gusto nilang gugulin ang kanilang pera nang iba (kung hindi man ay walang kinakailangang puwersa). Ito ay nagpapatunay na lampas sa anumang pag-aalinlangan na ginamit ng mga mapagkukunan para sa pagkakaloob ng mga pampublikong kalakal ay nasayang dahil nagbibigay sila ng mga namimili ng mga kalakal o serbisyo na sa pinakamahusay na may pangalawang kahalagahan. Sa madali, kahit na ang isang hindi tunay na pampublikong mga kalakal na maaaring nakilala sa malinaw mula sa mga pribadong kalakal na umiiral, at kahit na ito ay ipinagkaloob na ang isang ibinigay na pampublikong kabutihan ay maaaring maging kapaki-pakinabang, ang mga pampublikong kalakal na nais pa rin makipagkumpitensya. At mayroon lamang isang paraan upang malaman kung hindi sila ay ma mapilit at sa kung ang malawak, o *mutatis muntandis*, kung, at hanggang saan, ang kanilang prudiksyon ay magaganap sa kapinsalaan sa di-produksyon o pinababang produsyon ng mas o pinababang produksyon ng mas mapilit na kailangan sa pribadong kalakal: sa pamamagitan ng pagkakaroon ng lahat ng bagay na ibinigay ng malayang nakikipagkumpitensya sa mga pribadong negosyo. Samakatuwid, salungat sa konklusyon ang dumating sa pamamagitan ng mga pampublikong kalakal na mga teoriya, ang lohika pwersa isa upang tanggapin ang resulta lamang ng isang purong sistema ng merkado ay maaaring pangalagaan ang pagkamaykatwiran, mula sa punto ng pagtingin ng mga mamimili, ng isang desisyon upang makabuo ng isang pampublikong kalakal. At sa ilalim lamang ng isang dalisay na kaayusan ng kapitalista ay makakatiyak ito na ang desisyon tungkol sa kung magkano ang isang pampublikong kalakal upang makabuo (kung ito ay dapat gawin sa lahat) ay makatwiran din.[^17] Walang mas mababa sa isang semantikong rebolusyon na mga tunay na Orwellian na laki na kinakailangan upang makabuo ng ibang resulta. Kapag lamang ang isa ay handang mag-interpret sa ibang "no" na nagkahulugan na "yes", ang "hindi bumili ng anumang bagay" ay nagkahulugan na ito ay "mas pinipili kaysa sa mga nonbuying na tao ay sa halip na nonbuying", ng "puwersa" ay nagkahulugan na "kalayaan", ng "noncontracting" ay nagkahulugan na "maggawa ng kontract" at iba pa, maari bang "patunayin" ang punto ng teoriko ng pampublikong kalakal."[^18] Ngunit paano natin masigurado na ang sinasabi nila ay talagang nais nilang iparating kung ang sinabi nila ay iyon na talaga, at hindi kabaligtaran ang ibig nilang sabihin, o walang halaga na tiyak na kontent, bagkus lamang ang babbling? Hindi namin magawa. Kaya nga si Murray N. Rothbard ay ganap na tama kapag nagkomentaryo siya sa mga pagsisikap ng mga ideolohiyang pampublikong kalakal upang patunayan ang pagkakaroon ng mga tinatawag na pagkabigo ng merkado dahil sa hindi paggawa ng produksyon o isang quantitatively o nang dapat sundin "kakulangan" produksyon ng mga pampublikong kalakal. Nagsusulat siya, -> [s]uch pagtatanaw ng ganap na agham pang-ekonomiya ay magsaysay na ang aksyon ng libreng-market ay *kailanman* optimal. Ito ay optimal, hindi mula sa pananaw ng personal na etikal na tanaw ng ekonomista, ngunit mula sa pananaw ng libre, voluntary na aksyon ng lahat ng partisipante at sa pagtupad ng maligayang ipinahayag ng mga kailangan ng mga konsumer. Sagabal ng pamahalaan, samakatuwid, ay kinakailangan at palaging ilipat *layo* mula sa optimum.[^19] +> [s]uch ang isang pagtingin sa agham na pang-ekonomiya ay nagpapahiwatig na ang pagkilos ng libreng-pamilihan ay *kailanman*pinakamainam. Ito ay pinakamainam, mula sa pananaw ng personal na etikal na pananaw ng isang ekonomista, ngunit mula sa pananaw na malaya, boluntaryong pagkilos ng lahat ng mga kalahok at sa pagtupad sa malayang pahayag na mga pangangailangan ng mga mamimili. Ang panghihimasok ng pamahalaan, samakatuwid, ay kinakailangan at laging lumilipat*wala rito* mula sa naturang isang pinaka-mabuting kalagayan.[^19] -Sa katunayan, ang mga argumento na parang patunayin na pagkabigo ng market ay walang maikling maliwanag na mali. Pagkasira ng kanilang magkaila ng teknikal jargon ang lahat ng kanilang patunayin ay ito: Ang isang market ay hindi perpekto, dahil it ay naglalarawan ng non-agresyon prinsipyo na di-kasalungat na ipinataw sa mga kondisyon na marka ng scarcity, at ang tiyak na mga bagay o mga serbisyo na maaaring lamang maisagawa at binigay kapag agresyon ay ang pinayagan ay hindi magawa. Totoo, ngunit walang teoriko na market ay kailanman mangahas tanggihan ito. Gayunpaman, at ito ay decisive, itong "pagiging depekto" ng market ay pwedeng ipagtanggol, sa kagandahang-asal at sa ekonomiya, samantalang ang mga "pagiging perpketo" ng mga market pinalaganap ng mga pampublikong kalakal na teoriko ay hindi maaaring..[^20] Ito ay totoo rin na ang pagkawasak ng kasalukuyang pagsasanay ng estado sa pagbibigay ng pampublikong na mga bagay ay magpahiwatig ng ilang pagbabago sa umiiral na sosyal na istraktura at ang distribusyon ng yaman. Ang gayong pagbubuhos ay tiyak na magpahiwatig ng pagkahirap para sa ilang mga tao. Sa katunayan, ito ay talaga ang dahilan kung bakit may malawak na pagkalat na pampublikong resistance sa isang policy ng privitizing ang function ng estado, kahit na sa malayo na pangkalahatan na sosyal yaman ay mapapahusay ng patakarang ito. Tiyak, gayunpaman, ang totoo iyan ay hindi ito tanggap bilang isang balidong argumento na nagpapakita ng pagkabigo ng market. Kung ang tao ay pinapayagan na sutukin ang ibang tao sa kanilang ulo at sa ngayon ay hindi pinapayagan sa pagpatuloy sa paggawa nito, siya ay tiyak masaktan. Ngunit ang isa ay mahirap na tanggapin na bilang isang balidong paliwanag para sa upholding ng lumang (pagpindot) patakaran. Siya ay nasaktan, ngunit sa pagsaktan sa kanya ay nangangahulugang na pagpapalit sa isang sosyal na order kung saan bawat konsumer ay may pantay na karapatan upang matukoy kung ano at ilan man ang nagawa, para sa sistema kung saan ilan sa mga konsumer ay may karapatan upang matukoy kung anong paggalang ang ibang konsumer ay hindi pinayagan sa pagbili na voluntary kung ano ang gusto nila na makatarungang pagkuha ng mga ito at sa kanilang pagtatapon. Tunay na, ganyan ang substitution ay magiging mapipili mula sa tanaw ng lahat ng mga kustomer bilang kusang-loob na mga kustomer. +Sa katunayan, ang mga agrumento na parang nagpapatunay ng pagkabigo sa merkado ang mga pagkabigo ay walang maikling salita ng walang katotonan na malinaw. Nakuha nila pagtakpan ang teknikal na hindi maintindihang pag-uusap ang lahat ng napatunayan nila ay ito: Ang isang merkado ay hindi perpekto, dahil ito ay nailalarawan sa prinsipyo ng di-pagsalungat na ipinataw sa mga kondisyon na minarkahan ng kakulangan, at kaya ilang mga kalakal o serbisyo na maaari lamang na ginawa at ibinigay kung hindi pinahihintulutan ng agresyon na hindi makagawa. Tunay na sapat, ngunit walang merkadong teoriko ang kailanman mangahas tanggihan ito. Gayunpaman, at ito ay decisive, itong "imperpeksyon" ng merkado ay pwedeng ipagtanggol, sa kagandahang-asal at sa ekonomiya, samantalang ang mga "perpeksyon" ng mga merkado na pinalaganap ng mga pampublikong kalakal na teoriko ay hindi maaaring..[^20] Ito ay totoo rin na ang pagkawasak ng kasalukuyang pagsasanay ng estado sa pagbibigay ng pampubliko na mga bagay ay nagpapahiwatig ng ilang pagbabago sa umiiral na sosyal na istraktura at ang distribusyon ng yaman. Tiyak na ang gayong pag-urong na ipinahiwatig ang kahirapan para ilang mga tao. Sa katunayan, ito ang dahilan kung bakit may malawak na paglaban sa publiko sa isang patakaran ng privatize ng mga pag-andar ng estado, kahit na sa katagalan ang pangkalahatang yaman ng lipunan ay mapapahusay ng patakarang ito. Sigurado, gayunpaman, ang katotohanang ito ay hindi maaaring tanggapin bilang isang wastong agrumento na nagpapakita ng kabiguan ng mga merkado. Kung ang isang tao ay pinahihintulutang ilagay ang iba pang mga tao sa unahan at ngayon ay hindi pinahihintulutang magpatuloy sa pagsasanay na ito, tiyak na nasaktan siya. Subalit ang isa ay parang hindi tatanggapin na bilang wastong dahilan para sa pagtataguyod ng mga patakaran ng lumang (pagpindot). Siya ay nasaktan, ngunit ang pagpinsala sa kanya ay nangangahulugang pagpapalit ng isang kaayusang panlipunan kung saan ang bawat mamimili ay may pantay na karapatan upang matukoy kung ano at kung magkano ang anumang bagay na ginawa, para sa isang sistema kung saan ang ilang mga mamimili ay may karapatang malaman kung ano ang paggalang ang hindi pinahihintulutan ng ibang mamimili upang bumili ng kusang-loob kung ano ang nais nila sa mga paraan na makatarungang nakuha sa pamamagitan ng mga ito at sa kanilang pamamahagi. Tunay na, ganyan ang substitution ay magiging mapipili mula sa tanaw ng lahat ng mga mamimili bilang kusang-loob na mga mamimili. -Sa lakas ng tuwid na pangangatwiran, isa ang kailangang tatanggap ng Molinari na kongklusyon para sa kapakanan ng mga kustomer, lahat ng mga ari-arian at mga paglilingkod ay maibibigay sa pamamagitan ng pamilihan.[^21] Ito ay hindi lamang hindi totoo na malinaw na gayon sa mga kategorya ng mga ari-arian na umiiral, alin ang gusto mo na espesyal na mga pagbabago sa angkalahatang tesis sa kapitalismo ng pangkabuhayang kahigitan ay kinakailangan; na kung sila ay umiiral, walang espesyal na dahilan na maaaring makita kung bakit ang ganitong mga pampublikong mga ari-arian ay dapat hindi naisagawa sa pamamagitan ng pribadong mga panukala, mula ng sila ay invariably tumatayo sa kompetisyon kasama ang pribadong mga ari-arian. Sa katunayan, sa kabila ng lahat ng mga propaganda mula sa pampublikong mga ari-arian na mga theorist, ang mas malaking husay sa mga pamilihan bilang pagkumpara na may estadong dumadagdag na tanto na may respeto sa higit at higit sa itinatawag na pampublikong mga ari-arian. Ang araw-araw na sinita na may kaalaman, na may simuman na taimtim na pagtitiyaga ng pag-aaral ng mga bagay na ito ay hindi sa panahong ito ang mga pamilihan ay maaaring makagawa ng postal na mga serbisyo, mga railroad, elektrisidad, telepono, edukasyon, pera, mga daan at gayon sa mas epektibo kaysa estado, i.e., ng higit sa mga kagustohan ng mga kustomer. Karamihan sa mga tao ay mahiyain sa pagtatanggap ng isang partikular na sektor kung ano ang tuwid na dapat sa kanila; sa produksyon ng seguridad. Kaya, para sa natitira sa kabanata na ito aking ibabalik ang aking alintana sa pagpapahayag ng kataastaasang pagpapatupad sa isang kapitalistang ekonomiya sa partikular na lugar—isang kahigitan na kung ano ang kaso na nagawa sa ngayon, ngunit magkakaroon ng maibibigay na mas manghikayat minsan may maraming empirikal na materyal ay maidagdag sa analysis at ito ay pinag-aaralan bilang isang problem sa kanyang sariling karapatan.[^22] +Sa lakas ng tuwid na pangangatwiran, isa ang kailangang tatanggap ng mga Molinari na konklusyon para sa kapakanan ng mga mamimili, lahat ng mga ari-arian at mga paglilingkod ay maibibigay sa pamamagitan ng merkado.[^21] Ito ay hindi lamang totoo na malinaw na gayon sa mga kategorya ng mga ari-arian na umiiral, alin ang gusto mo na espesyal na mga pagbabago sa kalahatang tesis sa kapitalismo ng pangkabuhayang kahigitan ay kinakailangan; na kung sila ay umiiral, walang espesyal na dahilan na maaaring makita kung bakit ang ganitong mga pampublikong mga ari-arian ay dapat hindi naisagawa sa pamamagitan ng pribadong mga panukala, mula ng sila ay walang paltos na tumatayo sa kompetisyon kasama ang pribadong mga kalakal. Sa katunayan, sa kabila ng lahat ng mga propaganda mula sa pampublikong mga kalakal na mga teoriko, ang mas malaking husay sa mga pamilihan bilang pagkumpara na may estadong dumadagdag namakaintindi na may respeto sa higit at higit sa itinatawag na pampublikong mga kalakal. Ang araw-araw na sinita na may kaalaman, na may sinuman na taimtim na pagtitiyaga ng pag-aaral ng mga bagay na ito ay hindi sa panahong ito ang mga pamilihan ay maaaring makagawa ng postal na mga serbisyo, mga railroad, elektrisidad, telepono, edukasyon, pera, mga daan at gayon sa mas epektibo kaysa estado, i.e., ng higit sa mga kagustuhan ng mga mamimili. Ngunit ang mga tao ay karaniwang nahihiya sa pagtanggap sa isang partikular na sektor kung ano ang lohikal na pwersa sa kanila: sa paggawa ng seguridad. Dahil dito, sa natitirang bahagi ng kabanatang ito ay ibabaling ko ang aking pansin sa pagpapaliwanag sa superyor na paggana ng isang ekonomiyang kapitalista sa partikular na lugar na ito-isang superyoridad na ang lohikal na kaso ay ginawa na ngayon, ngunit kung saan ay magiging mas mapang-akit kapag ang ilang mga panigurado sa obserbasyon na materyal ay idinagdag sa pagsusuri at sadyang pinag-aralan ito bilang isang problema sa sarili nitong karapatan.[^22] -Kung papaano ang isang sistem sa nonmonopolistic, paglabanlaban ng mga tagagawa ng seguridad ng trabaho? Ito ay dapat malinaw galing sa outset na sa pagsasagot sa tanong na ito ay isa ang aalis sa kaharian ng taganas logical na analysis at kaya ang mga sagot ay dapat kawalan ng katunayan, ang apodictic na karakter sa mga pronouncement ng kabisaan ng pampublikong ari-arian na tiyorya. Ang problemang mahaharap ay tiyak na magkahawig sa tanong kung paano ang isang pamilihan na ibig sana i-solve ang problema sa produktion ng hamburger, lalo na kung ang ganitong punto ng mga hamburger ay nakagawa ng kinalaman lamang sa pamamagitan ng estado at kaya walang isang makagawa sa nakaraang karanasan. Sinusubukan mga sagot lamang ay mangyaring bumalangkas. Walang sinuman na posibleng makaalam sa eksakto istraktura sa industriya ng hamburger—gaano ka dami ang kompetensya na mga kumpanya na darating sa kabuhayan, ang halaga ng industriya na ito ay magkaroon ng pagkumpara sa iba, kung ano ang mga hamburger na pagkaka-anyo, kung gaano karami ang uri ng mga hamburger na maipakita sa pamilihan ay siguro mawawala muli ang kulang sa hihingin, at gayon sa. Walang isa na makagawa na malaman ang lahat ng mga tagpo at mga pagbabago na nag-impluensiya sa pinaka-istraktura sa industriya ng hamburger—mga pagbabago ng mga kinakailangan ng iba't ibang grupo ng mga kustomer, mga pagbabago sa teknolohiya, pagbabago sa mga presyo ng iba't ibang mga bagay na makaapekto sa industriya mismong o hindi mismo, at gayon sa. Ito ay dapat ipahiwatig na kahit na ang magkaparehong mga isyu na magyari hingil sa pribadong produksyon ng seguridad, ito ay sa pamamagitan ng walang kahulugan na magdamay ng walang klarong sinasabi. Assuming certain general conditions of demand for security services (conditions that more or less realistically reflect the world as it presently is) what can and will be said is how different social orders of security production, characterized by different structural constraints under which they have to operate, will respond differently.[^23] Let me first analyze the specifics of monopolistic, state-run security production, for at least in this case one can draw on ample evidence regarding the validity of the conclusions reached and then compare this system with what could be expected if it were replaced by a nonmonopolistic one. +Paano magiging isang sistema ng di-pampulitika, nakikipagkumpitensya sa tagagawa ng seguridad ng trabaho? Ito ay dapat na malinaw mula sa simula na sa pagsagot sa tanong na ito ang isa ay umalis sa lupain nang wagas ng lohikal na pagsusuri at samakatuwid ang mga sagot ay dapat na walang katiyakan, Ang apodictic na tauhan ng proklamasyon sa pagiging wasto ng mga pampublikong kalakal ng teorya. Ang problema na nahaharap ay kahawig sa pagtatanong kung paano malutas ng isang merkado ang problema ng produksyon ng hamburger, lalo na kung hanggang sa puntong ang mga hamburger ay ginagawa lamang sa pamamagitan ng estado at samakatuwid walang sinuman ang maaaring gumuhit sa nakaraang karanasan. Tanging mga pansamantalang sagot ay maaaring magpanukala. Walang sinuman ang maaaring malaman ang eksaktong istruktura ng industriya ng hamburger-kung gaano karami ang nakikipagkumpitensya sa mga kumpanya, kung ano ang kahalagahan ng industriya na ito kumpara sa iba, kung ano ang itsura ng mga hamburger, gaano karaming iba't ibang uri ng hamburger ang lilitaw sa merkado at marahil mawawala muli dahil sa isang kakulangan ng pangangailangan, at iba pa. Walang sinuman ang maaaring malaman ang lahat ng mga pangyayari at ang mga pagbabago na makakaimpluwensya sa napaka istraktura ng industriya ng hamburger-mga pagbabago sa mga pangangailangan ng iba't ibang mga grupo ng mamimili, mga pagbabago sa teknolohiya, mga pagbabago sa mga presyo ng iba't ibang mga produkto na nakakaapekto sa industriya nang direkta o hindi direkta, at iba pa. Dapat itong bigyang-diin na kahit na ang mga katulad na mga isyu ay lumitaw tungkol sa pribadong produksyon ng seguridad, ito ay hindi nangangahulugan na walang anumang tiyak na maaaring sabihin. Ipagpalagay ang ilang mga pangkalahatang kondisyon ng demand para sa mga serbisyo ng seguridad (mga kondisyon na higit pa o mas mababa parang buhay sumasalamin sa mundo bilang ito ay kasalukuyang) kung ano ang maaari at sasabihin ay kung gaano ang iba't ibang mga sosyal order ng seguridadna produksyon, na nailalarawan sa pamamagitan ng iba't ibang mga hadlang sa istruktura kung saan mayroon sila upang gumana, iba ng tutugon,[^23] Pag-aralan muna ang mga detalye ng monopolistiko, ang pagpapatakbo ng seguridad ng estado. dahil sa hindi bababa sa kaso na ito ay maaaring makuha ang sapat na katibayan tungkol sa pagkabisa ng mga konklusyon ay naabot at pagkatapos ay ihambing ang sistemang ito sa kung ano ang maaaring inaasahan kung ito ay pinalitan ng isang di-pampulitika. -Even if security is considered to be a public good, in the allocation of scarce resources it must compete with other goods. What is spent on security can no longer be spent on other goods that also might increase consumer satisfaction. Moreover, security is not a single, homogeneous good, but rather consists of numerous components and aspects. There is not only prevention of crime, detection of criminals, and enforcement of the law, but there is also security from robbers, rapists, polluters, natural disasters, and so on. Moreover, security is not produced in a “lump,” but can be supplied in marginal units. In addition, different people attach different importance to security as a whole, and also to different aspects of the whole thing, depending on their personal characteristics, their past experiences with various factors of insecurity, and the time and place in which they happen to live.[^24] Here I address the fundamental economic problem of allocating scarce resources to competing uses, how can the state—an organization not financed exclusively by voluntary contributions and the sales of its products but rather partially or even wholly by taxes—decide how much security to produce, how much of each of its countless aspects, to whom and where to provide how much of what? The answer is that it has no rational way to decide this question. From the point of view of the consumers, its response to their security demands must be considered arbitrary. Do we need one policeman and one judge, or 100,000 of each? Should they be paid $100 a month or $10,000? Should the policemen, however many we might have, spend more time patrolling the streets, chasing robbers, and recovering stolen loot, or spying on participants in victimless crimes such as prostitution, drug use, or smuggling? And should the judges spend more time and energy hearing divorce cases, traffic violations, cases of shoplifting, and murder, or antitrust cases? Clearly, all of these questions must be answered somehow because as long as there is scarcity and we do not live in the Garden of Eden, the time and money spent on one thing cannot be spent on another. The state must answer these questions, too, but whatever it does, it does it without being subject to the profit-and-loss criterion. Hence, its action is arbitrary and necessarily involves countless wasteful misallocations from the consumer’s viewpoint.[^25] Independent to a large degree of consumer wants, the state-employed security producers instead do what they like. They hang around instead of doing anything, and if they do work they prefer doing what is easiest or work where they can wield power rather than serving consumers. Police officers drive around a lot, hassle petty traffic violators, spend huge amounts of money investigating victimless crimes that many people (i.e., nonparticipants) do not like but that few would be willing to spend their money on to fight, as they are not immediately affected by them. Yet with respect to what consumers want most urgently—the prevention of hardcore crime (i.e., crimes with victims), the apprehension and effective punishment of hard-core criminals, the recovery of loot, and the securement of compensation of victims of crimes from the aggressors—the police are notoriously inefficient, in spite of ever higher budget allocations. +Kahit na ang seguridad ay itinuturing na isang pampublikong kalakal, sa paglalaan ng kakulangan sa mga mapagkukunan na dapat itong makipagkumpitensya sa iba pang mga kalakal. Ang ginugol sa seguridad ay hindi na gugugol sa iba pang mga kalalal na maaari ring madagdagan ang kasiyahan ng mga mamimili. Bukod dito, ang seguridad ay hindi isang solo, magkakatulad na kalakal, ngunit sa halip ay binubuo ng maraming mga bahagi at aspeto. Walang pag-iwas sa krimen, pagtuklas sa mga kriminal, at pagpapatupad ng batas, ngunit mayroon ding seguridad mula sa mga magnanakaw, mga rapist, mga polluter, natural na sakuna, at iba pa. Bukod dito, ang seguridad ay hindi ginawa sa isang "tumpok," ngunit maaaring maibigay ng nasa gilid ang yunit. Bilang karagdagan, ang iba't ibang tao ay may iba't ibang kahalagan sa seguridad sa kabuuan, at pati sa iba't ibang aspeto ng buong bagay, depende sa kanilang mga personal na katangian, ang kanilang mga nakaraang karanasan sa iba't ibang mga kadahilanan ng kawalan ng seguridad, at ang oras at lugar na kung saan sila dumaan para mabuhay.[^24] Narito ang tirahan ko na pangunahing problema sa ekonomiya ng paglalaan ng mga kakulangan ng mapagkukunan sa nakikipagkumpitensya sa paggamit, paano ang estado-isang organisasyon na hindi eksklusibo na tinustusan ng mga boluntaryong kontribusyon at ang mga benta ng mga produkto nito ngunit sa halip ay bahagya o kahit na lubos ng mga buwis sa pamamagitan ng buwis-magpasya kung magkano ang seguridad upang makabuo, gaano karami ang bawat isa sa mga hindi mabilang na aspeto nito, para kanino at kanino ibibigay kung magkano ano? Ang sagot ay wala ito makatwiran na paraan upang magpasya ang tanong na ito. Mula sa pananaw ng mga mamimili, ang sagot nito sa kanilang pangangailangan sa seguridad dapat ituring na di-makatwiran. Kailangan b natin ang isang pulis at isang tagahatol, o 100,000 ng bawat isa? Dapat ba silang bayaran $100 sa isang buwan o $10,000? Dapat ang mga pulis, gayunpaman marami ang maaaring pumayag dito, magpalipas ng madaming oras sa pag-patrolya sa mga kalye, paghabol sa mga magnanakaw, at pagbawi ng ninakaw na pagnanakaw, o hinamnam sa mga kalahok sa mga walang krimen na mga biktima tulad ng prostitusyon, paggamit ng droga o kontrabando? At dapat na gumugol ng mas maraming oras ang mga hukom at pagdinig ng kaso ng diborsyo ng enerhiya, mga paglabag sa trapiko, mga kaso ng pag-uusap, at pagpatay, o mga kaso ng antitrust? Maliwanag, ang lahat ng mga tanong na ito ay kailangang masagot kahit papaano dahil hangga't may kakulangan at hindi kami nakatira sa Hardin ng Eden, at ang oras at pera na ginugol sa isang bagay ay hindi maaaring magastos ng iba. Dapat sagutin ng estado ang mga tanong na ito, ngunit anuman ang ginagawa nito, ginagawa ito nang hindi napapailalim, sa kritikal-na-kita at modelo. Samakatuwid, ang pagkilos nito ay hindi makatwiran at kinakailangang nasasangkot at hindi mabilang na aksaya sa mga misallocation mula sa pananaw ng mamimili.[^25] Nagsasarili sa isang malaking antas ng nais ng mamimili, ang mga producer ng seguridad na nagtatrabaho sa estado sa halip gawin kung ano ang gusto nila. Nag-iipon sila sa halip na gumawa ng anumang bagay, at kung gagawin nila ang trabaho na mas gusto nila ang trabaho na mas gusto nila ang ginagawa kung ano ang pinaka-madali o magtrabaho kung saan maaari nilang gamitin ang kapangyarihan sa halip kaysa sa paghahatid ng mga mamimili. Ang mga opisyal ng pulisya ay maghahatid sa paligid ng marami, at abala sa maliit na mga paglabag sa trapiko, gumastos ng malaking halaga ng pera na sinisiyasat ang mga krimen na walang biktima sa maraming tao (ibig sabihin, hindi mga kasosyo) hindi nais ngunit iilan na magiging handa upang gastusin ang kanilang pera upang labanan, dahil hindi sila apektado ng mga ito. Ngunit may kinalaman sa kung ano ang gusto ng mga mamimili ng mapilit-ang pag-iwas sa krimen ng hardcore (ibig sabihin, mga krimen ng biktima), ang pagkaunawa at epektibong parusa ng mga ubod ng tapang na kriminal, ang pagbawi sa pagnanakaw, at pag-iipon ng kabayaran sa mga biktima ng mga krimen mula sa mga mananalakay -ang pulisya ay hindi sanay, sa kabila ng mas mataas na mga alokasyon ng badget. -Furthermore, whatever state-employed police or judges happen to do (arbitrary as it must be), they will tend to do poorly because their income is more or less independent of the consumer’s evaluations of their services. Thus one observes police arbitrariness and brutality and the slowness in the judicial process. Moreover, it is remarkable that neither the police nor the judicial system offers consumers anything even faintly resembling a service contract in which it is laid down in unambiguous terms what procedure the consumer can expect to be set in motion in a specific situation. Rather, both operate in a contractual void that over time allows them to change their rules of procedure arbitrarily and that explains the truly ridiculous fact that the settlement of disputes between police and judges on the one hand and private citizens on the other is not assigned to an independent third party, but to another policeman or judge who shares employers with one party—the government—in the dispute. +Higit pa rito, kahit anong estado-gamitin ng pulisya o dumating ang hukom na gawin (nagkataon na ito ay dapat), siala ay may posibilidad na gumawa ng mahirap dahil ang kanilang kita ay mas mababa o mas malaya ng mga pagsusuri ng mga mamimili sa kanilang mga serbisyo. Kaya ang isang tao ay nagmamasid sa palad ng pulisya at brutalidad at kabagalan sa pag-proseso ng panghukuman. Bukod dito, kapansin-pansin na hindi ang pulisya o ang sistemang panghukuman ay nag-aalok sa mga maimili anumang bagay na mahina na kahawig ng kontrata ng serbisyo kung saan ito ay inilatag sa mga hindi malinaw na mga tuntunin kung anong pamamaraan ang maaaring asahan ng mamimili upang itakda sa paggalaw sa isang partikular na sitwasyon. Sa halip, ang parehong nagpapatakbo sa isang walang bisa na kontrata na sa paglipas ng panahon ay nagpapahintulot sa kanila na baguhin ang kanilang mga alintuntunin na nagkataon na pamamaraan at nagpapaliwanag ng tunay na katawa-tawa na katotohanan na ang pag-areglo ng mga alitan sa pagitan ng pulisya at mga hukom sa isang banda at mga pribadong mamamayan sa kabilang banda ay hindi nakatalaga sa isang malayang ikatlong partido, ngunit sa isang pulis o hukom na namamahagi ng mga employer sa isang partido-ang pamahalaan-sa hindi pagkakaunawaan. -[^16]: See on this argument Rothbard, “The Myth of Neutral Taxation,” p. 533\. Incidentally, the existence of one single anarchist also invalidates all references to Pareto optimality as a criterion for economically legitimate state action. +[^16]: Tignan sa agrumento na ito ni Rothbard, "Ang Pabula ng Neutral na Pagbubuwis," p. 533\. Sinasadya, ang pagkakaroon ng isang solong anarkiya ay nagpawalang-bisa ang lahat ng mga sanggunian sa pareto optimality bilang isang modelo para sa ekonomiko na lehitimong pagkilos ng estado. -[^17]: Essentially the same reasoning that leads one to reject the socialist-statist theory built on the allegedly unique character of public goods as defined by the criterion of nonexcludability, also applies when, instead, such goods are defined by means of the criterion of nonrivalrous consumption (see notes 6 and 12 above). For one thing, in order to derive the normative statement that they *should* be so offered from the statement of fact that goods that allow nonrivalrous consumption *would not* be offered on the free market to as many consumers as could be, this theory would face exactly the same problem of requiring a justifiable ethics. Moreover, the utilitarian reasoning is blatantly wrong, too. To reason, as the public goods theorists do, that the free-market practice of excluding free riders from the enjoyment of goods that would permit nonrivalrous consumption at zero marginal costs would indicate a suboptimal level of social welfare and hence would require compensatory state action is faulty on two related counts. First, cost is a subjective category and can never be objectively measured by any outside observer. Hence, to say that additional free riders could be admitted at no cost is totally inadmissible. In fact, if the subjective costs of admitting more consumers at no charge were indeed zero, the private owner-producer of the good in question would do so. If he does not do so, this reveals that the costs for him are *not* zero. The reason may be his belief that to do so would reduce the satisfaction available to the other consumers and so would tend to depress the price for his product; or it may simply be his dislike for uninvited free riders as, for instance, when I object to the proposal that I turn over my less-thancapacity-filled living room to various self-inviting guests for nonrivalrous consumption. In any case, since for whatever reason the cost cannot be assumed to be zero, it is then fallacious to speak of a market failure when certain goods are not handed out free of charge. On the other hand, welfare losses would indeed become unavoidable if one accepted the public goods theorists’ recommendation of letting goods that allegedly allow for nonrivalrous consumption to be provided free of charge by the state. Besides the insurmountable task of determining what fulfills this criterion, the state, independent of voluntary consumer purchases as it is, would first off face the equally insoluble problem of rationally determining *how much* of the public good to provide. Clearly, since even public goods are not free goods but are subject to “crowding” at some level of use, there is no stopping point for the state, because at any level of supply there would still be users who would have to be excluded and who, with a larger supply, could enjoy a free ride. But even if this problem could be solved miraculously, in any case the (necessarily inflated) cost of production and operation of the public goods distributed free of charge for nonrivalrous consumption would have to be paid for by taxes. And this then, i.e., the fact that consumers would have been coerced into enjoying their free rides, again proves beyond any doubt that these public goods, too, are of inferior value from the point of view of consumers to the competing private goods that they now no longer can acquire. +[^17]: Talaga ang parehong pangangatwiran na humantong sa isa upang tanggihan ang sosyalista-istatistikang teorya ng itinayo sa diumano'y natatanging katangian ng mga pampublikong kalakal gaya ng nilinaw ng pamantayan ng walang bisa, nalalapit din kapag, sa halip, ang mga naturang kalakal ay tinukoy sa pamamagitan ng pamantayan ng hindi pangkaraniwang pagkonsumo (tignan ang tala 6 at 12 sa itaas). Para sa isang bagay, upang makuha ang normatibong pahayag na sila *dapat* ay kaya inaalok mula sa pahayag ng katotohanan na ang mga kalakal na nagpapahintulot sa hindi pangkaraniwang pagkonsumo *hindi gagawin* sa pag-handog sa libreng merkado sa bilang ng maraming mga mamimili bilang maaaring, ang teorya na ito ay haharap sa eksaktong kaparehong problema ng hingin ang isang makatwirang etika. Higit pa, ang paggamit ng utilitaryan ay mali, din. Upang ipaliwanag, gaya ng ginagawa ng mga teoristang pampublikong kalakal, na ang pagsasanay sa libreng-merkado ng pagbubukod ng mga libreng sakay mula sapagtatamasa ng mga kalakal na magpapahintulot sa hindi pangkaraniwang pagkonsumo sa sero na marginal na gastos ay nagpapahiwatig ng isang suboptimal na antas ng panlipunang kapakanan at samakatuwid ay nangangailangan ng kapahintulutang pagkilos ng estado ay may sira sa dalawang kaugnay na bilang. Una, ang gastos ay isang pansarili na kategorya at hindi maaaring maging tuloy-tuloy na nagsusukat sa pamamagitan ng anumang tagamasid sa labas. Samaktuwid, upang sabihin na ang mga karagdagang sakay ay maaaring admitido nang walang gastos at ganap na hindi maaari. Sa katunayan, kung ang mga pansarili na gastos na papasukin na mas maraming mga mamimili sa walang bayad at talagang sero, ang pribadong may-ari ng producer ng mahusay na pinag-uusapan ay gagawin ito. Kung hindi niya ito ginagawa, ito ay nagpapakita na ang mga gastos para sa kanya *hindi* sero. Ang dahilan ay maaaring ang kanyang paniniwala na ang paggawa nito ay magbabawas na kasiyahan na magagamit sa iba pang mga mamimili at sa gayon ay may posibilidad na ma-depress ang presyo para sa kanyang produkto; o maaaring ito lamang ay ang kanyang pag-ayaw para sa mga hindi inanyayahang mga libreng sakay bilang, halimbawa, kapag ako ay sumasalungat sa panukala na binabaling ko ang aking hindi-gaanong-kapasidad ng salas sa iba't ibang mga bisita na nag-aanyaya sa sarili para sa hindi pangkaraniwang pagkonsumo. Sa anumang kaso, dahil sa kahit anong dahilan ang gastos ay hindi maaaring ipagpalagay upang maging sero, ito ay pagkatapos mapapansin upang magasalita ng isang pagbigo sa merkado kapag ang ilang mga kalakal ay hindi ipinasa na walang bayad. Sa kabilang banda, ang mga pagkalugi sa kapakanan ay sa katunayan maging hindi maiiwasan kung tinanggap ng isang tao ang rekomendasyon ng mga pampublikong kalakal ng mga teorya ng pagpapaalam sa mga kalakal na di-umano'y pinahihintulutan para sa hindi pangkaraniwang pagkonsumo upang ipagkaloob nang libreng estado. Bukod sa hindi malulutas na gawain na magpasya kung ano ang nagagampanan ng pamantayan na ito, ang estado, ay hiwalay sa boluntaryong mga pagbili ng mamimili dahil ito ay, magiging una sa harap ng walang kapantay na problema ng makatwirang pagtukoy *magkano* ng mahusay na pampublikong ibibigay. Maliwanag, mula noon kahit ang mga pampublikong kalakal ay hindi mga libreng kalakal ngunit napapailalim sa "paggitgit" sa ilang antas ng paggamit, walang magpapahinto para sa estado, dahil sa anumang antas ng suplay ay magkakaroon pa rin ng mga gumagamit kung sino ang dapat maibukod at sino, na may mas malaking suplay, at maaaring magtamasa ng libreng pagsakay. Ngunit kahit na ang problemang ito ay maaaring malutas sa milagrosong paraan, sa anumang kalagayan ng (talagang napalaki) na gastos ng produksyon at pagpapatakbo ng mga pampublikong kalakal na ipinamamahagi nang walang bayad para sa hindi pangkaraniwang pagkonsumo kailangang bayaran ng mga buwis. At pagkatapos, ibig sabihin, ang katotohanan na ang mga mamimili ay pinilit na puwersahin ang kanilang mga libreng sakyan, muli nagpapatunay sa kabila ng anumang pag-aalinlangan na ang mga pampublikong kalakal, masyadong, mababa ang halaga mula sa punto ng pagtingin sa mga mamimili sa nakikipagkumpitensya sa mga pribadong kalakal na hindi na nial kayang makuha. -[^18]: The most prominent modern champions of Orwellian double talk are Buchanan and Tullock (see their works cited in note 3 above). They claim that government is founded by a “constitutional contract” in which everyone “conceptually agrees” to submit to the coercive powers of government with the understanding that everyone else is subject to it too. Hence government is only *seemingly* coercive but *really* voluntary. There are several evident objections to this curious argument. First, there is no empirical evidence whatsoever for the contention that any constitution has ever been voluntarily accepted by everyone concerned. Worse, the very idea of all people voluntarily coercing themselves is simply inconceivable, much in the same way as it is inconceivable to deny the law of contradiction. For if the voluntarily accepted coercion is voluntary, then it would have to be possible to revoke one’s subjection to the constitution, and the state would be no more than a voluntarily joined club. If, however, one does not have the “right to ignore the state”—and that one does not have this right is, of course, the characteristic mark of a state as compared to a club—then it would be logically inadmissible to claim that one’s acceptance of state coercion is voluntary. Furthermore, even if all this were possible, the constitutional contact could still not claim to bind anyone except the original signers of the constitution. +[^18]: Ang pinaka-kilalang modernong kampeon ng Orwellian ay dobleng pananalita ni Buchanan at Tullock (tignan ang kanilang mga gawa na binanggit sa tala 3 sa itaas). Inaangkin nila na ang pamahalaan ay itinatag ng isang "konstitusyunal na kontrata" kung saan ang bawat isa ay "sumasang-ayon sa konsepto" upang sumailalim sa mga mapiilit ng kapangyarihan ng pamahalaan na may pag-unawa na ang iba naman ay napapailalim din dito. Samakatuwid, ang gobyerno ay lamang *tila* pumipilit ngunit *totoo nga* boluntaryo. Mayroong ilang mga maliwanag na pagtutol sa ganitong kakaibang agrumento. Una, walang katibayan ang empiryo para sa pagtatalo na ang anumang saligang batas ay kailanman ay kusang-loob na tinanggap sa pamamagitan ng lahat ng nababahala. Lalo pang masama, ang mismong ideya ng lahat ng tao ay boluntaryong nagpilit sa kanilang sarili ay hindi maipapahayag, sobra sa parehong paraan na ito ay hindi maipahayag upang tanggihan ang batas ng kontradiksyon. Para sa kung bonlutaryong tinanggap ang pamimilit ay boluntaryo, kung gayon ay posible na mabawi ang pagkasakop ng isang tao sa konstitusyon, at ang estado ay hindi hihigit sa boluntaryo na sumali sa samahan. Kung, gaano man, ang isa ay walang "karapatan na huwag pansinin ang estado"-at ang isang wala sa karapatang ito ay, siyempre, ang markang katangian ng isang estado kumpara sa isang samahan-pagkatapos ay magiging lohikal na hindi na maaaring kunin iyon at ang pag-tanggap ng estado ng pamimilit ay kusang-loob. At saka, kahit lahat ng ito ay imposible, ang konstitusyunal na pakikipag-ugnay ay hindi pa rin maaaring i-claim at masaklaw ng sinuman maliban sa orihinal na may lagda ng konstitusyon. -How can Buchanan and Tullock come up with such absurd ideas? By a semantic trick. What was “inconceivable” and “no agreement” in pre-Orwellian talk is for them “conceptually possible” and a “conceptual agreement.” For a most instructive short exercise in this sort of reasoning in leaps and bounds, see James Buchanan, “A Contractarian Perspective on Anarchy,” in idem, *Freedom in Constitutional Contract* (College Station: Texas A&M University Press, 1977). Here we learn (p. l7) that even the acceptance of the 55 mph speed limit is possibly voluntary (Buchanan is not quite sure) since it ultimately rests on all of us conceptually agreeing on the constitution, and that Buchanan is not really a statist, but in truth an anarchist (p. 11). +Paano maipakita ni Buchanan at Tullock para makabuo ng mga walang katotohanang ideya? Sa pamamagitan ng isang semantikong pandaraya. Ano ang "hindi maipahiwatig" at "walang kasunduan" sa pre-Orwellian na pananalita ay para sa kanila "posibleng konsepto" at isang "haka-haka na kasunduan." Para sa isang pinaka-nakapagtuturo ng maikling ehersisyo sa ganitong uri ng pangangatuwiran sa mga talunan at hangganan, tignan si James Buchanan, "Isang Kontekstratikong Perspektibo sa Anarkiya," sa idem, *Kalayaan sa Kontrata ng Konstitusyon* (Estasyon ng Kolehiyo: Texas A&M Unibersisdad Press, 1977). Dito namin nalaman (p. l7) na kahit na ang pagtanggap ng 55 mph na limit ng tulin ay posibleng kusang-loob (si Buchanan ay hindi masyadong sigurado) dahil ito sa huli ay nakasalalay sa saligang-batas, at si Buchanan ay hindi talaga isang istatistika, ngunit sa katotohanan isang anarkista (p. 11). -[^19]: Rothbard, *Man, Economy, and State*, p. 887. +[^19]: Si Rothbard, *Tao, Ekonomiya at Estado*, p. 887. -[^20]: This, first of all, should be kept in mind whenever one has to assess the validity of statist-interventionist arguments such as the following, by John Maynard Keynes (“The End of Laissez Faire,” in idem, *Collected Writings*, London: Macmillan, 1972, vol. IX, p. 291): +[^20]: Ito, una sa lahat, ay dapat tandaan kung kailan dapat isaalang-alang ang pagiging totoo ng istatistika- interbensyonal na agrumento tulad ng sumusunod, sa pamamagitan ni John Maynad Keynes ("Ang Katapusang ng Laissez Faire," sa idem, *Nakolektang mga Kasulatan*, London: Macmillan, 1972, vol. lX, p. 291): -> The most important Agenda of the state relates not to those activities which private individuals are already fulfilling but to those functions which fall outside the sphere of the individual, to those decisions which are made by no one if the state does not make them. The important thing for government is not to do things which individuals are doing already and to do them a little better or a little worse: but to do those things which are not done at all. +> Ang pinakamahalagang Agenda ng estado ay may kaugnayan sa hindi mga gawaing iyon kung saan ang mga pribadong indibidwal ay nagaganap na ngunit sa mga pagtitipon na iyon na kung saan lumagpak sa labas ng saklaw ng mga indibidwal, sa mga desisyong hindi ginawa ng sinuman kung hindi ginagawa ng estado ang mga ito. Ang mahalagang bagay para sa pamahalaan ay hindi dapat gawin ang mga bagay na ginawa ng mga indibidwal, at gawin ang mga ito nang bahagya ng mas mabuti o mas masama pa. -This reasoning not only *appears* phony, it truly is. +Ang pangangatwiran na ito ay hindi lamang *lumabas* kasinungalingan, tunay na ito. -[^21]: Some libertarian minarchists object that the existence of a market presupposes the recognition and enforcement of a common body of law, and hence a government as a monopolistic judge and enforcement agency. (See, for example, John Hospers, *Libertarianism* [Los Angeles: Nash, 1971]; Tibor Machan, *Human Rights and Human Liberties* [Chicago: Nelson-Hall, 1975].) Now it is certainly correct that a market presupposes the recognition and enforcement of those rules that underlie its operation. But from this it does not follow that this task must be entrusted to a monopolistic agency. In fact, a common language or sign-system is also presupposed by the market; but one would hardly think it convincing to conclude that hence the government must ensure the observance of the rules of language. Like the system of language, then, the rules of market behavior emerge spontaneously and can be enforced by the “invisible hand” of self-interest. Without the observance of common rules of speech, people could not reap the advantages that communication offers, and without the observance of common rules of conduct, people could not enjoy the benefits of the higher productivity of an exchange economy based on the division of labor. In addition, as I indicated above, independent of any government the nonaggression principle underlying the operation of markets can be defended a priori as just. Moreover, as I will argue in the conclusion of this chapter, it is precisely a competitive system of law-administration and law-enforcement that generates the greatest possible pressure to elaborate and enact rules of conduct that incorporate the highest degree of *consensus* conceivable. And of course the very rules that do just this are those that a priori reasoning establishes as the logically necessary presupposition of argumentation and argumentative agreement. +[^21]: Ang ilang mga libertarian minarkista na pakay na ang pagkakaroon ng isang ipalagay na merkado ang pagkilala at pagpapatupad ng isang pangkaraniwang batas ng alintuntunin, at kaya isang gobyerno bilang monopolistikong hukom at ahensiya ng pagpapatupad. (Tingnan, ipaghalimbawa, si John Hospers, *Libertarianism* [Los Angeles: Nash, 1971]; Tibor Machan, *Mga Karpatang Pantao at Kalayaan ng Tao* [Chicago: Nelson-Hall, 1975].) Ngayon ito ay tiyak na tama na ang isang magpalagay ng merkado ang pagkilala at pagpapatupad ng mga tuntuning iyon na nagpapatunay sa operasyon nito. Ngunit mula dito hindi sinusunod na ang gawaing ito dapat na ipinagkatiwala sa isang monopolistikong ahensiya. Sa katunayan, ang isang pangkaraniwang wika o sistema ng pag-sign ay ipinapalagay din sa pamamagitan ng merkado, ngunit ang isa ay parang hindi nakakapaniwala upang tapusin na dapat tiyakin ng pamahalaan ang pag sunod ng mga tuntunin ng wika. Tulad ng sistema ng wika, kung gayon, ang mga tuntunin ng pag-uugali sa merkado ay lumitaw nang kusang-loob at maaaring ipatupad ng "hindi makitang panig" ng sariling interes. Kung walang pagmamasid ng mga karaniwang patakaran ng pagsasalita, ang mga tao ay hindi makapag-ani ng mga pakinabang na inaalok ng komunikasyon, at walang pagdaraos ng mga karaniwang alituntunin ng pag-uugali na hindi masisiyahan ng mga tao ang mga benepisyo ng mas mataas na produktibo ng isang palitan sa ekonomiya batay sa dibisyon ng paggawa. Bilang karagdagan, tulad ng ipinahiwatig ko sa itaas, independiyenteng ng anumang pamahalaan ang prinsipyo ng di-pagsalungat na nagpapailalim sa pagpapatakbo ng mga merkado na maaaring protektahan ang isang priori bilang lamang. Saka, tulad ng pagtatalo ko sa pagtatapos ng kabanatang ito, ito ay tiyak na isang mapagkumpitensyang sistema ng batas-pangangasiwa at pagpapatupad ng batas na bumubuo ng pinakamalaking posibleng presyon upang dagdagan ng mga paliwanag at magpatupad ng mga panuntunan ng pag-uugali na nagsasama ng pinakamataas na antas ng *pinagkaisahan* nalalaman. At tiyak ang tunay na tunutunin gawin mo lng ang mga iyon na ang isang pangangatuwiran na pagtataguyod ay nagtatakda bilang kinakailangang pagpapalagay sa lohikal ng argumentasyon at maargumentong kasunduan. -[^22]: Incidentally, the same logic that would force one to accept the idea of the production of security by private business as economically the best solution to the problem of consumer satisfaction also forces one, so far as moral-ideological positions are concerned, to abandon the political theory of classical liberalism and take the small but nevertheless decisive step (from there) to the theory of libertarianism, or private property anarchism. Classical liberalism, with Ludwig von Mises as its foremost representative in the twentieth century, advocates a social system based on the nonaggression principle. And this is also what libertarianism advocates. But classical liberalism then wants to have this principle enforced by a monopolistic agency (the government, the state)—an organization, that is, which is not exclusively dependent on voluntary, contractual support by the consumers of its respective services, but instead has the right to unilaterally determine its own income, i.e., the taxes to be imposed on consumers in order to do its job in the area of security production. Now, however plausible this might sound, it should be clear that it is inconsistent. Either the principle of nonaggression is valid, in which case the state as a privileged monopolist is immoral, or business built on and around aggression—the use of force and of noncontractual means of acquiring resources—is valid, in which case one must toss out the first theory. It is impossible to sustain both contentions and not to be inconsistent unless, of course, one could provide a principle that is more fundamental than both the nonaggression principle and the states’ right to aggressive violence and from which both, with the respective limitations regarding the domains in which they are valid, can be logically derived. However, liberalism never provided any such principle, nor will it ever be able to do so, since, to argue in favor of anything presupposes one’s right to be free of aggression. Given the fact then that the principle of nonaggression cannot be argumentatively contested as morally valid without implicitly acknowledging its validity, by force of logic one is committed to abandoning liberalism and accepting instead its more radical child: libertarianism, the philosophy of pure capitalism, which demands that the production of security be undertaken by private business too. +[^22]: Hindi sinasadya, ang parehong lohika na puwersahin ang isa upang tanggapin ang ideya ng produksyon ng seguridad sa pamamagitan ng pribadong negosyo bilang matipid at pinaka-mahusay na solusyon sa problema ng kasiyahan ng mga mamimili ay pinipilit din ang isa, kung kaya ang mga posisyon ng moral-ideolohikalay nababahala, upang iwanan ang teorya sa pulitika ng klasikal na liberalismo at kunin ang maliit ngunit gayun din ang pangwakas na hakbang (mula doon) sa teorya ng libertarianism, o pribadong ari-arian ng anarkismo. Klasikong liberalismo, kasama si Ludwig von Mises bilang kinatawan nito sa ikadalawampu siglo, nagtaguyod ng isang sosyal na sistema batay sa prinsipyo ng di-pagsalungat. At ito rin ang anuman tagapagtaguyod ng libertalismo. Ngunit nais ng klasikal na liberalismo na ipatupad ang prinsipyong ito ng isang monopolistikong ahensiya (ang gobyerno, ang estado)-isang organisasyon, ibig sabihin, na hindi eksklusibo nakasalalay sa boluntaryong, ang kontraktwal na suporta ng mga mamimili ng kani-kaniyang mga serbisyo, ngunit sa halip ay may karapatan na sarilihin ang sariling kita, ibig sabihin, ang mga buwis na dapat ipataw sa mga mamimili upang gawin ang trabaho nito sa lugar ng produksyon ng seguridad. Ngayon, kahit na tila ito ay maaaring tunog, dapat itong maging malinaw na ito ay hindi pantay-pantay. Ang alinman sa prinsipyo ng di-pagsalakay ng wasto, kung saan ang estado bilang isang pribilehiyong monopolista ay imoral, o negosyo na binuo at sa paligid ng pagsalakay-ang paggamit ng puwersa at ng hindi kontratwal na paraan ng pagkuha ng mga mapagkukunan-ay balido, kung saan ang isang kaso ay dapat na itapon ang unang teorya. Imposibleng pangalagaan ang parehong mga pagtatalo at hindi maging naaayon maliban kung, tiyak, ang isa ay maaaring magbigay ng isang prinsipyo na mas mahalaga kaysa sa prinsipyo ng di-pagsalungat at karapatan ng mga estado sa agresibong karahasan at mula sa kung saan pareho, na may kani-kanilang mga limitasyon tungkol sa mga lupaing-bayan na kung saan sila ay may-bisa, maaring lohikal na nagmula. Gayunpaman, ang liberalismo ay hindi kailanman nagbigay ng anumang naturang prinsipyo, o hindi rin magagawang gawin ito, dahil, upang makipagtalo sa pabor sa anumang bagay ay nagangahulugang karapatan ng isang tao na maging malaya sa pagsalakay. Dahil sa katotohanang ang prinsipyo ng di-pagsalakay ay hindi maaaring maging maargumentong paligsahan bilang wastong moral nang walang lubos na pagkilala sa katumpakan nito, sa pamamagitan ng lakas ng lohika ang isa ay nakatuon sa pag-abandona sa liberalismo at tinatanggap sa halip ang mas radikal na bata: libertaryanismo, ang pilosopiya ng purong kapitalismo, na hinihingi na ang produksyon ng seguridad ay isasagawa ng pribadong negosyo. -[^23]: On the problem of competitive security production, see Gustave de Molinari, *Production of Security*; Murray N. Rothbard, *Power and Market* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977), chap. 1; idem, *For A New Liberty* (New York: Macmillan, 1978), chap. 12; W.C. Woolridge, *Uncle Sam the Monopoly Man* (New Rochelle, N.Y.: Arlington House, 1970), chaps. 5–6; Morris and Linda Tannehill, *The Market for Liberty* (New York: Laissez Faire Books, 1984), part 2. +[^23]: Sa problema ng mapagkumpitensyang produksyon ng seguridad, tignan si Gustave de Molinari, *Produksyon ng Seguridad*; Murray N. Rothbard, *Kapangyarihan at Merkado* (Kansas City: Sheed Andrew at McMeel, 1977), chap. 1; idem, *Para sa Isang Bagong Kalayaan* (New York: Macmillan, 1978), chap. 12; W.C. Woolridge, *Uncle Sam ang Monopoly Man* (Bagong Rochelle, N.Y.: Arlington House, 1970), mga chap. 5-6; Morris at Linda Tannehill, *Ang Merkado para sa Kalayaan* (New York: Laissez Faire Book, 1984), parte 2. -[^24]: See Manfred Murck, *Soziologie der Öffentlichen Sicherheit* (Frankfurt: Campus, 1980). +[^24]: Tignan si Manfred Murck, *Soziologie der Offentlichen Sicherheit* (Frankfurt: Kampus, 1980). -[^25]: To say that the process of resource allocation becomes arbitrary in the absence of the effective functioning of the profit-loss criterion does not mean that the decisions that somehow have to he made are not subject to any kind of constraint and hence are pure whim. They are not, and any such decisions face certain constraints imposed on the decision maker. If, for instance, the allocation of production factors is decided democratically, then it evidently must appeal to the majority. But if a decision is constrained in this way or if it is made in any other way, it is still arbitrary from the point of view of voluntarily buying or not-buying consumers. +[^25]: Upang sabihin na ang proseso ng paglalaan ng mapagkukunan ay nagiging di-makatwirang kakulangan ng epektibong paggana ng modelo ng pagkawala ng kita ay hindi nangangahulugan ang mga desisyon na kahit papaano ay mayroon siya na ginawa na hindi napapailalim sa anumang uri ng pagpigil at samakatuwid ay purong whim. Hindi sila, at ang anumang naturang desisyon ay nakaharap at ilang limitasyon ay ipinataw sa tagagawa ng desisyon. Kung, Halimbawa, ang paglalaan ng mga kadahilanan ng produksyon ay nagpasyang demokratiko, kung gayon dapat maliwanag na dapat mag-apila sa karamihan. Ngunit kung ang isang desisyon ay napigilan sa ganitong paraan o kung ito ay ginawa sa anumang iba pang paraan, ito ay hindi makatwiran mula sa bahagi ng pag-tingin ng kusang-loob na pagbili o hindi-pagbili ng mga mamimili. -Regarding *democratically* controlled allocations, various deficiencies have become quite evident. As, for example, James Buchanan and Richard E. Wagner write (*The Consequences of Mr. Keynes* [London: Institute of Economic Affairs, 1978], p. 19): +Tungkol sa *demokratiko* kinokontrol na mga paglalaanan, ang iba't ibang mga kakulangan ay naging malinaw. Gaya ng, halimbawa, isinulat ni James Buchanan at Richard E. Wagner (*Ang mga Bunga ng Mr. Keynes* [London: Institute ng Economic Affairs, 1978], p. 19): -> Market competition is continuous; at each purchase, a buyer is able to select among competing sellers. Political competition is intermittent; a decision is binding generally for a fixed number of years. Market competition allows several competitors to survive simultaneously…. Political competition leads to an all-or-nothing outcome…. In market competition the buyer can be reasonably certain as to just what it is that he will receive from his purchase. In political competition, the buyer is in effect purchasing the services of an agent, whom he cannot bind…. Moreover, because a politician needs to secure the cooperation of a majority of politicians, the meaning of a vote for a politician is less clean than that of a “vote” for a private firm. +> Ang kompetisyon sa merkado ay patuloy; at sa bawat pagbili, ang isang mamimili ay maaaring pumili sa mga nakikipag-kumpitensya na nagbebenta. Ang kumpetisyon sa pulitika ay paulit-ulit; ang isang desisyon ay karaniwang may bisa para sa isang matatag ng bilang ng taon. Ang kumpetisyon ng merkado ay nagbibigay-daan sa ilang kakumpitensya upang mabuhay ng magkakasama…. Ang kumpetisyon sa pulitika ay humahantong sa isang lahat-o-walang resulta…. Sa kumpetisyon sa pamilihan ang mamimili ay makatwiran tulad lamang ng kung ano na ang matatatanggap mula sa kanyang pagbili. Sa kumpetisyon sa pulitika, ang mga bumibili ay may bisa na mamili ng mga serbisyo ng isang ahente, na hindi niya maitatali…. Bukod pa rito, dahil kailangan ng isang politiko na siguruhin ang kooperasyon ng isang karamihan ng mga pulitiko, ang kahulugan ng isang boto para sa isang pulitiko ay mas malinis kaysa sa isang "boto" para sa isang pribadong kumpanya. -See also James M. Buchanan, “Individual Choice in Voting and the Market,” in idem, *Fiscal Theory and Political Economy* (Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1962); for a more general treatment of the problem Buchanan and Tullock, *The Calculus of Consent.* +Tignan din si James M. Buchanan, "Indibidwal na Pagpipilian sa Pagboto at ang Merkado," sa idem, *Piskal na teorya at Pampulitikang Ekonomiya* (Chapel Hill: Unibersidad sa Norteng Carolina Press, 1962); para sa isang mas pangkalahatang pagtatalakay ng problema ni Buchanan at Tullock, *Ang Calculus ng permiso.* -What has commonly been overlooked, though—especially by those who try to make a virtue of the fact that a democracy gives equal voting power to everyone, whereas consumer sovereignty allows for unequal “votes”—is the most important deficiency of all: Under a system of consumer sovereignty people might cast unequal votes but, in any case, they exercise control exclusively over things that they acquired through original appropriation or contract and hence are forced to act morally. Under a democracy of production everyone is assumed to have something to say regarding things one did not so acquire; hence, one is permanently invited thereby not only to create legal instability with all its negative effects on the process of capital formation, but, moreover to act immorally. See on this also Ludwig von Mises, *Socialism* (Indianapolis: Liberty Fund, 1981), chap. 31. \ No newline at end of file +Gayunpaman, kung ano ang karaniwang, napapansin-lalo na ang mga taong nagsisikap na gumawa ng isang kabutihan ng katotohanan na ang isang demokrasya ay nagbibigay ng pantay na kapangyarihan sa pagboto sa lahat, samantalang nagpapahintulot ang makapangyarihang mamimili para sa hindi pantay na "boto"-ay ang pinakamahalagang kakulangan ng lahat: Sa ilalim ng isang sistema ng mga makapangyarihang mamimili ay maaaring ihagis ang mga hindi pantay na mga boto ngunit, sa anumang kaso, sila ay gumagamit lamang ng kontrol sa mga bagay na kanilang nakuha sa pamamagitan ng orihinal na paglalaan o kontrata at samakatuwid ay napipilitang kumilos sa kagandahang-asal. Sa ilalim ng isang demokrasya ng produksyon ng lahat ay ipinapalagay upang magkaroon ng isang bagay na sasabihin tungkpl sa mga bagay na hindi ginagawa ng isang tao; samakatuwid, ang isa ay permanenteng inanyayahan dahil doon hindi lamang upang lumikha ng legal na hindi katatagan kasama ang lahat ng mga negatibong epekto nito sa proseso ng pagbuo ng kabisera, ngunit, higit pa sa pagkilos sa imoral. Tignan din dito si Ludwig von Mises, *Sosyalismo* (Indianapolis: Liberty Fund, 1981), chap. 31. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md index 91019bb2d..5248f2ae3 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md @@ -1,37 +1,88 @@ -Pangatlo, sinuman ang nakakita sa estadong-pinatakbo na mga estasyon at mga korte, hindi binanggit ang mga bilangguan, may alam ng katotohanan siyang mga factor sa paglikha na ginagamit ng paglaan sa amin ng ganyang seguridad ay nabaldado, may kasamaan na pangangalaga, at dumi. Since no one using these factors of production actually owns them (no one can sell them and privately appropriate the receipts from sale) and losses (and gains) in the value embodied in the capital used are thus socialized, everybody will tend to increase his private income resulting from the use of the factors at the expense of losses in capital value. Hence, marginal cost will increasingly tend to exceed the value of marginal product, and an overutilization of capital will result. And if, in an exceptional case, this happens not to be so and an overutilization should not be apparent, then this has only been possible at costs that are comparatively much higher than those of any similar private business.[^26] - -Without a doubt, all of these problems inherent in a system of monopolistic security production would be solved relatively quickly once a given demand for security services was met by a competitive market with its entirely different incentive structure for producers. This is not to say that a “perfect” solution to the problem of security would be found. There would still be robberies and murders; and not all loot would be recovered nor all murderers caught. But in terms of consumer evaluations the situation would improve to the extent that the nature of man would allow it to improve. First, as long as there is a competitive system (i.e., as long as the producers of security services depend on voluntary purchases, most of which probably take the form of service and insurance contracts agreed to in advance of any actual “occurrence” of insecurity or aggression), no producer could increase its income without improving services or quality of product as perceived by the consumers. Furthermore, all security producers taken together could not bolster the importance of their particular industry unless, for whatever reasons, consumers indeed started evaluating security more highly than other goods, thus ensuring that the production of security would never take place at the expense of the non- or reduced production of, let us say, cheese, as a competing private good. In addition, the producers of security services would have to diversify their offerings to a considerable degree because a highly diversified demand for security products among millions and millions of consumers exists. Directly dependent on voluntary consumer support, they would immediately be hurt financially if they did not appropriately respond to the consumers’ various wants or change in wants. Thus every consumer would have a direct influence, albeit small, on the output of goods appearing on or disappearing from the security market. Instead of offering a uniform “security packet” to everyone, a characteristic of state production policy, a multitude of service packages would appear on the market. They would be tailored to the different security needs of different people, taking account of different occupations, different risk-taking behavior, different needs for protection and insurance, and different geographical locations and time constraints. - -Ngunit ito ay malayo sa lahat. Besides diversification, the content and quality of the products would improve, too. Not only would the treatment of consumers by the employees of security enterprises improve immediately, the “I-could-care-less” attitude, the arbitrariness and even brutality, the negligence and tardiness of the present police and judicial systems would ultimately disappear. Since policemen and judges would be dependent on voluntary consumer support, any instances of maltreatment of consumers, of impoliteness or ineptness could cost them their job. Further, the peculiarity that the settlement of disputes between a client and his business partner is invariably entrusted to the latter’s judgment, would almost certainly disappear from the books, and conflict arbitration by independent parties would become the standard offered by producers of security. Most importantly, in order to attract and retain customers the producers of such services would have to offer contracts that would allow the consumer to know what he was buying and enable him to raise a valid, intersubjectively ascertainable complaint if the actual performance of the security producer did not live up to the contract. More specifically, insofar as they are not individualized service contracts where payment is made by a customer to cover his own risks exclusively but are rather insurance contracts that require pooling one’s own risks with those of other people, contrary to the present statist practice these contracts most certainly would no longer contain any deliberately built-in redistributive scheme favoring one group of people at the expense of another. Otherwise, if anyone had the feeling that the contract offered to him required him to pay for other people’s peculiar needs and risks—factors of possible insecurity, that is, that he did not perceive as applicable to his own case—he would simply reject signing it or discontinue his payments. - -Yet when all this is said, the question will inevitably surface. “Wouldn’t a competitive system of security production necessarily result in permanent social conflict, in chaos and anarchy?” Several responses can be made to this question. First, it should be noted that such an impression would by no means be in accordance with historical, empirical evidence. Systems of competing courts have existed at various places (e.g., in ancient Ireland or at the time of the Hanseatic League) before the arrival of the modern nation state, and as far as we know they worked well.[^27] Judged by the then existent crime rate (crime per capita), the private police in the so-called Wild West (which incidentally was not as wild as some movies imply) were relatively more successful than today’s state-supported police).[^28] And turning to contemporary experience and examples, millions and millions of international contracts exist even now—contracts of trade and travel—and it certainly seems to be an exaggeration to say, for instance, that there is more fraud, more crime, more breach of contract there than in domestic relations. And this, it should be noted, without there being one big monopolistic security producer and lawmaker. Finally it is not to be forgotten that even now in a great number of countries there are various private security producers alongside the state: private investigators, insurance detectives, and private arbitrators. Their work seems to confirm the thesis that they are more, not less, successful in resolving social conflicts than their public counterparts. - -However, this historical evidence is very much subject to dispute, in particular regarding whether any general information can be derived from it. Yet there are systematic reasons, too, why the fear expressed by the question is not well-founded. Paradoxical as it may seem, establishing a competitive system of security producers implies erecting an institutionalized incentive structure to produce an order of law and law-enforcement that embodies the highest possible degree of consensus regarding the question of conflict resolution. Such a structure will tend to generate less rather than more social unrest and conflict than would occur under monopolistic auspices.[^29] In order to understand this paradox, it is necessary to take a closer look at the only typical situation that concerns the skeptic and that allows him to believe in the superior virtue of a monopolistically organized order of security production: when a conflict arises between A and B, both are insured by different companies and the companies cannot come to an immediate agreement regarding the validity of the conflicting claims brought forward by their respective clients. (No problem would exist if such an agreement were reached or if both clients were insured by one and the same company—at least the problem then would not be different in any way from that emerging under a statist monopoly.) Would not such a situation always result in a shoot-out? This is highly unlikely. First, any violent battle between companies would be costly and risky, in particular if these companies had reached a respectable size (which would be important for them to have in order to appear as effective guarantors of security to their prospective clients in the first place). More importantly, under a competitive system with each company dependent on the continuation of voluntary consumer payments, any battle would have to be deliberately supported by each and every client of both companies. If there were only one person who withdrew his payments because he was not convinced a battle was necessary in the particular conflict at hand, there would be immediate economic pressure on the company to look for a peaceful solution to the conflict.[^30] Hence any competitive producer of security would be extremely cautious about engaging in violent measures in order to resolve conflicts. Rather, to the extent that it is peaceful conflict resolution that consumers want, each and every security producer would go to great lengths to provide it to its clients and to establish in advance, for everyone to know, to what arbitration process it would be willing to submit itself and its clients in case of a disagreement over the evaluation of conflicting claims. And as such a scheme could appear to the clients of different firms to be working only if there were agreement among them regarding such arbitrational measures, a system of law governing relations between companies that would be universally acceptable to the clients of all of the competing security producers would naturally evolve. Moreover, the economic pressure to generate rules representing a consensus on how conflicts should be handled is even more farreaching. Under a competitive system, the independent arbitrators who would be entrusted with the task of finding peaceful solutions to conflicts would be dependent on the continued support of the two disputing companies insofar as the companies could and would select different judges if either one of them were sufficiently dissatisfied with the outcome of the arbitration work. Thus, these judges would be under pressure to find solutions to the problems handed over to them that, this time not with respect to the procedural aspects of law but its content, would be acceptable to all of the clients of the firms involved.[^31] Otherwise one or all of the companies might lose customers, thus inducing those firms to turn to different arbitrators the next time they are in need of one.[^32] - -But wouldn’t it be possible under a competitive system for a security producing firm to become an outlaw company—a firm, that is, which, supported by its own clients, started aggressing against others? There is certainly no way to deny that this might be possible, though again it must be emphasized that here one is in the realm of empirical social science and no one could know such a thing with certainty. And yet the tacit implication that the possibility that a security firm could become an outlaw company somehow indicates a severe deficiency in the philosophy and economics of a pure capitalist social order is fallacious.[^33] - -First, it should be recalled that any social system, a statist-socialist order no less than a pure market economy, is dependent for its continued existence on public opinion and that a given state of public opinion at all times delimits what can or cannot occur as well as what is more or less likely to occur. The current state of public opinion in West Germany, for instance, makes it highly unlikely or even impossible that a statist-socialist system of the current Soviet type could be imposed on the West German public. The lack of public support for such a system would doom it to failure and make it collapse. It is even more unlikely that any attempt to impose a Soviet-type order could ever hope to succeed among Americans, given American public opinion. Hence, in order for us to see the problem of outlaw companies correctly, the above question should be phrased as follows: How likely is it that any such event would occur in a given society with its specific state of public opinion? Formulated in this way, it is clear that the answer would have to be different for different societies. For some, characterized by socialist ideas deeply entrenched in the public, there would be a greater likelihood of the reemergence of aggressor companies, and for other societies there would be a much smaller chance of this happening. But then, would the prospect of a competitive system of security production in any given case be better or worse than that of the continuation of a statist system? Let us look, for instance, at the present-day United States. Assume that by a legislative act the state had abolished its right to provide security with tax funds and a competitive system of security production was introduced. Given the state of public opinion, how likely then would it be that outlaw producers would spring up, and what if they did? Evidently, the answer would depend on the reactions of the public to this changed situation. Thus, the first reply to those challenging the idea of a private market for security would have to be: What about you? What would your reaction be? Does your fear of outlaw companies mean that you would then go out and engage in trade with a security producer that aggressed against other people and their property, and would you continue supporting it if it did? Certainly the critic would be much muted by this counterattack. But more important than this is the systematic challenge implied in this personal counterattack. Evidently, the described change in the situation would imply a change in the cost-benefit structure that everyone would face once he had to make his decisions. Before the introduction of a competitive system of security production, it had been legal to participate in and support (state) aggression. Now such an activity would be illegal. Hence, given one’s conscience, which makes each decision appear more or less costly (i.e., more or less in harmony with one’s own principles of correct behavior), support for a firm engaging in the exploitation of people unwilling to deliberately support its actions would be more costly than before. Given this fact, it must be assumed that the number of people (including even those who otherwise would have readily lent their support to the state) who would now spend their money to support a firm committed to honest business would rise wherever this social experiment was tried. In contrast, the number of people still committed to a policy of exploitation—of gaining at the expense of others—would fall. How drastic this effect would be would of course depend on the state of public opinion. In the example at hand—the United States, where the natural theory of property is extremely widespread and accepted as a private ethic, the libertarian philosophy being essentially the ideology on which the country was founded and that led it to the height it reached[^34]—the effect would naturally be particularly pronounced. Accordingly, security producing firms committed to the philosophy of protecting and enforcing libertarian law would attract the greatest bulk of public support and financial assistance. And while it may be true that some people, and among them especially those who have profited from the old order, might continue their support of a policy of aggression, it is very unlikely that they would be sufficient in number and financial strength to succeed in doing so. Rather, the likely outcome would be that the honest companies would develop the strength needed—alone or in a combined effort and supported in this effort by their own voluntary customers—to check any such emergence of outlaw producers and destroy them wherever and whenever they came into existence.[^35] - -[^26]: Sums up Molinari, *Production of Security,* pp. 13–14, - -> If … the consumer is not free to buy security wherever he pleases, you forthwith see open up a large profession dedicated to arbitrariness and bad management. Justice becomes slow and costly, the police vexatious, individual liberty is no longer respected, the price of security is abusively inflated and inequitably apportioned, according to the power and influence of this or that class of consumers. - -[^27]: See the literature cited in note 22; also Bruno Leoni, *Freedom and the Law* (Princeton, N.J.: D. Van Nostrand, 1961); Joseph Peden, “Property Rights in Celtic Irish Law,” *Journal of Libertarian Studies* 1, no. 2 (1977). - -[^28]: See Terry L. Anderson and Peter J. Hill, “The American Experiment in Anarcho-Capitalism: The *Not* So Wild, Wild West,” *Journal of Libertarian Studies* 3, no. 1 (1980). - -[^29]: On the following, see Hans-Hermann Hoppe, *Eigentum, Anarchie, und Staat* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1986), chap. 5. - -[^30]: Contrast this with the state’s policy of engaging in battles without having everyone’s deliberate support because it has the right to tax people; and ask yourself if the risk of war would be lower or higher if one had the right to stop paying taxes as soon as one had the feeling that the states’ handling of foreign affairs was not to one’s liking. - -[^31]: And it may be noted here again that norms that incorporate the highest possible degrees of consensus are, of course, those that are presupposed by argumentation and whose acceptance makes consensus on anything at all possible, as indicated above. - -[^32]: Again, contrast this with state-employed judges who, because they are paid from taxes and so are relatively independent of consumer satisfaction, can pass judgments that are clearly not acceptable as fair by everyone; and ask yourself if the risk of not finding the truth in a given case would be lower or higher if one had the possibility of exerting economic pressure whenever one had the feeling that a judge who one day might have to adjudicate in one’s own case had not been sufficiently careful in assembling and judging the facts of a case, or simply was an outright crook. - -[^33]: See on the following in particular Rothbard, *For A New Liberty*, pp. 233ff. - -[^34]: See Bernard Bailyn, *The Ideological Origins of the American Revolution* (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1967); Jackson Turner Main, *The Anti-Federalists: Critics of the Constitution* (Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1961); Murray N. Rothbard, *Conceived in Liberty* (New Rochelle, N.Y.: Arlington House, 1975–1979). - -[^35]: Naturally, insurance companies would assume a particularly important role in checking the emergence of outlaw companies. Note Morris and Linda Tannehill (*The Market of Liberty*, pp. 110–11): - -> Insurance companies, a very important sector of any totally free economy, would have a special incentive to dissociate themselves from any aggressor and, in addition, to bring all their considerable business influence to bear against him. *Aggressive violence causes value loss*, and the insurance industry would suffer the major cost in most such value losses. An unrestrained aggressor is a walking liability, and no insurance company, however remotely removed from his original aggression, would wish to sustain the risk that he might aggress against one of its own clients next. Besides, aggressors and those who associate with them are more likely to be involved in situations of violence and are, thus, bad insurance risks. An insurance company would probably refuse coverage to such people out of a foresighted desire to minimize any future losses which their aggression might cause. But even if the company were not motivated by such foresight, it would still be forced to rate their premiums up drastically or cancel their coverage altogether in order to avoid carrying the extra risk invoked in their inclination to violence. In a competitive economy, no insurance company could afford to continue covering aggressors and those who had dealings with aggressors and simply pass the cost on to its honest customers; it would soon lose these customers to more reputable firms which could afford to charge less for their insurance coverage. \ No newline at end of file +Ang Ikatlo, sinuman na nakakita ng mga estasyon ng pulisya at korte na pinapatupad ng estado, bukod pa sa mga bilangguan, ang nakakaalam kung gaano katotoo na ang mga salik ng produksyon na ginagamit upang bigyan tayo ng gayong kaligtasan ay sobrang ginagamit, hindi maayos na pinapanatili, at marumi. Dahil walang sinuman ang gumagamit ng mga kadahilanang ito ng produksyon ang tunay na nagmamay-ari sa kanila (walang maaaring ibenta ang mga ito at pribadong naaangkop ang mga resibo mula sa pagbebenta) at mga pagkalugi (at mga natamo) sa halaga na nakalagay sa kabisera na ginamit ay kaya sosyalista, lahat ay malamang na tataas ang kanyang pribadong kita na nagreresulta mula sa paggamit ng mga kadahilanan sa kapinsalaan ng pagkalugi sa halaga ng kabisera. Samakatuwid, ang marginal na gastos ay lalong lumalagpas sa halaga ng marginal na produkto, at ang resulta ng labis na paggamit ng kapital. At kapag, sa isang bukod-tanging kaso, ito ay hindi nangyayari at ang isang subrang paggamit ay hindi dapat maging maliwanag, pagkatapos ito ay posible lamang sa mga gastos na medyo mas mataas kaysa sa mga katulad na pribadong negosyo.[^26] + +Walang alinlangan, ang lahat ng mga problemang ito na likas sa isang sistema ng monopolistikong produksyon ng seguridad ay malulutas nang relatibong mabilis sa sandaling isang naibigay na pangangailangan para sa mga serbisyo sa seguridad ay natutugunan ng isang mapagkumpetensyang merkado na may ganap na iba't ibang istrukturang insentibo para sa mga taga likha. Hindi ito sinasabi na ang isang "perpektong" solusyon sa problema ng kaligtasan ay matatagpuan. Magkakaroon pa rin ng mga pagnanakaw at pagpatay; at hindi lahat ng pagnanakaw ay mababawi sa lahat ng mga mamamatay-tao na nahuli. Ngunit sa mga termino ng mga pagsusuri ng mga mamimili ang sitwasyon ay mapapabuti kung ang kalikasan ng tao ay magpapatupad at para ito ay mapabuti. Ang Una, hangga't mayroong isang mapagkumpetensyang paraan (ibig sabihin, hangga't ang mga taga paglikha ng mga pag lingkod sa kaligtasan ay nakasalalay sa kusang loob mga pagbili, karamihan sa mga ito ay malamang na kumuha ng anyo ng mga kontrata ng paglingkod at seguro na napagkasunduan sa mas maaga ng anumang aktwal na "pangyayari" ng kawalan ng kaligtasan o agresyon), walang taga paglikha ang makakapagtaas ng kita nito nang hindi pinapabuti ang mga pag lingkod o kalidad ng mga kalakal na itinuturing ng mga mamimili. Bukod pa rito, ang lahat ng mga taga likha ng kasiguraduhan na kinuha magkasama ay hindi makapagbubuti ng kahalagahan ng kanilang natatangi na industriya maliban sa, sa anumang dahilan, ang mga mamimili ay nagsimula nang masuri ang segaruduhan na mas mataas kaysa sa iba pang mga kalakal, sa gayon tinitiyak na ang gawa ng seguridad ay hindi kailanman magaganap sa gastos ng hindi - o nabawasan ang gawa at, ipaalam sa amin sabihin, keso, bilang isang nakikipagkumpitensya pribadong mabuti. At Bilang karagdagan, ang mga taga paglikha ng mga serbisyo sa seguridad ay kailangang pag-iba-ibahin ang kanilang mga pag-aalay sa isang malaking antas dahil ang isang mataas na sari-sari kailangan para sa mga produkto ng seguridad sa milyon-milyong at milyon-milyong mga mamimili ay umiiral. Direktang nakasalalay sa boluntaryong suporta ng mamimili, agad silang nasasaktan sa pananalapi kung hindi sila nararapat na tumugon sa iba't ibang nais o pagbabago ng mga gusto ng mga mamimili. Kaya ang bawat mamimili ay magkakaroon ng direktang impluwensya, kahit na maliit, sa paglalabas ng mga kalakal na lumilitaw o nawawala mula sa merkado ng kaligtasan. Sa halip na mag-aalok ng isang pare-parehong "kaheta ng kaseguruhan" sa lahat, isang katangian ng patakaran sa produksyon ng antas, ang maraming mga pakete ng serbisyo ay lilitaw sa pamilihan. Ang mga ito ay pinasadya sa iba't ibang mga pangangailangan sa kaligtasan ng iba't ibang tao, na isinasaalang-alang ang iba't ibang gawain, iba't ibang mga pag-uugali sa pagkuha ng panganib, iba't ibang mga pangangailangan para sa proteksyon at seguridad, at iba't ibang mga lokasyon sa heograpiya at mga hadlang sa oras. + +Ngunit iyon ay malayo sa lahat. Bukod sa sari-sari, ang nilalaman at kalidad ng mga gawa ay mapapabuti din. Hindi lamang ang paggamot ng mga mamimili ng mga manggagawa ng mga negosyo ng seguridad ay mapabilis agad, ang "hindi ko maaring magagaan" na saloobin, ang kapalaran at kahit na kalupitan, ang kapabayaan at pagkakamali ng kasalukuyang mga pulisya at mga pamamaraan ng panghukuman ay magwawakas sa huli. Dahil ang mga pulis at ang mga mambabatas ay nakasalalay sa kusang-loob na tumulong sa mga mamimili, ang anumang mga kaso ng pagtrato sa mga mamimili, ng kawalang kabuluhan o kawalan ng kakayahan ay maaaring mabayaran sa kanila ang kanilang trabaho. Dagdag pa, ang kakaibang katangian na ang pag-aayos ng mga pagtatalo sa pagitan ng isang kasama at kasali sa kanyang pangangalakal ay walang katiyakan na ipinagkatiwala sa paghuhusga sa huli, ay tiyak na mawawala mula sa mga aklat, at ang taga pamagitan ng mga pagtatalo ng mga malayang pangkat ay magiging pamantayan na inalok ng mga taga likha ng kaligtasan. Pinakamahalaga, upang maakit at mapapanatili ang mga mamimili at ang mga taga paglikha ng naturang mga serbisyo ay kailangang mag-alok ng mga kasunduan na magpapahintulot sa mamimili na malaman kung ano ang kanyang binibili at paganahin siya upang taasan ang isang wastong, intersubjectively matukoy na reklamo kung ang aktwal na pagganap ng tagagawa ng seguridad hindi nakatira hanggang sa kasunduan. Higit pang mga natatangi na, bukod sa hindi sila mga nag iisa sa kasunduan sa pag gawa kung saan ang pagbabayad ay ginawa ng isang mamimili upang masakop ang kanyang sariling mga panganib ng eksklusibo ngunit sa halip ay mga kasunduan ng seguro na nangangailangan ng pooling ng sariling mga panganib sa mga ng iba pang mga tao, salungat sa kasalukuyan istatistika pagsasanay ang mga kasunduan pinaka tiyak na hindi na maglaman ng anumang sadyang na buo at muling ipamamahagi at pinapaboran ang isang pangkat ng mga tao sa kapinsalaan ng isa pa. Kung hindi, kung ang sinuman ay may pakiramdam na ang kasunduan na iniaalok sa kanya ay kailangan siyang magbayad para sa mga kakaibang pangangailangan at panganib ng ibang tao-mga kadahilanan ng maaring kawalan ng kasiguraduhan, ibig sabihin, na hindi niya napag alaman kung naaangkop sa kanyang sariling kaso-iiwasan lamang niya ang pagpirma ito o hindi ipagpatuloy ang kanyang mga pagbabayad. + +Subalit kapag ang lahat ng ito ay binanggit, ang tanong ay hindi maiiwasan sa ibabaw. Hindi ba ang isang kumpetensyang kalakaran ng kalakal ng seguridad ay kinakailangang magresulta sa pangmatagalang panlipunang kasunduan, sa kaguluhan at anarkiya?" Maraming tugon ang maaaring gawin sa tanong na ito. Una, dapat pansinin na ang gayong isang palagay ay hindi dapat ay alinsunod sa makasaysayang, patotoo na katibayan. Ang mga pamamaran ng nakikipagkumpetensyang mga mambabatas ay umiiral sa iba't ibang lugar (hal., Sa sinaunang Irlanda o sa panahon ng Hanseatic Lega) bago ang pagdating ng makabagong bansa ng estado, at hanggang sa alam natin na nagtrabaho sila ng maayos.[^27] Ayon sa kasalukuyang umiiral na bilang ng krimen (krimen per capita), ang pribadong pulisya ay tinatawag na Wild West (na hindi naman kasing ligaw ng ilang mga pelikula ay nagpapahayag) na medyo mas matagumpay kaysa sa kasalukuyang pulis na sinusuportahan ng estado).[^28] At pag-ikot sa magkapanabay na karanasan at mga halimbawa, ang milyun-milyon at milyun-milyong pandaigdig na kontrata ay umiiral hanggang ngayon-mga kontrata ng pakikipagpalit at paglalakbay-at tiyak na tila isang pagpapalabis na sabihin, halimbawa, na mayroong higit pang panloloko, mas maraming krimen, higit na pagsuway sa kontrata doon kaysa sa lokal na relasyon. At ito, laging dapat tandaan, kung wala itong isang malaking monopolistikong tagagawa ng kaligtasan at mambabatas. Sa wakas hindi na dapat makalimutan na kahit na hanggang ngayon sa maraming mga bansa mayroong iba't ibang mga pribadong tagagawa ng kaligtasan sa tabi ng estado: mga pribadong imbestigador, mga detektib ng pagseseguro, at mga pribadong arbitrator. Ang kanilang trabaho upang kumpirmahin ang tesis na higit pa sa kanila, hindi mas baba, naging-matagumpay sa paglutas ng mga panlipunang salungatan kaysa sa kanilang mga pampublikong kasamahan. + +Gayunpaman, ang makasaysayang katibayan na ito ay napapailalim sa pagtatalo, lalo na kung ang anumang pangkalahatang balita ay maaaring makuha mula dito. Ngunit may mga pamamaraang kadahilanan din, kung bakit ang takot na ipinahayag ng tanong ay hindi mahusay napag kakagawa. Ang nakakaabala na ito, ang pagtatag ng isang pang mga kasali paraan ng mga matatalinong pag likha ng kaligtasan ay nagpapahiwatig ng pagtatayo ng istrukturang dahilan na istraktura upang makagawa ng isang utos ng batas at pagpapatupad ng batas na nagpapakita ng pinakamataas na maaaring antas ng pinagkaisahan tungkol sa tanong ng paglutas ng pag-aaway. Ang ganitong mga istraktura ay may maari na makabuo ng mas mababa kaysa sa higit pang mga sosyal kabagabagan at salungatan kaysa sa mangyayari sa ilalim ng mamamahala tangkilik.45 Kung ang lahat ng mga kumpanya ay maaaring mawalan ng mga kostumer, sa gayon ay nagpapahiwatig ng mga kumpanya na bumaling sa iba't ibang mga taga pamagitan sa susunod na oras na nangangailangan sila ng isa.

+ +

+ Ngunit hindi ba posible sa ilalim ng isang mapagkumpetensyang paraan para sa isang kompanya ng paggawa ng kaligtasan upang maging isang kompanya na, suportado ng sarili nitong mga kliyente, ay nagsimulang maghimagsik laban sa iba? Walang tiyak na paraan upang tanggihan na maaaring ito ay posible, kahit na muli ito ay dapat na bigyang-diin na dito ang isa sa larangan ng obserbasyon ukol sa lipunan at seyensya at walang sinuman ang maaaring malaman tulad ng isang bagay na may katiyakan. At dahil, ang walang saysay na implikasyon na ang posibilidad na ang isang kompanya ng seguridad ay maaaring maging isang kompanya ng pandaraya sa paanuman ay nagpapahiwatig ng malubhang kakulangan sa kaisipan at kabuhayan ng isang purong kapitalistang kaayusan ng lipunan ay hindi tama. +

+ +

+ Una, dapat itong maalaala na ang anumang pamamarang panlipunan, inilalarawan-sa lipunan ang pagkakasunod-sunod ng hindi bababa sa isang purong kabuhayan ng pamilihan, ay nakasalalay sa patuloy na pag-iral nito sa opinyon ng publiko at na ang isang ibinigay na estado ng opinyon ng publiko sa lahat ng oras ay naghihiwalay kung ano ang maaari o hindi magaganap pati na rin ang kung ano ang mas malamang na mangyari. Halimbawa, ang kasalukuyang kalagayan ng pampublikong opinyon sa Kanlurang Alemanya ay hindi imposible na ang isang inilalarawan-ukol sa lipunang pamamaran ng kasalukuyang uri ng Sobyet ay maaaring ipataw sa publiko ng Kanlurang Alemanya. Ang kakulangan ng pampublikong suporta para sa naturang paraan ay tiyak na mawawalan ng kabuluhan at bumagsak ito. Malamang na walang sinumang pagtatangka na magpataw ng utos ng Sobyet na maaaring umasa na magtagumpay sa mga Banyagang amerikano, na binigyan ng opinyon ng publiko sa Amerika. Kaya, upang maipakita natin nang tama ang suliranin ng mga kompanya ng manlolupig, ang tanong sa itaas ay dapat na maipahayag na tulad ng sumusunod: Paano malamang na ang anumang naturang pangyayari ay mangyayari sa isang lipunan na may natatanging kalagayan ng pampublikong palagay? At sa ganitong paraan, ito ay maliwanag na ang sagot ay dapat na naiiba para sa iba't ibang lipunan. Para sa ilang, na nailalarawan sa pamamagitan ng mga ideyang sosyalista na napakasalimuot sa pangkalahatang, magkakaroon ng mas malaking posibilidad na muling maisulong ang mga kumpanyang agrisibo, at para sa iba pang mga lipunan ay magkakaroon ng mas maliit na maaaring mangyari ito. Kung gayon, ang pag-asam ng isang mapagkumpetensyang pamamaraan ng pag gawa ng kaligtasan sa anumang kaso ay mas mahusay o mas masahol kaysa sa pagpapatuloy ng isang paraang pagsasalarawan? Tingnan natin, halimbawa, sa kasalukuyang araw ng Banyagang Amerikano. Ipagpalagay na sa pamamagitan ng isang lehislatibong batas ang estado ay nagwawalang karapatan nito upang magbigay ng kasiguruhan sa mga pondo sa buwis at ipinakilala ang isang mapagkumpetensyang pamamaraan ng paggawa ng kaligtasan. Dahil sa pangkalahatang palagay, gaano man malamang magiging ang mga taga paglikha ng salarin na lumalabas, at paano kung ginawa nila ito? Maliwanag, ang sagot ay depende sa mga sapantaha ng publiko sa nabagong kalagayan na ito. Kaya, ang unang sagot sa mga hamon sa ideya ng isang pansariling mamilihan para sa seguridad ay dapat na: Ano ang tungkol sa iyo? Ano ang magiging palagay mo? Ang iyong takot sa mga kompanya na manloloko ay nangangahulugan na ikaw ay lalabas at makikipag-kalakalan sa isang taga paglikha ng seguridad na nag-aatake laban sa ibang mga tao at sa kanilang ari-arian, at patuloy kang susuportahan ito kung ito ay ginawa? Tiyak na ang manunuri ay gaganti sa pamamaraang walang salita. Ngunit mas mahalaga kaysa ito ay ang pamamaraang hamon na ipinahiwatig sa pansariling ganting-salakay na ito. Maliwanag, ang inilarawan na pagbabago sa sitwasyon ay nagpapahiwatig ng pagbabago sa istraktura ng halagang makukuha na mapapaharap ng lahat kapag kailangan niyang gawin ang kanyang mga desisyon. Bago ang pagpapakilala ng isang mapagkumpetensyang paraan ng pag gawa ng kaligtasan, ito ay legal na lumahok sa at suporta (estado) paglusob. Ngayon ang ganitong gawain ay ilegal. Samakatuwid, ibinigay ang budhi ng isa, na nagpapahiwatig na ang bawat desisyon ay lumalabas nang higit pa o mas mababa (ibig sabihin, higit pa o mas kaunti kasuwato ng sariling mga alituntunin ng tamang paggawi), ang suporta para sa isang kompanya na nakikibahagi sa pagsasamantala ng mga tao na ayaw tiyakin na suportahan ang mga aksyon nito mas mahalaga kaysa dati. Dahil sa katotohanang ito, dapat na ipagpalagay na ang bilang ng mga tao (kabilang ang kahit sino na kung saan ay madaling maipahiram ang kanilang suporta sa estado) na ngayon ay gugulin ang kanilang salapi upang suportahan ang isang matatag na pananagutan sa pangangalakal ay tumaas saan man ito panlipunang patikim ay sinubukan. Sa kaibahan, ang bilang ng mga tao na nakatuon pa rin sa isang patakaran ng pagsasamantala—sa pagkakaroon ng kapinsalaan ng iba—ay malalaglag. Kung paano ang marahas na sanhi nito ay siyempre depende sa kalagayan ng pangkalahatang palagay. Sa halimbawa sa kamay-ang Banyagang Amerikano kung saan ang likas n palagay ng ari-arian ay napakalawak at tinatanggap bilang isang pang sariling tuntunin, ang malayang kaisipan ay mahalagang ideolohiya kung saan itinatag ang bansa at na humantong ito sa taas na ito naabot—ang tunay n sanhi ay bagay na binibigkas. Alinsunod dito, ang mga bahay kalakal ng paggawa ng seguridad na nakatuon sa kaisipang pagprotekta at pagpapatupad ng malayang batas ay makaakit ng pinakadakilang dami ng suporta sa pangkalahatang pananalapi na tulong. At habang maaaring totoo na ang ilang mga tao, at kabilang sa mga ito lalo na ang mga na nakinabang mula sa lumang kautusan, ay maaaring magpatuloy sa kanilang suporta ng isang patakaran ng pagsalakay, ito ay malamang na hindi na sila ay sapat na sa bilang ng pananalapi na lakas upang magtagumpay sa paggawa nito. Sa halip, ang malamang na kinalabasan ay ang mga matapat na kumpanya ay magkakaroon ng lakas na kinakailangan-nag-iisa o sa isang pagsasanib na pagsisikap at suportado sa pagsisikap na ito ng kanilang sariling kusang-loob na mga mamimili-upang masuri ang anumang paglitaw ng mga taga likha ng manlolupil at sirain ang mga ito saanman at tuwing sila ay dumating sa pag-iral. +

+ + + +

+ Sums up Molinari, Produksyon ng Kaligtasan, pp. 13–14, +

+ +
+

+ Kapag ... ang konsyumer ay hindi libre upang mamili ng kaligtasan saan man niya gusto, agad mong makitang buksan ang isang malaking propesyon na nakatuon sa palad at masamang pamamahala. Ang hustisya ay nagiging mabagal at mahal, ang pulis ay nakakagulat, ang indibidwal na kalayaan ay hindi na iginagalang, ang presyo ng kaligtasan ay abusibong napalaki at walang katwiran na ayaw-ayaw, ayon sa kapangyarihan at impluwensyang ito o sa klase ng mga konsyumer. +

+
+ + + +

+ Tingnan ang panitikan na binanggit sa tala 22; pati Bruno Leoni, Kalayaan at Ang Batas (Princeton, N.J.: D. Van Nostrand, 1961); Joseph Peden, “Property Rights in Celtic Irish Law,” Journal of Libertarian Studies 1, no. 2 (1977). +

+ + + +

+ See Terry L. Anderson and Peter J. Hill, “The American Experiment in Anarcho-Capitalism: Ang hindi So Wild, Wild West,” Ang Talaarawan ng Libertarian Studies 3, no. 1 (1980). +

+ + + +

+ Sa mga sumusunod, see Hans-Hermann Hoppe, Eigentum, Anarchie, und Staat (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1986), chap. 5. +

+ + + +

+ Itulad ito sa patakaran ng antas na nakikibahagi sa mga labanan nang hindi ginusto ang suporta ng lahat dahil may karapatan ang mga tao na magbayad ng buwis; at tanungin ang iyong sarili kung ang panganib ng digmaan ay magiging mas mababa o mas mataas kung ang isang tao ay may karapatang tumigil sa pagbabayad ng mga buwis sa sandaling ang isang tao ay may pakiramdam na ang paghawak ng mga antas ng mga banyagang gawain ay hindi ayon sa gusto ng isang tao. +

+ + + +

+ At maaaring mapansin muli dito na ang mga pamantayan na nagsasama ng pinakamataas na pweding antas ng pinagkasunduan ay, dapat, yaong mga hinuhulaan ng pagtatalo at kung saan ang pagtanggap ay gumagawa ng pinagkasunduan sa anumang maaring ipinahiwatig sa itaas.  +

+ + + +

+ Muli, itulad ito sa mga naghahatid ng antas ng mga mambabatas, dahil sila ay binabayaran mula sa mga buwis at sa gayon ay kaugnayang malaya sa kasiyahan ng mga mamimili, ay pweding pumasa sa mga hatol na malinaw na hindi katanggap-tanggap ng patas sa lahat; at tanungin ang iyong sarili kung ang panganib na hindi matutuklasan ay ang katotohanan sa isang kaso na mas mababa o mas mataas kung ang isang tao ay may posibilidad na magsumikap sa pang-kabuhayang panggigipit kapag ang isang tao ay may pakiramdam na ang isang mambabatas ay pweding magkaroon ng pag-patibay sa sariling kaso na hindi sapat na maingat sa pag-buo at paghusga sa mga katotohanan ng isang kaso, o lamang ay isang tahasang manloloko. +

+ + + +

+ Tingnan sa mga sumusunod na detalye Rothbard, Para sa Isang Bagong kalayaan, pp. 233ff. +

+ + + +

+ See Bernard Bailyn, Ang Tunay na Kaalaman ng Amerikanong Rebulosyon (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1967); Jackson Turner Main, The Anti-Federalists:Mga Kritiko ng Konstitusyon (Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1961); Murray N. Rothbard, Mag Isip ng Kalayaan (New Rochelle, N.Y.: Arlington House, 1975–1979). +

+ + + +

+ Dapat, ang mga kompanya ay seguro at gagana ng isang natatanging mahalagang tungkulin sa pagsusuri ng paglitaw ng mga kompanya at manliliban. Tandaan si Morris at Linda Tannehill ( Ang Malayang Pamilihan , pp. 110-11):

+ +
+

+ Ang mga kompanyang seguro, isang napakahalagang sektor ng anumang malayang pang kabuhayan, ay magkakaroon ng isang mahalagang dahilan upang ihiwalay ang kanilang sarili mula sa anumang agrisibong karagdagan, para dalhin ang lahat ng kanilang malaking impluwensya sa pangangalakal para makamit laban sa kanya. Ang agresibong karahasan ay nagdudulot pagkawala ng halaga at ang kasipagan ay magdudulot ng malaking halaga sa karamihan ng mga pagkalugi,. Ang isang walang pigil na agrisibong paglilipat ng pananagutan, at walang kompanya ng gayunpaman ay inalis mula sa kanyang tunay na pagsalakay, ay nais na sang-ayunan ang panganib na pwedi niyang isulong sa sariling mga kliyente sa susunod. At dahil, ang mga mapilit na nauugnay sa kanila ay mas malamang na maging kasangkot sa mga sitwasyon ng karahasan at, sa gayon, ang mga masamang panganib. Ang isang kompanya ay maaaring tumanggi sa pagsakop sa mga tao sa inaasahang pagnanais na mabawasan ang anumang mga pagkalugi sa hinaharap na maaaring sanhi ng kanilang paglusob. Ngunit kahit na ang kumpanya ay hindi motivated sa pamamagitan ng naturang pag-iintindi sa hinaharap, mapipilit pa rin nitong halagahan ang kanilang mga premium ng husto o kanselahin ang kanilang pagkakasakop nang sama-sama upang maiwasan ang pagdala ng labis na panganib na sinasabi sa kanilang pagkahilig sa karahasan. Sa isang mapagkumpetensyang ekonomiya, walang kompanya na seguro ang makakayang ipagpatuloy ang pagsakop sa mga agresibo at yaong may pakikitungo sa mga agresibo at ipasa lamang ang gastos sa mga matapat na kostumer nito; mawawala sa lalong madaling panahon ang mga kostumer na ito sa mas maraming mga kagalang-galang na mga kumpanya na pweding bayaran ng mas mababa para sa kanilang saklaw ng seguro. +

+
\ No newline at end of file diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md index 2b1e8f935..91a6dd43b 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md @@ -1,71 +1,71 @@ -## Ang Ekonomiya at Sosyolohiya ng Pagbubuwis +## Ang Ekonomiya at sosyolohiya ng Pagbubuwis -Tulad ng ipinahihiwatig ng pamagat ng kapitulo, Naitakda ko sa aking sarili ng dalawang tunguhin. Una, gusto kong ipaliwanag ang pangkalahatang pang-ekonomiyang epekto ng pagbubuwis. Ang parte ng kabanatang ito kumakatawan ng isang praxeological analisis ng pagbubuwis at sa gayon ay hindi dapat inaasahan lumampas sa kung ano ang nasabi na ng ibang ekonomista. +Gaya ng titulo ng kabanata na itinuturo, Ako ay nagtakda sa sarili ko ng dalawang adhikain. Una, gusto kong ipaliwanag ang pangkalahatang pangkabuhayang epekto ng pagbubuwis. Itong parte ng kabanata ang kumakatawan sa pagsusuri ng praxeology ng pagbubuwis at gaya ng gayon hindi dapat inaasahan na lumagpas pa sa kung ano na ang mga nasabi ng ibang ekonomista. -Maraming pagka-orihinal ang maaaring matagpuan sa ikalawang parte, kung saan susubakan kong sagutin ang tanong: bakit may pagbubuwas; at bakit palaging mayroon pang marami nito? Ang pagsagot sa mga tanong na ito ay hindi tungkulin ng pang-ekonomiyang teorya ngunit ng praxeologically pina-alam at nilimitahan na sociological o mga makasaysayang interpretasyon at muling buuin, at mula sa pinakasimula mas maraming pagkakataon para sa espekulasyon sa itong field ng intelektwal na pagtatanong ay umiiral. +Higit pa sa mga orihinal ang maaaring makita sa ikalawang parte, kung saan ay susubukan ko na sagutin ang tanong: bakit mayroong pagbubuwis; at bakit laging may higit na niyaon? Ang pagsasagot ng mga tanong ay hindi tungkulin ng tiyorya ng economiya kundi ng praxeological ay nagbibigay-alam at nagpipigil ng sosyolohiya o pangkasaysayang paliwanag at mga pagbabago, at mula sa pinaka umpisa at sa dakong gunita ng larangan sa pangkaispan usisa ang umiiral. ## # -To say there is nothing new to be stated regarding the economic effects of taxation is not to say that what there *is* would not be news to many. In fact, after surveying several popular economics textbooks it would seem that what I have to say is news to most of today’s economists and students of economics. Insofar as these texts deal with the economic effects of taxation at all, beyond a purely descriptive presentation of various tax-schemes and their historical development[^1], they are almost completely silent on the question of what the general effects of taxation are. Moreover, what in their discussion of the problem of tax-incidence these texts then say about the economic effects of specific forms of taxation is invariably flawed. +Ang sabihin na walang bagay na bagong takda hinggil sa epekto ng ekonomiya ng pagbubuwis ay hindi magsasabi na kung ano ang *meron<0> at hindi magiging balita para sa nakakarami. Sa katunayan, pagkatapos siyasigin ang ilang tanyag na aklat-aralin pang ekonomiya na wari kung ano ang sabihin ko ay balita sa karamihan ngayon na mga ekonomista at mga estudyante ng ekonomiya. Subalit ang mga kontekstong ito ang magbabahagi ng epekto ng ekonomiya ng pagbubuwis sa lahat, sa kabila ng taganas na pananalaysay ng pagpapakilala sa ibat-ibang pagbubuwis ng komplot at sa kanilang kaunlarang pangkasaysayan[^1], sila ay lubusang nanahimik sa tanong na kung ano ang mga pangkalahatang epekto ng pagbubuwis. At higit sa lahat, kung ano ang kanilang pag-uusap sa problema ng pagkabalatong ng buwis itong mga konstektong nagsasabi tungkol sa epekto ng ekonomiya sa mga tanging uri ng pagbubuwis ay laging may mali.

-However, this state of affairs merely reflects a process of intellectual degeneration. As early as 150 years ago almost everything that should be understood today about the economics of taxation had been correctly and convincingly stated by such a prominent figure in the history of economics as Jean Baptiste Say in his *Treatise on Political Economy*. +Gayon pa man, ang lipunan ng mga tao lamang ang nagpapaliwanag sa proseso ng pangkaisipang pagkahamak. At kasing-aga pa ng 150 taon na lumipas halos ang lahat ng dapat na maintindihan ngayon sa ekonomiya ng pagbubuwis ay naitama at mas matibay na naihayag ng prominenteng tao sa kasaysayan ng ekonomiya na nasabi ni Jean Baptiste sa kanyang * Kasaysayan sa Ekonomiya ng Politico*. -In contrast to today’s textbook writers, who assign the discussion of taxation to arbitrary places within the overall architectonic of their books, from the beginning Say correctly locates the phenomenon under the general heading “Of the Consumption of Wealth.” +Sa kaibahan ngayon sa mga sumulat ng aklat-aralin, kung sino ang nagtakda sa usapin ng pagbubuwis sa di-makatwirang lugar sa loob ng pangkalahatang arkitektura sa kanilang mga libro, sa pasimula Magsabi ng tama kung saan makikita ang kababalaghan sa ilalim ng pangkalahatang pamagat "Sa mga Paggamit ng Kayamanan." -He then unmistakenly identifies and explains taxation as an attack on and punishment of the acquisition and production of property, which necessarily leads to a reduction in the formation of wealth embodied in such property and to a lowering of the general standard of living. +Nang kaniya ngang di-sinasadyang kilalanin at ipaliwanag ang pagbubuwis na pag-atake sa at kaparusahan sa mga pagkakamit at paglikha ng ari-arian, kung saan kailangan magbunga sa pagbabawas ng kabuuan ng kayamanang kumakatawan sa isang ari-arian at sa pagpapababa ng pangkalahatang pamantayan ng pamumuhay. -Notes Say: +Ang Sinasabi ng mga Kasagutan: -> It is a glaring absurdity to pretend, that taxation contributes to national wealth, by engrossing part of the national produce, and enriches the nation by consuming part of its wealth.[^2] +> Ito ay nakakasilaw na katiwalian na magpanggap, na ang pagbubuwis ay nag-aambag sa pambansang kaginhawaan, kawili-wiling parte ng pambansang pagbunga, at payamanin ang bansa sa pamamumugnaw ng kanilang mga kayamanan > -> Taxation is the transfer of a portion of the national products from the hands of individuals to those of the government, for the purpose of meeting public consumption or expenditure. Whatever be the denomination it bears, whether tax, contribution, duty, excise, custom, aid, subsidy, grant, or free gift, it is virtually a burden imposed upon individuals, either in a separate or corporate character, by the ruling power for the time being, for the purpose of supplying the consumption it may think proper to make at their expense; in short, an impost, in the literal sense.[^3] +> Ang pagbubuwis ay ang paglipat ng bahagi ng mga nauukol sa bansa na mga produkto galing sa kamay ng isahan sa mga yaon ng gobyerno, at sa mga hinggil na pampublikong pagpupulong sa pagkonsumo o mga nagasta. Ano man ang salaping tinataglay nito, maging buwis, ambag, tungkulin, singil, gawi, saklolo, abuloy, kaloob, o libreng regalo, ito ay halos patawan ng pasanin ang bawat mga tao, alin man sa isang hiwalay o kasama na tao, sa pamamagitan ng pansamantalang kapasiyahang kapangyarihan, dahil sa kadahilanan ng pagtutustos ng konsumo na sa tingin nila ay nararapat para sa kanila; sa makatuwid, ang isang buwis, sa literal na panganaghulugan.[^3] -Since such fundamental insights seem to have been forgotten, or at least no longer appear obvious today, let me, as my first task, present anew a praxeological account and explanation for Say’s central argument and its validity, and in so doing refute some popular “counterarguments” claiming to show that taxation need not obstruct the formation of property and wealth. In light of this general explanation, I will then demonstrate the fundamental logical fallacy in the standard textbook analysis of tax-incidence. +Yamang ang mga batayan ng mga tarok na pagiisip ay inaakalang nakalimutan na, o kahit hindi na nakikitang maliwanag sa ngayon, hayaan niyo ako, bilang aking unang tungkulin, ipakilala ang bagong praxeological na kuwenta at pagpaliwanag sa nasabing nauukol sa gitna ng mga pangangatwiran at ang babisaan, at sa gayon sa paggawa ng pagtuwid sa ilang mga kilalang "pagkontra sa mga argumento" pinapahayag at pinapakita na ang pagbubuwis ay hindi kailangang gumambala sa pagbuo ng ari-arian at kayamanan. Para mas maliwanagan sa pangkalahatang pagpapaliwanag, Ako ngayon ay magpapakita ng batayang lohikal daya sa pamantayan ng aklat-aralin sa nagsusuri ng pagbubuwis pagkabalatong. -That taxation—foremost and above all—is and must be understood as a means for the destruction of property and wealth-formation follows from a simple logical analysis of the meaning of taxation. +Iyong pagbubuwis-una at higit sa lahat-ay ang dapat manitindihan na ito ay nangangahulugan sa kasiraan ng ari-arian at kayamanan-pagbuo na susundan ang simpleng lohikal na pagsusuri sa kahulugan ng pagbubuwis. -Taxation is a coercive, non-contractual transfer of definite physical assets (nowadays mostly, but not exclusively money), and the value embodied in them, from a person or group of persons who first held these assets and who could have derived an income from further holding them, to another, who now possesses them and now derives an income from so doing. How did these assets come into the hands of their original owners? Ruling out that this was the outcome of another previous act of taxation, and noting that only those assets can be taxed that have not yet been consumed or whose value has not yet been exhausted through acts of consumption (a tax-gatherer does not take away another man’s garbage but rather his still valuable assets!), three and only three possibilities exist: They come into one’s possession either by one’s having perceived certain nature-given goods as scarce and having actively brought them into one’s possession before anyone else had seen and done so; by having produced them by means of one’s labor out of such previously appropriated goods; or through voluntary, contractual acquisition from a previous appropriator or producer. Only through these types of activities is one capable of acquiring and increasing valuable—and hence taxable—assets. Acts of original appropriation turn something which no one had previously perceived as a possible source of income into an income-providing asset; acts of production are by their very nature aimed at the transformation of a less valuable asset into a more valuable one; and every contractual exchange concerns the change and redirection of specific assets from the hands of those who value their possession less to those who value them more. +Ang pagbubuwis ay nakakapigil, mga walang kontrata na paglipat ng tiyak na mga bagay na may kahulugan (sa mga panahon ngayon, pero hindi ekslusibong pera), at sa mga kahalagahang kumakatawan sakanila, mula sa isang tao o grupo ng mga tao na unang humawak sa mga bagay na may halaga at sila ang humango sa inggreso nang lalong humahawak sakanila, sa isa pa, na ngayon magaari sakanila at ngayon humahango sa ingreso sa gayon na ginagawa. Paano ang mga mahahalagang bagay na ito ay nakarating sa kamay ng kanilang mga orihinal na nag mamay-ari? Anupat ito ang kinalabasan ng isa pang lumipas na gawa ng pagbubuwis, at tandaan na yung mga may mahahalagang bagay ang pwedeng buwisan na hindi pa nakokonsumo o ang kaniyang halaga ay hindi pa nasasaid sa mga gawa ng pagkonsumo (ang nangongolekta ng buwis ay hindi kumukuha ng basura ng ibang tao kundi kinukuha niya ang kanilang mahahalagang ari-arian!), tatlo at tatlo lamang ang posibleng umiiral: Sila ay darating sa isang pagmamay-ari alin man sa isang pagkakaroon ng nahalatang siguradong likas-na bigay na bihirang bilhin at na may masigasig na pagdadalhan sa isang pagmamay-ari bago pa makita o magawa ng iba; sa pamamagitan ng pagkakaroon nila sa pamamagitan ng isang paggawa mula sa mga ganitong nakaraan na nararapat na bilihin; o hanggang sa kusang-loob, kasunduan pagtanggap mula sa lumipas na nag-aangkop o taga-gawa. Lamang sa pamamagitan ng mga uri ng aktibidad na ito ay isa ang may kaya na mag-tamo at magpalago ng mga may kabuluhan-at kayang buwisan-mga may halagang bagay. Mga gawa ng orihinal na takdang paggastos ay magiging anumang bagay na wala pang ibang nakahalata na parang isang pagkukuhaan ng kita na pwede maging pagkakakitaan ng nagsesebisyong ari-arian; mga gawa ng paglikha ay galing sa kanilang likas na totoong layunin para sa pagbabago ng mas mababang halaga ng ari-arian sa mas mayroong halaga na ari-arian; at sa bawat may kontratang pagpalit ay ang pag-aalala sa pagbabago at pagpapalit direksyon sa isang tiyak na ari-arian mula sa mga kamay ng mga nagpapahahalaga ng kulang sa kanilang mga pag-aari kaysa sa mga nagpapahalaga ng mas higit pa. -From this it follows that any form of taxation implies a reduction of income a person can expect to receive from original appropriation, from production, or from contracting. Since these activities require the employment of scarce means—at least time and the use of one’s body—which could be used for consumption and/or leisure, the opportunity cost of performing them is raised. The marginal utility of appropriating, producing, and contracting is decreased, and the marginal utility of consumption and leisure increased. Accordingly, there will be a tendency to shift out of the former roles and into the latter ones.[^4] +Mula sa mga ito ang sumusunod na anumang anyo ng pagbubuwis na magdadamay sa pagbabawas ng kita ng tao na umaasang makakatanggap mula sa orihinal na takdang paggastos, mula sa paglikha, o mula sa pangongontrata. Nang dahil sa kelangan ng mga gawain na ito ang madalang na kalagayang pagkakawani ay nangangahulugan na-kahit na oras at ang pag-gamit ng katawan ng isang tao-na maaaring magamit sa pag-ubos at/o pagpapagayongayon, ang pag-sasagawa nito ay ang pagtaas ng halaga ng mga ito. Ang nauukol sa gilid na kabuluhan ay nararapat, pag-gawa ng, at ang pangongontrata ay bumababan, at ang nauukol sa gilid na kabuluhan ng nauubos at ng pagpapagayongayon ay tumataas. Naaalinsunod, magkakaroon ng pagkakahilig sa paglabas sa mga dating ito at sa mga kinalaunan pa.[^4] -Thus, by coercively transferring valuable, not yet consumed assets from their producers (in the wider sense of the term including appropriators and contractors) to people who have not produced them, taxation reduces producers’ present income and their presently possible level of consumption. Moreover, it reduces the present incentive for future production of valuable assets and thereby also lowers future income and the future level of available consumption. Taxation is not just a punishment of consumption without any effect on productive efforts; it is also an assault on production as the only means of providing for and possibly increasing future income and consumption expenditure. By lowering the present value associated with future-directed, value-productive efforts, taxation raises the effective rate of time preference, i.e., the rate of originary interest and, accordingly, leads to a shortening of the period of production and provision and so exerts an inexorable influence of pushing mankind into the direction of an existence of living from hand to mouth. Just increase taxation enough, and you will have mankind reduced to the level of barbaric animal beasts. +Sa ganitong paraan, sa nakakapigil na paglipat ng mga mahalaga, hindi pa nauubos na mga ari-arian mula sa kanilang mga taga-gawa (sa mas malalim na pangangahulugan kasama ang mga nagbibigay ukol at mga nangongontrata) mga taong hindi gumawa nito, ang pagbubuwis ay babawasan ang kita ng mga taga-gawa ngayon at ang kanilang posibleng lebel ng pag-konsumo. Bukod pa rito, mababawasan nito ang mga insentibo ngayon para sa mga darating pa na paglikha ng mga mahahalagang bagay at ng sa gayon mabawasan ang mga darating pa na kita at sa mga darating pa na lebel ng makukuhang pag-konsumo. Ang pagbubuwis ay hindi lang basta parusa sa pagkokonsumo na walang epekto sa mga namumungang pagsisikap; ito rin ay salakay sa paggawa na ang tanging paraan lang sa pagbibigay kailangan sa mga posibleng pagtaas ng kita at pag-ubos sa mga nagasta. Sa pamamagitan ng pagbaba ng kasalukuyang halaga kasama ang mga darating pa na tatahakin, ang halaga ng mga namumungang pagsisikap, itinataas ng pagbubuwis ang epekto ng halaga ng oras na napili, i.e., ang halaga ng orihinal na hangarin at, naaalinsunod sa, patungo sa isang pagpapaikli ng oras ng paglikha at pagtustos at pagsisikap na di mapakiusapang impluensiya sa pagtutulak sa sangkatauhan patungo sa direksiyon kung saan ang pagkakaroon ng pamumuhay mula sa kamay papunta sa bibig. Dagdagan mo lamang ng sapat ang pagbubuwis, at makikita mo ang sangkatauhan na bababa mula sa lebel na mababaksik na hayop o animal. -Straightforward as such reasoning may seem, there are a number of popular objections raised against it. For instance, from the side of economists who falsely conceive of economics as an empirical science that produces nothing but hypothetical explanations which invariably must be tested against empirical evidence in order to be validated (analogous to the situation in the natural sciences), the following argument is frequently heard: Empirically, it has been observed repeatedly that a rise in the level of taxation was actually accompanied by a rise (not a fall) in GNP or other measures of productive output; hence, the above reasoning, however plausible, must be considered empirically invalid. In fact, some empiricists of this sort go even further and make the stronger claim that taxation actually helps increase the standard of living as evidenced by the fact that some countries with once low standards of living and low levels of taxation now enjoy a much greater wealth with much higher taxes. +Tahas lamang na pangangatwirang ang maaaring maging, mayroong mga bilang ng sikat na pagsalungat laban sa mga ito. Halimbawa, mula sa piling ng mga ekonomista na may kasinungalingang kinasihan ang ekonomiya na sinaunang karunungan na walang naidudulot kundi mga disin na pagpapaliwanag kung saan walang magbabago sa pagsubok laban sa sinaunang ebidensiya sa utos na dpat ideklara (nahahawig sa sitwasyon sa mga likas na agham), ang mga sumusunod na pagtatalo ay madalas na naririnig: Noong sinauna, napagmasdan ito ng paulit ulit na ang pagtaas ng lebel ng pagbubuwis ay tunay na may kasamang ng pagtaas (hindi ng pagbaba) sa GNP o iba pang sukat ng huling paglikha; dahil dito, sa pagpapaliwanag sa taas, ngunit marapat purihin, dapat itong ituring na walang kabuluhan sa mga unang panahon. Sa katunayan, ang ibang mga nag-aral ng sinauna sa mga bagay na ito ay kaya pang pumaroon para mas lumakas ang pag-angkin ng buwis ay sa katunayang makakatulong sa pagtaas ng pamantayan sa pamumuhay na may katibayan sa mga katotohanan sa mga ibang bansa na nung una ay may mababang pamantayan ng pamumuhat ang mabababang lebel ng pagbubuwis ay matutuwa na sa ngayon sa mas dakilang kaginhawaan at mas mataas na mga buwis. -Both objections are simply confused. Experience cannot beat logic, and interpretations of observational evidence which are not in line with the laws of logical reasoning are no refutation of these but the sign of a muddled mind (or would one accept someone’s observational report that he had seen a bird that was red and non-red all over at the same time as a refutation of the law of contradiction rather than the pronouncement of an idiot?). +Ang parehong tumututol ay nalilito lamang. Ang karanasan ay hindi matatalo ang lohika, at ang mga paliwanag sa mga reparong ebidensiya na hindi kasama sa mga batas ng lohikong pagpapaliwanag ay walang pagtatalunan sa mga ito pero ang hudyat ng nagugulan na pagiisip ( o kung sino man ang tatanggap sa kaniyang pagsusuri ng ulat sa nakita niyang ibon na kulay pula at sabay na hindi-pula ang buong palibot nito bilang pakikipagtalo sa batas na kumokontra higit pa sa pagbigkas ng tanga?). -As regards the stronger thesis, it is nothing but a beautiful illustration of the ever so attractive *post hoc ergo propter hoc* fallacy. From the fact that the correlated events of high taxation and wealth were to be observed later than those of low taxation and wealth it is inferred that increased taxation increases wealth. Yet to reason in this way is about as convincing as the argument—justly ridiculed by Say—that one can observe rich men consuming more than poor ones; therefore, their high level of consumption must be responsible for the fact that they are rich.[^5] Just as it follows from the meaning of consumption that this is impossible and that, on the contrary, the rich are not rich because of their high level of consumption but because they previously abstained from consumption and engaged instead in value-productive actions, so it follows from the meaning of taxation that mankind cannot have prospered because of higher levels of taxation but despite such a fact. +Gaya ng sa mga mas malalakas na suliranin, ito ay walang anoman kundi isang magandang paglalarawan sa laging magaganda sa *post hoc ergo propter hoc*daya. Mula sa katunayan na ang sunod-sunod na pangyayari sa mga pagtataas ng buwis at kayamanan ay dapat din ninyo tinupad sa mga susunod kaysa sa mga pagbababa ng buwis at kayamanan ay siyang pinaghahanguan ng pagtatas ng buwi at pagtataas ng kayamanan. Gayon man ang kadahilanan sa ganitong paraan ay mas kapani-paniwala sa mga pagtatalo-parang inalipusta sa pananalita-na parang inoobserbahan mo ang mayamang tao ay mas umuubos kaysa sa mga mahihirap lamang; samakatuwid, ang taas ng kanilang lebel ng pagkokonsumo ay dapat maging responsable dahil sa katotohanan na sila ay mayayaman.[^5] Gaya ng kaalinsunod nito lang sa kahulugan ng pag-ubos na ito ay imposible at ng, bagkos, ang mga mayayaman ay hindi mayaman dahil sa kanilang taas ng lebel ng pag-konsumo kundi dahil sa sila ay dating nakapagpigil sa pag-konsumo at komprometido sa halip sa mahahalagang ginagawa na nagbubunga, gayon kaalinsunod nito ay mula sa kahulugan ng pagbubuwis ng sangkatauhan ay hindi magiging masagana ng dahil sa taas ng lebel ng pagbubuwis gayon man ito totoo. -The weaker thesis—that experience would at least disprove any claim of a relationship between taxation and productive output that was negative by necessity—is also off the mark. The praxeological reasoning presented above does not at all rule out what empiricist economists falsely interpret as a refutation. In this earlier discussion the conclusion had been reached that the effect of taxation is a relative reduction in the production of valuable assets—a reduction, that is, as compared with the level of output that would have been produced had there been no taxation at all or had the level of taxation not been raised. Nothing was said or implied with respect to the absolute level of the output of valuable assets. As a matter of fact, absolute growth of GNP, for instance, is not only compatible with our earlier praxeological analysis, but can even be seen as a perfectly normal phenomenon to the extent that advances in productivity are possible and actually take place. If it has become possible through improvements in the technology of production to produce a higher output with an identical input (in terms of cost), or a physically identical output with a reduced input, then the coincidence of increased taxation and an increased output of valuable assets is anything but surprising. However, this does not in the least affect the validity of what has been stated about relative impoverishment resulting from taxation. With a given state of technological knowledge, though it may change over time, and taxation being what it is (a punishment of value-productive efforts), the level of productive output must be lower than the one that could have been attained with the same knowledge and no or lower taxation. Statistical studies here are entirely beside the point: they can neither help strengthen it, nor can they ever be used to weaken it. +Ang mga mahihinang suliranin-iyong mga naranasan ay kahit pabulaanan ang kahit anong pah-pahayag sa relasyon sa pagitan ng pagbubuwis at produktibong kalalabasan na hindi maganda sa kalalabasan-ito rin ay wala ng tanda. Ang pagpapaliwanang ng Praxeologic ay ipinapakita sa taas na hindi nito pinapaliban ang mga sinaunang ekonomista na may kasinungalingang pagpapakita bilang pag-tutol. Sa naunang paguusap dito ang napag-pasiyahan ay sana umabot sa epekto ng pagbubuwis na malapait ng mabawasan sa mga paggawa ng mga mahahalagang bagay-ang kabawasan, iyan ay, na kinukumpara sa lebel ng kalalabasan na dapat magagawa kung wala ang pagbubuwis o kung hindi naitaas ang lebel ng pagbubuwis. Walang nasabi o nadamay na may respeto sa ganap na lebel ng kalalabasan ng mga mahahalagang bagay. Sa katunayan nga, ang ganap na paglago ng GNP, halimbawa, ito ay di lang pwede sa mga nauna nating pagaanalisa sa praxeology, kundi maaari rin natin tignan ito bilang karaniwang kababalaghan na ang lawak na magsusulong sa mga pag-gawa at posibleng maganap ang mga ito. Kung ito ay posibleng mangyari sa pamamagitan ng pagsasaayos sa teknolohiya ng paglikha para gumawa ng mas mataas na kalalabasan na mayroong kaparehong saloobin (ukol sa pagpapaliwanag ng halaga), o ang pisikal na paris ng kalalabasan na may nabawasang saloobin, at ang panaon na pagtataas ng pagbubuwis at ang pagtataas ng kalalabasan ng mga mahahalagang bagay ay anuman hindi katakataka. Gayon man, ito ay hindi gaanong nakaka-apekto sa kabisaan ng kung ano ang naihayag tungkol sa katugon na paghihirap na ang resulta dahil sa pagbubuwis. Nang may binigay na katayuan sa kaalaman nsa teknolohiya, bagaman maaring mapalitan kinalaunan, at ang pagbubuwis na ito ang ( isang kaparusahan sa halaga ng mga produktibong pagsisikap), ang lebel ng produktong kalalabasan ay dapat mas mababa kaysa sa dapat natamo kasama ng kagaya ng kaalaman at wala ng o mababang pagbubuwis. Ang mga estatistikang pagaaral dito ay kabuuang limak: Sila ay kahit alin man sa pagpapalakas nito, o sila ay maging dahilan sa pagpapahina nito. -Another theoretical objection which enjoys some popularity is that imposing or raising taxes leads to a reduction of income derived from the assets taxed; that this reduction raises the marginal utility of such assets as compared to what can be derived from other forms of activity; and thus, instead of lowering it, taxation actually helps increase the tendency to engage in production. For the usual case of taxing money assets this is to say that taxes reduce monetary income which raises the marginal utility of money, and this in turn increases the incentive to attain monetary returns. This argument, to be sure, is perfectly true as far as it goes. However, it is a misconception to believe that it does anything to invalidate the relative impoverishment thesis that I have advanced. First of all, in order to keep the record straight it should be noted that even if it were true—as the just presented argument seems to suggest, albeit falsely as we will see—that increased taxation does not lead to a relatively lower output of valuable assets produced since it spurs a proportional increase in workaholism, it is still the case that the income of value-productive individuals has fallen. Even if they produce the same output as previously, they can only do so if they expend more labor now than before. Since any additional labor expenditure implies forgone leisure or consumption (leisure or consumption which they otherwise could have enjoyed along with the same output of valuable assets), their overall standard of living must be lower.[^6] +Isa pang kaalaman sa pagiisip na pagtutol na magagalak ang mga tanyag ay ang paggiit o pagtataas ng pagbubuwis na nagdudulot sa kabawasan ng kita galing sa mga nabuwisan na mahahalagang bagay; na ang kabawasang ito ang magtataas sa nauukol sa gilid na tuod ng ganyang mga halagang bagay gaya ng sa kung ano ang galing sa mga iba pang anyo ng gawain; at ganito ang, sa halip na babaan ang mga ito, ang pagbubuwis ay makakatulong sa pagtaas ng gawi ng mga mangyayari sa pag-gawa. Para sa mga pang karaniwan na kaso ng pera na mahahalagang bagay na nabuwisan masasabi na ang buwis na nabawas sa nauukol sa salaping kita ay maitatas ang nauukol sa gilid na tuod ng pera, at sa mga ito kayo maitatas ang mga nakapagpapalakas loob para makakuha ng perang maibabalik. Ang pagtatalong ito, para makasigurado, ay tunay na totoo hanggang sa ito ay lumaon. Gayon man, ito ay maling akala na paniwalaan na gagawin nito ang lahat para pawalaan ng kabuluhan ang ukol sa paghihirap na suliranin na aking ipinagtaas. Una sa lahat, para maging maayos ang lahat at pagtatala ng tuwid ito ay dapat na naka-bantog kahit na ito ay totoo-gaya na lamang ng naipresenta sa pagtatalo na iminumungkahi, yamanag may kasinungalingan tayong makikita, na ang pagtataas ng pagbubuwis ay hindi hahantong sa may kaukulang pagbababa ng kalalabasan ng mga mahahalagang bagay na nagawa mula noong may tahid na pantay na pagtaas sa kagustuhang magtrabaho, ito ay kaso parin sa kita ng mahahalagang bagay na nagawa ng bawat indibiduwal na bumagsak. Kahit na sila ay makagawa ng parehas na kinalababasan gaya nung nakaraan, pwede rin nila gawin kung sila ay gugugol sa mas maraming trabaho ngayon kaysa nung nakaraan. Yamang kahit anong dagdag na trabaho ang igugugol madadamay ang walang pagpapagayongayon o ang pag-ubos (pagpapagayongayon o ang pag-uubos na sila o kaya mawili kasama ang mga kaprehas na kalalabasan ng mga mahahalagang bagay), ang kanilang pangkalahatang pamantayan ng pamumuhay ay dapat mas mababa.[^6] -It now becomes apparent why the assumption that taxation can leave the productive output of valuable assets unaffected and exclusively cripple consumption is fatally flawed. If taxation reduces one’s income (which includes that derived from present consumption and leisure), and given the universal fact of time preference, that is, that human actors invariably prefer present goods over future goods (that they cannot do without continuous consumption and can engage in lengthier, more roundabout methods of production only if a provision in the form of consumption goods has been made for the corresponding waiting period), then it necessarily follows that a person’s effective rate of time preference must have been raised through this very act (the disutility of waiting must have increased), and that he will have to shorten the length of the structure of production as compared to the one that he otherwise would have chosen. Accordingly, his output of valuable assets available at future dates will have to be lower than would be the case otherwise. If with lower or no taxation his income had been higher and his time preference schedule being given (whatever it happens to be at any particular point in time), he would have invested in lengthier production processes. As a consequence, his output of valuable future assets would have been relatively greater.[^7] +Ngayon ito ay magiging maliwanag kung bakit ang palagay sa pagbubuwis ay pwedeng iwan ang pag-gawa ng kalalabasan ng mga mahahalagang bagay ay di makaka-apekto at eksklusibong pilay ang pag-uubos na nakamamatay na lamat. Kung ang pagbubuwis ay babawasan ang isang kita (na kasama ang binawian mula sa pag-uubos at kayamanan ngayon), at binigyan na ng pangkalawakang bagay sa oras na ginusto, yun ay, ang nauukol sa tao na aktor na walang pagbabago ang ginugusto ng mga kasalukuyang pag-aari kaysa sa mga darating pa na mga pag-aari (na hindi nila kayang wala ang tuloy-tuloy na pag-ubos at kayang makipagkayari ng mas mahaba, mas sikot na mga pamamaraan ng paglikha lamang kung ang pagtustos sa anyo ng pag-uubos ng mga bagay na ginawa para sa mga sumusonod na paghihintay ng panahon), kung gayon ito ay nararapat na sundan ng isang tao na ginusto ang epekto ng halaga sa oras at dapat na maitaas sa mga ganitong pamamaraan (ang hindi paggamit sa pagaantay ay dapat tumaas) at dapat niyang paikliin ang haba ng pagbuo ng mga paglilikha kung idadagdag sa isa na dapat niyang pipillin. Naaayon, ang kaniyang kalalabasan ng mga mahahalagang bagay na mapapakinabangan sa mga darating na panahon ay dapat mas mababa kaysa sa mga iba na hindi gaya. Kung mas mababa o walang pagbubuwis ang kanyang kita na dapat mas naging mataas at ang kaniyang oras na ginusto ang naitakda ang naibigay (kung ano man ang mangyari sa kahit anong partikular na oras at panahon), siya ay dapat namuhunan na lamang sa mas pangmatagalan na produksyon na pag-gawa. Gaya ng isang kinahinatnan, ang kaniyang kalalabasan ng mga mahahalagang bagay sa darating na panahon ay mas magiging dakila.[^7] -The error in the thesis that taxation can have a neutral effect on production lies in the fact that time preference is not taken into account. The argument presently under scrutiny is quite correct in pointing out that taxation implies a twofold signal: on the one hand the substitution effect working in favor of consumption and leisure and against work; and on the other hand the income effect of raising the marginal utility of the taxed asset. However, it is false to interpret this simplistically as a mixed bag of contradictory signals—one in favor of and one against work—so that one can then state nothing of a categorical nature regarding the effects of taxation on production, and the question of whether or not taxation provides for a lower or a higher output of valuable assets must be conceived of as an entirely empirical one.[^8] For in fact, the signal of taxation is not contradictory at all once it has been recognized that it is being sent to persons whose actions are invariably constrained by time preference. For such actors there exists not only the alternative between work and no work at all but also one between producing a valuable asset in more or less time-consuming ways. Invariably, they must also choose between obtaining an asset quickly and directly, with little waiting time involved, but at the price of having to resort to less efficient methods of production (the famous fisherman who decides to use his bare hands to catch fish in order to obtain it more quickly than by going through more roundabout methods of production), or obtaining it through more productive methods but then having to wait longer for them to bear fruit (the fisherman who, lured by higher future returns, decides to endure a longer waiting period and first builds a net). However, given these choices, the message of taxation is completely unambiguous and unequivocal, and there can no longer be any question that the substitution effect must be thought of as systematically dominating any income effect: If there is not only the option of having something or not having it but also of having less of something sooner or more of it later, the double message sent through taxation is easily integrated and translated into one: reduce the waiting time; shorten the roundabout methods of production! By doing so, valuable assets will be obtained earlier—in line with their increased marginal utility. Simultaneously, in shortening the waiting period, more room will be given for leisure—in line with its increased marginal utility. By reducing the length of roundabout methods of production the two seemingly contradictory signals stemming from taxation are simultaneously accounted for. Contrary to any claim of a systematically “neutral” effect of taxation on production, the consequence of any such shortening of roundabout methods of production is a lower output produced. The price that invariably must be paid for taxation, and for every increase in taxation, is a coercively lowered productivity that in turn reduces the standard of living in terms of valuable assets provided for future consumption. Every act of taxation necessarily exerts a push away from more highly capitalized, more productive production processes in the direction of a hand-to-mouth-existence. +Ang pagkakamali sa suliranin ng pagbubuwis ay maaaring magkaroon ng walang kinakampihan na epekto sa produksyon na nakasalalay sa oras na ginusto at hindi kumuha ng isaalang alang. Ang pagtatalo ay pagdaka sa ilalim ng paglilitis ay pawang tama sa pagturo na ang pagbubuwis magdadamay ngdalawangbeses na senyas: sa isang banda ang palitan ay eepekto sa pagtatrabaho na pabor sa pag-ubos at kayamanan at laban sa hanap-buhay; at sa isang banda ang epekto ng kita ay tataas ng nauukol sa gilid na tuod ng mga mahalagang bagay na may buwis. Gayon man, hindi totoo na ipaliwanag ito ng walang kahambugan na halohalong bayong ng magkakaibang mga hudyat-isa ay pabor at isa ay laban sa trabaho-kaya ang isa ay pwede ng magsabi ng hindi patungkol sa mga uri ng likas epekto ng pagbubuwis sa paglikha, at ang tanong na kung ang pagbubuwis ba ay nagbibigay ng mababa o mataas na kalalabasan ng mga mahahalagang bagay ay dapat kasihan bilang isang kabuuan na kasaysayan.[^8] Sa katunayan nga, ang hudyat ng pagbubuwis ay hindi magkakaiba lahat kapag ito ay nakilala na ipinapadala sa mga tao na ang mga ginagawa ay walang pagbabago na pinipigil ng oras na ginusto. Para sa ibang mga aktor doon ay hindi lamang nabubuhay sa alternatibo sa pagitan ng may trabaho at ng walang trabaho kundi pati sa pagitan ng isang gumagawa ng mahalagang bagay na mas marami o mas kakaunting oras ng mga paraan ng pagkonsumo. Hindi mababago, sila ay dapat mamili sa pagitan ng pagkuha ng mga mahalagang bagay na mabilis at tuwiran, sa maikling panahon na dawit, ngunit sa presyo na dulungan na kaunting mabisang mga paraan ng pag-gawa (ang sikat na mangingisda na nag desisyon na gamitin ang kaniyang mga sariling kamay para manghuli ng isda para mas mabilis niya itong makuha kaysa sa sikot na mga pamamaraan ng pag-gawa), o ang pagkuha galing sa mga mas napapakinabangan na mga pamamaraan ngunit kailangan muna mag-hintay ng mas matagal para ito magbunga (ang mangingisda kung sino, pinain ng mas mataas na kinabukasan na pagbalik, magdesisyon na magtiis sa mas matagal na paghihintay at bumuo muna ng lambat). Gayon man, binigyan ng mga pagpipilian, ang mensahe ng pagbubuwis ay lubusan na hindi mababago at hindi kaduda-duda, at wala ng magiging mga pagtatanong sa pagpapalit ng epekto ay dapat isipin na sistematikong pinamumunuan ng pepekto ng inggreso: Kung wala talagang ibang pagpipilian sa pagkakaroon ng anomang bagay o hindi talaga makakakuha ng mas mababa pa sa anomang bagay o higit pa sa iba sa mga susunod, ang dobleng mensahe na pinadala sa pamamagitan ng pagbubuwis ay madali ng maisasama at maisasalin sa isa: bawasan ang oras ng paghihintay; paiklian ang sikot ng mga pamamaraan ng produksyon! Sa pag-gawa nito, ang mga mahahalagang bagay ay makukuha ng mas maaga-kaugnay ng kanilang pagtaas ng ukolsa gilid sa tuod. Sabayan, sa pagpapaikli ng panahon ng paghihintay, marami pang mga lugar ang mabibigyan para sa kayamanan-kaugnay nito ang pagtaas ng nauukol sa gilid ng tuod. Sa pagbabawas ng haba ng sikot na mga pamamaraan ng pag-gawa ang dalawa ay tila magkaibang hudyat ng pagsanga mula sa pagbubuwis ay sabayan ng naibibilang. Salungat sa kahit anong pahayag ng isang sistematikong "walang kinakampihan" epekto ng pagbubuwis sa produksyon, ang kahihinatnan ng kahit anong biglaang pagpaikli ng sikot ng mga pamamaraan sa produksyon ay mas mababang kinalalabasan ng pag-gawa. Ang halaga na hindi nagbabago ay dapat mabayaran sa pagbubuwis, at sa bawat pagtaas ng pagbubuwis, ay ang nakakapigil na pagbaba ng mga pag-gawa na mababawasan ang pamantayan ng pamumuhay sa pagpapaliwanag ng mga mahahalagang bagay para sa mga darating pa na pagkonsumo. Ang bawat gawa ng pagbubuwis kailangan magsumikap ng palayo galing sa mas mataas na mga mamumuhunan, mas marami pang pag-gawa ng produksyon na pinoproseso sa direksiyon na kamay-papunta-sa-bibig na pamumuhay. -[^1]: Exclusively descriptive analyses of taxation are given, for instance, by Paul Samuelson, *Economics*, 10th ed. (New York: McGraw Hill, 1976), chap. 9; Roger L. Miller, *Economics Today*, 6th ed. (New York: Harper and Row, 1988), chap. 6. +[^1]: Eksklusibong may taglay na pananalaysay na pag-aanalisa ng pagbubuwis ang naibigay, halimbawa, gawa ni Paul Samuelson, *Economics*, 10th ed. (New York: McGraw Hill, 1976), chap. 9; Roger L. Miller, *Economics Today*, 6th ed. (New York: Harper and Row, 1988), chap. 6. -[^2]: Jean Baptiste Say, *A Treatise on Political Economy* (New York: Augustus M. Kelley, 1964), pp. 446–47. +[^2]: Ang sinabi ni Jeane Baptiste, *Ang Kasaysayan sa Politikong Ekomiya* (New York: Augustus M. Kelley, 1964), pp. 446–47. -[^3]: Ibid., p. 446; on Say’s economic analysis of taxation see also Murray N. Rothbard, “The Myth of Neutral Taxation,” *Cato Journal* (Fall, 1981), esp. pp. 551–54. +[^3]: Ibid., p. 446; ang sinasabi sa pagaanalisa sa ekonomiya ng pagbubuwis tignan din Murray N. Rothbard, "The Myth of Neutral Taxation,” *Cato Journal* (Fall, 1981), esp. pp. 551–54. -[^4]: See on this also Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970), chap. 12.8; idem, *Power and Market* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977), chap. 4, 1–3. +[^4]: Tignan din dito Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970), chap. 12.8; idem, *Ang kapangyarihan at ang Merkado* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977), chap. 4, 1–3. -[^5]: See Say, A Treatise on Political Economy, p. 448. +[^5]: Tignan din, Ang Kasaysayan sa Politikong Ekonomiya, p. 448. -[^6]: See on this point also Rothbard, *Power and Market*, pp. 95f. +[^6]: Tignan din dito sa puntong ito Rothbard, *Ang Kapangyarihan at ang Merkado*, pp. 95f. -[^7]: One might object here that the tax receipts will come into someone’s hands—those of government officials or of governmental transfer-paymentrecipients—and that their increased income, resulting in a lower effective time preference rate for them, may offset the increase in this rate on the taxpayers’ side and hence leave the overall rate and the structure of production unchanged. Such reasoning, however, is categorically flawed: For one thing, insofar as government expenditure is concerned, it cannot be regarded as investment at all. Rather, it is consumption, and consumption alone. For, as Rothbard has explained, +[^7]: Ang isa ay maaaring tumutol dito na ang resibo ng buwis ay mapupunta sa mga kamay ng iba-yung mga opisyales ng gobyerno o mga nakikinabang sa inililipat na bayad ng gobyerno-at ang pagtaas ng kanilang kita, nagreresulta sa mababang epekto na uri oras na ginugusto nila, maaaring pagaanin ang pagtaas ng presyo nito sa panig ng mga nagbabayad ng buwis at dahil dito iliban ang pangkalahatan presyo at ang kayarian ng produksyon ay hindi magbabago. Ang pagpapaliwanag na ito, gayon man, ito ay maling klasipikasiyon: Sa isang bagay, kung ang ginugol ng gobyerno ang ikinababahala, hindi ito pinagpipitaganan bilang puhunan lamang. Higit pa, ito ay pagkonsumo, at pawang pagkonsumo lamang. Para sa, gaya ng naipaliwanag ni Rothbard, -> [i]n any sort of division-of-labor economy, capital goods are built, not for their own sake by the investor, but in order to use them to produce lower-order and eventually consumers’ goods. In short, a characteristic of an investment expenditure is that the good in question is not being used to fulfill the needs of the investor, but of someone else—the consumer. Yet, when government confiscates resources from the private market economy, it is precisely defying the wishes of the consumers; when government invests in any good, it does so to serve the whims of government officials, not the desires of consumers. (*Man, Economy, and State*, pp. 816–17) +> Sa kahit anong klase ng dibisyon ng ekonomiya ng trabaho, pangulong bayan mga ari-arian ay nabubuo, hindi para sa sariling kapakanan ng mga namumuhunan, kundi para sa pag-gamit nila sa paggawa sa mababang-bilin at sa bandang huli pag-aari ng mga suki. Sa madaling salita, ang katangian ng puhunang ginasta ay magandang tanong na hindi nagagamit sa mga pangangailangan ng namumuhunan, kundi para sa iba-ang mga suki. Saka, kapag kinuha ng gobyerno ang mga ari-arian mula sa mga pribadong merkadong ekonomiya, ito ay tiyak na hinahamon ang mga kahilingan ng mga suki; kapag ang gobyerno ay namuhunan sa kahit anong bagay, ginagawa nila ito para pagsilibihan ang kapritso ng mga opisyales ng gobyerno, hindi ang mga kagustuhan ng mga suki. (*Ang Tao, Ang Ekonomiya, at ang Bansa*, pp. 816–17) -Thus, government expenditure, by definition, cannot be conceived of as lengthening the production structure and hence as counterbalancing the taxpayers’ raised time preference rate.—On the other hand, +Sa ganitong paraan, ang ginugugol ng gobyerno, sa pamamagitan ng katuturan, hindi pwedeng kasihan sa mas pinahabang produksiyong pagbubuo at dahil dito ay kinokontra ng mga nagbabayad ng buwis ang itinaas na oras at halaga na ginusto nila.-sa kabilang banda, -> as for the *transfer* expenditures made by the government (including the salaries of bureaucrats and subsidies to privileged groups), it is true that some of this will be saved and invested. These investments, however, will not represent the voluntary desires of consumers, but rather investments in fields of production *not* desired by the *producing* consumers…. Once let the tax be eliminated, and … the new investments called forth by the demands of the specially privileged will turn out to be *malinvestments*. (*Power and Market*, p. 98) +> para sa *paglipat* ang pag-gugugol na ginawa ng gobyerno (kasama ang sahod ng mga miyembrong opisyales ng gobyerno at lumulubog sa pribelehiyo ng mga grupo), totoo na ang iba rito ay maisasalba at magiging puhunan. Itong mga puhunan, gayon man, ay hindi mairerepresenta ang boluntaryong kagustuhan ng mga suki, kundi bagkus mga puhunan sa mga larangan ng pag-gawa *hindi* kagustuhan ng mga *paggawa ng* mga suki…. Minsan kelangan ang buwis ay mawala, at ... ang mga bagong puhunanay tinawag sa unahan ng mga pagnanais lalong-lalo na mga pribelehiyo ay magiging mga *maling puhunan*. (*Ang Kapangyarihan at ang Merkado*, p. 98) -Consequently, transfer expenditures also cannot be conceived of as compensating for the fact that taxpayers shorten the length of the production structure. All such expenditures can do is to lengthen the structure of mal-production. “At any rate” concludes Rothbard, +Dahil dito, ang mga nalipat na ginugol rin ay hindi dapat kasihan bilang kabayaran sa kadahilanan na ang mga nagbabayad ng buwis ay paiikliin ang haba ng paggawa ng istraktura. Yaong lahat ng mga ginasta ay magagawang pahabain pa ang istraktura nga mga pag-gawa. “Sa kahit anong halaga” lumutas Rothbard, -> the amount consumed by the government insures that the effect of income taxation will be to raise time-preference ratios and to reduce saving and investment. (Ibid., p. 98) +> ang halaga ng naubos ng gobyerno siniguro na ang epekto ng pagbubuwis sa inggreso ay para maitaas katumbas na oras na ginusto at mabawsan ang naisalba at ang puhunan. (Ibid., p. 98) -[^8]: See for such—irrelevant—empirical studies regarding the relative importance of income vs. substitution effects George F. Break, “The Incidence and Economic Effects of Taxation,” in *The Economics of Public Finance* (Washington, D.C.: Brookings, 1974), pp. 180ff.; A.B. Atkinson and Joseph E. Stiglitz, *Lectures on Public Economics* (New York: McGraw Hill, 1980), pp. 48ff.; Stiglitz, *Economics of the Public Sector* (New York: Norton, 1986), p. 372. \ No newline at end of file +[^8]: Tingnan mo ang mga-hindi bagay-mga pagaaral sa kasaysayan tungkol sa mga importansiya ng kasamahan ng inggreso laban sa. ang pagpapalit ay eepekto George F. Break, "Ang Pagkabalatong at ang Ekonomiyang Epekto ng Pagbubuwis." in *Ang Ekonomiya ng Sambayanang Pananalapi* (Washington, D.C.: Brookings, 1974), pp. 180ff.; A.B. Atkinson at Joseph E. Stiglitz, *Mga Aral sa Sambayanang Ekonomiya* (New York: McGraw Hill, 1980), pp. 48ff.; Stiglitz, *Ang Ekonomiya sa Sambayanang Sektor* (New York: Norton, 1986), p. 372. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_02.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_02.md index d271d2376..0d0f89b4f 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_02.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_02.md @@ -1,6 +1,6 @@ -Hindi mahirap ilarawan ang pagkatotoo ng mga konklusyong ito kung ang isa ay isinasaalang-alang ang lahat-ng-masyadong-pamilyar na kaso ng pagbubuwis sa mga pag-aaring pera. Ang gayong mga ari-arian ay nakuha lamang at hawak dahil maaari silang bumili ng iba pang mahalagang mga ari-arian sa mga petsa sa hinaharap. Wala silang sariling tunay na gamit-halaga sa anumang paraan (tulad ng sa kaso ng pera na papel), o ang gayong gamit-halaga ay hindi mahalaga kumpara sa palitang-halaga (tulad ng kaso ng pamantayan ng ginto kung saan ang pera ay mayroon ding isang—kahit maliit na halaga—halaga ng kalakal. Sa halip, ang halagang nakadikit sa kanila ay dahil sa kanilang hinaharap na kapangyarian sa pagbili. Ngunit kung ang halaga ng pera ay binubuo ng kumakatawan sa iba pang magagamit na mga ari-arian sa hinaharap, ang mga epekto ng pagbubuwis ng pera ay magiging malinaw kaagad. Pinakamahalaga, kasabay ng pagtaas ng marginal utility ng paglilibang o pagkonsumo, ang gayong buwis ay itinataas ang marginal utility ng gayong mga ari-arian sa hinaharap. Ang pagbabagong ito sa konstelasyon ng mga insentibo ay isinasalin ang sarili nito para sa isang aktor sa karagdagang mga pagtatangka upang makuha ang mga pag-aari na ito nang mas madali, sa mas kaunting nakakagugol ng oras na mga proseso ng produksyon. Ang tanging mga proseso ng produksyon ngayon na sistematikong mas maikli kaysa sa mga pagkamit ng hinaharap na mga ari-arian ng hindi direkta, ay iyong mga pagkuha sa kanila sa pamamagitan ng direktang mga palitan. Sa gayon, ang pagbubuwis, ay nagpapahiwatig na ang palitan ng kalakalan ay pinapalitan ng higit pa para sa mas matagal na paliguy-ligoy na pamamaraan ng produksyon ng mga palitan ng pera. Ngunit muli, ang lumalaking paggamit sa pakikipagpalitan ay isang pagbabalik sa pang-ekonomiyang primitibismo at barbarismo. Ito ay dahil tiyak na ang produksyon para sa mga layunin ng pakikipagpalitan ay nagbunga ng isang napakababang resulta na ang sangkatauhan ay talagang napagiwanan ang ganitong yugto ng pag-unlad at sa halip ay lalong lumalaki at pinalawak ang isang sistema ng produksyon-para sa hindi direktang-palitan na mga layunin, kung saan, bagaman nangangailangan ng mas mahabang panahon ng paghihintay, nagbibigay ng isang mas malaking pagbalik ng mas marami at iba't ibang mga ari-arian na tungo sa koneksyon ng pera. Bawat pagkilos ng pagbubuwis ay nangangahulugang isang pilit na hakbang pabalik sa prosesong ito. Ito ay nagpapababa ng resulta, binabawasan ang lawak ng dibisyon ng paggawa, at humahantong sa isang pagbawas ng pagkakabuo ng lipunan at ekonomiya (kung saan, maaaring ito ay nabanggit, maaaring hindi naging pandaigdigan, ay hindi para sa institusyon ng di-direktang mga pagpapalitan ng pera). +Hindi mahirap ilarawan ang pagkatotoo ng mga konklusyong ito kung ang isa ay isinasaalang-alang ang lahat-ng-masyadong-pamilyar na kaso ng pagbubuwis sa mga pag-aaring pera. Ang gayong mga ari-arian ay nakuha lamang at hawak dahil maaari silang bumili ng iba pang mahalagang mga ari-arian sa mga petsa sa hinaharap. Wala silang sariling tunay na gamit-halaga sa anumang paraan (tulad ng sa kaso ng pera na papel), o ang gayong gamit-halaga ay hindi mahalaga kumpara sa palitang-halaga (tulad ng kaso ng pamantayan ng ginto kung saan ang pera ay mayroon ding isang—kahit maliit na halaga—halaga ng kalakal. Sa halip, ang halagang nakadikit sa kanila ay dahil sa kanilang hinaharap na kapangyarian sa pagbili. Ngunit kung ang halaga ng pera ay binubuo ng kumakatawan sa iba pang magagamit na mga ari-arian sa hinaharap, ang mga resulta ng pangbuwis ng pera ay magiging maliwanag agad. Pina-kamahalaga, kasabay ng pagdami ng marginal utility ng paglilibang o pagkonsumo, ang gayong buwis ay nadadagdagan ang marginal utility ng gayong mga ari-arian sa hinaharap. Ang pagbabagong ito sa konstelasyon ng mga insentibo ay sinasalin ang sarili nito para sa isang aktor sa karagdagang mga pagtatangka upang makuha ang mga pag-aari na ito nang mas madali, sa mas kaunting nakakagugol ng oras na mga proseso ng produksyon. Ang tanging mga proseso ng produksyon ngayon na sistematikong mas maikli kaysa sa mga pagkamit ng hinaharap na mga ari-arian ng hindi direkta, ay iyong mga pagkuha sa kanila sa pamamagitan ng direktang mga palitan. Sa gayon, ang pagbubuwis, ay nagpapahiwatig na ang palitan ng kalakalan ay pinapalitan ng higit pa para sa mas matagal na paliguy-ligoy na pamamaraan ng produksyon ng mga palitan ng pera. Ngunit muli, ang lumalaking paggamit sa pakikipagpalitan ay isang pagbabalik sa pang-ekonomiyang primitibismo at barbarismo. Ito ay dahil tiyak na ang produksyon para sa mga layunin ng pakikipagpalitan ay nagbunga ng isang napakababang resulta na ang sangkatauhan ay talagang napagiwanan ang ganitong yugto ng pag-unlad at sa halip ay lalong lumalaki at pinalawak ang isang sistema ng produksyon-para sa hindi direktang-palitan na mga layunin, kung saan, bagaman nangangailangan ng mas mahabang panahon ng paghihintay, nagbibigay ng isang mas malaking pagbalik ng mas marami at iba't ibang mga ari-arian na tungo sa koneksyon ng pera. Bawat pagkilos ng pagbubuwis ay nangangahulugang isang pilit na hakbang pabalik sa prosesong ito. Ito ay nagpapababa ng resulta, binabawasan ang saklaw ng paghahati ng paggawa, at humahantong sa isang pagbawas ng pagkakabuo ng lipunan at ekonomiya (kung saan, maaaring ito ay nabanggit, maaaring hindi naging pandaigdigan, ay hindi para sa institusyon ng di-direktang mga pagpapalitan ng pera). -Higit pa rito, ang pangkalahatang gawi patungo sa pagtaas ng paggamit ng direkta sa halip na mga di-direktang mga mekanismo ng palitan na sanhi ng bawat sapilitang pag-agaw ng pera ay mayroon ding napakahalagang mga kahihinatnan tungkol sa mga pamamaraan ng pagkamit ng pera mismo. Tulad na lamang ng kaso ng non-monetary na mga ari-arian, ang pagtaas ng marginal utility ng pera kasabay ng sa paglilibang-na pag konsumo ay ginagawang medyo mas kaakit-akit upang makakuha ng pera sa mas kaunting oras na mga pamamaraan. Sa halip na pagkuha nito kapalit ng halaga ng produktibong mga pagsisikap, hal., nasa balangkas ng kapwa kapaki-pakinabang na mga palitan, ang pagbubuwis ay nagpapataas ng insentibo upang makuha ito nang mas mabilis at direkta, nang hindi na kinakailangang dumaan sa naturang nakakapagod na paikot-ikot na mga pamamaraan tulad ng paggawa at pagkontrata. Sa kabilang banda, ito ay nangangahulugan na ang isa ay mas madalas na susubok upang tumaas ang kanyang mga pag-aaring pera sa simpleng paraan ng pagtatago sa kanila mula sa nangongolekta ng buwis. Sa kabilang banda, ang lumalagong pagkahilig ay lalabas sa pag-aari ng pera sa pamamagitan ng sapilitang pag-agaw—alinman sa ilegal na anyo na tinatawag na pagnanakaw, o legal, sa pamamagitan ng pakikilahok sa laro na tinatawag na pulitika.[^9] +Higit pa rito, ang pangkalahatang gawi patungo sa pagtaas ng paggamit ng tuwiran sa embes na mga di-direktang mga mekanismo ng palitan na dulot ng bawat sapilitang pag-agaw ng pera ay mayroon ding napakahalagang mga kahihinatnan tungkol sa mga pamamaraan ng pagkamit ng pera mismo. Tulad na lamang ng kaso ng non-monetary na mga ari-arian, ang pagtaas ng marginal utility ng pera kasabay ng sa paglilibang-na pag konsumo ay ginagawang medyo mas kaakit-akit upang makakuha ng pera sa mas kaunting oras na mga pamamaraan. Sa halip na pagkuha nito kapalit ng halaga ng produktibong mga pagsisikap, hal., nasa balangkas ng kapwa kapaki-pakinabang na mga palitan, ang pagbubuwis ay nagpapataas ng insentibo upang makuha ito nang mas mabilis at direkta, nang hindi na kinakailangang dumaan sa naturang nakakapagod na paikot-ikot na mga pamamaraan tulad ng paggawa at pagkontrata. Sa kabilang banda, ito ay nangangahulugan na ang isa ay mas madalas na susubok upang tumaas ang kanyang mga pag-aaring pera sa simpleng paraan ng pagtatago sa kanila mula sa nangongolekta ng buwis. Sa kabilang banda, ang lumalagong pagkahilig ay lalabas sa pag-aari ng pera sa pamamagitan ng sapilitang pag-agaw—alinman sa ilegal na anyo na tinatawag na pagnanakaw, o legal, sa pamamagitan ng pakikilahok sa laro na tinatawag na pulitika.[^9] Ang pagkumpleto sa pangkalahatang ekonomiyang pag-aaral na ito ng mga epekto ng pagbubuwis, kung saan ang mga manunulat ng pang-ekonomiyang aklat-aralin ngayon ay karaniwang mas gusto ang hindi tuluyang pagharap dito, hayaan ako ngayong bumaling sa kung ano ang karaniwang sinasabi nila tungkol sa mga epekto ng pagbubuwis sa ilalim ng heading ng tax-incidence. Sa liwanag ng ating nakaraang pag-aaral magiging madali na tuklasin ang nakamamatay na kapintasan sa naturang mga account. Sa katunayan, ang isa ay dapat mahulog una ulo sa kamalian sa pakikitungo sa mga detalye kung ang isa ay hindi nag-abalang pag-aralan ang mga pangunahing kaalaman ay maaaring bahagyang dumating bilang isang kumpletong sorpresa. @@ -12,9 +12,9 @@ Para mapasinungalingan ang tipikal na pagsusuri ng aklat-aralin, ang isa ay maaa Ang kawalang katotohanan ng tax-forward-shifting na doktrina ay nagiging malinaw sa sandaling sinubukan ng isa na ilapat ito sa kaso ng isang artista na patuloy na gumaganap sa parehong mga papel—ng isang prodyuser at isang konsyumer. Para sa naturang isang prodyuser-konsyumer, ang doktrina ay tumutukoy sa panukalang ito: kung sya ay nahaharap sa pagtaas ng mga gastusin para sa pagkamit ng ibang kalakal sa hinaharap—isang pagtaas, yan ay, na siya mismo ay nakikita ang isang pangyayari ng pagtaas ng gastos—tapos ay ililipat nya ang mga mas mataas na gastos na ito sa sarili nya sa paraan na tutugon sya sa pamamagitan ng katumbas na mas mataas na halaga sa kalakal na makukuha, sa gayon ay maibabalik ang kanyang dating tubo, sa gayon ay iiwanan nya ang kanyang papel bilang isang prodyuser na hindi nagbago at hindi nasira, at nangangailangan ng mahigpit na mga pagsaasayos na eksklusibo sa kanyang papel bilang isang konsyumer. O kaya, binalangkas ng higit pang malubha, na sa gayon bilang kanyang halaga ng produktibong mga pagsisikap ang inaalala, ang isang buwis ay hindi gumagawa ng kahit anong kaibahan para sa isang indibidwal, dahil sya ay nagsisimula lamang na magustuhan ang mga lilikhaing kalakal ng mas naaayon pa. -Simpleng pangangatwiran na naghahayag na kung anong bumubuo ng ganong kahangalan ay isang pangunahing konsepto ng pagkalito: Ang doktrina ng forward-shifting na nagmumula sa hindi pagkilala na sa isang pagaaral ang isa ay dapat na ipalagay na ang pangangailangan ay ibinigay—at na ito ay dapat na ipagpalagay dahil ito sa totoo ay ibinigay sa kahit anong oras. Anumang pag-aaral na nawala sa pagsubaybay nito ay depektibo, sapagkat kung ang isa ay ipinalagay na ang pangangailangan ay nagbago, kung gayon ang lahat ay maaaring posbile: ang produksyon ay maaaring tumaas, bumaba, o mananatiling hindi nagbabago. Kung ako ay isang prodyuser ng tsaa at ang tsaa ay binuwisan at kung ipinagpalagay na ang iskedyul ng pangangailangan para sa tsaa ay tumaas ng sabay, kung gayon, natural na, ito ay posible na ang mga tao ay handa ngayong magbayad ng mas mataas na presyo para sa tsaa kaysa sa dati. Ngunit ito ay malinaw na hindi isang pasulong na paglilipat ng buwis kundi ang resulta ng isang pagbabago sa pangangailangan. Para ipresenta ang posibilidad na ito sa ilalim ng titulo ng tax-incidence na pag-aaral ay simpleng walang kahulugan: ito ay sa katunayan ay isang pag-aaral ng ganap na naiibang tanong ng kung paano ang mga presyo ay apektado ng mga pagbabago ng pangangailangan at walang kahit na anong kinalaman sa mga epekto ng pagbubuwis. Ang pagkalito dito ay nasa kasing laki ng isang sukat katulad ng na kung saan makakatagpo ng isa kung mayroong isang tao na pasisinungalingan ang pahayag na ang isang mansanas at isa pa ay magiging dalawa sa pamamagitan ng pagssabi ng "Hindi, nagdagdag lamang ako ng isa pang mansanas, at tignan, walang dalawang mansanas ngunit tatlong mansanas ang narito." Mahirap ang makaalis sa gayong kawalang kwenta sa matematika; sa ekonomika ang isang doktrina na hindi gaanong kahangalan ay ang pagsang-ayon sa nakaugalian. +Simpleng pangangatwiran na naghahayag na kung anong bumubuo ng ganong kahangalan ay isang pangunahing konsepto ng pagkalito: Ang doktrina ng forward-shifting na nagmumula sa hindi pagkilala na sa isang pagaaral ang isa ay dapat na ipalagay na ang pangangailangan ay ibinigay—at na ito ay dapat na ipagpalagay dahil ito sa totoo ay ibinigay sa kahit anong oras. Anumang pag-aaral na wala sa pagsubaybay nito ay depektibo, sapagkat kung ang isa ay ipinalagay na ang pangangailangan ay nagbago, kung gayon ang lahat ay maaaring posbile: ang produksyon ay maaaring tumaas, bumaba, o mananatiling hindi nagbabago. Kung ako ay isang producer ng tsaa at ang tsaa ay binuwisan at kung ipinagpalagay na ang iskedyul ng pangangailangan para sa tsaa ay tumaas ng sabay, kung gayon, natural na, ito ay posible na ang mga tao ay handa ngayong magbayad ng mas mataas na presyo para sa tsaa kaysa sa dati. Ngunit ito ay malinaw na hindi isang pasulong na paglilipat ng buwis kundi ang resulta ng isang pagbabago sa pangangailangan. Para ipresenta ang posibilidad na ito sa ilalim ng titulo ng tax-incidence na pag-aaral ay simpleng walang kahulugan: ito ay sa katunayan ay isang pag-aaral ng ganap na naiibang tanong ng kung paano ang mga presyo ay apektado ng mga pagbabago ng pangangailangan at walang kahit na anong kinalaman sa mga epekto ng pagbubuwis. Ang pagkalito dito ay nasa kasing laki ng isang sukat katulad ng na kung saan makakatagpo ng isa kung mayroong isang tao na pasisinungalingan ang pahayag na ang isang mansanas at isa pa ay magiging dalawa sa pamamagitan ng pagssabi ng "Hindi, nagdagdag lamang ako ng isa pang mansanas, at tignan, walang dalawang mansanas ngunit tatlong mansanas ang narito." Mahirap ang makaalis sa gayong kawalang kwenta sa matematika; sa ekonomika ang isang doktrina na hindi gaanong kahangalan ay ang pagsang-ayon sa nakaugalian. -Gayon pa man kung ang isa ay lohikal na nakatuon sa pagpapalagay sa pangangailangan na ibibigay sa tuwing ang isa ay sinubukang sagutin ang tanong kung ang isang buwis ay maaaring mailipat pasulong o hindi, bawat buwis ay dapat na pakahulugan bilang isang pangyayari na eksklusibong nakakaapekto sa panig ng suplay: ito ay nakakabawas ng mga suplay na ipinamamahagi ng mga taga suplay.[^12] Anumang iba pang konklusyon ay magiging isang pagtanggi sa kung ano ang ipinapalagay na mula sa simula—na ang isang buwis ay talagang ipinataw at itinuturing nang ganoon ng mga prodyuser. Para sabihin na ang kurba ng suplay lamang ang nalilipat tuwing ang isang buwis ay kinakaltas (habang ang kurba ng pangangailangan ay nananatiling pareho gaya ng dati) ay para sabihing walang iba kaysa sa kabuuang pasanin sa buwis na sa totoo ay dapat na akuin ng mga taga suplay. Upang matiyak, ang leftward na paglipat ng kurba ng suplay ay magdudulot ng pagtaas ng mga presyo at ang mga konsyumer ay natural na mapipinsala sa pamamagitan ng pagbabayad ng mga mas mataas na presyo at sa pamamagitan ng kakayahang makabili lamang ng mas kakaunting bilang ng mga kalakal sa ganoong presyo..[^13] Gayunpaman ang mga konsyumer ay patuloy na masasaktan ng mga buwis na siyempre ay hindi pinag-alinlanganan bilang isang dapat isipin. Gayunpaman, isang maling pakahulugan na isipin na ang mas mataas na presyo ay isang paglilipat ng pasanin sa buwis mula sa mga prodyuser tungo sa mga konsyumer. Sa halip, ang mga konsyumer "lamang" ang nasasaktan dito sa pamamagitan ng pinsalang ginawa sa mga prodyuser na, sa kabila ng mas mataas na mga presyo na sisingilin para sa kanilang mga suplay, ay dapat magdala ng pinakamahirap na bahagi.[^14] Ang isa ay dapat tanungin ang sarili nya ng bakit, kung ang isang negosyante ay maaaring mailipat ang kahit anong halaga ng pasanin sa buwis palayo mula sa kanya at tungo sa mga konsyumer, hindi na niya nagawa ito sa pamamagitan ng boluntaryiong pagpataw ng isang buwis sa kanyang sarili sa halip na maghintay para sa aktwal na sapilitang buwis na isama! Ang sagot ay maliwanag: Sa lahat ng pagkakataon sya ay napilitan sa kanyang aktibidad sa pagtatakda ng presyo ng aktuwal na ibinigay na pangangailangan. Ang presyong itinakda ng kahit sinong negosyante ay itinakda na may inaasahan na ang isang presyo na mas mataas kaysa sa isang talagang pinili ay magbubunga ng isang mas mababang kabuuang kita. Kung hindi, kung inaasahan nya ang isang mas mataas na presyo na magdadala ng isang mas malaking kita itataas nya ito. Hangga't ang isang negosyante ay inaasahan ang pangangailangan na maging inelastic sa loob ng rehiyon ng kahit anong saklaw ng presyo na kasalukuyang isinasaalang-alang, sasamantalahin nya ito at pipiliin ang mas mataas na halaga. Siya ay huminto sa pagtataas ng mga presyo at nanatili sa isang partikular dahil ang kanyang mga inaasahan ay baligtad at inihintay nya ang kurba ng pangangailangan na mataas sa presyo na ito na maging elastiko. Ang mga inaasahang ito kaugnay ng hindi elastiko at elastikong mga parte ng kurba ng pangangailangan ay hindi nagbago kung ang negosyante ay nahaharap sa isang buwis. Kung ganoon sa ngayon ay inaasahan nya ang mas mataas na mag presyo para makabuo ng pagkalugi sa kita. Samakatuwid, ito ay maliwanag na labas sa tanong na pagtalunan na maaaring makatakas siya sa pasanin ng buwis. Sa katunayan, bilang isang resulta ng pinababang suplay ang presyo ngayon ay tataas, ang pagtaas na galaw na ito ay dapat na nasa elastikong parte ng kurba ng pangangailangan, at ang negosyante sa gayon ay dapat na ipagpalagay na bayaran ang buong presyo nito sa anyo ng pinababang kita. Anumang iba pang konklusyon ay lohikal na may depekto. Kung ang negosyante ay umaasa lamang sa isang pagbabago sa pangangailangan na mangyayari nang sabay-sabay sa pagbubuwis ay maaaring baguhin niya ang kanyang presyo nang sa gayon walang pagkalugi. Kung inaasahan niya na ang pangangailangan na nadagdagan, halimbawa, tulad ng magkakaroon ngayon ng isang hindi elastiko sa halip na isang elastikong paghaba ng kurba ng pangangailangan sa itaas ng kasalukuyang karaniwang presyo, maaari niyang itaas ito nang walang kaparusahan. Muli, ito ay hindi isang forward na paglilipat ng buwis. Ito ay nadagdagang pangangailangan. Mayroon o walang buwis ang negosyante ay kikilos nang eksakto sa parehong paraan. Ang buwis ay walang kinalaman sa gayong mga pagbabago sa presyo. Sa kahit anong kaso, ang buwis at dapat na eksklusibong bayaran at ng buo ng mga taga suplay ng binuwisang mga kalakal[^15] +Gayon pa man kung ang isa ay lohikal na nakatuon sa pagpapalagay sa pangangailangan na ibibigay sa tuwing ang isa ay sinubukang sagutin ang tanong kung ang isang buwis ay maaaring mailipat pasulong o hindi, bawat buwis ay dapat na pakahulugan bilang isang pangyayari na eksklusibong nakakaapekto sa panig ng suplay: ito ay nakakabawas ng mga suplay na ipinamamahagi ng mga taga suplay.[^12] Anumang iba pang konklusyon ay magiging isang pagtanggi sa kung ano ang ipinapalagay na mula sa simula—na ang isang buwis ay talagang ipinataw at itinuturing nang ganoon ng mga prodyuser. Para sabihin na ang kurba ng suplay lamang ang nalilipat tuwing ang isang buwis ay kinakaltas (habang ang kurba ng pangangailangan ay nananatiling pareho gaya ng dati) ay para sabihing walang iba kaysa sa kabuuang pasanin sa buwis na sa totoo ay dapat na akuin ng mga taga suplay. Upang matiyak, ang leftward na paglipat ng kurba ng suplay ay magdudulot ng pagtaas ng mga presyo at ang mga konsyumer ay natural na mapipinsala sa pamamagitan ng pagbabayad ng mga mas mataas na presyo at sa pamamagitan ng kakayahang makabili lamang ng mas kakaunting bilang ng mga kalakal sa ganoong presyo..[^13] Gayunpaman ang mga konsyumer ay patuloy na masasaktan ng mga buwis na siyempre ay hindi pinag-alinlanganan bilang isang dapat isipin. Gayunpaman, isang maling pakahulugan na isipin na ang mas mataas na presyo ay isang paglilipat ng pasanin sa buwis mula sa mga prodyuser tungo sa mga konsyumer. Sa halip, ang mga konsyumer "lamang" ang nasasaktan dito sa pamamagitan ng pinsalang ginawa sa mga prodyuser na, sa kabila ng mas mataas na mga presyo na sisingilin para sa kanilang mga suplay, ay dapat magdala ng pinakamahirap na bahagi.[^14] Ang isa ay dapat tanungin ang sarili nya ng bakit, kung ang isang negosyante ay maaaring mailipat ang kahit anong halaga ng pasanin sa buwis palayo mula sa kanya at tungo sa mga konsyumer, hindi na niya nagawa ito sa pamamagitan ng boluntaryiong pagpataw ng isang buwis sa kanyang sarili sa halip na maghintay para sa aktwal na sapilitang buwis na isama! Ang sagot ay maliwanag: Sa lahat ng pagkakataon sya ay napilitan sa kanyang aktibidad sa pagtatakda ng presyo ng aktuwal na ibinigay na pangangailangan. Ang presyong itinakda ng kahit sinong negosyante ay itinakda na may inaasahan na ang isang presyo na mas mataas kaysa sa isang talagang pinili ay magbubunga ng isang mas mababang kabuuang kita. Kung hindi, kung inaasahan nya ang isang mas mataas na presyo na magdadala ng isang mas malaking kita itataas nya ito. Hangga't ang isang negosyante ay inaasahan ang pangangailangan na maging inelastic sa loob ng rehiyon ng kahit anong saklaw ng presyo na kasalukuyang isinasaalang-alang, sasamantalahin nya ito at pipiliin ang mas mataas na halaga. Siya ay huminto sa pagtataas ng mga presyo at nanatili sa isang partikular dahil ang kanyang mga inaasahan ay baligtad at inihintay nya ang kurba ng pangangailangan na mataas sa presyo na ito na maging elastiko. Ang mga inaasahang ito kaugnay ng hindi elastiko at elastikong mga parte ng kurba ng pangangailangan ay hindi nagbago kung ang negosyante ay nahaharap sa isang buwis. Kung ganoon sa ngayon ay inaasahan nya ang mas mataas na mag presyo para makabuo ng pagkalugi sa kita. Samakatuwid, ito ay maliwanag na labas sa tanong na pagtalunan na maaaring makatakas siya sa pasanin ng buwis. Sa totoo, bilang isang resulta ng pinababang suplay ang presyo ngayon ay tataas, ang pagtaas na galaw na ito ay dapat na nasa elastikong parte ng kurba ng pangangailangan, at ang negosyante sa gayon ay dapat na ipagpalagay na bayaran ang buong presyo nito sa anyo ng pinababang kita. Anumang iba pang konklusyon ay lohikal na may depekto. Kung ang negosyante ay umaasa lamang sa isang pagbabago sa pangangailangan na mangyayari nang sabay-sabay sa pagbubuwis ay maaaring baguhin niya ang kanyang presyo nang sa gayon walang pagkalugi. Kung inaasahan niya na ang pangangailangan na nadagdagan, halimbawa, tulad ng magkakaroon ngayon ng isang hindi elastiko sa halip na isang elastikong paghaba ng kurba ng pangangailangan sa itaas ng kasalukuyang karaniwang presyo, maaari niyang itaas ito nang walang kaparusahan. Muli, ito ay hindi isang pasulong na paglilipat ng buwis. Ito ay nadagdagang pangangailangan. Mayroon o walang buwis ang negosyante ay kikilos nang eksakto sa parehong paraan. Ang buwis ay walang kinalaman sa gayong mga pagbabago sa presyo. Sa kahit anong kaso, ang buwis at dapat na eksklusibong bayaran at ng buo ng mga taga suplay ng binuwisang mga kalakal[^15] [^9]: Narito muli kung ano ang naipaliwanag na sa isang medyo kakaibang koneksyon sa tala 7 sa itaas na naging maliwanag: bakit ito ay isang pangunahing kamalian na isipin na ang pagbubuwis ay maaaring mayroong isang "neutral" na epekto sa produksyon tulad ng kahit anong "negatibong" mga epekto sa *mga nagbabayad* ng buwis na maaaring binayaran ng katumbas na "positibong" mga epekto sa *mga gastusin* sa buwis. Ang nakaligtaan sa ganitong uri ng pangangatuwiran ay ang introduksyon ng pagbubuwis ay hindi lamang nagpapahiwatig ng pag pabor sa mga hindi prodyuser sa kapinsalaan ng mga prodyuser. Ito ay sabay-sabay na nagbabago, para sa mga prodyuser at mga katulad ng hindi prodyuser, ang halagang nakakabit sa iba't-ibang pamamaraan ng pagkamit ng isang kita, para sa mga ito ay medyo hindi gaanong mahal para maabot ang karagdagang kita sa pamamagitan ng mga hindi produktibong paraan, hal. hindi sa pamamagitan ng aktuwal ng paggawa ng mas maraming mga kalakal kundi sa pamamagitan ng paglahok sa proseso ng walang kontratang mga pagkuha ng mga kalakal na nagawa na. Kung ang gayong kakaibang istruktura ng insentibo ay ginamit sa isang ibinigay na populasyon, kung gayon ang haba ng istruktura ng produksyon ay kinakailangang paikliin, at ang pagbawas sa output ng nagawang mga kalakal ang dapat magresulta. Tingnan din dito Hans-Hermann Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism* (Boston: Kluwer Academic Publishers, 1989), chap. 4. diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md index ccc35eb9d..949ad452b 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md @@ -22,25 +22,25 @@ Ang estado ay hindi napipigilan sa parehong paraan na paligsahan tulad sa produk Ganoon pa man, 'di maaaring sabihin na ang sukat ng gobyerno ay hindi kayang pigilan at ang pagbaba ng sukat sa kasaysayan ng estado ay hindi malayong mangyari. Ipinapahayag lamang nito na ang pagpigil sa "gobyerno" ay napakalaki ng pagkakaiba. -Sa halip na mapigilan gamit ang halaga at ang mga kondisyon ng pangangailangan, ang paglago na pananamantala sa negosyo ay napipigilan sa pamamagitan ng opinyon ng publiko:[^20]ito ay hindi boluntaryong pagsuporta kundi ito ay natural na sapilitan na nagaganap. Sa kabilang banda ng parehong kalagayan, ang sapilitang pagganap ay bumubuo sa mga biktima, at ang mga biktima ay 'di mga sumusuporta kundi aktibo o sadyang sumusunod sa kahit anong nangyayari na kumukontra sa sukat ng negosyo. Ito ay kaisip-isip na ang konteksto ng pagtutol ay maaaring matagalan sa pamamagitan ng pagsira sa kaso ng isang tao o ng grupo, ang pananamantala sa isa, maaaring dalawa o tatlo pa, o iba pang grupo na halos parehas ang dami. Ito ay di abot maisip, na kahit ganoon pa man, ang isipin na ang nag-iisang lakas na maaaring sumira sa pagtutol ay ang mga nasa maliliit na minorya na syang nagpapatakbo sa mga negosyo na nangangamkam at nananamantala sa maraming bilang ng tao, sampu, daan, o libo pang higit na mas malaki kaysa sa kanilang sukat.[^21] Para ito ay mangyari, ang negosyo ay dapat na may suporta galing sa publiko para sa karagdagan ng pwersahang lakas nito. Ang karamihan sa populasyon ay dapat tanggapin ang mga operasyon nito bilang lihitimo. Ang pagtanggap na ito ay maaaring saklaw galing sa aktibong interes papuntang walang pasubali na pagbibitiw. But there must be acceptance in the sense that a majority must have given up the idea of actively or passively resisting any attempt to enforce nonproductive and noncontractual property acquisitions. Instead of displaying outrage over such actions, of showing contempt for everyone who engages in them, and of doing nothing to help make them successful (not to mention actively trying to obstruct them), a majority must actively or passively support them. Only in light of this can it be explained how the few can govern the many. State-supportive public opinion must counterbalance the resistance of victimized property owners to the extent that active resistance appears futile. +Sa halip na mapigilan gamit ang halaga at ang mga kondisyon ng pangangailangan, ang paglago na pananamantala sa negosyo ay napipigilan sa pamamagitan ng opinyon ng publiko:[^20]ito ay hindi boluntaryong pagsuporta kundi ito ay natural na sapilitan na nagaganap. Sa kabilang banda ng parehong kalagayan, ang sapilitang pagganap ay bumubuo sa mga biktima, at ang mga biktima ay 'di mga sumusuporta kundi aktibo o sadyang sumusunod sa kahit anong nangyayari na kumukontra sa sukat ng negosyo. Ito ay kaisip-isip na ang konteksto ng pagtutol ay maaaring matagalan sa pamamagitan ng pagsira sa kaso ng isang tao o ng grupo, ang pananamantala sa isa, maaaring dalawa o tatlo pa, o iba pang grupo na halos parehas ang dami. Ito ay di abot maisip, na kahit ganoon pa man, ang isipin na ang nag-iisang lakas na maaaring sumira sa pagtutol ay ang mga nasa maliliit na minorya na syang nagpapatakbo sa mga negosyo na nangangamkam at nananamantala sa maraming bilang ng tao, sampu, daan, o libo pang higit na mas malaki kaysa sa kanilang sukat.[^21] Para ito ay mangyari, ang negosyo ay dapat na may suporta galing sa publiko para sa karagdagan ng pwersahang lakas nito. Ang karamihan sa populasyon ay dapat tanggapin ang mga operasyon nito bilang lihitimo. Ang pagtanggap na ito ay maaaring saklaw galing sa aktibong interes papuntang walang pasubali na pagbibitiw. Subalit marapat na tanggapin sa isip ng isang mayorya na dapat isuko ang inakalang aktibo o positibo na labanan ang anumang tangka sa pagpapatupad ng walang ipinagbunga at hindi naaayon sa kontrata ari-arian na mga kinuha. Imbes na ipakita ang kalupitan sa ganong mga labanan, na nagpapakita ng paglalapastangan sa lahat na kung sinuman nakikipagkasundo sa kanila, at kumilos ng walang tumutulong na makagawa ng katagumpayan (hindi nasambit na aktibong sinubukan para pumigil sa kanila), isang mayorya ang marapat na aktibo o positibong pagsuporta sa kanilang lahat. Iisang ilaw ito na maaaring ipaunawa kung papaano ang iilan ay maaring pamunuan ang karamihan. Kalagayang-sumusuporta sa pampublikong mga upinyon na maaring bumabalanse sa pagtutol nang nabiktimang mga ari-arian na may kanya-kanyang nagmamay-ari na saklaw sa pagtutol na ang kinahinatnan ay walang katuturan. -The state of public opinion also imposes a constraint on the size of the state in another respect. Every firm in the large-scale business of property expropriation must naturally aim to be a monopolist in a definite territory, for one can only prosper in such a business so long as there is something that can be expropriated. However, if competition were allowed in the business of expropriating, there would obviously be nothing left to take. Hence, in order to stay in business, one must be a monopolist. +Ang kalagayan ng pampublikong mga opinyon din ay nagpataw sa iisang napilitang pagsukat sa kalagayan ay isa pang ginagalang. Bawa't matatag na ng mga negosyo na pinag-aarian ng mga kumakamkam na dapat ay likas na ang layunin ay maging isang tiyak na lupain, para sa isang natatangi maunlad na gaya ng isang negosyo kaya hanggang dito ay may isang bagay na pwedeng kumamkam. Gayonman, kapag ang paligsahan ay pinapayagan sa pagnenegosyo na kumamkam, mayroong marapat na kalinawan na maaring mawala ang naiwang mga natitira. Dahail dito, ay humihingi na magtagal sa negosyo, na ang isa ay marapat na nasa isang monopolista. -Even if there is no internal competition, competition between governments operating in *different* territories still exists, and it is this competition that imposes severe limits on the size of government. On the one hand, it opens up the possibility that people may vote with their feet against a government and leave its territory if they perceive other territories as offering less exploitative living conditions. Naturally, each state must see this as a crucial problem, for it literally lives off a population, and any population loss is thus a loss of potential state-income.[^22] Again, the state of public opinion is of utmost importance for maintaining exploitative rule. Only if the state succeeds in generating the impression in the general public that that state’s own territory compares favorably, or at least tolerably well with others will it be able to secure and expand its position. +Kahit na dito ay wala sa loob ng paligsahan, paligsahan na nasa gitna ng mga pamahalaan na nagpapatakbo sa *pagkakaiba-iba* ng mga teritoryo na hanggang sa ngayon ay nabubuhay, at ito ay sa paligsahan na iginigiit upang lubhang limitahan ang lawak ng mga pamahalaan. Dito ang isang kamay, ito ay bubuksan at may posibilidad na ang mga tao ay pwedeng bumoto kasama ang kanilang mga paa kontra pamahalaan at layuan ng mga teritoryo kung mararamdaman ng ibang mga teritoryo bilang paghahandog ng walang pagsasamantala nabubuhay sa mga kondisyon. Natural, bawat kalagayan ay marapat na makita ito bilang isang importanteng suliranin, para sa literal na mga nabubuhay mula sa isang mamamayan, at sa anumang mamamayan ay mawawala kung ang isang pagkawala ng potensyal ng pang mamamayang-kinita[^22] Sa muli, ang kalagayan ng pampublikong mga opinyon ay napaka halaga na mapanatili ang nagsasamantalang sa mga patakaran. Sa nagiisa, kung ang kalagayan ay tagumpay sa pagkakabuo ng nararamdaman sa pang kalahatang pampubliko na mga kalagayan sa sariling mga lugar na ikinukumpara ay ang pagsang-ayon, o hindi bumabababa sa makatamtaman kahusayan at sa iba ito'y magagawa para maprotektahan at palakihin itong katayuan. -Public opinion also plays a decisive role in the case of interstate aggression. While not a logical necessity, the nature of a state as an exploitative enterprise still makes it highly likely (not the least because of the just addressed problem of population movements) that it will become engaged in aggression against a “foreign” territory, or that it must defend itself against such aggression from other states.[^23] Moreover, in order to emerge successfully from such interstate wars or warlike actions, a state must be in command of sufficient (in relative terms) economic resources that alone make its actions sustainable. However, these resources can only be provided by a productive population. Thus, to secure the means necessary to win wars and avoid being confronted with slackening productive outputs while at war, public opinion again turns out to be the decisive variable controlling the size of government. Only if popular support for the state’s war exists can it be sustained and possibly won. +Ang pampublikong mga opinyon din ay gumaganap ng isang napagpasyahang tungkulin sa usapin na intersteyt sa pagsasalakay. Kahit hindi isang lohikal ang nangangailangan, ng kalikasan sa isang kalagayan na bilang isang nagsasamantala sa proyekto na hanggang sa ngayon ay gumagawa ng pinaka mataas na gaya ng (walang hindi maibababa dahil sa makatarungang hinaharap ng suliranin sa mamamayan na may mga pagkilos) nito na maaring makibahagi sa mga pagsalakay kontra sa isang "dayuhan"na nasa teritoriyo, o marapat na ito'y nakadepende sa sarili kontra sa gaya nitong pagsasalakay galing sa ibang mga bansa.[^23] Bukod dito, sa hinihingi na paglabas ng katagumpayang galing sa gaya nitong entersteyt na labanan o gaya ng mga digmaang ginawa, isang kalagayan ang marapat na nasa kautusan ng husto (sa mga kaanak na naitakda) ng ekonomiya na mga pinagkukuhaan ng nag-iisang ginawang mga pagkilos sa pagpapanatili. Ganoon paman, itong pinagkukuhaan maari lang na maibigay sa iisang lumilikha sa mga mamamayan. Kaya, para maprotektahan ang mga ibig na sasabihin kailangan na magwagi sa mga labanan at iwasan ang pagiging mapagharap sa pagpapahina produktibo pagbubuhos habang nasa labanan, ang pampublikong mga opinyon na muling babalik upang maging tiyak na magpabago-bago pagmanipula sa lawak ng mga pamahalaan. Natatangi kung ang tanyag na pagsuporta sa mga kalagayang pangdigma na umiiral ay maaaring mapanatili at may posibilidad na magwagi. -Finally, the state of public opinion limits the size of government in yet a third way. While the state maintains its position vis-à-vis the exploited population through coercion and the successful management of public opinion, to maintain its own internal order, which regulates the relationships between the various branches of government and its employees, there is nothing else at its disposal but public opinion, for clearly, no one outside the state exists who could enforce its internal rules upon it. Rather, the enforcement must be accomplished exclusively by means of supportive public opinion among state employees themselves in the various branches of government.[^24] That is, the president cannot coerce the general to go to war—in fact, the greater physical strength would probably be on the general’s side; and the general in turn cannot coerce his soldiers to do the fighting and killing—in fact, they could smash him anytime. President and general can only succeed because of favorable intrastate public opinion, and only insofar as the overwhelming majority of the state employees at least passively supports their actions as legitimate. If, in the various branches of government, a large majority of them were strictly opposed to the enforcement of presidential policy, it could not be put into action successfully. The general who thinks most of his troops consider the war illegitimate or who thinks that the Congress, the IRS, the large majority of public educators and the so-called social services regard such actions as outrageous and to be openly opposed, would face an impossible task even if he himself supported the presidential command.[^25] +Sa wakas, ang kalagayan ng pampublikong mga opinyon ay nililimitahan ang lawak ng pamahalaan na sa wakas ay pangatlong pamamaraan. Habang ang kalagayan ay nananatili sa pwesto bis-isang-bis na pinagsasamantalahan ng mga mamamayan sa pamamagitan ng pamimilit at sa tagumpay ng namamahala sa pampublikong mga opinyon, para mapanatili ang sariling pangloob na hinihingi, na kung saan nangangalagaaan ng pakikipag-ugnayan sa gitna ng ibat-ibang sangay sa pamahalaan at mga empleyado, dito ay walang iba sa kanyang magpapaalis nguni't ang pampublikong mga opinyon, para sa maliwanag, na walang iisang nasa labas na kalagayan ang umiiral sa kung sinoman ay pwede magpatupad ng panloob na mga patakaran sa pangingibabaw nito. Sa halip, na magpatupad ay marapat na matapos ang eksklosibong paraan upang suportahan ang pampublikong mga opinyon bokod sa kalagayan ng mga empleyado na kanilang mga pag-aari sa ibat-ibang sangay ng pamahalaan.[^24] Ito ay, ang pangulo na hindi pwedeng kumilos ang kalahatan para mapunta sa kaguluhan—sa totoo lamang, ang malaking pisikal na kalakasan ay nais na marahil maging pangkalahatan ang pagpanig; at ang kalahatan ay babalik ng walang pagkilos ng kanyang mga sundalo na gawin ang pakikipagtunggali at pumatay—ng tunay, pwede nilang banggain sya sa anumang oras. Ang pangulo at ang kalahatan ay maaring higit na tagumpay dahil sa makabubuting pagkilos ng pampublikong mga opinyon, at natatanging sa gayon bilang sobrang napakalaking mayorya na kalagayan ng mga empleyado kahit na walang pasabi na pagsuporta sa mga pagkilos bilang lehitimo. Kapag, ang iba-ibang mga sangay ng gubyerno, isang napakalaking mayorya ng mga ito ay ipnaghihigpit kabaligtaran naman sa paggawa ng mga pangulo ng mga ipinamamalakad, ito ay hindi maaaring ilagay sa pagkilos ng matagumpay na gawain. Sa pangkalahatan na kung sinuman na isinasaisip ng mga nakararami na kanyang hukbo na isaalang-alang ang labanan na lumalabag sa batas o kung sinoman ang nasa konggreso, ang IRS, ang malaking mayorya ng pampublikong tagaturo at ang tawag ay panlipunan mga serbisyong pagpapahalaga gaya mga pagkilos bilang humahamak at maging hayag na kumontra, upang harapin ang isang hindi magagawang tungkulin kahit na siya mismo ay may katulong na pangpangulo lamang na kautusan.[^25] -With public opinion rather than demand and cost conditions thus identified as the constraining force on the size of government, I return to my original explanation of the phenomenon of ever-increasing taxation as “simply” a change in prevailing ideas. +Sa pampublikong opinyon na sa halip kaysa kailanganin at gastosin ang mga ikinokondisyon kaya naman kinilala bilang pagpigil na lakas sa lawak ng pamahalaan, ako ay babalik sa aking tunay na pagpapaliwanag sa pangkaraniwan lamang na kailanman-tumataas sa pagbubuwis na gaya ng "simple" isang pagbabago na umiiral sa isip. -If it is public opinion that ultimately limits the size of an exploitative firm, then an explanation of its growth in purely ideological terms is justified. Indeed, any other explanation, not in terms of ideological changes but of changes in “objective” conditions must be considered wrong. The size of government does not increase because of any objective causes over which ideas have no control and certainly not because there is a demand for it. It grows because the ideas that prevail in public opinion of what is just and what is wrong have changed. What once was regarded by public opinion as an outrage, to be treated and dealt with as such, has become increasingly accepted as legitimate. +Kung ito'y pampublikong upinyon na sa dulo ay nililimitahan ang lawak ng isang nagsasamantala sa paglaki ng panay ideyolohikal na mga alituntunin sa makatwiran. Sa katotohanan, anuman ang iba pang pagpapaliwanag, hindi sa mga ipinapahayag ng ideyolohikal ang pagbabago nguni't ito ay sa pagbabago ng mga "layunin" mga kinakailangan na marapat konsiderahin ang mali. Ang lawak ng pamahalaan ay hindi na madadagdagan dahil sa anumang layunin na nagdadahilan sa itaas na kung saan ang mga palagay ay wala ng nagpapatakbo at siguradong wala dahil ito ay may isang pangangailangan para dito. Ito ay lalaki pa dahil sa mga naisipan na mananaig sa pampublikong opinyon na kung ano ang kalamangan at ano ang mali na mayroong pagbabago. Ano ang isang itinuring ng pampublikong opinyon bilang isang lumapastangan, na naging gamot at umaaksyon sa ngayon, na maging at pinaka naging pagtanggap bilang lehitimo. -What has happened regarding the general public’s conception of justice?[^26] +Ano ang pangyayari na patungkol sa pangkalahatang mga pampublikong pagkakaunawa sa katarungan?[^26] -[^16]: To make this distinction between economics and history or sociology is not to say, of course, that economics is of no importance for these latter disciplines. In fact, economics is indispensable for all other social sciences. While the reverse is not the case, economics can be developed and advanced without historical or sociological knowledge. The only consequence of doing so is that such economics would probably not be very interesting, as it would be written without consideration of real examples or instances of application (as if one were to write on the economics of taxation even though there had never been an actual example of it in all of history), for it would formulate what could not possibly happen in the social world, or what would have to happen provided that certain conditions were in fact fulfilled. Thus, any historical or sociological explanation is logically constrained by the laws as espoused by economic theory, and any account by a historian or sociologist in violation of these laws must be treated as ultimately confused. On the relationship between economic theory and history see also Ludwig von Mises, *Theory and History* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1985); Hans-Hermann Hoppe, *Praxeology and Economic Science* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988). +[^16]: Ang paggawa nito sa pagkakaiba-iba sa gitna ng mga ikonomiya at kasaysayan o karunungang pangmamamayan ay hindi nagsasabi, syempre naman, na ang mga ikonomiya ay walang halaga para sa sulatin na mga pagdidisiplina. Sa katotohanan, ang ekonomiya ay pinakang kailangan na para sa lahat ng iba pa na panglipunang mga siyensya. Samantala ang pagbaligtad ay hindi ang kalagayan, ekonomiya ay pwedeng maging maunlad at sumulong na walang kasaysayan o sosyologikal na karunungan. Ang natatanging resulta na ginawa kaya naman gaya ng ekonomiya ninanais na marahil ay hindi tunay na nakawiwili, bilang ito ay pwedeng maging nakasaad ng walang kabayaran sa pagpapatunay na mga halimbawa o mga pagkakataon na humihingi ng (bilang kung ang isa ay sumulat sa ekonomiya na magbubuwis kahi't na mayroong kailanman ay hindi naging iisa ang tunay na halimbawa sa mga ito sa lahat ng kasaysayan), na para ito sa may gustong bumalangkas kung ano maaaring hindi posibli mangyari sa panglipunan sa mundo, o ano ang nais na mangyari na ibigay sa kasiguradohan na mga kundisyon na kung saan ang sigurado ay matutupad. Sa gayon, anumang makasaysayang o sosyologikal na pagpapaliwanag ay lohikal na pinipigilan sa pamamagitan ng mga batas bilang yumayakap sa ekonomiya palagay, at anumang salaysay sa isang nagsasalaysay o sosyolohista na may paglabag sa batas na dapat ay tugunan gaya ng sa katapusan ay naguguluhan. Sa ugnayan na nasa gitna ng ekonomiyang palagay at kasaysayan na makita din si Ludwig von Mises, *teorya at kasaysayan* (matingkad na naka kulay pulang, Ala.: Ludwig von Mises institusyon, 1985); Hans-Herman Hoppe, *prakseyologi at ekonomiyang siyensya* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises institusyon, 1988). -[^17]: See on this also Franz Oppenheimer, *The State* (New York: Vanguard Press, 1914) esp. pp. 24–27; Rothbard, *Power and Market*, chap. 2; Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism*, chap. 2. +[^17]: Tingnan doon na dito rin si Franz Oppenheimer, *ang kalagayan* ng (New York: pangunahing kakayahan pindutin ang, 1914) esp. pahina 24–27; Rothbard, *lakas at pamilihan*, kab. 2; Hoppe, *isang teorya sa sosyalismo at kapitalismo*, kab. 2. [^18]: On the theory of the state as developed in the following see—in addition to the works cited in note 17—in particular Herbert Spencer, *Social Statics* (New York: Schalkenbach Foundation, 1970); Auberon Herbert, *The Right and Wrong of Compulsion by the State* (Indianapolis: Liberty Fund, 1978); Albert J. Nock, *Our Enemy, the State* (Tampa, Fla.: Hallberg Publishing, 1983); Murray N. Rothbard, *For a New Liberty* (New York: Macmillan, 1978); idem, *The Ethics of Liberty* (Atlantic Highlands, N.J.: Humanities Press, 1982); Hans-Hermann Hoppe, *Eigentum, Anarchie und Staat* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1987); Anthony de Jasay, *The State* (Oxford: Blackwell, 1985). diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_04.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_04.md index 770cee95e..565e4e469 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_04.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_04.md @@ -1,79 +1,79 @@ -In the aftermath of the fall of the Roman empire, Western Europe gradually fell into a highly anarchic system of territories ruled by small-scale feudal governments. Facilitated by this international anarchy, which tended to reduce each individual government’s internal power and ease population movements,[^27] and nourished by the ideology of natural law and natural rights, which emerged as an increasingly powerful theory within the intellectual elite of the Catholic Church, man’s unmistakable instinct that only private property is compatible with one’s nature as a rational being took effect.[^28] Small centers developed where governmental power had been whittled away to a degree heretofore unknown: the cities of northern Italy, most notably Venice, those of the Hanseatic League, such as Lübeck and Hamburg, and those of Flanders and the Low Countries, in particular Antwerp and Amsterdam. There, the feudal ideas of bondage, of servitude, and of a hierarchically stratified society of rigidly separated classes was supplanted by public opinion that instead supported freedom, equality, property rights, and contractual relations. This public opinion steadily gained momentum with a continuous influx of new population, inspired by similar ideas and attracted by the unrivaled prosperity that freedom was proving itself capable of producing.[^29] +Bunga ng pagbagsak ng imperyong Romano, ang Kanlurang Europa ay unti-unting nahulog sa isang labis na anarkiyang sistema ng mga teritoryo na pinamumunuan ng maliit na sukat na pyudal na mga gobyerno. Pinadali ng internasyonal na anarkiyang ito, kung saan nagsilbi upang bawasan ang bawat indibidwal na panloob na kapangyarihan ng gobyerno at luwagan ang mga galaw ng populasyon,[^27]at napalaki ng ideolohiya ng likas na batas at natural na mga karapatan, na lumitaw bilang isang lalong makapangyarihang teorya sa loob ng intelektwal na piling tao ng Simbahang Katoliko, ang hindi mapag-aalinlanganang likas na ugali ng tao na ang tanging pribadong ari-arian ang tugma sa likas na pagkatao bilang isang rasyonal na naging epekto.[^28] Ang mga maliliit na sentro ay umunlad kung saan ang kapangyarihan ng gobyerno ay unti-unting nabawasan sa isang antas na noon ay hindi tukoy: ang mga syudad ng hilagang Italya, pinaka-tanyag ang Venice, iyong mga Liga ng Hanseatic, tulad ng Lübeck at Hamburg, at sa mga Flanders at Mababang mga Bansa, partikular sa Antwerp at Amsterdam. Doon, ang mga pyudal na ideya ng pagkaalipin, ng pagkabusabos, at ng isang hirarkiyang pinag uri-uring lipunan ng hiwalay na mga klase ay pinalitan ng pampublikong opinyon na sa halip ay sumuporta sa kalayaan, pagkakapantay-pantay, mga karapatan sa pag-aari, at kontraktwal na mga relasyon. Ang pampublikong opinyon na ito ay patuloy na nakakuha ng buwelo sa isang patuloy na pagdagsa ng bagong populasyon, na inspirasyon ang katulad na mga ideya at naakit ng walang kapantay na kasaganaan na ang kalayaan ay pinapatunayan ang sarili nito na may kakayahan ng paggawa.[^29] -However, the ideas of human rationality, freedom, and private property were not yet widespread enough. Rooted only in a few dispersed areas, the more or less distant feudal powers that naturally recognized such developments as a threat to their own stability could once again reassemble strength. By consolidating their territories in a long process of interfeudal struggles and warfare into large-scale states and thereby concentrating and centralizing their forces, they were able to succeed in crushing the competition of the idea of freedom blossoming in just a few places and reimpose their exploitative rule over such areas with increased strength. The age of absolutism had set in, and with it the age of a feudal super-power, the monarchy, which successfully centralized the system of feudal exploitation over territories that for the first time reached the size of familiar modern nation states. With absolutism taking hold, the competitive territories of free cities were again forced into economic decline and stagnation, which in some cases lasted for centuries.[^30] +Gayunpaman, ang mga ideya ng pagka-rasyonal ng tao, kalayaan, at pribadong pag-aari ay hindi pa sapat na laganap. Nag-ugat lamang sa ilang kalat na mga lugar, mas marami o mas kaunting malayong pyudal na mga kapangyarihan na natural na kinikilala ang gayong mga pagpapaunlad bilang isang banta sa kanilang sariling katatagan ay maaaring buuing muli ang lakas. Sa pamamagitan ng pagsasama-sama ng kanilang mga teritoryo sa isang mahabang proseso ng mga pakikibakang inter-pyudal at pakikidigma sa malalaking mga estado at sa gayon ay nagtutuon at nag-sesentro ng kanilang mga pwersa, nagawa nilang magtagumpay sa pagdurog sa kompetisyon ng ideya ng pagpapalaganap ng kalayaan sa iilang lugar lamang at ibalik ang kanilang mapagsamantalang patakaran sa gayong mga lugar na may mas mataas na lakas. Ang panahon ng absolutismo ay nagsimula, at kasama nito ang panahon ng isang pyudal na sobrang makapangyarihan, ang monarkiya, na matagumpay na nai-sentro ang sistema ng pyudal na pagsasamantala sa mga teritoryo na sa unang pagkakataon ay umabot sa laki ng pamilyar na modernong mga estado ng nasyon. Sa pasimula ng absolutismo, ang mapagkumpitensyang mga teritoryo ng malayang mga lungsod ay ay muling pinilit sa pang-ekonomiyang pagtanggi at pagwawalang-kilos, na sa ilang mga kaso ay tumagal nang maraming siglo.[^30] -Ngunit ang panalo na ito ay hindi tinalo ang mga ideya ng kalayaan at pribadong properti. On the contrary, these ideas found ever more powerful expression and increasingly inspired public opinion. Influenced by the continuously advanced natural rights tradition, another secularized intellectual tradition emerged and captivated minds: The tradition of what later became known as classical liberalism and was even more decisively centered around the notion of individual freedom and property and devoted to its intellectual justification.[^31] In addition, stimulated by the recent experiences of unrivaled prosperity achieved under conditions of freedom and contractualism, the development of economic thinking took great strides. The then orthodox statist doctrines of mercantilism, cameralism, and *Polizeiwissenschaft* became intellectually demolished by a swelling number of new political economists who systematically explained, with great thoroughness and comprehensiveness, the indispensable role of private property and contractualism for the process of production and wealth formation and who accordingly hailed a policy of radical laissez-faire.[^32] +Ngunit ang tagumpay na ito ay hindi nalupig ang mga ideya ng kalayaan at pribadong pag-aari. Sa kabaligtaran, ang mga ideyang ito ay natagpuan ang kailanma'y mas makapangyarihang expresyon at lalong pinukaw na pampublikong opinyon. Naimpluwensiyahan ng patuloy na pasulong na natural na tradisyon ng mga karapatan, isa pang sekular na intelektwal na tradisyon ang lumitaw at nabihag na mga kaisipan: Ang tradisyong sa kalaunan ay naging kilala bilang klasikong liberalismo at lalong tiyak na nakasentro sa paligid ng paniniwala ng indibidwal na kalayaan at ari-arian at nakatuon sa intelektwal na pagbibigay-katwiran nito.[^31] Sa karagdagan, pinasigla ng kamakailang mga karanasan ng walang katulad na kasaganaan ang nakamit sa ilalim ng mga kondisyon ng kalayaan at kontraktwalismo, ang pag-unlad ng pang-ekonomiyang pag-iisip ay nagkaroon ng mahusay na mga hakbang. Ang noon na mga doktrina ng istatistikang orthodox ng merkantilismo, kameralismo, at *Polizeiwissenschaft* ay naging pangkaisipang buwag sa pamamagitan ng paglaki ng bilang ng bagong mga politikong ekonomista na sistematikong pinaliwanang, ng may lubusang mahusay at komprehensibo, ang napakahalagang papel na ginagampanan ng pribadong pag-aari at kontraktwalismo para sa proseso ng produksyon at pagbuo ng yaman at napakahalagang papel na ginagampanan ng pribadong ari-arian at kontraktwalismo para sa proseso ng produksyon at pagkukunan ng yaman at siyang tumawag ng naaayon sa isang polisiya ng radikal na laissez-faire.[^32] -From about 1700 onward, public opinion was captivated by these ideas to such an extent that revolutionary conditions emerged within the absolutist monarchies in Western Europe. England had already gone through a number of revolutions during the seventeenth century that severely shattered the powers of the absolutist state. The eighteenth century ended with the cataclysmic events of the American and French revolutions. Then until about the mid-nineteenth century a constant series of upheavals gradually stripped away governmental exploitation to an all-time low all over Western Europe. +Mula humigit-kumulang 1700 pasulong, ang pampublikong opinyon ay nabihag ng mga ideyang ito sa gayong lawak na ang rebolusyonaryong mga kondisyon ay lumitaw sa loob ng absolutistang mga monarkiya sa Kanlurang Europa. Ang Inglatera ay nakaranas na ng maraming bilang ng mga rebolusyon sa panahon ng ikalabimpitong siglo na lubhang sumira ng mga kapangyarihan ng absolutistang estado. Nagwakas ang ikalabing-walong siglo na may mga mapaminsalang mga kaganapan ng mga rebolusyong Amerikano at Pranses. Pagkatapos ay hanggang sa mga kalagitnaan ng ikalabinsiyam na siglo isang tuluy-tuloy na mga serye ng mga biglang pagbabago ang unti-unting nag-alis ng pagsasamantala ng gobyerno sa isang pinakamababa sa lahat ng panahon sa buong Kanlurang Europa. -The idea that had conquered public opinion and that had made this reduction of governmental power possible was that individual freedom and private property are just, self-evident, natural, inviolable and holy, and that any invader of such rights, a governmental agent no less (or even more so) than a private offender, should be regarded and treated as a contemptuous outcast. +Ang ideya na sumakop sa pampublikong opinyon at na nagawang posible ang pagbabawas na ito ng kapangyarihan ng gobyerno ay ang indibidwal na kalayaan at pribadong ari-arian ay makatarungan, maliwanag, natural, hindi malalabag at banal, at ang sinumang mananalakay ng gayong mga karapatan, isang ahente ng pamahalaan na hindi gaanong (o higit pa) kaysa sa isang pribadong nagkasala, na dapat ituring at tratuhin bilang isang bastos na palaboy. -With each successful step towards liberation, the movement grew stronger. In addition, the so-called Industrial Revolution that had been ushered in by these ideological changes and that had brought about unheard of economic growth rates, sustaining for the first time a steadily increasing population and gradually but continuously raising the general standard of living, created an almost unbounded optimism.[^33] To be sure, in Western Europe there was still plenty of feudal and absolutist despotism left even during the first half of the nineteenth century when the ideology of freedom and private property and of anti-statist vigilance reached its highest level of popularity, but progress toward an ever farther-reaching erosion of the exploitative powers of government and toward freedom and economic prosperity seemed almost unstoppable.[^34] In addition, there now existed an independent America, free of a feudal past and with hardly any government at all, that assumed a role similar to that of the free cities of the middle ages: of serving as a source of ideological inspiration and a center of attraction but on a much larger scale.[^35] +Sa bawat matagumpay na hakbang patungo sa liberasyon, ang kilusan ay lumalakas. Bilang karagdagan, ang tinatawag na Rebolusyong Pang-industriya na inihatid ng mga ideolohiyang pagbabago na ito at na nagdala nang tungkol sa hindi pa naririnig sa mga uri ng paglago ng ekonomiya, na nagtataguyod sa unang pagkakataon ng patuloy na pagtaas ng populasyon at ng unti-unti ngunit tuluy-tuloy na pagtaas ng pangkalahatang pamantayan ng pamumuhay, lumikha ng isang halos walang katapusang pag-asa.[^33] Upang matiyak, sa Kanlurang Europa ay nananatili na mayroong maraming pyudal at absolutistang despotismo na naiwan kahit na sa unang kalahati ng ikalabinsiyam na siglo nang ang ideolohiya ng kalayaan at pribadong pag-aari at ng anti-estatistikong pagbabantay ay umabot sa pinakamataas na antas ng katanyagan nito, ngunit nag progreso tungo sa isang mas malayong maabot na pagguho ng mapagsamantalang mga kapangyarihan ng pamahalaan at tungo sa kalayaan at kaunlaran ng ekonomiya ay tila halos hindi mapipigilan.[^34] Bukod pa rito, umiiral na ngayon ang isang malayang Amerika, malaya sa isang pyudal na nakaraan at sa halos walang gobyerno, na ipinalagay ang isang tungkulin na katulad ng sa mga libreng syudad sa gitnang panahon: ng paglilingkod bilang isang pinagmumulan ng ideyolohikal na ispirasyon at isang sentro ng atraksyon ngunit sa isang mas malaking sukat.[^35] -Today, little is left of this ethic of private property and its anti-government vigilance. Although they now take place on a much grander scale, governmental appropriations of private property owners are overwhelmingly regarded as legitimate. There is no longer a general public opinion that regards government as an antisocial institution based on coercion and unjust property acquisitions, to be opposed and ridiculed everywhere and at all times on principled grounds. No longer is it generally regarded as morally despicable to propagate or, even worse, to actively participate in the enforcement of acts of expropriation, and no longer is it the general opinion that one would not have any private dealings whatsoever with people who engaged in such activities. +Ngayon, kaunti ang natitira sa etika na ito ng pribadong pag-aari at ang pagbabantay nito laban sa gobyerno. Bagaman sila ngayon ay nasa mas malaking antas, ang mga paglalaan ng gobyerno ng mga may-ari ng pribadong ari-arian ay lubhang itinuturing na lehitimo. Wala nang isang pangkalahatang pampublikong opinyon na tumuturing sa gobyerno bilang isang salungat sa panlipunang institusyon batay sa pamimilit at di-makatarungang mga pagkuha ng ari-arian, na sasalungatin at tutuyain kahit saan at sa lahat ng pagkakataon sa may prinsipyong mga dahilan. Hindi na ito pangkalahatang itinuturing na kasuklam-suklam na moral na pagpapalaganap o, kahit na mas masahol pa, upang aktibong lumahok sa pagpapatupad ng mga gawa ng pangangamkam, at hindi na ito ang pangkalahatang opinyon na ang isa ay hindi magkakaroon ng anumang pribadong pakikitungo kahit na ano sa mga taong nakibahagi sa gayong mga gawain. -On the contrary, instead of being laughed off the stage or met with open hostility or passive indignation, such people are respected as decent and honest men. The politician who actively supports a continuation of the ongoing system of non-contractual property taxation and regulation or who even demands its expansion is treated everywhere with respect, rather than contempt. The intellectual who justifies taxation and regulation receives recognition as a deep and profound thinker in the public eye, instead of being exposed as an intellectual fraud. The IRS agent is regarded as a man doing a job just as legitimate as yours and mine, and not as an outcast that no one wishes to have as a relative, friend, or neighbor. +Sa kabaligtaran, sa halip na tawanan sa entablado o tumugon ng may hayag na poot o walang pasubaling pagkagalit, ang gayong mga tao ay iginagalang bilang disente at tapat na mga tao. Ang politiko na aktibong sumusuporta sa isang pagpapatuloy ng kasalukuyang sistema ng di-kontraktwal na pagbubuwis at regulasyon ng pag-aari o kung sino man ang humihingi sa pagpapalawak nito ay tinatrato kahit saan nang may paggalang, sa halip na paghamak. Ang intelektuwal na nagbigay-katuwiran sa pagbubuwis at regulasyon ay tumatanggap ng pagkilala bilang isang taimtim at malalim na palaisip sa mata ng publiko, sa halip na malantad bilang isang pandarayang intelekwal. Ang ahente ng IRS ay itinuturing na isang tao na gumagawa ng isang trabaho na lehitimong tulad nang sa iyo at sa akin, at hindi bilang isang palaboy na walang sinuman ang nagnanais na maging isang kamag-anak, kaibigan, o kapitbahay. -How could government accomplish such a feat and bring about a change in public opinion that removed the former constraint on its size and instead allowed (and still allows) it to grow in absolute as well as relative terms?[^36] +Paano isinagawa ng gobyerno ang gayong gawa at nagdulot ng isang pagbabago sa pampublikong opinyon na nag-aalis ng dating pagpigil sa laki nito at sa halip ay pinahintulutan (at nagpapahintulot pa rin) ito na lumago ng ganap at pati na rin relatibong mga termino?[^36] -There can be no doubt that the key element in this turn-around of public opinion that started to take hold in Western Europe around the mid-nineteenth century, around the turn of this century in the U.S., and then at a steadily accelerating pace everywhere after World War I[^37] has been the emergence of attractive new—implicitly or explicitly—statist ideologies. +Walang alinlangan na ang pangunahing elemento sa pag-buwelta ng pampublikong opinyon na nagsimulang panghawakan sa Kanlurang Europa sa mga kalagitnaan ng ikalabinsiyam na siglo, sa mga panahon ng siglong ito sa U.S., at pagkatapos ay sa isang tuloy-tuloy na matulin na bilis sa lahat ng dako pagkatapos ng unang digmaang pandaigdig[^37] ay ang paglitaw ng kaakit-akit na bagong—hindi direkta o direktang—istatistika na mga ideolohiya. -In fact, states have always been aware of the decisive importance of state-supportive ideologies for stabilizing and increasing their exploitative grip on a population, and in this knowledge they have always made attempts to exert their control, above all, over the institutions of education. Even at their weakest, it should appear natural to see them give particular attention to “correct” ideological instruction and to concentrate whatever is left of their power on the destruction of all independent institutions of learning and their take-over into the states’ monopolistic hands. Accordingly, in order to regain the upper hand in the permanent struggle of ideas, since the mid-nineteenth century a steady process of nationalizing or socializing schools and universities (with one of the most recent examples being the unsuccessful attempt by the Mitterand government to crush France’s Catholic schools) and lengthening the period of compulsory schooling has taken place.[^38] +Sa katunayan, ang mga estado ay laging may kamalayan sa mapagpasyang kahalagahan ng mga ideolohiyang suportado ng estado para sa pag-papatatag at pagdaragdag ng kanilang mapagsamantalang paghawak sa isang populasyon, at sa kaalamang ito ay palagi silang gumawa ng mga pagtatangka upang ipilit ang kanilang kontrol, higit sa lahat, sa mga institusyon ng edukasyon. Kahit na sa kanilang pinakamahina, dapat itong lumabas na natural upang makita silang nagbigay ng partikular na atensyon sa "tama" na ideolohikal na instruksyon at pag-isipang mabuti ang anumang natitira sa kanilang kapangyarihan sa pagkasira ng lahat ng independiyenteng mga institusyon ng pag-aaral at ang kanilang pagkuha sa monopolistikong mga kamay ng mga estado. Ayon dito, upang makuhang muli ang pagka-lamang sa permanenteng pakikibaka ng mga ideya, mula pa noong kalagitnaan ng ikalabinsiyam na siglo ang isang matatag na proseso ng pagka-nasyonalisayon o pakikisalamuha sa mga paaralan at unibersidad (na ang isa sa mga pinakahuling halimbawa ay ang hindi matagumpay na pagtatangka ng gobyerno ng Mitterand na durugin ang mga paaralang Katoliko ng Pransya) at ang pagpapahaba ng panahon ng sapilitang pag-aaral ay naganap.[^38] -Yet pointing out this and the related facts of an increasingly close alliance between state and intellectuals[^39] and the latter’s rewriting history in line with statist ideologies merely puts the problem into focus. Indeed, when one hears about the state’s take-over of the system of education, must one not immediately ask how it could succeed in doing so if public opinion were really committed to a private property ethic?! Such a take-over presupposes a change in public opinion. How, then, was this accomplished, especially in view of the fact that such a change implies the acceptance of manifestly wrong ideas and thus can hardly be explained as an endogenously motivated process of intellectual advancement? +Ngunit itinuturo ito at ang kaugnay na mga katotohanan ng isang mas papalapit na alyansa sa pagitan ng estado at mga intelektwal[^39]at ang huli ay isinusulat muli ang kasaysayan sa linya na may mga ideolohiyang istatistika na inilalagay lamang ang problema sa pokus. Sa katunayan, kapag ang isa ay nakarinig ng tungkol sa pagkuha ng estado ng sistema ng edukasyon, dapat ang isa ay hindi agad magtanong kung paano ito magtatagumpay sa paggawa nito kung ang pampublikong opinyon ay talagang nakatuon sa isang pribadong pag-aari?! Ang gayong pagkuha ay nangangahulugan ng isang pagbabago sa pampublikong opinyon. Paano, kung gayon, ito ay naisagawa, lalo na sa pananaw ng katotohanan na ang gayong pagbabago ay nangangahulugan ng pagtanggap ng malinaw na maling mga ideya at kaya maaaring mahirap ipaliwanag bilang isang nagsimula sa loob na udyok na proseso ng intelekwal na pagsulong? -It would seem that such a change toward falsehood requires the systematic introduction of exogenous forces: A true ideology is capable of supporting itself merely by virtue of being true. A false one needs reinforcement by outside influences with a clear-cut, tangible impact on people in order to be capable of generating and supporting a climate of intellectual corruption. +Tila na ang gayong pagbabago tungo sa kasinungalingan ay nangangailangan ng sistematikong pagpapakilala ng mga panloob na mga pwersa: Ang isang tunay na ideolohiya ay may kakayahang suportahan ang sarili nito sa pamamagitan lamang ng katangian ng pagiging totoo. Ang isang huwad ay nangangailangan ng panlabas na mga impluwensya na may isang maliwanag, konkretong epekto sa mga tao upang maging may kakayahan sa pagbuo at pagsuporta sa isang klima ng intelektwal na korupsyon. -It is to these tangible, ideology-supporting and reinforcing factors that one must turn to understand the decline of the private property ethic and the corresponding rise of statism during the last 100 to 150 years.[^40] +Sa mga konkretong ito, ang pagsuporta sa ideolohiya at pagpapalakas ng mga kadahilanan na ang isa ay dapat na maunawaan ang pagbagsak ng etika ng pribadong pag-aari at ang kaukulang pagtaas ng statismo sa panahon ng huling 100 hanggang 150 taon.[^40] -I will discuss four such factors and explain their corruptive function for public opinion. All are changes in the organizational structure of the state. The first one is the state’s structural adjustment from a military or police state toward a redistributive one. (The prototype of such an organizational change is the often copied Prussia under Bismarck.) Instead of a governmental structure that is characterized by a small ruling class that uses its exploitatively appropriated resources almost exclusively for pure governmental consumption or for the maintenance of its military and police forces, states now increasingly engage in a policy of actively buying support among the people outside of the governmental apparatus itself. Through a system of transfer payments, grants of privilege to special clients, and governmental production and provision of certain “civilian” goods and services (as for instance education), the population is made increasingly dependent on the continuation of state rule. People outside the governmental apparatus increasingly have a tangible financial stake in its existence and would be harmed, at least in the short run and in parts of their existence, if the government were to lose power. Quite naturally, this dependency tends to reduce resistance and increase support. Exploitation may still seem reprehensible, but it is less so if one also happens to be someone who at least on some fronts is a legal benefactor of such actions. +Tatalakayin ko ang apat na gayong mga kadahilanan at ipapaliwanag ang kanilang tiwaling pag-andar para sa pampublikong opinyon. Ang lahat ay mga pagbabago sa istraktura ng organisasyon ng estado. Ang una ay ang pagsasaayos ng istruktura ng estado mula sa isang estado ng militar o pulisya tungo sa isang redistributibong isa. (Ang prototype ng gayong pagbabago ng organisasyon ay ang madalas na kopyahing Prusya sa ilalim ng Bismarck.) Sa halip na isang istruktura ng gobyerno na nailalarawan sa pamamagitan ng isang maliit na namumunong uri na gumagamit ng mapagsamantalang inilaang mga mapagkukunan nito na halos eksklusibo para sa purong pagkonsumo ng gobyerno o para sa pagpapanatili ng mga pwersang militar at pulisya nito, ang mga estado ngayon ay lalong nakikipag-ugnayan sa isang polisiya ng aktibong pagbili ng suporta sa mga tao sa labas ng aparato ng gobyerno mismo. Sa pamamagitan ng isang sistema ng mga pagbabayad sa paglipat, mga gawad ng pribilehiyo sa espesyal na mga kliyente, at produksyon ng gobyerno at pagkakaloob ng ilang "sibilyan" na mga kalakal at serbisyo (halimbawa ng edukasyon), ang populasyon ay ginawang lalong nakadepende sa pagpapatuloy ng pamamahala ng estado. Ang mga tao sa labas ng aparato ng gobyerno ay lalong nagkakaroon ng isang konkretong pinansiyal na gantimpala sa pag-iral nito at masasaktan, kahit sa maikling panahon at sa mga bahagi ng kanilang pag-iral, kung mawawalan ng kapangyarihan ang gobyerno. Medyo natural, ang dependensya na ito ay malamang na mabawasan ang paglaban at tumaas ang suporta. Ang pagsasamantala ay maaari pa ring tila masusupil, ngunit ito ay mas mababa kaya kung ang isa rin ay mangyaring isang tao na kahit na sa ilang mga pagharap ay isang legal na benepaktor ng mga gayong pagkilos. -[^27]: The importance of international anarchy for the erosion of feudalism and the rise of capitalism has been justly emphasized by Jean Baechler, *The Origins of Capitalism* (New York: St. Martin’s Press, 1976), esp. chap. 7\. He writes: “The constant expansion of the market, both in extensiveness and in intensity, was the result of an absence of a political order extending over the whole of Western Europe” (p. 73). “The expansion of capitalism owes its origin and *raison d’etre* to political anarchy…. Collectivism and state management have only succeeded in school textbooks” (p. 77). +[^27]: Ang kahalagahan ng internasyonal na anarkiya para sa pagguho ng pyudalismo at nang pagtaas ng kapitalismo ay makatarungan na binigyang diin ni Jean Baechler, *The Origins of Capitalism*(New York: St. Martin’s Press, 1976), esp. chap. 7\. Isinulat niya: "Ang patuloy na pagpapalaki ng merkado, kapwa sa pagpapalawak at sa kasidhian, ay bunga ng kawalan ng isang pampulitikang kautusan na umaabot sa buong Kanlurang Europa" (p. 73). "Ang pagpapalawak ng kapitalismo ay utang ang pinagmulan nito at *raison d’etre* sa anarkiyang pampulitika…. Ang kolektibismo at pamamahala ng estado ay nagtagumpay lamang sa mga aklat-aralin sa paaralan" (p. 77). -> All power tends toward the absolute. If it is not absolute, this is because some kind of limitations have come into play … those in the positions of power at the center ceaselessly tried to erode these limitations. They never succeeded, and for the reason that also seems to me to be tied to the international system: a limitation of power to act externally and the constant threat of foreign assault (the two characteristics of a multi-polar system) imply that power is also limited internally and must rely on autonomous centers of decision-making and so may use them only sparingly. (p. 78) +> Ang lahat ng kapangyarihan ay patungo sa pagiging ganap. Kung ito ay hindi ganap, ito ay dahil sa ilang uri ng mga limitasyon na nagsimulang magkaroon ng epekto... iyong mga nasa posisyon ng kapangyarihan sa sentro ay walang humpay na sinubukan na wasakin ang mga limitasyong ito. Hindi sila nagtagumpay kailanman, at para sa dahilan na tila para sa akin ay nakatali sa internasyonal na sistema: isang limitasyon ng kapangyarihan upang kumilos sa labas at ang patuloy na banta ng pag-atake ng dayuhan (ang dalawang katangian ng isang multi-polar na sistema) nagpapahiwatig na ang kapangyarihan ay limitado rin sa loob at dapat umasa sa nagsasariling mga sentro ng paggawa ng desisyon at kaya maaaring gamitin lamang sila nang katamtaman. (p. 78) -[^28]: The central characteristic of the modern natural law tradition (as represented by St. Thomas Aquinas, Luis de Molina, Francisco Suarez, and the late sixteenth century Spanish Scholastics, and the Protestant Hugo Grotius) was its thorough rationalism: its idea of universally valid, absolute, and immutable principles of human conduct that are—ultimately independent of any theological beliefs—to be discovered by and founded in and reason alone. “Man,” writes Frederick C. Copleston, [*Aquinas* (London: Penguin Books, 1955), pp. 213–14] cannot read, as it were, the mind of God … (but) he can discern the fundamental tendencies and needs of his nature, and by reflecting on them he can come to a knowledge of the natural moral law…. Every man possesses … the light of reason whereby he can reflect … and promulgate to himself the natural law, which is the totality of the universal precepts of dictates of right reason concerning the good which is to be pursued and the evil which is to be shunned. +[^28]: Ang sentrong katangian ng isang modernong natural na tradisyon ng batas (ayon sa representasyon nila St. Thomas Aquinas, Luis de Molina, Francisco Suarez, at ng mga Eskolastikong Espanyol sa huling bahagi ng panlabing-anim na siglo, at ng Protestanteng si Hugo Grotius) ay ang lubusang rasyonalismo nito: ang ideya nito ng pagiging unibersal na balido, ganap, at hindi nagbabagong mga prinsipyo ng pag-uugali ng tao na—talagang malaya sa anumang teolohikong mga paniniwala—upang matuklasan ng at itatag sa at katwiran lamang. “Man,” sinulat ni Frederick C. Copleston, [*Aquinas* (London: Penguin Books, 1955), pp. 213–14] hindi maaaring basahin, tulad ng, ang isip ng Diyos ... (ngunit) maaaring makilala niya ang pangunahing mga tendensya at pangangailangan ng kanyang likas na pagkatao, at sa pamamagitan ng pag-iisip sa mga ito ay makakarating siya sa isang kaalaman ng natural na moral na batas…. Ang bawat tao ay tinataglay... ang liwanag ng katwiran kung saan maaari niyang ipakita ... at ipahayag sa kanyang sarili ang natural na batas, na kung saan ay ang kabuuan ng unibersal na mga tuntunin ng mga dikta ng tamang katwiran patungkol sa mabuti na dapat gawin at ang kasamaan na kung saan ay dapat iwasan. -> On the origin and development of the natural rights doctrine and its idea of justice and property (including all the statist failings and slips of its aforementioned heroes) see Richard Tuck, *Natural Rights Theories* (Cambridge: Cambridge University Press, 1979); on the revolutionary character of the idea of natural law see Lord (John) Acton, *Essays on Freedom and Power* (Glencoe, Ill.: Free Press. 1948); as an eminent contemporary natural rights philosopher see Henry Veatch, *Human Rights* (Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1985). +> Sa pinagmulan at pag-unlad ng doktrina ng natural na mga karapatan at ang ideya nito ng katarungan at pag-aari (kabilang ang lahat ng mga kabiguan at kamalian ng istatistika ng mga nabanggit na bayani nito) tingnan ang Richard Tuck, *Natural Rights Theories* (Cambridge: Cambridge University Press, 1979); sa rebolusyonaryong katangian ng ideya ng natural na batas tingnan ang Lord (John) Acton, *Essays on Freedom and Power* (Glencoe, Ill.: Free Press. 1948); bilang isang kilalang kontemporaryong pilosopo ng natural na mga karapatan tingnan ang Henry Veatch, *Human Rights* (Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1985). -[^29]: On the rise of the cities see C.M. Cipolla, *Before the Industrial Revolution: European Society and Economy 1000–1700* (New York: Norton, 1980), chap. 4\. Europe around 1000, writes Cipolla, +[^29]: Sa pagtaas ng mga syudad tingnan ang C.M. Cipolla, *Before the Industrial Revolution: European Society and Economy 1000–1700* (New York: Norton, 1980), chap. 4\. Europe around 1000, sinulat ang Cipolla, -> was poor and primitive … made up of numberless rural microcosms—the manors…. Society was dominated by a spirit of resignation, suspicion, and fear toward the outside world…. The arts, education, trade, production, and the division of labor were reduced to a minimal level. The use of money almost completely disappeared. The population was small, production meager, and poverty extreme…. The prevailing ideas reflected a brutal and superstitious society—fighting and praying were the only respectable activities…. Those who labored were regarded as despicable serfs…. In this depressed and depressing world, the rise of cities between the tenth and thirteenth centuries represented a new element which changed the course of history. (p. 144) +> ay mahirap at primitibo ... binubuo ng hindi mabilang na malilit na nayon—ang mga manor…. Ang lipunan ay pinangungunahan ng isang espiritu ng pagbibitiw, paghihinala, at takot tungkol sa labas ng mundo…. Ang sining, edukasyon, kalakalan, produksyon, at dibisyon ng paggawa ay nabawasan sa isang napakaliit na antas. Ang paggamit ng pera ay halos lubusang nawala. Ang populasyon ay maliit, kaunti ang produksiyon, at matindi ang kahirapan…. Ang umiiral na mga ideya ay naglarawan ng isang brutal at mapamahiing lipunan—ang pakikipaglaban at pagdarasal ay ang tanging kagalang-galang na mga gawain…. Iyong mga nagtatrabaho ay itinuturing na kasuklam-suklam na mga alipin…. Sa malungkot at mapagpahirap na mundong ito, ang pagtaas ng mga lungsod sa pagitan ng ikasampu at ikalabintatlong siglo ay kumakatawan sa isang bagong elemento na nagbago ng daan ng kasaysayan. (p. 144) > -> At the root of urban growth was a massive migratory movement. (p. 145) +> Sa ugat ng paglago ng lunsgod ay isang napakalaking migrasyong paggalaw. (p. 145) > -> The town was to the people of Europe from the eleventh to the thirteenth centuries what America was to Europeans in the nineteenth century. The town was the “frontier,” a new and dynamic world where people felt they could break their ties with an unpleasant past, where people hoped they could find opportunities for economic and social success, where sclerotic traditional institutions and discriminations no longer counted, and where there would be ample reward for initiative, daring, and industriousness (p. 146). In the feudal world, a vertical arrangement typically prevailed, where relations between men were dictated by the concepts of fief and service; investiture and homage; lord, vassal, and serf. In the cities, a horizontal arrangement emerged, characterized by cooperation among equals. (p. 148) +> Ang bayan ay sa mga tao ng Europa mula sa ikalabingisa hanggang sa ikalabintatlong siglo kung ano ang Amerika sa mga Europeo noong ikalabinsiyam na siglo. Ang bayan ay ang "hangganan," isang bago at daynamikong mundo kung saan nadama ng mga tao na maaari nilang sirain ang kanilang mga ugnayan sa isang hindi kaaya-ayang nakaraan, kung saan ang mga tao ay umasa na makakahanap sila ng mga oportunidad para sa pang-ekonomiya at panlipunang tagumpay, kung saan hindi na nabibilang ang mga matitigas na tradisyonal ng mga institusyon at diskriminasyon, at kung saan magkakaroon ng sapat na gantimpala para sa pagkukusa, katapangan, at kasipagan (p. 146). Sa mundo ng pyudal, isang bertikal na kaayusan ang karaniwang nananaig, kung saan ang mga relasyon sa pagitan ng mga tao ay idinidikta ng mga konsepto ng kabayaran at serbisyo; pagpapatibay at paggalang; panginoon, nasasakupan, at alipin. Sa mga syudad, isang pahalang na kaayusan ang lumitaw, nailalarawan sa pamamagitan ng pakikipagtulungan sa mga magkakapantay. (p. 148) -See also Henri Pirenne, *Medieval Cities* (Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1952), chap. 5; Michael Tigar and Madeleine Levy, *Law and the Rise of Capitalism* (New York: Monthly Review Press, 1977). +Tingnan rin ang Henri Pirenne, *Medieval Cities* (Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1952), chap. 5; Michael Tigar at Madeleine Levy, *Law and the Rise of Capitalism* (New York: Monthly Review Press, 1977). -[^30]: See on this Carolyn Webber and Aaron Wildavsky, *A History of Taxation and Expenditure in the Western World* (New York: Simon and Schuster, 1986), pp. 235–41; Pirenne, *Medieval Cities*, pp. 179–80, pp. 227f. +[^30]: Tingnan dito Carolyn Webber at Aaron Wildavsky, *A History of Taxation and Expenditure in the Western World* (New York: Simon and Schuster, 1986), pp. 235–41; Pirenne, *Medieval Cities*, pp. 179–80, pp. 227f. -[^31]: As the outstanding champion of this tradition see John Locke, *Two Treatises of Government*, ed. Peter Laslett (Cambridge: Cambridge University Press, 1960). +[^31]: Bilang ang tanyag na kampeon ng tradisyong ito tingnan ang John Locke, *Two Treatises of Government*, ed. Peter Laslett (Cambridge: Cambridge University Press, 1960). -> [E]very man has a property in his own person. This nobody has any right to but himself. The labour of his body and the work of his hands, we may say, are properly his. Whatsoever then he removes out of the state that nature hath provided, and left in it, he hath mixed his labour with, and joined to it something that is his own, and thereby makes it his property. It being by him removed from the common state nature placed it in, it hath by his labour something annexed to it that excludes the common right of other men. For this labour being the unquestionable property of the labourer, no man but he can have a right to what that is once joined to. (p. 305) +> [B]awat tao ay may pag-aari sa kanyang sariling pagkatao. Ito ay walang sinuman ang may karapatan kundi ang kanyang sarili. Ang paggawa ng kanyang katawan at ang gawa ng kanyang mga kamay, maaari nating sabihin, ay makatwirang sa kanya. Anuman pagkatapos ay inalis niya sa estado ang ibinigay ng kalikasan, at umalis dito, pinaghalo niya ang kanyang trabaho, at isinama rito ang bagay na kanyang sarili, at sa gayon ay ginawa itong kanyang pag-aari. Ito na sa pamamagitan niya ay inalis mula sa natural na karaniwang estado na inilagay rito, ito ay sa pamamagitan ng kanyang paggawa na isang bagay ang nagdugtong dito na hindi kasama ang karaniwang karapatan ng iba pang mga tao. Para sa paggawang ito ng pagiging ang hindi mapag-aalinlanganang pag-aari ng manggagawa, walang tao ngunit siya ang may karapatan sa kung ano ang naipagsama na. (p. 305) -See also Ernest K. Bramsted and K.J. Melhuish, eds., *Western Liberalism* (London: Longman, 1978). +Tingnan rin ang Ernest K. Bramsted and K.J. Melhuish, eds., *Western Liberalism* (London: Longman, 1978). -[^32]: See on these developments of economic theory Marjorie Grice-Hutchinson, *The School of Salamanca: Readings in Spanish Monetary History* (Oxford: Clarendon Press, 1952); Raymond de Roover, *Business, Banking, and Economic Thought* (Chicago: University of Chicago Press, 1974); Murray N. Rothbard, “New Light on the Prehistory of the Austrian School” in Edwin Dolan, ed., *The Foundations of Modern Austrian Economics* (Kansas City: Sheed and Ward, 1976); on the outstanding contributions in particular of Richard Cantillon and A.R.J. Turgot see *Journal of Libertarian Studies* 7, no. 2 (1985) (which is devoted to Cantillon’s work) and Murray N. Rothbard, *The Brilliance of Turgot* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, Occasional Paper Series, 1986); see also Joseph A. Schumpeter, *A History of Economic Analysis* (New York: Oxford University Press, 1954). +[^32]: Tingnan sa mga pagpapaunlad ng teorya ng ekonomiya Marjorie Grice-Hutchinson, *The School of Salamanca: Readings in Spanish Monetary History* (Oxford: Clarendon Press, 1952); Raymond de Roover, *Business, Banking, and Economic Thought* (Chicago: University of Chicago Press, 1974); Murray N. Rothbard, “New Light on the Prehistory of the Austrian School” in Edwin Dolan, ed., *The Foundations of Modern Austrian Economics* (Kansas City: Sheed and Ward, 1976); sa natatanging mga kontribusyon partikular na ni Richard Cantillon at A.R.J. Turgot tingnan ang *Journal of Libertarian Studies* 7, no. 2 (1985) (na kung saan ay nakatuon sa gawa ni Cantillon) at Murray N. Rothbard, *The Brilliance of Turgot* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, Occasional Paper Series, 1986); tingnan rin ang Joseph A. Schumpeter, *A History of Economic Analysis* (New York: Oxford University Press, 1954). -[^33]: On the Industrial Revolution and its misinterpretation by the orthodox (school-book) historiography see F.A. Hayek, ed., *Capitalism and the Historians* (Chicago: University of Chicago Press, 1963). +[^33]: Sa Rebolusyong Pang-industriya at sa maling pakahulugan nito ng orthodox (aklat ng paaralan) historiograpiya tingnan ang F.A. Hayek, ed., *Capitalism and the Historians* (Chicago: University of Chicago Press, 1963). -[^34]: In fact, though the decline of liberalism began around the mid-nineteenth century, the optimism that it had created survived until the early twentieth century. Thus, John Maynard Keynes could write [*The Economic Consequences of the Peace* (London: Macmillan, 1919)]: +[^34]: Sa katunayan, bagaman ang pagbaba ng liberalismo ay nagsimula sa kalagitnaan ng ikalabinsiyam na siglo, ang optimismo na ginawa nito ay nanatili hanggang sa unang bahagi ng ikadalawampung siglo. Kaya, nagawang isulat ni John Maynard Keynes ang [*The Economic Consequences of the Peace* (London: Macmillan, 1919)]: -> What an extraordinary episode in the economic progress of man that age was which came to an end in August 1914! The greater part of the population, it is true, worked hard and lived at a low standard of comfort, yet were, to all appearances, reasonably contented with this lot. But escape was possible, for any man of capacity or character at all exceeding the average, into the middle and upper classes, for whom life offered, at a low cost and with the least trouble, convenience, comforts, and amenities beyond the compass of the richest and most powerful monarchs of other ages…. But, most important of all, he [man] regarded this state of affairs as normal, certain, and permanent, except in the direction of further improvement, and any deviation from it as aberrant, scandalous, and avoidable. The projects and politics of militarism and imperialism, of racial and cultural rivalries, of monopolies, restrictions, and exclusion, which were to play the serpent to this paradise, were little more than the amusements of his daily newspaper, and appeared to exercise almost no influence at all on the ordinary course of social and economic life, the internationalization of which was nearly complete in practice. (pp. 6–7) +> Anong isang pambihirang yugto sa pag-unlad ng ekonomiya ng tao na ang panahon na iyon ay natapos noong Agosto 1914! Ang mas malaking bahagi ng populasyon, ito ay totoo, nagtrabaho nang husto at namuhay sa isang mababang pamantayan ng kaginhawaan, gayunpaman, sa lahat ng pagpapakita, ay makatwirang kontento sa parteng ito. Ngunit ang pagtakas ay posible, para sa sinumang tao na may kapasidad o karakter na lagpas sa karaniwan, sa gitna at itaas na mga uri, para sa kanino inaalay ang buhay, sa isang mura at may pinakamaliit na pagkaabala, kaginhawaan, mga kaaliwan, at mga pasilidad na lampas sa kompas ng pinakamayaman ay pinaka makapangyarihang mga monarkiya ng ibang mga panahon…. Ngunit, pinakaimportante sa lahat, sya [tao] itinuturing ang estado ng mga pagyayaring ito bilang normal, tiyak, at permanente, maliban sa direksyon ng karagdagang pagpapabuti, at anumang paglihis mula dito bilang abnormal, iskandaloso, at maiiwasan. Ang mga proyekto at pulitika ng militarismo at imperyalismo, ng lahi at kultural na mga pagtatalo, ng mga monopolyo, mga paghihigpit, at pagbubukod, na kung saan ay upang gumanap na ang ahas sa paraisong ito, ay maliit pa kaysa sa mga paglilibang sa kanyang pang-araw-araw na pahayagan, at lumitaw upang ganapin ang halos walang impluwensya sa lahat sa mga karaniwang paraan ng panlipunan at pang-ekonomiyang pamumuhay, ang internasyonalisasyon na kung saan ay halos nakumpleto sa pagsasagawa. (pp. 6–7) -For a similar account see also J.P. Taylor, *English History 1914–15* (Oxford: Clarendon Press, 1965), p. 1. +Para sa isang katulad na salaysay tingnan din ang J.P. Taylor, *English History 1914–15* (Oxford: Clarendon Press, 1965), p. 1. -[^35]: Characterizing nineteenth-century America Robert Higgs (*Crisis and Leviathan* [New York: Oxford University Press, 1987]) writes: +[^35]: Nagpapakilala ng ikalabinsiyam na siglong Amerika Robert Higgs (*Crisis and Leviathan* [New York: Oxford University Press, 1987]) sumulat: -> There was a time, long ago, when the average American could go about his daily business hardly aware of the government—especially the federal government. As a farmer, merchant, or manufacturer, he could decide what, how, when, and where to produce and sell his goods, constrained by little more than market forces. Just think: no farm subsidies, price supports, or acreage controls; no Federal Trade Commission; no antitrust laws; no Interstate Commerce Commission. As an employer, employee, consumer, investor, lender, borrower, student, or teacher, he could proceed largely according to his own lights. Just think: no National Labor Relations Board; no federal consumer “protection” laws; no Securities and Exchange Commission; no Equal Employment Opportunity Commission; no Department of Health and Human Services. Lacking a central bank to issue national paper currency, people commonly used gold coins to make purchases. There were no general sales taxes, no Social Security taxes, no income taxes. Though governmental officials were as corrupt then as now—maybe more so—they had vastly less to be corrupt with. Private citizens spent about fifteen times more than all governments combined. (p. IX) +> Nagkaroon ng panahon, matagal na ang nakalipas, noon ang karaniwang Amerikano ay maaaring tumungo sa kanyang pang-araw-araw na negosyo na bahagyang may kamalayan sa gobyerno—lalo na ang pederal na gobyerno. Bilang isang magsasaka, mangangalakal, o tagagawa, maaari siyang magpasya kung ano, paano, kailan, at kung saan gagawa at magbebenta ng kanyang mga kalakal, na napipigilan ng kaunting mga pwersang pang-merkado. Pag-isipan lang: walang mga subsidiya sa sakahan, mga suporta sa presyo, o mga kontrol sa ektarya; walang Komisyon ng Pederal na Kalakalan; walang mga batas sa antitrust; walang Komisyon ng Interstate na Komersyo. Bilang tagapag-empleyo, empleyado, konsyumer, mamumuhunan, tagapagpahiram, tagahiram, mag-aaral, o guro, siya ay maaaring magpatuloy sa kalakhan ayon sa kanyang sariling mga paniniwala. Pag-isipan lang: walang Pambansang Lupon sa Ugnayang Paggawa; walang pederal na konsyumer "proteksyon" na mga batas; walang Komisyon sa mga Panagot at Palitan; walang Komisyon sa Pantay na Pagkakataon sa Trabaho; walang Kagawaran ng Kalusugan at Pagtulong sa Sangkatauhan. Kawalan ng sentral na bangko upang mag-isyu ng pambansang papel na pera, karaniwang ginagamit ng mga tao ang mga gintong barya upang bumili. Walang mga pangkalahatang buwis sa pagbebenta, walang mga buwis sa Paseguruhang Panlipunan, walang mga buwis sa kita. Bagaman ang mga opisyal ng gobyerno ay kasing korap noon gaya ngayon—marahil higit pa—mayroon silang mas kaunting makokorap. Ang mga pribadong mamamayan ay gumugol ng labinlimang beses na mas marami kaysa sa lahat ng pinagsamang mga gobyerno. (p. IX) -[^36]: On the following see in particular A.V. Dicey, *Lectures on the Relation Between Law and Public Opinion in England* (New Brunswick, N.J.: Transaction Books, 1981); Elie Halevy, *A History of the English People in the 19th Century*, 2 vols. (London: Benn, 1961); W.H. Greenleaf, *The British Political Tradition*, 3 vols. (London: Methuen, 1983–87); Arthur E. Ekirch, *The Decline of American Liberalism* (New York: Atheneum, 1976); Higgs, *Crisis and Leviathan*. +[^36]: Sa mga sumusunod tingnan sa partikular ang A.V. Dicey, *Lectures on the Relation Between Law and Public Opinion in England* (New Brunswick, N.J.: Transaction Books, 1981); Elie Halevy, *A History of the English People in the 19th Century*, 2 vols. (London: Benn, 1961); W.H. Greenleaf, *The British Political Tradition*, 3 vols. (London: Methuen, 1983–87); Arthur E. Ekirch, *The Decline of American Liberalism* (New York: Atheneum, 1976); Higgs, *Crisis and Leviathan*. -[^37]: On the worldwide excesses of statism since World War I see Paul Johnson, *Modern Times: The World from the Twenties to the Eighties* (New York: Harper and Row, 1983). +[^37]: Sa pandaigdigang mga kalabisan ng statismo mula pa noong Unang Digmaang Pandaigdig tingnan ang Paul Johnson, *Modern Times: The World from the Twenties to the Eighties* (New York: Harper and Row, 1983). -[^38]: On the relation between state and education see Murray N. Rothbard, *Education, Free and Compulsory: The Individual’s Education* (Wichita, Kans.: Center for Independent Education, 1972). +[^38]: Sa relasyon sa pagitan ng estado at edukasyon tingnan ang Murray N. Rothbard, *Education, Free and Compulsory: The Individual’s Education* (Wichita, Kans.: Center for Independent Education, 1972). -[^39]: On the relation between state and intellectuals see Julien Benda, *The Treason of the Intellectuals* (New York: Norton, 1969). +[^39]: Sa relasyon sa pagitan ng estado at mga intelekwal tingnan ang Julien Benda, *The Treason of the Intellectuals* (New York: Norton, 1969). -[^40]: On the following see in particular Hoppe, *Eigentum, Anarchie, und Staat*, chaps. 1, 5; idem, *A Theory of Socialism and Capitalism*, chap. 8. \ No newline at end of file +[^40]: Sa mga sumusunod tingnan sa partikular ang Hoppe, *Eigentum, Anarchie, und Staat*, chaps. 1, 5; idem, *A Theory of Socialism and Capitalism*, chap. 8. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_05.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_05.md index a46179471..9ff6449f6 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_05.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_05.md @@ -1,71 +1,71 @@ -In recognition of this corruptive influence on public opinion, then, states increasingly become engaged in redistributive policies. The share of government expenditure for civilian spending compared to military spending and pure government consumption increases. The latter expenditures can still increase steadily in absolute terms, and they have indeed done so practically everywhere to this day, but they lose importance everywhere relative to expenditures allocated to redistributionist measures.[^41] +Sa pagkilala sa ganitong tiwaling impluwensya sa pampublikong opinyon, kung gayon, ang mga estado ay lalong nakikibahagi sa mga polisiyang redistributibo. Ang bahagi ng paggugol ng gobyerno para sa sibilyang paggastos kumpara sa paggastos pang militar at ang purong pagkonsumo ng gobyerno ay tumataas. Ang huli na mga gastusin ay maaari pa ring madagdagan nang tuloy-tuloy sa ganap na mga tuntunin, at sa katunayan sila ay nagawa na sa halos lahat ng dako hanggang sa araw na ito, ngunit nawalan sila ng kahalagahan sa lahat ng dako kaugnay ng mga gastusin na inilaan sa mga hakbang na redistributionist.[^41] -Depending on the particular conditions of public opinion, such redistributionist policies typically simultaneously assume one of two forms and frequently, as in the case of Prussia both: On the one hand the form of *Sozialpolitik*, of so-called welfare reforms, generally involving an income redistribution from the “haves” among producers to the “have-nots,” and on the other hand that of business cartelizations and regulations, generally implying a redistribution from productive “have-nots” or “not-yet-haves” to the established “already-haves.” With the introduction of a *Sozialpolitik* an appeal is made to egalitarian sentiments and a substantial part of it can be corrupted into accepting state exploitation in exchange for the state’s enforcement of “social justice.” With the introduction of a policy of business cartelization and regulation one appeals to conservative feelings, particularly among the bourgeois establishment, and it can be brought to accept the state’s noncontractual appropriations in exchange for its commitment to the preservation of a status quo. Egalitarian sosyalism at kumbersatism ay na-transform sa statist ideologies. They compete with each other in the sense that they advocate somewhat different patterns of redistribution, but their competitive efforts converge and integrate in joint support for statism and statist redistribution. +Depende sa partikular na mga kondisyon ng pampublikong opinyon, ang gayong redistributionist na mga polisiya ay karaniwang sabay-sabay na ipinapalagay ang isa sa dalawang anyo at madalas, tulad ng sa kaso ng Prussia pareho: Sa isang banda ang anyo ng *Sozialpolitik*, ng tinatawag na mga repormang pangkagalingan, sa pangkalahatan ay kinasasangkutan ng redistribusyon ng kita mula sa "mga sagana" sa mga prodyuser tungo sa "mga dukha," at sa kabilang banda ay ang mga kartelisasyon ng negosyo at mga regulasyon, sa pangkalahatan ay nagpapahiwatig ng isang redistribusyon mula sa produktibong "mga dukha" o mga "hindi pa-sagana" tungo sa matatag na "mga sagana na." Sa pagpapakilala ng isang *Sozialpolitik* isang apela ang ginawa sa egalitarian na mga sentimyento at isang malaking bahagi nito ay maaaring pasamain sa pagtanggap ng pagsasamantala ng estado bilang kapalit sa pagpapatupad ng estado ng "katarungang panlipunan." Sa pagpapakilala ng isang polisiya ng kartelisasyon ng negosyo at regulasyon isang apela sa konserbatibong mga damdamin, partikular sa mga burgis na establisyemento, at maaaring dalhin ito upang tanggapin ang hindi kontrakwal na mga paglalaan kapalit ng pangako nito sa pangangalaga ng isang status quo. Ang sosyalismong Egalitarian at konserbatismo sa gayon ay naging istatistikang mga ideolohiya. Nakikipagkumpitensya sila sa isa't isa sa diwa na nagtataguyod sila ng tila iba't ibang mga modelo ng redistribusyon, ngunit ang kanilang mapagkumpitensyang mga pagsisikap ay nagtatagpo at nagsasama sa magkasanib na suporta para sa statismo at istatistikang redistribusyon. -The second structural adjustment aiding in the roll-back of the private property ethic is a change in states’ constitutions. In response to the challenge of the private property ethic, states change their constitutions from a monarchic autocracy or an aristocratic oligarchy to the now familiar type of a so-called liberal democracy.[^42] Instead of being an institution which restricts entry into itself and/or into particular governmental positions through a system of caste or class legislation, a state constitution is adopted which in principle opens every government position to everyone and grants equal and universal rights of participation and competition in the making of state-policy. Everyone—not just the “nobility”—now receives a legal stake in the state, and resistance to its rule tends to reduce accordingly. While exploitation and expropriation may have seemed bad, they seem much less so, mankind being what it is, once one is given the chance to participate in its process, and while the ambitions of potential power-wielders within the general public previously must have been frustrated, now there is an institutionalized outlet for them. +Ang ikalawang pagsasaayos ng estruktura na tumutulong sa pagbalik ng etika ng pribadong ari-arian ay isang pagbabago sa mga konstitusyon ng estado. Bilang tugon sa hamon ng etika ng pribadong pag-aari, binago ng mga estado ang kanilang mga konstitusyon mula sa isang monarkiyang autokrasya o isang aristokratikong oligarkiya tungo sa ngayong pamilyar na uri na isang tinatawag na liberal na demokrasya.[^42] Sa halip na bilang isang institusyon na naghihigpit sa pagpasok sa sarili at/o sa partikular na mga posisyonng pang-gobyerno sa pamamagitan ng isang sistema ng kasta o klase ng batas, isang konstitusyon ng estado ay pinagtibay na sa prinsipyo ay nagbubukas ng bawat posisyon sa gobyerno sa lahat at nagbibigay ng pantay at unibersal na mga karapatan sa pakikilahok at kompetisyon sa paggawa ng patakaran ng estado. Ang bawat isa—hindi lamang ang "maharlika" —ngayon ay tumatanggap ng isang legal na gantimpala sa estado, at ang paglaban sa panuntunan nito ay malamang na mabawasan ng naaayon. Habang ang pagsasamantala at pag-agaw ay tila masama, mukhang mas mababa ang mga ito, ang sangkatauhan bilang kung ano ito, kapag ang isa ay binibigyan ng pagkakataon na lumahok sa proseso nito, at habang ang mga ambisyon ng mga potensyal na mga mamumuno ng kapangyarihan sa loob ng pangkalahatang publiko ay dating dapat na bigo, ngayon ay may isang itinatag na outlet para sa kanila. -In paying the price of democratizing its constitution, the state corrupts substantial parts of public opinion into gradually losing sight of the fundamental fact that an act of exploitation and expropriation is in all appearances and consequences the same no matter how and by whom it is decided and enforced. It lures them instead into accepting the view that such acts are legitimate as long as one is guaranteed a say over them somewhere along the line and could somehow somewhere participate in the selection of the state-personnel.[^43] +Sa pagbabayad ng halaga sa demokratisasyon ng konstitusyon nito, ang estado ay sinira ang mga mahahalagang bahagi ng pampublikong opinyon sa unti-unting pagkawala sa paningin ng pundamental na katotohanan na ang isang gawa ng pagsasamantala at pag-agaw ay nasa lahat ng mga kaanyuhan at mga kahihinatnan ay pareho kahit gaano man at kung kanino man ito ay napagpasyahan at naisakatuparan. Sa halip ay natutukso sila nito na tanggapin ang pagtanaw na ang mga gayong kilos ay lehitimo hangga't ang isa ay ginagarantiyahan ng isang salita sa kanila kung saan may pagkakataon at maaaring sa kahit paanong paraan ay makalahok sa pagpili ng mga tauhan ng estado.[^43] -This corruptive function of democratization as a stimulus for the resurgence of state power has been described with great perceptiveness by Bertrand de Jouvenel: +Ang ma-korupsyong pag-andar na ito ng demokratisasyon bilang isang pampasigla para sa muling pagkabuhay ng kapangyarihan ng estado ay nailarawan ng may mahusay na pananaw ni Bertrand de Jouvenel: -> From the twelfth to the eighteenth century governmental authority grew continuously. The process was understood by all who saw it happening; it stirred them into incessant protest and to violent reaction. In later times its growth has continued at an accelerated pace, and its extension has brought a corresponding extension of war. And now we no longer understand the process, we no longer protest, we no longer react. The quiescence of ours is a new thing, for which Power has to thank the smoke-screen in which it has wrapped itself. Formerly it could be seen, manifest in the person of the king, who did not disclaim being the master he was, and in whom human passions were discernible. Now, masked in anonymity, it claims to have no existence of its own, and to be but the impersonal and passionless instrument of the general will. But that is clearly a fiction…. Today as always Power is in the hands of a group of men who control the power house…. All that has changed is that it has now been made easy for the ruled to change the personnel of the leading wielders of Power. Viewed from one angle, this weakens Power, because the wills that control a society’s life can, at the society’s pleasure, be replaced by other wills, in which it feels more confidence. But, by opening the prospect of Power to all the ambitious talents, this arrangement makes the extension of Power much easier. Under the *ancien régime*, society’s moving spirits, who had, as they knew, no chance of a share of Power, were quick to denounce its smallest encroachment. Now, on the other hand, when everyone is potentially a minister, no one is concerned to cut down an office to which he aspires one day himself, or to put sand in a machine which he means to use himself when his turn comes. Hence it is that there is in the political circles of a modern society a wide complicity in the extension of Power.[^44] +> Mula sa ikalabindalawa hanggang ika-labinwalong siglo ang awtoridad ng gobyerno ay patuloy na lumago. Ang proseso ay naintindihan ng lahat ng nakakita na mangyayari ito; hinikayat sila nito sa walang humpay na protesta at bayolenteng reaksyon. Sa ibang pagkakataon ang paglago nito ay nagpatuloy sa isang pinabilis na tulin, at ang ekstensyon nito ay nagdala ng katumbas na ekstensyon ng digmaan. At ngayon ay hindi na natin naiintindihan ang proseso, hindi na tayo nag-proprotesta, hindi na tayo tumutugon. Ang kahinahunan sa atin ay isang bagong bagay, kung saan ang Kapangyarihan ay dapat na pasalamatan ang panabing na usok kung saan ito'y nababalot mismo. Dati ay makikita ito, ipinapahayag sa katauhan ng hari, na hindi ipinagkakaila na siya ang panginoon, at kung kanino nakikita ang mga habag ng tao. Ngayon, nakamaskara sa kawalan ng pagkakakilanlan, inaangkin nito na walang pag-iral sa sarili nito, at para maging ang walang tinutukoy at walang habag na instrumento ng pangkalahatang pagnanais. Ngunit iyon ay maliwanag na isang katha…. Ngayon gaya ng palagian ang Kapangyarihan ay nasa mga kamay ng isang grupo ng mga tao na kumukontrol sa malakas na kapangyarihan…. Ang lahat na nabago ay ang sa ngayon ay ginawang madali nito para sa pinamumunuan na palitan ang tauhan ng nangungunang mga tagapagpatupad ng Kapangyarihan. Tiningnan mula sa isang anggulo, ito ay nagpapahina sa Kapangyarihan, sapagkat ang mga pagnanais na kontrolin ang pamumuhay ng isang lipunan ay maaaring, sa kasiyahan ng lipunan, ay mapapalitan ng iba pang mga pagnanais, kung saan ito ay nakadarama ng higit na pagtitiwala. Ngunit, sa pagbubukas ng pagkakataon sa Kapangyarihan sa lahat ng ambisyosong mga talento, ang kaayusan na ito ay ginagawang mas madali ang ekstensyon ng Kapangyarihan. Sa ilalim ng *ancien na rehimen*, ang mga nagpapagalaw ng lipunan, na may, tulad ng alam nila, walang pagkakataon sa isang bahagi ng Kapangyarihan, ay mabilis sa pagtuligsa ng pinakamaliit na pagsalakay nito. Ngayon, sa kabilang banda, kung saan ang lahat ay potensyal na isang ministro, walang sinuman ang nababahala na ibuwal ang isang opisina kung saan ay ninanais nya isang araw sa kanyang sarili, o maglagay ng buhangin sa isang makina kung saan ibig nyang gamitin mismo kapag dumating na ang kanyang pagkakataon. Kaya naman ito ay nasa mga pampulitikang lupon ng isang modernong lipunan ng isang malawak na pakikipagsabwatan sa pagpapalawak ng Kapangyarihan.[^44] -The other two adjustments made by the state in order to overcome its lowest point of popularity and rise to its present size have to do with interstate relations. For one thing, as explained earlier and just mentioned again by de Jouvenel, states qua monopolistic exploiters tend to get involved in interstate warfare. With their internal exploitative power weak, the desire to compensate for these losses by external expansion rises. However, this desire is frustrated by a lack of internal support. The support is created through a policy of redistribution, industrial regulation, and democratization. (In fact, states that do not adopt these measures are bound to lose in any long-lasting warfare!) It is this support that is used as a springboard for a realization of the state’s expansionist desires. +Ang iba pang dalawang pagsasaayos na ginawa ng estado upang mapagtagumpayan ang pinakamababang punto ng katanyagan nito at tumaas sa kasalukuyang laki nito ay may kinalaman sa mga relasyon sa pagitan ng mga bansa. Para sa isang bagay, tulad ng ipinaliwanag nang mas maaga at nabanggit na muli ni de Jouvenel, sinasaad bilang ang mga monopolistikong mapagsamantala ay malamang na masangkot sa giyera sa pagitan ng mga bansa. Sa kanilang panloob na mapagsamantalang mahinang kapangyarihan, ang pagnanais na mapunan sa mga pagkawala na ito sa pamamagitan ng panlabas na pagpapalawak ay tumataas. Gayunpaman, ang pagnanais na ito ay nabigo sa kakulangan ng panloob na suporta. Ang suporta ay nilikha sa pamamagitan ng isang polisiya ng redistribusyon, pang-industriyang regulasyon, at demokratisasyon. (Sa katunayan, ang mga estado na hindi nagpatupad ng mga hakbang na ito ay tiyak na matatalo sa anumang pang-matagalang digmaan!) Ito ang suporta na ginamit para sa isang realisasyon ng mga pagnanais sa pagpapalawak ng estado. -This newfound support takes advantage of the fact that redistribution, regulation, and democratization imply a greater tangible identification of the population with a specific state and thus almost automatically lead to an increase in protectionist if not open antagonistic attitudes toward “outsiders” and that in particular state-privileged producers are by nature hostile to “foreign” competition. This support is transformed by the state and its intellectual bodyguards into a frenzy of nationalism and provides the intellectual framework for the integration of socialist-egalitarian, conservative, and democratic sentiments.[^45] +Ang bagong suporta na ito ay nagsasamantala sa katunayan na ang redistribusyon, regulasyon, at demokratisasyon ay nagpapahiwatig ng mas malawak na tiyak na pagkakakilanlan ng populasyon sa isang partikular na estado at samakatuwid ay halos awtomatikong humantong sa isang pagtaas sa proteksyunista kung hindi man bukas na antagonistang mga kilos tungo sa "mga tagalabas" at sa partikular na mga prodyuser na may pribilehiyo ng estado ay likas na salungat sa "banyagang" kumpetisyon. Ang suporta na ito ay binago ng estado at ng mga intelektwal na tagapag-bantay nito sa isang silakbo ng nasyonalismo at nagbibigay ng intelektwal na balangkas para sa integrasyon ng sosyalista-egalitarian, konserbatibo, at demokratikong mga sentimento.[^45] -Backed by such nationalism, states begin on their expansionist course. For more than a century an almost uninterrupted series of wars and imperialist expeditions set in, each one more brutal and destructive than the previous one, with always greater involvement of the noncombative population, culminating in World War I and II but not ending with this. In the name of the socialist, conservative, or democratic nation, and by means of warfare, states have expanded their territories to sizes compared to which even the Roman Empire appears insignificant, and have actually wiped out or brought under foreign rule a steadily increasing number of culturally distinct nations.[^46] +Sinusuportahan ng naturang nasyonalismo, nagsimula ang mga estado sa kanilang daan sa pagpapalawak. Sa loob ng higit sa isang siglo ang halos walang tigil na serye ng mga digmaan at imperyalistang mga ekspedisyon ang pinasimulan, ang bawat isa ay mas malupit at mapangwasak kaysa sa naunang isa, na laging may mas malawak na paglahok ng di-handang lumaban na populasyon, nagtapos sa World War I at II ngunit hindi nagtatapos kasama nito. Sa ngalan ng sosyalista, konserbatibo, o demokratikong bansa, at sa pamamagitan ng pakikidigma, ang mga estado ay pinalawak ang kanilang mga teritoryo sa mga sukat na kahit ihambing sa Romanong Emperyo ay lalabas na walang halaga, at aktwal na nilipol o dinala sa ilalim ng dayuhang patakaran ang patuloy na pagtaas ng bilang ng mga magkakaibang kulturang mga bansa.[^46] -However, not only external expansion of state power is brought about by the ideology of nationalism. War as the natural outgrowth of nationalism is also the means of strengthening the state’s internal powers of exploitation and expropriation. Each war is also an internal emergency situation, and an emergency requires and seems to justify the acceptance of the state’s increasing its control over its own population. Such increased control gained through the creation of emergencies is reduced during peacetime, but it never sinks back to its pre-war levels. Rather, each successfully ended war (and only successful governments can survive) is used by the government and its intellectuals to propagate the idea that it was only because of nationalistic vigilance and expanded governmental powers that the “foreign aggressors” were crushed and one’s own country saved, and that this successful recipe must then be retained in order to be prepared for the next emergency. Led by the just proven “dominant” nationalism, each successful war ends with the attainment of a new peacetime high of governmental controls and thereby further strengthens a government’s appetite for implementing the next winnable international emergency.[^47] +Gayunpaman, hindi lamang ang panlabas na pagpapalawak ng kapangyarihan ng estado ang dinala ng ideolohiya ng nasyonalismo. Ang digmaan bilang likas na paglago ng nasyunalismo ay paraan din ng pagpapalakas ng panloob na mga kapangyarihan ng estado sa pagsasamantala at pag-agaw. Ang bawat digmaan ay isa ring panloob na sitwasyong pang-emerhensiya, at ang isang emerhensiya ay nangangailangan at tila upang bigyang-katwiran ang pagtanggap ng pagtaas ng kontrol ng estado sa sarili nitong populasyon. Ang gayong mas mataas na kontrol na nakuha sa pamamagitan ng paglikha ng mga emerhensiya ay nabawasan sa panahon ng kapayapaan, ngunit hindi ito bumalik sa dati sa mga antas bago ang digmaan. Sa halip, bawat matagumpay na digmaang nagtapos (at mga matagumpay lamang na mga gobyerno ang maaaring manatili) ay ginamit ng gobyerno at ng mga intelektuwal nito upang palaganapin ang ideya na dahil lamang sa nasyonalistikong pagbabantay at pinalawak na mga kapangyarihan ng gobyerno na ang "mga dayuhang mananakop" ay nadurog at ang sariling bansa ay nailigtas, at ang matagumpay na resipe na ito samakatuwid ay dapat na panatilihin upang maging handa para sa susunod na emerhensya. Pinangunahan ng napatunayan lang na "dominanteng" nasyonalismo, ang bawat matagumpay na digmaan ay nagtapos sa pagkakaroon ng isang bagong panahon ng kapayapaan na mataas ang mga kontrol ng gobyerno at sa gayon ay higit na nagpapalakas ng pag-hangad ng gobyerno para sa pagpapatupad ng susunod na makapag-papanalong internasyonal na emerhensiya.[^47] -Each new period of peace means a higher level of governmental interference as compared with the previous one: internally in the form of increased restrictions on the range of choices that private property owners are allowed to make regarding their own property; and externally, as regards foreign relations, in the form of higher trade barriers and of increasingly severe restrictions on population movements (most notably on emigration and immigration). Not the least because it is based on increased discrimination against foreigners and foreign trade, any such peace contains the increased risk of the next international conflict, or pressures the affected governments into negotiating bi- or multilateral interstate-agreements aimed at cartelizing their respective power structures and thereby jointly exploiting and expropriating each other’s populations.[^48] +Ang bawat bagong panahon ng kapayapaan ay nangangahulugan ng mas mataas na antas ng panghihimasok ng gobyerno kumpara sa naunang isa: panloob na nasa anyo ng karagdagang mga paghihigpit sa saklaw ng mga pagpipilian na pinahihintulutan ang mga pribadong mga nagmamay-ari ng ari-arian na gawin patungkol sa kanilang sariling pag-aari; at panlabas, tungkol sa mga dayuhang pakikipag-ugnayan, sa anyo ng karagdagang mga hadlang sa kalakalan at ng mas matinding paghihigpit sa mga paggalaw ng populasyon (pinaka-kapansin-pansin sa emigrasyon at imigrasyon). Hindi ang panghuli dahil ito ay batay sa pinataas na diskriminasyon laban sa mga dayuhan at dayuhang kalakalan, ang anumang naturang kapayapaan ay naglalaman ng mas mataas na peligro ng susunod na internasyunal na salungatan, o mga panggigipit sa apektadong mga gobyerno sa pakikipag-negosasyon ng dalawa- o maraming panig ng mga estado na mga kasunduan na naglalayong bumuo ng kartel ng kani-kanilang mga istruktura ng kapangyarihan at sa gayon ay magkasama sa pagsasamantala at pangangamkam ng mga populasyon ng bawat isa. [^48] -Finally, the fourth adjustment is made necessary by the other three, and again because of the ongoing process of interstate competition, crises, and warfare. It is less of the state’s own making than are redistribution, democratization, and war-making—just as it is not of its own making that there *is* interstate-competition at all. Rather, in fashionable Hayekian terminology, it is the unintended consequence of the fact that short of one state’s domination of the entire world (which is, of course, every state’s dream!) the continued existence of other states keeps exerting a significant constraint on each state’s size and structure. +Panghuli, ang ika-apat na pagsasaayos ay ginawang kinakailangan ng iba pang tatlo, at muli dahil sa patuloy na proseso ng kompetisyon ng iba't-ibang estado, krisis, at digmaan. Ito ay mas mababa sa sariling nagagawa ng estado kaysa sa redistribusyon, demokratisasyon, at paggawa ng digmaan—tulad ng ito ay hindi ng kanyang sariling paggawa na *mayroong*kompetisyon ng iba't-ibang estado sa anumang paraan. Sa halip, sa pasyonableng Hayekian na terminolohiya, ito ay ang di-sinasadyang bunga ng katotohanang ang maikling dominasyon ng isang estado sa buong mundo (na siyempre, pangarap ng bawat estado!) ang patuloy na pag-iral ng ibang mga estado ay nagpapanatili sa isang malaking pagpigil sa laki at istruktura ng bawat estado. -Whether intended or unintended, this structural adjustment must also be noted if one wishes to fully understand the development that has led to the present world of statism. It is also only by mentioning this adjustment that the question why it is specifically the *tax*-state that has risen to world dominance is finally answered. +Maski sinasadya o hindi sinasadya, ang pagsasaayos ng istruktura na ito ay dapat na banggitin rin kung ang isa ay nagnanais na ganap na maunawaan ang pag-unlad na humantong sa kasalukuyang mundo ng statismo. Sa pagbanggit rin ng pagsasaayos na ito lamang na ang tanong kung bakit na partikular na ang *buwis* ng estado na nagmula sa dominasyon ng mundo ay nasagot na sa wakas. -It is easy enough to explain how through a series of nationalistic wars during the nineteenth and twentieth century the states of Western Europe and North America could come to dominate the rest of the world and leave their imprint upon it. Notwithstanding the presently booming cultural relativism, the reason for this is the simple fact that these states were the outgrowth of societies with a superior intellectual tradition—that of Western rationalism—with its central ideas of individual freedom and private property, and that this tradition had laid the foundation for the creation of economic wealth far exceeding that existing anywhere else. Because they parasitically drew on such superior economic wealth, it is not at all surprising that these states were then able to battle all others victoriously. +Sapat na madaling ipaliwanag kung paano sa pamamagitan ng mga serye ng nasyonalistikong mga digmaan sa panahon ng ikalabinsiyam at ikadalawampung siglo ang mga estado ng Kanlurang Europa at Hilagang Amerika ay maaaring dumating upang dominahin ang ibang bahagi ng mundo at iwanan ang kanilang bakas dito. Sa kabila nito ang kasalukuyang pagyabong ng kultural na relatibismo, ang dahilan para rito ay ang simpleng katotohanan na ang mga estadong ito ay ang lumalagong mga lipunan na may higit na mahusay na tradisyong intelektuwal—iyong sa Kanlurang rasyonalismo—kasama ang mga sentral na ideya ng indibidwal na kalayaan at pribadong pag-aari, at na ang tradisyon na ito ay inilatag ang pundasyon para sa paglikha ng kayamanang pang-ekonomiya na lampas sa umiiral na kahit saan pa. Sapagkat parasitiko silang nahatak sa gayong nakahihigit na kayamanang pang-ekonomiya, hindi na nakakagulat na ang mga estadong ito ay nakipaglaban sa lahat ng iba pa nang matagumpay. -It is also obvious why with the remarkable exception of a number of Pacific countries most of these defeated and reconstituted non-Western states have to this day utterly failed to significantly improve their international stature or even match that of the Western nation states, and have in particular failed to do so after having reached political independence from Western imperialism. With no endogenous tradition of rationalism and liberalism to speak of, such states naturally felt inclined to imitate or adopt the “victorious” ideological imports of socialism, conservatism, democratism, and nationalism, the very ideologies to which these countries’ intellectual elite had been exposed almost exclusively during their studies at the universities of Oxford and Cambridge, London, Paris, Berlin, Harvard, and Columbia. As a matter of course, a brew of such each-and-all statist ideologies, unconstrained by a significant tradition of private property ethic, spells economic disaster, and such a fact more or less rules out any prominent role in international politics.[^49] +Malinaw din kung bakit sa kapansin-pansing pagbubukod ng ilang mga bansa sa Pasipiko ang karamihan sa mga ito ay natalo at muling naitatag ang di-Kanlurang mga estado hanggang sa araw na ito ay lubos na nabigo upang makabuluhang mapabuti ang kanilang internasyonal na katayugan o kahit na ang tumbasan ang sa Kanlurang nasyon na mga estado, at sa partikular ay nabigo upang gawin ito matapos na maabot ang pampulitikang kalayaan mula sa Kanlurang imperyalismo. Na walang pinagmulang tradisyon ng rasyonalismo at liberalismo upang pag-usapan, gayong mga estado ay natural na makaramdam ng pagkagusto na gayahin o kupkopin ang "matagumpay" na mga ideolohikal na pag-angkat ng sosyalismo, konserbatismo, demokratismo, at nasyonalismo, ang mga ideolohiya na kung saan ang mga intelektuwal na piling tao ng mga bansa na ito ay nakalantad ng halos eksklusibo sa kanilang pag-aaral sa mga unibersidad ng Oxford at Cambridge, London, Paris, Berlin, Harvard, at Columbia. Sa makatuwid syempre, isang balak ng gayong bawat isa-at-lahat na mga istatistikang idelohiya, na hindi napigilan ng isang mahalagang tradisyon ng etika ng pribadong ari-arian, humalili sa pang-ekonomiyang kalamidad, at ang gayong katotohanang ay mahigit kumulang mag-aalis sa kahit anong prominanteng tungkulin sa internasyonal na pulitika. [^49] -Yet what—and it is the answer to this that is somewhat less obvious—if the Western states fight each other? What determines the success in these conflicts, and what is bound to cause defeat? +Ngunit ano—at ito ang sagot rito na hindi gaanong halata—kung ang Kanlurang mga estado ay labanan ang bawat isa? Ano ang tutukoy sa tagumpay sa ganitong mga salungatan, at ano ang maaaring maging sanhi ng pagkatalo? -Naturally, redistribution, democratization, and nationalism cannot be cited again here, for assumedly these states have already adopted such policies in order to regain internal strength and prepare for interstate warfare in the first place. Rather, just as it is the relatively stronger tradition of private property ethic that is responsible for these states’ dominance over the non-Western world, so, *ceteris paribus*, is a relatively more liberal policy responsible for their long run success in the struggle for survival among the Western states themselves. Among them, those states which have adjusted their internal redistributionist policies so as to decrease the importance of a conservatively minded policy of economic regulations relative to that of socialistically inclined policy of taxation tend to outstrip their competitors in the arena of international politics. +Sa natural, redistribusyon, demokratisasyon, at nasyonalismo ay hindi maaring banggitin ulit dito, sapagkat ipinagpapalagay na ang mga estado na ito ay pinagtibay na ang gayong mga patakaran upang mabawi ang panloob na lakas at maghanda para sa digmaan sa iba't-ibang estado sa simula pa lang. Sa halip, tulad ng ito ay ang relatibong mas malakas na tradisyon ng pribadong etika sa ari-arian na responsable sa pangingibabaw ng mga estadong ito ng higit sa di-Kanluraning mundo, kaya, *ceteris paribus*, ay isang relatibong higit na liberal na polisiya na responsable sa kanilang matagalang tagumpay sa pakikibaka para mismo sa kaligtasan sa kabilang sa mga Kanlurang estado. Kabilang sa mga ito, iyong mga estado na nag-ayos ng kanilang mga panloob na mga patakaran ng redistribusyon upang mabawasan ang importansya ng isang konserbatibong pag-iisip na patakaran ng pang-ekonomiyang mga regulasyon na may kaugnayan sa nakakiling na sosyalistikog patakaran ng pagbubuwis ay may posibilidad na daigin ang kanilang mga katunggali sa arena ng internasyonal na pulitika. -Regulations through which states either compel or prohibit certain exchanges between two or more private persons as well as acts of taxation are invasions of private property rights. In pursuing both types of redistributionist policies, the states’ representatives increase their own income at the expense of a corresponding income reduction for someone else. However, while by no means less destructive of productive output than taxation, regulations have the peculiar characteristic of requiring the state’s control over economic resources in order to become enforceable without simultaneously increasing the resources at its disposal. In practice, this is to say that regulations require the state’s command over and expenditure of taxes, yet regulations produce no monetary income for the state but only income in the form of the satisfaction of pure power lust (as when A, for no material gains of his own, outlaws that B and C engage in mutually beneficial trade with each other). On the other hand, taxation and a redistribution of tax revenue according to the principle “from Peter to Paul” increases the economic means at a government’s disposal at least by its own “handling-charge” for the act of redistribution but may produce no other satisfaction (apart from the increased appreciation by the Pauls) than that of actually possessing certain economic resources and being able to expend them according to its own whims.[^50] +Ang mga regulasyon sa kung saan ang mga estado ay alinman sa pumipilit o nagbabawal sa ilang mga palitan sa pagitan ng dalawa o higit pang mga pribadong tao pati na rin ang mga batas ng pagbubuwis ay mga pagsakop sa pribadong mga karapatan sa ari-arian. Sa pagsasakatuparan ng parehong uri ng mga patakaran ng redistribusyon, ang mga kinatawan ng mga estado ay nagpapataas ng kanilang sariling kita sa kapinsalaan ng isang katumbas na pagbawas ng kita para sa ibang tao. Gayunpaman, samantalang walang anumang hindi gaanong mapaminsala sa produktibong output kaysa sa pagbubuwis, ang mga regulasyon ay may kakaibang katangian nang pangangailangan ng kontrol ng estado sa mga mapagkukunang pang-ekonomya upang maipapatupad nang walang sabay na pagpapataas ng mga mapagkukunan na ipamamahagi nito. Sa kasanayan, ito ay upang sabihin na ang mga regulasyon ay nangangailangan ng utos ng estado at paggasta ng mga buwis, ngunit ang mga regulasyon ay hindi gumagawa ng salaping kita para sa estado kundi kita lamang sa anyo ng kasiyahan ng purong kapangyarihan na kasakiman (tulad ng kapag A, para sa walang materyal na mga pakinabang sa kanyang sarili, naglalabag na iyon sa B at C sa kapwa kapaki-pakinabang na kalakalan sa isa't isa). Sa kabilang banda, ang pagbubuwis at ang isang redistribusyon ng kita sa buwis ayon sa prinsipyo na "mula kay Peter hanggang kay Paul" ay pinatataas ang pang-ekonomiyang dahilan sa isang pamamahagi ng gobyerno sa pamamagitan man lang ng sarili nitong "bayarin sa pamamahala" para sa akto ng redistribusyon ngunit maaaring gumawa ng walang iba pang kasiyahan (bukod sa mas mataas na pagpapahalaga ng mga Paul) kaysa sa aktwal na pagpro-proseso ng ilang mga mapagkukunan ng ekonomiya at magawang gastahin ang mga ito ayon sa sarili nitong mga kapritso[^50] -Clearly, interstate conflicts and war require economic means, and even more resources the more frequent and longer-lasting such events are. In fact, those states which control more ample economic resources expendable on a war-effort will *ceteris paribus* tend to be victorious. Hence, since a policy of taxation, and taxation without regulation, yields a higher monetary return to the state than a policy of regulation, and of taxation cum regulation, states must willy-nilly move in the direction of a comparatively deregulated economy and a comparatively pure tax-state in order to avoid international defeat. +Maliwanag, ang mga salungatan sa pagitan ng bansa at digmaan ay nangangailangan ng pang-ekonomiyang yaman, at mas maraming mapagkukunan ay mas madalas at mas matgalan pa ang mga gayong kaganapan. Sa katunayan, iyong mga estado na kontrolado ang mas maraming pang-ekonomiyang mga mapagkukunan na maaaring gastahin sa isang pagpupunyagi ng digmaan ay *ceteris paribus*malamang na maging matagumpay. Samakatuwid, yamang ang isang polisiya ng pagbubuwis, at ang pagbubuwis nang walang regulasyon, ay nagbubunga ng mas mataas na monetaryong balik sa estado kaysa sa isang polisiya ng regulasyon, at ng regulasyon ng pagbubuwis, ang mga estado ay dapat na sa ayaw o sa gusto ay gumalaw sa direksyon ng isang medyo di-kinokontrol na ekonomiya at isang medyo purong buwis-na estado upang maiwasan ang internasyonal na pagkatalo. -It is this relative advantage in international politics of the tax-state over the regulatory state that explains the rise of the U.S. to the rank of the world’s foremost imperial power.[^51] It also explains the defeat of such highly regulatory states as Nazi-Germany and Fascist-Italy, the relative weakness of the Soviet Union and its allies as compared to the NATO-alliance, and the recent simultaneous moves toward economic deregulation and increased levels of imperialist aggression of the Reagan and, to a lesser extent, the Thatcher governments. +Ito ay ang relatibong adbentahe nito sa internasyonal na pulitika ng buwis-estado higit sa estado ng regulasyon na nagpapaliwanag ng pagtaas ng U.S. sa ranggo sa pangunahing imperyal na kapangyarihan sa mundo. [^51] Ito ay nagpapaliwanag rin sa pagkatalo sa gayong mataas na regulasyong mga estado gaya ng Nazi-Germany at Fascist-Italy, ang relatibong kahinayan ng Unyong Sobyet at mga kaalyado nito kumpara sa alyansa ng NATO, at ang kamakailang sabay-sabay na mga paglipat patungo sa deregulasyon sa ekonomya at tumaas na mga antas ng imperyalistang agresyon ng Reagan at, sa isang mas mababang sakop, ang mga gobyerno ng Thatcher. -This concludes my praxeologically informed sociological account of the evolution of the present statist world and the rise, in particular, of the modern tax-state. Based on such an understanding let me end with just a few brief remarks of how it is possible to overcome the tax-state. +Winawakasan nito ang aking praxeolohikal na kaalaman na sosyolohiyang salaysay ng ebolusyon ng kasalukuyang estatistikong mundo at ang pagtaas, sa partikular, ng modernong buwis-estado. Batay sa naturang pag-unawa hayaan mo akong tapusin ng may ilang maikling pahayag kung paano posible na mapaglabanan ang buwis-estado. -It cannot be fought by a simple boycott, as could a private business, because an institution devoted to the business of expropriating and exploiting does not respect the negative verdict revealed by boycotts. It also cannot simply be fought by countering its aggression with defensive violence because the state’s aggression is supported by public opinion. Thus, overcoming it depends on a change in public opinion. The private property ethic—the idea that private property is a just institution and the only means of creating economic prosperity, and the view of the state as an outcast institution that is destructive of wealth formation, must be revived and must again inspire people’s minds and hearts. With the rampant statist ideologies of nationalism, democratism, and redistributionism (of either the socialist or the conservative kind), this may sometimes appear hopeless. However, ideas have changed in the past and can change again in the future. In fact, ideas can change instantaneously.[^52] Moreover, the idea of private property has one decisive attraction: it, and only it, is a true reflection of man’s nature as a rational being.[^53] +Ito ay hindi maaaring labanan sa pamamagitan ng isang simpleng boykot, tulad ng isang pribadong negosyo, dahil ang isang institusyon na nakatuon sa negosyo ng pangangamkam at pagsasamantala ay hindi iginagalang ang negatibong hatol na ipinahayag ng mga boykot. Ito ay hindi rin maaaring labanan lamang sa pamamagitan ng pagsalungat sa agresyon nito na may depensibong karahasan dahil ang agresyon ng estado ay sinusuportahan ng pampublikong opinyon. Samakatuwid, ang pananaig rito ay nakasalalay sa isang pagbabago sa pampublikong opinyon. Ang etika ng pribadong pag-aari—ang ideya na ang pribadong pag-aari ay isang makatarungang institusyon at ang tanging paraan ng paglikha ng pang-ekonomiyang kaunlaran, at ang pananaw ng estado bilang isang institusyong pinalayas na mapanira sa pagbuo ng kayamanan, ay dapat na muling buhayin at dapat na muling magbigay ng inspirasyon sa kaisipan at puso ng mga tao. Dahil sa laganap na estatistikong mga ideolohiya ng nasyonalismo, demokratismo, at redistribusyonismo (ng alinman sa sosyalista o sa uri ng konserbatibo), ito ay maaari na paminsan-minsang lumitaw na kawalang pag-asa. Gayunpaman, ang mga ideya ay nabago sa nakaraan at maaaring mabago muli sa hinaharap. Sa katunayan, ang mga ideya ay maaaring magbago agad. [^52] Bukod dito, ang ideya ng pribadong pag-aari ay may isang mapagpasyang pang-akit: ito, at ito lamang, ay isang tunay na paglalarawan sa kalikasan ng tao bilang isang makatuwirang tao.[^53] -[^41]: On this trend see Webber and Wildavsky, *A History of Taxation and Expenditure in the Western World*, pp. 588f.; on redistribution in general see also de Jasay, *The State*, chap. 4. +[^41]: Sa kalakaran na ito tingnan ang Webber at Wildavsky, *A History of Taxation and Expenditure in the Western World*, pp. 588f.; sa redistribusyon sa pangkalahatan tingnan rin ang de Jasay, *The State*, chap. 4. -[^42]: On this trend see Reinhard Bendix, *Kings or People* (Berkeley: University of California Press, 1978). +[^42]: Sa kalakaran na ito tingnan ang Reinhard Bendix, *Kings or People* (Berkeley: University of California Press, 1978). -[^43]: On the social psychology of democracy see Gaetano Mosca, *The Ruling Class* (New York: McGraw Hill, 1939); H.L. Mencken, *Notes on Democracy* (New York: Knopf, 1926); on the tendency of democratic rule to “degenerate” to oligarchic rule see Robert Michels, *Zur Soziologie des Parteiwesens* (Stuttgart: Kroener, 1957). +[^43]: Sa panlipunang sikolohiya ng demokrasya tingnan ang Gaetano Mosca, *The Ruling Class* (New York: McGraw Hill, 1939); H.L. Mencken, *Notes on Democracy* (New York: Knopf, 1926); sa tendensya ng demokratikong tuntunin na "lumala" sa oligarkiyang patakaran tingnan ang Robert Michels, *Zur Soziologie des Parteiwesens* (Stuttgart: Kroener, 1957). [^44]: Bertrand de Jouvenel, *On Power* (New York: Viking Press, 1949), pp. 9–10. -[^45]: On nationalism, imperialism, colonialism—and their incompatibility with classical liberalism—see Ludwig von Mises, *Liberalism* (San Francisco: Cobden Press, 1985); idem, *Nation, State and Economy* (New York: New York University Press, l983); Joseph A. Schumpeter, *Imperialism and Social Classes* (New York: World Publishing, 1955); Lance E. Davis and Robert A. Huttenback, *Mammon and the Pursuit of Empire: The Political Economy of British Imperialism 1860–1912* (Cambridge: Cambridge University Press, 1986). +[^45]: Sa nasyonalismo, imperyalismo, kolonyalismo—at ang kanilang hindi pagkakatugma sa klasikong liberalismo—tingnan ang Ludwig von Mises, *Liberalism* (San Francisco: Cobden Press, 1985); idem, *Nation, State and Economy* (New York: New York University Press, l983); Joseph A. Schumpeter, *Imperialism and Social Classes* (New York: World Publishing, 1955); Lance E. Davis and Robert A. Huttenback, *Mammon and the Pursuit of Empire: The Political Economy of British Imperialism 1860–1912* (Cambridge: Cambridge University Press, 1986). -[^46]: See Krippendorff, *Staat und Krieg*; Johnson, *Modern Times*. +[^46]: Tingnan ang Krippendorff, *Staat und Krieg*; Johnson, *Modern Times*. -[^47]: This process is the central topic of Higgs, *Crisis and Leviathan*. +[^47]: Ang prosesong ito ay ang sentrong paksa ni Higgs, *Crisis and Leviathan*. -[^48]: The most vicious of such agreements is very likely that of restricting entry for noncriminal persons wanting to immigrate into a given territory—and the chance for those living in this territory to offer employment to them—and of extraditing them back to their home-countries. +[^48]: Ang pinaka-mapanira sa gayong mga kasunduan ay malamang na ang paghihigpit sa pagpasok para sa hindi kriminal na mga tao na gustong mandayuhan sa isang itinakdang teritoryo—at ang pagkakataon para sa mga nakatira sa teritoryong ito na mag-alok ng trabaho sa kanila—at ang pagpapabalik sa kanila sa kanilang sinilangang-mga bansa. -[^49]: On the problem of the so-called Third World see Peter T. Bauer and B.S. Yamey, *The Economics of Under-Developed Countries* (London: Nisbet and Co., 1957); P.T. Bauer, *Dissent on Development* (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1972); idem, *Equality, The Third World and Economic Delusion* (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1981); Stanislav Andreski, *The African Predicament* (New York: Atherton Press, 1969); idem, *Parasitism and Subversion* (New York: Pantheon, 1966). +[^49]: Sa problema ng tinatawag na Ikatlong Mundo tingnan ang Peter T. Bauer and B.S. Yamey, *The Economics of Under-Developed Countries* (London: Nisbet and Co., 1957); P.T. Bauer, *Dissent on Development* (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1972); idem, *Equality, The Third World and Economic Delusion* (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1981); Stanislav Andreski, *The African Predicament* (New York: Atherton Press, 1969); idem, *Parasitism and Subversion* (New York: Pantheon, 1966). -[^50]: On regulation and taxation as different forms of aggression against private property and their economics and sociology see Rothbard, *Power and Market*; Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism*. +[^50]: Sa regulasyon at pagbubuwis bilang iba't ibang anyo ng agresyon laban sa pribadong pag-aari at sa kanilang ekonomiya at sosyolohiya tingnan ang Rothbard, *Power and Market*; Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism*. -[^51]: On the imperialistic foreign policy of, in particular, the U.S. see Krippendorff, *Staat und Krieg*, chap. III, p. 1; and Rothbard, *For a New Liberty*, chap. 14. +[^51]: Sa imperyalistang patakarang panlabas ng, sa partikular, ang U.S. tingnan ang Krippendorff, *Staat und Krieg*, chap. III, p. 1; at Rothbard, *For a New Liberty*, chap. 14. -[^52]: See on this also Etienne de la Boétie, *The Politics of Obedience: The Discourse of Voluntary Servitude*, ed. Murray N. Rothbard (New York: Free Life Editions, 1975). +[^52]: Tingnan din dito Etienne de la Boétie, *The Politics of Obedience: The Discourse of Voluntary Servitude*, ed. Murray N. Rothbard (New York: Free Life Editions, 1975). -> Resolve to serve no more, and you are at once freed. I do not ask that you place bands upon the tyrant to topple him over, but simply that you support him no longer; then you will behold him, like a great colossus whose pedestals have been pulled away, fall of his own weight and break into pieces. (pp. 52–53) +> Magpasiya na huwag maglingkod, at ikaw ay agad na napalaya. Hindi ko hinihingi na ilagay mo ang mga pangkat sa maniniil upang mapabagsak sya, ngunit simpleng hindi mo na siya suportahan; pagkatapos ay makikita mo siya, tulad ng isang sobrang laking bantayog na ang mga pedestal ay naalis na, pagbagsak ng kanyang sariling timbang at pagkadurog. (pp. 52–53) -[^53]: On the—a prioristic—rational justification of the private property ethic see Hans-Hermann Hoppe, “From the Economics of Laissez Faire to the Ethics of Libertarianism,” in Walter Block and Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds., *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988); idem, “The Justice of Economic Efficiency,” *Austrian Economics Newsletter* (Winter, 1988); infra chaps. 8 and 9. \ No newline at end of file +[^53]: Sa—isang paunang—makatwirang pagbibigay-katwiran ng etika ng pribadong ari-arian tingnan ang Hans-Hermann Hoppe, “From the Economics of Laissez Faire to the Ethics of Libertarianism,” sa Walter Block at Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds., *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988); idem, “The Justice of Economic Efficiency,” *Austrian Economics Newsletter* (Winter, 1988); infra chaps. 8 at 9. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md index 639a303ac..36c1aefc3 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md @@ -1,41 +1,41 @@ ## Pagbabangko, Estado ng Bansa, at Internasyonal na mga Pulitika: Ang isang Sosyolohiyang Pagbabagong-tatag ng Kasalukuyang Pang-Ekonomiyang Kaayusan -### Pera at Pagbabangko +### Salapi at Pagbabangko -Upang maipaliwanag ang paglitaw ng pangangalakal, wala ng higit pa sa palagay ng makitid na pagtukoy sa sariling interes ay kailangan. Tulad ng mas gusto ng mga tao na mga pagpipilian at mga aria-arian para kumonti, mas pipiliin nyang mangalakal at ang dibisyon ng pag gawa higit sa kasarinlan. +Upang maipaliwanag ang paglitaw ng pangangalakal, wala ng higit pa sa palagay ng makitid na pagtukoy sa sariling interes ay kailangan. Tulad ng mas gusto ng mga tao na mga pagpipilian at mga aria-arian para kumonti, mas pipiliin nyang mangalakal at ang dibisyon ng pag gawa ay higit sa kasarinlan. -Ang paglitaw ng salapi mula sa pangangalakal ay mga sumusunod mula sa parehong makitid na interes sa sarili, kung ang mga tao ay isinama sa isang pangangalakal na ekonomiya at mas pinipili ang isang mataas kesa sa isang mababang pangkaraniwang pamumuhay, pipiliin nyang piliin at suportahan ang isang pangkaraniwang daluyan ng palitan. Sa pagpili ng isang salapi sya ay maaari nyang pagtagumpayan ang mahigpit na ipinataw sa pagbabawal sa palitan sa pamamagitan ng pangangalakal ng ekonomiya, i.e, na nangangailangan ng pagkakaron ng ibayong pagkakataon ng mga kagustuhan. Sa pamamagitan ng salapi ang mga posibilidad ng pagpapalawak ng palitan. Sa bawat kabutihan ay maaaring magawa sa bawat isa, indipendente ng ibayong pagkakaisa o hindi perpektong mga divisibility. At sa pagpapalawak ng pagkakautang ng bawat mahalaga at bawat kabutihan sa kanyang ari-arian ay tumataas. +Ang paglitaw ng salapi mula sa pangangalakal ay mga sumusunod mula sa parehong makitid na interes sa sarili, kung ang mga tao ay isinama sa isang pangangalakal na ekonomiya at mas pinipili ang isang mataas kesa sa isang mababang pangkaraniwang pamumuhay, pipiliin nyang piliin at suportahan ang isang pangkaraniwang daluyan ng palitan. Sa pagpili ng isang salapi sya ay maaari nyang pagtagumpayan ang mahigpit na ipinataw sa pagbabawal sa palitan sa pamamagitan ng pangangalakal ng ekonomiya, i.e, na nangangailangan ng pagkakaron ng ibayong pagkakataon ng mga kagustuhan. Sa pamamagitan ng salapi ang mga posibilidad ng pagpapalawak ng palitan. Ang bawat kabutihan ay maaaring magawa sa bawat isa, malaya ng dobleng mga pagkakataon o hindi perpektong mga divisibility. At sa pamamagitan ng pagpapalawak ng halaga ng bawat isa at ang bawat kabutihan sa kanyang pag-aari ay tataas. -Kung ang tao ay isanama sa isang ekonomiya ng palitan, sariling interes na pilitin syang tumingin para sa partikular na mabibiling kalakal kung saan kalugod-lugod ang pagkakaron ng salapi na magkaron ng mga pag-aari tulad ng divisibility, katibayan, makilala, na maaaring dalahin at kasalatan, at sa pangangailangan tulad ng mga kabutihan ay hindi para sa kanilang sarili kundi para sa pag gamit sa kanila bilang matining na konsonante sa palitan. At ito ay sa kanyang sariling interes na mamili sa kalakal bilang kanyang daluyan ng pagpapalit ay ginagamit din ito bilang pinaka karaniwan sa lahat. Sa katanuyan, ito ang ginagawa ng salapi upang padaliin ang palitan, upang mapalawak ang hanay ng mga posibilidad ng palitan, at sa gayong paraan tataas ang halaga ng mga kalakal (sa lawak na ang mga ito ay mapagkikilala bilang pagsamahin ang isang ekonomiya ng palitan). Kaya naman, higit pang mapapalawak ang isang pangangalakal gamit ang salapi, mas mabuti ito na gagawa ng punsyon ng salapi. Hindi na hinihimok ang hihigit sa makitid na pansariling interes, ang tao ay mas gusto lagi sa isang mas pangkaraniwan, kung posible, isang pangkalahatang daluyan ng palitan sa mas pangkalahatan o hindi pangkalahatang isa. Para sa mas karaniwang salapi, mas malawak na pamilihan sa kung saan ang isa ay pinagsama, ang mga kalkulasyon ng halaga at gastos (mula sa paniniwala ng isang pang ekonomiyang kagustuhan na pagsasama at pag-maximize ng kayamanan), at mas lalong lumalaki ang mga benepisyo ng isang maaaring umani mula sa dibisyon ng gawain.[^1] +Kung ang tao ay nakapaloob sa ekonomiya ng palitan, ang sariling interes ay pumipilit sa kanya na maghanap ng partikular na mga kalakal na may pamilihan na may mga kanais-nais na pag-aari ng pera tulad ng dibisibiliti, tibay, makikilala, madaling dalhin at kakulangan, at hingin ang mga kalakal na hindi para sa kanilang sariling kapakanan kundi alang-alang sa paggamit nito bilang media ng palitan. At ito ay sa kanyang sariling interes na mamili sa kalakal bilang kanyang daluyan ng palitan na ginagamit din ito bilang pinaka karaniwan sa lahat. Sa katanuyan, ito ang ginagawa ng salapi upang padaliin ang palitan, upang mapalawak ang hanay ng mga posibilidad ng palitan, at sa gayong paraan tataas ang halaga ng mga kalakal (sa lawak na ang mga ito ay itinuturing na isinama sa isang palitan ng ekonomiya). Kaya naman, ang mas malawak na kalakal ay ginagamit bilang pera, mas mahusay na gaganap ito ng tungkulin ng salapi. Hinihimok ng hindi hihigit sa makitid na interes sa sarili, ang tao ay laging mas gusto ang isang mas pangkalahatan at, kung posible, isang unibersal na daluyan ng palitan sa isang mas pangkalahatan o di-karaniwang isa. Para sa mas karaniwang salapi, mas malawak na pamilihan sa kung saan ang isa ay pinagsama, ang mga kalkulasyon ng halaga at gastos (mula sa paniniwala ng isang pang ekonomiyang kagustuhan na pagsasama at pag-maximize ng kayamanan), at mas lalong lumalaki ang mga benepisyo ng isang maaaring umani mula sa dibisyon ng gawain.[^1] -Sa pag-oobserba, syempre, ang kalakal na isang beses napili bilang pinakamahusay dahil sa pinaka unibersal na salapi ay ginto. Walang pagpipigil ng gobyerno ang ginto ay pipiliin muli para sa nakikinitang hinaharap bilang pinakamahusay na gawain ng pangangalakal sa tungkulin ng salapi. Ang pang-sariling interes ay maaaring maging daan upang mas piliin ang ginto-bilang isang pang unibersal na gamit ng daluyan ng palitan. Hanggang sa nakikita ang kaniyang sarili ng bawat indibidwal at ang kanyang pag-aari ay pinagsama sa isang pang ekonomiyang pamilihan, mas pipiliin nyang magkwenta sa mga tuntuning ng ginto kaysa sa mga tuntuning anumang iba pang salapi, dahil ang ginto ay pang unibersal na tinatanggap na gumagawa tulad nito na magkwenta ang pinaka kumpletong pagpapahayag ng isang oportunidad ng mga halaga, at dahil dito nagsisilbi bilang pinakamahusay na gabay sa isang mga pagtatangka upang mapalaki ang kayamanan. Lahat ng mga salapi ay maaaring maubos ng mabilis, dahil kahit na anung mas mababa sa isang unibersal na mahigpit at ang internasyonal na salapi tulad nitong ginto-bansa o rehiyonal na mga salapi, ay- magkasalungat sa bawat layunin ng pagkakaroon ng salapi sa umpisa pa lang. Ang salapi ang naimbento para sa pangsariling interes ng tao upang madagdagan ang kanyang kayamanan sa pamamagitan ng pagsama nya sa kanyang sarili sa pagpapalawak at sa huling unibersal na pamilihan. Sa paraan ng gawain ng pang sariling intreres, bansa o mga kayamanan ng rehiyonal ay maaaring mabilis na hindi na maisali at mapalitan ng ginto, dahil ang ginto lamang ang nagsama-sama ng buo sa ekonomiya and ang mga pamilihan sa buong mundo, sa gayon gawing tunay na gawain ng salapi bilang isang karaniwang daluyan ng pamilihan.[^2] +Base sa karanasan, siyempre, ang produkto na minsan ng napili bilang best-because-most-universal-money ay ginto. Nang walang pamimilit ng pamahalaan ang ginto ang muling mapipili sa nakikitang hinaharap bilang isang produkto na pinakanagpapamalas ng katangian ng salapi. Ang pansariling interes ang magbubunsod sa lahat na piliin ang ginto—bilang isang unibersal na ginagamit na daluyan ng palitan—kumpara sa iba pang salapi. Hanggang sa lawak na ang bawat indibidwal ay nakikita ang kanyang sarili at ang kanyang pagmamay-ari bilang kasapi sa isang ekonomiyang palitan, mas pipiliin niya ang ang akawnting sa paraan ng ginto kaysa iba pang anyo ng salapi, dahil ang unibersal na pagtanggap sa ginto ay nabubunsod sa isang akawnting bilang ang pinakakumpletong pagpapahayag ng opportunidad ng paggastos ng isang tao, at samakatuwid ay nagiging gabay sa isang tao para sa kanyang pagsubok na mapalawak pa ang kanyang yaman. Ang lahat ng iba pang salapi ay mabilis na maaalis sa paggamit, dahil kahit anumang mas mababang uri kaysa sa unibersal at pang-internasyunal na salapi gaya ng ginto—gaya ng pambansa at rehiyonal na salapi,—ay sasalungatin ang mismong layunin ng pagkakaroon ng salapi sa simula pa lamang. Ang salapi ay naimbento ng isang taong may sariling interes upang mapalawak ang kanyang yaman sa pamamagitan ng pagsasapabilang ng kayang sarili sa isang lumalawak at tiyak na unibersal na merkado. Sa paghabol sa pansariling interes, ang mga pambansa at pangrehiyon na mga salapi ay mabilisang di na makakalaban pa at mapapalitan ng ginto, dahil tanging ginto ang magbubunsod sa pagkakabuo ng ekonomikong pagsasama-sama at ang merkado nito ay pandaigdigan, sa gayon ay tinutupad nito ang pinakakatangian ng salapi bilang pangkaraniwang daluyan ng.[^2] -Ang paglitaw ng salapi, sa pagtaas nito lalong nagiging mas mabuti ang salapi, at sa wakas ay isa sa unibersal na salapi, ginto, nagtatakda ng produktibong libreng mga enerhiya na dating nanatiling bigo at walang kabuluhan dahil sa dobleng-pagkakataon-ng-mga kagustuhan-ng mga paghihigpit sa pagproseso ng mga pamilihan (tulad ng pagkakaron ng pagkukumpitensya sa mga salapi kasama ang malayang pagbabago ng mga bayad sa pamilihan). Sa ilalim ng palitan ng pamilihan para sa mga tagagawa ng produksyon ay limitado sa mga instansya ng dobleng kagustuhan ng mga pagkakaton. Batay sa lahat ng mga presyo sa mga kondisyon ng ginto na tagagawa sa pamilihan na malimit-ang paligid, at kailangan kunin ang epekto na malaya sa pamamagitan ng kahit anung pagliban ng dobleng mga pagkakataon sa isang pandaigdigang timbangan. Ayon dito, ang produksyon ay tumataas-at tumataas pa lalo kasama ng ginto kay sa kahit anung ibang salapi. Sa pagdagdag ng produksyon ng halaga ng salapi ito ay tumataas; at sa mas mataas na pagbili ang kakayahan ng salapi ng isang reserbasyon ng pangangailangan para dito, mababa ang isang epektibong kabayaran ng oras na kagustuhan (ang orihinal na bayad ng interes), at humantong sa dagdag ng pormasyon ng kapital. Ang pag-unlad ng ekonomiya ay isang paulit-ulit na proseso na itinatag. +Ang paglitaw ng salapi, ng lalong umiinam na mga salapi, at sa huli ng isang pang-unibersal na salapi, ang ginto, ang siyang nagpalaya sa mga produktibong enerhiya na noon ay nananatiling bigo at walang ginagawa dahil sa paghihigpit-ng-dobleng-magkahalintulad na pagkakataon-ng-ninanais sa proseso ng mga palitan (gaya ng palitan ng mga nagpapaligsahang salapi na may malayang pabago-bagong antas). Sa ilalim ng barter ang merkado para sa produkto ng prodyuser ay hinahadlangan sa mga pagkakataon ng dobleng makahalintulad na pagkakakataon na naisin. Kung saan ang lahat ng presyo ay nasa tuntunin ng ginto, ang merkado ng prodyuser ay madalas na malawak at tumatagal ang epekto na hindi tinatakdaan sa anumang kawalan ng dobleng magkahalintulad na pagkakataon sa isang pangdaigidigang saklaw. Alinsunod dito, tumataas ang produksyon—at mas tumataas pa sa tulong ng ginto kumpara sa kahit ano pa mang uri ng salapi. Sa tumataas na produksyon ang halaga ng salapi ay tumataas; at mas tumataas ang kakayahang bumili ng salapi ay mas bumababa ang demand sa hindi paggamit nito. pinapababa ang epektibong antas ng pagkagustong isang tao (ang orihinal na antas ng interes), at humahantong sa pormasyon ng tumataas na kapital. Ang umaangat na paikot-ikot na proseso ng pag-unlad ng ekonomiya ay nagaganap na. -Ang pag-unlad na ito ay bumubuo ng batayan para sa mga bangko bilang isang dalubhasa-sa paghawak ng mga institusyon. Sa isang banda, ang bagko ay dumating upang makilala ang tumataas na pangangailangan para sa pag-iingat, paglilipat, at pag-clear ng salapi. Sa isang banda, tinupad nila ang pagtaas ng importanteng tungkulin upang padaliin ang mga pamilihan sa pagitan ng mga namumuhunan (mga nag-iimpok) at mga negosyante (mga namumuhunan), sa pag gawa ng isang halos kumpletong dibisyon ng mga trabahador sa pagitan nitong mga tungkulin na ito ay posible talaga. Bilang mga institusyon ng pag-lagak at sa partikular bilang mga ipon at mga institusyon ng utang, ang mga banko ay madaling ipalagay ang rango ng mga nerve center ng isang ekonomiya. Ang pagtaas ng malapad at pansamantalang alokasyon at koordinasyon ng mga pinagkukunan ng pang ekonomiya at ang mga aktibidad ay ginagawa sa lugar sa pamamagitan ng mga bangko; at sa pagpapadali sa naturang koordinasyon ng paglitaw ng mga bangko na nagpapahiwatig ng isa pang estimulo para sa paglaki ng pang ekonomiya.[^3] +Ang pag-unlad na ito ang bumuo ng paglitaw ng mga bangko bilang isang dalubhasang intitusyon na humawak ng pananalapi. Sa isang banda, lumalapit ang mga bangko upang tugunan ang tumataas na demand sa pag-sasaingat, pagsasalipat at pagsasalinis ng salapi. Sa kabilang banda naman, tinutugunan nito ang tumataas na mahalagang katangian ng pangangasiwa ng palitan sa pagitan ng kapitalista (mga nag-iipon) at entreprenyur (namumuhunan), sa totoo lang kailangang gumawa ng halos kumpletong pagsasahiwalay ng paggawa sa pagitan ng mga papel na ito. Bilang institusyon ng mga deposito at sa partikular bilang institusyon ng pag-iipon at pangungutang, ang mga bangko ay mabilis na inaasahang kukunin ang ranggo bilang sentrong ugat ng isang ekonomiya. Sa kadalasan, ang spatial at temporal na alokasyon at ang koordinasyon ng ekonomikong pinagkukunang yaman at gawain ay siyang gumaganap bilang tagapamagitan sa loob ng mga bangko; at sa pangangasiwa ng ganitong koordinasyon ang paglitaw ng mga bangko ay nagpapahiwatig pa rin ng isang pampasigla para sa paglago ng ekonomiya.[^3] -Habang ang lahat ay interesado sa pang-ekonomiya ay meron lamang isang unibersal na salapi at isang pangkat ng isaalang-alang at ang tao sa paghahabol na mai-maximize ang kanyang kayamanan ay hindi hihinto hanggang sa maabot nya ang kanyang layunin, ito ay laban sa gayong interes na meron lamang isang bangko o isang sistema ng bangko na monopolistik. Sa halip, sa pang-sariling interes na mga kautusan na bawat bangko ay gagamit ng parehong unibersal na salapi-ginto-at doon nga ay walang kompitisyon sa pagitan ng magkakaibang mga salapi, ngunit ang libreng kompitisyon sa pagitan ng mga bangko at mga sisitema ng bangko, kung saan gagamit ng ginto, dapat ay manatili. Hangga't mga umiiral lamang ang malayang pagpasok sa pagba-bangko magkakaron ng kakayahang gumastos dito tulad sa ibang negosyo; hangga't ang kompetisyon na ito ay may mga pananagutan sa mga serbisyo na mga hinihingi ng isa at ang parehong kalakal na salapi ay maaaring maging libre ang pagbabangko ay talagang magagawang tuparin ang bawat tungkulin ng salapi at bangko, i.e, sa pagpapadali ng integrasyong pang-ekonomiya sa halip na pagkakawatak-watak, sa pagpapalapad ng pamilihan at pagpapalawak ng dibisyon ng mga trabahador sa halip na pagbawalan sila, ng pag-gawa ng mahahalaga at magkwenta ng gastos ng higit pa sa halip na mas nakakapangatwiran, at kaya naman nagpapataas ito sa halip na nagpapababa ng kayamanan ng ekonomiya. Ang paniniwala ng kompetisyon sa pagitan ng mga salapi ay isang *pagsasalungat sa mga tuntunin*. Mahigpit na pakikipag-usap, ang isang sistema ng pananalapi na malayang magpabagu-bago ng mga kabayaran sa pamilihan ay isang sistema pa rin ng (bahagi) palitan, na nag-riddle kasama ng problema na nangangailangan ng dobleng mga pagkakataon ng mga kagustuhan sa pag-aayos para sa (ilang) pamilihan upang mangyari. Ang pag-iral na tulad nitong isang sistema ay hindi gumagana sa bawat layunin ng salapi.[^4] Sa malayang pagpapatuloy ng pansariling interes, pababayaan ito ng tao agad-at ito ay magiging batayan ng maling kaisipan tungkol sa pinakadiwa ng salapi na mag-isip ng malayang pamilihan hindi lamang sa mga hinihingi ng nakikipagpaligsahang mga bangko ngunit ang paninindigang kondisyon ng mga nagpapaligsahang mga salapi.[^5] Ang nagpapaligsahang mga salapi ay hindi ang kalalabasan ng malayang pamilihan ng mga aksyon ngunit sa walang pagbabago ng resulta ng pamimilit, ipinataw ng gobyerno ang mga balakid sa lugar ng daraanan ng makatwiran na samahan ng ekonomiya. +Habang ito ay nasa ekonomikong interes ng lahat na dapat mayroong isa lamang unibersal na salapi at isa lamang yunit ng akawnt, at ang tao sa kanyang paghabol sa pagpapalawak ng yaman ay hindi titigil hanggang ang kanyang hangarin ay maabot, ito ay salungat sa nasabing interes na dapat may isang bangko o isang makamonopolyong sistemang pagbabangko. Sa halip, iniuutos ng pansariling interes na dapat bawat bangko ay gagamit ng isang unibersal na salapi—ginto— ng sa gayon ay wala ng kompetisyon sa pagitan ng magkakaibang mga salapi, subalit yaong malayang kompetisyon sa pagitan ng mga bangko at sistemang pagbabangko, lahat ng ito ay dapat gumagamit ng ginto. Lamang hanggat ang libreng pagpasok sa mga pagbabangko ay umiiral ay laging magkakaroon ng kahusayan sa paggastos dito gaya ng sa kahit anumang negosyo; subalit lamang hanggat ang kompetisyon na ito ay may kinalaman sa mga serbisyo na ibinibigay sa mga tuntunin ng isa at sa parehong kalakal na salapi ay saka pa lamang maisasakatuparan ng malayang pagbabangko ang tunay na silbi ng salapi at pagbabangko.i.e., pagpapasinaya ng ekonomikong pagsasama-sama sa halip na paghihiwa-hiwalay, ng sa pagpapalawak ng merkado at pagpapalaki ng paghahati ng paggawa kumpara paghihigpit dito, ng sa pagbibigay halaga at pag-akawnt ng gastos higit sa mas mababang rasyonal, at gayondin sa pagpapataas kaysa pagpapababa ng ekonomikong yaman. Ang paniniwala ng kompetisyon sa pagitan ng mga salapi ay isang *pagsasalungat sa mga tuntunin*. Sa makatotohanang pananalita, ang isang sistema ng pananalapi na may kalabang salapi ng pabago-bagong rates ay isap a ring sistema ng (bahagyang) barter, naguguglumihanan sa suliranin ng pangangailangan ng magkahalintulad na pagkakataon ng naisin upang magkaroon ng (iilang) pagpapalitan. Ang pag-iral na tulad nitong isang sistema ay hindi gumagana sa bawat layunin ng salapi.[^4] Malayang tinutugis ang personal na sariling interes, agad-agad itong iiwan ng tao—at ito ay pundamental na di pagkakaunawa patungkol sa esensya ng salapi kung saan iisipin ang malayang merkado hindi lamang sa pagkakataon ng nagpapaligasahang mga bangko kundi gayondin maging sa nagpapaligsahang mga salapi.[^5] Ang mga may kakayahang makipagpaligsahang na mga salapi ay hindi bunga ng malayang aksyon ng merkado kundi dahil sa walang paltos na resulta ng pamimilit, ng pampamahalaang ipinataw na balakid na ipinuwesto sa makatwirang ekonomikong pag-uugali. -With free banking based on a universal gold standard emerging, the goal of achieving the most cost efficient solution to coordinating and facilitating interspatial and intertemporal exchanges within the framework of a universally integrated market is accomplished. Prices for the service of safekeeping, transporting and clearing money, as well as for advancing money in time-contracts would drop to their lowest possible levels under a regime of free entry. And since these prices would be expressed in terms of one universal money, they would truly reflect the minimum costs of providing market-integrative services. +Habang umuusbong ang malayang pagbabangko na nakabase sa pamantayan ng unibersal na ginto, ang tunguhin na maabot ang pinakamahusay na solusyon sa pagsasaugnay at pangangasiwa ng palitang interspatial at intertemporal sa loob ng balangkas ng pandaigidigang merkado ay naisagawa. Ang presyo para sa serbisyo ng pagsasa-iingat, pagsasabyahe at pagsasalinis ng salapi, gayondin sa pagsusulong ng salapi sa mga kontrata-de-oras ay maaaring bumagsak sa posibleng pinakamababang lebel sa ilalim ng rehimen ng malayang pagpasok. At dahil ang mga presyong ito ay maaaring ipahayag sa pamamagitan ng isang unibersal na salapi, maaari nitong salaminin ang pinakamababang gastos ng pagbibigay ng pinagsama-samang serbisyo merkado. -Moreover, bank competition combined with the fact that money must emerge as a commodity—such as gold—which in addition to its value as money has a commodity value and thus cannot be produced without significant cost-expenditure, also provides the best possible safeguard against fraudulent banking. +Sa pagpapatuloy, ang kompestisyon pambangko kasabay ng katotohanan na ang salapi ay umusbong bilang isang kalakal—gaya ng ginto—bilang karagdagan sa halaga nito bilang salapi na may halagang kalakal at samakatuwid ay hindi maaaring iprodyus ng walang makabuluhang kost-ekspendityur, ay nagbibigay din ng pinakamahusay na posibleng pangangalaga laban sa mapanlinlang na pagbabangko. -As money depositing institutions, banks—much like other institutions depositing fungible commodities yet more so in the case of banks because of the special role of the commodity money—are tempted to issue “fake” warehouse receipts, i.e., notes of deposit not covered by real money, as soon as such banknotes have assumed the role of money substitutes and are treated by market participants as unquestionable equivalents of actually deposited real money. In this situation, by issuing fake or fiat banknotes that physically cannot be distinguished from genuine money substitutes, a bank can—fraudulently and at another’s expense—increase its own wealth. It can directly purchase goods with such fake notes and thus enrich itself in the same way as any simple counterfeiter does. The bank’s real wealth and the wealth of the early recipients of the money increases through these purchases, and at the same time and by the same action the wealth of those receiving the new money late or not at all decreases, due to the inflationary consequences of counterfeiting. Or a bank can use such fiat money to expand its credit and earn interest on it. Once again a fraudulent income and wealth redistribution in the bank’s favor takes place.[^6] Yet in addition, this time a boom-bust cycle is also set in motion: Placed at a lowered interest rate, the newly granted credit causes increased investments and initially creates a boom that cannot be distinguished from an economic expansion; however, this boom must turn bust because the credit that stimulated it does not represent real savings but instead was created out of thin air. Hence, with the entire new and expanded investment structure under way, a lack of capital must arise that makes the successful completion of all investment projects systematically impossible and instead requires a contraction with a liquidation of previous malinvestments.[^7] +Bilang isang institusyong depositohan ng salapi, ang mga bangko—gaya ng ibang mga institusyon na nagdedeposito ng mga maaaring ipalit na kalakal gayon naman ay higit sa kaso ng mga bangko dahil sa espesyal na papel ng kalakal na salapi—ay natutukso na mag-isyu ng "pekeng" resibo, i.e., ang mga tala ng deposito na hindi sakop ng totoong salapi, sa lalo't madaling panahon na ang mga talang bangko na ito ay kunin ang papel ng mga pamalit pera at itunuring ng mga kaanib ng merkado bilang di mapag-aalinlanganang katumbas ng tunay na dinepositong salapi. Sa ganitong sitwasyon, sa pag-iisyu ng peke o legal na talang bangko na hindi pisikal na makilalang iba sa tunay na kahalili nito, ang bangko ay maaaring—nakapanlilinlang at sa ikasasakripisyo ng iba—pataasin ang sarili nitong yaman. Direkta itong maipambibili ng mga kalakal ang mga naturang pekeng tala na ito at sa gayon ay mas pinayayabong ang sarili nito sa kaparehas na paraang isiginawa ng sinumang maaring manlinlang. Ang tunay na yaman ng bangko at ang yaman ng mga naunang tumanggap ng salapi ay tumataas sa ganitong pagbibili, at sa parehas na oras at parehong aksyon ang yaman ng mga tumatanggap ng bagong salapi ng huli ay hindi naman halos nababawasan, na sanhi ng makaimplasyong bunga ng panlilinlang. O ang isang bangko ay maaring gamitin ang mga legal na salapi upang palawakin ang kanyang mga pautang at kumita ng interes dito. Muli ang isang mapanlinlang na kita at yaman na redistribusyon sa pabor ng bangko ay nagaganap.[^6] Gayonman bilang karagdagan, sa pagkakataong ito isang siklong boom-bust ay naitakda ang paggalaw: inilagak na mas mababang interest rate, ang mga bagong iginawad na utang ay nagpapataas ng pamumuhunan at sa una pa lang ay lumilikha ng boom na hindi maaring kilalaning iba mula sa isang ekonomikong pagpapalawak; gayonpaman, ang boom na ito ay dapat maging bust dahil ang utang na nagpapasigla ay hindi kumakatawan sa tunay na pag-iipon sa halip ay binuo mula sa wala. Samakatuwid, sa kabuunan ng bago at pinalawak na balangkas ng pamumuhunan na lumalago, kailangang magkaroon ng kawalan ng kapital na siyang magbibigay ng matagumpay na kabuuan sa lahat ng imposibleng proyektong pamumuhunan at sa halip ay mangangailangan ng pagkaurong ng likwidasyon ng mga naunang maling pamumuhunan.[^7] -Under the gold standard any bank or banking system (including a monopolist one) would be constrained in its own inclination to succumb to such temptations by two requirements essential for successful counterfeiting. On the one hand, the banking public must not be suspicious of the trustworthiness of the bank—that is, its anti-fraud vigilance must be low for otherwise a bank run would quickly reveal the committed fraud. On the other hand, the bank cannot inflate its notes at such a pace that the public loses confidence in the notes’ purchasing power, reduces its reservation demand for them and flees instead towards “real” values, including real money, and thereby drives the counterfeiter into bankruptcy. Under a system of free banking, however, with no legal tender laws and gold as money, an additional constraint on potential bank fraud arises, for then every bank is faced with the existence of nonclients or clients of different banks. If in this situation additional counterfeit money is brought into circulation by a bank, it must invariably reckon with the fact that the money may end up in nonclients’ hands who demand immediate redemption, which the bank then would be unable to grant without at least a painful credit contraction. In fact, such a corrective contraction could only be avoided if the additional fiat money were to go exclusively into the cash reserves of the bank’s own clients and were used by them exclusively for transactions with other clients. Yet since a bank would have no way of knowing whether or not such a specific outcome could be achieved, or how to achieve it, the threat of a following credit contraction would act as an inescapable economic deterrent to any bank fraud.[^8] +Sa ilalim ng pamantayan ng ginto anumang bangko o sistemang pagbabangko ( kasama ang mopolyong uri) ay nalilimitahan sa sarili nitong pagkahilig na hindi mapigilang matukso sa dalawang mahalagang kailangan para sa matagumpay na panlilinlang. Sa isang banda, ang nagbabangkong publiko ay hindi dapat magsususpetsa sa katapatan ng bangko—ibig sabihin nito, ang pagbabantay nito laban sa pandaraya ay dapat mababa dahil kung hindi ang takbo ng bangko ay mabilis na maisisiwalat ang mga naisagawang pandaraya/panlilinlang. Sa kabilang banda naman, hindi maaaring payabungin ng bangko ang kanyang tala sa paraang mawawala ang tiwala ng publiko sa kakayahan ng mga tala na iyon na makabili, binabawasan nito ang reserbeysyon demand para sa kanila at tumatakas sa halip patungong "tunay" na halaga, kasama ang tunay na salapi, at gayon ay dinadala ang manlilinlang patungo sa pagkalugi. Sa ilalim ng sistema ng malayang pagbabangko, gayunpaman, ng walang legal na batas at ang ginto bilang salapi, isang karagdagang pagpipigil sa isang potensyal na bangkong panlilinlang ay umuusbong, mula doon ang bangko ay nahaharap sa pagkakaroon ng hindi kliyente o kliyente ng iba't ibang bangko. Sa ganitong sitwasyon isang huwad na salapi ang dinala ng bangko sa sirkulasyon, dapat ay palaging kalkulado ang katotohanan na ang pera ay maaaring magtapos sa mga kamay ng mga hindi kliyente na naghahangad ng agarang pagtubos, na siyang hindi naman magagawang igawad ng bangko ng walang kahit isang masakit na paglimita ng utang. Sa katunayan, maaari lamang maiwasan ang pagwawasto ng paglilimita kung ang isang karagadagang legal na salapi ay mailalagak sa reserbang salapi ng mga sariling kliyente ng bangko at magagamit ng eksklusibo para sa transaksyon sa ibang kliyente. Dahil walang paraan ang bangko para alamin kung makakamit o hindi ang isang pwedeng kalalabasan, o kung paano nga ba ito makakamit, ang banta na sumunod sa paglilimita ng utang ay magiging isang di maiiwasang ekonomikong pagpipigil sa anumang makabangkong panlilinlang.[^8] -[^1]: On the free-market development of money, see Carl Menger, *Principles of Economics* (New York: New York University Press, 1976), pp. 257–85; “Geld,” in Carl Menger, *Gesammelte Werke*, vol. IV (Tübingen: Mohr, 1970). +[^1]: Sa pag-unlad ng malayang-merkado ng salapi, tingnan Carl Menger, *Prinsipyo ng Ekonomiks* (New York: Unibersidad ng New York Palimbagan, 1976), pp, 257-85; "Geld," in Carl Menger, *Gesammelte Werke*, vol. IV (Tübingen: Mohr, 1970). -[^2]: On the gold standard, see Llewellyn H. Rockwell, Jr., ed., *The Gold Standard: An Austrian Perspective* (Lexington, Mass.: D.C. Heath, 1985), Ron Paul and Lewis Lehrman, *The Case for Gold* (San Francisco: Cato Institute, 1983). +[^2]: Sa pamantayan ng ginto, tingnan ang Llewellyn H. Rockwell, Jr., ed.,*Ang Pamantayan ng Ginto: Isang Austriyanong Perspektibo* (Lexington, Mass.: D.C.heath, 1985), Ron Paul and Lewis Lehrman, *Ang Kaso para sa Ginto* ( San Francisco: Cato Instityut, 1983). -[^3]: On banking and in particular the different function of loan and deposit banking, see Murray N. Rothbard, *The Mystery of Banking* (New York: Richardson and Snyder, 1983). +[^3]: Sa pagbabangko at sa partikular na pagkakaiba ng katangian ng pangungutang at depositong pagbabangko, tignan Murray N. Rothbard, *Ang Misteryo ng Pagbabangko* (New York: Richardson and Snyder, 1983). -[^4]: See Murray N. Rothbard, *The Case for a 100 Percent Gold Dollar* (Meriden, Conn.: Cobden Press, 1984), pp. 32–34. +[^4]: Tingan ang Murray N Rothbard, *Ang kaso para sa 100 Porsyentong Dolyar* (Meriden, Conn.: Cobben Palimbagan, 1984), pp. 32-34. -[^5]: A highly prominent example for this misconception is F.A. Hayek, *Denationalization of Money* (London: Institute of Economic Affairs, 1976); for a critique see Murray N. Rothbard, “Hayek’s Denationalized Money,” *Libertarian Forum* XV, nos. 5–6 (August 1981–January 1982). +[^5]: Isang pinakakilalang halimbawa para sa maling palagay ay F.A. Hayek, *Denasyonalisasyon ng Salapi* (London: Instityut ng mga Ekonomikong Kapakanan, 1976); para sa kritiko tingan ang Murray N. Rothbard, "Hayek's Denasyonalays na Salapi," *Porum na Libertaryan * XV, bilang. 5-6 ( Agosto 1981-Enero 1982). -[^6]: On the counterfeiting process, see Rothbard, *The Mystery of Banking*, chap. IV; also Elgin Groseclose, *Money: The Human Conflict* (Norman: University of Oklahoma Press, 1934), pp. 178 and 273. +[^6]: Sa proseso ng panlilinlang, tingnan Rothbard, *Ang Misteryo ng Pagbabangko*, chap. IV; pati Elgin Groseclose, *Salapi: Ang Makataong di Pagkakaunawaan* (Norman: Unibersidad ng Oklahoma Palimbagan, 1934), pp 178 and 273. -[^7]: On the Austrian business cycle theory, see Ludwig von Mises, *The Theory of Money and Credit* (lrvington-on-Hudson, N.Y.: Foundation for Economic Education, 1971); idem, *Human Action* (Chicago: Regnery, 1966), chap. XX; F.A. Hayek, *Monetary Theory and the Trade Cycle* (New York: Augustus M. Kelley, 1975); *Prices and Production* (New York: Augustus M. Kelley, 1967); Richard von Strigl, *Kapital und Produktion* (Vienna: Julius Springer, 1934); Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970), vol. 2, chap. 12. +[^7]: Sa teorya ng Austriyanong negosyo siklo, tignan Ludwig von Mises, *Ang Teorya ng Salapi at Pangungutang* (Irvington-on-Hudson, N.Y.: Pundasyon para sa Ekonomikong Edukasyon, 1971); idem. *Makataong Pagkilos* (Chicago: Regenery, 1966), chap. XX; F.A. Hayek, *Monetaryong Teorya at ang Siklo ng Kalakal* (New York: Augustus M. Kelley, 1975); *Presyo at Produksyon* (New York: Augustus M. Kelly, 1967); Richard von Strigl, *Kapital und Produktion* (Vienna: Julius Springer, 1934); Murray N. Rothbard, *Tao, Ekonomiya, at Estado* (Los Angeles: Nash, 1970). vol. 2, chap. 12. -[^8]: What about cartels? Could not the competing banks form a cartel and agree on a joint venture in counterfeiting? Again, under free banking this is most unlikely, because a system of free banking is characterized by the complete absence of any economic incentive for cartelization. With no restrictions of entry in existence, any such bank cartel would have to be classified as voluntary and would suffer from the same problems as any voluntary cartel: Faced with the threat of noncartelists and/or new entrants, and recognizing that like all cartel agreements, a banking cartel would favor the less efficient cartel members at the expense of the more efficient ones, there is simply no economic basis for successful action, and any attempt to cartelize would quickly break down as economically inefficient. Moreover, insofar as the counterfeit money would be employed to expand credit, banks acting in concert would set off a full-scale boom-bust cycle. This, too, would deter cartelization. See on the theory of free banking Mises, *Human Action*, pp. 434–48; Rothbard, *The Mystery of Banking*, chap. VIII. \ No newline at end of file +[^8]: Ano ang tungkol sa mga kartel? Hindi ba maaaring bumuo ng kartel ang mga nagpapaligsahang bangko at magkasundo sa magkasamang pakikipagsapalaran sa panlilinlang? Muli, sa ilalim ng malayang pagbabangko ito ay maaari, dahil ang sistema ng malayang pagbabangko ay kinakikitaan ng kumpletong kawalan ng ekonomikong insentibo para sa kartelisasyon. Nang walang pagpipigil sa pagpasok ng pag-usbong, anumang bangkong kartel ay maaaring nauuri sa boluntaryo at magdurusa mula sa kaparehas na suliranin bilang anumang boluntaryong kartel: Nahaharap sa banta ng mga hindi kartel at/o mga bagong pasok, at kinikilala ang anumang tila kasunduang kartel, ang bangko ay dapat pumabor sa mas hindi mahusay na miyembro ng kartel sa pagsasakripisyo ng mga mas mahuhusay, walang anumang simpleng basehan ng matagumpay na aksyon, at anumang pagtatangka na magkartel ay mabilis na babagsak bilang ekonomikong pag-aaksaya. Bukod pa rito, kung ang huwad na salapi ay gagamitin upang palawakin ang utang, ang mga bangkong umaakto sa kasunduan ay dapat susugan ang isang buong-buong siklong boom-bust. Ito, rin, ay magpapahinto ng kartelisasyon. Tingnan ang teorya ng malayang pagbabangko Mises, *Makataong Pagkilos*, pp. 434-48; Rothbard, *Ang Misteryo ng Pagbabangko*, chap. VIII. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_03.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_03.md index 85148ab00..b7dd14ece 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_03.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_03.md @@ -1,43 +1,43 @@ -Pangalawa, ang paggamit ng mga pangpalit ng pera kaysa sa aktuwal na ginto ay kinakailangang maging sistematikong mahimuk at ang nasabing mga tendensiya na maback up ang pagganap ng legal na mga maselang batas. Ang paghuwad na proseso ay ngayong naging mas kaunti ang halaga. Kesa magkaroon ng remint na ginto, ang tanging mga papel na tiket ang kailanang ma-print. +Pangalawa, ang paggamit ng mga pangpalit ng pera kaysa sa aktuwal na ginto ay kinakailangang maging sistematikong mahimuk at ang nasabing mga tendensiya na maback up ang pagganap ng legal na mga maselang batas. Ang proseso ng pag-counterfeit ay ngayong naging mas kaunti ang halaga. Sa halip magkaroon ng remint na ginto, ang tanging mga papel na tiket ang kailanang ma-print. -Gayunpaman, ang problema ay nakatalakay na sa dumaang mga habilin. Hanggang sa ang sistema ng libreng pagbabanko ay nasa operasyon, ang huwad na mga nota ay hindi mahahadlangan sa pagbalik nito sa bagong nag-isyu kasama ang rekwest ng pagtubos, at siya ay hindi maaring - kahit hindi sa walang kontraktibong pagsasaayos—mapatupad ang kanyang mga obligasyon. Upang malagpasan ang handlan na ito, sa susunod na hakbang ang estado ay kinakailangang mag-monopolays sa sistema ng bangko o puwersahin ang mga kalabang banko patungo sa isang kartel sa ilalim ng tutelahe sa sarili nitong estadong-pinapagana ng banko sentral. Kapag ito ay nasa utos ng isang na-monopolays o na-kartela na sistema ng bangko, ang estado ay maaring malagay sa isinaayos at ang joint na paghuwad ng proseso sa kabuuang sistema ng bangko patungo sa epektong maiiwasan ang panganib nito. +Gayunpaman, ang problema ay nakatalakay na sa dumaang mga habilin. Hangga't isang libreng pagbabanko ay nasa operasyon, ang pag-counterfeit na mga nota ay hindi mahahadlangan sa pagbalik nito sa bagong nag-isyu kasama ang kahilingan ng pagtubos, at siya ay hindi maaring-kahit hindi sa walang kontraktibong pagsasaayos-mapatupad ang kanyang mga obligasyon. Upang pagtagumpayan ang balakid na ito, sa susunod na hakbang ang estado ay kinakailangang sarilihin ang sistema ng bangko o puwersahin ang mga kalabang banko patungo sa isang kartel sa ilalim ng pagtuturo sa sarili nitong estadong-pinapagana ng banko sentral. Kapag ito ay nasa utos ng isang na-monopolays o na-kartela na sistema ng bangko, ang estado ay maaring malagay sa isinaayos at ang magkasamang paghuwad ng proseso sa kabuuang sistema ng bangko patungo sa epektong maiiwasan ang panganib nito. -Sa susunod na hakbang ang ginto ay kinakailangang ma-nasyonalisa, i.e., ang estado ay dapat maghihingi sa lahat ng mga bangko na magdeposit sa kanilang ginto sa bangko sentral at magsagawa ng kanilang hanap-buhay na ekslusibo sa pera na pinagpalit kesa ginto. Sa paraang ito ang ginto ay nawawala sa merkado bilang isang aktuwal na ginamit na paraan ng pagpapalit at gayon sa araw-araw na transaksyon ay papalaking karakterisado gamit ang sentral na banknotes. +Sa susunod na hakbang ang ginto ay kinakailangang sarilinin ng bansa, i.e., ang estado ay dapat maghihingi sa lahat ng mga bangko na magdeposit sa kanilang ginto sa bangko sentral at magsagawa ng kanilang hanap-buhay na ekslusibo sa pera na pinagpalit kaysa ginto. Sa paraang ito ang ginto ay nawawala sa merkado bilang isang aktuwal na ginamit na paraan ng pagpapalit at gayon sa araw-araw na transaksyon ay lalong nagiging karakterisado gamit ang sentral na banknotes. -Sa katapusan, ang ginto na napawala na sa pangingin at sa loob ng solong posesyon ng estado, ang estado ay kinakailangang magputol ng huling tali sa ginto sa pamamagitan ng pagtulusira sa sariling kontraktuwal na mga obligasyon at magdeklara sa mga notes na hindi na matubos. Ginawa sa mga nagibang mga ginto, na bilang isang pamantayan ng pangangalakal ng pera ay paunang gumawa nitong posible na ang mga notes na papel ay puwedeng magtamo ng kahit anong kapangyarihan ng pagbili, isang pamantayan ng purong fiat na pera ang natayo at ngayon ay puwede nang mapatuloy sa operasyon, sa haba ng huling pagpapalakad ng estado sa hangganang kapangyarihan ng paghuwad na inilulunsad nito. +Sa wakas, ang ginto na napawala na sa paningin at sa loob ng solong pag-aari ng estado, ang estado ay kinakailangang magputol ng huling tali sa ginto sa pamamagitan ng pagwawalang-bahala sa sariling kontraktuwal na mga obligasyon at magdeklara sa mga note na hindi na matubos. Itayo sa mga lugar ng pagkasira ng ginto, na bilang isang pamantayan ng pangangalakal ng pera ay paunang gumawa nitong posible na ang mga tala ng papel ay puwedeng magtamo ng kahit anong kapangyarihan ng pagbili, isang pamantayan ng purong fiat na pera ang natayo at ngayon ay puwede nang mapatuloy sa operasyon, sa haba ng huling pagpapalakad ng estado sa hangganang kapangyarihan ng paghuwad na inilulunsad nito. -Ang layunin ng pagkompleto sa autonimyang pag-huwad ay parehong dumidikta ng estratehiya na kinakailangan makuha sa saykologikal na paghaharap. Malinaw, na sa paglapit ng tunay na sariling layunin ang estado ay gagawa ng mga biktima at ngayon ito ay mangangailangan din ng pabor sa pampublikong opinyon. Ang pagbangon sa lubos na kapangyarihan ng paghuwad ay kinakailangang mapasama sa pamamagitan ng restributatibong mga sukatan na makakalikha ng suporta na kinakailangan upang malagpasan ang lahat ng mga paparating nga puwersa ng nanlalaban. Ito ay dapat na maghanap ng mga kakampi. +Ang layunin ng pagkompleto ng awtonomya sa pag-huwad ay parehong dumidikta ng estratehiya na kinakailangan makuha sa sikolohikal na paghaharap. Malinaw na, sa paglapit ng tunay na sariling layunin ang estado ay gagawa ng mga biktima at ngayon ito ay mangangailangan din ng pabor sa pampublikong opinyon. Ang pagtaas nito sa ganap na pwersang panghihimasok ay kinakailangang mapasama sa pamamagitan ng redistributibong mga sukatan na makakalikha ng suporta na kinakailangan upang malagpasan ang lahat ng mga paparating nga puwersa ng nanlalaban. Ito ay dapat na maghanap ng mga kaalyado. -Patungkol sa monopolisasyon ng estado sa batas at kautusan, trapiko, komunikasyon at edukasyon, at ang demokratisasyon ng sariling estraktura ng organisasyon—habang ito ay malinaw na silang lahat ay redistributadong mga sukatan at nasabing magpapahiwatig ng mga nakakuha at mga nawalan ng tiyak na mga klase ng pagtitipon: maari lamang na mayroong mga nakakuha (o mga nawalan) sa kabilang mga klase: sa loob ng isang klase ng pagtitipon ay maari lamang na mayroong mga nakakuha at mga nawalan; at ang pattern ng muling pagpapamahagi ay maaring magbago sa takbo ng oras. Sa lahat ng mga kasong ito ang ugnay sa gitna ng mulang pagpapamahagi ng gastos ng estado at ng kanilang mga payoff ay indirekta lamang: kahit man hindi tukoy na gastos sa pang-edukasyon, halimbawa, ang pay off sa mga termino ng pag-akyat na estado ng kita ay maari lamang makita sa susunod na petsa; at kahit na ito ay magiging mahirap na mapalagay ang resulta sa isang tiyak na kadahilanan. Sa kaso ng monopolisasyon ng pera at bangko, sa ibang dako, na kung sino ang sa labas ng aparato sa estado nito ay magiging benepaktor sa redestribyutibong mga patakaran at kung sino ang mga nawalan ay magiging malinaw ora mismo; at ang sosyolohikal na mga benepaktor ay madaling matukoy gamit ang tiyak na klase ng pagtitipon. Sa kasong ito ang koneksyon sa loob ng pagpapamalakad palabas ng estado ng redestribyutibong mga pabor at sa sarili nitong pagpapayaman ay direkta at saradong na-serkit; at ang pagkatangi ng mga kadahilanan ay klaro: Ang estado ay napilit na gumawa ng mga bangko at ng klase ng pagtitipon ng mga bankero na maging akomplisado sa pamamgitan ng pagpapahintulot sa kanila na sumali sa kanilang paghuwad na mga operasyon at sa ganun ay mapalago ang kanilang mga sarili kasama ng pagpapalago sa sarili ng estado. +Tungkol sa monopolisasyon ng batas at kaayusan ng estado, trapiko, komunikasyon at edukasyon, at ang demokratisasyon ng sariling estraktura ng organisasyon—habang ito ay malinaw na silang lahat ay redistributadong mga sukatan at nasabing magpapahiwatig ng mga nakakuha at mga nawalan ng tiyak na mga klase ng pagtitipon: maari lamang na mayroong mga nakakuha (o mga nawalan) sa kabilang mga klase: sa loob ng isang klase ng pagtitipon ay maari lamang na mayroong mga nakakuha at mga nawalan; at ang pattern ng muling pagpapamahagi ay maaring magbago sa takbo ng oras. Sa lahat ng mga kasong ito ang ugnay sa gitna ng mulang pagpapamahagi ng gastos ng estado at ng kanilang mga payoff ay indirekta lamang: kahit man hindi tukoy na gastos sa pang-edukasyon, halimbawa, ang pay off sa mga termino ng pag-akyat na estado ng kita ay maari lamang makita sa susunod na petsa; at kahit na ito ay magiging mahirap na mapalagay ang resulta sa isang tiyak na kadahilanan. Sa kaso ng monopolisasyon ng pera at bangko, sa ibang dako, na kung sino ang sa labas ng aparato sa estado nito ay magiging tagatangkilik sa redistributibong mga patakaran at kung sino ang mga nawalan ay magiging malinaw na sabay-sabay; at ang sosyolohikal na mga tagatangkilik ay madaling matukoy gamit ang tiyak na klase ng pagtitipon. Sa kasong ito ang koneksyon sa loob ng pagpapamalakad palabas ng estado ng redestributibong mga pabor at sa sarili nitong pagpapayaman ay direkta at saradong-paligid; at ang pagkatangi ng mga kadahilanan ay klaro: Ang estado ay napilit na gumawa ng mga bangko at ng klase ng pagtitipon ng mga bankero na maging kasabuwat sa pamamgitan ng pagpapahintulot sa kanila na sumali sa kanilang paghuwad na mga operasyon at sa ganun ay mapalago ang kanilang mga sarili kasama ng pagpapalago sa sarili ng estado. -Ang mga bankero ay ang unang mga tao na magiging mulat sa mga pagsubok ng estado at paghuhuwad. Kapag wala ang mga espesyal na mga insentibo na salungat sila ay mawawalan ng rason na sumuporta sa nasabing mga aksyon at sa bawat rason mapalitaw at matigil sila agad-agad. At ang estado ay hindi pupunta lamang sa kahit anong oposisyon dito: mga bangkero, dahil ang kanilang eksoltadong posisyon sa ekonomikang buhay at sa partikular dahil sa kanilang malayong-pagabot ng pagka-interkonektado bilang isang propesyonal na grupo na nagreresulta mula sa kanilang katangiang negosyo bilang mga tagahusay ng interspasyal at intertemporal na mga pagpapalit, ay magiging pinakakilabot na oposisyon na makakasalamuha ng isang tao. Ang insentibo na kinakailang upang mapaikot ang nasabing potensyal na mga kalaban bilang mga natural na mga kakampi ay ang alok ng estado upang maputol sila sa kanilang sariling mga pagdarayang makinasyon. Ang pagkapamilyar sa mga ideya ng paghuhuwad at malaking potensyal para sa sariling pag-unlad, pero alam, din, na mayroon walang pagkakataon na makipagkayari dito kahit hindi magpatakbo ng agad na panganib ng pagka-bankrupt sa ilalim ng libre, kompetitibong pagbangko at ang pamantayan ng ginto, ang mga bangkero ay nakaharap sa isang halos di malabanang temptasyon. Paglakad kasama sa patakaran ng estado sa monopolisasyon ng pera at pagbangko ay nangangahulugan na matatamo ang mga sariling pangarap ng tao na mabilis na yumaman. Hindi lang ang estado ang papasok sa loob ng kanyang sarili kapag ang pamantayan ng purong fiat na pera ay matatag na. Ibinibigay na sila ay ipinagkaayon sa pribilehiyo ng estado na maghuhuwad bilang karagdagan sa sariling nahuwad na mga nota sa ilalim ng isang monetaryong rehime na bababa sa 100-porsyentong-reserba ng pagbangko, kasama ang bangko sentral na gumagalaw bilang huling madulugan na tagahuwad ng mga bangko ay maari lamang na masyadong mapadali ang paghimuk patungkol sa establesimiento sa nasabing monetaryong sistema dahil sa kanilang pinaka-ultimatong layunin at bilang isang panlahat na panacea.[^16] +Ang mga bankero ay ang unang mga tao na magiging mulat sa mga pagsubok ng estado at paghuhuwad. Kapag wala ang mga espesyal na mga insentibo na salungat sila ay mawawalan ng rason na sumuporta sa nasabing mga aksyon at sa bawat rason mapalitaw at matigil sila agad-agad. At ang estado ay hindi pupunta lamang sa kahit anong oposisyon dito: mga bangkero, dahil ang kanilang mataas na posisyon sa ekonomikang buhay at sa partikular dahil sa kanilang malayong-pagabot ng pagka-interkonektado bilang isang propesyonal na grupo na nagreresulta mula sa kanilang katangiang negosyo bilang mga tagahusay ng interspasyal at intertemporal na mga pagpapalit, ay magiging pinakakilabot na oposisyon na makakasalamuha ng isang tao. Ang insentibo na kinakailan upang mapaikot ang nasabing potensyal na mga kalaban bilang mga natural na mga kakampi ay ang alok ng estado upang maputol sila sa kanilang sariling mga pandarayang intriga. Ang pagkapamilyar sa mga ideya ng paghuhuwad at malaking potensyal para sa sariling pag-unlad, pero alam, din, na mayroon walang pagkakataon na makatawag pansin dito kahit hindi magpatakbo ng agad na panganib ng pagka-bangkarota sa ilalim ng libre, pataasan sa pagbabangko at ang pamantayan ng ginto, ang mga bangkero ay nakaharap sa isang halos di malabanang panunukso. Pupunta sa patakaran ng estado sa monopolisasyon ng pera at pagbangko ay nangangahulugan natuparin ang mga sariling pangarap ng tao na mabilis na yumaman. Hindi lang ang estado ang papasok sa loob ng kanyang sarili kapag ang pamantayan ng purong fiat na pera ay matatag na. Ibinibigay na sila at magka-isa sa pribilehiyo ng estado na maghuhuwad bilang karagdagan sa sariling nahuwad na mga nota sa ilalim ng isang pamumuno ng pera na bababa sa 100-porsyentong-reserba ng pagbangko, kasama ang bangko sentral na gumagalaw bilang huling madulugan na tagahuwad ng mga bangko ay maari lamang na masyadong mapadali ang pag-hikayat patungkol sa pagtatag sa nasabing monetaryong sistema dahil sa kanilang pinaka-ultimatong layunin at bilang ng isang unibersal na panustos.[^16] -Sa ekonomikang aspeto, ang kowalisyong ito sa pamamagitan ng estado—bilang dominanteng kasama—at sa sistema ng pagbangko—bilang apilyado nito—nagpapatungo sa permanenteng impleysyon (inaampat lamang ng imperatibo na hindi sobrang gawin ito at nagdudulot ng pagbreakdown sa kabuuang monetaryong sistema), upang makredit ang pagpapalaki at panay na recurring na mga boom-bust saykol, at para sa isang malubay ng walang interapsyong kita at yaman na redistribusyon sa estado at sa pabor ng bangko. +Sa ekonomiya, ang koalisyong ito sa pamamagitan ng estado—bilang nangingibabaw na kasama—at sa sistema ng pagbangko—bilang kaakibat nito—nagpapatungo sa permanenteng pagpintog (napipigilan lamang ng makapangyarihan na hindi sobrang gawin ito at nagdudulot ng isang pag-kasira sa kabuuang monetaryong sistema), upang makredito ang pagpapalaki at panay na umuulit na mga ugong-bust na paulit-ulit, at para sa isang malubay ng walang tigil na kita at yaman na muling pamimigay sa estado at sa pabor ng bangko. -Inportante parin, gayunpaman, ang mga sosyolohikal na mga implikasyon sa alyansang ito: Dahil sa pormasyon dito ang pagrule na klase na ang mga interes ay nakatali malapit sa estado ay itinatag sa loob ng sibil na lipunan. Gamit ang kooperasyong ito ang estado ay maari nang mapalawig ang pilit na kapangyarihan praktikal sa kada lugar ng lipunan. +Mas mahalaga pa, gayunpaman, ang mga sosyolohikal na mga implikasyon sa alyansang ito: Dahil sa pormasyon dito ng namumuno sa klase ng mga interes ay nakatali malapit sa estado ay itinatag sa loob ng sibil na lipunan. Sa pamamagitan ng pakikipagtulungan ng estado ay maari nang mapalawig ang pilit na kapangyarihan praktikal sa kada lugar ng lipunan. -Bago ang establishimento sa alyansa ng pagbangko sa estado, ang sosyolohikal na seperasyon sa pagitan ng estado at lipunan, i.e,, sa pagitan ng eksploytatibong klase ng pag-rule at ang isang klase ng na-eksployt na mga taga-gawa, ay malapit na'ng makumpleto at malinaw na makita. Dito ang isang sibil na lipunan na gumagawa sa lahat ng ekonomikal na yaman; at meron din dito ang estado at ang mga representante na parasitikal na bumubunot sa kung ano ang nagawa ng iba. Ang mga tao ay mga miyembro sa sibil na lipunan o sa estado at ipakita ang kanilang mga sariling interes na konektado sa dati o sa kasunod. Upang makasigurado, mayroon ding mga redistributatibong mga aktibidades na kasalukuyang napapalakad na pabor sa mga parte ng lipunan sa ekpensa ng iba at upang makatulong na i-divert ang mga interes mula sa paghahabol sa ekomonikong integrasyon na kung saan sa pagsuporta ng eksploitasyon. Pero ang sosyal na katiwalian ay hindi pa sistematiko sa yugtong ito. Hindi ang katiwalian sa sosyal na mga klase ang konektado sa pangmalawakang lipunan, pero kahit sa katiwalian ng iba't ibang disparado at kumakalat na mga indibiduwal o grupo. At ang mga interes na ito ay konektado lamang sa mga estado kesa walang kabuluhan gamit ang tiyak na redistributatibong mga estadong aktibidad, kesa gamit ang direktang cash-koneksyon. +Bago ang pagtatag sa alyansa ng pagbangko sa estado, ang sosyolohikal na paghihiwalay sa pagitan ng estado at lipunan, i.e,, sa pagitan ng isang mapagsamantalang klase ng pamumuno at ang isang klase ng pinag-samantalahan na mga producer, ay malapit nang makumpleto at malinaw na makita. Dito ang isang sibil na lipunan na gumagawa sa lahat ng ekonomikal na yaman; at meron din dito ang estado at ang mga kinatawan na parasitiko na bumubunot sa kung ano ang nagawa ng iba. Ang mga tao ay mga miyembro sa sibil na lipunan o sa estado at ipakita ang kanilang mga sariling interes na konektado sa dati o sa kasunod. Upang makasigurado, mayroon ding mga redistributibong mga aktibidad na kasalukuyang napapalakad na pabor sa mga parte ng lipunan sa gastos ng iba at upang makatulong na ilihis ang mga interes mula sa paghahabol sa ekomonikong integrasyon na kung saan sa pagsuporta ng pagsasamantala. Pero ang sosyal na katiwalian ay hindi pa sistematiko sa yugtong ito. Hindi ang katiwalian sa sosyal na mga klase ang konektado sa pang-malawakang lipunan, pero kahit sa katiwalian ng iba't ibang disparado at kumakalat na mga indibidwal o mga grupo. At ang mga interes na ito ay konektado lamang sa mga estado kesa walang kabuluhan gamit ang tiyak na redistributibong mga estadong aktibidad, kesa gamit ang direktang cash-koneksyon. -Gamit ang pormasyon sa alyansa ng estadong-pagbangko ang lahat ng ito ay magiging iba. A cash-connection between parts of civil society and the state exists—and nothing ties people more closely together than joint financial interests. Moreover, this connection is established between the state and what can be identified not only as a closely interconnected social class, but as one of the most widely influential and powerful ones. In fact, it is not just the banks who join interests with the state and its policy of exploitation. The banks’ major clients, the business establishment and the leaders of industry become deeply integrated in the state’s counterfeiting schemes, too. For it is they who, apart from state and banks, are the earliest receivers of most of the regularly created counterfeit money. In receiving it before it gradually ripples through the economic system, and thereby changes relative prices as well as increases the overall price level, and in receiving credit at fraudulently lowered interest rates, they too enrich themselves at the expense of all savers and all later recipients or nonrecipients of this money.[^17] +Sa pagbuo ng alyansa ng estadong-pagbangko ang lahat ng ito ay magiging iba. Ang isang palitan-koneksyon sa pagitan ng mga bahagi ng sibil ng lipunan at umiiral ang mga estado-at walang kaugnayan sa mga tao mas malapit na magkasama kaysa sa magkasama na interes ng pananalapi. Higit pa, itinatag ang koneksyon na ito sa pagitan ng estado at kung maaaring makilala hindi lamang bilang malapit na makakaugnay na klase ng lipunan, ngunit bilang isa sa mga pinaka-malawak na maimpluwensya at makapangyarihan. Sa katunayan, hindi lamang ang mga bangko sumasali sa interes sa estado at sa patakaran nito ng pagasasamantala. Ang mga pangunahing bangko ng mga kliente, ang pagtatag ng negosyo at ang mga pinuno ng industriya ay malalim na nauugnay sa mga pakana ng mga negosyante ng estado, masyadong,. Sapagkat ito ay sinuman, bukod sa estado at mga bangko, ang pinaka-maagang tipunan ng karamihan sa mga regular ng gumawa ng imitasyon na pera. Sa pagtanggap nito bago ito ay unti-unting gumagalaw sa pamamagitan ng sistemang pang-ekonomiya, at dahil dito ay nagbabago ang mga kaukulan na presyo pati na rin ang pagtaas ng pangkalahatang antas ng presyo, at sa pagtanggap ng kredito sa mapaglinlang na pagbaba ng mga singil sa interes, sila rin ay nagpapalaki sa kanilang sarili sa gastos ng lahat ng mga taga-bangko at sa lahat ng mga tumatanggap sa ibang pagkakataon o mga hindi tumatanggap ng pera na ito.[^17] -Moreover, this financial coalition between the industrial establishment, banks, and the state tends to be reinforced by each successive course of events. The credit expansion leads to increased investment and—since it is not covered by an increase in genuine savings—will inevitably result in a corrective contraction. In order to avoid losses or even bankruptcy the bank’s clients will approach the banking system with an increased demand for liquidity (i.e., money). Naturally, to avoid losses of their own the banks are eager to help their clients out—and the more so the more established they are as clients. Unable to do this on their own, they turn to the state and its central bank. And the state, then, being offered another chance at its own enrichment, accepts and provides the banking system, and by extension the business establishment, with the needed liquidity by means of a new round of counterfeiting. The alliance is renewed, and the state has reaffirmed its dominant role by having saved the established banking and the industrial elite from crumbling in the face of economic competition and allowing them instead to preserve the status quo or even further increase the wealth already concentrated in their hands. There is reason to be thankful and to reciprocate with invigorated public support for the state and its propaganda. +Bukod dito, ang pangpinansyal na koalisyon sa pagitan ng pang-industriyang pagtatag, mga bangko, at ang estado ay may kaugaliang mapalakas sa bawat sunod sunod na paraan ng mga kaganapan. Ang pagpapalaki ng kredito ay humahantong sa damihan ng pamumuhunan at-dahil hindi ito sakop ng isang pagtaas sa tunay na pagtitipid-ay hindi maaaring hindi magreresulta sa isang pagwawasto ng pagliit. Upang maiwasan ang mga pagkalugi o kahit pag-lubog ng mga kliyente ng bangko ay ipaparating sa sistema ng pagbabangko na may mas mataas na pangangailangan para sa pagkatubig (ibig sabihin, pera). Natural, upang maiwasan ang pagkawala ng kanilang sariling ay sabik upang matulungan ang kanilang mga kliyente-at higit pa kaya ang mas itinatag sila bilang kliyente. Hindi magawa ito sa kanilang sarili, maging sila sa estado at ang bangko sentral nito. At ang estado, sa gayon, ay inaalok ng isa pang pagkakataon sa sarili nitong pagpapayaman, tumatanggap at nagbibigay ng sistema ng pagbabangko, at sa pamamagitan ng ekstensiyon ang pagtatag ng negosyo, na may kinakailangang pagkatubig sa pamamagitan ng isang bagong pag-ikot ng pag-counterfeit. Ang alyansa ng palitan ng bago, at ang estado ay nagpatibay muli sa kanyang pangunahing tungkulin sa pamamagitan ng pag-save ng itinatag na pagbabangko at ang pang-industriyang piling tao mula sa gumuho sa harap ng pang-ekonomiyang kumpetisyon at pinapayagan ang mga ito sa halip na panatilihin ang katayuan quo o kahit na dagdagan ang kayamanan na nakapokus sa kanilang mga kamay. May dahilan upang kumilala ng utang na loob at upang sagutin na may pinasiglang pampublikong suporta para sa estado at propaganda nito. -To be sure, this coalition between the state and the economic power elite by no means implies a complete identity of interests. The various established industrial enterprises may have different or even contrary interests; and the same is true for the banks. Similarly, the interests of banks and business clients may in many respects be different. Nor do the interests of the industrial elite or the banks coincide completely with those of the state. For after all, banks as well as industrial enterprises are also in the “normal” business of making money through production and productive exchanges—whatever other sources of income acquisition may be available to them. And in this function their interests may well clash with the state’s desire for taxes, for instance. Nonetheless, the establishment of a system of monopolized money and banking still creates one interest common to all of them: an interest in the preservation of the state apparatus and the institution of political (i.e., exploitative) means of income appropriation as such. Not only could the state and its central bank destroy any commercial bank and, indirectly, practically any industrial enterprise; this threat is more severe the more established a business is. The state could also help any and all of them get richer, and more so if they are already rich. Hence, the more there is to lose from opposition and to gain from compliance, the more intensive will be the attempts by the economic power elite to infiltrate the state apparatus and have the state leaders assume financial interests in the business world. Bankers and industrialists become politicians; and politicians take positions in banking and industry. A social system emerges and is increasingly characteristic of the modern world in which the state and a closely associated class of banking and business leaders exploit everyone else.[^18][^19] +Siguraduhin, ang koalisyon na ito sa pagitan ng estado at ang mga piling tao sa kapangyarihan ng ekonomiya ay hindi nangangahulugang isang kumpletong pagkakakilanlan ng mga interes. Ang iba't ibang itinatag pang-industriya na proyekto ay maaaring magkaiba o kahit na salungat na na mga interes; at ang parehong matapat para sa mga bangko. Katulad nito, ang mga interes ng mga bangko at ang mga kliyente ng negosyo ay maaaring magkaiba sa maraming aspeto. At hindi rin ang interes ng piling pang-industriya o ang mga bangko ay magkataon lubusan sa mga estado. Para sa lahat, ang mga bangko pati na rin ang pang-industriya na negosyo ay nasa "normal" na negosyo din ng pagagawa ng pera sa pamamagitan ng produksyon at produktibong palitan-anumang iba pang mapagkukunan ng kita na pagtatamo ay maaaring makuha sa kanila. At sa ganitong tungkulin, ang kanilang mga interes ay maaaring maging mahusay na sagupaan sa pag-nanais ng estado para sa mga buwis, halimbawa. Gayunapaman, ang pagtatag ng isang sistema ng masarili ang pera at ang pagbabangko ay lumilikha pa rin ng isang karaniwang interes sa lahat ng mga ito: isang interes sa pangangalaga ng aparatong pang-estado at ang institusyon ng pampublika (ibig sabihin, mapagsamantala) ay nangangahulugan ng paglalaan ng kita na tulad nito. Hindi lamang maaaring sirain ng estado at ng bangko sentral ng anumang komersyal na bangko at, hindi tuwiran, halos anumang pang-industriyang proyekto; ang pagbabanta na ito ay mas malubhang mas itinatag ang isang negosyo. Ang estado ay maaari ring tumulong kanino man, at lahat ng mga ito ay mas mayaman, at higit pa kaya kung sila ay mayaman na. Kaya, mas marami ang mawawala sa pagsalungat at makakuha ng pagsunod, ang mas masinsinan ay ang mga pagtatangka ng piling kapangyarihan sa ekonomiya upang makalusot ang kagamitan ng estado at ipagpalagay ng mga lider ang mga interes sa pananalapi sa mundo ng negosyo. Ang mga bankero at industryalista ay naging mga pulitiko; at mga pulitiko ang kumuha ng mga posisyon sa pagbabangko at industriya. Lumilitaw ang isang sistema ng lipunan at lalong nagiging katangian ng modernong mundo kung saan ang estado at isang malapit na kaugnay na klase ng pagbabangko at pinagsamantalahan ng mga lider ng negosyo ang lahat. [^18][^19] -[^16]: On the enthusiastic participation of the banking elite in the creation of the Federal Reserve System, see Rothbard, *Mystery of Banking*, chaps. XV, XVI. +[^16]: Sa masiglang partisipasyon ng piling tao sa bangko sa paglikha ng Pederal na Katahimikang Sistema, tignan sis Rothbard, *Misteryo ng Pagbabangko*, mga chap. XV, XVI. -[^17]: On the formation of the state-banking-business coalition, see Gabriel Kolko, *The Triumph of Conservatism* (Chicago: Free Press, 1967); *Railroads and Regulations* (Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1965); James Weinstein, *The Corporate Ideal in the Liberal State* (Boston: Beacon Press, 1968); Richard Radosh and Murray N. Rothbard, eds., *A New History of Leviathan* (New York: Dutton, 1972). +[^17]: Sa pagbubuo ng koalisyon ng estado-bangko-negosyo, tignan si Gabriel Kolko, *Ang Pagtatagumpay ng Pagkakonserbatibo* (Chicago: Malayang Pahayagan, 1967); *Ang Railroad at mga Regulasyon* (Princeton, N.J.: Princeton Unibersidad Press, 1965); James Weintein, *Ang Tamang Ideal sa Liberal na Estado* (Boston: Beacon Press, 1968); Richard Radosh at Murray N. Rothbard, eds., *Ang isang Bagong Kasaysayan ng Leviathan* (New York: Dutton, 1972). -[^18]: In the Marxist tradition this stage of social development is termed “monopoly capitalism,” “finance capitalism,” or “state monopoly capitalism.” +[^18]: Sa Marxist tradisyon ang platapormang ito ng panlipunang pag-unlad ay tinatawag na "monopolyong kapitalismo," "kapitalismo ng pananalapi." o "estado ng monopolyong kapitalismo." -The descriptive part of Marxist analyses is generally valuable. In unearthing the close personal and financial links between state and business, they usually paint a much more realistic picture of the present economic order than do the mostly starry-eyed “bourgeois economists.” Analytically, however, they get almost everything wrong and turn the truth upside down. +Ang mapaglarawang bahagi ng Marxist ay pinag-aaralan sa karaniwang may halaga. Sa pagtuklas ng malapit na personal at pananalapi ng mga koneksyon sa pagitan ng estado at negosyo, sila ay karaniwan na nagpinta ng isang mas makatotohanang larawan ng kasalukuyang pang-ekonomiyang kaayusan kaysa sa karamihan ng mga mala-burges na ekonomista." Analitikong, gayunpaman, halos lahat sila ay nagkakamali at binabaligtad ang katotohanan. -The traditional, correct pre-Marxist view on exploitation was that of radical laissez-faire liberalism as espoused by, for instance, Charles Comte and Charles Dunoyer. According to them, antagonistic interests do not exist between capitalists as owners of factors of production and laborers, but between, on the one hand, the producers in society, i.e., homesteaders, producers and contractors, including businessmen as *well* as workers, and on the other hand, those who acquire wealth nonproductively and/or noncontractually, i.e., the state and stateprivileged groups, such as feudal landlords. This distinction was first confused by Saint-Simon, who had at some time been influenced by Comte and Dunoyer, and who classified market businessmen along with feudal lords and other stateprivileged groups as exploiters. Marx took up this confusion from Saint-Simon and compounded it by making only capitalists exploiters and all workers exploited, justifying this view through a Ricardian labor theory of value and his theory of surplus value. Essentially, this view on exploitation has remained typical for Marxism to this day despite Böhm-Bawerk’s smashing refutation of Marx’s exploitation theory and his explanation of the difference between factor prices and output prices through time preference (interest). To this day, whenever Marxist theorists talk about the exploitative character of monopoly capitalism, they see the root cause of this in the continued existence of the private ownership of means of production. Even if they admit a certain degree of independence of the state apparatus from the class of monopoly capitalists (as in the version of “state monopoly capitalism”), for them it is not the state that makes capitalist exploitation possible; rather it is the fact that the state is an agency of capitalism, an organization that transforms the narrow-minded interests of individual capitalists into the interest of an ideal universal capitalist (the *ideelle Gesamtkapitalist*), which explains the existence of exploitation. +Ang tradisyonal at tamang pagtingin sa Marxista sa pagsasamantala ay radikal na laissez-faire libertalismo bilang yumakap ng, halimbawa, si Charles Comte at si Charles Dunoyer. Ayon sa kanila, hindi magkakaroon ng mga antagonistang interes sa pagitan ng mga kapitalista bilang mga may-ari ng mga sanhi ng produksyon at manggagawa, ngunit sa pagitan, sa isang banda, ang mga producer sa lipunan, ibig sabihin, mga lupain, mga producer at mga kontratista, kabilang ang mga negosyante bilang *mabuti* bilang manggagawa, at sa kabilang banda, ang mga nakakuha ng kayamanan ay hindi produktibo at/o hindi kontraktwal, ibig sabihin, ang mga grupo ng estado at pribilehiyo, tulad ng mga pyudal ng may-ari ng lupa. Ang pagkilala na ito ay unang naguguluhan si Saint-Simon, na sa ilang panahon ay naiimpluwensyahan ng Comte at Dunoyer, at pinag-uri-uri ang mga negosyante sa merkado kasama ang mga pyudal na makapangyarihan at iba pang mga grupo na may karapatan bilang mga mapagsamantala. Kinuha ni Marx ang pagkalito mula kay Saint-Simon at pinagsama ito sa pamamagitan ng paggawa lamang ng mga kapitalista at lahat ng manggagawa ng pinagsamantalahan, pagbibigay-katwiran sa pananaw na ito sa pamamagitan ng isang Ricardian labor teorya ng halaga at ang kanyang teorya ng sobrang halaga. Lubhang kailangan, ang pananaw na ito sa pagsasamantala ay nananatiling tipikal sa Marxism hanggang sa araw na ito sa kabila ng mapanira na pagbatikos ni Bohm-Bawerk ng teorya sa pagsasamantala ni Marx at ang kanyang paliwanag sa pagkakaiba sa pagitan ng mga dahilan ng presyo at mga presyo ng output sa pamamagitan ng kagustuhan sa oras (interes). Sa araw na ito, kapag ang Marxist teorya ay nag-uusap tungkol sa mapagsamantalang katangian ng monopolyong kapitalismo, nakita nila ang ugat na sanhi nito sa patuloy na pag-iral ng pribadong pagmamay-ari ng mga paraan ng produksyon. Kahit na aminin nila ang isang tiyak na antas ng kalayaan ng makinarya ng estado mula sa uri ng monopolyong kapitalistang (tulad ng bersyon ng "monopolyong kapitalismo ng estado"), para sa kanila ito ay hindi ang estado na posible ang posibilidad sa kapitalistang pagsasamantala; sa halip ito ang katotohanan na ang estado ay isang ahensya ng kapitalismo, isang organisyon na nagbabago sa interes ng mga indibidwal na kapitalista sa makitid na isip sa interes ng isang perpektong unibersal na kapitalista (ang *ideelle Gesamtkapitalist*), na nagpapaliwanag ng pagkakaroon ng pagsasamantala. -In fact, as explained, the truth is precisely the opposite: It is the state that by its very nature is an exploitative organization, and capitalists can engage in exploitation only insofar as they stop being capitalists and instead join forces with the state. Rather than speaking of state monopoly capitalism, then, it would be more appropriate to call the present system “state financed monopoly socialism,” or “bourgeois socialism.” +Sa katunayan, tulad ng pangangatwiran, ang katotohanan ay tiyak na kasalungat: ito ay ang estado sa pamamagitan ng likas na katangian nito ay isang mapagsamantalang organisasyon, at ang mga kapitalista ay makakaapekto lamang sa pagsasamantala sa pagtigil ng pagiging kapitalista at sa halip sumali sa mga pwersa sa estado. Sa halip na magsalita tungkol sa monopolyong kapitalismo ng estado, kung gayon, magiging mas angkop na tawagan ang kasalukuyang sistema "Tustusan ng estado ang monopolyong sosyalismo," o "burges na sosyalismo." -For representative Marxist studies, see Rudolf Hilferding, *Finance Capital* (London: Routledge and Kegan Paul, 1981); V.I. Lenin, *Imperialism Last Stage of Capitalism* (Moscow: Foreign Languages Publishing House, 1947); Paul M. Sweezy, *The Theory of Capitalist Development* (New York: Monthly Review Press, 1942); Paul A. Baran and Paul M. Sweezy, *Monopoly Capital* (New York: Monthly Review Press, 1966); Ernest Mandel, *Marxist Economic Theory* (London: Merlin, 1962); *Late Capitalism* (London: New Left Books, 1975); Herbert Meissner, ed., *Bürgerliche Ökonomie ohne Perspektive* (East Berlin: Dietz, 1976); on the perversion of the classical liberal class analysis through Marxism, see Murray N. Rothbard, “Left and Right” in *Egalitarianism As a Revolt Against Nature and Other Essays* (Washington, D.C.: Libertarian Review Press, 1974); on the refutation of the Marxist theory of exploitation, see Eugen von Böhm-Bawerk, *Karl Marx and the Close of His System*, ed. Paul M. Sweezy, (New York: Augustus M. Kelley, 1948). +Para sa mga kinatawan ng Marxistang pag-aaral, tignan si Rudolf Hilferding, *Tustusan ang Kapital* (London: Routledge at Kegan Paul, 1981); V.I. Lenin, *Imperyalismo ang Huling Yugto ng Kapitalismo* (Moscow: Foreign Languages Publishing House, 1947); Paul M. Sweezy, *Ang Teorya ng Kapitalistang Pag-unlad* (New York: Buwanang Pagsusuri Press, 1942); Paul A. Baran at Paul M. Sweezy, *Kapital ng Monopolyo* (New York: Buwanang Pagsusuri Press, 1966); Ernest Mandel, *Marxistang Ekonomiya ng Teorya* (London: Merlin 1962); *Huling Kapitalismo* (London: Bagong Left na Libro, 1975) Herbert Meissner, ed., *Burgerliche Okonomie ohne Perspektive* (East Berlin: Dietz, 1976); sa pag-uusig ng klasikong liberal na halibawa ng pagsusuri sa pamamagitan ng Marxismo, tignan si Murray N. Rothbard, "Kaliwa at Kanan" sa *Egalitarianism Bilang Isang Pag-aalsa Laban sa Kalikasan at Iba pang mga Sanaysay* (Washington, D.C.: Press Review Libertarian, 1974); sa pagpapabulaanan ng Marxistang teorya ng pagsasamantala, tignan si Eugen von Bohm-Bawerk, *Karl Marx at ang pagsara ng Kanyang Sistema*, ed. Paul M. Sweezy, (New York: Augustus M. Kelley, 1948). -[^19]: To recognize the far-reaching integration of state interests and those of the economic power elite, which is brought about by the monopolization of money and banking, is not to say that there cannot be conflicts arising within this coalition. As mentioned earlier, the state is also characterized, for instance, by the necessity of democratizing its constitution. And the democratic process could well bring egalitarian or populist sentiments to the surface which were opposed to the state’s favorable treatment of banks and big business. However, it is precisely the financial nature of the state-business connection that makes such an occurrence unlikely. For not only would this pose an immediate threat to the economic power elite; it would also imply severe financial losses in state income, even if it did not threaten the stability of the state as such. Hence a powerful incentive exists for both sides to join forces in filtering any such sentiment out of the political process before it ever becomes widely heard and to ensure with all resources at their command that the range of political alternatives admitted to public discussion is so restricted as to systematically exclude any scrutinizing of their joint counterfeiting racket. +[^19]: Upang kilalanin ang may malaking epekto na pagsasama ng mga interes ng estado at ng mga piling tao na makapangyarihan sa ekonomiya, na dulot ng monopolisasyon ng pera at pagbabangko, ay hindi sinasabi na hindi maaaring magkasalungat sa loob ng koalisyon na ito. Tulad ng nabanggit ng mas maaga, ang estado ay nailalarawan din, halimbawa, sa pangangailangan ng demokratisasyon sa kontitusyon nito. At ang proseso ng demokratiko ay maaari makapagdulot ng pagka-pantay o papyulistang mga pagkaunawa sa panig na kung saan ay kontrahin sa kanais-nais na pagtrato ng estado ng mga bangko at malaking negosyo. Gayunpaman, ito ay tiyak na likas na pinansyal ng koneksyon sa negosyo-estado na gumagawa ng ganitong pangyayari ay malamang na hindi. Sapagkat hindi lamang ito magbibigay ng agarang banta sa piling kapangyarihan ng ekonomista; ito ay nagpapahiwatig din ng malubhang pagkalugi sa pananalapi sa kita ng estado, kahit hindi ito nagbabanta sa katatagan ng estado bilang ganito. Samakatuwid, mayroong isang malakas na dahilan para sa magkabilang panig upang sumali sa mga pwersa sa pagsasala ng anumang naturang damdamin sa proseso ng pulitika bago ito maging malawak na pakinggan at upang matiyak sa lahat ng mga mapagkukunan sa kanilang utos na ang hanay ng mga alternatibong pampulitika na pinapasok sa pampublikong talakayan ay napigilan tulad ng sistematikong ibukod ang anumang pagsusuri ng kanilang pinagsamang pag-counterfeit na katiwalian. -See on this also such—in spite of their characteristic leftist misconceptions—informative studies as C. Wright Mills, *The Power Elite* (New York: 1965); G. William Domhoff, *Who Rules America?* (New York: 1967); E.E. Schattschneider, *The Semi-Sovereign People* (New York: Holt 1960); Peter Bachrach and Morton Baratz, *Power and Poverty* (New York: 1970); C. Offe, *Strukturprobleme des Kapitalistischen Staates* (Frankfurt/M. Suhrkamp, 1972). \ No newline at end of file +Tignan din ito-sa kabila ng kanilang mga katangian na mga makakaliwa na maling kuru-kuro-nagbibigay-kabatiran ng mga pag-aaral bilang C. Wright Mills, *Ang Kapangyarihan ng mga Piling Tao* (New York: 1965); G. William Domhoff, *Sino ang Batas ng Pamahalaan?* (New York: 1967); E.E. Schattschneider, *Ang Kalahati-malayang mga tao* (Jnew York: Holt 1960); Peter Bachrach at Morton Baratz, *Kapangyarihan at Kahirapan* (New York: 1970); C. Offe, *Strukturprobleme des Kapitalistischen Staates* (Frankfurt/M. Suhrkamp, 1972). \ No newline at end of file diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_04.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_04.md index 1911d7e38..57298bea2 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_04.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_04.md @@ -1,49 +1,49 @@ -### Internasyonal Polikita at Internasyonal Monetaryong Order +### Ang Panbansang Politika at Pambansang Utos sa Pananalapi -Man’s economic interests, i.e., his interests in improving his income and wealth by means of producing and exchanging, lead to the emergence of a universally used commodity money—gold—and a system of free banking. +Ang pang-ekonomikong interes ng mga tao, i.e., ay ang kanyang mga pansariling interes sa pagpapagandai ng kanyang kita at kayamanan sa pamamagitan ng paggawa at pagpapalitan, na humantong sa paglutang ng isang pangkalahatang ginagamit na kalakal ng pera —ginto—at isang paraan ng libreng pagbabangko. -Man’s political interests (i.e., his interests in improving his income and wealth through exploitation at the expense of producers and contractors) lead to the formation of states, the destruction of the gold standard and the monopolization of money and banking. +Ang mga usaping pampulitikang interes ng mga tao (i.e., ay ang kanyang mga interes sa pagpapaganda ng kanyang kita at kayamanan sa pamamagitan ng pagsasamantala sa mga gastos ng mga prodyuser at mga kontraktor) ay duamting sa pagbubuo ng mga estado, at ang pagkawasak sa pamantyan ng ginto at ang monopolisasyon sa pera at sa pagbabangko. -Yet once a state is established as a monopolist of exploitation and counterfeiting new problems emerge. For even if its monopolistic position is secured within a given territory, competition between states operating in different territories still exists. It is this competition which imposes severe limits on any one government’s exploitative powers. On one hand, it opens up the possibility that people will vote against a government with their feet and leave its territory if they perceive other territories as offering less exploitative living conditions. Or if other states are perceived as less oppressive, the likelihood increases of a state’s subjects collaborating with such foreign competitors in their desire to “take over.” Both of these possibilities pose a crucial problem for each state. For each literally lives off a population, and any population loss is thus a loss of potential state income. Similarly, any state’s interest in another’s internal affairs must be interpreted as a threat, in particular if it is supported by the latter’s own subjects, because in the business of exploitation one can only prosper as long as there is something that can be exploited and, obviously, any support given to another state would reduce what remains left over for itself. +Sapagkat sa sandali na ang isang estado ay maitatag bilang isang monopolista ng pananamantala at pag-iwas sa mga bagong suliraning mga lumilitaw. Kahit na ang posisyon ng monopolistikong ito ay sigurado nakuha sa loob ng isang nasabing teritoryo, na umiiral pa rin ang kumpetisyon sa pagitan ng mga estado na tumatakbo sa iba't ibang mga teritoryo. Ang labanang ito na nagbibigay ng malubhang mga limitasyon sa anumang kapangyarihan sa pananamantala ng ating gobyerno. Sa isang sulok, nagtutungo ito sa posibilidad na ang mga tao ay sumang-ayon kontra sa isang gobyerno sa kanilang mga paa at para iwanan ang teritoryo na ito at kung nakikita nila ang iba pang mga teritoryo bilang nag-aanyaya sa mas kakaunting mga mapanamantalang kondisyon sa pamumuhay. O kaya naman ang iba pang mga estado ay nahalata na mas maliit ang antas bilang mapang-api, ang pagtaas ng mga posibilidad ng mga paksa ng estado na nakikipag-ugnayan sa mga dayuhang kakumpitensiya sa kanilang pagnanais na "umugaw." Ang magkaparehong mga posibilidad na ito ay nagiging isang napahalagang suliranin para sa bawat estado. Para sa bawat isa ay literal na naninirahan sa isang populasyon, at ang anuman ang pagkawala ng populasyon ay isang pagkawala ng potensyal na kita ng estado. Sa kaparehong paraan, ang interes ng alin mang estado sa panloob na mga gawain ng ibang tao ay dapat din bigyan ng-kahulugan bilang banta, lalo na kung ito ay sinusuportahan ng sariling mga paksa, marahil sa negosyo ng pananamantala ang isa ay pwede lang umangat hangga't mayroong isang bagay na pwedeng pinagsasamantalahan at, malinaw na, ang anlin mang suporta na ibinigay sa isa pang estado ay magbabawas sa kung ano ang nananatiling tira para sa sarili nito. -On the other hand, with several competing states each individual state’s counterfeiting power becomes severely limited. In fact, on the international level a problem reemerges which is directly analogous to the obstacle to counterfeiting which was implied by a system of free banking, and which the states solved internally through the monopolization or cartelization of banking. The situation is characterized by different national paper monies with freely fluctuating exchange rates, If one state counterfeits more extensively than another, its currency is bound to depreciate in terms of the other, and for such a state this means (whatever different things it may mean for its various subjects) that its income has declined in relation to that of another state. With this its power vis-à-vis that of another state is decreased. It becomes more vulnerable to a competing state’s attacks (military or economic). Naturally, it is in no state’s interest to see this happen, and hence one’s counterfeiting desire must be restrained accordingly. Counterfeiting still continues permanently, of course, because it is in every state’s own interest; but no state is truly autonomous in its decision about how much to inflate and instead must at all times pay close attention to the inflationary policies of its competitors and flexibly adjust its own actions to theirs. +Sa kabilang banda, ay may ilang mga nakikipagkumpitensiyang estado na nagiging malubhang limitado ang mga pagkakamali sa bawat indibidwal na estado. Sa katotohanan, sa internasyonal na batayan ay isang muling lumabas ang suliranin na kung saan ay direktang kamukha sa panganinb sa pag-kopya na ipinahiwatig ng isang sistema ng libreng pagbabangko, at kung saan ang mga estado ay malulutas mula sa loob sa pamamagitan ng monopolisasyon o kartelisasyon ng pagbabangko. Ang kalagayan ay naihalintulad sa pamamagitan ng mga iba't ibang mga pambansang papel na pera na may malayang pag-iiba ng mga halaga ng palitan, Kapag ang isang estado ay nagpapalayas ng isang mas malawak kaysa sa isa pa, ang pera nito ay nakasalalay sa pag-maliit sa mga tuntunin ng iba, at para sa naturang estado ito ay nangangahulugan (anuma pa man ang iba't ibang mga bagay na pwedeng ibig sabihin nito para sa iba't ibang mga paksa nito) na ang kita nito ay pilit na tinanggihan kasama ng iba pang mga estado. Sa ganito at sa kanyang kapangyarihan na ito sa harap ng ibang estado ay nabawasan. Ito ay lalong nagiging mas mahina sa mga pag-kilos ng pakikikumpitensiya ng estado (militar o pang-ekonomiko). Bilang natural, ito ay wala sa interes ng estado na makita itong mangyari, at samakatuwid ang pagnanais ng pagkopya ng isa ay dapat rin na awatin nang naaayon dito. At ang pagpapakalat nito ay tuloy-tuloy pa rin, siyempre, marahil sa bawat interes ng estado; pero walang estado na tunay na nagsasarili sa kanyang mga desisyon na ito tungkol sa kung magkano ang mapalaganap at sa halip ay dapat na magbayad ng pansin sa lahat ng mga batas para sa implasyon ng kanyang mga katunggali at nababaluktot na ayusin ang sariling mga pagkilos sa kanila. -In order to maximize its exploitatively acquired income, it is in a state’s natural interest to overcome both of these external restrictions on internal power. Cartelization would seem a possible solution. However, it must fail as such because—due to the lack of a monopolistic enforcement agency—interstate cartels could only be voluntary and would hence appear less attractive to a state the more powerful it already is and the less inflationary its counterfeiting policy. By joining any such cartel a state would harm itself to the advantage of less successful and more inflationary states. There is only one stable solution for the problem then: A state must aim to expand its territory, eliminate its competitors and, as its ultimate goal, establish itself as a world government. And parallel to this must be its attempts to make its paper currency used in wider territories and ultimately make it the world currency under the control of its own world central bank. Only if these goals are achieved will a state come into its own. There are many obstacles on this path, and these may prove so severe as to make it necessary to settle for less than such a perfect solution. However, as long as there is a state in existence, such an interest is operative and must be understood as such if one is to correctly interpret past developments as well as future tendencies (after all it also took the states several centuries to reach their present internal counterfeiting powers!). +Upang magamit ang kanyang pagpapalaki ng mapanirang kita, ito ay nasa natural na interes ng mga estado para mapaglabanan ang magkaparehong mga panlabas na paghihigpit sa panloob na kapangyarihan. At ang kartelisasyon ay parang isang posibleng solusyon. Gayunman, ay dapat pa itong mabigo dahil sa- kawalan ng isang monopolistikong pagpapatupad na mga kartel sa panloob na estado ay pwede lang maging kusang-loob at sa gayon ay lalabas na mas kaakit-akit sa isang estado na mas makapangyarihan ito at mas mababa ang implasyon nito sa patakaran sa pagkahuwaran. At sa pamamagitan ng pakikisali sa anumang mga ganoong kartel isang estado ay masasaktan ang kanyang sarili sa kapakinabangan ng hindi masyadong matagumpay at mas maraming mga implasyon ng estado. Mayroon lang isang mas matatag na kasagutan para sa suliranin pagkatapos: Ang isang estado ay may dapat na layunin upang palakihin ang mga teritoryo nito, at alisin ang mga kakumpitensya nito at, bilang kanyang pinaka-pangunahing layunin, ay itatag ang sarili nito bilang isang pamahalaan ng buong mundo. At ang kahilera ng mga ito ay dapat na ang mga pagtatangka upang gawin ang papel na pera na ginagamit sa mas malaking mga teritoryo at sa huli ay ginagawa itong pera sa buong mundo sa ilalim ng pagkontrol ng sarili nitong pandaigdigang bangko sentral. Tangi lang kapag ang mga layuning ito ay nakuha na mgaing isang estado sa pagdating sa sarili nito. Mayroon namang maraming mga balakid sa daang ito, at ang mga ito ay pwedeng maging napakalubha para gawin ito, sa kailangan para manirahan para sa mas mababa kaysa sa gaya ng isang perpektong kasagutan. Gayunpaman, hangga't may natitirang isang estado na umiiral, at ang gayong interes ay pwedeng gumana at dapat na maintindihan kapag ang isa pa ay para maipaliwanag nang tama at ang mga nakaraang pagpapaunlad gayundin ang mga kaugalian na kinakaharap (pagkatapos ng lahat ay kinuha din nito ang mga estado ng mga ilang siglo para makamit ang kanilang kasalukuyan panloob na kapangyarihan sa pagkahuwad!). -The means for accomplishing the first of its two integrated goals is war. War and state are inextricably connected.[^20] Not only is a state an exploitative firm and its leading representatives can thus have no principled objection to nonproductive and noncontractual property acquisitions—otherwise they would not do what they do or the state would simply fall apart and dissolve. And it cannot be surprising then that they should also have no fundamental objection to a territorial expansion of exploitation by means of war. In fact, war is the logical prerequisite of a later cease-fire: and its own internal, institutionalized system of exploitation is nothing but a—legitimate—cease-fire, i.e., the result of previous conquests. In addition, as the representatives of the state they are also in command of the very means which make it increasingly likely that one’s aggressive desires can actually be put into effect. In command of the instrument of taxation and, even better for this purpose, of absolute internal counterfeiting powers the state can let others pay for its wars. And naturally, if one does not have to pay for one’s risky ventures oneself but can force others to do so, or if one can simply create the needed funds out of thin air, one tends to be a greater risk-taker and more trigger-happy than one would otherwise be. +Ang ibig sabhin ng mga ito upang maisakatuparan ang pagsasagawa ng una sa dalawang pinag-isang layunin nito ay isang digmaan. At ang digmaan at ang estado ay walang ugnayan.[^20] Hind lang sa isang estado ang isang mapanamantalang kompanya at ang mga nangungunang mga kinatawan nito ay pwedeng walang mga prinsipyo na pagtutol sa mga hindi produktibo at hindi-kontraktwal na pagkuha ng mga ari-arian—at kung hindi man ay hindi rin nila gagawin na kung ano ang kanilang isinasagawa o ang estado ay babagsak lang at malulusaw. At hindi naman nakakapag-taka na kung gayon ay dapat rin na wala silang pinaka-pangunahing pagkontral sa isang teritoryal na pagpapalaki ng pananaamantala sa pamamagitan ng digmaan. Bilang katunayan, na ang digmaan ay ang pangunahing lohikal na kailangan ng sunud-sunod na sunog: at ang sarili nitong panloob, sa itinayong mga sistema ng pananamantala na walang anuman kundi sa isang—lehitimong—tigil-putukan, i.e., ang resulta ng mga lumipas pagnanakop. Ang karadgan pa dito, na ang mga kawani ng estado ay sila rin ang nasa pinakadulong utos na pamamaraan na lalong ang mga agresibong pagnanasa ng isang tao ay pwedeng ilagay sa aktwal sa apekto. At sa utos ng instrumento ng pagbabayad ng buwis at, kahit na mas mabuti para sa layuning ito, ng ganap na panloob na mga hindi tunay na kapangyarihan na pwedeng payagan ng estado at ang iba na nagbayad para sa mga digmaan nito. At likas na, kapag ang isang tao ay hindi kailangang magbayad para sa isang delikadong na pakikibaka ng sarili pero pwedeng pilitin na isagawa ng iba ito, o kapag ang isang tao ay pwedeng bumuo na lang ng mga kinakailangang pondo mula sa manipis na hangin, ang isa ay nagiging mas malaking peligro at nagwagi- sa kasiyahan kaysa sa isa ay pwedeng maging. -While independent of demand and hence by nature a more aggressive institution than any normal business that would have to finance its wars with income gained exclusively through voluntary transactions and that would thus face immediate financial repercussions if only a single one of its clients reduced his purchases in response to his dissatisfaction with this business’ war policy, the state is still not entirely free of all constraints in its pursuit of foreign aggression. Just as states emerge although there is no demand for them, so wars occur without having been demanded. But as the emergence and the growth of states is constrained by public opinion, so also are the state’s war endeavors. For obviously, in order to come out of an interstate war successfully, a state must be in command of sufficient—in relative terms—economic resources which alone make its actions sustainable. However these resources can only be provided by a productive population. Thus, to secure the means necessary to win wars and to avoid being confronted with slackening productive outputs while at war, public opinion again turns out to be the decisive variable constraining a state’s foreign policy. Only if popular support for the state’s war exists can it be sustained and possibly won. The support from the banking and business establishment can be won easily, provided the foreign aggression promises a successful end and its cost can be established with a sufficient degree of accuracy. Not everyone of this class will be ready to join in, of course, because one may have vested interests in the to-be-conquered territory that will be damaged in the event of an interstate conflict; or one may wish that country C rather than B would be attacked; or one may even in principle be opposed to war. Generally, the expectation that along with one’s own state’s victory the business and banking elite would become established as a ruling class over a larger territory, with correspondingly expanded possibilities for financial exploitation, is a most powerful reason for the economic—in particular the banking—elite to pay close attention to the war option. +Habang ang pagkakahiwalay sa pangangailangan at sa madaling sabi ay natural na ang isang mas agresibong institusyon kaysa sa anu pa mang normal na negosyo na dapat aksayahin ang mga digmaan na ito sa kita na nakukuha sa eksklusibo sa pamamagitan ng boluntaryong mga transaksyon at sa gayon ay nahaharap ng madaliang mga pinansiyal na epekto kung ang solong ito ay isa sa mga kliyente nito na nabawasan ang kanyang mga pagbili sa tugon sa kanyang kawalan ng kasiyahan sa batas ng digmaang ito ng negosyo, ang estado ay hindi pa rin ganap na libre lahat ng mga hadlang sa paghanap ng dayuhang agresyon. Kagaya ng mga lumutang na estado bagaman walang pangangailangan para sa kanila, kaya ang mga digmaang ay nangyari nang hindi na hiniling. Marahil ang kasalukuyang pagmutang at paglawak ng mga estado sa pamamagitan ng mga haka-haka ng publiko, gayon din ang mga pagsusumikap sa digmaan ng estado. Ukol sa pagkahalata, para matagumpay na lumabas sa isang pandaigdigang digmaan, at dapat ang isang estado ay may sapat na estado—sa termino ng kamag-anak—sa mga kamag-anak na mga pang-ekonomikong pinagkukunan ng nag-iisa na nagpapatuloy sa mga pagsagawa nito. Gayunman, ang mga pinagkukunan na ito ay pwede lang ibigay ng isang kapaki-pakinabang na populasyon. At sa gayon, para masiguro ang mga kinakailangang hakbang para magwagi sa mga digmaan at para makaiwas sa pagharap sa malubay na mga produktibong natapos na habang sa digmaan, ang publiko ay muling nag-opinyon na maging ang mapagpasyang pagbabago na nagpapataw ng isang banyagang mga batas ng estado. At kung ang kilalang pagsuporta para sa digmaang pang-estado ay pwede pa rin matagal at posibleng magtagumpay. Ang pag-suporta mula sa pagbabangko at pagtatayo ng mga negosyo ay madali lang, kapag ang pagsalakay ay nangangako ng isang matagumpay na pagwawakas sa gastos nito ay maitayo na mayroong sapat na antas ng katumpakan. Hindi naman lahat ng uri na ito ay magiging handa na sumali sa, at siyempre, dahil ang isa ay pwedeng magkaroon ng mga interes sa mga naagaw na mga teritoryo na nasira sa pangyayari ng isang salungat sa pagitan; o ang isa ay pwedeng hilingin na ang bansa na C kaysa sa B na aatake; o ang isa ay pwede sa kahit na sa prinsipyo ay sumasalungat sa digmaan. At sa pang-kabuuan, ang pag-asa na kaakibat ang pagtagumpay ng sariling estado ng negosyo at mga piling bangko ay itatayo bilang isang naghaharing klase sa isang mas malaking teritoryo, na may katumbas na pinalaking posibilidad para sa pananamantala sa pananalapi, ay isang pinakakapangyarihang dahilan para sa ekonomiya—at lalo na ang pagbabangko—ang piling tao ay kasama upang bigyang-pansin ang opsyon ng digmaan. -Yet their support is by no means sufficient. In a war even more so than during peacetime a state is dependent on every single person’s willingness to work and produce (there can no longer be any loafers during wartime). To ensure widespread enthusiasm, all states must help create and support nationalistic ideologies. They have to wrap themselves up as nation states and pose as the banner carriers and protectors of the superior values of one’s own nation as distinct from those of others, in order to generate the public identification with one specific state which is necessary in order to then turn around and wipe out the independence of more and more distinct nations and separate ethnic, linguistic and cultural groups. +Marahil ang kanilang mga suporta ay hindi sapat. At sa isang digmaan kahit na higit pa sa mapayapang mga panahon ang isang estado ay nakasaalang-alang sa pagpayag ng bawat isang tao na magtrabaho at gumawa (hindi na pwedeng maging anumang tamad sa panahon ng digmaan). Para masigurado ang malawak na pagiging sigasig, ang lahat ng mga estado ay dapat ttumulong lumikha at suportahan ang mga ideolohiyang pambansa. Dapat nilang balutin ang kanilang sarili bilang mga estado ng bansa at pinahirap bilang mga tagapag-dala at mga tagapangtanggol at ng pangunahing mga pag-uugali ​​ng sariling bansa bilang naiiba mula sa mga iba, upang makabuo ng pampublikong pagkakakilanlan sa isang partikular na estado na kinakailangan para ang pagkatapos ay ibalik at lipulin ang kalayaan ng higit at higit na natatanging mga bansa at hiwalay na grupo ng etniko, wika at mga grupo ng kultura. -However, something more substantial is required in order to keep the population working and producing the resources needed for a war: After all, the other states assumedly have the support of their business elite; and they, too, have created a spirit of nationalism in their territories. Assuming further that the antagonistic states initially control populations of comparable size and territories with similar natural endowments, the decisive variable determining victory or defeat becomes the relative economic wealth of the societies involved, their relative degree of economic development and capital accumulation. Those states tend to be victorious in interstate warfare that can parasitically draw on superior economic wealth. Clearly though, in order to be in this position conditions relatively favorable to wealth and capital formation in their respective territories must previously have existed. States do not positively contribute to this. On the contrary, as institutions engaged in nonproductive and noncontractual property acquisitions, their very existence is destructive of wealth and capital accumulation. However, they can make a negative contribution. Wealth and capital comes into existence only through homesteading, producing and contracting, and a relatively lower degree of exploitation of homesteaders, producers and contractors means a relative boost to capital formation, which in the next round of exploitation can give the state the additional resources needed to succeed militarily over its foreign competitors. Thus, what is also required in order to win wars is a relatively high degree of internal liberalism. +Gayunman, ang bagay na mas malaki ay ang kailangan para sa isang digmaan: Matapos ang lahat, ang iba pang mga estado assumedly may suporta ng kanilang mga piling tao sa negosyo; at sila rin ay bumuo ng isang espiritu ng nasyonalismo sa kanilang mga teritoryo. At sa inaakala na ang mga antagonistang estado ay nagsimulang kontrolin ang mga populasyon ng mga kahawig na sukat at teritoryo na may katulad na likas na abilidad, at ang determinadong pabago-bago na tinutukoy ng tagumpay o ang pagkatalo ay nagiging kamag-anak na pang-ekonomiyang yaman ng mga lipunan na kasangkot, ang kanilang kamag-anak na antas ng pang-ekonomikang pag-unlad at kapital na akumulasyon. Ang gaya ng mga estadong ito ay may posibilidad na maging magtagumpay sa digmaang sa loob ng estado na pwedeng parasitikali na iginuhit sa superyor sa yaman ng ekonomiya. Gayunman, ay malinaw na rin upang maging sa kalagayang ito na ang posisyon na medyo kaaya-aya sa kayamanan at sa pagbuo ng kabisera sa kanya-kanyang mga teritoryo ay dapat umiiral na dati pa. Ang isang estado ay hindi positibo ang pag-ambag dito. Sa kabaligtaran, bilang mga institusyong mga nakikibahagi sa mga hindi produktibo at di-kontraktwal na pagmamay-ari ng ari-arian, ang kanilang pag-iral na nakakasira sa kayamanan at kapital ng mga akumulasyon. Gayunman, pwede silang gumawa ng mga negatibong ambag. Ang yaman at kapital na kita ay umiiral lamang sa pamamagitan ng pagpapanatili sa bahay, sa pag-susuplay at pagkokontrata, at ang medyo mas mababang antas ng pananamantala sa mga pananatili sa bahay, prodyuser at nangogontrata ay nangangahulugan sa isang kamag-anak na tulong sa pagbuo ng kapital, na sa susunod na pag-sirkula ng pananamantala ay pwedeng magbigay sa estado ng mga karagdagang mapagkukunan ng kailangan upang magtagumpay laban sa militar sa mga dayuhang kakumpitensya nito. Kaya naman, kung ano ang kinakailangan para magtagumpay sa mga digmaan ay isang mataas na batayan ng panloob na liberalismo. -Paradoxical as it may first seem, the more liberal[^21] a state is internally, the more likely it will engage in outward aggression. Internal liberalism makes a society richer; a richer society to extract from makes the state richer, and a richer state makes for more and more successful expansionist wars. And this tendency of richer states toward foreign intervention is still further strengthened, if they succeed in creating a “liberationist” nationalism among the public, i.e., the ideology that above all it is in the name and for the sake of the general public’s own internal liberties and its own relatively higher standards of living that war must be waged or foreign expeditions undertaken. +Ang paradosikal ito ay ang unang nakita, ang mas mdaming liberal [^21] ang isang estadong panloob, ay mas gusto na makipagtulungan ito sa panlabas na pag-atake. Ang pandaigdigang mga liberalismo ay gumagawa ng isang lipunan na mas mayaman; ang isang mas mahusay na lipunan ay para kunin mula sa ginagawang mas mahusay na estado, at ang isang mas mahusay na estado ay gumagawa para sa higit pa at mas matagumpay na mga digmaan sa pagpapalaki. Ang tendensiyang ito ng mas mayaman na mga estado patungo sa dayuhang interbensyon ay patuloy pa rin sa pagpapalakas, kung magtagumpay sila sa pagbuo ng isang "liberasyonista" na nasyonalismo sa publiko, ibig sabihin, ay ang ideolohiya na higit sa lahat ay nasa pangalan at alang-alang sa sariling panloob na pangkalahatan sa publikong kalayaan at ang sarili nito sa mas mataas na mga pamantayan ng pamumuhay na dapat digmain o mga dayuhang ekspedisyon na isinasagawa. -In fact, something still more specific can be stated about internal liberalism as a requirement and means for successful imperialism. The need for a productive economy that a warring state must have also explains why it is that *ceteris paribus* those states tend to outstrip their competitors in the arena of international politics which have adjusted their internal redistributive policies so as to decrease the importance of economic regulations relative to that of taxation. Regulations through which states either compel or prohibit certain exchanges between two or more private persons as well as taxation imply a nonproductive and/or noncontractual income expropriation and thus both damage homesteaders, producers or contractors. However, while by no means less destructive of productive output than taxation, regulations have the peculiar characteristic of requiring the state’s control over economic resources in order to become enforceable without simultaneously increasing the resources at its disposal. In practice, this is to say that they require the state’s command over taxes, yet they produce no monetary income for the state (instead, they satisfy pure power lust, as when A, for no material gain of his own, prohibits B and C from engaging in mutually beneficial trade). On the other hand, taxation and a redistribution of tax revenue according to the principle “from Peter to Paul,” increases the economic means at the government’s disposal at least by its own “handling charge” for the act of redistribution. Since a policy of taxation, and taxation without regulation, yields a higher monetary return to the state (and with this more resources expendable on the war effort!) than a policy of regulation, and regulation with taxation, states must move in the direction of a comparatively deregulated economy and a comparatively pure tax-state in order to avoid international defeat.[^22] +Sa katibayan, na ang isang bagay na mas tiyak pa ang pwedeng masabi tungkol sa panloob na liberalismo bilang isang pangangailangan ng paraan para sa matagumpay na imperyalismo. Ang matinding pangangailangan para sa isang produktibong ekonomiya na dapat ilahad din ng isang nakikipaglaban na estado na kung bakit ito ay ang * ceteris paribus* silang mga estado ay may posibilidad na maibabaw ang kanilang mga katunggali sa arena ng internasyunal na pulitika na nag-aayos ng kanilang mga panloob na redistributibong patakaran para bawasan ang kahalagahan ng mga pang-ekonomiyang regulasyon na may kaugnayan sa pagbubuwis. At ang mga regulasyon sa pamamagitan ng kung saan ay nagsasabi ng alinman sa pagpilit o sa pagbabawal ng ilang mga palitan sa pagitan ng dalawa o higit pang mga pribadong tao pati na rin ang pagbubuwis ay nagpapahiwatig ng isang hindi produktibo at / o di-kontratwal na pag-aari ng kita at samakatuwid ay parehong makakapanira sa mga nananatili sa bahay, prodyuser o nangungontrata. Gayunman, na kahit na hindi gaanong mapanira ang produktibong mga natapos na gawa kaysa pagbubuwis pa lang, ang mga regulasyon ay may kakaibang katangiang nangangailangan ng kontrol ng estado sa mga mapagkukunan ng pang-ekonomika para sa pagtatapon nito. At sa pagsasagawang, ito ay para sabihin na nangangailangan sila ng utos ng estado sa mga buwis, gayon pa man ay hindi sila gumagawa ng kita at pera para sa estado (sa halip, tinutugunan nila ang purong kapangyarihan na kasuklaman, gaya ng kapag ang A, para sa walang materyal na pakinabang ng kanyang sarili, ay nagbabawal sa B at C mula sa pagkuha ng kapwa kapaki-pakinabang na kalakalan). Sa ibang banda, ang pagbubuwis at ang muling pamimigay ng kita sa buwis ayon sa prinsipyo na "mula kay Pedro hanggang Pablo," ay nagdadagdag sa mga pang-ekonomiyang paraan sa pagtapon ng pamahalaan ng hindi bababa sa pamamagitan ng sarili nitong "paghawak sa singil" para sa pag-aksyon sa muling pamimigay. Simula sa isang batas ng pagbabayad ng buwis, at pagbubuwis nang walang regulasyon, ay nagbubunga ng mas mataas na pagbabalik muli ng pera sa estado (at sa pamamagitan ng mas marami pang mapagkukunan sa ginugugol na pagsisikap sa digmaan!) Kumpara sa isang alituntunin ng regulasyon, at regulasyon na may pagbubuwis, at ang mga estado ay dapat na ilipat sa direksyon ng isang medyo hindi maayos na ekonomiya at isang medyo dalisay na estado ng buwis upang maiwasan ang pandaigdigang pagkalugi.[^22] -With the backdrop of these theoretical considerations about the nature of the state and international politics, much of history falls into place. Lasting over centuries, practically uninterrupted series of interstate wars vividly confirm what has been stated about the inherently aggressive nature of states. Similarly, history dramatically illustrates the tendency towards increased relative concentration of states as the outcome of such wars: States’ aggressive expansionism has led to the closing of all frontiers, and a steady decline in the number of states along with an equally steady increase in the territorial size of those states that managed to survive. No world state has yet been brought about, but a tendency in this direction is undeniably present. More specifically, history illuminates the central importance that internal liberalism has for imperial growth: First, the rise of the states of Western Europe to world prominence can be so explained. It is in Western Europe that, built on the older intellectual traditions of Greek and Stoic philosophy as well as Roman law, the ideology of natural rights and liberalism emerged.[^23] It was here that—associated with names such as St. Thomas Aquinas, Luis de Molina, Francisco Suarez and the late sixteenth century Spanish Scholastics, Hugo Grotius, Samuel Pufendorf, and John Locke—it increasingly gained influence in public opinion; and where the various states’ internal powers of exploitation were then correspondingly weakened. And their power was even further weakened by the fact that pre-modern Europe was characterized by a highly competitive, almost anarchic international system, with a multitude of rivaling small scale states and feudal principalities. It was in this situation that capitalism originated.[^24] Because the states were weak, homesteaders, producers and contractors increasingly began to accumulate capital; previously unheard of economic growth rates were registered; for the first time a steadily increasing population could be sustained; and, in particular with the population growth leveling off, gradually but continuously the general standard of living began to rise, finally leading to what is called the Industrial Revolution. Drawing on this superior wealth of capitalist societies the weak, liberal states of Western Europe became the richest states on earth. And this superior wealth in their hands then led to an outburst of imperialist ventures which for the first time in history established the European states as genuine world powers, extending their hegemonic rule across all continents. +At sa pamamagitan ng sitwasyong ito ng mga teyoretikong pagsasaalang-alang tungkol sa natural na katangian ng pang-estado at pandaigdigan na pulitika, ang karamihan sa kasaysayan ay nalugi. Ang panghabang-buhay sa pagdaan ng matagal na panahon, ay malinaw na pinagtibay ang serye ng mga digmaan sa panloob na estado at kung ano ang ipinahayag tungkol sa natural na agresibong katangian ng mga estado. Sa kaparehong mga paraan, na ang kasaysayan ay naglalarawan ng tendensya sa mas pagtaas na bilang ng kamag-anak sa konsentrasyon ng mga estado bilang resulta ng digmaan: Ang agresibong pagpapalago ng mga estado ay dumating sa pagsasara ng lahat ng mga hangganan, at isang matatag na pagtanggi sa bilang ng mga estado kasama ang pantay na pagtaas sa ang teritoryal na sukat ng mga estado na pamamahala para lang mabuhay. Walang nagawang pangyayari sa buong mundo ang naganap, ngunit ang isang pagkahilig sa direksyon na ito ay hindi kaaya-aya na naroroon. At Hhgit na tiyak, na ang kasaysayan ay nagpapaliwanag ng sentral na kahalagahan na ang panloob na liberalismo ay para sa paglago ng imperyal: Una, ang ahon ng mga estado ng Kanlurang Europa sa kanyang pagkapopolar sa mundo ay pwedeng ipaliwanag. Iyon ay nasa kanlurang Europa na, itinayo sa mas lumang mga intelektwal na tradisyon ng Griyego at Stoic na pilosopiya pati na rin ang batas ng mga Romano, ang idyolohiya ng mga natural na karapatan at liberalismo alumutang.[^23] Iyon ay narito—na nauugnay sa mga pangalan tulad nalang ng Santo Tomas Aquinas, Luis de Molina, Francisco Suarez at ang huli sa ikalabing-anim na siglo na Espanyol Scholastics, Hugo Grotius, Samuel Pufendorf, at John Locke—ito ay lalong nakakuha ng impluwensya sa mga panayam ng publiko; at kung saan ang mga panloob na kapangyarihan ng pananamantala sa iba't ibang mga estado ay sunod-sunod na humina. At ang kanilang mga kapangyarihan ay talagang higit pang pinabagsak ng katotohanan na ang pre-modernong Europa ay nailalarawan sa pamamagitan ng isang mataas na labanan, na halos anarkiko na internasyunal na sistema, na may maraming mga nakikipagkumpitensya sa maliliit na estado at mala-alipin na mga pamumuno. Ito ay noon sa sitwasyon na ang kapitalismo na kung saan nagmula.[^24] At dahil ang estado ay mahina, ang mga homesteaders, mga prodyuser at ang mga nangongontrata ay nagsimulang makaipon ng kapital; nauna nang hindi narating sa mga antas ng paglago ng ekonomiya ay nakarehistro; sa unang pagkakataon ang isang patuloy na paglobo ng populasyon ay pwedeng matagal; at lalo na sa paglago at paglaki ng populasyon, dahan-dahan pero patuloy na ang pangkalahatang pamantayan ng pamumuhay ay nagsimulang umangat, sa bandang huli na dumadating sa tinatawag na Rebolusyong pang industriya. Sa paglahad sa higit na pinakamataas na yaman ng mga kapitalistang lipunan, ang mahinang, liberal na mga estado ng Kanlurang Europa ang naging pinakamayamang estado sa mundo. At ang pinakamalakas na yamang ito ay sa mga kamay nila bumagsak at humantong din sa isang pag-aalsa ng mga imperyalista sa pakiki-baka na sa unang pagkakataon sa kasaysayan ay itinayo nila ang mga estado ng Europe bilang isang tunay na kapangyarihang pandaigdig, na pinalaki ang kanilang pananakop na batas sa lahat ng mga kontinente. -Similarly, England’s outstanding role among the West European states can be explained. The most liberal country of all, the British government became the most successful imperialist.[^25] And the relative decline of England (and Western Europe) and the rise of the U.S. to the world’s foremost imperialist power fits the theoretical picture as well. With no feudal past to speak of and British imperialism defeated, liberalism was still more pronounced in the U.S. than anywhere in Europe. State power was at its weakest, hardly to be noticed in people’s daily activities. Accordingly, economic growth was higher than in all other countries; standards of living went up; the population increased; and living standards and population size gradually surpassed those of all West European countries. At the same time, beginning in the late nineteenth century England and Western Europe suffered from reinvigorated internal statism brought about by the emergence of socialist ideologies on the European scene. It was this superior economic wealth—produced by a little exploited civil society—which allowed the internally weak U.S. government apparatus to slowly become the richest, most resourceful state, and turn these resources toward foreign aggression and in time establish itself as the dominant world power, with “home bases” all around the globe and direct or indirect military dominance and hegemonic control over a large part of the world (with the exception of the Soviet Union and China and their respective satellites).[^26] The nineteenth century already displayed aggressive expansionism of the—liberal—U.S. government second to none. Since as early as 1801, when the U.S. Navy was sent on a punitive mission to the remote area around Tripolis, virtually no single year has passed without U.S. government intervention somewhere in the world.[^27] Three major wars were waged: Against England (1812); against Mexico (1846–48), in which Mexico lost half its territory; and against Spain (1898), which resulted in the United States’ occupation of Cuba and the Philippines. Contrary to popular myth, the Civil War, too, was essentially an expansionist war waged by the relatively more liberal North against the Confederate states. However, the great breakthrough to world dominance did not occur until the twentieth century, when the U.S. entered World Wars I and II. Both wars dramatically proved the superiority of U.S. might over the European states. The U.S. determined the victors as well as the losers, and both wars ended with a victory of the more liberal U.S. government—resting on a less taxed and regulated economy—over all of the more socialist-authoritarian European states (including the Soviet Union) with their more heavily taxed and regulated economies. With the end of World War II the U.S. had reached hegemony over Europe and, as heir to the European states’ foreign empires, over large territories all around the world. Since World War II the U.S. has continued and even intensified its unrivaled expansionism with smaller or larger military interventions in Greece, Iran, Korea, Guatemala, Indonesia, Lebanon, Laos, Cuba, the Congo, British Guiana, the Dominican Republic, Vietnam, Chile, Grenada, and Nicaragua.[^28] +Sa pagkakatulad din sa, mga natitirang papel ng Inglatera sa mga estado ng Kanlurang Europa ay pwedeng ipaliwanag. Ang mas pinaka-liberal na bansa sa lahat, ay ang gubyerno ng Britanya dahil sila ang naging pinakamatagumpay na imperyalista.[^25] At ang kamag-anak ay itinanggi ng Inglatera (at ng Kanlurang Europa) at ang pag-angat ng Estados Unidos. sa nangungunang kapangyarihan ng imperyalista ng mundo ay ugnay rin sa teyoretikal na larawan. At nang walang batas na pyudalismo sa nakaraan na magsasalita at natalo ang imperyalismong Britanya, ang liberalismo ay mas malinaw na binabalangkas pa rin sa Estados Unidos. kaysa sa kahit saan man sa Europa. At ang kapangyarihan ng isang estado ay nasa pinakamahina, at halos hindi napapansin sa pang-araw-araw na buhay ng mga tao. Ayon din dito, ang pagbabago sapaglaki ng ekonomiya ay mas mataas kumpara sa lahat ng iba pang mga bansa; Ang mga batayan ng mga pamumuhay ay umangat; at ang populasyon ay lalong nadagdagan; at ang mga batayan ng pamumuhay at laki ng populasyon ay dahan-dahang lumampas sa lahat ng mga bansa sa Kanlurang Europa. At kasabay rin nito, umpisa noong huling bahagi ng ikalabinsiyam na siglo ang Inglatera at Kanlurang Europa ay sumapit mula sa panibagong panloob na statismo sa kadahilanan ng sosyalistang mga ideolohiya sa pinangyarihan ng Europa. Dahil to ang naka-aangat sa yaman ng ekonomiya—na isinagawa ng isang maliit na pananamantala ng lipunan sa sibil—na pinahihintulutan ang mahinang pangloob ng aparatong pang-pamahalaan ng Estados Unidos na unti-unti na maging pinaka-mayamang bansa, at pinaka-mapagkakatiwalaang estado, at ang mga yaman na ito ay papunta sa dayuhang agresyon at sa kalaunan ay nagtayo ng sarili bilang dominanteng kapangyarihan ng mundo, na may "mga naka-base sa bahay" sa buong mundo at direkta o di-tuwirang militar pangingibabaw at hegemonic control sa isang malaking bahagi ng mundo (maliban sa Sobiyet Union at Tsina at kani-kanilang mga satelayts).[^26] At ang ikalabing siyam na siglo ay nagpakita ng agresibo sa pagpapalawak ng-liberal—na walang pangalawang pamahalaan.maliban saEstados Unidos. At magmula pa noong ka-1801, at ang Hukdong pandagat ng Estados Unidos ay nagpadala ng isang misyon sa punatibong misyon sa malalayong lugar sa paligid ng Tripolis, at halos wala pang isang taon ang lumipas na walang interbensyon ng pamahalaan ng Estados Unidos sa isang lugar sa mundo.[^27] Ang tatlong pinakamalalaking digmaan ang sumapit: Laban sa Inglatera sa taong (1812); laban sa Mexico sa taong (1846-48), na kung saan ang Mexico ay hindi makita sa kalahati ng nasasakupan nito; at laban naman sa Espanya sa taong (1898), na nag-bunga sa pananakop ng Estados Unidos sa Cuba at Pilipinas. At kabaligtaran sa popular na kathang-isip, ang Digmaang Sibil, din ang naganap, at totoo na ang isang expansionistang digmaan na isinagawa ng relatibong mas liberal sa Norte laban sa mga estado ng Confederate. At gayunpaman, ang kakaibang pagkaka-panalo sa pangunguna sa mundo ay hindi na nangyari hanggang sa ikadalawampung siglo, na ang Estados unidos ay pumasok sa unang digmaang pandaigdig at ika-lawang digmaang pandaigdig. Ang magkaparehong mga digmaan ang nagpatunay ng higit na kahusayan ng Estados Unidos sa mga estado ng Europa. Binabanggit ng Estados Unidos na ang mga tagumpay nila pati na rin ang mga natalo, at ang parehong digmaan ay nagtapos sa isang tagumpay ng mas liberal na pamahalaan ng Estados Unidos-na nagpapahinga sa isang mas mababang buwis at kontrolado na ekonomiya- gayundin sa lahat ng mas maraming sosyalista-awtoritaryan na mga estado ng Europa (kabilang ang Unyong Sobyet) sa kanilang mas malaking na buwis at inayos na mga ekonomiya. At sa katapusan ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig ang Estados Unidos. ay nakarating na hegemonya sa Europa at, bilang tagapagmana sa mga dayuhang imperyo ng mga estado ng Europa, sa malalaking teritoryo sa buong mundo. Nang mag-mula pa noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig, mgayon ay patuloy at pinalakas ng Estados Unidos ang walang ibang kapantay sa pagpapalawak nito o sa mas maliit o mas malalaking interbensyon ng militar sa Greece, Iran, Korea, Guatemala, Indonesia, Lebanon, Laos, Cuba, Congo, British Guiana, Dominican Republic, Vietnam, Chile, Grenada, at Nicaragua.[^28] -Finally, history also provides the most vivid illustration of the direct link between a state’s internal powers of counterfeiting and its policy of external aggression, as well as the banking and business elite’s conspiracy with the state in its expansionist desires. The watershed mark in the process leading to the rise of the U.S. as the world’s premier power is World War I. The U.S. government could not have entered and successfully won this initially inner-European war without the absolute counterfeiting power that was achieved in 1913 with the establishment of the Federal Reserve System. It would have lacked the resources to do so. With a central banking system in place, a smooth transition to a war economy could be made and it became possible for the U.S. to get involved more deeply in the war and enlarge it to one of history’s most devastating wars. And just as the prior establishment of the Federal Reserve System had been enthusiastically supported by the banking establishment (in particular by the houses of Rockefeller, Morgan, and Kuhn, Loeb and Co.), so the U.S. policy of entering the war on the Allied side found its most ardent supporters among the economic elite (notably in the firm of J.P. Morgan and Co. as the fiscal agent of the Bank of England and monopoly underwriter of British and French bonds as well as a major arms producer, and represented within the Wilson administration by such powerful forces as W.G. McAdoo, secretary of the Treasury and Wilson’s son-in-law; Colonel P.M. House, Wilson’s intimate foreign policy adviser; and B. Strong, governor of the Federal Reserve Bank of New York).[^29] +At sa wakas, na ang kasaysayan ay nagbibigay din ng pinaka-malinaw na ilustrasyon ng direktang ugnayan sa pagitan ng mga panloob na kapangyarihan ng estado ng pagkahuwad at ng patakarang nito ng panlabas na pagsalakay, pati na rin ang pagsasabwatan ng mga hukbo at negosyo ng mga piling tao sa estado sa mga pag-unlad na gusto nito. Ang marka sa pagbuo sa proseso ng Estados Unidos bilang pangunahing kapangyarihan ng mundo ay ang Unang Digmaang Pandaigdig. Ang gobyernong Estados Unidos ay hindi pwedeng pumasok at matagumpay sa pagkapanalo sa panloob na European na digmaan nang walang ganap na kapangyarihang panghihinala na nakamit noong ika-1913 ang pagtatatag ng Reserbang Sistema ng Pederalismo. Ito ay pwedeng naubos ang pinagkukunan para gawin pa ito. Dahil sa sistema ng bangko sentral sa lugar, ang isang mahinahong paglipat sa isang digmaang ekonomiya ay pwede itong gawin at naging posible para sa Estados unidos na makibahagi sa mas malalim na digmaan at palawakain muli ito sa isa sa mga pinaka-mapanirang mga digmaan sa buong kasaysayan. At tulad ng naunang pagtatatag ng reserbang sistema ng pederalismo ay masigasig na suportado ng pagtatatag ng bangko (lalo na ng mga bahay ng Rockefeller, Morgan, at Kuhn, Loeb at Co), kaya ang patakaran ng US na pumasok sa digmaan sa Allied nakilala ng masiglang mga tagasuporta nito sa mga piling pang-ekonomiya (kapansin-pansin sa kompanya ng JP Morgan and Co. bilang isang ahente ng piskal ng Bangko ng Englatera at monopolyo at ang ng nasa ilalim ng bangko at mga bono ng Britanya at Pranses pati na rin ang isang pangunahing tagagawa ng armas, at kinakatawan sa loob ng pangangasiwa ni Wilson sa pamamagitan ng gayong makapangyarihang pwersa bilang WG McAdoo, kalihim ng Treasury at manugang ni Wilson; Colonel P.M. House, Ang matalik na kaibiga ni Wilson at B. Malakas na, gobernador ng Reserbang Federal ng bangko ng New York.[^29] -[^20]: On the intimate relationship between state and war, see the important study by Ekkehart Krippendorff, *Staat and Krieg* (Frankfurt/M.: Suhrkamp, 1985); also Charles Tilly, “War Making and State Making as Organized Crime,” in Peter Evans, et al. eds., *Bringing the State Back In* (Cambridge: Cambridge University Press, 1985); Robert Higgs, *Crisis and Leviathan* (New York: Oxford University Press, 1987). +[^20]: At sa malalim na relasyon sa pagitan ng estado at digmaan, tingnan din ang mahalagang pag-aaral ni Ekkehart Krippendorff, * Staat at Krieg* (Frankfurt / M.: Suhrkamp, ​​1985); gayundin si Charles Tilly, "Ang Paggawa ng Digmaan at Paggawa ng Estado bilang isang Organisadong Krimen," sa Peter Evans, et al. eds., *Sa pagdadala ng Estado Bumalik Sa * (Cambridge: Unibersisad ng Cambridge, noong ika-1985); Robert Higgs, * Crisis at Leviathan * (New York: Unibersidad ng Oxford, noong ika-1987). -[^21]: The term “liberal” is here and the following used in its traditional European sense and not in the present day U.S. sense as a synonym for “socialist” or “social-democratic.” +[^21]: Ang panahon ng "liberal" ay nandito at ang mga sumusunod ay ginagamit sa tradisyunal sa kahulugan ng European at hindi sa kasalukuyang araw na Estados Unidos sa pakiramdam bilang kasingkahulugan ng "sosyalista" o "sosyal-demokratiko." -[^22]: A highly characteristic example of this connection between a policy of internal deregulation and increased external aggressiveness is provided by the Reagan administration. +[^22]: At ang isang pinaka-mataas na katangian na halimbawa ng koneksyon na ito sa pagitan ng isang batas ng panloob na deregulasyon at nadagdagan ang panlabas na pagka-agresibo ay ibinibigay ng administrasyong Reagan. -[^23]: On the following see also Hans-Hermann Hoppe, “The Economics and Sociology of Taxation,” in *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* 1, no. 2 (1990); supra chap. 2. +[^23]: At sa mga sumusunod, lumingon din ang Hans-Hermann Hoppe, "Ang Economiko at Sosyolhiko ng Pagbubuwis," sa *Journal des Economistes et des Etudes Humaines * 1, no. 2 (1990); supra chap. 2. -[^24]: On the importance of “political anarchy” for the origin of capitalism, see Jean Baechler, *The Origins of Capitalism* (New York: St. Martin’s, 1976), chap. 7. +[^24]: Sa importansya ng "pampulitikang anarkiya" para sa pinagmulan ng kapitalismo, tumingin sa Jean Baechler, * Ang Mga Pinagmulan ng Kapitalismo * (New York: St. Martin's, noong ika-1976), kab. 7. -[^25]: On British imperialism, see Lance E. Davis and Robert A. Huttenback, *Mammon and the Pursuit of Empire: The Political Economy of British Imperialism 1860–1912* (Cambridge: Cambridge University Press, 1986). +[^25]: At sa imperyalismo ng Britanya, tingnan ang Lance E. Davis at Robert A. Huttenback, *Mammon at ang Paghahangad ng Imperyo: Ang Pampulitikang Ekonomiya ng Imperyalismong Britanya noong 1860-1912 *(Cambridge: Universidad ng Cambridge, 1986). -[^26]: See on this and the following E. Krippendorff, *Staat and Krieg*, pp. 97–116. +[^26]: Hanapin dito at sa mga sumusunod na E. Krippendorff, * Staat at Krieg*, pp. 97-116. -[^27]: See the table in Ekkehart Krippendorff, *Die amerikanische Strategie* (Frankfurt/M. Suhrkamp, 1970), pp. 43ff. +[^27]: At tingnan ang mesa sa Ekkehart Krippendorff, *Die amerikanische Strategie* (Frankfurt/M. Suhrkamp, ​​1970), pp. 43ff. -[^28]: On twentieth-century U.S. foreign policy, see Leonard P. Liggio, “American Foreign Policy and National Security Management” in Radosh and Rothbard, *A New History of Leviathan*; Rothbard, *For a New Liberty,* chap. 14. +[^28]: Sa mga batas ng dayuhang banyagang Estados Unidos, tingnan ang Leonard P. Liggio, "Ang batas ng Dayuhang Amerikano at Pamamahala ng Pambansang Seguridad" sa Radosh at Rothbard, *Isang Bagong Kasaysayan ng Leviathan *; Rothbard, * Para sa bagong Liberty, * kab. 14. -[^29]: See on this Rothbard, *Mystery of Banking*, pp 230–47; on the role of the Morgans in pushing the Wilson administration into war, in particular see Charles Tansill, *America Goes to War* (Boston: Little, Brown, 1938), chaps. II–IV. \ No newline at end of file +[^29]: At tumingin sa Rothbard na ito, *Misteryo ng pagbabangko *, pp 230-47; sa papel ng mga Morgans sa pagtulak sa administrasyon ni Wilson sa digmaan, lalo na makita ang Charles Tansill, *Ang amerika ay pumasok sa digmaan * (Boston: Maliit na si Brown, 1938), kab. II–IV. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_05.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_05.md index 6ec7dacfa..2c3e8405a 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_05.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_05.md @@ -1,51 +1,51 @@ -Mayroong isang tanging importanting elemento na hanggang ngayon sa nawawala mula sa isang kompletong rekonstrusyon ng kasalukuyang internasyonal order: pera. It is in a state’s natural interest to expand its territory militarily; and hence, one should expect a tendency toward a relative concentration of states. It is also in a state’s interest to engage in “monetary imperialism” (i.e., to extend its counterfeiting power over larger territories); thus, a tendency toward a one-world paper currency should be expected. Both interests and tendencies complement each other. On the one hand, any step in the direction of an international counterfeiting cartel is bound to fail if it is not complemented by the establishment of military dominance and hierarchy. External and internal economic pressures would tend to burst the cartel. With military superiority, however, an inflation cartel becomes possible. On the other hand, once military dominance has made such a cartel possible, the dominant state can actually expand its exploitative power over other territories without further war and conquest. In fact, the international cartelization of counterfeiting allows the dominant state to pursue through more sophisticated (i.e., less visible) means what war and conquest alone might not be able to achieve. +Mayroon lamang isang mahalagang elemento na nawawala pa rin mula sa isang kumpletong pagbabagong-tatag ng kaayusan sa kasalukuyang internasyonal: pera. Sa natural na interes ng estado na palawakin ang teritoryo nito sa militar; at samakatuwid, dapat isa asahan ang isang ugali patungo sa isang kamag-anak na konsentrasyon ng mga estado. Nasa interes din ng estado na makibahagi sa "perang imperyalismo" (ibig sabihin, upang palawigin ang kapangyarihan ng pag-iwas sa mga mas malaking teritoryo); sa gayon, ang isang pagkahilig patungo sa isang isang-daigdig na pera sa papel ay dapat na inaasahan. Ang mga interes at ang mga tendensya ay parehong umakma sa isa't isa. Sa isang banda, ang anumang hakbang sa direksyon ng isang internasyonal na maghuwad ng kartel ay tiyak na mabibigo kung hindi ito kinumpleto sa pamamagitan ng pagtatatag ng militar na pangingibabaw at herarkiya. Ang panlabas at panloob na pang-ekonomiyang mga presyon ay may posibilidad na sumabog sa kartel. Sa militar na higit na kataasan, gayunpaman, posible ang isang kartel sa pagpintog. Sa kabilang banda, sa sandaling ang pangingibabaw ng militar ay naging posible ng isang kartel, ang tunay na estado ay maaaring palawakin ang kanyang mapagsamantalang kapangyarihan sa ibang mga teritoryo na walang karagdagang digmaan at panunupil. Sa katunayan, ang internasyonal na kartelisasyon ng palsipikado ay nagbibigay-daan sa nangingibabaw na estado na ipagpatuloy ang mas sopistikadong (ibig sabihin, hindi gaanong nakikita) ay nangangahulugang hindi maaaring makamit ang digmaan at pagsakop. -In the first step a dominant state (a state, that is, which could crush another militarily and is perceived as capable of doing so, in particular by the dominated government) will use its superior power to enforce a policy of internationally coordinated inflation. Its own central bank sets the pace in the counterfeiting process, and the central banks of dominated states are ordered to inflate along with the dominating state. In practical terms, the dominating state’s paper currency is imposed as a reserve currency on foreign central banks, and they are pressured to use it as a basis for their own inflationary actions. +Sa unang hakbang ay ang nangingibabaw na estado (isang estado, iyon ay, na maaaring magwasak ng isa pang militar at itinuturing na may kakayahang gawin ito, lalo na ng dominadong gubyerno) ay gagamit ng kayang higit na kapangyarihan nito upang ipatupad ang isang patakaran ng internasyona sal koordinadong implasyon. Ang sarili nitong bangko ng sentral ay nagtatakda ng mabilis na proseso ng pag-iwas, at ang mga bangko ng sentral ng mga pinangungunahan na estado ay iniutos na pahintulutan kasama ang nangingibabaw sa estado. Sa mga termino na praktikal, ipinapataw ang pera sa dominado na estado bilang isang reserbang pera sa mga banyagang sentral na bangko, at napipilitang gamitin ito bilang batayan para sa kanilang sariling mga aksyon sa implasyon. -Constrained not by actual demand but only by public opinion, it is relatively easy for a dominant state to accomplish this goal. Direct territorial conquest and the direct implementation of its own currency in foreign territories can be prohibitive because of the state of national or foreign public opinion. Yet with the power to destroy any specific foreign government—even thought it is not strong enough for a complete take-over—little is required in order for the dominant state to succeed in *monetary* imperialism. +Hindi napipigilan ang aktwal na demand pero sa pamamagitan lamang ng pampublikong opinyon, ito ay medyo madali para sa isang nangingibabaw na estado upang magawa ang layuning ito. Direktang pagsakop sa teritoryo at ang direktang pagpapatupad ng sarili nitong pera sa mga banyagang teritoryo ay maaaring humahadlang sa estado ng pambansa o dayuhang opinyon ng publiko. Subalit sa kapangyarihan na sirain ang anumang tiyak na dayuhang pamahalaan-kahit na naisip na nito ay hindi sapat na malakas para sa isang kumpletong pag-aalala at kinakailangan upang ang nangingibabaw na estado ay magtagumpay sa *pananalapi* ng imperyalismo. -Internally, it will most likely encounter no resistance whatsoever. The government itself will be satisfied with this solution. For once its own currency is employed as a reserve currency by foreign banks on which they then pyramid their various national paper monies, then it becomes possible for it to engage in an almost costless expropriation of foreign property owners and income producers without having to fear contractive consequences. Similarly, its own banking and business elite is ready to accept such an arrangement, because they, too, can thereby safely participate in foreign exploitation. Banks in particular are enthusiastic. And the public is largely ignorant of what is happening, or considers the exploitation of foreigners minor as compared to internal problems. +Sa loob, malamang na hindi makatagpo ng anumang pagtutol. Ang gobyerno mismo ay nasiyahan sa solusyon na ito. Sa isang banda ang sariling pera ay nagtatrabaho bilang isang reserbang pera ng mga bangko sa ibang bansa kung saan pagkatapos ay tumaas ang kanilang iba't ibang mga pambansang papel na pera, pagkatapos ay magiging posible ito upang makagawa ng halos walang gastos na ekspropriasyon ng mga dayuhang may-ari ng ari-arian at mga tagagawa ng kita nang hindi kinakailangang takutin ang mga kahihinatnan. Kahalintulad nito, ang sarili nitong bangko at negosyo sa piling tao ay handa na tanggapin ang ganitong kaayusan, dahil maaari rin silang ligtas na lumahok sa dayuhang pagsasamantala. Ang mga bangko sa partikular ay masigasig. At ang publiko ay higit na walang nalalaman kung ano ang nangyayari, o isinasaalang-alang ang pagsasamantala ng mga dayuhan maliban sa mga problemang panloob. -Externally, matters are only slightly more complicated. The dominated state loses resources to the dominating one as a consequence of monetary regime. But faced with the possibility of losing its internal control altogether, it naturally prefers acquiescing to a scheme which not only allows it to stay in power but to actually continue in its own fraudulent expropriations of its own population by inflating its currency on top of and in accordance with the dominating state’s paper money creation. For essentially the same reason bank and business elites, as the first receivers of their respective state’s counterfeit money, are willing to accept this solution. And the general public in the dominated territories, which through arrangement is subject to a double layer of exploitation of foreign states’ elites on top of a national state and elite, is again largely unaware of all this and fails to identify it as one important cause of its own prolonged economic dependency and relative stagnation vis-à-vis the dominant nation. +Sa labas, ang mga usapin ay bahagyang mas kumplikado. Ang dominadong estado ay mawawalan at mangingibabaw sa mga mapagkukunan sa dominasyon bilang resulta ng salapi na rehimen. Subalit may posibilidad na maharap at mawalan ang panloob na kontrol nito, natural na mas gusto nito ang pagtanggap sa isang pamamaraan na hindi lamang magpapagusto nito na manatiling may kapangyarihan at upang aktwal na magpatuloy sa sarili nitong mapanlinlang na mga ekspropriasyon ng sarili nitong populasyon sa pamamagitan ng pagpapalago ng pera nito sa pinakamataas at sa alinsunod sa paglikha ng pera sa dominasyong estado. Ang dahilan ng isang bangko para sa mga elite ng negosyo, bilang unang tagatanggap ng pekeng pera ng kani-kanilang estado, ay handa na tanggapin ang solusyon na ito. At ang pangkalahatang publiko sa mga teritoryo na denomado, na sa pamamagitan ng pag-aayos ay napapailalim sa isang dobleng patong ng pagsasamantala sa mga elite ng mga dayuhang estado sa ibabaw ng isang pambansang estado at piling tao, ay higit sa lahat hindi alam ng lahat ng ito at nabigo na kilalanin ito bilang isang mahalagang dahilan ng sarili nitong matagal na pang-ekonomiyang magtitiwala at pagwawalang-kilos ng kasamahan sa buong dominanteng bansa. -This first step, however, does not provide a perfect solution. The international monetary system is characterized by a dominant paper currency, and a multitude of national paper monies pyramiding on top of it, and freely fluctuating exchange rates between such currencies. +Ang unang hakbang na ito, gayunpaman ay hindi nagbibigay ng perpektong solusyon. Sa sistema ngainternasyonal n pera ay nailalarawan sa pamamagitan ng isang nangingibabaw na pera ng papel, at ng mga maraming mga pambansang mga perang papel na pyramiding sa ibabaw nito, at malayang nagbabago ang mga halaga ng palitan sa pagitan ng mga pera. -On one hand, this is less than satisfactory for the dominant state, because under these circumstances ample room is left for the possibility of its own currency depreciating against others, and such a development would pose a threat to its own role as a dominant power. For exchange rates are not exclusively determined by the inflationary policies of various central banks. Ultimately and *ceteris paribus*, they are determined by purchasing power parity.[^30] And even if a dominated central bank willingly inflates along with the dominating central bank, other factors (such as a lower level of taxation and regulation, for instance) can still make its currency appreciate against that of the dominant state. +Sa isang dako, ito ay mas mababa kaysa sa nakasisiya para sa nangingibabaw na estado, kasi sa ilalim ng mga pangyayaring ito ang sapat na silid ay naiwan para sa posibilidad ng sarili niyang pera na bumababa sa iba, at ang ganitong pag-unlad ay magbubunga ng sarili nitong papel bilang dominanteng kapangyarihan. Para sa mga palitan ng kabayaran ay hindi eksklusibong natutukoy ng mga patakaran ng implasyon sa iba't ibang proseso ng mga sentral na bangko. Sa huli at * ceteris paribus*, natutukoy ang mga ito sa pamamagitan ng pagbili ng pariti ng kapangyarihan [^30] At dahil ang isang dominadong sentral na bangko ay kusang lumalaki kasama ang dominanteng sentral na bangko, iba pang mga rason dito (tulad ng mas mababang antas ng pagbubuwis at regulasyon, halimbawa) maaari pa ring mapahalagahan ang pera nito laban sa na dominanteng estado. -On the other hand, the existence of a multitude of currencies freely fluctuating against each other is, as explained earlier, dysfunctional of the very purpose of money. It is a system of partial barter. It creates informational chaos, makes rational economic calculation impossible, accordingly leads to inefficiencies within the very system of production which the dominant state parasitically rests. +Sa kabilang banda, ang pagkakaroon ng isang maraming pera na malayang nagbabago laban sa bawat isa, gaya ng ipinaliwanag nang mas maaga, ang tunay na pera ay hindi gumagana. Ang bahagyang palitan ay isang sistema. Sa impormasyon ito ay gumagawa ng malaking kaguluhan, gumagawa ng makatuwirang pang-ekonomiyang pangtantya, gayunpaman ay humahantong sa mga hindi epektibo sa loob ng sistema ng produksyon na kung saan ang nangingibabaw na estado ay parasitikong pagpapahinga. -Thus, in order to assure its dominant position and maximize exploitatively appropriated income, in a second step a dominant state will invariably try to institute an international—and ultimately universal—currency monopolistically controlled and issued either directly by its own central bank or indirectly by an international or world bank dominated by its central bank. +Sa gayon, upang tiyakin nang husto ang naaangkop na kita sa kanyang nangingibabaw na posisyon at mapakinabangan, sa pangalawang hakbang ang isang dominanteng estado ay walang paltos na susubukan upang itatag ang isang internasyonal na- at sa huling unibersal- ang monopolistikong kontrolin at inisyu ng pera nang direkta sa pamamagitan ng sarili nitong sentral na bangko o hindi direkta sa pamamagitan ng internasyunal o pandaigdig na bangko na pinangungunahan ng sentral na bangko. -There are some obstacles on the way to this goal. However, once the first step has been completed successfully, none of them would seem insurmountable. Naturally, the dominated state would lose some discretionary power under this arrangement. But this would be compensated for by the fact that its own economy would function more efficiently, too, if calculational chaos in international trade were reduced. Further, the banking and business elite in both countries would be adamantly in favor of such a monetary regime and would use their close ties to their respective state and international connections to promote its adoption. For, after all, banks and industrial firms are also in the business of making money through production and exchanges. Freely fluctuating exchange rates are an artificial impediment in their pursuit of this economic interest. And they will be perceived as dysfunctional more intensively by larger businesses, because it is big business, in particular, for which foreign trade plays a more important role. +Sa layuning ito ay may mga magiging ilang hadlang. Gayon pa man, kapag ang unang hakbang ay matagumpay na nakumpleto, wala sa kanila ang tila hindi malulutas. Natural, mawawalan ng ilang kapangyarihan ng paghuhusga sa dominadong estado sa ilalim ng kaayusang ito. Ngunit ito magiging katunayan dahil na ang ekonomiya mismo ay mas mahusay na gumagana, masyado, kung ang kalkulasyon ng kaguluhan sa internasyonal na kalakalan ay nabawasan. Bukod dito, ang bangko at negosyo na piling tao sa parehong bansa ay magiging kaakit-akit sa kagustuhan ng naturang rehimen ng pera at gagamitin ang kanilang mga malapit na relasyon sa kani-kanilang mga estado at mga internasyonal na koneksyon upang itaguyod ang pag-aampon nito. Para, sa lahat ng bangko at ng pang industriyang kumpanya ay nasa negosyo din ng paggawa ng pera at sa pamamagitan ng palitan sa produksyon. Ang malayang paglipat ng mga klase ng palitan ay isang artipisyal na balakid sa kanilang pagtugis sa ganitong pang-ekonomiyang interes. At mahahalintulad sila bilang mas epektibo sa pamamagitan ng mas malalaking negosyo, dahil ito ay malaking negosyo, sa partikular, na kung saan ang mga banyagang kalakalan ay gumaganap ng isang mas mahalagang papel para sa palitan. -In fact, the most severe resistance to the adoption of an international currency is to be expected not from the states and the economic elites, but from the general public. Insofar as an international currency implies giving up an accustomed one, it runs against the very nationalism that all states eagerly bred for so long. This would be a problem especially if the public in the dominated countries were asked to adopt the dominant state’s currency directly—name and all—because the underlying imperialist nature of such a monetary system would then become dangerously apparent. Yet with some degree of diplomacy and patient propaganda, this problem seems solvable, too. A new currency with a new name must be created and defined in terms of existing national monies in order not to arouse nationalistic or anti-imperialist sentiments. This new currency must only be somewhat overvalued against the various national monies (which in turn are defined in terms of the new currency) in order to drive all national monies out of circulation (in accordance with Gresham’s law).[^31] This must be accompanied by the states’ and the economic elites’ constant appeal to the general public’s sound economic intuition that—regardless of all nationalistic feelings—freely fluctuating national monies are an anachronistic institution which cripples rational economic calculation, and that it is in everyone’s best interest to have an internationally (and if possible universally) used money such as the international banking system under the leadership of the dominant state’s central bank is willing to provide. Barring any drastic change in public opinion in the direction of a strengthened private property and sound money orientation and a correspondingly increased antistate vigilance, nothing will prevent the dominant state from achieving this complete international counterfeiting autonomy. And with a world money and world bank in place, and controlled by the dominant state’s central bank, a decisive step is taken toward reaching its ultimate goal of establishing itself as a full-scale world government, with world-wide control not only over counterfeiting, but also over taxation and legal regulation. +Sa katotohanan, ang pinakamatinding paglaban sa pag-aampon ng isang internasyonal na pera ay dapat na hindi inaasahan mula sa mga estado at ng mga elite sa ekonomiya, ngunit mula sa pangkalahatang publiko. Sa ngayon ang isang internasyonal na pera ay nagpapahiwatig ng pagbibigay ng isang bihasa, ito ay nagpapatuloy laban sa pinaka nasyonalismo na ang lahat ng mga estado ay sabik na nagtatagal ng mahaba. Magiging isang problema ito lalo na kung ang publiko sa mga pinangungunahan na mga bansa ay hiniling na gamitin ng direkta ang pera ng dominanteng estado ng pangalan at lahat dahil ang pinagbabatayan ng imperyalistang likas na katangian ng naturang sistema ng pera ay magiging malabo na maayos. Dahil may ilang antas ng diplomasya at propaganda ng pasyente, ang problemang ito ay parang masyadong malulusaw. Ang bagong pera na may bagong pangalan ay dapat na likhain at tinutukoy sa mga tuntunin ng mga umiiral na pambansang pera upang hindi punahin ang mga sentro ng nasyonalismo o kontra imperyalista. Sa pambansang pera na ito ay dapat lamang maging sobra sa halaga ang bagong pera (na kung saan ay tinukoy sa mga tuntunin ng bagong pera) upang ibyahe ang lahat ng mga pambansang pera mula sa sirkulasyon (alinsunod sa batas ni Gresham).[^31] Dapat ito ay sinamahan ng patuloy na pag-apila ng mga estado at ng mga pang-ekonomiyang elitista sa tunog ng intuwisyon ng pangkalahatang publiko na-anuman ang lahat ng nasyonalistikong damdamin-Ang malayang pagbabagu-bago ng pambansang salapi ay isang anachronistic na institusyon na pumipihit ng makatwirang pang-ekonomiyang kalkulasyon, at ito ay sa lahat ng interes na magkaroon ng isang pandaigdigan (at kung posible sa lahat) Ang paggamit ng pera tulad ng internasyunal na sistema ng pagbabangko sa ilalim ng pamumuno ng bangko sentral ng dominanteng estado ay handang magbigay. Sa marahas na pagbabago sa pampublikong opinyon sa direksyon ng isang pinalakas na pribadong ari-arian at tunog na oryentasyon ng pera at isang naaayon na nadagdagan na antistat na pagbabantay, walang maiiwasan ang nangingibabaw na estado sa pagkamit ng kumpletong pandaraya sa pagmamay-ari na pandaigdigan. At kabilang ang perang pandaigdigan at bangko sa pandaigdigan sa lugar, at kinokontrol ng bangko sentral ng dominanteng estado, ang isang mapagpasyang hakbang ay kinuha upang maabot ang pangwakas na layunin nito na itatag ang sarili bilang at maging isang ganap na gubyernong mundo, na may kontrol sa buong mundo hindi lamang sa paglilibang, kundi pati na rin sa pagbubuwis at regulasyon ng batas. -In light of this explanation of monetary imperialism and its function as a “natural” (from a statist viewpoint, that is) complement of military expansionism, the remaining pieces from the history of international politics fall into place. Hand in hand with the rise of Great Britain to the rank of the foremost imperialist nation state went a sterling imperialism. Not entirely free at the time of all internal obstacles in the way of counterfeiting, British-dominated countries were compelled to keep their reserves in the form of sterling balances in London, where the Bank of England would redeem them in gold. This way, these countries would pyramid their national currencies on top of the pound, and Britain could inflate sterling notes on top of gold without having to fear an outflow of gold. With Britain’s decline and the concurrent rise of the U.S. government to the position of the world’s leading military power, sterling imperialism has gradually been replaced by a dollar imperialism. At the end of World War II, with U.S. domination extended over most of the globe, and essentially ratified in the Bretton Woods agreement, the dollar became the world reserve currency on top of which all other states have inflated their various national paper monies.[^32] For a while, the U.S. officially still maintained the pretense of redeeming foreign central banks’ dollars in gold, and this somewhat limited its own inflationary potential. However, it did not prevent steady dollar counterfeiting on top of gold from occurring. The position of the U.S. as a militarily dominant international power (in the meantime formalized through a number of military pacts, most notably the NATO) allowed it to compel foreign governments to exercise their right to ask for redemption only sparingly if at all, so that its own dollar inflation could take place without setting off contractive consequences. And when its counterfeiting policy had incited foreign governments to become all too daring in their attempts to obtain gold at bargain prices, it was the U.S. government’s superior military might that finally allowed it to give up all pretense and declare its notes irredeemable. Since then the Federal Reserve System has acquired the position of an autonomous counterfeiter of last resort to the entire international banking system.[^33] +Samakatuwid ang paliwanang dito ay ang salaping imperyalismo at ang punsyon nito bilang isang "natural" (mula sa istatistika ng pananaw, iyon ay) makadagdag sa pagpapalawak sa militar, nabuo ang natitirang mga piraso mula sa kasaysayan ng internasyunal na pulitika. Sa pagkakasama ng pagtaas ng Great Britain sa ranggo ng nangunguna sa imperyalistang bansa ito ay naging isang tunay na imperyalismo. Hindi sa lahat ay libre sa oras ng lahat ng panloob na mga hadlang sa paraan ng pag-hadlang, Ang mga dominado bansa sa Britanya ay pinilit na panatilihin ang kanilang mga reserba sa anyo ng mga esterlinal na balanse sa London, kung saan tinatangkilik nito ang Bangko ng Inglatera ang mga ginto. Sa ganitong paraan, ang mga bansang ito ay magtataas ng kanilang mga pambansang pera sa ibabaw ng libra, at ang Britanya ay makapagpapalabas ng mga tala ng tapat sa ibabaw ng ginto ng hindi natatakot sa pag-agos ng ginto. Sa pagtanggi ng Britanya at ang gobyerno ng Estados Unidos ay kasabay na ang pagtaas sa posisyon ng nangungunang makapangyarihan ng militar sa mundo, Ang dalubhasang imperyalismo ay unti-unti na pinalitan ng isang dolyar na imperyalismo. Sa pagtatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, na pinalawak ang pangingibabaw ng US sa buong mundo, at napatibay nang husto sa kasunduan ng Bretton Woods, ang dolyar ay naging pandaigdigang reserba ng pera kung saan nadagdagan ng lahat ng iba pang mga estado ang kanilang mga tala sa pambansang pera. [^32] Sa ilang sandali, nagpapanatili pa rin ng U.S. ang pagkukunwari sa mga natatanggap na banyagang sentral na bangko sa ginto, at medyo limitado ang sarili nitong potensyal na pagtaas. Gayon pa man, ito ay hindi pumigil sa matatag na dolyar na pag huwad sa taas ng ginto mula sa nangyari. Ang posisyon ng U.S. bilang dominanteng makapangyarihang pang-militar sa mga pwersang militar (pansamantala ay pormal na nakatuon sa maraming mga kaso ng militar, lalo na sa NATO) ay pinahintulutan ito upang pilitin ang mga dayuhang pamahalaan na ipatupad ang kanilang karapatan na humilingi ng pagtubos kung gaano lamang ang kaya ng sarili nitong dolyar, Ang pagtaas o pagbaba ay maaaring mangyari nang hindi maitakda ang mga kontraktwal na kahihinatnan. At kapag ang patakaran sa panghuhuwad ay nag-udyok sa mga dayuhang pamahalaan na maging napaka-matapang sa kanilang mga pagtatangka na makakuha ng ginto sa mga presyo sa mababang bilihan, maaaring ang nakakataas ng militar sa gobyernong U.S. na sa wakas ay pinahintulutan ito upang bigyan ang lahat ng pagkukunwari at ipahayag ang mga hindi na makukuha na tala nito. Simula noon ang Reserbang Pederal na Sistema ay nakuha ng posisyon sa isang palsipikado na sa huling pagtakbo sa buong internasyonal na sistema ng pagbabangko.[^33] -The imperialist nature of this dollar standard takes effect in particular through such instruments as the International Monetary Fund (IMF), the International Bank for Reconstruction and Development (IBRD), and the Bank for International Settlement (BIS).[^34] Money and credit, created by the strike of a pen, is passed from these U.S.-dominated institutions first to foreign governments which inflate their national currencies on top of it and in turn pass this money on to their own cartelized banking system which, adding a further dose of counterfeiting, then hand it on to the various states’ favorite business establishments whence it ripples to the economic periphery. Parallel to this flow of money goes a reversed process of income and wealth redistribution from the periphery onto national business and banking elites and the various nation states as well as from the dominated territories to the U.S. government and the U.S. banking and business establishment as the ultimate center of world finance. +Ang imperyalistang kalikasan ng pamantayang dolyar na ito ay may malaking epekto sa mga instrumento tulad ng Pondo ng pera sa Internasyonal (IMF), Bangkong Internasyonal para sa pagbabagong-tatag at pag-unlad (IBRD), at Bangkong Internasyonal sa Kasunduan (BIS). [^34] Ang pera at pautang, na nilikha ng isang welga ng panulat, ay naipasa mula sa mga institusyon na pinamunuan ng U.S una sa mga banyagang pamahalaan na nagpapalawak ng kanilang mga pambansang pera sa ibabaw nito at ipinasa ang perang ito sa kanilang sariling kartelized na sistema ng pagbabangko, pagdaragdag ng karagdagang dosis ng paghuhuwad, pagkatapos ay ipinasa ito sa iba't ibang mga estado 'paboritong mga establisyementong pang-negosyo kung saan ito ay padadaluyin sa pang-ekonomiyang kapaligiran. Ang kahalintulad sa daloy ng perang ito ay isang baligtad na proseso ng kita at muling pamimigay ng kayamanan mula sa paligid sa mga pambansang negosyo at pagbabangko ng mga piling tao at ng iba't ibang estado ng bansa pati na rin mula sa mga dominadong teritoryo sa gobyerno ng U.S at ang bangko at negosyo na bangko ng U.S. ay tinatag bilang sentro ng pananalapi ng mundo. -From a sociological point of view, the consequences are particularly interesting if these two integrated processes are superimposed on pre-modern, feudal societies. Such countries, primarily in Africa, Asia, Central and South America, are typically characterized by a class of feudal landlords, or feudal landlords-turned-financial-orindustrial-magnates controlling the state apparatus and mostly residing in the capital-city-and-seat-of-government; and by a class of largely landless, dependent peasants dispersed over the countryside and sustaining the state, the feudal elite, and the capital city through the payment of land rents.[^35] Dollar imperialism here means upholding feudal rule, supporting and participating in the exploitation of an impoverished peasantry and the countryside by a parasitic feudal caste and the capital city, and contributing in the latter’s suppression of any liberationist land reform movement. In fact, the typical Third World cycle of ruthless government oppression, revolutionary movements, civil war, renewed suppression, and prolonged economic dependency and mass poverty is to a significant extent caused and maintained by the U.S.-dominated international monetary system. +Galing sa isang sosyolohikal na pananaw, ang mga kalalabasan ay partikular na kagiliw-giliw na kung ang dalawang pinagsamang mga proseso ito ay ipaibabaw sa mga bago at modernong pyudal na mga lipunan. Tulad ng mga bansa, lalo na sa Africa, Asia, Sentral at Timog Amerika, ay karaniwang nailalarawan sa pamamagitan ng isang uri ng mga pyudal na panginoong maylupa, o pyudal na mga panginoong maylupa-pinalitan-pinansiyal-na-industriyalisado-na nakokontrol sa aparatong pang-estado at karamihan ay naninirahan sa kapital-lungsod-at-upuan-ng-gobyerno; at sa pamamagitan ng isang klase ng higit sa lupa, umaasa ang mga magsasaka na nakalat sa kanayunan at nagtutukod sa estado, ang pyudal na piling tao, at ang kabiserang lungsod sa pamamagitan ng pagbabayad ng mga paupahang lupa.[^35] Sa imperyalismong Dolyar ito ay nangangahulugan ng pagtataguyod ng pyudal na patakaran, pagsuporta at pakikilahok sa pagsasamantala ng isang mahihirap na magsasaka at kanayunan na ang isang parasitiko na pyudal at ang kabiserang lunsod, at nag-aambag sa huling panunupil sa anumang liberasyonistang kilusang reporma sa lupa. Sa katotohanan, ang tipikal na pag-ikot ng Ikatlong Daigdig ay walang awa na pang-aapi ng gubyerno, at mga rebolusyonaryong kilusan, digmaang sibil, panibagong panunupil, at pangmatagalan na pagtitiwala sa ekonomiya at masa ng kahirapan ay isang malaking lawak na dulot at pinapanatili ng internasyonal na sistema ng pananalapi sa Estados Unidos. -Since 1971, in particular, increased efforts have been undertaken in the direction of the second step in the process of monetary expansionism. Not all of the roughly 160 freely fluctuating currencies actually pose a problem, because most of them are in no danger for internal reasons of appreciating against the dollar and thereby strengthening the respective states’ power vis-à-vis that of the U.S. government, or they play such a minor role in international trade that the calculational chaos which is introduced by their existence is largely insignificant. However, because of the relative strength of their currencies and their important role in international trade, the major West European states as well as Japan are a problem. Hence it is to these states and currencies in particular that U.S-led attempts to create a world currency that helps rationalize economic calculation and at the same time safeguard U.S. domination and further increase its own inflationary powers have been directed. The creation of Special Drawing Rights (SDRs), defined initially in terms of sixteen and later five leading export nations, and issued by the IMF, was a move toward a one-world currency and a one-world bank under U.S. domination.[^36] Another important push toward this goal was provided through the activities of the Trilateral Commission (TC), founded in 1973 as an offshoot of David Rockefeller’s Council on Foreign Relations. Composed of some 300 highly influential politicians, bankers, businessmen, as well as intellectuals and journalists from North America, Western Europe and Japan, the TC has made the establishment of a world paper currency and a world central bank its primary concern.[^37] Fervently supported by the TC as an intermediate step toward this ultimate goal as well as by several other politicianbanker-industrialist associations with a substantial overlap of membership with the TC and devoted to the same ends, such as the Action Committee for Europe, the Association for the Monetary Union of Europe, the Banking Federation of the European Community, the ECU Banking Association, the Basel Committee and the Wilton Park Group, great advances have been made in aligning the European monetary front. In 1979, the newly created European Currency Unit (ECU), issued under the aegis of the European Economic Community, first appeared. Defined as a weighted average of ten European currencies, and assisted by organizations such as the European Monetary System, the European Investment Bank, the Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunications, and the European Monetary Cooperation Fund, the ECU has assumed a more and more important rule. Since as an average it is less volatile than the various national currencies, multinational banks and corporations in particular have found it increasingly attractive to use the ECU as a unit of account and a medium of settlement: economic calculation is less haphazard with only three currencies—the ECU, the yen, and the dollar—than with a dozen. In 1998, according to official intergovernmental agreements, the European Central Bank was established and the ECU became the all-European currency supplanting all national monies.[^38] +Mula noong 1971, sa pinapatungkol, nadagdagan ang mga pagsisikap na ginagawa sa direksyon ng ikalawang hakbang sa proseso ng pagpapalawak ng salapi ng isang bayan. Hindi halos lahat ng 160 ay malayang nagbabago ang mga pera ay talagang nagpapakita ng problema, kasi ang karamihan sa kanila ay walang panganib para sa mga panloob na kadahilanan ng pagpapahalaga laban sa dolyar at sa gayong paraan ay nagpapalakas sa kapangyarihan ng mga estado ng vis-à-vis ng gobyerno ng Estados Unidos, o maglaro sila tulad ng isang maliit na papel sa internasyonal na kalakalan na ang kalkulasyon ng kaguluhan at ipinakilala sa pamamagitan ng kanilang pag-iral ay higit sa lahat na hindi gaanong mahalaga. Gayun pa man, dahil sa kalakasan ng kanilang mga pera at ang kanilang mahalagang papel sa internasyonal na kalakalan, ang mga pangunahing estado ng Kanlurang Europa pati na rin ang Japan ay isang problema. Kaya naman ito ay sa mga estado at mga pera sa partikular na U.S-humantong sa pagtatangka upang lumikha ng isang pera sa mundo na tumutulong upang isakatuwiran ang pang-ekonomiyang pagkalkula at sa parehong oras pangalagaan ng U.S. dominasyon at karagdagang pagtaas ng sariling kapangyarihan ng direkta sa implasyon. Ang paggawa ng mga Espesyal na Mga Karapatan sa Pagguhit (SDRs), ay tinukoy sa simula sa mga tuntunin ng labing-anim at kalaunan limang nangungunang mga bansa sa pag-luwas, at inilabas ng IMF, ay isang paglipat patungo sa isang isang-daigdig na pera at isang-mundo bangko sa ilalim ng dominasyon ng US.[^36] Ang isa pang mahalagang bagay patungo sa layuning ito ay ibinigay sa pamamagitan ng mga gawain ng Trilateral Commission (TC), na itinatag noong 1973 bilang isang sangay ng Konseho ng Relasyon sa Banyaga ni David Rockefeller. Binubuo ng mga 300 na mataas at maimpluwensyang pulitiko, bangkero, negosyante, pati na rin ang intelektwal at manunulat mula sa Hilagang Amerika, Kanlurang Europa at Japan, ginawa ng TC ang pagtatatag ng perang papel sa mundo at ang isang sentral na bangko sa mundo ang pangunahing nagpapaalala dito.[^37] Taimtim na sinusuportahan ng TC bilang isang panggitnang hakbang patungo sa panghuling layunin na ito pati na rin ng maraming iba pang mga pulitiko na pang-industriyalisasyon sa asosasyon na may malaking pagsasapawan ng pagiging kasapi sa TC at nakatuon sa parehong mga dulo, tulad ng Komite sa Pagkilos para sa Europa, ang Asosasyon para sa unyon ng pera ng Europa, ang pagbabangko ng pederasyon ng kumunidad ng europa, ang ECU Kapisanan ng Bangko, ang komite ng basel at ang Wilton Park Group, malaking pag-unlad ay ginawa sa pagpapantay sa harap ng pera sa Europa. Noong 1979, ang bagong likhang European Currency Unit (ECU), na ibinigay sa ilalim ng aegis ng European Economic Community, ay unang lumitaw. Tinukoy bilang isang pamantayan na timbang ng sampung European na pera, at tinulungan ng mga organisasyon tulad ng European Monetary System, ang European Investment Bank, ang Lipunan para sa Pandaigdigang Interbank Financial Telecommunications, at ang European Monetary Cooperation Fund, ang ECU ay ipinapalagay na isang mas mahalagang tuntunin. Dahil bilang isang pamantayan na ito ay mas pabagu-bago ng isip kaysa sa iba't ibang mga pambansang pera, Ang mga multinasyunal na bangko at mga korporasyon sa partikular ay natagpuan na lalong kaakit-akit upang gamitin ang ECU bilang isang yunit ng bilang o pag uulat at isang daluyan ng pag-areglo: ang pang-ekonomiyang pagkalkula ay hindi gaanong mapaniniwalaan na may tatlong pera lamang-ang ECU, ang yen, at ang dolyar-kaysa sa isang dosena. Noong 1998, ayon sa opisyal na kasunduan sa pagitan ng pamahalaan, ang European Central Bank ay itinatag at ang ECU ay naging European na pananalapi na bumubuo ng lahat ng pambansang pera.[^38] -With the European calculational chaos solved, then, and in particular with the European hard currency countries neutralized and weakened within a cartel that by its very nature favors more against less inflationary countries so as to protect and prolong U.S. hegemony over Europe, little indeed would remain to be done. With essentially only three central banks and currencies and U.S. dominance over Europe and Japan, the most likely candidates to be chosen as a U.S-dominated World Central Bank are the IMP or the BIS: and under its aegis then, initially defined as a basket of the dollar, the ECU, and the yen, the “phoenix” (or whatever else its name may be) will rise as a one-world paper currency—unless, that is, public opinion as the only constraint on government growth undergoes a substantial change and the public begins to understand the lesson explained in this book: that economic rationality as well as justice and morality demand a worldwide gold standard and free, 100-percentreserve banking as well as free markets worldwide; and that world government, a world central bank and a world paper currency—contrary to the deceptive impression of representing universal values—actually means the universalization and intensification of exploitation, counterfeiting-fraud and economic destruction.[^39] +Sa pamamagitan ng kalkulasyon sa European ang kaguluhan na nalutas, pagkatapos, at partikular na ang mga bansa sa matitigas na pera sa Europa ay neutralisahin at nagkapinsala sa loob ng isang kartel na sa pamamagitan ng likas na katangian nito ay higit na pinapaboran laban sa mga di-gaanong implasyon ng mga bansa upang maprotektahan at mapalawak ang pananakop ng U.S. sa Europa, mananatiling maliit na talaga ang tapos na. Sa mahalagang tatlong sentral na bangko at pera at pangingibabaw ng U.S. sa Europa at Japan sa pamamagitan nito, ang mga kandidato na pinili bilang isang U.S-dominado ng World Central Bank ay ang IMP o ang BIS: at sa ilalim ng mga aegis nito, sa simula ay tinukoy bilang isang basket ng dolyar, ang ECU, at ang yen, ang "phoenix", anumang iba pang pangalan nito ay maaaring tumaas bilang isang isang-mundo na perang papel-maliban na lamang kung, ang opinyon ng publiko bilang ang tanging hadlang sa paglago ng pamahalaan ay sumasailalim sa malaking pagbabago at ang publiko ay nagsisimula upang maunawaan ang aralin na ipinaliwanag sa aklat na ito: ang pangangatuwiran ng pang-ekonomiyang pang katarungan at moralidad ay humihingi ng pandaigdigang pamantayan ng ginto at libre, 100-porsiyento ay nagpoprotekta sa pagbabangko pati na rin ang mga libreng merkado sa buong mundo; at ang gobyernong mundo, isang pandaigdigang bangko sentral at isang pandaigdigang perang papel-salungat sa mapanlinlang na impresyon na kumakatawan sa mga unibersal na halaga-ang tunay na nangangahulugang ang universalization at pagpapataas ng pagsasamantala, huwad-pandaraya at ang ekonomiya ang masisira.[^39] -[^30]: On the purchasing power parity theory, see Mises, *Human Action,* pp. 452–58; Rothbard, *Man, Economy, and State,* pp. 715–22. +[^30]: Tingnan din ang Mali, *Kilos ng Tao*, pp. 452-58; Rothbard, *Tao, Katayuan, at Kabuhayan*, pp. 715-22. -[^31]: On Gresham’s law see Mises, *Theory of Money and Credit*, pp. 75, 77; *Human Action*, pp. 78l–83; Rothbard, *Power and Market*, pp. 29–31. +[^31]: Sa pagkaimposible ng pera na nagmula bilang isang perang papel, tingnan ang theorem ng regresyon: Mises, *The Theory of Money and Credit*, pp. 75,–77; *Human Action*, pp. 78–83; Rothbard, *Man, Economy, and State,* vol. I, pp. 29–31. -[^32]: On the dollar standard established with the Bretton Woods system, see Henry Hazlitt, *From Bretton Woods to World Inflation* (Chicago: Regnery, 1984). +[^32]: Sa papel na ginamapanan ni Keynes sa aktwal na pagkasira ng gintong pamantayan tinganan Henry Hazlitt, *From Bretton Woods to World Inflation* (Chicago: Regnery, 1984). -[^33]: Since 1971, at which time the gold standard was finally suspended, more money has been created than had previously been accumulated by all nations of the world since the beginning of time. +[^33]: Noong 1971, kung saan ang oras ng pamantayan ng ginto ay nasuspinde sa wakas, mas maraming pera ang nalikha kaysa noong una at naipon ang lahat ng mga bansa sa mundo mula noong simula ng oras. -[^34]: On the imperialist nature of these institutions, see also Gabriel Kolko, *The Politics of War, the World and United States Foreign Policy 1943–1945* (New York: Random House, 1968), pp. 242–340. +[^34]: Sa imperyalista ang mga uri ng institusyong ito, tingnan din ang Gabriel Kolko, *Ang Pulitika ng Digmaan, Ang Mundo at Dayuhang Patakaran ng Estados Unidos 1943-1945* (New York: Random House, 1968), pp. 242–340. -[^35]: See Paul A. Baran, *Political Economy of Growth* (New York: Monthly Review Press, 1957), chaps. V–VI. +[^35]: Tingnan ang Paul A. Baran, *Pampulitikang Ekonomiya ng paglago* (New York: Monthly Review Press, 1957), chaps. V-VI. -[^36]: See Hazlitt, From Bretton Woods to World Inflation. +[^36]: Tignan rin ang mga lista at sa ilalim. -[^37]: A sample of prominent U.S. members of the Trilateral Commission includes David M. Abshire, counselor to the President; Frank C. Carlucci, national security advisor; J.C. Whitehead, Deputy Secretary of State; Alan Greenspan, Chairman of the Federal Reserve System; Winston Lord, Ambassador to China; George Bush, President; Paul A. Volcker, former Chairman of the Federal Reserve System; Alexander Haig, former Secretary of State; Jean Kirkpatrick, former Ambassador to the U.N.; David A. Stockman, former head of OMB; Caspar Weinberger, former Secretary of Defense; W. Michael Blumenthal, former Secretary of the Treasury; Zbigniew Brzezinski, former national security advisor; Harold Brown, former Secretary of Defense; James E. (Jimmy) Carter, former President; Richard N. Cooper, former Undersecretary of State for Economic and Monetary Affairs; Walter Mondale, former Vice President; Anthony M. Solomon, former Undersecretary of the Treasury for Monetary Affairs; Cyrus Vance, former Secretary of State; Andrew Young, former Ambassador to the U.N.; Lane E. Kirkland, head of AFL-CIO: Flora Lewis, *New York Times*; Thomas Johnson, *Los Angeles Times*; George Will, ABC television and *Newsweek*. +[^37]: Ang isang sample ng mga kilalang mga miyembro ng US ng Trilateral Commission ay kinabibilangan ni David M. Abshire, tagapayo sa Pangulo; Frank C. Carlucci, pambansang tagapayo sa seguridad; J.C. Whitehead, Deputy Secretary of State; Alan Greenspan, Tagapangulo ng Federal Reserve System; Winston Lord, Ambassador sa China; George Bush, Pangulo; Paul A. Volcker, dating Tagapangulo ng Federal Reserve System; Alexander Haig, dating Kalihim ng Estado; Jean Kirkpatrick, dating Ambassador sa U.N.; David A. Stockman, dating pinuno ng OMB; Caspar Weinberger, dating Kalihim ng Pagtatanggol; W. Michael Blumenthal, dating Sekretaryo ng Treasury; Zbigniew Brzezinski, dating tagapayo ng pambansang seguridad; Harold Brown, dating Kalihim ng Depensa; James E. (Jimmy) Carter, dating Pangulo; Richard N. Cooper, dating Pangalawang Sekretarya ng Estado para sa Pang-ekonomiya at kagawaran ng Pananalapi; Walter Mondale, dating Bise Presidente; Anthony M. Solomon, dating Pangalawang Seretarya para sa mga usapin sa pananalapi; Cyrus Vance, dating Sekretarya ng Estado; Andrew Young, dating Ambassador sa U.N.; Lane E. Kirkland, pinuno ng AFL-CIO: Flora Lewis, *New York Times*; Thomas Johnson, *Los Angeles Times*; George Will, ABC Telebisyon at *Newsweek*. -[^38]: See on this also Jeffrey Tucker, “The Contributions of Menger and Mises to the Foundations of Austrian Monetary Theory Together With One Modern Application,” (manuscript 1988), presented at the 13th annual conference of The Association for Private Enterprise Education, Cleveland, Ohio; and Ron Paul, “The Coming World Monetary Order,” A Special Report from the *Ron Paul Investment Letter* (1988). Prominent Europeans explicitly supporting the idea of a European Central Bank, the ECU, and finally a one-world currency include: G. Agnelli, Chairman of FIAT, TC; J. Deflassieux, Chairman of the BIS, TC; G. FitzGerald, former Prime Minister of Ireland, TC; L. Solana, President of Compania Telefonica Nacional de Espana, TC; G. Thorn, President of the European Community and former Prime Minister of Luxembourg, TC; N. Thygesen, Professor of Economics, Copenhagen University, TC; U. Agnelli, Vice President of FIAT; E. Balladour, Financial Minister of France; N. Brady, Dillon Read Investments; J. Callaghan, former Prime Minister of Britain; K. Carstens, former President of West Germany; P. Coffey, Professor of Economics University of Amsterdam; E. Davignon, former European Commissioner; J. Delors, former President of the European Community; W. Dusenberg, President of BIS; L. Fabius, former Prime Minister of France; J.R. Fourtou, President of Rhone-Poulence; R. d. La Jemere, former Governor of the Banque de France; V. Giscard d’Estaing, former President of France; Ch. Goodhart, Professor of Banking, London School of Economics; P. Guimbretiere, Director of the European Community’s ECU project; W. Guth, President of the Deutsche Bank; E. Heath, former British Prime Minister; M. Kohnstamm, former President of European University Institute, Florence; N. Lawson, British Chancellor of the Exchequer; L.M. Leveque, President of Credit Lyonnais; L. Lucchini, President of Confindustria Italy; F. Maude, British Minister for Corporate and Consumer Affairs; P. Mentre, Chairman of Credit National, France; H.L. Merkle, Chairman of Bosch Gmbh, West Germany; F. Mitterand, President of France; J. Monet, founder of the European Community; P.X. Ortoli, President of Total Oil and former Commissioner of the European Community; D. Rambure, Credit Lyonnais; H. Schmidt, former Chancellor of West Germany and Editor of die *ZEIT*; P. Sheehy, Chairman of BAT Industries; J. Solvay, Chairman of Solvay, Belgium; H.J. Vogel, Chairman of the German Social Democratic Party; J. Zijlstra, former President of the Nederlandse Bank. +[^38]: Tingnan din dito si Jeffrey Tucker, "Ang Kontribusyon ng Menger at Mises sa Mga Pundasyon ng Austrian sa Pamamahala ng Pera na Kasama ng Isang Modernong Aplikasyon," (manuskrito 1988), iniharap sa ika-13 na taunang kumperensya ng The Association for Private Enterprise Education, Cleveland, Ohio; at Ron Paul, "Ang Paparating na Monetary Order," Isang Espesyal na Ulat mula sa *Ron Paul Investment Letter* (1988). Ang mga prominenteng taga-Europa ay tahasang sumusuporta sa ideya ng isang European Central Bank, ang ECU, at sa wakas ang isang pera sa mundo ay kinabibilangan ng: G. Agnelli, Tagapangulo ng FIAT, TC; J. Deflassieux, Tagapangulo ng BIS, TC; G. FitzGerald, dating Punong Ministro ng Ireland, TC; L. Solana, Presidente ng Compania Telefonica Nacional de Espana,TC; G. Thorn, Pangulo ng Komunidad ng Europa at dating Punong Ministro ng Luxembourg, TC; N. Thygesen, Propesor ng Economics, Copenhagen University, TC; U. Agnelli, Pangalawang Pangulo ng FIAT; E. Balladour, Ministro ng Pananalapi ng France; Brady, Dillon Read Investments; J. Callaghan, dating Punong Ministro ng Britanya; K. Carstens, dating Pangulo ng West Germany; P. Coffey, Propesor ng Economics University of Amsterdam; E. Davignon, dating European Commissioner; J. Delors, dating Presidente ng komunidad ng Europa; W. Dusenberg, Presidente ng BIS; L. Fabius, dating Punong Ministro ng Pransiya; J.R Fourtou, Presidente ng Rhone-Poulence; R. d. La Jemere, dating Gobernador ng Banque de France; V. Giscard d'Estaing, dating Presidente ng Pransiya; Ch. Goodhart, Propesor ng Pagbabangko, London School of Economics; P. Guimbretiere, Direktor ng proyekto ng ECU ng Komunidad ng European; W. Guth, Pamgulo ng Deutsche Bank; E. Heath, dating Punong Ministro ng Britanya; M. Kohnstamm, dating Pangulo ng European University Institute, Florence; N. Lawson, British Chancellor ng Exchequer; L.M. Leveque, Pangulo ng Credit Lyonnais; L. Lucchini, Pangulo ng Confindustria Italy; F. Maude, British Minister para sa Corporate at Consumer Affairs; P. Mentre, Tagapangulo ng Credit National, France; H.L Merkle, Tagapangulo ng Bosch Gmbh, West Germany; Mitterrand, Pangulo ng Pransiya; J. Monet, tagapagtatag ng European Community; P.X. Ortoli, Pangulo ng Kabuuang Langis at dating Komisyonado ng Komunidad ng Europa; D. Rambure, Credit Lyonnais; H. Schmidt, dating Chancellor ng West Germany at Editor ng yumao *ZEIT*; P. Sheehy, Tagapangulo ng BAT Industries; J. Solvay, Tagapangulo ng Solvay, Belgium; H. J. Vogel, Tagapangulo ng Aleman Social Democratic Party; J. Zijlstra, dating Pangulo ng Nederlandse Bank. -[^39]: Jeffrey Tucker of the Ludwig von Mises Institute had an important influence on my understanding of the dynamics of the international monetary system—through frequent discussions as well as through granting me access to his own related research. Needless to say, all shortcomings are entirely my own. \ No newline at end of file +[^39]: Si Jeffrey Tucker ng Ludwig von Mises Institute ay nagkaroon ng mahalagang impluwensya sa aking pagkaunawa sa dinamika ng internasyunal na sistema ng pera-sa pamamagitan ng mga madalas na talakayan pati na rin sa pamamagitan ng pagbibigay sa akin ng daan sa kanyang sariling kaugnay sa pananaliksik. Hindi na kailangang sabihin, lahat ng mga pagkukulang ay ganap na sa aking sarili. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_01.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_01.md index dfc629ced..394ca9d1f 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_01.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_01.md @@ -1,59 +1,109 @@ -## Marxist and Austrian Klase Analysis - -Ako ay gagawa sa sumusunod na kabanata na ito: Una, Ako ay maghandog ng serye ng mga ito upang makabuo ng hard-core sa Marxist teoria sa kasaysayan. Ako ay mangangkin ng lahat sa kanila ay kailangang tama. Tapos ako ay magpapakita kung papaano na tama ang theses na naka-derived sa Marxism mula sa isang maling pansimulang punto. Finally, I want to demonstrate how Austrianism in the Mises-Rothbard tradition can give a correct but categorically different explanation of their validity. - -Let me begin with the hard-core of the Marxist belief system:[^1] - -1. “The history of mankind is the history of class struggles.”[^2] It is the history of struggles between a relatively small ruling class and a larger class of the exploited. The primary form of exploitation is economic: The ruling class expropriates part of the productive output of the exploited or, as Marxists say, “it appropriates a social surplus product and uses it for its own consumptive purposes.” -2. The ruling class is unified by its common interest in upholding its exploitative position and maximizing its exploitatively appropriated surplus product. It never deliberately gives up power or exploitation income. Instead, any loss in power or income must be wrestled away from it through struggles, whose outcome ultimately depends on the class consciousness of the exploited, i.e., on whether or not and to what extent the exploited are aware of their own status and are consciously united with other class members in common opposition to exploitation. -3. Class rule manifests itself primarily in specific arrangements regarding the assignment of property rights or, in Marxist terminology, in specific “relations of production.” In order to protect these arrangements or production relations, the ruling class forms and is in command of the state as the apparatus of compulsion and coercion. The state enforces and helps reproduce a given class structure through the administration of a system of “class justice,” and it assists in the creation and the support of an ideological superstructure designed to lend legitimacy to the existence of class rule. -4. Internally, the process of competition within the ruling class generates a tendency toward increasing concentration and centralization. A multipolar system of exploitation is gradually supplanted by an oligarchic or monopolistic one. Fewer and fewer exploitation centers remain in operation, and those that do are increasingly integrated into a hierarchical order. Externally (i.e., as regards the international system), this centralization process will (and all the more intensively the more advanced it is) lead to imperialist interstate wars and the territorial expansion of exploitative rule. -5. Finally, with the centralization and expansion of exploitative rule gradually approaching its ultimate limit of world domination, class rule will increasingly become incompatible with the further development and improvement of “productive forces.” Economic stagnation and crises become more and more characteristic and create the “objective conditions” for the emergence of a revolutionary class consciousness of the exploited. The situation becomes ripe for the establishment of a classless society, the “withering away of the state,” the replacement of government of men over men by the administration of things[^3] and, as its result, unheard-of economic prosperity. - -All of these theses can be given a perfectly good justification, as I will show. Unfortunately, however, it is Marxism, which subscribes to all of them, that has done more than any other ideological system to discredit their validity in deriving them from a patently absurd exploitation theory. - -What is this Marxist theory of exploitation? According to Marx, such precapitalist social systems as slavery and feudalism are characterized by exploitation. There is no quarrel with this. For after all, the slave is not a free laborer, and he cannot be said to gain from his being enslaved. Rather, in being enslaved his utility is reduced at the expense of an increase in wealth appropriated by the slave master. The interest of the slave and that of the slave owner are indeed antagonistic. The same is true as regards the interests of the feudal lord who extracts a land rent from a peasant who works on land homesteaded by himself (i.e., the peasant). The lord’s gains are the peasant’s losses. It is also undisputed that slavery as well as feudalism indeed hamper the development of productive forces. Neither slave nor serf will be as productive as they would be without slavery or serfdom. - -The genuinely new Marxist idea is that essentially nothing is changed as regards exploitation under capitalism (if the slave becomes a free laborer), or if the peasant decides to farm land homesteaded by someone else and pays rent in exchange for doing so. To be sure, Marx, in the famous chapter 24 of the first volume of his *Kapital*, titled “The So-called Original Accumulation,” gives a historical account of the emergence of capitalism which makes the point that much or even most of the initial capitalist property is the result of plunder, enclosure, and conquest. Similarly, in chapter 25, on the “Modern Theory of Colonialism,” the role of force and violence in exporting capitalism to the, as we would nowadays say, Third World is heavily emphasized. Admittedly, all this is generally correct, and insofar as it is there can be no quarrel with labeling such capitalism exploitative. Yet one should be aware of the fact that here Marx is engaged in a trick. In engaging in historical investigations and arousing the reader’s indignation regarding the brutalities underlying the formation of many capitalist fortunes, he actually side-steps the issue at hand. He distracts from the fact that his thesis is really an entirely different one: namely, that even if one were to have “clean” capitalism so to speak (one in which the original appropriation of capital were the result of nothing else but homesteading), work and savings, the capitalist who hired labor to be employed with this capital would nonetheless be engaged in exploitation. Indeed, Marx considered the proof of this thesis his most important contribution to economic analysis. - -What, then, is his proof of the exploitative character of a clean capitalism? - -It consists in the observation that the factor prices, in particular the wages paid to laborers by the capitalist, are lower than the output prices. The laborer, for instance, is paid a wage that represents consumption goods which can be produced in three days, but he actually works five days for his wage and produces an output of consumption goods that exceeds what he receives as remuneration. The output of the two extra days, the surplus value in Marxist terminology, is appropriated by the capitalist. Hence, according to Marx, there is exploitation.[^4] - -What is wrong with this analysis?[^5] The answer becomes obvious, once it is asked why the laborer would possibly agree to such a deal! He agrees because his wage payment represents present goods—while his own labor services represent only future goods—and he values present goods more highly. After all, he could also decide not to sell his labor services to the capitalist and then map the full value of his output himself. But this would of course imply that he would have to wait longer for any consumption goods to become available to him. In selling his labor services he demonstrates that he prefers a smaller amount of consumption goods now over a possibly larger one at some future date. On the other hand, why would the capitalist want to strike a deal with the laborer? Why would he want to advance present goods (money) to the laborer in exchange for services that bear fruit only later? Obviously, he would not want to pay out, for instance, $100 now if he were to receive the same amount in one year’s time. In that case, why not simply hold on to it for one year and receive the extra benefit of having actual command over it during the entire time? Instead, he must expect to receive a larger sum than $100 in the future in order to give up $100 now in the form of wages paid to the laborer. He must expect to be able to earn a profit, or more correctly an interest return. He is also constrained by time preference, i.e., the fact that an actor invariably prefers earlier over later goods, in yet another way. For if one can obtain a larger sum in the future by sacrificing a smaller one in the present, why then is the capitalist not engaged in more saving than he actually is? Why does he not hire more laborers than he does, if each one of them promises an additional interest return? The answer again should be obvious: because the capitalist is a consumer, as well, and cannot help being one. The amount of his savings and investing is restricted by the necessity that he, too, like the laborer, requires a supply of present goods “large enough to secure the satisfaction of all those wants the satisfaction of which during the waiting time is considered more urgent than the advantages which a still greater lengthening of the period of production would provide.”[^6] - -What is wrong with Marx’s theory of exploitation, then, is that he does not understand the phenomenon of time preference as a universal category of human action.[^7] That the laborer does not receive his “full worth” has nothing to do with exploitation but merely reflects the fact that it is impossible for man to exchange future goods against present ones except at a discount. Contrary to the case of slave and slave master where the latter benefits at the expense of the former, the relationship between the free laborer and the capitalist is a mutually beneficial one. The laborer enters the agreement because, given his time preference, he prefers a smaller amount of present goods over a larger future one; and the capitalist enters it because, given his time preference, he has a reverse preference order and ranks a larger future amount of goods more highly than a smaller present one. Their interests are not antagonistic but harmonious. Without the capitalist’s expectation of an interest return, the laborer would be worse off having to wait longer than he wishes to wait; and without the laborer’s preference for present goods the capitalist would be worse off having to resort to less roundabout and less efficient production methods than those which he desires to adopt. Nor can the capitalist wage system be regarded as an impediment to the further development of the forces of production, as Marx claims. If the laborer were not permitted to sell his labor services and the capitalist to buy them, output would not be higher but lower, because production would have to take place with relatively reduced levels of capital accumulation. - -Under a system of socialized production, quite contrary to Marx’s proclamations, the development of productive forces would not reach new heights but would instead sink dramatically.[^8] For obviously, capital accumulation must be brought about by definite individuals at definite points in time and space through homesteading, producing and/or saving. In each case it is brought about with the expectation that it will lead to an increase in the output of future goods. The value an actor attaches to his capital reflects the value he attaches to all expected future incomes attributable to its cooperation and discounted by his rate of time preference. If, as in the case of collectively owned factors of production, an actor is no longer granted exclusive control over his accumulated capital and hence over the future income to be derived from its employment, but partial control instead is assigned to nonhomesteaders, nonproducers, and nonsavers, the value for him of the expected income and hence that of the capital goods is reduced. His effective rate of time preference will rise and there will be less homesteading of scarce resources, and less saving for the maintenance of existing resources and the production of new capital goods. The period of production, the roundaboutness of the production structure, will be shortened, and relative impoverishment will result. - -If Marx’s theory of capitalist exploitation and his ideas on how to end exploitation and establish universal prosperity are false to the point of being ridiculous, it is clear that any theory of history which can be derived from it must be false, too. Or if it should be correct, it must have been derived incorrectly. Instead of going through the lengthier task of explaining all of the flaws in the Marxist argument as it sets out from its theory of capitalist exploitation and ends with the theory of history which I presented earlier, I will take a shortcut here. I will now outline in the briefest possible way the correct—Austrian, Misesian-Rothbardian—theory of exploitation; give an explanatory sketch of how this theory makes sense out of the class theory of history; and highlight along the way some key differences between this class theory and the Marxist one and also point out some intellectual affinities between Austrianism and Marxism stemming from their common conviction that there does indeed exist something like exploitation and a ruling class.[^9] - -The starting point for the Austrian exploitation theory is plain and simple, as it should be. Actually, it has already been established through the analysis of the Marxist theory: Exploitation characterized the relationship between slave and slave master and serf and feudal lord. But no exploitation was found possible under a clean capitalism. What is the principle difference between these two cases? The answer is: the recognition or nonrecognition of the homesteading principle. The peasant under feudalism is exploited because he does not have exclusive control over land that he homesteaded, and the slave because he has no exclusive control over his own homesteaded body. If, contrary to this, everyone has exclusive control over his own body (is a free laborer, that is) and acts in accordance with the homesteading principle, there can be no exploitation. It is logically absurd to claim that a person who homesteads goods not previously homesteaded by anybody else, or who employs such goods in the production of future goods, or who saves presently homesteaded or produced goods in order to increase the future supply of goods, could thereby exploit anybody. Nothing has been taken away from anybody in this process and additional goods have actually been created. And it would be equally absurd to claim that an agreement between different homesteaders, savers and producers regarding their nonexploitatively appropriated goods or services could possibly contain any foul play, then. Instead, exploitation takes place whenever any *deviation* from the homesteading principle occurs. It is exploitation whenever a person successfully claims partial or full control over scarce resources which he has not homesteaded, saved or produced, and which he has not acquired contractually from a previous producer-owner. Exploitation is the expropriation of homesteaders, producers and savers by late-coming nonhomesteaders, nonproducers, nonsavers and noncontractors; it is the expropriation of people whose property claims are grounded in work and contract by people whose claims are derived from thin air and who disregard others’ work and contracts.[^10] - -Needless to say, exploitation thus defined is in fact an integral part of human history. One can acquire and increase wealth either through homesteading, producing, saving, or contracting, or by expropriating homesteaders, producers, savers or contractors. There are no other ways. Both methods are natural to mankind. Alongside homesteading, producing and contracting, there have always been nonproductive and noncontractual property acquisitions. And in the course of economic development, just as producers and contractors can form firms, enterprises and corporations, so can exploiters combine to large-scale exploitation enterprises, governments and states. The ruling class (which may again be internally stratified) is initially composed of the members of such an exploitation firm. And with a ruling class established over a given territory and engaged in the expropriation of economic resources from a class of exploited producers, the center of all history indeed becomes the struggle between exploiters and the exploited. History, then, correctly told, is essentially the history of the victories and defeats of the rulers in their attempt to maximize exploitatively appropriated income and of the ruled in their attempts to resist and reverse this tendency. It is in this assessment of history that Austrians and Marxists agree, and it is why a notable intellectual affinity between Austrian and Marxist historical investigations exists. Both oppose a historiography which recognizes only action or interaction, economically and morally all on a par; and both oppose a historiography that instead of adopting such a valueneutral stand thinks that one’s own arbitrarily introduced subjective value judgments have to provide the foil for one’s historical narratives. Rather, history must be told in terms of freedom and exploitation, parasitism and economic impoverishment, private property and its destruction—otherwise it is told false.[^11] - -While productive enterprises come into or go out of existence because of voluntary support or its absence, a ruling class never comes to power because there is a demand for it, nor does it abdicate when abdication is demonstrably demanded. One cannot say by any stretch of the imagination that homesteaders, producers, savers and contractors have demanded their expropriation. They must be coerced into accepting it, and this proves conclusively that the exploitation firm is not in demand at all. Nor can one say that a ruling class can be brought down by abstaining from transactions with it in the same way as one can bring down a productive enterprise. For the ruling class acquires its income through nonproductive and noncontractual transactions and thus is unaffected by boycotts. Rather, what makes the rise of an exploitation firm possible, and what alone can in turn bring it down is a specific state of public opinion or, in Marxist terminology, a specific state of class consciousness. - -An exploiter creates victims, and victims are potential enemies. It is possible that this resistance can be lastingly broken down by force in the case of a group of men exploiting another group of roughly the same size. However, more than force is needed to expand exploitation over a population many times its own size. For this to happen, a firm must also have public support. A majority of the population must accept the exploitative actions as legitimate. This acceptance can range from active enthusiasm to passive resignation. But it must be acceptance in the sense that a majority must have given up the idea of actively or passively resisting any attempt to enforce nonproductive and noncontractual property acquisitions. The class consciousness must be low, undeveloped and fuzzy. Only as long as this state of affairs lasts is there still room for an exploitative firm to prosper even if no actual demand for it exists. Only if and insofar as the exploited and expropriated develop a clear idea of their own situation and are united with other members of their class through an ideological movement which gives expression to the idea of a classless society where all exploitation is abolished, can the power of the ruling class be broken. Only if, and insofar as, a majority of the exploited public becomes consciously integrated into such a movement and accordingly displays a common outrage over all nonproductive or noncontractual property acquisitions, shows a contempt for everyone who engages in such acts, and deliberately contributes nothing to help make them successful (not to mention actively trying to obstruct them), can its power be brought to crumble. - -[^1]: See on the following Karl Marx and Frederic Engels, *The Communist Manifesto* (1848); Karl Marx, *Das Kapital*, 3 vols. (1867; 1885; 1894); as contemporary Marxists, Ernest Mandel, *Marx’s Economic Theory* (London: Merlin, 1962); idem, *Late Capitalism* (London: New Left Books, 1975); Paul Baran and Paul Sweezy, *Monopoly Capital* (New York: Monthly Review Press, 1966); from a non-Marxist perspective, Leszek Kolakowski, *Main Currents of Marxism* (Oxford: Clarendon Press, 1995); G. Wetter, *Sovietideologie heute* (Frankfurt/M.: Fischer, 1962), vol. 1; W. Leonhard, *Sovietideologie heute* (Frankfurt/M.: Fischer, 1962), vol. 2. - -[^2]: Marx and Engels, *The Communist Manifesto* (section 1). - -[^3]: *The Communist Manifesto* (section 2, last 2 paragraphs); Frederic Engels, *Von tier Autorität*, in Karl Marx and Frederic Engels, *Ausgewählte Schriften*, 2 vols. (East Berlin: Dietz, 1953), vol. I, p. 606; idem, *Die Entwicklung des Sozialismus von der Utopie zur Wissenschaft*, ibid., vol. 2, p. 139. - -[^4]: See Marx, *Das Kapital*, vol. I; the shortest presentation is his *Lohn, Preis, Profit* (1865). Actually, in order to prove the more specific Marxist thesis that exclusively the owner of labor services is exploited (but not the owner of the other originary factor of production: land), yet another argument would be needed. For if it were true that the discrepancy between factor and output prices constitutes an exploitative relation, this would only show that the capitalist who rents labor services from an owner of labor, and land services from an owner of land would exploit either labor, or land, or labor and land simultaneously. It is the labor theory of value, of course, which is supposed to provide the missing link here by trying to establish labor as the sole source of value. I will spare myself the task of refuting this theory. Few enough remain today, even among those claiming to be Marxists, who do not recognize the faultiness of the labor theory of value. Rather, I will accept for the sake of argument the suggestion made, for instance, by the self-proclaimed “analytical Marxist” John Roemer (*A General Theory of Exploitation and Class* [Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1982]; idem, *Value, Exploitation and Class* [London: Harwood Academic Publishers, 1985]) that the theory of exploitation can be separated analytically from the labor theory of value; and that a “generalized commodity exploitation theory” can be formulated which can be justified regardless of whether or not the labor theory of value is true. I want to demonstrate that the Marxist theory of exploitation is nonsensical even if one were to absolve its proponents from having to prove the labor theory of value and, indeed, even if the labor theory of value were true. Even a generalized commodity exploitation theory provides no escape from the conclusion that the Marxist theory of exploitation is dead wrong. - -[^5]: See on the following Eugen von Böhm-Bawerk, *The Exploitation Theory of Socialism-Communism* (South Holland, Ill.: Libertarian Press, 1975); idem, *Shorter Classics of Böhm-Bawerk* (South Holland, Ill.: Libertarian Press, 1962). - -[^6]: Ludwig von Mises, *Human Action* (Chicago: Regnery, 1966), p. 407; see also Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970), pp. 300–01. - -[^7]: See on the time preference theory of interest in addition to the works cited in notes 5 and 6; also Frank Fetter, *Capital, Interest and Rent* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977). - -[^8]: See on the following Hans-Hermann Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism* (Boston: Kluwer Academic Publishers, 1989); idem, “Why Socialism Must Fail,” *Free Market* (July 1988); idem, “The Economics and Sociology of Taxation,” *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* (1990); supra chap. 2. - -[^9]: Mises’s contributions to the theory of exploitation and class are unsystematic. However, throughout his writings he presents sociological and historical interpretations that are class analyses, if only implicitly. Noteworthy here is in particular his acute analysis of the collaboration between government and banking elite in destroying the gold standard in order to increase their inflationary powers as a means of fraudulent, exploitative income and wealth redistribution in their own favor. See for instance his *Monetary Stabilization and Cyclical Policy* (1928) in idem, *On the Manipulation of Money and Credit,* ed. Percy Greaves (Dobbs Ferry, N.Y.: Free Market Books 1978); idem, *Socialism* (Indianapolis: Liberty Fund, 1981), chap. 20; idem, *The Clash of Group Interests and Other Essays* (New York: Center for Libertarian Studies, Occasional Paper Series No. 7, 1978). Yet Mises does not give systematic status to class analysis and exploitation theory because he ultimately misconceives of exploitation as merely an intellectual error which correct economic reasoning can dispel. He fails to fully recognize that exploitation is also and probably even more so a moral-motivational problem that exists regardless of all economic reasoning. Rothbard adds his insight to the Misesian structure of Austrian economics and makes the analysis of power and power elites an integral part of economic theory and historical-sociological explanations; and he systematically expands the Austrian case against exploitation to include ethics in addition to economic theory, i.e., a theory of justice next to a theory of efficiency, such that the ruling class can also be attacked as immoral. For Rothbard’s theory of power, class and exploitation, see in particular his *Power and Market* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977); idem, *For a New Liberty* (New York: Macmillan, 1978); idem, *The Mystery of Banking* (New York: Richardson and Snyder, 1983); idem, *America’s Great Depression* (Kansas City: Sheed and Ward, 1975). On important nineteenth-century forerunners of Austrian class analysis, see Leonard Liggio, “Charles Dunoyer and French Classical Liberalism,” *Journal of Libertarian Studies* 1, no. 3 (1977); Ralph Raico, “Classical Liberal Exploitation Theory,” *Journal of L ibertarian Studies* 1, no. 3 (1977); Mark Weinburg, “The Social Analysis of Three Early 19th Century French Liberals: Say, Comte, and Dunoyer,” *Journal of Libertarian Studies* 2, no. 1 (1978); Joseph T. Salerno, “Comment on the French Liberal School,” *Journal of Libertarian Studies* 2, no. 1 (1978); David M. Hart, “Gustave de Molinari and the Anti-Statist Liberal Tradition,” 2 parts, *Journal of Libertarian Studies* 5, nos. 3 and 4 (1981). - -[^10]: See on this also Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism*; idem, “The Justice of Economic Efficiency,” *Austrian Economics Newsletter* 1 (1988); infra chap. 9; idem, “The Ultimate Justification of the Private Property Ethics,” *Liberty* (September 1988): infra chap. 10. - -[^11]: See on this theme also Lord (John) Acton, *Essays in the History of Liberty* (Indianapolis: Liberty Fund, 1985); Franz Oppenheimer, *System der Soziologie*, vol. II: *Der Staat* (Stuttgart: G. Fischer, 1964); Alexander Rüstow, *Freedom and Domination* (Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1986). \ No newline at end of file +## Ang Klase ng Pagtatasa ng Marxista at Austrian + +Gagawin ko ang susunod na kabanatang ito: Una, ipakikita ko ang isang hanay ng mga sanaysay na bumubuo sa matigas na Marxistang kuro kuro ng kasaysayan. At Sinasabi ko na ang lahat ng ito ay tama. Pagkatapos ipapakita ko kung paano ang mga tunay na nagmula sa Marxismo ay isang maling pasimulang punto. Sa wakas, gusto kong ipakita kung paano ang Austrianismong kaugalian ng Mises-Rothbard ay pweding magbigay ng tama ngunit katangi-tanging iba't ibang paliwanag sa kanilang katumpakan. + +Ako ay magsisimula sa matigas na paraang paniniwala ng Marxista:[^1] + +1. Ang kasaysayan ng sangkatauhan ay ang kasaysayan ng mga pakikibaka ng Uri. "[^2] Ito ang kasaysayan ng pakikibaka sa pagitan ng maliit at malaking uri ng pinagsasamantalahan. Ang pangunahing anyo ng pagsasamantala ay pang-kabuhayan: Ang Inilalabas at naghaharing uring bahaging pag gawa at pagbubuhos ng pinagsamantalahan o, gaya ng sinasabi ng mga Marxista, "inilalaan nito ang isang panlipunang sobrang kalakal at ginagamit ito para sa sarili nitong mga layunin ng konsumtum." +2. Ang naghaharing uri ay pinag-isa ng pangkaraniwang kapakanan nito sa pagtataguyod sa kalagayan nito at pag-malaki at mapagsamantalang paggamit ng sobrang kalakal. Hindi ito sinasadyang nagbibigay ng kapangyarihan o kita sa pagsasamantala. Sa halip, ang anumang pagkawala sa kapangyarihan o kita ay dapat na labanan mula dito sa pamamagitan ng pakikibaka, ang resulta sa huli ay nakasalalay sa antas ng kamalayan ng pinagsasamantalahan, ibig sabihin, sa kung o hindi at gaano kalawak ang pinagsasamantalahan ay alam nila ang kanilang sariling kalagayan at sinasadya na nagkakaisa sa ibang mga miyembro ng antas na may karaniwang pagsalungat sa pagsasamantala. +3. Ang panuntunan sa klase ay nagpapakita mismo ng mga natatanging kaayusan tungkol sa pagtatalaga ng mga karapatan sa pag-aari o, sa takdang panahon Marxist, sa natatangi na "mga relasyon ng pag gawa." Upang maprotektahan ang mga kaayusan o relasyon sa paglikha, ang mga naghaharing uri at porma ay nasa utos ng estado bilang ang kagamitan ng pamimilit. Ang estado ay nagpapatupad at tumutulong sa pagpaparami ng isang uri ng kaayusan sa pamamagitan ng pangangasiwa ng isang paraan ng "hustisya ng klase," at tinutulungan nito ang paglikha at ang tulong ng isang malayang pagsasahimig na idinisenyo upang ipahiram ang pagiging lehitimo sa pagkakaroon ng tuntunin ng klase. +4. Sa Panloob, ang proseso ng labanan at sa loob ng naghaharing uri ay bumubuo ng isang pagkahilig patungo sa pagtaas ng konsentrasyon at pangkalahatan. Ang paraang multipolar ay pagsasamantala ng unti-unti na pinalitan ng oligarkiko o monopolistikong isa. Ang mas kaunting sentro na pagsasamantala ay nananatili sa operasyon, at ang mga ginagawa nito ay lalong isinama sa isang kaayusang hierarchical. Sa labas (ibig sabihin, tungkol sa pandaigdigang sistema), ang proseso ng sentralisasyon na ito (at higit na mas pinalalakas at mas umunlad ito) ay humantong sa mga digmaang imperyalistang pandaigdigan at ang pagpapalawak ng nasasakupang mapagsamantalang patakaran. +5. Sa wakas, na ang sentralisasyon at paglawak ng mapagsamantalang patakaran ay unti-unti na lumalapit sa pinakahuling limitasyon ng dominasyon ng mundo, lalong nagiging hindi tugma ang panuntunan ng klase sa karagdagang pag-unlad at pagpapabuti ng "mga produktibong lakas." Ang pagiging mas mabisa at lumilikha ng " layunin kalagayan "para sa paglitaw ng isang paraang pag aalsa kamalayan ng pinagsamantalahan. Ang sitwasyon ay nagiging hinog para sa pagtatatag ng isang walang-lipunan, ang "pagkalanta ng antas," ang kapalit ng pamahalaan ng mga tao sa pamamagitan ng pangangasiwa ng mga bagay[^3] at, bilang resulta nito, ng pang-kabuhayang kasaganaan. + +Ang lahat ng mga ito ay puweding mabigyan ng isang mahusay na pagbibigay-katarungan, tulad ng ipapakita ko. Sa kasamaang palad, gayunpaman, Marxism, na sumasailalim sa lahat ng mga ito, na ginawa ng higit sa iba pang pamamaraang kaisipan upang siraan ang kanilang katumpakan sa pang gagaling mula sa isang malinaw n kuro kuro ng pagsasamantala. + +Ano itong kuro kuro ng Marxistang pagsasamantala? Ayon kay Marx, ang mga precapitalistang paraang panlipunan bilang pang-aalipin at pyudalismo ay nailalarawan sa pamamagitan ng pagsasamantala. Sa mga ito walang pakikipag-away. Para sa lahat, ang alipin ay hindi isang malayang manggagawa, at hindi siya maaaring masabi na makamit mula sa pagiging inaalipin. Sa halip, sa pagiging alipinin ang kanyang kahalagahan ay nabawasan sa kapinsalaan ng isang pagtaas na yaman sa inilaan ng master ng alipin. Ang kapakanan ng alipin at may-ari ng alipin ay totoong masama. Katulad rin ang tungkol sa mga interes ng pyudal na panginoon na kumukuha ng isang upa sa lupa mula sa isang magsasaka na nagtatrabaho sa lupa na pinagsama-sama ng kanyang sarili (hal., Ang magsasaka). Ang mga nakamit ng panginoon ay ang pagkawala ng magsasaka. Ito rin ay tinatalakay na ang pang-aalipin gayundin ang pyudalismo ay nakakahadlang sa pag-unlad ng mga produktibong pwersa. Ang alipin ay hindi magiging produktibo dahil wala silang pang-aalipin o pang-aalipusta. + +Ang tunay na bagong ideya ng Marxist ay talagang walang pagbabago sa pagsasamantala sa ilalim ng kapitalismo (kung ang alipin ay nagiging isang libreng manggagawa), o kung ang magsasaka ay nagpasiya na pinagsama-samang lupa ng ibang tao at nagbabayad ng upa bilang kapalit ng paggawa nito. Siguraduhing, si Marx, sa bantog na kabanata 24 ng unang dami ng kanyang Kapital, na pinamagatang "Ang Tinaguriang Orihinal na Akumulasyon," ay nagbibigay ng isang makasaysayang salaysay ng paglitaw ng kapitalismo na gumagawa ng punto na magkano o kahit na ang karamihan sa paunang kapitalistang ari-arian ay bunga ng pandarambong, paglalakip, at pananakop. Katulad din, sa kabanata 25, sa "Makabagong Kuro kuro ng Kolonyalismo," ang papel na ginagampanan ng lakas at karahasan sa pag-luwas ng kapitalismo sa, gaya ng sinasabi natin ngayon, ang Pangatlong Pandaigdigan ay lubhang binibigyang diin. Tanggapin natin, ang lahat ng ito ay pangkaraniwang tama, at sa kasong ito ay hindi maaaring makipag-away sa pag-label ng kapitalistang mapagsamantala. Ngunit ang isa ay dapat magkaroon ng kamalayan sa katotohanan na dito Marx ay nakikibahagi sa isang kahanga-hangang gawa. Sa pagsasagawa ng mga makasaysayang pagsisiyasat at pagpukaw sa pagkagalit ng mambabasa tungkol sa mga mapwersang pinagbabatayan ng pagbuo ng maraming kapitalistang mga kapalaran, aktwal niyang sinasara ang isyu. Nakagagambala siya sa katotohanan na ang kanyang sanaysay ay isa talagang totoong magkakaibang: samakatuwid nga, kahit na ang isang tao ay magkaroon ng "malinis" na kapitalismo upang magsalita (kung saan ang tunayna paglalaan ng pundo ay resulta ng walang iba kundi ang homistid), gawain at pagtitipid, ang namumuhunan ay umuupa ng manggagawa upang magamit ang puhunan gayunman ito ay nakikibahagi sa pagsasamantala. Sa katunayan, isinasaalang-alang ni Marx ang katunayan ng sanaysay na ito ang pinakamahalagang kabahagi niya sa pagtatasa ng kabuhayan. + +Kung ganun, ano ang kanyang katibayan ng mapagsamantalang katangian ng isang malinis na kapitalismo? + +Ito ay binubuo sa obserbasyon na ang mga sanhi ng presyo, lalo na ang sahod na binabayaran sa mga manggagawa ng kapitalista, ay mas mababa kaysa sa mga presyo ng output. Ang manggagawa ay binabayaran ng isang pasahod na kumakatawan sa mga kalakal sa pag-inom na maaaring magawa sa loob ng tatlong araw, ngunit siya ay talagang gumagana ng limang araw para sa kanyang sahod at gumagawa ng isang pang labas na mga kalakal sa pag-inom na lampas sa kanyang natatanggap bilang kabayaran. Ang pagbibigay ng dalawang dagdag na araw, ang sobrang halaga sa terminong Marxista, ay inilaan ng namumuhunan. Samakatuwid, ayon kay Marx, mayroong pagsasamantala.[^4] + +Ano ang mali sa pagtatasa na ito?[^5] Ang sagot ay nagiging halata, sa sandaling itanong kung bakit ang manggagawa ay marahil sumang-ayon sa ganitong pakikitungo! Siya ay sumasang-ayon dahil ang kanyang bayad ay kumakatawan sa mga kasalukuyang kalakal—samantalang ang kanyang sariling mga serbisyo sa paglinang ay kumakatawan lamang sa mga kalakal sa hinaharap—at pinahahalagahan niya ang kasalukuyang mga kalakal nang higit na mataas. Matapos ang lahat, pwedi rin siyang magpasya na huwag ibenta ang kanyang mga serbisyo sa mga namumuhunan at pagkatapos ay i-map ang kanyang mismong buong halaga. Ngunit ito ay tiyak na nagpahiwatig na dapat siya ay maghintay ng mahaba para sa alinmang mga kalakal sa pagkonsumo upang sa kanya ay magagamit. Sa pagbebenta ng kanyang mga serbisyo sa paggawa ay nagpapakita na mas pinipili niya ang isang mas maliit na halaga ng mga kalakal sa pag-inom ngayon sa posibleng mas malaki sa mga petsang hinaharap. Sa kabilang panig, bakit gusto ng mga na mumuhunan na magkaroon ng pakikitungo sa manggagawa? Bakit gusto niyang isulong ang mga kasalukuyang kalakal (salapi) sa manggagawa bilang kapalit ng mga tungkulin na mamunga lamang mamaya? Maliwanag, hindi niya gustong bayaran, halimbawa, $100 na ngayon kung tatanggap siya ng parehong halaga sa isang taon. Sa kasong iyon, bakit hindi lamang i-hinto ito para sa isang taon at tumanggap ng dagdag na benepisyo ng pagkakaroon ng aktwal na utos sa paglipas nito sa buong panahon? Sa halip, dapat niyang asahan na makatanggap ng mas malaking halaga kaysa sa $100 sa hinaharap upang magbigay ng $100 ngayon sa anyo ng sahod na binabayaran sa manggagawa. Dapat niyang asahan na makakakuha ng tubo, o hihigit sa tamang pagbalik ng interes. Siya ay napilitan sa kagustuhan din sa pamamagitan ng oras, ibig sabihin, ang katunayan na ang isang artista ay madalas na mas pinipili ang naunang mga kabuhayan, sa isa pang paraan. Para kung ang isa ay makakakuha ng isang mas malaking halaga sa hinaharap sa pamamagitan ng pagsasakripisyo ng isang mas maliit na isa sa kasalukuyan, bakit ang namumuhunan ay hindi nakikibahagi sa higit pang pag-ligtas sa aktwal na siya? Bakit hindi siya umupa ng mas maraming manggagawa kaysa sa kanya, kung ang bawat isa sa kanila ay nangangako ng karagdagang pagbalik ng interes? Ang sagot niya ay dapat na halata: sapagkat ang namumuhunan at isang mamimili, pati na rin, at hindi maaaring makatulong sa pagiging isa. Ang halaga ng kanyang mga pagtitipid at pamumuhunan ay pinaghihigpitan ng pangangailangan niya, gayundin, tulad ng manggagawa, ay nangangailangan ng isang magtutustus ng mga kasalukuyang kalakal na "sapat lang upang matiyak ang kasiyahan ng lahat ng nais ang kasiyahan kung saan sa panahon ng paghihintay ay itinuturing na mas kagyat kaysa sa mga pakinabang na mas malaki ang haba ng panahon ng produksyon."[^6] + +Ano ang mali sa kuro kuro ng pagsasamantala ni Marx, kung hindi niya nauunawaan ang hindi pangkaraniwang bagay ng kagustuhan ng oras bilang isang pangkalahatang uri ng pagkilos ng tao.[^7] Yan ay hindi tinatanggap ng manggagawa ang kanyang "buong halaga" ay walang kinalaman sa pagsasamantala ngunit nagpapakita lamang ng katotohanan na imposible para sa tao na makipagpalitan ng mga kalakal sa hinaharap laban sa kasalukuyan ngunit maliban sa diskwento. Taliwas sa kaso ng namumuno at alipin kung saan ang mga dating nakikinabang sa kapinsalaan, ang ugnayan sa pagitan ng malayang manggagawa at namumuhunan ay kapwa kapaki-pakinabang. Sapagkat Ang manggagawa ay pumasok sa kasunduan, binigyan ang kanyang kagustuhang oras, mas pinipili niya ang isang mas maliit na halaga ng mga kasalukuyang kalakal sa mas malaking hinaharap; at dahil ipinasok ito ng namumuhunan, binigyan ang kanyang kagustuhang oras, siya ay may isang pabalik na kagustuhan utos at antas ng isang mas malaking hinaharap na halaga ng mga kalakal mas mataas kaysa sa isang mas maliit na kasalukuyan. Ang kanilang mga interes ay hindi mapangahas pero magkakasuwato. Walang inaasahan ang namumuhunan na maibalik ang interes, ang manggagawa ay magiging mas masahol pa sa paghihintay ng mas mahaba kaysa sa nais niyang maghintay; at kung wala ang kagustuhan ng manggagawa para sa mga kasalukuyang kalakal, ang namumuhunan ay magiging mas masahol pa sa pagkakaroon ng mas maliit na pasikot sikot at mas mabisa na pamamaraan ng paglikha kaysa sa mga nais niyang gamitin. Hindi rin maituturing na hadlang ang paran ng namumuhunan sa pasahod ng karagdagang pag-unlad ng mga matatag na paglikha, gaya ng sinasabing Marx. Kung hindi pinahihintulutan ang manggagawa na ibenta ang kanyang mga serbisyo sa paggawa at ang namumuhunan upang bilhin ang mga ito, ang pagbuhos ay hindi magiging mas mataas ngunit mas mababa, dahil ang produksyon ay kailangang maganap sa medyo nabawasan na mga antas ng kapital na akumulasyon. + +Sa ilalim ng isang sistemang sosyalisahing produksyon, medyo kontra sa proklamasyon ng Marx's, ang pag-unlad ng produktibong lakas ay hindi maabot ang mga bagong taas ngunit sa halip ay sobra-sobra.[^8] Malinaw na malinaw naman, ang akumulasyon ng kapital ay kailangan dalhin sa pamamagitan ng tama na mga indibidwal sa tiyak na mga punto sa oras at espasyo sa pamamagitan ng homesteading, makalikha at/o pag-save. Ang bawat kaso na ito ay nagdadala at inaasahan na ito ay hahantong sa isang pagtaas sa hinaharap ng output ng mga kalakal. Ang halaga ng isang aktor na nakalakip sa kanyang kabisera ay naglalarawan sa halagang isinalin niya sa lahat ng inaasahang kinikita sa hinaharap na may kaugnayan sa kooperasyon nito at bawas sa pamamagitan ng kanyang presiyo ng kagustuhan sa oras. Kapag, katulad ng kaso ng mga pinagkukunan ng mga kadahilanan ng produksyon, ang isang aktor ay hindi dapat na pinagkaloob ng eksklusibong kontrol sa kanyang naipon na kapital at dahil dito sa hinaharap na kita ay nakuha mula sa pagtatrabaho nito, subalit sa halip ay nakatalaga ang paunti-unti na kontrol sa mga di-mamamayan, hindi mga tagalikha, at mga nonsavers, ang halaga para sa kanya ng inaasahang kita at kaya na ng mga kabisera ng kalakal ay nabawasan. Ang kanyang epektibong halaga ng oras na kagustuhan ay babangon at magkakaroon ng mas kaunting homesteading ng kakulangan ng mga mapagkukunan, at mas mababa ang pag-sayb para sa pagsustento ng mga umiiral na mapagkukunan at ang produksyon ng mga bagong kalakal na kapital. Ang panahon ng produksyon, ang roundaboutness ng istraktura ng produksyon, ay pinaikli, at ang resulta ng kamag-anak ay magiging pagpapahirap sa resulta. + +Siguro Kung ang teorya ni Marx ng kapitalistang mapagsamantala at ang kanyang mga kaalaman kung paano tapusin ang pagsasamantala at itayo ang pangkalahatang kasaganaan ay hindi tunay sa punto ng pagiging katawa-tawa, maliwanag na ang anumang teorya ng kasaysayan na pweding makakuha mula dito ay dapat na mali. O kung ito ay kailangan na wasto, ito ay maaaring nagmula nang hindi tama. Embes na dumaan sa mas matagal na trabaho na ipaliwanag ang lahat ng mga kailangan sa argumento ng Marxist na itinatakda nito mula sa teorya nito ng kapitalistang pagsasamantala at nagtatapos sa teorya ng kasaysayan na ipinakita ko nang mas maaga, dito ako kukuha ng shortcut. Ngayon ako ay nagbabalangkas sa posibleng pinakamaikli sa tamang paraan—Awstrya, Misesian-Rothbardian—Ang teorya ng pagsasamantala; bigyan ng isang paliwanag na plano na kung paano ang teorya na ito ay may katuturan sa labas ng klaseng teorya ng kasaysayan; at i-highlight sa kahabaan ng paraan ang ilang mga pangunahing pagkakaiba sa pagitan ng teorya ng klase at ang Marxist isa at din ituro ang ilang mga intelektwal affinities sa pagitan ng Austrianism at Marxism stemming mula sa kanilang mga karaniwang paniniwala na mayroon talagang umiiral tulad na pagsasamantala at isang naghaharing klase.[^9] + +Ang panimulang punto para sa kuro kuro ng Austrian ng pagsasamantala ay malinaw at simple, dahil dapat ito. Sa totoo lang, naitatag na ito sa pamamagitan ng pag-aaral ng teoryang Marxista: Ang pagsasamantala ay naglalarawan sa kaugnayan ng alipin at panginoon na pamusabos at pyudal na panginoon. Subalit walang pagsasamantala ang nakita sa ilalim ng malinis na namumuhunan. Ano ang pagkakaiba ng prinsipyo sa pagitan ng dalawang kaso na ito? Ang sagot ay: ang pagkilala o hindi pagkilala sa prinsipyo ng homisted. Ang mga magsasaka sa ilalim ng pyudalismo ay pinagsamantalahan sapagkat wala siyang sariling lakas sa lupa na kanyang pinangasiwaan, at dahil wala siyang eksklusibong kontrol sa kanyang sariling homisted. Kung, salungat dito, ang lahat ay may sariling tatag ng katawan (ay isang malayang manggagawa, iyon ay) at kumikilos alinsunod sa prinsipyo ng homisted, maaaring walang pagsasamantala. Ito ay makatuwiran na walang katotohanan upang i-habol ang isang tao na homisted kalakal na hindi dating homesteaded sa pamamagitan ng kahit sino pa ang paririto, o gumamit tulad ng mga kalakal sa produksyon ng mga kalakal sa hinaharap, o sino ang nagse-sayb sa kasalukuyan homesteaded o ginawa kalakal upang madagdagan ang hinaharap na pagtustus ng mga kalakal, maaari sa gayon sinasamantala ang sinuman. Walang kinuha ang layo mula sa sinuman sa paraang ito at ang mga karagdagang kalakal ay talagang nilikha. At magiging walang katotohanan ang pagkuha ng isang kasunduan sa pagitan ng iba't ibang mga homisted, taga impok at taga gawa tungkol sa kanilang nonexploitatively inilaang kalakal o serbisyo ay pweding maglaman ng anumang maling gawain, pagkatapos. Sa halip, ang pagsasamantala ay nagaganap kapag ang anumang*lihis* mula sa makatuwirang homited ay nangyayari. Ito ay pagsasamantala sa tuwing ang isang tao ay matagumpay na mag-aangkin ng bahagyang o ganap na kontrol sa mga mapagkukunan na mahirap makuha na hindi niya pinagsama-sama, na-save o ginawa, at hindi niya nakuha ang kasunduan mula sa isang dating may-ari o taga likha. Ang pagsasamantala ay ang ekspropriasyon ng mga homesteader, taga gawa at taga ipon sa pamamagitan ng huling-pagdating ng nonhomesteaders, walang gumagawa, walang pundos at hindinangunguntrata ito ay ang ekspropriyasyon ng mga tao na ang pagkuha ng ari-arian ay nakasalalay sa trabaho at kasunduan ng mga tao na ang mga kumukuha ay nagmula sa manipis na hangin at na hindi papansin ang gawain at kasunduan ng iba.[^10] + +Hindi na kailangang sabihin, ang pagsasamantala na sinasabi na sa katunayan ay isang mahalagang bahagi ng kasaysayan ng tao. Isa ang pweding makakuha at madagdagan ang kayamanan sa pamamagitan ng homesteading, paggawa, pag-tabi, o pagkontrata, o pag-agaw ng mga homesteader, tagapaggawa, tagatabi o nangunguntrata. Wala ng ibang paraan. Ang katulad na pamamaraan ay natural sa mga tao. Ang homesteading kasama, sa paggawa at pagkontrata, palaging may mga hindi produktibo at di-kontraktwal na pag-aari ng ari-arian. At sa kurso ng pag-unlad sa ekonomiya, katulad ng mga taga paglikha at kontratista ay kayang bumuo ng mga kumpanya, negosyo at mga samahan, kaya pweding pagsamahin ang mga nagsasamantala sa mga malalaking kumpanya sa pagsasamantala, mga pamahalaan at estado. Ang naghaharing uri (na kung ito ay maaaring maging panloob muli sa pagsasama-sama) ay unang binubuo ng mga kasapi ng naturang kumpanya sa pagsasamantala. At sa isang naghaharing uri na itinatag sa isang nasasakupan at nakikibahagi sa pag-aagaw ng mga mapagkukunang pang-kabuhayan mula sa isang uri ng pinagsasamantalang taga gawa, ang sentro ng lahat ng kasaysayan ay talagang nagiging pakikibaka sa pagitan ng mga mapagsamantala at pinagsasamantalahan. Ayon sa kasaysayan, ang kasaysayan ng mga tagumpay at pagkatalo ng mga pinuno sa kanilang pagsisikap na mapakinabangan ang masusupahang kita at ang pinasiyahan sa kanilang mga pagtatangka na labanan at baliktarin ang ugali na ito. Ito ay sa pagtatasa ng kasaysayan na pumapayag na ang mga Austriano at mga Marxista, at ito ang dahilan kung bakit umiiral ang isang kilalang intelektuwal na pakikipag-ugnayan sa pagitan ng Austrian at Marxistong makasaysayang pagsisiyasat. Parehong tutulan ang isang historiyograpiya na kinikilala lamang ang aksyon o pakikipag-ugnayan, sa kabuhayan at sa lahat ay kapantay; at kapwa sumasalungat sa isang historiography na sa halip na gamitin ang naturang mahalagang katayoan ay sa palagay na ang sarili ng isang nagkataon na ipinakilala ang pansarili na paghatol sa halaga upang may magbigay ng palara para sa isang makasaysayang kwento. Sa halip, ang kasaysayan ay dapat na sabihin sa takda ng kalayaan at pagsasamantala, parasitismo at pagpapaubaya sa kabuhayan, pribadong ari-arian at pagkawasak nito-kung hindi ito sasabihin sa hind tama. 11

+ +

+ Habang ang mga produktibong pangkabuhayan ay pumasok o lumalabas dahil sa kusangloob na suporta o pagkawala nito, ang isang naghaharing tema ay hindi kailanman makakakuha ng kapangyarihan sapagkat mayroong isang pangangailangan para dito, ni hindi ito bumababa kapag ang pagbibitiw ay ipinakita nang husto. Ang isang hindi maaaring sabihin sa pamamagitan ng anumang kahabaan ng imahinasyon na hinihingi ng mga homesteader, taga likha at taga ipon at tagakontrata ang kanilang pag-agaw. Dapat nilang pinilit na tanggapin ito, at ito ay nagpapatunay na ang kumpanya sa pagsasamantala ay hindi sa pangangailangan. Hindi rin maaaring sabihin na ang isang naghaharing uri ay maaaring madala sa pamamagitan ng pag-iwas sa mga transaksyon sa kaparehong paraan ng pagbaba ng isang produktibong kabuhayan. Para makuha ng naghaharing uri ang kita nito sa pamamagitan ng mga di-produktibo at di-kontraktwal na mga transaksyon at sa gayon ay hindi maaapektuhan ng mga boykot. Sa halip, kung bakit posible ang pagtaas ng isang firm ng pagsasamantala, at kung ano ang magagawa lamang na ibagsak ito ay isang partikular na estado ng opinyon ng publiko o, sa terminong Marxist, isang natatangi na kalagayan ng kamalayan ng klase. +

+ +

+ Ang nagsasamantala ay gumagawa ng mga biktima, at ang mga biktima ay may potensyal na kaaway. Ito ay Posible na ang paglaban ay maaaring matagal nang nasira sa pamamagitan ng puwersa sa kaso ng isang grupo ng mga lalaki na nagsasamantala ng isa pang pangkat na may halos parehong laki. Gayunpaman, higit sa lakas ay kinakailangan upang mapalawak ang pagsasamantala sa isang populasyon nang maraming beses sa sarili nitong laki. Para mangyari ito, ang kompanya ay dapat ding magkaroon ng pampublikong suporta. Ang karamihan ng populasyon ay dapat tanggapin ang aksyong mapagsamantala bilang naayon sa batas. Ang pagtanggap na ito ay maaaring saklaw mula sa aktibong sigasig sa walang pasubaling pagbibitaw. Pero dapat itong tanggapin ng nakararami ang diwa ay dapat na nagbigay ng ideya ng aktibong o pasipiko laban sa anumang pagtatangka na ipatupad ang mga hindi produktibo at di-kontraktwal na pagkuha ng mga kagamitan. Ang antas ng kamalayan ay dapat na mababa, hindi maunlad at malabo. Tanging hangga't ang kalagayan ng mga pangyayari ito ay mayroon pa namang silid para sa mapagsamantala na kompanya upang umunlad kahit na walang aktwal na pangangailangan para dito. Kung sa loob at tanging pinagsamantalahan at kinuha at bumuo ng isang malinaw na ideya ng kanilang sariling sitwasyon at ay nagkakaisa sa iba pang mga kasapi ng kanilang klase sa pamamagitan ng isang kilusang ideolohikal ito ay nagbibigay ng pagpapahayag sa ideya ng isang lipunan kung saan ang lahat ng pagsasamantala ay inalis, ang kapangyarihan ng mababasag ang naghaharing uri. Tanging kung, gayunpaman, ang karamihan ng pinagsasamantalahang pampubliko ay sinasadya na isinama sa naturang kilusan at naaayon na nagpapakita ng isang karaniwang pagkagalit sa lahat ng mga di-produktibo o di-kontraktwal na pag-aari ng mga kagamitan, nagpapakita ng pag-urong para sa lahat na nakikibahagi sa ganoong mga gawain, at sadyang nagbibigay ng walang kinalaman at tulungan silang maging matagumpay (hindi upang banggitin ang aktibong pagsisikap na humahadlang sa mga ito), maaari bang ang kapangyarihan ay madurog nito. +

+ + + +

+ Tingnan sa sumusunod na Karl Marx at Frederic Engels, Ang Komunistang Manipesto (1848); Karl Marx, Das Kapital, 3 vols. 1867; 1885; 1894); bilang kontemporaryong Marxista, Ernest Mandel, Marx's Economic Theory (London: Merlin, 1962); idem, Late Capitalism (London: New Left Books, 1975); Paul Baran at Paul Sweezy, Monopolyo Capital (New York: Press Monthly Review, 1966); mula sa isang hindi pananaw na Marxist, Leszek Kolakowski, Main Currents of Marxism (Oxford: Clarendon Press, 1995); G. Wetter, Sovietideologie heute (Frankfurt / M.: Fischer, 1962), vol. 1; W. Leonhard, Sovietideologie heute (Frankfurt / M.: Fischer, 1962), vol. 2. +

+ + + +

+ Ang Marx at Engels, Ang Manipesto ng Komunista (seksyon 1). +

+ + + +

+ Ang Komunistang Manipesto (seksyon 2, huling 2 talata); Frederic Engels, Von tier Autoritat, sa Karl Marx at Frederic Engels, Ausgewählte Schriften, 2 vols. (East Berlin: Dietz, 1953), vol. I, p. 606; idem, Die Entwicklung des Sozialism von der Utopie zur Wissenschaft, ibid., vol. 2, p. 139. +

+ + + +

+ Tingnan ang Marx, Das Kapital, vol. I; ang pinakamaikling pagtatanghal ay ang kanyang Lohn, Preis, Profit (1865). Sa totoo lang, upang patunayan ang mas natatangi na Marxistang tesis na eksklusibo ang may-ari ng mga serbisyo sa paggawa ay pinagsamantalahan (ngunit hindi ang may-ari ng iba pang pinagmulan na kadahilanan ng produksyon: lupain), ang isa pang pagtatalo ay kinakailangan. Para sa kung totoo ang pagkakaiba sa pagitan ng mga dahilan at paglagay ng presyo ay bumubuo ng isang mapagsamantalang ugnayan, ipapakita lamang nito na ang namumuhunan ay naghahain ng mga serbisyo sa paggawa mula sa isang may-ari ng paggawa, at mga serbisyo ng lupa mula sa isang may-ari ng lupa ay magsasamantala ng alinman sa paggawa, o lupain, o pag-empleyo at lupa nang sabay-sabay. Ito ay ang paggawa ng palagay sa kabuluhan, siyempre, na kung saan ito ay dapat magbigay sa nawawalang koneksyon dito sa pamamagitan at sinusubukan upang magtatag ng paggawa bilang ang tanging mapagkukunan ng halaga. Ilalaan ko ang aking sarili sa gawain ng pagpapawalang-bisa sa teorya na ito. Maraming sapat na nananatili ngayon, kahit na sa mga umaangkin ng mga Marxista, sa mga hindi nakikilala ng pagkakamali ng palagay sa paggawa ng halaga. Sa halip, tanggapin ko alang-alang sa argumento ang mungkahi na ginawa, halimbawa, sa pamamagitan ng self-proclaimed "analytical Marxist" na si John Roemer (Isang Pangkalahatang Teorya ng Pagsasamantala at Klase [Cambridge, Mass.; Hardvard University Press, 1982], idem, Value, Exploitation and Class [London: Harwood Academic Publishers, 1985]) na ang teorya ng pagsasamantala ay maaaring ihiwalay analytically mula sa labor teorya ng halaga; at ang isang "pangkalahatan teorya pagsasamantala kalakal" ay maaaring formulated na maaaring makatwiran alintana kung o hindi ang labor teorya ng halaga ay totoo. Gusto kong ipakita na ang teorya ng Marxistang pagsasamantala ay walang saysay kahit na ang isa ay magpapawalang-bisa sa mga tagapagtaguyod nito mula sa pagpapatotoo sa teorya ng paggawa ng halaga at, sa katunayan, kahit na ang paggawa ng teorya ay totoo. Kahit ang isang pangkalahatan na teorya ng pagsasamantala sa kalakal ay hindi nagbibigay ng pagtakas mula sa konklusyon na ang maling pagkaunawa sa Marxistang pagsasamantala ay mali. +

+ + + +

+ Tingnan sa sumusunod na Eugen von Böhm-Bawerk, Ang Eksploityong Teorya ng Sosyalismo-Komunismo (South Holland, Ill.: Libertarian Press, 1975); idem, Mas maikli na Classics ng Bohm-Bawerk (South Holland, Ill.: Libertarian Press, 1962). +

+ + + +

+ Ludwig von Mises, Human Action (Chicago: Regnery, 1966), p. 407; tingnan din sa Murray N. Rothbard, Man, Ekonomiya, Man, at Estado(Los Angeles: Nash, 1970), pp. 300-01. +

+ + + +

+ Tingnan sa teorya ng kagustuhan ng oras na interes ng karagdagan sa mga gawa na binanggit sa mga tala 5 at 6; din Frank Fetter, Puhunan, Patubo at Upa (Kansas City: Sheed Andrews at McMeel, 1977). +

+ + + +

+ Tingnan sa mga sumusunod Hans-Hermann Hoppe, Teorya ng Sosyslismo at Kapitalismo(Boston: Kluwer Akademiko Tagapaglathala, 1989); idem, "Bakit Dapat Nabigo ang Sosyalismo," Libreng Pamilihan (July 1988); idem, "Ang Ekonomiya at Sosyolohiya ng Pagbubuwis," Pahayagan des Ekonomiyas etdes Etudes Humaines (1990); supra chap. 2. +

+ + + +

+ Ang Maling ambag sa mga kuro kuro ng pagkaganid at uri ay walang paraan. Gayunpaman, sa kabuuan ng kanyang mga nilathala ay nagpapakita siya ng sosyolohikal at makasaysayang pagpapakahulugan na pinag-aaralan ng tema, kung tangi lamang. Kapansin-pansin dito ay natatangi na ang kanyang talamak na pag-aaral ng pakikipagtulungan sa pagitan ng pamahalaan at mga piling bangko sa pagsira sa pamantayan ng ginto upang madagdagan ang kanilang mga kapangyarihan sa implasyon bilang isang paraan ng mapanlinlang, mapagsamantalang kita at redistribution ng yaman sa kanilang sariling pabor. See for instance his Monetary Stabilization and Cyclical Policy (1928) in idem, On the Manipulation of Money and Credit, ed. Percy Greaves (Dobbs Ferry, N.Y.: Free Market Books 1978); idem, Socialism (Indianapolis: Liberty Fund, 1981), chap. 20; idem, The Clash of Group Interests and Other Essays (New York: Center for Libertarian Studies, Occasional Paper Series No. 7, 1978). Yet Mises does not give systematic status to class analysis and exploitation theory because he ultimately misconceives of exploitation as merely an intellectual error which correct economic reasoning can dispel. He fails to fully recognize that exploitation is also and probably even more so a moral-motivational problem that exists regardless of all economic reasoning. Rothbard adds his insight to the Misesian structure of Austrian economics and makes the analysis of power and power elites an integral part of economic theory and historical-sociological explanations; and he systematically expands the Austrian case against exploitation to include ethics in addition to economic theory, i.e., a theory of justice next to a theory of efficiency, such that the ruling class can also be attacked as immoral. For Rothbard’s theory of power, class and exploitation, see in particular his Power and Market (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977); idem, For a New Liberty (New York: Macmillan, 1978); idem, The Mystery of Banking (New York: Richardson and Snyder, 1983); idem, America’s Great Depression (Kansas City: Sheed and Ward, 1975). On important nineteenth-century forerunners of Austrian class analysis, see Leonard Liggio, “Charles Dunoyer and French Classical Liberalism,” Journal of Libertarian Studies 1, no. 3 (1977); Ralph Raico, “Classical Liberal Exploitation Theory,” Journal of L ibertarian Studies 1, no. 3 (1977); Mark Weinburg, “The Social Analysis of Three Early 19th Century French Liberals: Say, Comte, and Dunoyer,” Journal of Libertarian Studies 2, no. 1 (1978); Joseph T. Salerno, “Comment on the French Liberal School,” Journal of Libertarian Studies 2, no. 1 (1978); David M. Hart, “Gustave de Molinari and the Anti-Statist Liberal Tradition,” 2 parts, Journal of Libertarian Studies 5, nos. 3 and 4 (1981). +

+ + + +

+ See on this also Hoppe, A Theory of Socialism and Capitalism; idem, “The Justice of Economic Efficiency,” Austrian Economics Newsletter 1 (1988); infra chap. 9; idem, “The Ultimate Justification of the Private Property Ethics,” Liberty (September 1988): infra chap. 10. +

+ + + +

+ See on this theme also Lord (John) Acton, Essays in the History of Liberty (Indianapolis: Liberty Fund, 1985); Franz Oppenheimer, System der Soziologie, vol. II: Der Staat (Stuttgart: G. Fischer, 1964); Alexander Rüstow, Freedom and Domination (Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1986). +

+ + \ No newline at end of file diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_02.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_02.md index 82de43386..fa9ca3f88 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_02.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch04_02.md @@ -1,65 +1,65 @@ -The gradual abolition of feudal and absolutist rule and the rise of increasingly capitalist societies in Western Europe and the U.S., and along with this unheard-of economic growth and rising population numbers were the result of an increasing class consciousness among the exploited, who were ideologically molded together through the doctrines of natural rights and liberalism. Sumasang-ayon ang Austrians at Marxists.[^12] They disagree, however, on the next assessment: The reversal of this liberalization process and steadily increased levels of exploitation in these societies since the last third of the nineteenth century, and particularly pronounced since WW I, are the result of a loss in class consciousness. In fact, in the Austrian view Marxism must accept much of the blame for this development by misdirecting attention from the correct exploitation model of the homesteader-producer-saver-contractor vs. the non-homesteader-producer-saver-contractor to the fallacious model of the wage earner vs. the capitalist, thus muddling things up.[^13] +Ang unti-unting pagpawi ng pyudal at absolulistang tuntunin at ang pagtaas ng lalong kapitalistang lipunan sa Kanlurang Europa at sa U.S., at kasama ang hindi nakakaalam ng paglago ng ekonomiya at pagtaas ng bilang ng populasyon ay bunga ng isang pagtaas ng kamalayan ng klase sa mga pinagsamantalahan, na ideolohikal na hinubog sa pamamagitan ng mga doktrina ng mga natural na karapatan at liberalismo. Sa ganitong mga Awstrya at Marxismo sumasang-ayon.[^12] Gayunpaman, hindi sumasang-ayon ang mga ito sa susunod na halaga: Ang pagtaliwas sa proseso ng liberalisasyon na ito at patuloy na nadagdagan ang antas ng pagsasamantala sa mga lipunan mula noong huling ikatlo ng ikalabinsiyam na siglo, at partikular na binibigkas mula noong WW I, ang resulta ng pagkawala sa kamalayan ng klase. Sa katunayan, sa pananaw ng Austrian ang Marxismo ay dapat tanggapin ang malaking pag-sisisi para sa pag-unlad na ito sa pamamagitan ng pagturo ng maling paggalang mula sa tamang modelo ng pagsasamantala ng may lupain-producer-saver-kontratista vs. ang non-may lupain-producer-saver-kontratista sa nakakalinlang modelo ng kumikita ng pasahod. ang kapitalista, sa gayon ang mga naglalagay ng mga bagay na magulo.[^13] -The establishment of a ruling class over an exploited one many times its size by coercion and the manipulation of public opinion (i.e., a low degree of class consciousness among the exploited), finds its most basic institutional expression in the creation of a system of public law superimposed on private law. The ruling class sets itself apart and protects its position as a ruling class by adopting a constitution for their firm’s operations. On the one hand, by formalizing the internal operations within the state apparatus as well as its relations vis-àvis the exploited population, a constitution creates some degree of legal stability. The more familiar and popular private law notions are incorporated into constitutional and public law, the more conducive this will be to the creation of favorable public opinion. On the other hand, any constitution and public law also formalizes the exemplary status of the ruling class as regards the homesteading principle. It formalizes the right of the state’s representatives to engage in nonproductive and noncontractual property acquisitions and the ultimate subordination of private to public law. +Ang pagtatag ng isang may kapangyarihan halimbawa sa isang pinagsamantalahan nang maraming beses ang laki nito sa pamamagitan ng pamimilit at pagmamanipula ng opinyon ng publiko (ibig sabihin, isang mababang antas ng kamalayan ng klase sa mga pinagsamantalahan), ay natagpuan ang pinaka-pangunahing institusyonal na pagpapahayag nito sa paglikha ng isang sistema ng pampublikong batas na ipinapataw sa pribadong batas. Itinakda ng naghaharing namumuno na uri ng sarili at pinoprotektahan ang posisyon nito bilang isang namumuno na uri sa pamamagitan ng pagpapatibay ng isang konstitusyon para sa pagpapatakbo ng kanilang kompanya. Sa isang banda, sa pamamagitan ng pag-formalize ng mga panloob na operasyon sa loob ng patakaran ng estado pati na rin ang mga relasyon nito vis-avis ang pinagsamantalahan ng populasyon, ang saligang batas ay lumikha ng ilang batas ng ligal na katatagan. Ang mas pamilyar at tanyag na mga pribadong batas ng paniniwala ay isinasama sa konstitusyunal at pampublikong batas, mas magiging kaaya-aya ito sa paglikha ng kanais nais na opinyon ng publiko. Sa kabilang banda, ang anumang konstitusyon at pampublikong batas din na pormal na ang huwarang katayuan ng namumuno sa uri tungkol sa prinsipyo ng homesteading. Ito ay pormal na ang karapatan ng mga kinatawan ng estado upang makisali sa mga hindi produktibo at di-kontraktwal na pagkuha ng ari-arian at ang panghuli at pagsupil ng pribado sa pampublikong batas. -Class justice, i.e., a dualism of one set of laws for the rulers and another for the ruled, comes to bear in this dualism of public and private law and in the domination and infiltration of public law over and into private law. It is not because private-property rights are recognized by law, as Marxists think, that class justice is established. Rather, class justice comes into being precisely whenever a legal distinction exists between a class of persons acting under and being protected by public law and another class acting under and being protected instead by some subordinate private law. More specifically then, the basic proposition of the Marxist theory of the state in particular is false. The state is not exploitative because it protects the capitalists’ property rights, but because it itself is exempt from the restriction of having to acquire property productively and contractually.[^14] +Katarungan ng klase, ibig sabihin, isang dualism ng isang hanay ng mga batas para sa mga pinuno at isa pa para sa pinasiyahan, dumulog upang dalhin sa dualism na ito ng pampubliko at pribadong batas at sa dominasyon at paglusot ng pampublikong batas sa loob at sa pribadong batas. Hindi dahil ang mga karapatan ng pribadong ari-arian ay kinikilala ng batas, gaya ng iniisip ng mga Marxista, na ang hustisya ng klase ay itinatag. Sa halip, ang katarungan ng klase ay nararapat sa tuwing my umiiral na legal na pagkakaiba sa pagitan ng isang klase ng mga taong kumikilos at pinoprotektahan sa pamamagitan ng pampublikong batas at isa pang uri na kumikilos sa ilalim at pinoprotektahan sa halip ng ilang mga pantulong sa pribadong batas. Mas partikular na pagkatapos, ang pangunahing panukala ng Marxist teorya ng estado sa partikular ay hindi totoo. Ang estado ay hindi mapagsamantala dahil pinoprotektahan nito ang mga karapatan ng ari-arian ng kapitalista, ngunit dahil ito mismo ay malaya mula sa paghihigpit ng pagkakataon upang makakuha ng ari-arian na produktibo at kontrata.[^14] -In spite of this fundamental misconception, however, Marxism, because it correctly interprets the state as exploitative (contrary, for instance, to the Public Choice School, which sees it as a normal firm among others),[^15] is on to some important insights regarding the logic of state operations. For one thing, it recognizes the strategic function of redistributionist state policies. As an exploitative firm, the state must at all times be interested in a low degree of class consciousness among the ruled. The redistribution of property and income—a policy of *divide et impera*—is the state’s means with which it can create divisiveness among the public and destroy the formation of a unifying class consciousness of the exploited. Furthermore, the redistribution of state power itself through democratizing the state constitution and opening up every ruling position to everyone and granting everyone the right to participate in the determination of state personnel and policy is a means for reducing the resistance against exploitation as such. Second, the state is indeed, as Marxists see it, the great center of ideological propaganda and mystification: Exploitation is really freedom; taxes are really voluntary contributions; noncontractual relations are really “conceptually” contractual ones; no one is ruled by anyone but we all rule ourselves; without the state neither law nor security would exist; and the poor would perish, etc. All of this is part of the ideological superstructure designed to legitimize an underlying basis of economic exploitation.[^16] And finally, Marxists are also correct in noticing the close association between the state and business, especially the banking elite—even though their explanation for it is faulty. The reason is not that the bourgeois establishment sees and supports the state as the guarantor of private property rights and contractualism. On the contrary, the establishment correctly perceives the state as the very antithesis to private property that it is and takes a close interest in it for this reason. The more successful a business, the larger the potential danger of governmental exploitation, but the larger also the potential gains that can be achieved if it can come under government’s special protection and is exempt from the full weight of capitalist competition. This is why the business establishment is interested in the state and its infiltration. The ruling elite in turn is interested in close cooperation with the business establishment because of its financial powers. In particular, the banking elite is of interest because as an exploitative firm the state naturally wishes to possess complete autonomy for counterfeiting. +Sa kabila ng pangunahing salungat na ito, gayunpaman, ang Marxismo, dahil tama itong ininterpret ng estado bilang mapagsamantalang (salungat, halimbawa, sa Public Choice School, na nakikita ito bilang isang normal na kompanya sa iba), [^15] ay may ilang mahahalagang pananaw hinggil sa lohika ng pagpapatakbo ng estado. Sa isang bagay, kinikilala nito ang estratehikong pag-andar ng muling pamamahagi ng mga patakaran ng estado. Bilang isang mapagsamantalang kompanya, ang estado ay dapat na interesado sa lahat ng oras sa isang mababang antas ng kamalayan ng klase sa mga pinasiyahan. Ang muling pamimigay ng ari-arian at kita-isang patakaran ng *hatiin et impera*-ay ang ibig sabihin ng estado kung saan maaari itong lumikha ng dibisyon sa publiko at sirain ang pag-buo ng isang pagsamahin ang klase ng kamalayan ng pinagsamantalahan. Karagdagan pa, ang muling pamimigay ng kapangyarihan ng estado mismo sa pamamagitan ng demokratisasyon sa konstitusyon ng estado at binubuksan ang bawat posisyon ng namumuno sa lahat at binigyan ang lahat na karapatan na lumahok sa pagpapasiya ng mga tauhan ng estado at patakaran ay isang paraan para mabawasan ang paglaban laban sa mapagsamantala bilang ganito. Pangalawa, totoo ang estado, tulad ng makita ng mga Marxista, ang dakilang sentro ng propaganda at ideyang pang-ideolohiya: Ang pagsasamantala ay talagang kalayaan; Ang mga buwis ay talagang boluntaryong kontribusyon; Ang mga di-kontraktwal na relasyon ay talagang "conceptually" na kontraktwal; walang sinuman ang pinapangasiwaan ng sinuman ngunit lahat tayo ay namamahala sa ating sarili; walang estado ni batas o seguridad ay umiiral; at ang mga dukha ay mapapahamak, at iba pa. Ang lahat ng ito ay bahagi ng ideolohiyang pagsasahimig na idinisenyo upang gawing lehitimo ang batayan ng pang-ekonomiyang pagsasamantala.[^16] At sa wakas, ang mga Marxista ay tama din sa pagpuna sa malapit na ugnayan sa pagitan ng estado at negosyo, lalo na ang banking elite-kahit na ang kanilang paliwanag para sa mga ito ay may sira. Ang dahilan ay hindi na nakikita ng pagtatag ng burges at sumusuporta sa estado bilang tagagarantiya ng mga pribadong karapatan sa pag-aari at kontraktwalismo. Sa kabaligtaran, ang pagtatatag ng tama ay ang pagtingin sa estado bilang pinaka-antitesis sa pribadong ari-arian na ito at tumatagal sa malapit na interes para sa kadahilanang ito. Ang mas matagumpay na negosyo, mas malaki ang imposibleng panganib ng pagsasamantala ng pamahalaan, ngunit ang mas malaki din ang potensyal na mga natamo na maaaring makamit kung maaari itong dumating sa ilalim ng espesyal na proteksyon ng pamahalaan at hindi saklaw mula sa buong timbang ng kapitalistang kumpetisyon. Ito ang dahilan kung bakit ang pagtatag ng negosyo ay interesado sa estado at ang paglusot nito. Ang namumunong piling tao naman ay interesado sa malapit na pakikipagtulungan sa pagtatag ng negosyo dahil sa mga pinansiyal na kapangyarihan nito. Sa partikular, interesado ang banking ellite dahil bilang isang mapagsamantalang kompanya ang estado ay natural na nais na magkaroon ng kumpletong awtonomya para sa huwaran. -By offering to cut the banking elite in on its own counterfeiting machinations and allowing them to counterfeit on top of its own counterfeited notes under a regime of fractional reserve banking, the state can easily reach this goal and establish a system of state monopolized money and cartelized banking controlled by the central bank. And through this direct counterfeiting connection with the banking system and by extension the banks’ major clients, the ruling class in fact extends far beyond the state apparatus to the very nerve centers of civil society—not that much different, at least in appearance, from the picture that Marxists like to paint of the cooperation between banking, business elites and the state.[^17] +Sa pamamagitan ng pag-aalok upang i-cut ang banking na piling tao sa kanyang sariling mga pagmamarka ng intriga at pagpapahintulot sa kanila sa pekeng pagtaas ng sarili nitong mga huwaran na tala sa ilalim ng rehimen ng praksyonal na reserba sa banking, madaling maabot ng estado ang layuning ito at magtatag ng isang sistema ng monopoladong pera sa estado at kartelisadong bangko na kontrolado ng bangko sentral. At sa pamamagitan ng direktang palsipikahin na koneksyon sa sistema ng pagbabangko at sa pamamagitan ng ekstensiyon ng mga pangunahing kliyente ng mga bangko, ang namumuno sa uri sa katunayan ay umaabot sa kabila ng aparatong pang-estado sa mga sentro ng palakasin ang loob ng sambayanan-hindi na marami ang naiiba, hindi bababa sa anyo, mula sa larawan na gusto ipinta ng mga Marxista sa pakikipagtulungan sa pagitan ng pagbabangko, mga piling tao sa negosyo at ng estado[^17] -Competition within the ruling class and among different ruling classes brings about a tendency toward increasing concentration. Marxism is right in this. However, its faulty theory of exploitation again leads it to locate the cause for this tendency in the wrong place. Marxism sees such a tendency as inherent in capitalist competition. Yet it is precisely so long as people are engaged in a clean capitalism that competition is *not* a form of zero-sum interaction. The homesteader, the producer, saver and contractor do not gain at another’s expense. Their gains either leave another’s physical possessions completely unaffected or they actually imply mutual gains (as in the case of all contractual exchanges). Capitalism thus can account for increases in absolute wealth. But under its regime no systematic tendency toward relative concentration can be said to exist.[^18] Instead, zero-sum interactions characterize not only the relationship between the ruler and the ruled, but also between competing rulers. Exploitation defined as nonproductive and noncontractual property acquisitions is only possible as long as there is anything that can be appropriated. Yet if there were free competition in the business of exploitation, there would obviously be nothing left to expropriate. Thus, exploitation requires monopoly over some given territory and population; and the competition between exploiters is by its very nature eliminative and must bring about a tendency toward relative concentration of exploitative firms as well as a tendency toward centralization within each exploitative firm. The development of *states* rather than capitalist firms provides the foremost illustration of this tendency: There are now a significantly smaller number of states with exploitative control over much larger territories than in previous centuries. And within each state apparatus there has in fact been a constant tendency toward increasing the powers of the central government at the expense of its regional and local subdivisions. Yet outside the state apparatus a tendency toward relative concentration has also become apparent for the same reason. Not, as should be clear by now, because of any trait inherent in capitalism, but because the ruling class has expanded its rule into the midst of civil society through the creation of a state-banking-business alliance and in particular the establishment of a system of central banking. If a concentration and centralization of state power then takes place, it is only natural that this be accompanied by a parallel process of relative concentration and cartelization of banking and industry. Along with increased state powers, the associated banking and business establishment’s powers of eliminating or putting economic competitors at a disadvantage by means of nonproductive and/or noncontractual expropriations increases. Business concentration is the reflection of a “state-ization” of economic life.[^19] +Ang kumpetisyon sa loob ng namumuno sa klase at sa iba't ibang mga namumuno sa klase ay nagdudulot tungkol sa isang ugali patungo sa pagtaas ng konsentrasyon. Tama ito sa Marxismo. Gayunpaman, ang kapintasan nito sa teorya ng pagsasamantala ay humahantong dito upang hanapin ang dahilan para sa ugali na ito sa maling lugar. Nakikita ng Marxismo ang ganitong kalagayan bilang likas sa kompetisyon ng kapitalista. Gayon pa man ito ay tiyak hangga't ang mga tao ay nakikibahagi sa malinis na kapitalismo na ang kompetisyon ay *hindi* isang paraan ng sero-kabuuan na pakikipag-ugnayan. Ang homesteader, ang producer, saver at ang kontratista ay hindi nakukuha sa gastusin ng iba. Ang kanilang natamo ay maaaring umalis sa pisikal na pag-aari ng ibang tao na naganap na hindi naapektuhan sila ay tunay na nagpapahiwatig ng magkaparehong mga nadagdag (tulad ng sa kaso ng lahat ng mga kontraktwal na palitan). Samakatuwid ang kapitalismo ay maaaring maitala para sa mga pagtaas sa ganap na yaman. Ngunit sa ilalim ng rehimen nito walang sistematikong ugali sa kaugnay ng konsentrasyon ay maaaring nabanggit na umiiral.[^18] Sa halip, ang pakikipag-ugnayan ng sero-kabuuan ay hindi lamang tumutukoy sa relasyon sa pagitan ng pinuno at ng pinasiyahan, kundi pati na rin sa pagitan ng nakikipag-kumpitensya na mga pinuno. Ang pagsasamantala ay tinukoy bilang walang bunga at ang hindi pagkontrata ng pag-aari ng ari-arian ay posible lamang hangga't may anumang bagay na maaaring ilaan. Ngunit kung may libreng kumpetisyon sa negosyo ng pagsasamantala, diyan ay malinaw na walang matitira sa kumakamkam. Sa gayon, ang pagsasamantala ay nagangailangan ng monopolyo sa ilang partikular na teritoryo at populasyon; at ang kumpetisyon sa pagitan ng mga nagsasamantala ay sa pamamagitan ng mismong kalikasan nito at dapat dalhin ang isang pagkahilig patungo sa kaukulan na konsentrasyon ng mga mapagsamantalang kompanya. Ang pag-unlad ng *estado* sa halip na mga kapitalistang kumpanya ay nagbibigay ng pangunahin na paglalarawan ng ganitong ugali: Mayroon na ngayong isang mas maliit na bilang ng mga estado na may mapagsamantalang kontrol sa mga mas malaking teritoryo kaysa noong nakaraang siglo. At sa loob ng bawat aparatong pang-estado ay sa katunayan ay isang palagiang pagkahilig patungo sa pagtaas ng mga kapangyarihan ng sentral na pamahalaan sa kapinsalaan ng mga rehiyon at lokal na subdibisyon nito. Ngunit sa labas ng patakaran ng estado ang isang pagkahilig sa kaugnay ng konsentrasyon ay naging maliwanag din para sa parehong dahilan. Hindi, tulad ng dapat maging malinaw sa ngayon, dahil sa anumang katangian na likas sa kapitalismo, ngunit dahil pinalawak ng namumuno sa klase ang panuntunan nito sa gitna ng sibil na lipunan sa pamamagitan ng paglikha sa isang alyansa sa bangko-pang-negosyo at sa partikular na pagtatag ng isang sistema ng senral ng pagbabangko. Kung ang isang konsentrasyon at sentralisasyon ng kapangyarihan ng estado ay tatagal, natural lamang na ito ay sinamahan ng isang parallel na proseso ng kaugnay na konsentrasyon ng pagbabangko at industriya. Kasama ng mas mataas na kapangyarihan ng estado, ang nauugnay na pagbabangko at negosyo ng may mga kapangyarihan ng pagtatanggal o paglalagay ng mga kakumpitensya sa ekonomiya at sa isang kawalan sa pamamagitan ng mga hindi produktibo at/o di-kontraktwal na pagtaas ng pag-kamkam. Ang konsentrasyon ng negosyo ay ang pagmuni-muni ng isang "Pag-estado" ng buhay pang-ekonomiya.[^19] -The primary means for the expansion of state power and the elimination of rival exploitation centers is war and military domination. Interstate competition implies a tendency toward war and imperialism. As centers of exploitation their interests are by nature antagonistic. Moreover, with each of them—internally—in command of the instrument of taxation and absolute counterfeiting powers, it is possible for the ruling classes to let others pay for their wars. Naturally, if one does not have to pay for one’s risky ventures oneself, but can force others to do so, one tends to be a greater risk taker and more trigger happy than one would otherwise be.[^20] Marxism, contrary to much of the so-called bourgeois social sciences, gets the facts right: there is indeed a tendency toward imperialism operative in history; and the foremost imperialist powers are indeed the most advanced capitalist nations. Yet the explanation is once again faulty. It is the *state* as an institution exempt from the capitalist rules of property acquisitions that is by nature aggressive. And the historical evidence of a close correlation between capitalism and imperialism only seemingly contradicts this. It finds its explanation, easily enough, in the fact that in order to come out successfully from interstate wars, a state must be in command of sufficient (in relative terms) economic resources. *Ceteris paribus*, the state with more ample resources will win. As an exploitative firm, a state is by nature destructive of wealth and capital accumulation. Wealth is produced exclusively by civil society; and the weaker the state’s exploitative powers, the more wealth and capital society accumulates. Thus, paradoxical as it may sound at first, the weaker or the more liberal a state is internally, the further developed capitalism is; a developed capitalist economy to extract from makes the state richer; and a richer state then makes for more and more successful expansionist wars. It is this relationship that explains why initially the states of Western Europe, and in particular Great Britain, were the leading imperialist powers, and why in the 20th century this role has been assumed by the U.S. +Ang pangunahing paraan para sa pagpapalawak ng kapangyarihan ng estado at ang pag-alis ng mga karibal na mga sentro ng pagsasamantala ay ang dominasyon ng digmaan at militar. Kumpetisyon ng interstate ay nagpapahiwatig ng isang ugali patungo sa digmaan at imperyalismo. Bilang sentro ng pagsasamantala sa kanilang mga interes ay ayon sa kalikasan. Bukod dito, sa bawat isa sa kanila-panloob-sa utos ng instrumentong pagbubuwis at mga ganap sa pwersang pang-peke, posible para sa mga namumunong uri na pahintulutan ang iba na magbayad para sa kanilang mga digmaan. Natural, kung ang isa ay hindi kailangang magbayad para sa isang mapanganib na pakikipag-sapalaran sa sarili, ang isa ay nagiging mas malaking panganib at higit pa sa maayos na gatilyo kaysa sa isa kung hindi man ay.[^20] Ang Marxismo, salungat sa karamihan na tinatawag na mga agham panlipunan sa lipunan, nakakuha ng mga katotohanan na tama: talagang isang tendensya patungo sa imperyalismong operatiba sa kasaysayan; at ang nangunguna sa imperyalistang kapangyarihan ay sa katunayan ang pinaka-advance na kapitalistang bansa. Ngunit ang paliwanag ay minsan ay may mali. Ito ang *estado* bilang isang institusyon na wala sa mga kapitalistang alituntunin ng pag-kuha ng ari-arian na likas na agresibo. At ang makasaysayang katibayan ng isang malapit na ugnayan sa pagitan ng kapitalismo at imperyalismo ay taliwas lamang ang salungat nito. Nakikita nito ang paliwanag na ito, madaling sapat, sa katunayan na upang matagumpay na lumabas mula sa mga digmaang internasyonal, ang isang estado ay dapat na nasa utos ng sapat na (sa mga kaukulan) mga mapagkukunan ng ekonomiya. *Ceteris paribus*, ang estado na may mas maraming mapagkukunan ay mananalo. Bilang isang mapagsamantalang kompanya, isang estado ay sa pamamagitan ng likas na katangian na nakakasira ng kayamanan at kapital na akumulasyon. Ang yaman ay eksklusibo na ginagawa ng sibil na lipunan; at mas mahina ang mapagsamantalang kapangyarihan ng estado, ang mas maraming kayamanan at kapital na lipunan ay natipon. Sa gayon, naka-balisa na ito na maaaring tunog nung una, ang mas mahina o mas liberal ang isang estado ay nasa loob, ang karagdagang binuo ng kapitalismo ay; ang isang binuo ng kapitalistang ekonomiya upang kunin mula sa ginagawang mas maganda ang estado; at ang isang mas mahusay na estado pagkatapos ay gumawa para sa higit pa at mas matagumpay na mga digmaan ng expansionist. Ito ang relasyon na nagpapaliwanag kung bakit sa una ang mga estado ng Kanlurang Europa, at partikular na Great Britanya, ang nangungunang mga imperyalistang kapangyarihan, at bakit sa ika-20 siglo ang tungkulin na ito ay ipinapalagay ng U.S. -And a similarly straightforward yet once again entirely non-Marxist explanation exists for the observation always pointed out by Marxists, that the banking and business establishment is usually among the most ardent supporters of military strength and imperial expansionism. It is not because the expansion of capitalist markets requires exploitation, but because the expansion of state protected and privileged business requires that such protection be extended also to foreign countries and that foreign competitors be hampered through noncontractual and nonproductive property acquisitions in the same way or more so than internal competition. Specifically, it supports imperialism if this promises to lead to a position of military domination of one’s own allied state over another. For then, from a position of military strength, it becomes possible to establish a system of—as one may call it—*monetary imperialism*. The dominating state will use its superior power to enforce a policy of internationally coordinated inflation. Its own central bank sets the pace in the process of counterfeiting, and the central banks of the dominated states are ordered to use its currency as their own reserves and inflate on top of them. This way, along with the dominating state and as the earliest receivers of the counterfeit reserve currency its associated banking and business establishment can engage in an almost costless expropriation of foreign property owners and income producers. A double layer of exploitation of a foreign state and a foreign elite on top of a national state and elite is imposed on the exploited class in the dominated territories, causing prolonged economic dependency and relative economic stagnation vis-à-vis the dominant nation. It is this—very uncapitalist—situation that characterizes the status of the United States and the U.S. dollar and that gives rise to the—correct—charge of U.S. economic exploitation and dollar imperialism?[^21] +At isang katulad na tapat gayon pa man muli ang ganap na di-Marxistang paliwanag ay umiiral para sa pagmamasid ng palaging itinutiro ng mga Marxist, na ang pagbabangko at negosyo sa pagtatag ay karaniwan ang kabilang sa mga pinaka-masigasig na mga taga-suporta ng lakas militar at imperyal na paglaganap. Hindi dahil sa pagpapalawak ng mga kapitalistang pamilihan ay nangangailan ng pagsasamantala, ngunit dahil ang pagpapalawak ng protektado ng estado at pribilehiyo ng negosyo ay nangangailangan na ang gayong proteksyon ay pinalawak din sa mga banyagang bansa at ang mga banyagang kakumpitensya ay naghahadlangan sa pamamagitan ng hindi kontrata at di-produktibong pag-aari ng ari-arian sa parehong paraan o higit pa kaysa sa panloob na kumpetisyon. Sa partikular, sinusuportahan nito ang imperyalismo kung ang mga pangako na ito ay humantong sa isang posisyon ng militar na dominasyon ng sariling kaalyado ng estado mahigit sa isa pa. Para noon, mula sa posisyon ng lakas militar, posible na magtatag ng isang sistema ng-bilang isa lang ang maaaring tumawag ito- *imperyalismong pera*. Ang dominahin ng estado ay gagamitin ng superyor na kapangyarihan nito upang ipatupad ang isang patakaran ng Internasyonal coordinated inflation. Ang sariling bangko mismo ang nagtatakda ng bilis sa proseso ng pag-counterfeit, at ang mga bangko sentral ng mga dominadong estado ay inuutusan na gamitin ang pera nito bilang kanilang sariling mga reserba at umunlad sa ibabaw ng mga ito. Sa ganitong paraan, kasama ang nangingibabaw sa estado at bilang pinakamaagang tagatanggap ng pekeng pera ng reserba nito na kaugnay na pagbabangko at pagtatag ng negosyo ay maaaring makagawa ng halos walang gastos na pag-aari ng mga dayuhang may-ari ng ari-arian at mga producer ng kita. Ang isang dobleng layer ng pag-sasamantala sa isang dayuhang estado at isang dayuhang pili sa ibabaw ng isang pambansang estado at mga piling tao ay ipinataw sa pinagsamantalang uri sa mga teritoryo na pinangungunahan, nagiging sanghi ng matagal na pang-ekonomiyang pagtitiwala at pang-ekonomiyang pagwawalang-kilos vis-a-vis sa nangingibabaw na bansa. Ito ay-napaka-uncapitalist-sitwasyong kinilala at katayuan ng Estados Unidos at ang U.S. dolyar at binibigyang tumaas ang tamang-singil sa pagsasamantala ng ekonomiya ng U.S. at imperyalismong dolyar?[^21] -Finally, the increasing concentration and centralization of exploitative powers leads to economic stagnation and thereby creates the objective conditions for their ultimate demise and the establishment of a classless society capable of producing unheard-of economic prosperity. +Sa wakas, ang pagtaas ng konsentrasyon at sentralisasyon ng mga kapangyarihang mapagsamantala ay nagdudulot ng pagwawakas sa ekonomiya at sa gayong paraan ay lumikha ng mga kondisyon na layunin para sa kanilang pangwakas na pagpapamana ng ari-arian at ang pagtatag ng isang walang-lipunan na may kakayahang gumawa ng hindi makatagpo ng pang-ekonomiyang kasaganaan. -Contrary to Marxist claims, this is not the result of any historical laws, however. In fact, no such things as inexorable historical laws as Marxists conceive of them exist.[^22] Nor is it the result of a tendency for the rate of profit to fall with an increased organic composition of capital (an increase in the proportion of constant to variable capital, that is), as Marx thinks. Just as the labor theory of value is false beyond repair, so is the law of the tendential fall of the profit rate, which is based on it. The source of value, interest and profit is not the expenditure of labor but of acting, i.e., the employment of scarce means in the pursuit of goals by agents who are constrained by time preference and uncertainty (imperfect knowledge). There is no reason to suppose, then, that changes in the organic composition of capital should have any systematic relation to changes in interest and profit. +Taliwas sa mga pahayag ni Marxist, hindi ito ang resulta ng anumang batas sa kasaysayan, gayunpaman. Sa katunayan, walang mga bagay na tulad ng hindi maiiwasang mga batas sa kasaysayan habang umiiral ang mga Marxista sa kanila.[^22] Hindi rin ito ang resulta ng isang pagkahilig para sa rate ng tubo upang mahulog na may mas mataas na organikong komposisyon ng kabisera (isang pagtaas sa proporsyon ng pare-parehong pagbabago ng kapital, iyon ay) palagay ni Marx. Tulad ng maling teorya ng halaga ay huwad na hindi maayos, sa gayon ay ang batas na tendensya ng pagbagsak na klase ng kita, na batay dito,. Ang pinagmulan ng halaga, interes at tubo ay hindi ang paggasta ng paggawa kundi ng pagkilos, ibig sabihin, ang pagtatrabaho ng mga kakulangan ay nangangahulugang sa hangarin ng mga layunin ng mga ahente na napipigilan ng kagustuhan ng oras at kawalan ng katiyakan (di-sakdal na kaalaman). Walang dahilan upang ipagpalagay, kung gayon, na ang mga pagbabago sa organic na komposisyon ng kabisera dapat magkaroon ng anumang sistematikong kaugnayan sa mga pagbabago sa interes at tubo. -Instead, the likelihood of crises which stimulate the development of a higher degree of class consciousness (i.e., the subjective conditions for the overthrow of the ruling class) increases because—to use one of Marx’s favorite terms—of the dialectics of exploitation which I have already touched on earlier: Exploitation is destructive of wealth formation. Hence, in the competition of exploitative firms (of states), less exploitative or more liberal ones tend to outcompete more exploitative ones because they are in command of more ample resources. The process of imperialism initially has a relatively liberating effect on societies coming under its control. A relatively more capitalist social model is exported to relatively less capitalist (more exploitative) societies. The development of productive forces is stimulated: economic integration is furthered, division of labor extended, and a genuine world market established. Population figures go up in response, and expectations as regards the economic future rise to unprecedented heights.[^23] With exploitative domination taking hold, and interstate competition reduced or even eliminated in a process of imperialist expansionism, however, the external constraints on the dominating state’s power of internal exploitation and expropriation gradually disappear. Internal exploitation, taxation and regulation begin to increase the closer the ruling class comes to its ultimate goal of world domination. Economic stagnation sets in and the—worldwide—higher expectations become frustrated. And this—high expectations and an economic reality increasingly falling behind these expectations—is the classical situation for the emergence of a revolutionary potential.[^24] A desperate need for ideological solutions to the emerging crises arises, along with a more widespread recognition of the fact that state rule, taxation and regulation—far from offering such a solution—actually constitute the very problem that must be overcome. If in this situation of economic stagnation, crises, and ideological disillusion[^25] a positive solution is offered in the form of a systematic and comprehensive libertarian philosophy coupled with its economic counterpart: Austrian economics; and if this ideology is propagated by an activist movement, then the prospects of igniting the revolutionary potential to activism become overwhelmingly positive and promising. Antistatist pressures will mount and bring about an irresistible tendency toward dismantling the power of the ruling class and the state as its instrument of exploitation.[^26] +Sa halip, ang posibilidad ng mga krisis na pasiglahin ang pagpapaunlad ng isang mas mataas na antas ng kamalayan ng klase (ibig sabihin, ang mga kundisyong pansamantala para sa pagsabak ng uri ng namumuno) ay nagdaragdag dahil-upang gamitin ang isa sa mga paboritong termino ni Marx-ng dyalektika ng pagsasamantala na kung saan ko na hinawakan sa mas maaga: pagsasamantala ay mapanira ng kayamanan pormasyon. Samakatuwid, sa kumpetisyon ng mapagsamantala na mga kumpanya (ng mga estado), ang mas mapagsamantala o mas maraming liberal ay malamang na mag-outcompete higit pa sa mapagsamatala na bago dahil sila ay nasa utos ng mas maraming mapagkukunan. Ang proseso ng imperyalismo sa simula ay may isang relatibong pagpapalaya epekto sa mga lipunan na darating sa ilalim ng kontrol nito. Ang isang medyo mas kapitalistang sosyal na modelo ay na-export sa relatibong mas kapitalista (mas mapagsamantala) lipunan. Ang pag-unlad ng mga produktibong pwersa ay pinalakas: ang pagsama-sama ng ekonomiya ay nagpapatuloy, ang dibisyon ng paggawa ay pinalawig, at isang tunay na merkado sa mundo itinatag. Ang mga populasyon ng tao ay tumataas bilang tugon, at mga inaasahan tungkol sa pang-ekonomiyang hinaharap tumaas sa walang uliran na kasukdulan.[^23] Sa pamamagitan ng mapagsamantalang dominasyon na humahawak, at ang kumpetisyon sa interstate ay nabawasan o nawala sa proseso ng imperyalistang pagpapalawak, gayunpaman, ang panlabas na mga hadlang sa kapangyarihan na nangingibabaw sa estado na panloob na pagsasamantala at ekspropriasyon ay unti-unting nawawala. Ang panloob na pagsasamantala, pagbubuwis at regulasyon ay nagsisimulang tumaas ang mas malapit na uri ng namumuno ay dumating sa kanyang pangunahin na layunin sa dominasyon ng mundo. Ang pagwawakas sa ekonomiya ay nagtatakda at ang-sa buong mundo-mas mataas na mga inaasahan sa pagiging bigo. At ito-mataas na mga inaasahan at isang pang-ekonomiyang katunayan na unting bumabaksak sa likod ng mga inaasahan-yan ang klasikong sitwasyon sa paglitaw ng isang potensyal na rebolusyonaryo.[^24] Ang desperadong pangangailangan para sa mga solusyon sa ideolohiya sa mga umuusbong na krisis na manggagaling, kasama ang isang malawak na pagkilala sa katotohanan na ang panuntunanng estado, pagbubuwis at regulasyon-malayo mula sa pagbibigay ng gayong solusyon-talagang bumuo sa tunay na problema na dapat pagtagumpayan. Kung sa sitwasyong ito ng pang-ekonomiyang pagwawalang-kilos, ang mga krisis, at ideolohikal na magbago ang maling akala[^25]isang positibong solusyon ay inaalok sa anyo ng isang sistematiko at komprehensibong libertarian na pilosopiya na isinama sa kanyang pang-ekonomiyang kabaliktaran: Mga Ekonomika ng Austrian; at kung ang ideolohiya na ito ay palaganapin ng isang kilusang aktibista, pagkatapos ay ang mga pagkakataon ng pagningasin ang mga potensyal na rebolusyonaryo sa aktibismo magiging napakalaking positibo at maaasahan. Ang mga antistatistang presyon ay sasalakay at dalhin ang isang hindi mapaglabanan patungo sa pagtatanggal-tanggal ng kapangyarihan ng uri ng namumuno at ng estado bilang instrumento ng pagsasamantala.[^26] -If and insofar as this occurs, however, this will not mean social ownership of means of production, contrary to the Marxist model. In fact, social ownership is not only economically inefficient as has already been explained; it is incompatible with the idea that the state is “withering away.”[^27] For if means of production are owned collectively, and if it is realistically assumed that not everyone’s ideas as to how to employ these means of production happen to coincide (as if by miracle), then it is precisely socially owned factors of production which require continued state actions, i.e., an institution coercively imposing one person’s will on another disagreeing one’s. Instead, the withering away of the state, and with this the end of exploitation and the beginning of liberty and unheard-of economic prosperity, means the establishment of a pure private property society regulated by nothing but private law. +Kung at sa kabilang banda dahil ito ay nangyari, gayunpaman, hindi ito nangangahulugang panlipunan na pagmamay-ari ng mga paraan ng produksyon, salungat sa modelo ng Marxist. Sa katunayan, ang panlipunan na pagmamay-ari ay hnd lamang sa ekonomiya na hindi mabisa gaya ng naipaliwanag na; ito ay hindi tugma sa ideya na ang estado ay "patuloy na nalalanta."[^27] Para kung ang paraan ng produksyon na magkakaroon ng sama-sama, at kung ito ay hindi tunany na realistically na hindi lahat ng mga ideya sa kung paano gamitin ang mga paraan ng produksyon na mangyari na magkatulad (tila sa pamamagitan ng himala), kung gayon ito ay tiyak na sosyal na pagmamay-ari ng mga kadahilanan ng produksyon na nangangailangan ng patuloy na pagkilos ng estado, i.e., isang institusyon na nagpapatupad ng kalooban ng isang tao sa isa pang hindi sumasangayon. Sa halip, ang pakalanta ng estado, at sa ganitong dulo ng pagsasamantala at simula ng kalayaan at hindi naririnig-ng pang-ekonomiyang kasaganaan, ay nangangahulugang ang pagtatag ng isang dalisay na pribadong ari-ariang lipunan na kinokontrol sa walang anuman kundi pribadong batas. -[^12]: See on this Murray N. Rothbard, “Left and Right: The Prospects for Liberty,” in idem, *Egalitarianism As a Revolt Against Nature and Other Essays* (Washington, D.C.: Libertarian Review Press, 1974). +[^12]: Tignan sa Murray N. Rothbard, "Kaliwa at Kanan: Ang mga Prospekto para sa Kalayaan," sa idem, *Egalitarianism Bilang Isang Pag-aalsa Laban sa Kalikasan at Iba pang mga Sanaysay* (Washington,D.C.: Libertarian Review Press, 1974). -[^13]: All socialist propaganda to the contrary notwithstanding, the falsehood of the Marxist description of capitalists and laborers as antagonistic classes also comes to bear in certain empirical observations: Logically speaking, people can be grouped into classes in infinitely different ways. According to orthodox positivist methodology (which I consider false but am willing to accept here for the sake of argument), that classification system is better which helps us predict better. Yet the classification of people as capitalists or laborers (or as representatives of varying degrees of capitalist- or laborer-ness) is practically useless in predicting what stand a person will take on fundamental political, social and economic issues. Contrary to this, the correct classification of people as tax producers and the regulated vs. tax consumers and the regulators (or as representatives of varying degrees of tax producer- or consumer-ness) is indeed also a powerful predictor. Sociologists have largely overlooked this because of almost universally shared Marxist preconceptions. But everyday experience overwhelmingly corroborates my thesis: Find out whether or not somebody is a public employee (and his rank and salary), and whether or not and to what extent the income and wealth of a person outside of the public sector is determined by public sector purchases and/or regulatory actions; people will systematically differ in their response to fundamental political issues depending on whether they are classified as direct or indirect tax consumers or as tax producers! +[^13]: Lahat ng sosyalistang propaganda sa kabaligtaran sa kabila, ang kasinungalingan ng paglalarawan ng Marxista ng mga kapitalista at mga manggagawa bilang mga antagonistang mga klase ay dumarating din sa ilang mga panigurado na obserbasyon: Sa lohikal na pagsasalita, ang mga tao ay maaaring ipangkat sa mga klase sa iba't ibang paraan. Ayon sa kaugalian ng positivist na pamamaraan (na itinuturing kong huwad nais kong tanggapin dito para sa kapakanan ng agrumento), mas mahusay ang sistema ng pag-uuri na nakatutulong sa amin upang mahulaan ang mas mahusay. Ngunit ang pag-uuri ng mga tao bilang mga kapitalista o manggagawa (o bilang mga kinatawan ng iba't ibang antas ng kapitalista- o manggagawa) ay halos walang silbi sa hulaan kung ano ang puwesto ng isang tao ay magdadala sa mga pangunahing pampulitika, mga isyu sa lipunan at ekonomiya. Taliwas dito, ang tamang pag-uuri ng mga tao bilang mga producer ng buwis at ang pangalagaan kumpara. mga mamimili ng buwis at mga regulasyon (o bilang mga kinatawan ng iba't ibang antas ng tagagawa ng buwis-o mamimili-ness) ay talagang isang malakas na tagahula. Ang mga sociologist ay higit na nakaligtaan dito dahil sa halos lahat ng ibinahagi sa mga Marxista preconception. Ngunit ang araw-araw na karanasan ay lubusang nagpapatibay sa aking sanaysay: Alamin kung ang isang tao ay isang empleyado ng publiko o hindi (at ang kanyang ranggo at suweldo), at maging o hindi at kung hanggang saan ang kita at kayamanan ng isang tao sa labas ng pampublikong sektor at tinutukoy ng mga pagbili at/o pagkilos ng mga pampublikong sektor; ang mga tao ay sistematikong naiiba sa kanilang tugon sa mga pangunahing isyu sa pulitika depende sa kung sila ay inuri bilang derektang o hindi derektang mga mamimili ng buwis o bilang mga producer ng buwis! -[^14]: Franz Oppenheimer, *System der Soziologie*, vol. II. pp. 322–23, presents the matter thus: +[^14]: Franz Oppenheimer, *Sistema der Soziologie*, vol. ll. pp. 322-23, ay nagpapakita ng ganito: -The basic norm of the state is power. That is, seen from the side of its origin: violence transformed into might. Violence is one of the most powerful forces shaping society, but is not itself a form of social interaction. It must become law in the positive sense of this term, that is, sociologically speaking, it must permit the development of a system of “subjective reciprocity,” and this is only possible through a system of self-imposed restrictions on the use of violence and the assumption of certain obligations in exchange for its arrogated rights; in this way violence is turned into might, and a relationship of domination emerges which is accepted not only by the rulers, but under not too severely oppressive circumstances by their subjects as well, as expressing a “just reciprocity.” Out of this basic norm secondary and tertiary norms now emerge as implied in it: norms of private law, of inheritance, criminal, obligational and constitutional law, which all bear the mark of the basic norm of power and domination, and which are all designed to influence the structure of the state in such a way as to increase economic exploitation to the maximum level which is compatible with the continuation of legally regulated domination. +Ang pangunahing estado ang kapangyarihan. Iyan ay, nakita mula sa gilid ng pinagmulan nito: nagbago ang kaharasan sa lakas. Ang kaharasan ay isa sa pinaka-makapangyarihang pwersa na humuhubog sa lipunan, ngunit hindi mismo isang uri ng pakikipag-ugnayan sa lipunan. Dapat itong maging batas sa positibong kahulugan ng terminong ito, ibig sabihin, ang sociologically ng pananalita, dapat itong pahintulutan ang pagpapaunlad ng isang sitema ng "pansariling katumbasan," at ito ay posible lamang sa pamamagitan ng isang sistema ng mga ipinag-utos na paghihigpit sa paggamit ng kaharasan at ang palagay ng ilang mga obligasyon kapalit ng mga kumakamkam sa mga karapatan; sa ganitong paraan ang karahasan ay naging kapangyarihan, at ang isang relasyon ng dominasyon ay lumitaw na tinatanggap hindi lamang ng mga pinuno, kundi sa ilalim ng hindi masyadong malupit na mga pangyayari sa pamamagitan ng kanilang mga paksa pati na rin, bilang pagpapahayag ng isang "katumbas talaga." Mula sa pangunahing batayang pang-sekundaryo at tersiyaryong pamantayan na ngayon ay lumabas na ipinahiwatig dito: mga pamantayan ng pribadong batas, ng mana, kriminal, obligasyon at konstitusyunal na batas, kung saan ang lahat ng makaya ng marka ng mga pangunahing pamantayan ng kapangyarihan at dominasyon, at kung saan lahat ay dinisenyo upang impluwensyahan ang istraktura ng estado sa isang paraan upang madagdagan ang pang-ekonomiyang pagsasamantala sa pinakamataas na antas na kung saan ay tugma sa pagpapatuloy ng legal na isaayos ang dominasyon. -The insight is fundamental that “law grows out of two essentially different roots.” On the one hand, out of the law of the association of equals, which can be called a “natural right,” even if it is no natural right, and on the other hand, out of the law of violence transformed into regulated might, the law of unequals. +Ang pananaw ay napakahalaga na "lumalaki ang batas mula sa dalawang mahalagang magkakaibang dahilan." sa isang banda, sa labas ng asosasyon ng mga kapantay, na maaaring tawaging isang "likas na karapatan" kahit na ito ay hindi natural na karapatan, at sa kabilang banda sa labas ng batas ng karahasan na nabago sa maaaring pangangalaga, ang batas ng hindi pantay-pantay. -On the relation between private and public law, see also F.A. Hayek, *Law, Legislation and Liberty*, 3 vols. (Chicago: University of Chicago Press, 1973–79), esp. vol. I, chap. 6 and vol. II, pp. 85–88. +Sa kaugnayan sa pagitan ng pribado at pampublikong batas, tignan din F.A Hayek, *Ordenansa, Batas at Kalayaan*, 3 vols. (Chicago: Unibersidad ng Chicago Press, 1973-79), esp. vol. l, chap. 6 at vol. ll, pp. 85-88. -[^15]: See James Buchanan and Gordon Tullock, *The Calculus of Consent* (Ann Arbor: University of Michigan Press, 1962), p. 19. +[^15]: Tingnan si James Buchanan at Gordon Tullock, *Ang Caluculus ng Pahintulot* (Ann Arbor: Unibersidad ng Michigan Press, 1962), p. 19. -[^16]: See Hans-Hermann Hoppe, *Eigentum, Anarchie, und Staat* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1987); idem, *A Theory of Socialism and Capitalism*. +[^16]: Tignan si Hans-Hernann Hoppe,*Eigentum, Anarchie, und Staat* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1987); idem, *Isang Teorya ng Sosyalismo at Kapitalismo*. -[^17]: See Hans-Hermann Hoppe, “Banking, Nation States and International Politics,” *Review of Austrian Economics* 4 (1990); supra chap. 3; Rothbard, *The Mystery of Banking*, chaps. 15–16. +[^17]: Tignan si Hans-Hernan Hoppe, "Banking, Estadong Bayan at Internasyonal na Pulitika," *Repasuhin ang Austrian na Ekonomiya* 4 (1990); supra chap. 3; Rothbard, *Ang Misteryo ng Pagbabangko*, mga chap. 15-16. -[^18]: See on this in particular Rothbard, *Man, Economy, and State*, chap. 10, esp. the section “The Problem of One Big Cartel”; also Mises, *Socialism*, chaps. 22–26. +[^18]: Tignan ito sa partikular na Rothbard, *Tao, Ekonomiya, Estado*, chap. 10, esp. ang seksyon na "Ang Problema ng Isang Malaking Kartel"; at saka Mises, *Sosyalismo*, mga chap. 22-26. -[^19]: See on this Gabriel Kolko, *The Triumph of Conservatism* (Chicago: Free Press, 1967); James Weinstein, *The Corporate Ideal in the Liberal State* (Boston: Beacon Press, 1968); Ronald Radosh and Murray N. Rothbard, eds., *A New History of Leviathan* (New York: Dutton, 1972); Leonard Liggio and James J. Martin, eds., *Watershed of Empire* (Colorado Springs, Colo.: Ralph Myles, 1976). +[^19]: Tignan dito si Gabriel Kolko, *Ang Pagtatagumpay ng Pagkakonserbatibo* (Chicago: Free Press, 1967); James Weinstein, *Ang Tamang Ideal sa Liberal na Estado* (Boston: Beacon Press, 1968); Ronald Radosh at Murray N. Rothbard, eds., *Isang Bagong Kasaysayan ng Leviathan* (New York: Dutton, 1972); Leonard Liggio at james J. Martin, eds., *Watershed ng Empire* (Colorado Springs, Colo.: Ralph Myles, 1976). -[^20]: On the relationship between state and war see Ekkehart Krippendorff, *Staat Und Krieg* (Frankfurt/M.: Suhrkamp, 1985); Charles Tilly, “War Making and State Making as Organized Crime,” in Peter Evans et al., eds., *Bringing the State Back In* (Cambridge: Cambridge University Press, 1985); also Robert Higgs, *Crisis and Leviathan* (New York: Oxford University Press, 1987). +[^20]: S relasyon sa pagitan ng estado at digmaan makikita si Ekkehart Krippendorff, * Staat Und Krieg* (Frankfurt/M.: Suhrkamp, 1985); Charles Tilly, "Paggawa ng Digmaan at Pagsasagawa ng Estado Bilang Magtayo ng Krimen," sa Peter Evans al., eds., *Pagdadala sa Balik estado* (Cambridge: Cambridge Unibersidad Press, 1985); at saka si Robert Higgs, *Krisis at Leviathan* (New York: Oxford Unibersidad Press, 1987). -[^21]: On a further elaborated version of this theory of military and monetary imperialism see Hoppe, *Banking, Nation States and International Politics* (supra chap. 3). +[^21]: Sa isang karagdagang detalyadong bersyon ng teorya na ito ng militar at ang imperyalismong pera ay nakita ni Hoppe, *Pagbabangko, Estado ng Bansa at Internasyonal na Pulitika* (surpra chap. 3). -[^22]: See on this in particular Ludwig von Mises, *Theory and History* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises institute, 1985), esp. part 2. +[^22]: Tignan dito sa partikular na Ludwig von Mises, *Teorya at Kasaysayan* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises institute, 1985), esp. bahagi 2. -[^23]: It may be noted here that Marx and Engels, foremost in their *Communist Manifesto*, championed the historically progressive character of capitalism and were full of praise for its unprecedented accomplishments. Indeed, reviewing the relevant passages of the *Manifesto* concludes Joseph A. Schumpeter, +[^23]: Maaaring mapansin dito na sina Marx at Engels, una sa kanila *Manipesto ng Komunista*, pinamunuan ang makasaysayang progresibong karakter ng kapitalismo at puno ng papuri para sa mga walang kapantay na mga kabutihan nito. Sa katunayan, sinusuri ang mga may-katuturang mga daanan ng *Manipesto* pagtibayin ni Joseph A. Schumpeter, -Never, I repeat, and in particular by no modern defender of the bourgeois civilization has anything like this been penned, never has a brief been composed on behalf of the business class from so profound and so wide a comprehension of what its achievement is and what it means to humanity. (“The Communist Manifesto in Sociology and Economics,” in idem, *Essays of Joseph A. Schumpeter*, ed. Richard Clemence [Port Washington, N.Y.: Kennikat Press, 1951], p. 293) +Hindi, Inuulit ko, at lalo na sa pamamagitan ng walang modernong tagapagtanggol ng sibilisasyong burges may anumang bagay na tulad nito na isinulat, hindi kailanman ay isang maikling binubuo sa ngalan ng klase ng negosyo mula sa napakalalim at malawak na pag-unawa sa kung ano ang tagumpay nito at kung ano ang ibig sabihin nito sa sangkatauhan. ("Ang Komunistang Manipesto sa Sosyolohiya at Ekonomiya," sa idem, *Mga Sanaysay ni Joseph A. Schumpeter*, ed. Richard Clemence [Port Washington, N.Y.: Kennikat Press, 1951], p. 293) -Given this view of capitalism, Marx went so far as to defend the British conquest of India, for example, as a historically progressive development. See Marx’s contributions to the *New York Daily Tribune*, of June 25, 1853, July 11, 1853, August 8, 1853 (Marx and Engels, *Werke* [East Berlin: Dietz, 1960], vol. 9). As a contemporary Marxist taking a similar stand on imperialism see Bill Warren, *Imperialism: Pioneer of Capitalism* (London: New Left Books, 1981). +Dahil sa pagtingin sa kapitalismo, Marx ay nagpunta hanggang sa ipagtanggol ang Britanya ng pananakot ng Indya, halimbawa, bilang isang progresibong pag-unlad sa kasaysayan. Tignan ang mga kontribusyon ni Marx sa *New York Daily Tribune* ng Hunyo 25 1853, Hulyo 11, 1853, Agosto 8, 1853 (Marx at Engels, *Werke* [East Berlin: Dietz, 1960], vol. 9). Bilang isang kontemporaryong Marxista na may katulad na paninindigan sa imperyalismo makita si Bill Warren, *Imperyalismo: Pioneer ng Kapitalismo* (London: New Left Books, 1981). -[^24]: See on the theory of revolution in particular Charles Tilly, *From Mobilization to Revolution* (Reading, Mass.: Addison-Wesley, 1978); idem, *As Sociology Meets History* (New York: Academic Press, 1981). +[^24]: Tignan sa Teorya ng rebolusyon sa partikular na Cahrles tilly, *Mula sa pagpapakilos sa Rebolusyon* (Pagbasa, Mass.: Addison-Wesley, 1978); idem, *Tulad ng Sosyolohiya makilala ang Kasaysayan* (New York: Akademiko Press, 1981). -[^25]: For a neo-Marxist assessment of the present era of “late capitalism” as characterized by “a new ideological disorientation” born out of permanent economic stagnation and the exhaustion of the legitimatory powers of conservatism and social-democratism, (i.e., “liberalism” in American terminology) see Jürgen Habermas, *Die Neue Unübersichtlichkeit* (Frankfurt/M.: Suhrkamp, 1985); also idem, *Legitimation Crisis* (Boston: Beacon Press, 1975); C. Offe, *Strukurprobleme des kapitalistischen Staates* (Frankfurt/M.: Suhrkamp, 1972). +[^25]: Para sa isang halaga ng neo-Marxista sa kasalukuyang panahon ng "huling kapitalismo" gaya ng nailalarawan sa pamamagitan ng "isang bagong ideolohiyang disorientasyon" na ipinanganak sa permanenteng pang-ekonomiyang pagwawalang-kilos at ang pagka-ubos ng mga kapangyarihan ng pagiging lehitimo ng konserbatismo at sosyal-demokratismo, (ibig sabihin, "liberalismo" sa terminong Amerikano) tingnan ang Jurgen Habermas, *Die Neue Unubersichtlichkeit* (Frankfurt/M.: Suhrkamp, 1985); at saka idem, *Panglelehitimong Krisis* (Boston: Beacon Press, 1975); C. Offe, *Strukurprobleme des kapitalistischen Staates* (Frankfurt/M.: Suhrkamp, 1972). -[^26]: For an Austrian-libertarian assessment of the crisis-character of late capitalism and on the prospects for the rise of a revolutionary libertarian class consciousness see Rothbard, “Left and Right”; idem, *For a New Liberty,* chap. 15; idem, *The Ethics of Liberty* (Atlantic Highlands, N.J.: Humanities Press, 1982), part V. +[^26]: Para sa paghahalaga ng Austrian-libetarian ng krisis-katangaan ng huling kapitalismo at sa mga pagkakataon para sa pagtaas ng isang rebolusyonaryong libertarian halimbawang kamalayan na nakita ni Rothbard, "Kaliwa at Kanan"; idem,*Para sa isang Bagong Kalayaan,* chap. 15; idem, *Ang Etika ng Kalayaan* (Atlantic Highlands, N.J.: Humanities Press, 1982), part V. -[^27]: On the internal inconsistencies of the Marxist theory of the state see also Hans Kelsen, *Sozialismus und Staat* (Vienna, 1965). \ No newline at end of file +[^27]: Sa mga panloob na hindi pagkakapareho-pareho ng teoryang Marxista ng estado tingnan din ang Hans Kelsen, *Sozialismus und Staat* (Vienna, 1965). \ No newline at end of file diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_01.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_01.md index 060710c15..ec5fd50d8 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_01.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_01.md @@ -1,67 +1,145 @@ -## Teorya ng Pagtatrabaho, Pera, Interes, at ang Kapitalistang Proseso: Ang Misesian Case Against Keynes +## Teorya ng Pagtatrabaho, Pera, Interes, at Proseso ng Kapitalistang: Ang Misesian Case Against Keynes -Layunin ko na muling buuin ang ilang pangunahing mga katotohanan tungkol sa proseso ng pag-unlad ng ekonomiya at ang papel na ginampanan dito ng trabaho, pera, at interes. Ang mga katotohanang ito ay hindi nanggaling sa Austrian School of economics, ni sila ay isang mahalagang bahagi ng tradisyong ito ng pang-ekonomiyang pag-iisip lamang. Sa katunayan, karamihan sa kanila ay mahalagang bahagi ng tinatawag ngayon na klasikal na ekonomiya, at ito ay ang pagkilala sa kanilang pagkatotoo na katangi-tanging kumilala sa ekonomista mula sa hangal. Gayunpaman ang Austrian School, partikular na ang Ludwig von Mises at, nang maglaon, si Murray N. Rothbard, ay nagbigay ng pinakamalinaw at pinaka-kumpletong pagtatanghal ng mga katotohanang ito.[^1] Bukod pa rito, iniharap din nila ang kanilang pinakamahigpit na depensa sa pagpapakita sa kanila na maging sa huli ay mapapawalang-bisa mula sa panimula, hindi mapag-aalinlanganang mga panukala (tulad ng iyong taong kumikilos at nakakaalam kung ano ang ibig sabihin ng kumilos) upang itatag ang mga ito bilang mga katotohanan na ang pagtanggi ay hindi lamang hindi tama ngunit, mas tiyak, ay magiging lohikal-praxeological na mga kontradiksyon at kahangalan.[^2] +Layunin ko na muling buuin mga ilang pangunahing katotohanan tungkol sa paraan pag unlad ng ekonomiya at ang papel na ginagampanan dito sa pamamagitan, ng gawa sa pera, at kapakanan. Ang mga katotohanang ito ay hindi nagmula sa Austrian School of economics, ni sila ay isang mahalagang bahagi ng tradisyong ito ng pang-ekonomiyang kaisipan na nag-iisa. Sa katunayan, ang karamihan sa mga ito ay bahagi at bahagi ng tinatawag ngayong klasikal na ekonomiya, at ito ay ang pagkilala sa kanilang katumpakan na natatanging nakikilala ang ekonomista mula sa crackpot. Gayon pa man ang Austrianong Paaralan, sa partikular na Ludwig von Mises at, pagkaraan, si Murray N. Rothbard, ay nagbigay ng pinakamalinaw at pinaka-kumpletong pagtatanghal ng mga katotohanang ito.[^1] Bukod pa rito, iniharap din nila ang kanilang pinakamahigpit na pagtatanggol sa pamamagitan ng pagpapakita sa kanila na sa huli ay mapapawalang-bisa mula sa mga saligang, hindi mapag-aalinlanganang mga panukala (tulad ng taong kumikilos at nakakaalam kung ano ang ibig sabihin nito na kumilos) upang itatag ang mga ito bilang mga katotohanan na ang pagtanggi ay hindi lamang hindi tama ngunit, mas tiyak, ay magiging lohikal-praxeological contradictions at absurdities.[^2] -Una, ay sistematiko kong bubuuing muli ang teorya ng pag-unlad ng ekonomiya na ito ng Austrian. Pagkatapos ay babaling ako sa "bagong" teorya ni Keynes, na nabibilang, bilang sya mismo ay hindi makaiwas sa pagkilala, sa tradisyon ng "underworld" na ekonomiya (tulad ng Mercantilism) at ng mga hangal ng ekonomiya (tulad ni Silvio Gesell).[^3] Ipinakikita ko na ang bagong ekonomiya ni Keynes, rin, ay kakatuwa: isang tisyu ng mga lohikal-praxeological na kasinungalingan na naabot sa pamamagitan ng hindi malinaw na pagsasalita, paglilipat ng mga kahulugan, at lohikal na hindi pagkakatugma-tugma, ang layunin na lumikha ng isang kontra-kapitalista, kontra-pribadong-ari-arian, at mentalidad na kontra-burgis. +Una, ako ay sistematikong itatayong muli ang teorya ng pag-unlad na ito ng Austrian. Pagkatapos ay ibabaling ko ang "bagong" teorya ng Keynes, na nabibilang, dahil hindi niya matutulungan ang pagkilala, sa tradisyon ng ekonomiya ng "underworld" (tulad ng Mercantilism) at ng mga crank ng ekonomiya (tulad ni Silvio Gesell).[^3] Ipinakikita ko na ang bagong ekonomiya ni Keynes ay masyadong malubhang: isang tisyu ng mga lohikal-praxeological kasinungalingan na naabot sa pamamagitan ng hindi nakikitang pag-uusap, paglilipat ng mga kahulugan, at lohikal na hindi pagkakapare-pareho, ang layunin na lumikha ng anticapitalist, anti-pribadong-ari-arian, at mentalidad ng antiburge. ### -#### Trabaho - -"Ang kawalan ng trabaho sa walang humpay na merkado ay palaging boluntaryo"[^4] Ang tao ay nagtratrabaho, sapagkat mas pinipili niya ang inaasahang resulta nito sa disutility ng paggawa at ang psychic na kita na makukuha mula sa paglilibang. Sya ay "tum, igil sa puntong iyon, kung saan nagsimula syang pahalagahan ang paglilibang, ang kawalan ng disutility ng labor, mas mataas kaysa sa paglaki ng kasiyahan na inaasahan mula sa mas maraming trabaho."[^5] Malinaw, kung gayon, Robinson Crusoe, ang nakapagsasariling prodyuser, ay maaari lamang maging walang trabaho ng boluntaryo (dahil mas pinili niya na manatiling walang ginagawa at ubusin ang kasalukuyang mga halaga sa halip na pagpapalawak ng karagdagang trabaho sa produksyon ng mga hinaharap.). - -Ang resulta ay hindi naiiba kapag ang Biyernes ay pumasok at ang isang pribadong ekonomiyang pag-aari ay naitatag base sa isang unang pagkilala sa mga karapatan ng bawat tao ng eksklusibong pagmamay-ari sa mga mapagkukunan na kanyang kinikilala bilang kakulangan at inilaan (homesteaded) sa pamamagitan ng paghahalo ng kanyang paggawa kasama sila bago pa gawin ng iba, at ng lahat ng mga kalakal na ginawa sa kanilang tulong. Sa ganitong sitwasyon hindi lamang ang mga proporsyon ng palitan—mga presyo—para sa pagbili o pagrenta ng materyal na mga kalakal ang naging posible, ngunit pati mga presyo (mga sahod) para sa pag renta ng mga serbisyo sa paggawa. Ang trabaho ay magaganap sa tuwing ang inaalok na sahod ay pinahahalagahan ng mas mataas ng manggagawa kaysa sa kasiyahan na makukuha mula sa pagsasariling paggawa at/o pag-ubos ng kanyang sariling mga mapagkukunan (o ng paglalaan ng dating submarginal na mga mapagkukunan). Ang trabaho ay tataas, at ang nga sahod ay tataas, hangga't ang mga negosyante ay nakikita ang umiiral na mga sahod na mas mababa kaysa sa marginal na halaga ng produkto (nadiskwentuhan sa oras ng kagustuhan)[^6] kung saan ang nararapat na pagtaas sa trabaho ng paggawa ay maaaring inaasahang maidulot. Sa kabilang banda, ang kawalan ng trabaho ay magiging resulta, at pagtaas, hangga't ang isang tao ay pinapahalagahan ang marginal na halaga ng produkto na nakuha sa pamamagitan ng sariling-pagtratrabaho ng mas mataas kaysa sa isang sahod na sumasalamin sa marginal na produktibo ng kanyang mga serbisyo ng paggawa. - -Sa konstruksyong ito ay walang lohikal na silid para sa ganoong bagay tulad ng hindi boluntaryong kawalan ng trabaho. Bilang ang trabaho ay palaging boluntaryo, gayon din ang kawalan ng trabaho (sariling-trabaho).[^7] - -Ang hindi boluntaryong kawalan ng trabaho ay lohikal na posible lamang kapag ang sitwasyon ay panimulang nabago at ang isang tao o institusyon ay ipinakilala na maaaring matagumpay na magamit ang pagkontrol sa mga mapagkukunan na hindi niya homesteaded, o nakuha sa pamamagitan ng boluntaryong palitan mula sa mga homesteader. Ang naturang institusyo ng karagdagang-merkado, sa pamamagitan ng pagpapataw, halimbawa, isang pinakamababa na pasahod na mas mataas kaysa sa marginal na produktibo ng paggawa, ay maaaring epektibong magbawal ng palitan sa pagitan ng isang tagapagtustos ng serbisyo sa paggawa at isang kapitalista na pareho nilang gugustuhin, kung parehong mayroong malayang kontrol sa kanilang homesteaded na pag-aari. Ang magiging trabahador ngayon ay magiging hindi boluntaryong walang trabaho, at ang magiging taga pagbigay ng trababo ay pwersahan na pawalang-bisa ang komplimentaryong mga kadahilanan ng produksyon mula sa higit pa sa mas mababang halaga ng mga produktibong paggamit. Sa katunayan, ang institusyo ng karagdagang-merkado ay maaaring sa prinsipyo ay lumikha ng anumang ninanais na dami ng hindi boluntaryong kawalan ng trabaho. Ang pinakamababang pasweldo sabihin na, $1 milyon kada oras, kung ipapatupad, hindi boluntaryong mawawalan ng trabaho ang halos lahat at gagawing, sa ganitong paraan tungo sa sapilitang pag-empleyo sa sarili, pinarusahan ang karamihan sa populasyon ngayon ng kamatayan sa pamamagitan ng pagkagutom. - -Sa kawalan ng isang institusyon na hindi saklaw ng mga patakaran ng merkado ang hindi boluntaryong pagkawala ng trabaho ay lohikal na imposible, at kasaganahan sa halip na paghihirap ang magiging resulta. - -#### Pera - -Ang tao ay nakikilahok sa isang ekonomiya ng palitan (sa halip na manatili sa sariling pagkakabukod) hangga't sya ay may kakayahang makilala ang mas mataas na produktibo ng isang sistema ng dibisyon ng paggawa at mas pinipili niya ang higit pang mga kalakal kaysa mas mababa. Mula sa kanyang partisipasyon sa merkado ay lilitaw naman ang kanyang pagnanais para sa isang daluyan ng palitan (pera). Sa katunayan, kung ang isa ay ipagpalagay ang makataong imposible (ang taong iyon ay may perpektong pananaw tungkol sa hinaharap), walang layunin para sa kanya na magkaroon ng pera. Para sa lahat ng mga kawalan ng katiyakan na inalis, sa never-never land ng punto ng balanse ang isa ay dapat na alam ang tiyak na mga termino, beses, at lokasyon ng lahat ng hinaharap na mga palitan, at lahat ay maaaring nakasaayos ng naaayon at magdadala sa anyo ng direktang sa halip na di-direkta na mga palitan.[^8] Sa ilalim ng hindi matatakasang kondisyon ng tao ng walang katiyakan, gayunpaman, kapag ang lahat ng ito ay hindi nalalaman at ang aksyon ay dapat na likas na sapalaran, ang tao ay magsisimulang humingi ng mga kalakal na hindi na eksklusibo dahil sa kanilang paggamit-halaga, kundi dahil din sa kanilang halaga bilang daluyan ng palitan. - -Nahaharap sa isang sitwasyon kung saan ang kanyang pangangailangan ng reserbasyon para sa ilang ibinibigay na mga kalakal o serbisyo ay mababa o hindi umiiral, at kung saan ang isang direktang kasiya-siyang palitan, dahil sa kawalan ng dobleng pagkaktulad ng mga nais, ay labas sa tanong, isasaalang-alang din nya ang pakikipagkalakalan kapag ang mga kalakal na makukuha ay mas maipagbibili kaysa sa mga isusuko, tulad na ang kanilang pag-aari kung gayon ay pangangasiwaan ang pagkuha ng direktang magagamit na mga kalakal at serbisyo sa hindi pa alam na mga petsa sa hinaharap. - -Moreover, since it is the very function of a medium of exchange to facilitate future purchases of directly serviceable goods, man will naturally prefer the acquisition of a more marketable and, at the limit, universally marketable medium of exchange to that of a less or nonuniversally marketable one so that - -> there would be an inevitable tendency for the less marketable of the series of goods used as media of exchange to be one by one rejected until at last only a single commodity remained, which was universally employed as a medium of exchange; in a word, money.[^9] - -On the way toward this ultimate goal, by selecting monies that are increasingly more widely used, the division of labor is extended and productivity increased. - -However, once a commodity has been established as a universal medium of exchange, and the prices of all directly serviceable exchange goods are expressed in terms of units of this money (while the price of the money unit is its power to purchase an array of nonmoney goods), money no longer exercises any systematic influence on the division of labor, employment, and produced income. Once established, any amount of money is compatible with any amount of employment and income.[^10] Indeed, as explained above, in the nevernever land of equilibrium there would be no money, but there would still be employment and income. This demonstrates that money on the one hand and employment and income on the other must be regarded as logically-praxeologically independent and unrelated concepts. For instance, should the supply of money increase, other things being equal, this would surely have redistributive effects, depending on where and how the additional money entered the economy; but it would just as surely have no systematic effect on the amount of employment and the size of the social product. Prices and wages generally would go up, and the purchasing power of the money unit would go down. However, nothing would follow with regard to employment and social product. They may be different, or they may be the same. The same is true of changes in the demand for money. An increase in the demand for money (i.e., a higher relative value attached to additional cash as compared to additional nonmoney), would certainly change relative prices; yet it would not imply anything as far as employment and social product is concerned. In equilibrating an increased demand for money with a given stock of money, the general level of prices and wages must fall, and the purchasing power of the money unit must rise, *mutatis mutandis*. But there is no reason to suppose that this should have any impact on employment or income. Money wages fall, but simultaneously the purchasing power of money increases, leaving real wages and real social product entirely unaffected. - -The result is no different if changes on the nonmoney side are considered. Other things being equal, an increase in the supply of goods and services, for instance, brings about an increase in the purchasing power of money; money prices fall. This reduces the quantity of money demanded (the demand schedule for money being given), because the cost of holding onto money instead of spending it on non-money has risen; and this lowered demand for cash implies in turn a reverse tendency toward rising prices and a reduced purchasing power of money. Nothing concerning employment and social product follows. Nor does the picture change when expectations are explicitly taken into account. Inflationary (deflationary) expectations reduce (increase) the demand for money immediately and thus speed up the adjustment toward whatever has been anticipated; and if something wrong has been anticipated (i.e., something out of line with the underlying reality), then the process of self-corrective adjustments is sped up through the workings of expectations. But none of these monetary phenomena has any systematic praxeological connection with employment and social product, which may well remain the same throughout all monetary changes. - -Invariably, money is “neutral” to employment and social product. - -[^1]: See in particular Ludwig von Mises, *Human Action* (Chicago: Regnery, 1966); Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970). - -[^2]: See on the foundations of economics Ludwig von Mises, *Epistemological Problems of Economics* (New York: New York University Press, 1981); idem, *Theory and History* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1985); idem, *The Ultimate Foundation of Economic Science* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1978); Murray N. Rothbard, *Individualism and the Philosophy of the Social Sciences* (San Francisco: Cato Institute, 1979); Hans-Hermann Hoppe, *Kritik der kausalwissenschaftlichen Sozialforschung. Untersuchugen zur Grundlegung von Soziologie und Ökonomie* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1983); idem, *Praxeology and Economic Science* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988). - -On the competing, positivist view of economics, according to which economic laws are hypotheses subject to empirical confirmation and falsification (much like the laws of physics), see Milton Friedman, “The Methodology of Positive Economics,” in idem, *Essays in Positive Economics* (Chicago: University of Chicago Press, 1953). - -[^3]: John Maynard Keynes, *The General Theory of Employment, Interest, and Money* (New York: Harcourt, Brace and World, 1964), esp. chap. 23. - -[^4]: Mises, *Human Action*, p. 599. - -[^5]: Ibid., p. 611. - -[^6]: On time preference, see the following section 1.3. - -[^7]: The claim that involuntary unemployment is possible in the framework of a private property economy as characterized above is due to an elementary logical-conceptual confusion: It ignores the fact that employment is a two-party affair; i.e., an exchange which, like any voluntary exchange, can only take place if it is deemed *mutually*, *bilaterally* beneficial. It makes no more sense to classify someone as involuntarily unemployed if he cannot find anybody willing to meet his unilaterally fixed demands for employment, than to call a person in search of a wife, a house, or a Mercedes involuntarily wifeless, homeless, or Mercedesless because no one wants to marry him or supply him with a house or a Mercedes *at terms which this person has unilaterally determined as agreeable to him.* Absurdity and contradiction would result if one were to do so. For then one would not only have to accept, as the other side of the same coin, that the boycotting employer, woman, or owner of a house or a Mercedes in turn would have to be regarded as an involuntary *non*employer, *non*wife, or *non*trader of a house or a Mercedes *because his/her unilateral demands had not been met by the wouldbe employee, would-be husband, or would-be house or Mercedes owner just as much as they had not met his*. Moreover, with both the would-be employee as well as the would-be employer classified as involuntarily being what they are because no mutual agreement had been reached between them, to create “voluntary employment” would imply coercing either one or both parties to accept an exchange whose terms one or both of them regard as unacceptable. Hence, to say involuntary unemployment is possible on the unhampered market is to say coercion means voluntariness and voluntariness coercion, which is nonsense. - -[^8]: See Mises, *Human Action*, pp. 244–50. - -> In a system without change in which there is no uncertainty whatever about the future, nobody needs to hold cash. Every individual knows precisely what amount of money he will need at any future date. He is therefore in a position to lend all the funds he receives in such a way that the loans fall due on the date he will need them. (p. 249) - -See also Rothbard, *Man, Economy, and State*, p. 280. - -[^9]: Ludwig von Mises, *The Theory of Money and Credit* (Irvington, N.Y.: Foundation for Economic Education, 1971), pp. 32–33; see also Carl Menger, *Principles of Economics* (New York: New York University Press, 1981); idem, *Geld*, in Carl Menger, *Gesammelte Werke*, ed. F.A. Hayek (Tübingen: Mohr, 1970), vol. 4. - -[^10]: See Rothbard, *Man, Economy, and State*, pp. 669–71. - -> Goods are useful and scarce, and any increment in goods is a social benefit. But money is useful not directly, but only in exchanges…. When there is less money, the exchange-value of the monetary unit rises; when there is more money, the exchange-value of the monetary unit falls. We conclude that there is no such thing as “too little” or “too much” money, *that, whatever the social money stock, the benefits of money are always utilized to the maximum extent*. (p. 670) - -See also Murray N. Rothbard, *The Mystery of Banking* (New York: Richardson and Snyder, 1983). \ No newline at end of file +#### Ang pagtatrabaho + +"Ang kawalan ng trabaho sa walang humpay na merkado ay palaging kusang-loob." 4 Gumagana ang tao, sapagkat mas pinipili niya ang inaasahang resulta nito sa disutility ng paggawa at ang saykiko kita na nakuha mula sa paglilibang. Siya ay "tumigil sa pagtatrabaho sa puntong iyon, kung saan sinimulan niya ang halaga ng paglilibang, ang pagkawala ng kawalan ng trabaho, mas mataas kaysa sa pagtaas sa kasiyahan na inaasahang magtrabaho nang higit pa." 5 Malinaw, kung gayon, ang Robinson Crusoe, ang self-sufficient producer, ay maaari lamang maging walang trabaho na boluntaryo (dahil mas gusto niya na manatiling idle at ubusin ang kasalukuyang mga halaga sa halip na expending ng karagdagang paggawa sa produksyon ng mga hinaharap na mga).

+ +

+ Ang resulta ay hindi naiiba kapag ang Biyernes ay pumapasok at isang pribadong ari-arian ay itinatag batay sa isang paunang pagkilala sa mga karapatan ng bawat tao ng eksklusibong pagmamay-ari sa mga mapagkukunan na kanyang kinikilala bilang kakulangan at inilaan (homesteaded) sa pamamagitan ng paghahalo ng kanyang paggawa sa kanila bago ang sinumang iba pa ay ginawa ito, at ng lahat ng mga kalakal na ginawa sa kanilang tulong. Sa sitwasyong ito ay hindi lamang pagpapalit ng mga ratios-presyo-para sa pagbili o pag-upa ng materyal na kalakal ay posible, kundi pati na rin ang mga presyo (sahod) para sa pag-upa ng mga serbisyo sa paggawa. Ang trabaho ay makakaapekto sa tuwing ang inaalok na sahod ay pinahahalagahan ng mas mataas na halaga ng manggagawa kaysa sa kasiyahan na nakuha mula sa sarili na may sapat na pagtatrabaho at / o pag-ubos ng kanyang sariling mga mapagkukunan (o ng paglalaan ng dati na mga mapagkukunan ng submarginal). Ang pagtaas ng trabaho, at pagtaas ng suweldo, hangga't ang mga negosyante ay nakikita ang mga kasalukuyang sahod na mas mababa kaysa sa marginal value product (bawas sa oras ng kagustuhan) 6 na ang isang nararapat na pagtaas sa pagtatrabaho ng trabaho ay maaaring inaasahan na magdala tungkol sa. Sa kabilang panig, ang pagkawala ng trabaho ay magreresulta, at magpapataas, hangga't pinahahalagahan ng isang tao ang marginal value na produkto na nakamit sa pamamagitan ng sariling pagtatrabaho na mas mataas kaysa sa isang sahod na sumasalamin sa pagiging produktibo ng kanyang mga serbisyo sa paggawa.

+ +

+ Sa pagtatayo na ito ay walang lohikal na silid para sa gayong bagay na hindi sinasadyang walang trabaho. Tulad ng trabaho ay palaging kusang-loob, gayon din ang kawalan ng trabaho (self-employment). +

+ +

+ Ang hindi boluntaryong pagtratrabaho ay lohikal na posible lamang kung ang sitwasyon ay pangunahing nababago at ang isang tao o institusyon ay napapakilala na kung saan ay kayang magtagumpay na magamit ang pagkontrol sa mga yaman na hindi niya homsted, o makuhasa pamamagitan ng boluntaryong pagpapalit mula sa homsted. Ang naturang institusyo ng karagdagang-merkado, sa pamamagitan ng pagpapataw, halimbawa, isang pinakamababa na pasahod na mas mataas kaysa sa marginal na produktibo ng paggawa, ay maaaring epektibong magbawal ng palitan sa pagitan ng isang tagapagtustos ng serbisyo sa paggawa at isang kapitalista na pareho nilang gugustuhin, kung parehong mayroong malayang kontrol sa kanilang homesteaded na pag-aari. Ang magiging manggagawang pagkatapos ay magiging di-sinasadya na walang trabaho, at ang magiging tagapag-empleyo ay pinipilit na alisin ang mga kakayahang magkasundo sa produksyon mula sa higit pa sa mas mababa na halaga ng mga produktibong paggamit. Sa katunayan, ang isang sobrang-market institusyon ay maaaring sa prinsipyo ay lumikha ng anumang ninanais na halaga ng di-boluntaryong kawalan ng trabaho. Ang isang minimum na sahod ng pagsasabi, $ 1 milyon bawat oras, kung ipapatupad, nang walang kinalaman na hindi makatwiran sa halos lahat ng tao at, sa ganitong paraan patungo sa sapilitang pagtatrabaho sa sarili, pinarusahan ang karamihan sa populasyon ngayon sa kamatayan sa pamamagitan ng gutom. +

+ +

+ Sa kawalan ng isang institusyon na hindi nakuha mula sa mga tuntunin ng merkado ng di-kilalang pagkawala ng trabaho ay lohikal na imposible, at ang kasaganaan sa halip ng kaligtasan ay magreresulta. +

+ +

+ Ang pera +

+ +

+ Nakikilahok ang tao sa isang ekonomiya ng palitan (sa halip na natitira sa sariling pagkakabukod) hanggang sa siya ay makilala ang mas mataas na produktibo ng isang sistema ng dibisyon ng paggawa at mas pinipili niya ang higit pang mga kalakal nang mas mababa. Mula sa kanyang partisipasyon sa merkado ay lumitaw naman ang kanyang pagnanais para sa isang daluyan ng palitan (pera). Sa katunayan, kung ang isa ay dapat na ipagpalagay na ang tao ay imposible (ang taong iyon ay may perpektong pananaw tungkol sa hinaharap), walang layunin para sa kanya na magkaroon ng pera. Para sa lahat ng mga uncertainties inalis, sa hindi kailanman-hindi kailanman lupa ng punto ng balanse ng isa ay alam tiyak ang mga tuntunin, oras, at mga lokasyon ng lahat ng mga palitan sa hinaharap, at lahat ng bagay ay maaaring prearranged naaayon at nais kumuha sa anyo ng direktang sa halip na hindi direktang palitan. Sa ilalim ng hindi maiiwasan na kondisyon ng tao ng kawalan ng katiyakan, gayunpaman, kapag ang lahat ng ito ay hindi kilala at ang pagkilos ay dapat na ayon sa teorya, ang tao ay magsisimula na humingi ng mga kalakal na hindi na eksklusibo dahil sa kanilang paggamit-halaga, kundi dahil din sa kanilang halaga bilang media ng palitan. +

+ +

+ Nahaharap sa isang sitwasyon kung saan ang kanyang reserbasyon na demand para sa ilang mga ibinibigay na mga kalakal o serbisyo ay mababa o wala, at kung saan ang isang direktang kasiya-siyang palitan, dahil sa kawalan ng mga double coincidences of wants, ay wala sa tanong, siya ay isaalang-alang din ang kalakalan sa tuwing ang mga kalakal na nakuha ay mas mabibili kaysa sa mga dapat surrendered, tulad na ang kanilang pag-aari ay pagkatapos ay mapadali ang pagkuha ng direktang serbisyo na mga serbisyo at serbisyo sa hindi pa kilala hinaharap na mga petsa. +

+ +

+ Bukod pa rito, dahil ito ay ang tunay na pag-andar ng isang daluyan ng palitan upang mapadali ang mga hinaharap na mga pagbili ng mga direktang mapapakinabangan na mga kalakal, ang tao ay likas na mas gusto ang pagkuha ng isang mas mabibili at, sa limitasyon, sa pangkaraniwang mabibilis na daluyan ng palitan sa isang mas mababa o hindi karaniwang mabibili ng isa kaya iyon +

+ +
+

+ magkakaroon ng isang hindi maiiwasan na pagkahilig para sa mas mabibili ng serye ng mga kalakal na ginamit bilang media ng palitan na isa-isa na tinanggihan hanggang sa huling isang solong kalakal na nanatili, na sa pangkalahatan ay nagtatrabaho bilang isang daluyan ng palitan; sa isang salita, pera. 9

+ +

+ Sa paraan patungo sa tunay na layunin na ito, sa pamamagitan ng pagpili ng mga pera na lalong nagiging mas malawak na ginagamit, ang dibisyon ng paggawa ay pinalawak at ang produktibo ay nadagdagan. +

+ +

+ Gayunpaman, sa sandaling ang isang kalakal ay itinatag bilang isang pandaigdigang daluyan ng palitan, at ang mga presyo ng lahat ng direktang mapapakinabang na palitan ng mga kalakal ay ipinahayag sa mga tuntunin ng mga yunit ng pera na ito (habang ang presyo ng yunit ng pera ay ang kapangyarihan nito upang bumili ng isang hanay ng mga nonmoney mga kalakal), hindi na ginagamit ng pera ang anumang sistematikong impluwensiya sa dibisyon ng paggawa, trabaho, at kita. Kapag itinatag, ang anumang halaga ng pera ay katugma sa anumang halaga ng trabaho at kita. Sa katunayan, tulad ng pagpapaliwanag sa itaas, sa anumang lupa ng punto ng balanse ay walang pera, ngunit magkakaroon pa ng trabaho at kinita. Pinatunayan nito na ang pera sa isang kamay at trabaho at kita sa iba ay dapat isaalang-alang bilang lohikal-independiyenteng praxeologically at hindi nauugnay na mga konsepto. Halimbawa, kung ang pagtaas ng suplay ng pera, ang iba pang mga bagay ay magkapantay, ito ay tiyak na magkakaroon ng muling pagkakatulad na mga epekto, depende sa kung saan at kung paano ang karagdagang pera ay pumasok sa ekonomiya; ngunit ito ay tiyak na walang sistematikong epekto sa dami ng tungkulin at sukat ng produktong pang-sosyal. Ang mga presyo at kita sa pangkalahatan ay mapupunta, at ang kapangyarihan ng pagbili ng yunit ng pera ay pababa. Gayunpaman, walang sinuman ang umunawa tungkol sa gawain at produkto ng lipunan. Maaaring magkaiba ang mga ito, o maaaring sila ay magkatulad. Totoo rin ang mga pagbabago na kailangan sa pera. Ang pagtaas ay kaylangan para sa pera (ibig sabihin, ang isang mas mataas na kamag-anak na halaga na nakakabit sa karagdagang salapi kumpara sa karagdagang walang salapi), ay tiyak na mababago ang mga kamag-anak na presyo; ngunit hindi ito magpahiwatig ng anumang bagay hangga't ang trabaho at produkto ng panlipunan ay nababahala. Sa equilibrating sa isa nadagdagan demand para sa pera sa isang naibigay na stock ng pera, ang karaniwan antas ng mga presyo at sahod ay dapat mabahagi, at ang pagbili ng kakayahan ng pera isang bagay na dapat tumaas, mutatis mutandis. Ngunit doon ay walang dahilan upang ipagpalagay na ito ay dapat maintindihan ng sinuman epekto sa trabaho o kita. Ang pera kita sa pagkahulog, ngunit sabay sabay ang kakayahan sa pagbili ng kayamanan dagdag, iniiwan ang mga tunay na sahod at tunay na produkto ng lipunan na di apektado. +

+ +

+ Ang resulta ay hindi magkaiba kung mga pagbabago sa nonmoney panig ay isinasaalang alang. Iba pang mga bagay na pantay, isang pagtaas sa supply ng mga kalakal at serbisyo, sa halimbawa, makinabang tungkol sa isang pagtaas sa pagbili ng kapangyarihan ng pera; mga presyo ng pera ay mabahagi. Binabawasan nito ang dami ng hinihiling ng pera (ang iskedyul ng demand para sa pera na ibinigay), dahil ang halaga ng paghawak sa pera sa halip ng paggasta nito hindi-sapali ituloy pumaitaas; at ito ay magpakababa ng demand para sa cash nagpapahiwatig sa turn isang baligtad na pagkahilig patungo sa pagtaas ng presyo at isang nabawasan ang pagbili ng karapatan ng pera. Wala bagay sa trabaho at sumusunod panlipunan ay produkto. Hindi rin ang larawan magbago kapag inaasahan ay malinaw na kinuha sa kasaysayan. Mga (inaasahan) mabawasan (dagdagan) ang demand para sa para Kaagad at sa gayon ay mapabilis ang pagsasaayos ng upang salagin kahit anong Matagal anticipated; at kung ang isang bagay na mali ay naging inaasahan (i.e., bagay sa labas ng linya na my kalakip na katotohanan pagkatapos), ay ang proseso ng self-pag wawasto adjustment Ay mapabilis ang sa pamamagitan ng pagtatrabaho ng mga inaasahan. Ngunit wla sa mga ito hinggil sa pananalapi ay may anumang systematic proxy lohikal Nakoneksyon may trabaho at panlipunang prudokto, na maaari Na rin mananatili ng pareho sa pamamagitan ang lahat no hinggil sa pananalapi ng mga pagbabago. +

+ +

+ Walang alinlangan, ang pera ay "neutral" sa trabaho at panlipunang produkto. +

+ + + +

+ Tingnan sa detalye Ludwig von Mises, Human Action (Chicago: Regnery, 1966); Murray N. Rothbard, Man, Economy, at Estado (Los Angeles: Nash, 1970). +

+ + + +

+ Makita sa ang Pundasyon ng ekonomiya Ludwig von Mises,Epistomology Problema ng Ekonomika(New York: New York Unibersidad Pindutin, (1981); idem, Teorya at Kasaysayan (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Instituto, 1985); gayon din,Ang Tunay na Pundasyong ng Pangkabuhayan ng Agham(Kansas City: Sheed Andrews at Mcmeel, (1978); Murray N. Rothbard, Pagkamasarili at ang Pilosopiya ng Agham Panlipunan (San Frnacisco: Cato instuto, (1979); Hans-Herman Hoppe, Kritik der kausal wissens chaftlichen Sosyal forchung. Untersuchugen zur Grundlegung von Soziologie und Ökonomie (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1983); idem, Praxeology and Economic Science (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988). +

+ +

+ On the competing, positivist view of economics, according to which economic laws are hypotheses subject to empirical confirmation and falsification (much like the laws of physics), see Milton Friedman, “The Methodology of Positive Economics,” in idem, Essays in Positive Economics (Chicago: University of Chicago Press, 1953). +

+ + + +

+ John Maynard Keynes, Ang Pangkalahatang Teorya ng Pagtatrabaho, Interes, at Pera(Bago York: Harcourt, Brace and World, 1964), esp. chap. 23. +

+ + + +

+ Mises, Human Action, p. 599. +

+ + + +

+ Ibid., p. 611. +

+ + + +

+ Sa kagustuhan na oras, tingnan ang sumusunod na seksyon 1.3. +

+ + + +

+ Ang pag angkin na posibleng pagkawala ng trabaho ay posible sa balangkas ng isang ekonomiyang pribadong ari arian na nailalarawan sa itaas ay dahil sa isang elemento ng lohikal haka hakaang pagkalito: Pinagwawalang bahala nito ang katunayan na ang pag-empleyo ay isang pag iibigan sa dalawang-partido; i.e., isang palitan na, tulad ng anumang boluntaryong palitan, ay maaari lamang maganap kung ito ay itinuturing na kapwa,bilateralnakapagpapalusog. Ito ay hindi nangangahulugang pag uri uriin ang isang tao bilang hindi sinasadya na walang trabaho kung hindi niya mahanap ang sinuman na handang matugunan ang kanyang unilaterally fixe kailangan para sa trabaho, kaysa sa tawagan ang isang tao sa paghahanap ng isang asawa, isang bahay, o isang Mercedes nang hindi sinasadyang walang wifeless, walang bahay, o Mercedesless dahil walang sinuman ang nagnanais na pakasalan siya o magbigay sa kanya ng isang bahay o isang Mercedessa mga tuntunin na tinutukoy ng taong ito nang unilayan bilang kaayaaya sa kanya. Ang kawalan ng tiwala at pagkakasalungatan ay magreresulta kung ang isa ay dapat gawin ito. Para sa mga ito ay hindi lamang dapat tanggapin, tulad ng iba pang bahagi ng parehong barya, na ang boycotting employer, babae, o may-ari ng isang bahay o isang Mercedes naman ay dapat na itinuturing bilang isang hindi sinasadya nonmaypagawa, nonwife, or nonnegosyante ng isang bahay o isang Mercedes dahil ang kanyang sarilina hinihingi ay hindi natugunan ng empleyado, magiging-asawang lalaki, o magiging bahay o may ari ng Mercedes tulad ng hindi nila nakilala. Bukod pa rito, sa parehong magiging empleyado pati na rin ang magiging tagapag-empleyo na inuri nang hindi sinasadya kung ano ang mga ito sapagkat walang kasunduan na naabot sa pagitan nila, upang lumikha ng "boluntaryong pagtatrabaho" ay magpapahiwatig ng pagpapatupad ng isa o ng dalawang partido na tanggapin isang palitan na ang mga tuntunin ng isa o pareho ng mga ito ay itinuturing na hindi katanggap tanggap. Samakatuwid, upang sabihin ang hindi pagkilos ng kawalan ng trabaho ay posible sa hindi nawawalang merkado ay upang sabihin ang pamimilit ay nangangahulugang boluntaryo at boluntaryo pamimilit, na walang nonsense. +

+ + + +

+ See Mises, Human Action, pp. 244–50. +

+ +
+

+ Sa isang sistema na walang pagbabago kung saan walang katiyakan anuman ang tungkol sa hinaharap, walang nangangailangan ng pera. Totoong alam ng bawat indibidwal kung ano ang halaga ng pera na kakailanganin niya sa anumang petsa sa hinaharap. Samakatuwid siya ay nasa isang posisyon upang ipahiram ang lahat ng mga pondo na natatanggap niya sa isang paraan na ang mga pautang ay dapat bayaran sa petsa na kakailanganin niya sa kanila. (p. 249) +

+
+ +

+ Tingnan din ang Rothbard, Tao, Ekonomiya, at Estado, p. 280.

 + + +

+ Ludwig von Mises, Ang Teorya ng Pera at Kredito (Irvington, N.Y.: Pundasyon Ekonomiya Edukasyon, 1971), pp. 32–33; see also Carl Menger, Mga Prinsipyo ng Ekonomiya (Bago York: Bago York Pamantasan Press, 1981); idem, Geld, in Carl Menger, Gesammelte Werke, ed. F.A. Hayek (Tübingen: Mohr, 1970), vol. 4. +

+ + + +

+ Tingnan ang Rothbard, Tao, Ekonomiya, at Estado, pp. 669–71. +

+ +
+

+ Ang mga gamit ay kapaki-pakinabang at mahirap makuha, at ang anumang pagtaas sa mga kalakal ay isang panlipunang benepisyo. Ngunit ang pera ay kapaki pakinabang hindi direkta, ngunit lamang sa palitan…. Kapag mas mababa ang pera, ang halaga ng palitan ng halaga ng pera ay umaangat; kapag may mas maraming pera, ang halaga ng palitan ng halaga ng pera ay bumaba. Napagpasyahan namin na walang ganoong bagay na "masyadong maliit" o "labis na" pera, na, anuman ang social pera paninda, ang mga benepisyo ng pera ay palaging ginagamit sa maximum exten. (p. 670) +

+
+ +

+ Tingnan din sa Murray N. Rothbard, Ang Misteryo ng Pagbabangko (New York: Richardson and Snyder, 1983). +

+ \ No newline at end of file diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_02.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_02.md index 8108284ae..5c21c6fc2 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_02.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_02.md @@ -1,59 +1,125 @@ -#### Interes - -Money is “neutral” also to interest. However, interest, unlike money, is praxeologically related to employment and social product. - -As money is the result of uncertainty, so interest results from time preference, which is as essential to action as uncertainty (and in a sense to be explained shortly even more so). In acting, an actor not only invariably aims to substitute a more for a less satisfactory state of affairs and so demonstrates a preference for more rather than less goods; he must invariably also consider when in the future his goals will be reached (i.e., the time necessary to accomplish them) as well as a good’s duration of serviceability, and every action thus also demonstrates a universal preference for earlier over later goods and of more over less durable ones. Every action requires some time to attain its goal; since man must consume something sometimes and cannot stop consuming entirely, time is always scarce. Thus, *ceteris paribus*, present or earlier goods are, and must invariably be, valued more highly than future or later ones.[^11] In fact, if man were not constrained by time preference and the only constraint operating were that of preferring more over less, he would invariably choose those production processes that would yield the largest output per input, regardless of the length of time needed for these methods to bear fruit. For instance, instead of building a fishing net first, Crusoe would immediately begin constructing a fishing trawler, as the economically most efficient method for catching fish. That no one, including Crusoe, acts in this way makes it evident that man cannot but “value fractions of time of the same length in a different way according as they are nearer or remoter from the instant of the actor’s decision.”[^12] - -Thus, constrained by time preference, man will only exchange a present good against a future one if he anticipates thereby increasing his amount of future goods. The rate of time preference, which can be different from person to person and from one point in time to the next, but which can never be anything but positive for everyone, simultaneously determines the height of the premium which present goods command over future ones as well as the amount of savings and investment. The market rate of interest is the aggregate sum of all individual time preference rates, reflecting, so to say, the social rate of time preference, and equilibrating social savings (i.e., the supply of present goods offered for exchange against future goods) and social investment (i.e., the demand for present goods capable of yielding future returns). - -No supply of loanable funds could exist without previous savings, i.e., without the abstention from some possible consumption of present goods. Furthermore, no demand for loanable funds would exist if no one were to perceive any opportunity to employ present goods productively (i.e., to invest them so as to produce a future output that would exceed current input). Indeed, if all present goods were consumed and none invested in time-consuming production processes, there would be no interest or time preference rate, or rather, the interest rate would be infinitely high, which outside of the Garden of Eden, would be tantamount to eking out a primitive subsistence living by encountering reality with nothing but one’s bare hands and with nothing but a desire for instantaneous gratification. - -A supply of and a demand for loanable funds only arises—and this is the human condition—once it is recognized that indirect, more roundabout, lengthier production processes can yield a larger or better output per input than direct and short ones;[^13] and it is possible, by means of savings, to accumulate the amount of present goods needed to provide for all those wants whose satisfaction during the prolonged waiting time is deemed more urgent than the increment in future well-being expected from the adoption of a more time-consuming production process.[^14] - -So long as this is the case, capital formation and accumulation will set in and continue. Instead of being supported by and engaged in instantaneously gratifying production processes, the originary factors of production, land and labor, are supported by an excess of production over consumption and employed in the production of capital goods. These have no value except as intermediate products in the process of turning out final (consumer) goods. In other words, their value lies in the fact that whoever possesses them can use them to produce other capital goods more efficiently. The excess in value (price) of a capital good over the sum expended on the complementary originary factors required for its production is due to this time difference and the universal fact of time preference. It is the price paid for buying time; for moving closer to the completion of one’s ultimate goal rather than having to start at the very beginning. Because of time preference, the value of the final output must exceed the sum spent on its factors of production (the price paid for the capital good and all complementary labor services). - -The lower the time preference rate, then, the earlier the process of capital formation will set in, and the faster it will lengthen the roundabout structure of production. Any increase in the accumulation of capital goods and in the roundaboutness of the production structure in turn raises the marginal productivity of labor. This leads to either increased employment and/or wage rates, and, in any case (even if the labor supply curve should become backward sloping with increased wages), to a higher wage total.[^15] Supplied with an increased amount of capital goods then, a better paid population of wage earners will produce an overall increased—future—social product, raising at last, after that of the employees, also the real incomes of the owners of capital and land. While interest (time preference) thus has a direct praxeological relation to employment and social income, it has nothing whatsoever to do with money. To be sure, in a money economy there also exists a monetary expression for the social rate of time preference. Yet this does not change the fact that interest and money are systematically independent and unrelated, and interest is a “real,” not a monetary phenomenon. In fact, in the never-never land of equilibrium there would be no place for money because the future by definition would be certain and with all uncertainty removed no one would have any need for cash holdings (whose sole purpose it is, cash being neither productive nor consumable, to have one prepared for not yet known purchases at not yet known dates). Time preference and interest, however, cannot be conceived of as disappearing even then. For even in equilibrium the existing capital structure needs to be constantly maintained over time (so as to prevent it from gradually becoming consumed in the even course of an endlessly repeated pattern of productive operations). There can be no such maintenance, however, without ongoing savings and reinvestments: and there can be no such things as these without the expectation of a positive rate of interest. (Indeed, if the rate of interest paid were zero, capital consumption would result, and one would move out of equilibrium.)[^16] - -Matters become somewhat more complex under conditions of uncertainty, with money actually in use, but the praxeological independence of money and interest remains fully intact. Under these conditions, man invariably has three instead of two alternatives as to how to allocate his current income. He must not only decide how much to allocate to the purchase of present goods and how much to future goods (i.e., how much to consume and how much to invest), but also how much to keep in cash. There are no other alternatives. Yet while man must at all times make adjustments concerning three margins at once, invariably the outcome is determined by two distinct and praxeologically unrelated factors. The consumption/investment proportion is determined by time preference. The source of the demand for cash, on the other hand, is the utility attached to money (i.e., its usefulness in allowing immediate purchases of directly serviceable goods at uncertain future dates). Both factors can vary, independent of one another. - -If the supply of money changes, or if the demand for money changes with a given social stock of money, the purchasing power of money will also change. However, aside from causing changes in relative incomes, no such changes in a money unit’s purchasing power would have any effect on overall real income. Incomes in terms of money increase or decrease, yet the purchasing power of money correspondingly falls or rises, leaving real income unchanged. Or, with money incomes unchanged, more or less of it will be held in cash (hoarded), but then the purchasing power of money correspondingly rises or falls, once again leaving the real income purchased with a smaller or larger sum of money unaltered. It is this real income, however, not money as such, to which a man’s time preference schedule is related, and in light of which his effective rate of time preference is determined. Since real income does not change through all these monetary changes, there is no reason to suppose that the rate of time preference will. If, for instance, the Keynesian nightmare of increased hoarding becomes reality and prices generally fall while the purchasing power of money correspondingly rises, this will leave the real investment/consumption proportion entirely unaffected. Unless the time preference schedule is assumed to have changed at the same time, the additional hoards will be drawn from funds that formerly were spent on consumption and from funds that formerly went into investment in the same pre-established proportion, so as to leave real consumption and real investment at precisely their old levels. However, if time-preference is assumed to change concomitantly, then everything is possible. Indeed, if the additional hoards come exclusively from previous consumption spending, an increased demand for money can go hand in hand even with a fall in the rate of interest and increased investment. Yet this is due not to changes in the demand for money but exclusively to a change (a fall) in the time preference schedule.[^17] - -#### The Capitalist Process - -With the division of labor established and extended to its ultimate limit via the development of a universal medium of exchange, the process of economic development is essentially determined by time preference. - -To be sure, there are other factors that are important: the quality and quantity of the population, the endowment with nature-given resources, and the state of technology. Yet of these, the quality of a people is largely beyond anyone’s control and must be taken as a given: the quantity of a population may or may not advance economic development, depending on whether the population is below or above its optimum size for a given-sized territory: and nature-given resources or technological know-how can only have an economic impact if discovered and utilized. To do this, though, there must be prior savings and investment. It is not the availability of resources and technical or scientific knowledge that imposes limits on economic advancement: rather, it is time preference that imposes limits on the exploitation of actually available resources as well as on the utilization of existing knowledge (and also on scientific progress for that matter, insofar as research activities, too, must be supported by saved-up funds). - -Thus, the only viable path toward economic growth is through savings and investment, governed as they are by time preference. Ultimately there is no way toward prosperity except through an increase in the per capita quota of invested capital. This is the only way to increase the marginal productivity of labor and only if this is done can future income rise in turn. With real incomes rising, the effective rate of time preference falls (without, however, ever reaching zero or even becoming negative), adding still further increased doses of investment, and setting in motion an upward spiraling process of economic development. - -There is no reason to suppose that this process should come to a halt short of reaching the Garden of Eden where all scarcity has disappeared—unless people deliberately choose otherwise and begin to value additional leisure more highly than any further increase in real incomes. Nor is there any reason to suppose that the process of capitalist development would be anything but smooth and that the economy would flexibly adjust not only to all monetary changes but to all changes in the social rate of time preference as well. Of course, so long as the future is uncertain, there will be entrepreneurial errors, losses, and bankruptcies. But no systematic reason exists why this should cause more than temporary disruptions, or why these disruptions should exceed, or drastically fluctuate around, a “natural rate” of business failures.[^18] - -Matters become different only if an extra-market institution such as government is introduced. It not only makes involuntary unemployment possible, as explained above: the very existence of an agency that can effectively claim ownership over resources which it has neither homesteaded, produced, nor contractually acquired, also raises the social rate of time preference for homesteaders, producers, and contractors, and hence creates involuntary impoverishment, stagnation, or even regression. It is only through government that mankind can be stopped on its natural course toward a gradual emancipation from scarcity long before ever reaching the point of a voluntarily chosen zero-growth.[^19] And it is in the presence alone of a government, that the capitalist process can possibly take on a cyclical (rather than a smooth) pattern, with busts following booms. Exempt from the rules of private property acquisition and transfer, government naturally desires a monopoly over money and banking and wants nothing better than to engage in fractional reserve (deposit) banking—in nontechnical terms: monopolistic counterfeiting—so as to enrich itself at the expense of others through the much less conspicuous means of fraud rather than through outright confiscation.[^20] Boom and bust cycles are the outcome of fraudulent fractional reserve banking. If and insofar as the newly created counterfeit money enters the economy as additional supplies on the credit market, the rate of interest will have to fall below what it otherwise would have been. Credit must become cheaper. Yet at a lower price more credit is taken, and more resources then are invested in the production of future goods (instead of being used for present consumption) than otherwise would have been. The roundaboutness of the entire production structure is lengthened. In order to complete all investment projects that now are underway, more time is needed than that required to complete those begun before the credit expansion. All the goods which would have been created without credit expansion must be produced; plus those that are newly added. For this to be possible, however, more capital is required. The larger amount of future goods can only be produced successfully if additional savings provide for a fund of means of sustenance sufficiently large to bridge, and carry workers through, the longer waiting time. But, by assumption, no such increase in savings has taken place. The lower interest rate is not the result of a larger supply of capital goods. The social rate of time preference has not changed at all. It is solely the result of counterfeit money entering the economy through the credit market. It follows logically that it must be considered impossible to successfully complete all investment projects underway after a credit expansion due to a systematic lack of real capital. Projects will have to be liquidated so as to shorten the overall production structure and to readjust it to an unchanged rate of social time preference and the corresponding real investment-consumption proportion.[^21] - -These cyclical movements can neither be avoided by expecting them (according to the motto “a cycle anticipated is a cycle avoided”): They are the praxeologically necessary consequence of additional counterfeit credit being successfully placed. Once this is the case, a boom-bust cycle is inevitable, regardless of what actors correctly or incorrectly believe or expect. The cycle is induced by a monetary change, but it takes effect in the realm of “real” phenomena and will be a “real” cycle no matter what beliefs people happen to hold.[^22] - -Nor can it be realistically expected that the inevitable cyclical movements resulting from an expansion of credit will ever come to a halt: So long as an extra-market institution like government is in control of money, a permanent series of cyclical movements will mark the process of economic development. For through the creation of fraudulent credit, a government can engender a smooth and highly inconspicuous income and wealth redistribution in its own favor. There is no reason (short of angelic assumptions) to suppose that it would ever deliberately stop using this magic wand merely because credit expansion has the “unfortunate” side-effect of business cycles. - -[^11]: On the time preference theory of interest see William Stanley Jevons, *Theory of Political Economy* (New York: Augustus M. Kelley, 1965); Eugen von Böhm-Bawerk, *Capital and Interest*, 3 vols. (South Holland, Ill.: Libertarian Press, 1959); Richard von Strigl, *Kapital und Produktion* (Vienna: Julius Springer, 1934 [Engl. trans., Ludwig von Mises Institute, 1988]); Frank Fetter, *Capital, Interest, and Rent* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1971); Roger Garrison, “In Defense of the Misesian Theory of Interest,” *Journal of Libertarian Studies* 3, no. 2 (1979); idem, “Professor Rothbard and the Theory of Interest,” in Walter Block and Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds., *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988). - -[^12]: Mises, *Human Action,* p. 483. - -[^13]: To be sure, not all lengthier production processes are more productive than shorter ones; but under the assumption that man, constrained by time-preference, will invariably and at all times select the shortest conceivable methods of producing some given output, any increase in output then can—praxeologically—only be achieved if the production structure is lengthened. - -[^14]: Mises, *Human Action*, pp. 490ff. - -[^15]: See also Rothbard, *Man, Economy, and State*, pp. 663f. - -[^16]: See also Mises, *Human Action*, pp. 530–32; Rothbard, *Man, Economy, and State*, pp. 385–86. - -[^17]: See also Murray N. Rothbard, *America’s Great Depression* (Kansas City: Sheed and Ward, 1975), pp. 39–41. - -[^18]: See also Rothbard, *America’s Great Depression*, pp. 12–17. - -[^19]: On the role of government as destructive of wealth formation, see in particular Murray N. Rothbard, *Power and Market* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977); Hans-Hermann Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism* (Boston: Kluwer Academic Publishers, 1989); idem, “The Economics of Sociology and Taxation,” *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* (1990); supra chap. 2. - -[^20]: See in particular Rothbard, *The Mystery of Banking*; Hans-Hermann Hoppe, “Banking, Nation States, and International Politics,” *Review of Austrian Economics* 4 (1990); supra chap. 3; idem, “Marxist and Austrian Class Analysis,” *Journal of Libertarian Studies* 9, no. 2 (1990); supra chap. 4; idem, “European Economic Integration and the ECU,” *Austrian Economics Newsletter* (1989). - -[^21]: On the theory of the business cycle see Mises’s original contribution in his *Theory of Money and Credit*, part III, chap. 5; his first elaborate version is *Geldwertstabilisierung und Konjunkturpolitik* (Jena: Gustav Fischer, 1928), the English translation of which did not appear until 1978 in Ludwig von Mises, *On the Manipulation of Money and Credit* (Dobbs Ferry, N.Y.: Free Market Books, 1978); F.A. Hayek, *Monetary Theory and the Trade Cycle* (New York: A.M. Kelley, 1966); idem, *Prices and Production* (New York: Augustus M. Kelley, 1967); Hayek’s works were first published in 1929, resp. l93l; it is interesting to note that Hayek, who received the Nobel prize in 1974, the year after Mises’s death, for his contributions to the Mises-Hayek theory of the business cycle, obviously misrepresents Mises’s achievements as regards the development of this theory: In his *Prices and Production* of 1931, the first presentation of the Austrian business cycle theory to appear in English, he acknowledges Mises’s prior claim to fame. Yet even though he cites Mises’s above mentioned 1928 work, he falsely claims that Mises’s contributions to the theory were essentially confined to a few remarks in his original work of 1912; see chap. 3 fn. 1 in *Prices and Production*; Strigl, *Kapital und Produktion*; Lionel Robbins, *The Great Depression* (Freeport, N.Y.: Books for Libraries Press, 1971); Rothbard, *America’s Great Depression*; Ludwig von Mises, et al., *The Austrian Theory of the Trade Cycle and Other Essays* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1983); Hoppe, *Kritik der kausalwissenschaftlichen Sozialforschung*, chap. 3; Roger Garrison, “Hayekian Trade Cycle Theory: A Reappraisal,” *Cato Journal* 6, no. 2 (1986); idem, “The Austrian Theory of the Business Cycle in the Light of Modern Macroeconomics,” *Review of Austrian Economics* 3 (1988). - -[^22]: See also Roger Garrison, “‘Rational Expectations’ Offers Nothing That’s Both New and True,” *Austrian Economics Newsletter* 6, no. 1 (1985); idem, “The Austrian Theory of the Business Cycle in Light of Modern Macroeconomics” esp. pp. 19–23. See also the critique of psychological—as opposed to praxeological—business cycle theories below. \ No newline at end of file +#### Ang Interes + +Ang pera ay “niyutral” din sa interes. Ganunpaman, ang interes, ay hindi katulad ng pera, na may kaugnayan sa trabaho at produkto sa lipunan. + +Katulad ng pera ang resulta ng kawalan ng kasiguraduhan, kaya ang resulta sa kagustuhan ng oras, na kung saan ay bilang mahalaga sa aksyon bilang kawalang-kasiguraduhan (at sa isang kahulugan na naipapaliwanag sa ilang sandali kahit na higit pa). Ang pag arte, ng isang artista ay walang pagbabago at naglalayong magpalit ng higit pa para sa isang mas kasiya-siyang estado at kapakanan at sa gayon ay nagpapakita ng isang pagnanais para sa higit pa kaysa mas kaunting mga kalakal; dapat din niya itong isaalang-alang kapag sa hinaharap ay makamit ang kanyang mga ambisyon (Ang oras ay kailangang matapos nila] pati na rin ang tagal ng isang mahusay na serbisyo, at ang bawat pagkilos ay nagpapakita rin ng isang pangkalahatang kagustuhan para sa mas maaga sa paglipas ng ibang mga kalakal at ng higit pa sa mas matibay na mga bago. Ang bawat aksyon ay nangangailangan ng ilang oras upang makamit ang ambisyon nito; dahil ang tao ay dapat gumastos ng isang bagay paminsan-minsan at hindi maaaring ihinto ang pag-ubos ganap, laging kulang sa oras. Samakatuwid, ang *certeri paribus*, ngaun o mas maagang mga kalakal, at kailangan mas walang pagbabago, maraming mahalaga kaysa sa hinaharap o sa mamaya pa.[^11] Sa totoo lng, kung hindi mapipigilan ang tao sa oras ng kagustuhan at ang tanging pagpapatakbo na mas pinipili ang higit kumulang, siya ay walang pagbabagong piliin ang mga paraan ng paggawa na nagbubunga ng pinakamalaking paglabas at pagpasok, anuman ang haba ng oras na kailangan para sa mga pamamaraan na ito upang mamunga. Sa pagkakataon, dapat una bumuo muna ng isdang lambat, ang Crusoe ay simulang mabilis ang paggawa ng palakaya, bilang mahusay na paraan para sa paghuli ng isda. Yan ay walang iba, kasama na ang Crusoe, ang gawa nito sa ganitong paraan ay nagpapakita na hindi maaaring ngunit ang "halaga ng mga maliliit na bahagi ng oras ng parehong haba sa ibang paraan ayon sa mga ito ay malapit o malayo mula sa biglang desisyon ng aktor."[^12] + +Sa gayon, napipigilan ng kagustuhan sa oras, ang tao ngaun ay pweding magbago para sa kabutihang hinaharap kung siya ay nanghihintay sa pagtaas ng kanyang halaga para sa maayos na kinabukasan. Ang halaga ng oras na kagustuhan, ito ay hindi pweding maiba mula sa kapwa tao at mula sa isang punto sa oras na susunod, pero hindi maaaring maging anumang bagay ngunit positibo para sa lahat, magkasabay ang pagpasya na nagpapahiwatig ng mga pagtaas ng kalakal sa utos sa hinaharap bilang pati na rin ang halaga ng mga pagtitipid at pamumuhunan. Ang halaga ng tubo sa pamilihan ay ang pinagsama-samang kabuuan ng bawat isa lahat ng oras ay mahalaga ayon sa kagustuhan, ang palipunang halaga ay sumasailalim, upang sabihin, ang halaga ng oras sa lipunan ng kagustuhan, at ang mga katumbas ng panlipunang ipon (ibig sabihin, ang binibigay ng kasalukuyang mga paninda na inaalok para sa palitan ng mga kalakal sa hinaharap). + +Walang nagbibigay ng mga pautang at maglalabas sa walang mga nakaraang ipon, ibig sabihin, nang walang abstention mula sa ilang mga pweding gumastos ng mga kasalukuyang kalakal. Bukod dito, walang humihingi para sa mga mangungutang na maipapataas ang umiiral kung walang ng anumang pagkakataon sa ngaun gumamit ng mga kalakal sa kasalukuyan nang produktibo (, para mamuhunan sila at makagawa ng isang hinaharap na paglabas na lalampas sa kasalukuyang pagpasok). Sa katunayan, kung ang lahat ng kasalukuyang kalakal ay naubos at wala namang namuhunan sa oras-paggamit paggawang proseso, walang magiging halaga o oras na kagustuhan, o sa halip, ang halaga ay walang hanggan, ito ay sa labas ng Hardin ng Eden, ay magiging katulad upang mahawakan ang isang sinaunang pamumuhay na nabubuhay sa pamamagitan ng pakikitungo sa katotohanan walang sino mang makakahawak kundi isang pagnanais para sa madalian na kasiyahan. + +Ang bigay at hiningi para sa mga pautang na maipapataas lamang-at ito ang kasunduan ng tao-sa sandaling ito ay kinikilala ito ay hindi tuwiran, mas pasikot sikot, ang mga proseso ng mas maraming produksyon ay maaaring magbunga ng mas malaki o mas mahusay na paglabas kada pagpasok kaysa sa mga direktang at maikli;[^13] at ito ay maari, sa pamamagitan ng pagipon, upang makaipon ng halaga sa ngaun para sa kalakal na kailangan upang ibigay para sa lahat ng mga nais na ang kasiyahan sa panahon ng matagal na oras ng paghihintay ay itinuturing na mas kagyat kaysa sa pagtaas sa inaasahang kapakanan at-bilang inaasahan mula sa pag-aampon ng mas maraming oras ang magagamit sa paggawa.[^14] + +Hangga't ito ang kaso, ang pagbubuo ng puhunan at akumulasyon ay inihanda at patuloy. Sa halip na suportahan at pakikibahagi at kaagad pagbigyang proseso ng produksyon, ang mga tunay na mga dahilan ng produksyon, lupa at manggagaw, ay suportado ng isang subrang produksyon sa paglipas ng paggamit at nagtatrabaho sa produksyon ng mga puhunan sa kalakal. Ito ay walang halaga bukod sa naka pagitan na mga gawa sa paraan ng pagtanggal ng mga huling (mamimili) kalakal. Sa ibang salita, ang kanilang halaga ay kasinungalingan sa katunayan na ang sinumang nagtataglay sa kanila ay pweding gamitin upang makabuo ng ibang puhunan sa kalakal para mapabuti. Ang labis na halaga (presyo) at puhunan sa kalakal ang subrang halaga sa mga pantulong na mga kadahilanan na kinakailangan para sa produksyon nito ay dahil sa pagkaiba ng oras na ito at ang unibersal na katotohanan ng kagustuhan ng oras. Ito ay ang presyong binabayaran para sa pagbili ng oras; para sa paglapit ng pagkumpletong pangwakas na layunin ng isa kaysa magkaroon ng simula sa panibagong panimula. Dahil sa oras ng kagustuhan, ang halaga ng huling maglabas ay dapat lumampas sa halagang ginugol sa mga kadahilanan ng produksyon (ang presyo na binayaran para sa puhunan at ang lahat ng mga komplementaryong serbisyo sa paggawa). + +Ang mababang halaga ng kagustuhang oras, kung gayon, ang maagang paraan ng pagbubuo ng kabayanan ay itatakda, at ang mabilis na pagpapalawak nito ang hindi tuwiran na kaayusan ng paggawa. Ang Anumang pagtaas sa akumulasyon ng mga kalakal sa kabayanan at sa pag-ikot ng kaayusan ng paggawa ay nagpapalaki ng marginal na produktibo ng manggagawa. Ito ay humahantong sa alinman sa pagtaas na hanapbuhay at /o halaga ng pasahod, at, sa anumang dahilan (kahit na ang manggagawa ay nagbibigay kurba ay dapat na pabalik na kiling na may mas mataas na sahod), sa isang mas mataas na sahod kabuuang.[^15] Binibigay ang mas mataas na halaga ng mga kalakal sa kabuhayan pagkatapos, ang mas mahusay na binabayaran na populasyon ng mga kumikita ng sahod ay makakapagdulot ng isang pangkalahatang produkto na pinataas na hinaharap—panlipunan, pagpapalaki sa huling, pagkatapos ng mga manggagawa pati naang tunay na kita ng mga may-ari at namumuhunan at lupain. Habang ang interes (oras na kagustuhan) sa gayon ay may direktang prexeological kaugnayan sa trabaho at panlipunang kita, wala itong anuman ang gagawin sa pera. Para makasigurado, sa isang ekonomiya ng pera ay mayroon ding isang pagpapahayag ng pera para sa panlipunang rate ng kagustuhan ng oras. Gayunpaman hindi binabago ang katotohanan na ang interes at pera ay sistematikong malaya at walang kaugnayan, at ang interes ay isang "totoong," hindi kababalaghan sa pera. Sa katunayan, kailanman hindi ang lupain ang punto ng balanse ay walang lugar para sa pera dahil ang hinaharap ng kahulugan ay sigurado at lahat ng kawalan ng katiyakan ay walang sinuman ang magkakaroon ng anumang kailangan para hawakan ang salapi (na ang tanging layunin nito ay, produktibo o nauubos para magkaroon, maghanda ng isa para sa hindi pa alam na bibilhin at hindi pa alam kong kailan). Ang kagustuhan at interes sa oras, gayunpaman, hindi maaaring maisip na mawawala kahit kailan. Para sa kahit na sa punto ng balanse ang umiiral na kaayusan ng kabayanan ay kailangan na patuloy na pinananatili sa paglipas ng panahon (upang mapigilan ito sa unti-unting pagkaubos sa kahit na kurso ng isang walang katapusang paulit-ulit na huwaran ng paggawa at pagpapatakbo). Walang pweding pagpanatili, gayunpaman, walang tuloy tuloy na pagtitipid at pagbawi: at maaaring walang mga bagay tulad ng mga ito nang walang inaasahan ng isang positibong halaga ng interes. (Sa katunayan, kung ang halaga ng interes ay walang binayaran, ang pagkonsumo ng puhunan ay magreresulta, at ang isa ay mababago sa punto ng balanse.)[^16] + +Ang mga bagay ay medyo mas kumplikado sa ilalim ng katayuan at walang katiyakan, at talagang ginamit na ang salapi, ngunit ang praxeological kalayaan sa salapi at tubo ay nananatiling ganap na buo. Sa ilalim ng mga katayuang ito, ang tatlong tao ay walang pagbabago sa halip dalawang pamimilian kung paano ilalaan ang kanyang kasalukuyang kita. Hindi lamang siya dapat magpasiya kung magkano ang gagastusin sa pagbili ng mga kasalukuyang kalakal at kung magkano ang mga kalakal sa hinaharap (ibig sabihin, magkano ang uubusin at magkano ang mapupuhunan), pati na rin kung magkano ang dapat magiging pera. Walang ibang pagpipilian. Gayunpaman habang ang tao ay kailangang gumawa ng pagsasaayos sa lahat ng oras nang sabay-sabay, walang pagbabagong lumalabas na tinutukoy sa pamamagitan ng dalawang magkakaibang at walang kaugnayang mga dahilan. Ang paggamit/katapat na pamumuhunan ay disidido ayon sa kagustuhan at oras. Ang pinanggalingan ng hiningi para sa salapi, sa kabilang banda, ay ang kahalagahan na nakalakip sa salapi (ibig sabihin, ang kapaki-pakinabang nito sa pagpapahintulot ng madaling pagbili ng direktang mapapakinabangan na mga kalakal sa hindi tiyak kong kailan ang petsa). Ang bawat mga dahilan ay maaaring mag-iba, malaya ang isa't isa. + +Kapag nag bago ang pag bigay ng salapi o kung ang hiningi na salapi ay nagbabago mayroong ibinigay na panlipunan na paninda para sa pera, ang kapangyarihan ng pagbili ng pera ay magbabago rin. Gayunpaman, bukod sa pagbibigay ng kita may mga pagbabago sa kamag-anak, walang ganitong pagbabago sa kapangyarihan ng salapi sa pagbili at magkakaroon ng anumang epekto sa pangkalahatang kita. Ang mga kita sa mga tuntunin ng pagtaas o pagbaba ng salapi, ngunit ang pagbili ng pera ay kapangyarihan at katumbas na bumagsak o tumataas, na nag-iiwan ng totoong na kita at walang kapalit. O, kung ang kita ay walang pagbabago, mas marami o mas mababa ito ay gaganapin sa pera (hoarded), ngunit pagkatapos ay ang pagbili ng kapangyarihan ng pera naaayon tumataas o bumababa, sa muli umaalis sa tunay na kita binili ng isang mas maliit o mas malaking halaga ng pera hindi nabago. Ang totoong kita na ito, gayunpaman, ay hindi ang pera na tulad nito, kung saan ang talaa ng kagustuhan ng oras ng isang tao ay may kaugnayan, at sa malinaw kung saan tinutukoy ang kanyang epektibong halaga ng oras na kagustuhan. Dahil ang tunay na kita ay hindi mababago sa lahat ng mga pagbabagong ito ng pera, walang dahilan upang ipalagay na ang laki ng gusto ng oras. Kung, halimbawa, ang Keynesian bangungot ng nadagdagang pag-iimbak ay naging katotohanan at ang mga presyo ay karaniwang bumagsak habang ang pagbili ng kapangyarihan ng pera ay katimbang na umaabot, ito ay mag-iiwan ng totoong katapat na pamumuhunan/pagkonsumo na hindi maapektuhan. Maliban kung ang talaan ng kagustuhan na oras ay ipinapalagay na nagbago nang sabay-sabay, ang karagdagang mga pagtipon ay kukunin mula sa mga pondo na dating ginugol sa pagkonsumo at mula sa mga pondo na dating napunta sa namumuhunan at parehong itinatatag na katapat, upang umalis sa totoong pagkonsumo at tunay na pamumuhunan sa eksaktong kanilang lumang antas. Gayunpaman, kung ang oras-kagustuhan ay ipinapalagay na baguhin nang magkakasama, posible ang lahat. Sa katunayan, kung ang mga karagdagang pagtipon ay eksklusibo mula sa nakaraang paggastos sa konsumo, ang mas mataas na hinihingi para sa pera ay maaaring magkasundo kahit na may pagkahulog sa antas ng tubo at mas mataas na puhunan. Ngunit ito ay hindi nagbabago sa paghingi para sa pera ngunit eksklusibo sa pagbabago (isang pagkahulog) sa talata ng kagustuhan ng oras.7<0>

+ +

+ Ang Proseso ng Kapitalista +

+ +

+ Sa pamamagitan ng paggawa ng dibisyon na itinatag at pinalalawig sa kanyang sukdulang limitasyon sa pamamagitan ng pagpapaunlad ng isang unibersal na daluyan ng palitan, ang proseso ng pag-unlad ng kabuhayan ay mahalagang tinutukoy ng oras sa kagustuhan. +

+ +

+ Para sigurado, may iba pang mga kadahilanan na mahalaga: ang kalidad at dami ng populasyon, ang kaloob na ibinigay na likas na katangian, at ang estado ng teknolohiya. Ngunit sa mga ito, ang kalidad ng isang tao ay higit na malaki ang kontrol sa sinuman at dapat na kinuha bilang isang ibigay: ang dami ng isang populasyon ay maaaring o hindi maaaring sumulong sa pag-unlad pang kabuhayan, depende sa kung ang populasyon ay mababa o mataas ang bawat laki para sa isang ibinigay na sukat ng nasasakupan: at ang mga napagkukunan na ibinigay sa likas na katangian o teknolohikal na kaalaman ay maaari lamang magkaroon ng epekto sa pang kabuhayan kung natuklasan at ginagamit. Gawin ito, upang gayunman, kailangang may mga naunang nag iipon at namumuhunan. Hindi ang pagkakaroon ng mapagkukunan at pang-teknikal o pang-agham na kaalaman at pagpataw ng limitasyon ng pag-unlad pang kabuhayan: sa halip, oras ng mag pataw ng kagustuhan sa limitasyon sa pagsasamantala ng talagang magagamit na mga mapagkukunan pati na rin sa paggamit ng umiiral na kaalaman (at gayon din sa sinsya para umunlad sa bagay na iyon, sa ganoong mga aktibidad sa pananaliksik, ay dapat ding suportahan ng mga pondo na nakatabi). +

+ +

+ Sa gayon, ang tanging maayos na landas patungo sa paglago ng pangkabuhayan sa pamamagitan ng pagipon ng puhunan na pinamamahalaan dahil sa kagustuhan ng oras. Sa huli walang daan patungo sa kasaganaan maliban sa pamamagitan ng pagtaas sa bawat quata capita ng namuhunan na kapital. Ito ay ang tanging paraan upang dumami ang pagiging produktibong marginal na paggawa at kung ito ay tapos na ang pagtaas ng kita sa hinaharap. Sa tunay na pagtaas kita, ang epektibong halaga ng oras na kagustuhan ay bumagsak (nang walang, gayunpaman, nagkakaroon ng wala o kahit na nagiging negatibo), pagdagdag pa rin ng karagdagang dosis ng pamumuhunan, at pagsasagawa ng isang paitaas na proseso ng pagsulong ng kabuhayan. +

+ +

+ Walang dahilan upang ipagpalagay na ang paraang ito ay dapat tumigil sa pag-abot sa Halamanan ng Eden kung saan ang lahat ay nawawala —maliban ang tao ay sadyang pumili ng iba at magsimulang pahalagahan ang karagdagang paglilibang mas mataas kaysa sa anumang karagdagang pagtaas sa totoong na kita. Wala ring dahilan upang ipalagay na ang paraan ng kapitalistang pag-unlad ay magiging anumang bagay ngunit makinis at ang kabuhayan ay maaaring ayusin hindi lamang sa lahat ng mga pagbabago sa pera kundi sa lahat ng mga pagbabago sa panlipunang antas ng kagustuhan ng oras. Siyempre pa, hangga't ang hinaharap ay hindi tiyak, magkakaroon ng mga pagkakamali, pagkalugi, at pagbagsak sa pagnenegosyo. Ngunit walang sitemang maging dahilan kung bakit ito ay maaaring sanhi ng higit sa pansamantalang pagkagambala, o bakit ang mga pagkagambala ay dapat lumampas, o lubhang nagbabago sa paligid, isang "likas na halaga" ng pagkawala ng negosyo. +

+ +

+ Ang mga bagay ay naiiba lamang kung ang isang ekstrang-pamilihan na institusyon tulad ng pamahalaan ay ipinakilala. Ito ay hindi sinasadyang gawin posibleng pagkilos ng walang trabaho, na ipinaliwanag sa itaas: ang pag-iral ng isang ahensya na maaaring epektibong mag-habol ng pagmamay-ari sa mga mapagkukunan na hindi nito pinagsikapan, ginawa, o nakuha sa kasunduan, ay nagpapataas din ng kagustuhan ng oras ng lipunan para sa mga homesteader, producer, at mga kontratista, at samakatuwid ay lumilikha ng kusang loob na pagpapawalang-bisa, pagwawalang-kilos, o kahit pagbabalik-loob. Sa pamamagitan lamang ng pamahalaan na ang sangkatauhan ay maaaring itgil satotoong layunin patungo sa isang unti-unting pagpapalaya mula sa kakulangan bago pa man umabot sa punto ng pag kusa pili sa walang-paglago. At ito ay nasa presensiya lamang ng gobyerno, na ang paraan ng kapitalistang maaaring posible sa isang cyclical (kaysa sa isang makinis) na tularan, na may busts sumusunod na bubunsod. Mula sa mga patakaran hindi saklaw ang pagkuha at paglipat ng pribadong pag-aari, natural na hinahangad ng pamahalaan ang isang monopolyo sa salapi at pagbabangko at gusto ng walang mas magaling kaysa sa nakikibahagi sa reserbang praksyonal (deposito) sa hindi tiknikal na tuntunin ng pagbabangko: monopolistikong pagpapasalpika—upang mapagbuti ang sarili sa gastusin ng iba sa pamamagitan ng hindi gaanong kapansin—pansin na paraan ng pandaraya sa halip na sa pamamagitan ng tahasang pagkumpiska. Ang mga cycle ng pagbubunsud at bust ay ang kinalabasan ng mapanlinlang na pagbabangkong praksyonal na reserba. Kung sa hindi malayong bagong gawang huwad na pera na pumasok sa kabuhayan bilang karagdagang tutus sa pamilihan ng kredito, ang halaga ng tubo ay dapat na mahulog sa ibaba kung ano ang gagawin sa kabilang banda. Kailangan mas mura ang utang. Ngunit sa mababang presyo mas maraming utang ang nakukuha, at higit ang mapagkukunan pagkatapos ang namuhunan sa mga gawa na mga kalakal sa hinaharap (sa halip na ginagamit para sa kasalukuyang pagkonsumo) kaysa sa kung hindi man ay naging. Ang hindi tuwirang pag buo na pinalawak na kaayusan sa paggawa. Upang makumpleto ang lahat ng mga proyektong pamumuhunan na kasalukuyang ginagawa, mas maraming oras ang kinakailangan upang makumpleto ang mga nagsimula bago ang pagpapalawak ng utang. Ang lahat ng mga kalakal na kung saan ginawa ang pagpapalawak ng utang na dapat na pamamaraan; kasama ang mga bagongdinagdag. Gayunpaman, upang maging posible, higit na kapital na kailangan. Ang malaking halaga na kinakaharap para sa kalakal ay maaaring matagumpay na magawa kung ang karagdagang ay ang pag ipon at magbibigay ng isang pondo ng paraan ng kabuhayan na sapat na malaki sa tulay, at nagdadala ng mga manggagawa sa pamamagitan ng, mas mahabang oras ng paghihintay. Subalit, sa pamamagitan ng palagay, wala pang pagtaas na nagaganap sa pagtitipid. Ang mababang antas ng interes ay hindi resulta ng mas malaking suplay ng mga kalakal na kapital. Ang panlipunang antas ng kagustuhan sa oras ay hindi nagbago sa lahat. Ito ay tanging resulta ng pekeng pera na pumapasok sa kabuhayan sa pamamagitan ng nag papautang. Ito ay sumusunod na lohikal na dapat isaalang-alang ang imposible upang matagumpay na makumpleto ang lahat ng mga proyekto sa pamumuhunan atpagkatapos ng pagpapalawak ng pautang dahil sa isang paraang kakulangan ng totoong puhunan. Ang proyekto ay kailangang likidahin upang mapaikli ang pangkalahatang gawa ng istraktura at iayos ito sa isang hindi nabagong antas ng kagustuhan sa oras ng lipunan at ang katumbas ng totoong katapat sa paggamit ng pamumuhunan. +

+ +

+ Ang paggalaw ng mga cyclical ay hindi maaaring iwasan sa pamamagitan ng pag-asa sa kanila (ayon sa kasabihan na "isang pag-ikot na inaasahang ay isang pag-iwas sa pag-ikot"): Ang mga ito ay ang kinakailangang resulta ng karagdagang pagpapalsipika ng utang at matagumpay na inilagay. Sa sandaling ito ang kaso, at isang paulit ulit na pagbubunsod-bust ay tiyak na mangyayari anuman ang tama o mali ng mga aktor o inaasahan. Ang paulit ulit ay sapilitang nagbabago sa pera, ngunit ito ay nagkakaroon ng epekto sa larangan ng "tunay" phenomena at magiging "totoo" na paulit ulit kahit anong mga paniniwala ang nangyari sa mga tao. +

+ +

+ Hindi rin inaasahan ang makatotohanan na hindi maiwasan ang mga galaw ng cyclical na nagreresulta mula sa pagpapalawak ng utang ay titigil; Habang may isang dagdag na pamilihan tulad sa pamahalaan ay may pagpigil sa pera, isang pirmihang hanay ng mga cyclical na paggalaw ay tandaan ang paraan ng pang-kabuhayang pag-unlad. Sa pamamagitan ng paglikha sa mapagkunwaring utang, ang isang pamahalaan ay maaaring makapagbigay ng isang maayos at lubos na kapansin-pansin na kita at muling pamimigay ng yaman sa sarili nitong tulong. Walang dahilan (maikli ang pagpapalagay ng anghel) upang ipalagay na sadyang ito ay itigil ang paggamit ng madyik wand na ito dahil ang paglawak ng utang ay may "kapus-palad" ang kalalabasan ng paulit uliy sa hanapbuhay. +

+ + + +

+ Sa oras ng kagustuhang makit ang teyorya ni William Stanley Jevons, Teorya ng Pampulitikang Ekonomiya (New York: Augustus M. Kelley, 1965); Eugen von Böhm-Bawerk, Ang tubo at ang Puhunan, 3 vols. (South Holland, Ill.: Libertarian Press, 1959); Richard von Strigl, Kapital und Paggawa (Vienna: Julius Springer, 1934 [Engl. trans., Ludwig von Mises Institute, 1988]); Frank Fetter, Puhunan, Tubo, at Upa (Kansas City: Sheed Andrews at McMeel, 1971); Roger Garrison, "Sa Depensa ng Misesian Palagay sa Tubo," Pahayagan ng Pag aaral ng Kalayaan 3, no. 2 (1979); idem, "Propesor Rothbard at Teorya ng Interes," sa Walter Block at Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds., Tao, Kabuhayan at Kalayaan: Mga Sanaysay sa Honor of Murray N. Rothbard (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988). +

+ + + +

+ Mali, Kilos ng Tao, p. 483. +

+ + + +

+ Para maging sigurado, hindi lahat ng mahahabang paraan ng paggawa ay mas produktibo kaysa sa mas maikli; ngunit sa ilalim ng palagay ng tao, napipigilan ng oras—na kagustuhan, ay palaging sa lahat ng oras ay piliin ang pinakamahabang nalalaman na paraan ng paggawa ng ilang ibinigay na pagbubuhos, anumang pagtaas sa pagbubuhos pagkatapos ay pweding—praxeologically—makamit lamang kung ang istraktura ng pangkabuhayan ay pinalawak. +

+ + + +

+ Mga Mali, Kilos ng Tao,, pp. 490ff. +

+ + + +

+ Tingnan din ang Rothbard, Tao, Antas at Kabuhayan, pp. 663f. +

+ + + +

+ Tingnan din ang Mali, Kilos ng Tao, pp. 530-32; Rothbard, Tao, Katayuan, at Kabuhayan, pp. 385-86. +

+ + + +

+ Tingnan din ang Murray N. Rothbard, Malaking Pananamlay ng America (Kansas City: Sheed and Ward, 1975), pp. 39-41. +

+ + + +

+ Tingnan din ang Rothbard, Ang Malaking Kalungkotan ng Amerika, pp. 12-17. +

+ + + +

+ Sa pamahalan ang ginagampan na papel bilang mapanira sa pagbuo ng kayamanan, tingnan ang natatangi sa Murray N. Rothbard, Kakayahan at Pamilihan (Kansas City: Sheed Andrews at McMeel, 1977); Hans-Hermann Hoppe, Isang Palagay ng Sosyalismo at Kapitalismo (Boston: Kluwer Akademiko Tagapaglathala, 1989); idem, "Ang Ekonomika ng Sosyolohiya at Pagbubuwis," Journal des Economistes et des Etudes Humaines (1990); supra chap. 2. +

+ + + +

+ Tingnan ang partikular na Rothbard, Ang Misteryo ng Pagbabangko; Hans-Hermann Hoppe, "Antas ng Pagbabangko sa Bansa, at Ang Pandaigdigang pulitiko," Pagsusuri ng Austrian Pangkabuhayan 4 (1990); supra chap. 3; idem, "Marxist at Austrian Class Analysis," Pahayagan at Kalayaan sa Pag aaral 9, no. 2 (1990); supra chap. 4; idem, “pagsasama ng ekonomiya ng Europa at ang ECU,” pahayagang pang ekonomiya ng Awstrya (1989). +

+ + + +

+ Sa kanyang paulit ulit na palagay sa negosyo makita ang tunay na ambag ni Mises 's Kuro kuro sa Salapi at Utang, bahagi III, kab. 5; Ang kanyang unang detalyadong salaysay ay Geldwertstabilisierung und Konjunkturpolitik (Jena: Gustav Fischer, 1928), ang salitang Ingles na hindi lumilitaw hanggang 1978 sa Ludwig von Mises, Sa Manipulasyon ng Pera at Utang (Dobbs Ferry, Ny: Free Books Books, 1978); F.A. Hayek, Ang Palagay sa Salapi at Ang Paulit ulit na Kalakalan (New York: A.M. Kelley, 1966); iyon ay, Presyo at ng Kabuhayan (New York: Augustus M. Kelley, 1967); Ang mga gawa ni Hayek ay unang nailathala noong 1929, resp. l93l; ito ay intirisadong tandaan na Hayek, na kong sino ang nakatanggap ng Nobel premyo sa 1974, ang taon pagkatapos ng kamatayan ni Mises, para sa kanyang mga kontribusyon sa Mises-Hayek palagay ng paulit ulit ng negosyo, malinaw naman maling ulat ni Mises ang mga nakamit tungkol sa pagbabago ng kuro kuro na ito: Sa kanyang Mga Presyo at Kabuhayan ng 1931, ang unang pagtatanghal ng palagay sa negosyo ng Austrian na lumitaw sa Ingles, kinikilala niya ang unang pag-ako ni Mises sa katanyagan. Ngunit kahit na nasabi niya ang mga nabanggit na gawa ni Mises 1928, sinasadya niyang sabihing ang mga naitulong ni Mises sa palagay ay mahalagang nakakabit sa ilang mga pangungusap na kanyang orihinal na gawain noong 1912; tingnan ang kab. 3 fn. 1 sa Halaga ng Paggawa; Strigl, Puhunan sa Paggawa; Lionel Robbins, Ang Malaking Pananamlay (Freeport, N.Y.: Books for Libraries Press, 1971); Rothbard, Ang Mlaking Kalungkutan ng America ; Ludwig von Mises, et al., Ang Austrian Teorya ng Trade Cycle at Iba Pang Mga Sanaysay (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1983); Hoppe, Kritik der kausalwissenschaftlichen Sozialforschung, chap. 3; Roger Garrison, "Hayekian Trade Cycle Theory: A Reappraisal," Cato Journal 6, no. 2 (1986); idem, "Ang Palagay ng Austrian ng Siklo ng Negosyo sa Liwanag ng Makabagong Macroeconomics," Pagsusuri ng Pangkabuhayan ng Austrian 3 (1988). +

+ + + +

+ Tingnan din si Roger Garrison, “‘Ang mga Inaasahang Makatuwiran" Nagbibigay ng Wala na Parang Bago at Totoo, "Pahayagang Pangkabuhayan ng Austrian 6, no. 1 (1985); iyon din, "Ang Paulit ulit na Palagay sa Hanapbuhay ng Austrian sa Liwanag ng Makabago Macroeconomics" esp. pp. 19-23. Tingnan din ang pagsisiyasat ng sikolohikal—na salungat sa mga teyorya ng paulit ulit na praxeological—hanapbuhay sa ibaba. +

+ + \ No newline at end of file diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index 0be084809..852bc898f 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -1,120 +1,120 @@ ### -After this reconstruction of the classical, and especially the Austrian theory of employment, money, interest, and the capitalist process, I will now turn to Keynes and his “new” theory. Before the backdrop of our explanation of the old one it shall be easy to recognize Keynes’s “new” *General Theory of Employment, Interest, and Money* as fundamentally flawed and the Keynesian revolution as one of the twentieth century’s foremost intellectual scandals.[^23] +Matapos ang pagbabagong ito sa klasiko, at lalo na sa Austrianong teorya ng trabaho, pera, interes, at kapitalistang proseso, dadako naman ako ngayon kay Keynes at kanyang "bagong" teorya. Bago ibigay ang aming paliwanag ukol sa luma, madaling makita na ang "bagong" *Pangkalalahatang Teorya ng Trabahao, Interes, at Pera* ni Keynes ay maling batayan at ang rebolusyong Keynesian bilang isa sa mga pangunahing intelektwal na iskandalo sa ika-dalawampung siglo.[^23] #### Trabaho -Keynes sets out with a false theory of employment. Contrary to the classical view, he claims that there can be involuntary unemployment on the free market; and, further, that a market can reach a stable equilibrium with persistent involuntary unemployment. And in claiming such market failures to be possible he contends to have uncovered the ultimate economic rationale for interfering in the operations of markets by extra-market forces. +Nagtatakda si Keynes ng mga maling teorya sa pagtatrabaho. Taliwas sa klasikong pananaw, hinahayag niya na maaaring magkaroon ng di-kusang pagkawala ng trabaho sa malayang merkado; at higit pa roon, na maaaring maabot ng merkado ang isang matatag na balanse sa patuloy na pamamamalagi ng di-kusang kawalan ng trabaho. At sa paghahayag na posible ang ganoong kabiguan sa merkado, ipinaglalaban niyang nadiskubre niya ang pinakamalaking pang-ekonomiyang katuwiran para panghimasukan ang pagpapatakbo ng merkado sa pamamagitan ng puwersang higit sa pamilihan. -Since the free market is defined in terms of homesteaded or produced private property and the voluntariness of all interactions between private property owners, it should be clear that what Keynes claims to show is roughly equivalent to a squaring of the circle. +Dahil ang malayang merkado ay tinukoy base sa mga produktong mula sa mga pribadong pag-aari at sa pagiging boluntaryo ng lahat ng pakikipag-ugnayan ng mga may-ari ng mga pribadong ari-arian, dapat malinaw na ang pilit na pinapakita ay katumbas ng pagsasabing ang bilog ay isang parisukat. -Keynes begins with the false statement that the classical theory assumed “that there is no such thing as involuntary unemployment in the strict sense.”[^24] In fact, it assumed no such thing. Classical theory assumed that involuntary unemployment is logically-praxeologically impossible so long as a free market is in operation. That involuntary unemployment, indeed any amount of it, can exist in the presence of an extra-market institution, minimum wage laws, etc., has never been seriously doubted. +Nagsisimula si Keynes gamit ang maling pahayag na ipinalagay ng klasikong teorya "na ang di-sinasadyang pagkawala ng trabaho ay hindi kailanman umiiral."[^24] Sa katunayan, wala itong ipinalagay na ganoon. Ipinalagay ng klasikong teorya na base sa lohika at pag-aaral ng pagkilos ng mga tao, imposible ang di-boluntaryong kawalan ng trabaho habang ang malayang merkado ay umiiral. Na ang di-boluntaryong kawalan ng trabaho, kahit anumang sukat nito, ay maaaring umiral kapag mayroong mga institusyon na higit sa merkado, mga batas para sa kubdulang sahod, atpb., ay hindi kailanman seryosong pinagdudahan. -After this falsehood, Keynes then proceeds to give his definition of involuntary unemployment: +Matapos ang kamaliang ito, nagpatuloy si Keynes sa pagbigay ng kanyang kahulugan ng di-boluntaryong kawalan ng trabaho: -> Men are involuntarily unemployed if, in the event of a small rise in the price of wage-goods [i.e., consumer goods] relative to the money wage, both the aggregate supply of labor willing to work for the current money-wage and the aggregate demand for it at that wage would be greater than the existing volume of employment.[^25] +> Ang mga tao ay di-boluntaryong walang trabahao kapag, sa pagkakataong nagkaroon ng maliit na pagtaas sa presyo ng kalakal [hal., mga pangkonsumong bilihin] kaugnay sa perang mula sa sahod, ang parehong kabuuang pantustos sa gagawa ng trabaho para sa kasalukuyang sahod at ang kabuuang pangangailangan para sa trabahong iyon sa naturang sahod ay mas higit sa umiiral na dami ng trabaho.[^25] -Translated into plain English, what Keynes is saying in his typical obfuscating way is that men are involuntarily unemployed if an increase in prices relative to wage rates leads to more employment.[^26] Yet such a change in relative prices is logically equivalent to a fall in real wage rates; and a fall in real wages can be brought about on the unhampered market by wage earners at any time they so desire, simply by accepting lower nominal wage rates with commodity prices remaining where they are. If laborers decide not to do this, there is nothing involuntary in all this. Given their reservation demand for labor, they choose to supply that amount of labor which is actually supplied. Nor would the classification of this as voluntary unemployment-employment change a bit, if at another point in time with lower real wage rates the amount of employment were to increase. By virtue of logic, such an outcome can only be brought about if in the meantime laborers have increased their relative evaluation of a given wage rate versus their labor reservation demand (otherwise, if no such change had occurred, employment would decrease instead of increasing). The fact, however, that one can change one’s mind from one point in time to the next hardly implies that one’s earlier choice was involuntary, as Keynes would have it. Of course, one can define one’s terms any way one wishes, and in a truly Orwellian fashion one may even choose to call voluntary involuntary and involuntary voluntary. Yet through this method anything under the sun can be “proven,” while in fact nothing of substance whatsoever is shown. Keynes’s way of demonstrating the possibility of involuntary unemployment is a verbal nonsense proof which leaves entirely unaffected the fact that no such thing as involuntary employment, in the usual sense of this term, can ever exist on the unhampered market. +Kung isasalin sa simpleng Ingles, ang sinasabi ni Keynes sa kanyang kalituhan na tipikal na sa kanya, ang mga tao raw ay di-boluntaryong nawawalan ng trabaho kapag ang dagdag sa mga presyo na may kinalaman sa halaga ng sahod ay magdudulot ng mas maraming trabaho[^26] Ngunit ang naturang pagbabago sa mga relatibong presyo ay katumbas sa pagbaba ng tunay na halaga ng sahod; at ang pagbaba ng tunay na sahod ay maaaring idulot sa merkado ng mga kumikita ng sahod sa kahit anong oras nila naisin, sa pamamagitan lamang ng pagtanggap ng mas bahagyang mas mababang halaga ng sahod na sasabayan ng pananatili ng mga presyo ng mga kalakal. Kung napagpasiyahan ng mga manggagawa na hindi ito gawin, walang di-boluntaryo sa lahat ng ito. Dahil sa kanilang pagtaan sa pangangailangan para sa trabaho, pinili nilang tustusan ang dami ng trabahao at ito talagang natutustusan. Pati ang pag-uuri nito bilang isang boluntaryong kawalan ng trabaho ay hindi magbabago nang kahit kaunti, kung may pagkakataong ang mas mababang halaga ng pasahod ay magpapadami ng trabaho. Kung ibabase sa lohika, ang naturang resulta ay maaari lamang mangyari kung sa pagkakataong ito ay tinaasan ng mga manggagawa ang kanilang pananaw para sa binigay na halaga ng pasahod kumpara sa pataan nila para sa pangangailangan sa paggawa (kung hindi, walang ganoong pagbabago and naganap, ang pagkakaroon ng trabaho ay baba sa halip na tumaas). Subalit, ang katotohanan na maaaring magbago ang isip ng isang tao ay hindi nangangahulugan na nag unang pinili ng nito ay di-boluntaryo, tulad ng sinsasabi ni Keynes. Siyempre, ang isang tao ay maaaring tukuyin ang kanyang mga termino sa anumang paraan na nais nito, at sa tunay na pamamaraang Orwellian maaring ang isang tao ay piliing tawagin ang boluntaryo bilang inboluntaryo at ang inboluntaryo ng boluntaryo. Ngunit sa ganitong pamamaraan, ang anumang bagay sa ilalim ng araw ay maaring "mapatunaya" kahit sa katunayan ay wala itong napakita na kahit anumang may halaga. Ang pamamaraan ni Keynes upang maipakita ang posibilidad ng di-boluntaryong kawalan ng trabaho ay isang walang saysay na katibayan na hindi makakaapekto sa katotohanan na walang kahit anong bagay tulad ng di-boluntaryong pagtatrabaho, sa karaniwang kahulugan ng terminong ito, ang maaaring umiral sa malayang merkado. -As if this were not enough, Keynes tops it off by claiming that involuntary unemployment is conceivable even in the never-never land of equilibrium. Indeed, he criticizes his earlier *Treatise on Money* by saying, “I had not then understood that, in certain conditions, the system could be in equilibrium with less than full employment.”[^27] Yet equilibrium is *defined* as a situation in which changes in values, technology, and resources no longer occur where all actions are completely adjusted to a final constellation of data; and where all factors of production then, including labor, are employed to the fullest extent possible (given these unchanging data) and are repeatedly and endlessly employed in the same constant production pattern. Hence, as H. Hazlitt has remarked, the discovery of an unemployment equilibrium by Keynes, in his *General Theory*, is like the discovery of a triangular circle—a contradiction in terms.[^28] +At para bang hindi pa ito sapat, dinagdag pa ni Keynes na ang di-boluntaryong kawalan ng trabaho ay posible sa kathang-isip na lugar ng equilibrium. Sa katunayan, pinuna niya ang nauna niyang *Kasunduan sa Pera* sa pagsasabing, "Hindi ko pa noon naiintindihan na, sa ilang mga kundisyon, ang sistema ay maaaring nasa punto ng balanse kasama ang mas mababa pa kaysa sa buong empleyo."[^27] Subalit ang equilibrium ay *tinutukoy* bilang isang sitwasyon kung saan ang mga pagbabago sa mga halaga, teknolohiya, at mga pag-aaring yaman ay hindi na nangyayari kung saan lahat ng mga kilos ay buong nakalapat sa pinal na kaayusan ng mga datos; at kung saan lahat ng bumubuo ng produksyon noon, kasama na ang paggawa, ay ginagamit hanggang sa abot ng makakaya nito (kung ang mga ito ay datos na hindi nagbabago) at paulit-ulit at walang humpay na ginagamit sa pareho at patuloy na disenyo ng paglikha. Kaya, tulad ng sinabi ni H. Hazlitt, ang pagkakatuklas ng punto ng balanse sa kawalan ng trabaho ni Keynes, sa kanyang *Pangkalahatang Teorya*, ay parang pagkakatuklas ng isang bilog na hugis tatsulok-isang pagkakasalungat ng mga termino.[^28] -#### Money +#### Pera -Having thrown out logic in his treatment of employment and unemployment, Keynes, in his discussion of money, then throws out economic reasoning by advancing the claim that money and monetary changes (can) have a systematic effect on employment income, and interest. +Sa pagtanggal niya ng lohika sa kanyang pagtuturing ng pagtatrabaho at kawalan ng trabaho, si Keynes, sa kanang pagtalakay ng pera, ay tinatanggal din ang pang-ekonomiyang pangangatwiran sa pamamagitan ng pagpipilit na ang pera at ang mga pagbabago sa pananalapi (ay maaaring) mayroong sistematikong epekto sa kita mula sa trabaho, at interes. -Given the fact that “money” appears in the title of the *General Theory,* Keynes’s positive theory of money is amazingly brief and undeveloped. Brevity, of course, can be a virtue. In the case of Keynes, it offers the opportunity to pinpoint rather easily his elementary mistakes. For Keynes, “*the importance of money essentially flows from its being a link between the present and the future*.”[^29] “Money in its significant attributes is, above all, a subtle device for linking the present and the future.”[^30] That this is false follows from the fact that in the never-never land of equilibrium no money would exist,[^31] yet even under equilibrium conditions there would still be a present and a future, and both would still be linked. Rather than functioning as a link to the future, money serves as a medium of exchange; a role that is inextricably tied to the uncertainty of the future.[^32] Action, which invariably begins in the present and is aimed at some future goal, more or less distant in time from the point of beginning, constitutes the real link between the present and the future. And it is time preference as a universal category of action that gives this link between the present and the future its specific shape. Money, contrary to interest, no more relates the present to the future than do other economic phenomena, such as nonmonetary goods. Their present value, too, reflects anticipations regarding the future, no more and no less so than does money. +Ang katotohanan na ang "pera" ay lumilitaw sa pamagat ng *Pangkalahatang Teorya,* ang positibong teorya ng pera ni Keynes ay kamangha-manghang maikli at paurong. Siyempre, ang kaiklian ay maari pa ring maging katangian. Sa kaso ni Keynes, nagbibigay ito ng pagkakataon upang madaling ituro ang kanyang mga simpleng pagkakamali. Para kay Keynes, "*ang halaga ng pera ay nagmumula sa pagiging isang tulay sa pagitan ng kasalukuyan at ng hinaharap*.[^29]"Ang pera makabuluhang katangian nito, ay higit sa lahat, isang tusong instrumentong nagdudugtong ng kasalukuyan at ng hinaharap.[^30] Masasabi nating ito ay hindi totoo dahil sa katotohanang walang salaping iiral sa kathang-isip na lugar ng equilibrium,[^31]ngunit kahit sa kundisyon ng equilibrium mayroon pa ring kasalukuyan at hinaharap, at ang dalawang iyon ay magkaugnay pa rin. Sa halip na gumana bilang isang tulay papunta sa hinaharap, ang salapi ay nagsisilbing paraan ng pakikipagpalitan; isang papel na sadyang nakatali sa mga di-katiyakan ng hinaharap.[^32] Ang pagkilos, na palaging naguumpisa sa kasalukuyan at may nilalayon sa hinaharap, at masasabing may kalayuan mula sa simula, ang bumubuo ng tunay na ugnayan ng kasalukuyan at ng hinaharap. At ang napiling oras bilang isang pangkalahatang kategorya ng kilos ang siyang nagbibigay sa ugnayang ito sa pagitan ng kasalukuyan at ng hinaharap ng partikular nitong hugis. Ang pera, di tulad ng interes, ay hindi inuugnay ang kasalukuyan sa hinaharap tulad ng iba pang mga pangyayari sa ekonomiya gaya ng mga di-pananalaping kalakal. Ang kasalukuyang halaga rin ng mga ito ay sumasalamin sa mga inaasahan sa hinaharap, walang labis at walang kulang ganoon din ang pera. -From this first misconception regarding the nature of money, all other misconceptions flow automatically. Being defined as a subtle link between present and future, the demand for money (its supply being given), which Keynes, in line with his general inclination of misinterpreting logical-praxeological categories as psychological ones, terms “liquidity preference” or “propensity to hoard,”[^33] is said to be functionally related to the rate of interest (and vice versa).[^34] “Interest,” writes Keynes, “is the reward of not-hoarding,”[^35] “the reward for parting with liquidity,”[^36] which makes liquidity preference in turn the unwillingness to invest in interest-bearing assets. That this is false becomes obvious as soon as one asks the question “What, then, about prices?” The quantity of beer, for instance, that can be bought for a definite sum of money is obviously no less a reward for parting with liquidity than is the interest rate, which would make the demand for money then the unwillingness to buy beer as much as it is an unwillingness to invest.[^37] Formulated in general terms, the demand for money is the unwillingness to buy or rent nonmoney, including interest-bearing assets (land, labor, and/or capital goods, or future goods) *and* non-interest-bearing assets (consumer or present goods). To recognize this is to recognize that the demand for money has nothing to do with investment or with consumption; nor has it anything to do with the ratio of investment-to-consumption expenditures, or the spread between input and output prices (the discount of higher order or future goods versus lower order or present goods). Increases or decreases in the demand for money, other things being equal, lower or raise the overall level of money prices, but real consumption and investment, as well as the real consumption-investment proportion remain unaffected; and such being the case, employment and social income remain unchanged as well. The demand for money determines the spending/cash balance proportion. The investment/consumption proportion, pace Keynes, is an entirely different and unrelated matter. It is solely determined by time-preference.[^38] +Mula sa maling akala ukol sa likas na katangian ng pera, awtomatikong susunod ang iba pang mga maling akala. Ang pagtukoy nito bilang isang tusong tulay sa pagitan ng kasalukuyan at hinaharap, ang kahingian para sa pera (kung nariyan ang pangtustos nito), na siyang tinawag ni Keynes, sa kanyang pangkalahatang hilig na bigyan ng maling interpretasyon ang lohikal na kategorya bilang pangsikolohikal, na "liquidity preference" o "propensity to hoard,"[^33] ay sinasabing may kaugnayan sa halaga ng interes (at kabaligtaran)[^34] "Ang interes" isinulat ni Keynes, "ay ang gantimpala ng hindi pag-iimbak".[^35] "ang gantimpala sa pakikipaghiwalay sa liquidity,"[^36] sinasabi nito ngayon na ang liquidity preference ay ang hindi pagnanais na mamuhunan sa mga ari-ariang may interes. Napaghahalatang ito ay hindi totoo sa sandaling may magtanong ng "Paano, ngayon, ang mga presyo?" Ang bilang ng alak, halimbawa, na maaaring bilhin gamit ang partikular na halaga ng pera ay katulad lamang ng pakikipaghiwalay sa liquidity dahil sa interes, at maaaring sabihin na ang kahingian para sa pera ngayon ay ang hindi pagnanais na bumili ng alak, tulad ng hindi pagnananis na mamuhunan.[^37] Sa pangkalahata, ang kahingian para sa pera ay ang hindi pagananais na bumili o mangupahan ng nonmoney, kabilang na ang mga ari-ariang may interes (lupa, paggawa, at/o kalakal na pangkapital, o panghinaharap na kalakal)*at* ang mga ari-ariang walang interes (pangkonsumo o pangkasalukuyang kalakal). Ang pagkilala nito ay ang pagkilala na ang kahingian para sa salapi ay walang kinalaman sa pamumuhunan o sa pagkonsumo; at wala din itong kinalaman sa proporsyon ng mga gastos mula sa pamumuhunan at pagkonsumo, o ang sakop sa pagitan ng mga presyo ng input at output (and diskwento ng mas mataas na ayos o mga panghinaharap na kalakal kumpara sa mas mababang ayos o pangkasalukuyang kalakal). Ang mga pagtaas o pagbaba ng kahingian para sa salapi, kung lahat ay magiging magkatulad, ay binababa o tinataas ang kabuuang antas ng presyo ng salapi, ngunit ang totoong pagkonsumo at pamumuhunan, pati na rin ang tunay na proporsyon ng pagkonsumo at pamumuhunan ay nananatiling hindi apektado; at dahil doon, ang pagkakaroon ng trabaho at ang panlipunang kita ay hindi rin magbabago. Ang kahingian para sa salapi ang tumutukoy sa proporsyon ng paggasta/panalaping balanse. Ang proporsyon sa pagitan ng pamumuhunan at pagkonsumo, na batay kay Keynes, ay ganap na naiiba at walang kaugnayan dito. Tanging ang napiling haba ng panahon ang makakatukoy nito.[^38] -The same conclusion is reached if changes in the supply of money (liquidity preference being given) are considered. Keynes claims that an increase in the supply of money, other things being equal, can have a positive effect on employment. He writes, “so long as there is unemployment, employment will change in the same proportion as the quantity of money.”[^39] Yet this is not only a highly curious pronouncement because it *assumes* the existence of unemployed resources instead of *explaining* why such a thing should possibly occur—for, obviously, a resource can be unemployed only because it is either not recognized as scarce at all and thus has no value whatsoever, or because its owner voluntarily prices it out of the market and its unemployment then is no problem that would call for a solution.[^40] +Ang parehong kongklusyon ay makakamit kung ang pagbabago sa katustusan ng pera (kung ating ipapalagay na mas pinipili ang madaling pag-gasta ng pera) ay isasaalang-alang. Sinasabi ni Keynes na ang pagtaas ng katustusan ng salapi, kung ang lahat ng iba pa ay pantay, ay maaaring makatoon ng positibong epekto sa trabaho. Sinulat niya "hangga't mayroong kawalan ng trabaho, ang pagtatrabaho ay magbabago sa parehong proporsyon sa dami ng pera."[^39] Ngunit ito lamang nakakatawang pagbabadya dahil *pinapalagay* ang pagkakaroon ng kawalan ng trabaho sa halip na *ipaliwanag* kung bakit ang pangyayaring ito ay nagaganap-dahil, malinaw na ang isang tao ay maaring walang trabaho sapagkat walang kakulangan para dito, kaya hindi ito binibigyan ng kahit anong halaga, o di kaya dahil ang may-ari ay boluntaryong tinanggal ito sa merkado at ang kawalan ng trabaho sa gayon ay hindi isang problema na nangangailangan ng solusyon.[^40] -Even if one were to waive this criticism, the statement would still be fallacious. For if other things were indeed equal, then the additional supply of money would simply lead to increased overall prices and simultaneous and proportional increased wage rates, and nothing would change at all. If, contrary to this, employment should increase, this is only possible if wage rates do not rise along with, and to the same extent as, other prices. However, other things then can no longer be said to be equal, because real wage rates would be lowered, and employment can only rise while real wages fall if the relative evaluation of employment versus self-employment (i.e., unemployment) is assumed to have changed. Yet if this is assumed, no increase in the money supply would have been required. The same result (increased employment) could also have been brought about by laborers accepting lower nominal wage rates. +Kahit tanggalin pa nating ang kritisismong ito, ang naturang pahayag ay mananatiling isang kasinungalingan. Dahil kung ang ibang bagay nga ay pantay, ang dagadag sa katustusan ng salapi ay hahantong lamang sa pagtaas ng pangkalahatang presyo at sabay at proporsyanal na pagtaas ng pasahod, at walang kahit anong nagbago. Kung, salungat dito, dadami ang trabaho, posible lamang ito kung ang sahod ay hindi rin tataas sabay, sa parehong laki, ng iba pang presyo. Subalit, ang ibang bagay ngayon ay hindi na maaaring sabihing pantay-pantay, dahil ang totoong pasahod ay ibababa, at ang dami ng trabaho ay aakyat lamang habang ang totoong pasahod ay bababa kung ang kaugnayan ng pagkakaroon ng trabaho kumpara sa sariling trabaho (hal., kawalan ng trabaho) ay ipapalagay natin na may pagbabago. Ngunit kung ito ay ipapalagay, hindi kinakailangan na tumaas ang katustusan ng salapi. Ang parehong resulta (dagdag na trabaho) ay maaaring dinulot ng mga mangagagawang tumatanggap ng mas maliit na pasahod. -#### Interest +#### Interes -With logic and economic theory thrown out of the window, in his discussion of the interest phenomenon Keynes abandons reason and common sense entirely. +Sa hindi paggamit ng lohika at pang ekonomiyang teorya sa pagtalakay ng Interes, tinalikuran na ni Keynes ang tamang pangangatwiran at paggamit ng sentido kumon. -According to Keynes, since money has a systematic impact on employment, income, and interest, interest, in turn—quite consistently, for that matter—must be conceived of as a purely monetary phenomenon.[^41] I need not explain the elementary fallacy of this view. Suffice it to say here again that money would disappear in equilibrium, but interest would not, which demonstrates that interest must be considered a real, not a monetary phenomenon. +Ayon pa kay Keynes, dahil may sistematikong epekto ang pera sa pagkakaroon ng trabaho, kita, at interes, ang interes, dahil dito, ay kailangang isipin bilang isang kababalaghan sa pananalapi.[^41] Hindi ko na kailangan pang ipaliwanag ang kamalian ng pananaw na ito. Sapat na sabihin natin rito muli na ang salapi ay mawawala sa equilibrium, ngunit ang interes ay hindi, na siyang nagpapakita na ang interes ay kailangang isipin bilang totoo, at hindi isang pananalaping kathang-isip lamang. -Moreover, Keynes, in talking about “functional relationships” and “mutual determination” of variables instead of causal, unidirectional relations, becomes entangled in inescapable contradictions as regards his theory of interest.[^42] As has been explained above, on the one hand Keynes thinks of liquidity preference (and the supply of money) as *determining* the interest rate, such that an increased demand for money, for instance, would raise the interest rate (and an increased supply of money would lower it) and that this then will reduce investment “whilst a decline in the rate of interest may be expected, *ceteris paribus*, to increase the volume of investment.”[^43] On the other hand, characterizing the interest rate as “the reward for parting with liquidity,” he contends that the demand for money is *determined* by the interest rate, such that a fall in the interest rate, for instance, would increase one’s demand for cash (and also, one should add, one’s propensity to consume) and hence lead to *reduced* investment. Obviously, however, a lower interest rate can hardly both increase and decrease investment at the same time. Something must be wrong here. +Dagdag pa rito, si Keynes, sa pagtatalakay tungkol sa mga "gumaganang relasyon" at "magkatugmang pagpapasiya" ng mga variable sa halip na ang nagdudulot at hindi direktang mga relasyon, ay nadadawit sa hindi maiiwasang mga pagkakasalungat ng kanyang mga sinasabi tungkol sa teorya ng interes.[^42] Tulad ng naipaliwanag sa itaas, sa isang banda, iniisip ni Keynes na ang pagpili ng liquidity (at ang katustusan ng salapi) ay tulad ng *pagtutukoy* ng interes, na kung tataas ang kahingian ng salapi, halimbawa, tataas din ang interes (at ang pagtaas ng katustusan ng salapi ay magbababa nito) at na ito ngayon ang magbabawas ng pamumuhunan "habang ang pagbaba ng interes ay maaaring asahan, *ceteris paribus*, upang tumaas ang halaga ng pamumuhunan."[^43] Sa kabilang banda, ang paglalarawan sa interes bilang "gantimpala para sa pagpapaliban ng liquidity," pinipilit niyang ang kahingian para sa salapi ay *natutukoy*ng naturang interes, kung saan ang pagbaba ng interes, halimbawa, ay magpapataas sa kahingian ng isang tao para sa pera (at, dapat nating idagdag ang ating hilig sa pagkonsumo) at ngayon ay magdudulot ng *kabawasan* sa pamumuhunan. Gayon man, malinaw na ang mas mababang interes ay bahagya lamang na madadagdagan at mababawasan ang pamumuhunan nang magkasabay. Mayroong mali dito. -Keynes, however, combines falsehood and contradiction into one of the most fantastic conspiracy theories ever heard of. +Si Keyes, gayon man, ay pinagsama ang kasinungalingan at pagkakasalungat sa isa sa mga pinaka nakatawang teorya ng sabwatan na narinig. -Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only natural to assume that it can be manipulated at will through monetary policy (provided, of course, one is not restricted in this by the existence of a 100-percent-reserve commodity money standard such as the gold standard).[^44] “There is,” writes Keynes, “no special virtue in the pre-existing rate of interest.”[^45] In fact, if the supply of money is sufficiently increased, the interest rate supposedly can be brought down to zero. Keynes recognizes that this would imply a superabundance of capital goods, and one would think that this realization should have given him cause to reconsider. Not so! On the contrary, in all seriousness he tells us +Dahil ang interes, ayon pa kay Keynes, ay isang purong pananalaping kababalaghan, natural lamang na ipalagy na ito ay maaaring manipulahin sa pamamagitan ng pananalaping polisiya (kung, ang isang tao ay hindi nalilimitahan dito ng pag-iral ng 100-persyentong-reserbasyon ng salaping pangkalakal na pamantayan tulad ng pamantayan sa ginto).[^44] Sinulat ni Keynes na "walang espesyal na katangian ang pag-iral ng interes."[^45] Sa katunayan, kung ang katustusan ng salapi ay sapat na nadagdagan, ang interes ay dapat maibaba hanggang sero. Kinikilala ni Keynes na ito ay nagpapaphiwatig ng labis-labis na kasaganahan ng pang-kapital na kalakal, at kung iisipin, ang kaalamang ito ay dapat nagbigay na sa kanya ng dahilan upang muli itong pag-isipan. Pero hindi! Bagkus, pilit pa niyang sinasabi na -> that a properly run community equipped with modern technical resources, of which the population is not increasing rapidly, ought to be able to bring down the marginal efficiency of capital in equilibrium approximately to zero within a single generation.[^46] +> na ang maayos na pinapatakbong komunidad na may mapagkukunan ng modernong teknolohiya, kung saan ang populasyon ay hindi mabilis na lumalaki, ay dapat na may kakayahan na ibaba ang marginal efficiency ng kapital sa equilibrium sa halos sero sa loob ng iisang henerasyon.[^46] -It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] +Ito ay "bahagyang madali gawin na napakamasagana ang pang-kapital na kalakal na ang marginal efficiency ng kapital ay sero (at) ito na marahil ang pinakamatinong paraan ng pagtanggal ng marami sa mga tampok na katangian ng kapitalismo."[^47]"Walang tunay na rason para sa kakulangan ng kapital."[^48]. Sa halip, posibleng mapanatili ang lebel ng ipon ng komunidad kung saan hindi na ito nagkukulang sa pamamagitan ng ahensya ng Estado."[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Huwag mong alalalhanin na ang ibig sabihin nito ay hindi na kakailanganin na panatilihin o palitan ang kapital (dahil, kung ito ang nagyayari, ang mga pangkapital na kalakal ay magkukulang pa rin at kaya magdidikta ng presyo), at ang mga pangkapital na kalakal sa halip ay magiging "libreng kalakal" tulad nang ang hangin ay "libre." Huwag mong alalahanin na kung ang mga pangkapital na kalakal ay hindi nagkukulang, ang mga pangkonsumong kalakal ay hindi na rin magkukulang (dahil, kung ito ay nagkukulang, ang mga kailangan upang malikha ang mga ito magkukulang din). At huwag mong alalahanin na sa Hardin ng Eden na ito, na pinapangakong itatatag ni Keynes sa loob ng isang henerasyon (bakit ang tagal?!) wala nang pangangailangan para sa pera. Dahil sa, sabi pa nga niya sa atin, "Ako mismo ay humahanga sa napakalaking pakinabang ng pagpapalago ng imbak na kapital hanggang sa puntong hindi na ito nagkukulang."[^50]Sino ang mangangahas na hindi sumang-ayon dito! [^51] -Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. +Ngunit marami pang parating. Dahil, tulad ng tingin ni Keynes, maraming mga hadlang sa daan patungo sa paraiso. Isa na sa mga ito ang gintong pamantayan na tumatayong hadlang, dahil ginagawa nitong imposible ang pagpapalawig ng pautang (o mahirap man lang, dahil ang pagpapalawig ng utang ay hahantong sa outflow ng ginto at kasunod rito ang pagkalugi ng ekonomiya). Kaya paulit-ulit ang atake ni Keynes laban sa institusyong ito.[^52] Bukod pa riyan, nariyan ang kakapaliwanag lang na problema na siya rin ang may-gawa: na sabay raw kunong pinapataas at pinapababa ng interes ang pamumuhunan. At upang makalusot sa lohikal na kaguluhang ito ay nakaisip siya nag isang teoryang sabwatan: Dahil, habang ang interes ay dapat mabawasan hanggang sero para maalis ang kakulangan, tulad ng sabi sa atin, mas mababa ang interes mas mababa rin ang gantimpala para sa pagpapaliban ng liquidity. Mas mababang interes, ibig sabihin, mas mababa ang insentibo para sa mga kapitalistang namumuhunan, dahil ang kanilang kita ay babawasan. Kaya, susubukan nilang hamakin, at magsasabwatan laban sa, kahit anong pagtatangkang pagbuhay muli ng Hardin ng Eden. -Driven by “animal spirits,”[^53] “gambling instincts,”[^54] and “addicted to the money-making passion,”[^55] they will conspire so “that capital has to be kept scarce enough.”[^56] “The acuteness and peculiarity of our contemporary problem arises, therefore,” writes Keynes, +Dulot ng "animal spirits,"[^53] "hilig sa pagsugal,"[^54] at "pagkalulong sa kagustuhang kumita ng pera,"[^55] sila ay magsasabwatan upang "ang kapital ay mapapanatiling nagkukulang."[^56] "Ang tindi at pambihirang katangian ng kasalukuyan nating problema ngayon ay lumalabas, samakatwid," sinulat ni Keynes, -> out of the possibility that the average rate of interest which will allow a reasonable average level of employment [and of social income] is one so unacceptable to wealth owners that it cannot be readily established merely by manipulating the quantity of money.[^57] +> mula sa posibilidad na ang katamtamang rate ng interes na magpapahintulot ng makatwirang katamtamang lebel ng pagakaroon ng trabaho [at ng panlipunang kita] ay hindi katanggap-tanggap para sa mga nagmamay-ari ng yaman kaya hindi ito maitatatag sa pamamagitan lamang ng pagmamanipula ng dami ng salapi.[^57] -In fact, +Sa katunayan, -> the most stable, and least easily shifted, element in our contemporary economy has been hitherto, and may prove to be in the future, the minimum rate of interest acceptable to the generality of wealth owners.[^58] +> ang pinaka matatag, at pinakamahirap baguhin, na elemento sa ating kasalukuyang ekonomiya mula noon hanggang ngayon, at maaaring kahit sa hinaharap, ay ang pinakamababang rate ng interes na katanggap-tanggap sa karamihan ng mga may-ari ng yaman.[^58] -Fortunately, we are informed, there is a way out of this predicament; through “the euthanasia of the rentier, and, consequently, the euthanasia of the cumulative oppressive power of the capitalist to exploit the scarcity-value of capital.”[^59] And surely they deserve such a fate. For “the business world” is ruled by an “uncontrollable and disobedient psychology,”[^60] and private investment markets are +Sa kabutihang palad, alam natin, mayroong paraan upang makalabas sa suliraning ito; sa pamamagitan ng "pagkitil ng rentier, at, kasunod nito, ang pagkitil ng pinagsamang mapang-aping kapangyarihan ng kapitalista para pagsamantalahan ang kakulangang-halaga ng kapital."[^59] At tiyak karapat-dapat sila sa nasabing kapalaran. Sapagkat "ang mundo ng negosyo" ay pinaghaharian ng isang "hindi masusupil at sutil na sikolohiya,"[^60] at ang mga pribadong merkado ng pamumuhunan ay -> under the influence of purchasers largely ignorant of what they are buying and of speculators who are more concerned with forecasting the next shift of market sentiment than with a reasonable estimate of the future yield of capital assets.[^61] +> nasa ilalim ng impluwensiya ng mga mamimili na labis ang kamang-mangan tungkol sa kung ano ang kanilang binibili at mga manlalarong mas may inuuna pa ang pag-agap sa susunod na pagbabago ng sentimyento ng merkado kaysa sa ang makatwirang tantiya ng kikitain ng mga kapital na yaman sa hinaharap.[^61] -As a matter of fact, don’t we all know that “there is no clear evidence from experience that the investment policy which is socially advantageous coincides with that which is most profitable;”[^62] indeed, that the decisions of private investors depend largely on “the nerves and hysteria and even the digestions and reactions to the weather,”[^63] rather than on rational calculation?! Thus, concludes Keynes, “the duty of ordering the current volume of investment cannot safely be left in private hands.”[^64] Instead, to turn the present misery into a land of milk and honey, “a somewhat comprehensive socialization of investment will prove the only means.”[^65] +Sa katunayan, hindi ba't alam nating lahat na "walang malinaw na katibayan mula sa karanasan na magsasabing ang polisiya sa pumumuhunan, na isang kalamangan sa lipunan ay tugma sa kung anuman ang pinaka kapaki-pakinabang;"[^62], tunay nga, na ang mga pasiya ng mga pribadong namumuhunan ay umaasa ng husto sa "estado ng pag-iisp at isterismo at maging ang mga pagtanggap at pagtugon sa panahon,'[^63] imbes na sa matwid na pagtaya?! Kaya, paglulutas ni Keynes, "ang tungkulin ng pagpapasiya sa pangkasalukuyang dami ng pamumuhunan ay hindi ligtas na maipapaubaya sa kamay ng mga pribadong indibidawal."[^64] Sa halip, upang gawing masaganang lupain ang kasalukuyang karalitaan, "ang isang malawakang pagsasalipunan ng pumumuhunan ang mapapatunayang tanging paraan."[^65] -> The State, which is in a position to calculate the marginal efficiency of capital-goods on long views and on the basis of the general social advantage [must take] an ever greater responsibility for directly organizing investment.[^66] +> Ang Estado, na nasa katungkulan upang kuwentahin ang marginal na kahusayan ng kinapital na kalakal para sa pangmatagalan at batay sa pangkalahatang pakinabang nito sa lipunan [kailagan akuin] ang isang mas malaking responsibilidad para direktang pag-aayos ng pamumuhunan. [^66] -I trust that none of this requires further comment. It is too obvious that these are the outpourings of someone who deserves to be called anything, except an economist. +Nagtitiwala akong wala sa mga ito ang nangangailangan ng karagdagang komento. Labis na malinaw na ang mga ito ay sinasabi lamang ng isang taong karapat-dapat tawagin ng kahit anuman, maliban na lang sa isang ekonomista. -[^23]: For pro-Keynesian literature see in particular Seymour P. Harris, ed., *The New Economics* (New York: Alfred Knopf, 1947); Alvin Hansen, *A Guide to Keynes* (New York: McGraw-Hill, 1953); for anti-Keynesian literature see in particular Henry Hazlitt, *The Failure of the “New Economics”* (Princeton, N.J.: D. Van Nostrand, 1959); idem, ed., *The Critics of Keynesian Economics* (Lanham, Md.: University Press of America, 1983). +[^23]: Para sa mga panitikang maka-Keynesian tingnan partikular si Seymour P. Harris,ed., *Ang Bagong Ekonomiya* (New York: Alfred Knopf, 1947); Alvin Hansen, *Isang Gabay kay Keynes* (New York: McGraw-Hill, 1953); para sa mga literaturang sumasalungat kay Keynes tingnan partikular si Henry Hazlitt, *Ang Kabiguan ng "Bagong Ekonomiya"* (Princeton, N.J.: D. Van Nostrand, 1959); idem, ed., *Mga Kritiko ng Keynesian Economics* (Lanham, Md.: University Press of America, 1983). -[^24]: Keynes, *The General Theory*, p. 21; also pp. 6, 15. +[^24]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teorya* p. 21; pati pp. 6, 15. -[^25]: Ibid., p. 15\. Keynes at this point promises an alternative definition to be given on p. 26; revealingly, no such definition appears there or anywhere else in the book! +[^25]: Ibid., p. 15\. Sa puntong ito ay nangangako si Keynes ng isang alternatibong kahulugan na ibibigay sa pahina 26; walang ganoong katuturan ang makikita doon o kahit saan man sa libro! -[^26]: See also Hazlitt, The Failure of the “New Economics,” p. 30. +[^26]: Tingnan din si Hazlitt, Ang Pagkabigo ng "Bagong Ekonomiya," p. 30. -[^27]: Keynes, *The General Theory*, pp. 242–43; also p. 28. +[^27]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teorya*, pp 242-43; pati p. 28. -[^28]: See also Hazlitt, The Failure of the “New Economics,” p. 52. +[^28]: Tingnan din si Hazlitt, Ang Pagkabigo ng "Bagong Ekonomiya," p. 52. -[^29]: Keynes, *General Theory*, p. 293. +[^29]: Keynes, *Pangkalahatang Teorya*, p. 293. [^30]: Ibid., p. 294. -[^31]: Mises explains: +[^31]: Ipinaliwanag ni Mises: -> Let us assume that there is only gold money and only one central bank. With the successive progress toward the state of an evenly rotating economy all individuals and firms restrict step by step their holding of cash and the quantities of gold thus released flow into nonmonetary—industrial—employment. When the equilibrium of the evenly rotating economy is finally reached, there are no more cash holdings; no more gold is used for monetary purposes. The individuals and firms own claims against the central bank, the maturity of each part of which precisely corresponds to the amount they will need on the respective dates for the settlement of their obligations. The central bank does not need any reserves as the total sum of the daily payments of its customers exactly equals the total sum of withdrawals. All transactions can in fact be effected through transfer in the bank’s books without any recourse to cash. Thus the “money” of this system is not a medium of exchange; it is not money at all; it is merely a *numéraire*, an ethereal and undetermined unit of accounting of that vague and indefinable character which the fancy of some economists and the errors of many laymen mistakenly have attributed to money. (*Human Action*, p. 249) +> Ipagpalagay natin na mayroon lang gintong salapi at nag-iisang banko central. Sa magkakasunod na pag-unlad tungo sa estado ng isang ekonomiyang pantay umikot ang lahat ng mga indibidwal at mga kumpanya ay hinihigpitan ang kanilang pag-hawak sa salapi at ang dami ng ginto sa gayon ay nagdulot ng pagdaloy sa di-mapanaliping- pang endustiryang- trabaho. Kapang ang balanse ng ekonomiyang pantay umikot ay nakamit sa wakas, wala nang mga panalaping ari-arian; wala na ring gintong gagamitin para sa pananalaping layunin. Ang mga indibidwal at mga kumpanya ay may sariling pag-aangkin laban sa banko sentral, ang maturidad ng bawat bahagi nito ay hustong tumutugma sa halaga na kailangan nila sa kani-kanilang petsa ng pagbayad ng kanilang mga obligasyon. Ang banko sentral ay hindi nangangailangan ng unamang reserba dahil ang kabuuang halaga ng pang-araw-araw ng bayad ng mga kostumer nito ay ang eksaktong katumbas ng kabuuang halaga ng mga inalis. Ang lahat ng mga transaksyon sa katunayan ay maaaring maapektohan sa pamamagitan ng paglipat sa mga libro ng banko na walang kahit anong pagbaling sa pera. Kaya ang "pera" sa sistemang ito ay hindi isang paraan ng pakikipagpalit; hindi ito pera; ito lamang ay isang *numéraire*, isang kathang-isip at hindi pa natutukoy na yunit ng palatuusan ng malabo at hindi maipaliwanag na katangian na dahil sa guni-guni ng iilang mga ekonomista at mga pagkakamali ng maraming mga karaniwang tao na maling iniugnay sa salapi. (*Human Action*, p. 249) -[^32]: Keynes recognizes that money also has something to do with uncertainty. The fundamental mistake in his theory of money pointed out here, however, surfaces again when he relates money not to uncertainty as such, but, more specifically, to uncertainty of interest rates. “The necessary condition” [for the existence of money] he writes, “is the existence of uncertainty as to the future rate of interest” (*General Theory*, p. 168; also p. 169). See also the following discussion. +[^32]: Kinilala ni Keynes na ang salapi ay may kinalaman din sa mga dikatiyakan. Ang pangunahing pagkakamali sa kanyang teorya ng pera ay tinuturo dito, ngunit, lumalabas mul kapag iniuugnay niya ang pera hindi sa mga dikatiyakan tulad ng, ngunit mas partikular, sa kawalan ng katiyakan sa interes. "Ang kinakailangan kundisyon"[para magkaroon ng salapi] sulat niya, "ay ang pagkakaroon ng dikatiyakan tungkol sa kinabukasan ng interes" (*General Theory*, p. 168; also p. 169). Tingnan din ang mga sumusunod na talakayan. [^33]: Ibid., p. 174. -[^34]: On the absurd implications of the assumption of functional—rather than causal—relations, see the discussion below. +[^34]: Sa tiwaling implikasyon ng pagpapalagay ng functional-imbes na casual-na mga ugnayan, tingnan ang talakayan sa ibaba. -[^35]: Keynes, *The General Theory*, p. 174. +[^35]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teorya*, p. 174. [^36]: Ibid., p. 167. -[^37]: See also Hazlitt, The Failure of the “New Economics,” pp. 188f. +[^37]: Tingnan din si Hazlitt, Ang Pagkabigo ng "Bagong Ekonomiya," pp. 188f. -[^38]: See also Rothbard, *America’s Great Depression*, pp. 40–41; Mises, *Human Action*, pp. 521–23. +[^38]: Tingnan din si Rothbard, *America’s Great Depression*, pp. 40–41; Mises, *Human Action*, pp. 521–23. -[^39]: Keynes, *The General Theory*, p. 296. +[^39]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teorya*, p. 296. -[^40]: See also W.H. Hutt, *The Theory of Idle Resources* (Indianapolis: Liberty Fund, 1977). +[^40]: Tingnan di si W.H. Hutt, *The Theory of Idle Resources* (Indianapolis: Liberty Fund, 1977). -[^41]: Keynes, *The General Theory*, p. 173; see also his laudatory remarks on mercantilist economics, and in particular, Silvio Gesell, as precursors of this view on pp. 341, 355. +[^41]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teorya*, p. 173; tingnan din ang kaymang mga pahayag tungkol sa ekonomiyang mercantilist, at partikular dito, si Silvio Gesell, bilang naunang may-pakana ng pananaw na ito sa pp. 341, 355. -[^42]: See on this also Rothbard, *Man, Economy, and State*, pp. 687–89. +[^42]: Tingnan din ukol dito si Rothbard, *Tao, Ekonomiya, at Estado*, pp. 687–89. -[^43]: Keynes, *The General Theory*, p. 173. +[^43]: Keynes, * Ang Pangkalahatang Teorya*, p. 173. -[^44]: See also below. +[^44]: Tingnan din sa ibaba. -[^45]: Keynes, *The General Theory*, p. 328. +[^45]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teorya*, p. 328. [^46]: Ibid., p. 220. @@ -124,23 +124,23 @@ I trust that none of this requires further comment. It is too obvious that these [^49]: Ibid., p. 376. -[^50]: Keynes, *The General Theory*, p. 325. +[^50]: Keynes, *Ang Pangkalahatag Teorya*, p. 325. -[^51]: See also Hazlitt, *The Failure of the* “*New Economics,*” pp. 231–35\. What about the seemingly obvious objection, that the expansion of monetary credit through which Keynes wants to bring about the reduction of the interest rate to zero is nothing but an expansion of paper, and that the problem of scarcity is a matter of “real” goods, which can only be overcome through “genuine savings”? To this he has the following funny answer in *The General Theory*: +[^51]: Tingnan din Hazlitt, *Ang Kabiguan ng* “*Bagong Ekonomiya,*” pp. 231–35\. Paano naman ang malinaw na pagtutol, na ang pagpapalawak ng pananalaping pautang na nais gamitin ni Keynes upang mapababa ang interes sa sero ay isa lamang pagpapalawig sa papel, at ang problema ng kakulangan ay naaayon sa mga "tunay" na kalakal, na maaari lamang pagtagumapayan sa pamamagitan ng "tunay na ipon"? Para dito, ito ang kanyang nakakatawang sagot sa *Ang pangkalahatang Teorya*: -> The notion that the creation of credit by the banking system allows investment to take place to which “no genuine saving” corresponds, i.e., the idea that saving and investment … can differ from one another, is to be explained, I think, by an optical illusion. (p. 81) +> Ang paniniwala na ang paglikha ng utang ng mga banko ang nagbibigay-daan sa pamumuhunan kung saan "walang tunay na ipon" ang tumutugon, hal., ang ideya na ang pag-iipon at ang pamumuhunan. ... ay maaring iba-iba, ay maipapaliwanag, sa tingin ko, ng isang optical na ilusyon. (p. 81) > -> [T]he savings which result from this decision are just as genuine as any other savings. No one can be compelled to own the additional money corresponding to the new bank-credit unless he deliberately prefers to hold more money rather than some other form of wealth. (p. 83) +> [T]Ang ipon, na siyang resulta mula sa pasiyang ito ay kasing tunay ng iba pang ipon. Walang sinuman ang maaaring mapilit na ariin ang karagdagang pera na katumbas ang bagong pautang ng banko maliban kung sadya niyang pinili na humawak ng mas maraming pera sa halip na ibang uri ng yaman. (p. 83) > -> The new money is not “forced” on anyone. (p. 328) +> Ang bagong pera ay hindi "pinipilit" kaninuman. (p. 328) -As Henry Hazlitt remarks, +Tulad ng sinabi ni Henry Hazlitt, -> [o]n the same reasoning we can create any amount of new “savings” we wish overnight, simply by printing that amount of new paper money, because *somebody* will necessarily hold that new paper money! (*The Failure of the “New Economics,”* p. 227) +> [o]sa parehong pangangatwiran maaari tayong lumikha ng kahit anong halaga ng bagong "ipon" na gugustuhin natin magdamag, sa pamamagitan lamang ng pag-aambag ng ganoong dami ng bagong perang papel, dahil *may taong* hahawak ng bagong perang papel na iyon! (*Ang Pagkabigo ng “Bagong Ekonomiya,”* p. 227) -[^52]: See Keynes, *The General Theory,* pp. 129ff., 336ff., 348f. On Keynes’s role in the actual destruction of the gold standard see Henry Hazlitt, *From Bretton Woods to World Inflation* (Chicago: Regnery, 1984). +[^52]: Tingnan Keynes, *Ang Pangkalahatang Teorya,* pp. 129ff., 336ff., 348f. Sa papel na ginamapanan ni Keynes sa aktwal na pagkasira ng gintong pamantayan tinganan Henry Hazlitt, *From Bretton Woods to World Inflation* (Chicago: Regnery, 1984). -[^53]: Keynes, *The General Theory*, p. 161. +[^53]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teorya*, p. 161. [^54]: Ibid., p. 157. @@ -148,11 +148,11 @@ As Henry Hazlitt remarks, [^56]: Ibid., p. 217. -[^57]: Keynes, *The General Theory*, pp. 308–09. +[^57]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teorya*, pp. 308–09. -[^58]: Ibid., p. 309, and he adds, in a footnote, “The nineteenth-century saying, quoted by Bagehot, that ‘John Bull’ can stand many things, but he cannot stand 2 per cent.” On Keynes’s conspiracy theory see also Hazlitt, *The Failure of the “New Economics,”* pp. 3, 16–18. +[^58]: Ibid., p. 309, at dinagdag niya sa isang talababa, "Ang kasabihan mula sa ika-labingsiyam na siglo, na binanggit ni Bagehot, na kayang batahin ni "John Bull ang maraming bagay, ngunit hindi ang 2 porsiyento." Sa teorya ng pagsabawatan ni Keynes tingnan din Hazlitt, *Ang Pagkabigo ng "Bagong Ekonomiya"* pp. 3, 16–18. -[^59]: Keynes, *The General Theory*, p. 376, also p. 221. +[^59]: Keynes, *Ang Pangkalahatang Teorya*, p. 376, also p. 221. [^60]: Ibid., p. 317. diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_04.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_04.md index c44da80a0..e1e05b49e 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_04.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_04.md @@ -1,36 +1,36 @@ -#### The Capitalist Process +#### Ang Kapitalistang Proseso -Such a verdict finds still more support when Keynes’s theory of the capitalist process is finally considered. That Keynes is no friend of capitalism and capitalists should be obvious from the above quotations. In fact, by advocating “a socialization of investment” he comes out openly as a socialist.[^67] For Keynes, capitalism *means* crisis. +Ang gayong hatol ay nakatagpo pa rin ng mas maraming suporta nang ang teorya ni Keynes ng kapitalistang proseso ay naikonsidera sa wakas. Na si Keynes ay hindi kaibigan ng kapitalismo at mga kapitalista ay dapat na halata mula sa mga sipi sa itaas. Sa katunayan, sa pamamagitan ng pagtataguyod ng "isang sosyalisasyon ng pamumuhunan" lumabas siya nang hayagan bilang isang sosyalista.[^67] Para kay Keynes, kapitalismo *ay nangangahulugang* krisis. -He identifies essentially two reasons for this, the first one, to which Keynes attributes the cyclical nature of the capitalist process, has already been touched upon. Surely, so long as the course of the economy is largely determined by capitalists who, as we have heard, “are largely ignorant of what they are purchasing,” and who conspire “to keep things scarce,” it cannot be a smooth and even one. Depending mostly on people who base their decisions on their “digestion and the weather,” the capitalist process must be erratic. Moved by the “waxing and waning” of entrepreneurial optimism and pessimism, which in turn is determined by the “uncontrollable and disobedient psychology of the business world,” booms and busts are inevitable. Business cycles—so the central message of chapter 22 of Keynes’s *General Theory*, the “Notes on the Trade Cycle”—are *psychologically* determined phenomena. This is surely incorrect. A psychological explanation of the business cycle is strictly impossible, and to think of it as an explanation involves a category mistake: Business cycles are obviously real events, experienced by individuals, but experienced by them as occurring outside of them in the world of real goods and real wealth. Beliefs, sentiments, expectations, optimism, and pessimism on the other side are *psychological* phenomena. One can think of one psychological phenomenon as affecting or influencing another one, but it is impossible to conceive of a psychological phenomenon as having any direct impact on outcomes in the outside world of real things and goods. Only through *actions* can the course of real events be influenced; and any explanation of the business cycle then must necessarily be a *praxeological* (as opposed to a psychological) one. Keynes’s psychological business cycle theory in fact *cannot explain that anything real happens at all*. However, as real things are made to happen people must act, and allocate and reallocate scarce resources to valued goals. One cannot act as arbitrarily, though, as Keynes would have it, because in acting one is invariably constrained by real scarcity which cannot be affected by our psychology at all. Nor does Keynes explain with his theory why entrepreneurial mood-swings would result in any *particular* pattern of business fluctuations—such as the boom-bust cycle, that he supposedly wants to explain—instead of any other conceivable pattern of fluctuations. +Kinilala niya ang dalawang mahalagang dahilan para dito, ang una, na kung saan ipinagpalagay ni Keynes ang natural na paulit-ulit na ikot ng kapitalismong proseso, ay mabilis na natalakay na. Sigurado, hangga't ang kurso ng ekonomiya ay higit na tinutukoy ng mga kapitalista na, tulad ng aming narinig, "ay karamihan na ignorante sa kung ano ang kanilang binibili," at nagsabwatan "upang mapanatili ang mga bagay na kulang," hindi ito maaaring maging isang madali at maski isa. Kadalasan ay depende sa mga taong binabatay ang kanilang mga desisyon sa kanilang "panunaw at ang panahon," ang kapitalistang proseso ay dapat pabago-bago. Gumalaw sa pamamagitan ng "pagpapataas at pagpapababa" ng pang-negosyong optimismo at pesimismo, na kung saan naman ay tinutukoy sa pamamagitan ng "hindi makontrol at hindi masunuring sikolohiya ng mundo ng negosyo," paglago at pagbagsak ay hindi maiiwasan. Mga siklo ng negosyo—ganito ang sentral na mensahe ng kabanata 22 ni Keynes *General Theory* ang "Mga Tala sa siklo ng Kalakalan"— ay mga *pangsikolohikal* na tinukoy na hindi pangkaraniwan. Ito ay siguradong hindi tama. Ang sikolohikal na eksplenasyon ng siklo ng negosyo ay mahigpit na imposible, at ang pag-iisip nito bilang isang eksplenasyon ay nagsasangkot ng isang pagkakamali ng kategorya: Ang mga siklo ng negosyo ay malinaw na tunay na mga kaganapan, na naranasan ng mga indibidwal, ngunit naranasan nila na nangyayari sa labas ng mga ito sa mundo ng mga tunay na kalakal at tunay na kayamanan. Ang mga paniniwala, sentimyento, inaasahan, optimismo, at pesimismo sa kabilang banda ay mga *sikolohikal* na penomena. Ang isa ay maaaring mag-isip ng isang sikolohikal na hindi pangkaraniwang bagay na nakakaapekto o nakakaimpluwensya sa isa pa, ngunit imposibleng makaisip ng isang sikolohikal na hindi pangkaraniwan na may anumang direktang epekto sa mga kinalabasan sa labas ng mundo ng tunay na mga bagay at mga kalakal. Sa pamamagitan lamang ng *mga gawa* maaaring maimpluwensyahan ang kurso ng tunay na mga kaganapan; at anumang eksplenasyon tungkol sa siklo ng negosyo ay kinakailangan na maging isang *prexeological* (bilang kabaligtaran sa isang sikolohikal) na isa. Ang teorya ng sikolohikal na siklo ng negosyo ni Keynes sa katunayan *ay hindi maaaring ipaliwanag na ang anumang bagay na tunay ay nangyayari sa anumang paraan*. Gayunpaman, tulad ng mga totoong bagay ay mangyayari ang tao ay dapat kumilos, at ilaan at ilaan sa ibang paraan ang kakulangan na yaman upang pamahalagahan ang mga layunin. Ang isa ay hindi kikilios bilang hindi makatwiran, si Keynes ay maroon nito, dahil sa pagkilos ng isa ay walang paltos na mga hadlang sa pamamagitan ng totoong kakulangan na kung saan ay hindi maapektuhan sa pamamagitan ng ating sikolohika. Kahit na naipaliwanag ni Keynes sa kanyang teyorya kung bakit ang pagbabago ng isip sa pagnenegosyong ay maaaring magbunga ng anumang *partikular* na padron ng pabagu-bago. -The second reason for the instability of capitalism, and the desirability of a socialist solution, according to Keynes, is capitalism’s inherent stagnationist tendencies. His stagnation theory centers around the notion which he takes from Hobson and Mummery, and endorses, “that in the normal state of modern industrial communities, consumption limits production and not production consumption.”[^68] With this as one of his axioms only nonsense can follow. +Ang pangalawang dahilan para sa kawalang-tatag ng kapitalismo, at ang mithiin ng isang sosyalistang solusyon, ayon kay Keynes, ay likas na pagwawalang-kilos na ugali ng kapitalismo. Ang kanyang pagwawalang-kilos na teyorya ay sumesentro sa paligid ng paniniwala na kung saan ay tinungo niya mula sa Hobson at Mummery, at iminungkahi na, "ang nasa noramal na estado ng modernong industriyang komunidad, pagkonsumo na naglilimita sa produksyon at ang hindi ang produksyong konsumo."[^68] Kasama dito bilang isa sa kanyang mga aksiyom ang mga walang kaparakan ang makakasunod. -Stagnation is due to a lack of consumption. “Up to the point where full employment prevails,” he writes, “the growth of capital depends not at all on a low propensity to consume but is, on the contrary, held back by it.”[^69] Combined with this underconsumptionist thesis is a “fundamental psychological law, upon which we are entitled to depend with great confidence both a priori from our knowledge of human nature and from the detailed facts of experience, that men are disposed, as a rule and on the average, to increase their consumption as their income rises, but not by as much as the increase in their income.”[^70] “As a rule … a greater proportion of income [will be] saved as real income increases.”[^71] +Ang pagwawalang kilos dahil sa kakulangang ng pagkonsumo. "Hanggang sa punto na kung saan ang kabuuang trabaho ang nanaig," sinulat niya, "Ang paglaki ng kapital ay nakadepende hindi lamang sa isang mababang pagkamalikhain sa pagkonsumo ngunit ay, sa salungat, ay bumabalik sa pamamagitan nito."[^69] Pinagsama ng sa ilalim ng pagkonsumong tesis ay isang "pangunahing sikolohikal na batas, na kung saan tayo ay may karapatan upang depensahan na may malaking tiwsala sa parehong isang priori mula sa ating kaalaman ng likas ng tao at mula sa mga totoong detalye ng karanasan, na ang mga lalaki ay aayusin, bilang isang patakaran at sa karaniwan, para sa pagtaas ng kanilang pagkonsumotulad ng pagtaas ng kita, ngunit hindi sa pamamagitan ng tulad ng dami ng pagtaas sa kanilang kita."[^70] "Bilang isang patakaran … isang higit na proporsyon ng kita [ay maaaring] maipon bilang totoong pagtaas ng kita."[^71] -On its own, this second law, which is accepted as plausible here for the sake of argument (except for adding that consumption can, of course, never fall to zero), would not seem to indicate any trouble. So what? If savings overproportionally increase with increasing incomes, so much the better for the social product.[^72] But Keynes, in his characteristic logic-carefree way of thinking joins this law to the thesis that production is limited by consumption, and he has then no difficulty proving whatever he wishes. +Sa sarili nito, ang ikalawang batas na ito, na tinanggap bilang mapapaniwalaan dito para sa kapakanan ng argumento (maliban sa pagdaragdag na ang pagkonsumo ay maaaring, siyempre, hindi kailanman bumagsak sa bokya), ay hindi mukhang nagpapahiwatig ng anumang gulo. Ano ngayon? Kung ang ipon ay sobrang tumaas sa pagtaas ng mga kita, sobrang mas mabuti para sa produktong panlipunan.[^72] Ngunit si Keynes, sa kanyang katangian na walang inaalalang lohika na paraan ng pag-iisip ay sumali sa batas na ito sa tesis na ang produksyon ay limitado sa pamamagitan ng pagkonsumo, at wala na siyang hirap na magpatunay ng anumang naisin niya. -If consumption limits production, and if nonconsumption rises with rising incomes, then it indeed seems to follow that increasing incomes imply their own undoing by increasing nonconsumption, which in turn limits production, etc. And if this is so, it also seems to follow that wealthier societies, which non-consume more, should be plagued particularly hard by this “stagnitis”; and that in any given society it should be the rich, who nonconsume more, who contribute most to economic stagnation (except for the “minor” problem that one cannot explain, according to this theory, why individuals or societies could be wealthier than others in the first place!). In any case, Keynes accepts these conclusions as true.[^73] Accordingly, he presents his recommendations on how to get out of stagnation. In addition to a “comprehensive socialization of investment,” Keynes suggests measures to stimulate consumption, in particular an income redistribution from the rich (people with a low propensity to consume) to the poor (those with a high propensity to consume). +Kung nililimitahan ng pagkonsumo ang produksyon, at kung ang hindi pagkonsumo ay tumataas sa pagtaas ng mga kita, kung gayon nga ay tila sumusunod na ang pagtaas ng mga kita ay nagpapahiwatig ng kanilang sariling pagkasira sa pamamagitan ng pagtaas ng di-pagkonsumo, na kung saan naman nililimitahan ang produksyon, atbp. At kung ito ay gayon, ito ay tila sumusunod rin sa mas mayayamang mga lipunan, kung saan hindi kumokonsumo ng higit pa, ay dapat na gambalain pang lalo ng "stagnitis" na ito; at sa kahit anong lipunan ay dapat ang mayaman, na hindi kumokonsumo ng higit pa, na nag-aambag sa karamihan sa pang-ekonomiyang pagwawalang-kilos (maliban sa "minor" na problema na hindi maipaliwanag ng isang tao, ayon sa teorya na ito, kung bakit ang mga indibidwal o lipunan ay maaaring maging mas mayaman kaysa sa iba sa simula pa lamang!). Sa anumang kaso, tinanggap ni Keynes ang mga konklusyong ito bilang totoo.[^73] Ayon dito, iprinisenta niya ang kanyang mga rekomendasyon kung paano makakaalis sa pagwawalang-kilos. Bilang karagdagan sa isang "komprehensibong sosyalisasyon ng pamumuhunan," inimungkahi ni Keynes ang mga hakbang upang pasiglahin ang pagkonsumo, partikular na ang redistribusyon ng kita mula sa mayayaman (mga taong may mababang gawi sa pagkonsumo) tungo sa mahihirap (iyong mga may mataas na gawi sa pagkonsumo). -> Whilst aiming at a socially controlled rate of investment with a view to a progressive decline in the marginal efficiency of capital I should support at the same time all sorts of policies for increasing the propensity to consume. For it is unlikely that full employment can be maintained, whatever we may do about investment, with the existing propensity to consume. There is room, therefore, for both policies to operate together;—to promote investment and, at the same time, to promote consumption, not merely to the level which with the existing propensity to consume would correspond to the increased investment, but to a higher level still.[^74] +> Habang naglalayon sa isang uri na kinokontrol ng lipunan ng pamumuhunan na may pananaw sa isang progresibong pagbaba sa marginal na kahusayan ng kapital ay dapat kong suportahan sa parehong pagkakataon ang lahat ng mga uri ng mga polisiya para sa pagtaas ng gawi sa pagkonsumo. Sapagkat malamang na hindi mapanatili ang lubos na pagtatrabaho, anuman ang maaari nating gawin tungkol sa pamumuhunan, sa umiiral na gawi sa pagkonsumo. Mayroong lugar, samakatuwid, para sa parehong mga polisiya upang umandar nang magkasama; upang itaguyod ang pamumuhunan at, sa parehong pagkakataon, upang itaguyod ang pagkonsumo, hindi lamang sa antas na kung saan may umiiral na gawi sa pagkonsumo na tumutugma sa mas mataas na pamumuhunan, ngunit sa isang mas mataas na antas pa.[^74] -How is such a thing as simultaneously promoting investment and consumption in order to increase income conceivably possible? In fact, Keynes gives us his own formal definitions of the terms involved: “income = consumption + investment; saving = income - consumption; therefore, saving = investment.”[^75] Under these definitions, a simultaneous increase in consumption and investment out of a given income is conceptually impossible! +Paano ang gayong bagay bilang magkasabay na pagtataguyod sa pamumuhunan at pagkonsumo nang sa gayon ay tumaas ang kita ay naiisip na posible? Sa katunayan, ibinigay ni Keynes sa atin ang kanyang sariling mga depinisyon ng mga terminong sangkot: "kita = pagkonsumo + pamumuhunan; ipon = kita - pagkonsumo; samakatuwid, ipon = pamumuhunan."[^75] Sa ilalim ng mga depinisyong ito, isang sabay-sabay na pagtaas sa pagkonsumo at pamumuhunan mula sa isang ibinigay na kita ay naiisip na imposible! -Keynes is not terribly disturbed over “details” such as these. In order to get what he wants, he simply shifts, completely unnoted, the meanings of his terms. He drops the just quoted formal definitions, which would render such a result impossible, and he adopts a new meaning for the term saving. Instead of unconsumed income, saving quietly comes to mean hoarding (i.e., the act of not-spending money on *either* consumer *or* capital goods).[^76] Thereby the results can be easily made to come out right. For then savings are no longer equal to investment; and saving, being defined as the act of *not*-spending, automatically acquires a negative connotation, while investment and consumption take on a positive one. Moreover, now one must almost naturally be worried about savings exceeding investment, or so it seems, for this would seem to imply that something is leaking out of the economy, and that income (defined as investment + consumption) must be somehow reduced. Keynes certainly worries about this possibility. He calls it “a chronic tendency throughout human history for the propensity to save to be stronger than the inducement to invest.”[^77] And this chronic tendency must surely be particularly pronounced if incomes are high, for then, as we have been told, savings reach a particularly high proportion of income. But do not despair. Where something can leak out, something also can leak in. If savings is unspent money, then savings can be brought into existence, simple enough, by means of governmental money creation, so as to compensate for the outward leakage which tends to increase with increasing incomes. There is the danger, of course, that these compensatory “community savings” immediately leak out again by being added to the private sector’s cash hoardings (because, according to Keynes, the newly created savings would lower the interest rate, and this in turn would increase the capitalists’ liquidity preference so as to counteract such a tendency and to artificially “keep capital scarce”). But this can be taken care of by the “socialization of investment” as we know, and by some Gesellian stamped money schemes (“The idea behind stamped money is sound”).[^78] And once saving and investing is done publicly—through the agency of the State, as Keynes would say—and all money is spent, and no keep-things-scarce motive is in the way any longer, there is indeed no longer any problem with increasing consumption and investment simultaneously. Since savings is unspent money, and newly created money and credit is just as genuine as any other because it is not “forced” on anyone, savings can be created by the stroke of a pen.[^79] And since the State, contrary to the scarcity-exploiting capitalists, can make sure that these additional genuine savings are indeed being spent (instead of wandering into hoards), any increase in the supply of money and credit through governmental counterfeiting increases consumption and investment at the same time and so promotes income twice. Permanent inflation is Keynes’s cure-all. It helps overcome stagnation; and more of it overcomes the more severe stagnation crises of the more advanced societies. And once stagnation is defeated, still more inflation will abolish scarcity within one generation.[^80] +Si Keynes ay hindi teribleng nababalisa sa "mga detalye" na gaya nito. Upang makuha kung ano ang gusto niya, binago lang nya, ganap na hindi napansin, ang mga kahulugan ng kanyang mga pagpapahayag. Binitiwan niya ang kaka-quote pa lamang na pormal na mga depinisyon, na kung saan ay maaaring magbigay ng isang resultang imposible, at siya ay gumamit ng isang bagong kahulugan para sa terminong pag-iipon. Sa halip na hindi nakonsumong kita, ang pag-iipon ay tila nangangahulugan na pag-iimbak (hal., ang gawa ng hindi paggasta ng pera sa *alinman* sa konsyumer *o* kapital na mga kalakal).[^76] Sa gayon ang mga resulta ay maaaring madaling gawin upang lumabas nang tama. Para kung gayon ang mga ipon ay hindi na katumbas ng pamumuhunan; at ang pag-iipon, ay tinukoy bilang gawa ng *hindi*paggastos, awtomatikong nakakakuha ng negatibong konotasyon, habang ang pamumuhunan at pagkonsumo ay kumuha nang isang positibo. Bukod pa rito, ngayon ang isa ay dapat na halos natural na mag-alala tungkol sa mga ipon na lumalagpas sa pamumuhunan, o kaya tila, para sa ito ay tila nagpahiwatig na ang isang bagay ay lumalabas mula sa ekonomiya, at ang kitang iyon (tinukoy bilang pamumuhunan + pagkonsumo) ay dapat na mabawasan kahit papaano. Si Keynes ay tiyak na nabahala tungkol sa posibilidad na ito. Tinawag niya itong "isang talamak na gawi sa buong kasaysayan ng tao para sa likas na hilig na mag-ipon na mas malakas kaysa sa mahikayat na mamuhunan."[^77] At ang talamak na gawing ito ay dapat na siguradong binibigkas ng partikular kung ang mga kita ay mataas, para sa gayon, tulad ng sinabi sa atin, ang mga ipon ay umaabot sa isang partikular na mataas na proporsiyon ng kita. Ngunit huwag mawalan ng pag-asa. Kung saan may lumabas, mayroon ding maaaring pumasok. Kung ang mga ipon ay hindi nagastos na pera, kung gayon ang mga ipon ay maaaring dalhin sa pag-iral, sapat na simple, sa pamamagitan ng paglikha ng pera ng gobyerno, upang makabawai para sa panlabas na pagtagas na malamang tumaas sa pagtaas ng mga kita. Mayroong panganib, siyempre, na ang mga bayad sa "ipon ng komunidad" na ito ay agad na lumabas muli sa pamamagitan ng pagdagdag nito sa mga tinatagong pera ng pribadong sektor (dahil, ayon kay Keynes, ang bagong ginawang mga ipon ay magpapababa sa rate ng interes, ito naman ay magpapalaki sa kagustuhan ng liquidity ng kapitalista upang mapaglabanan ang gayong gawi at sa artipisyal na "panatilihin ang kakulangan sa kapital"). Ngunit ito ay maaaring ingatan sa pamamagitan ng "sosyalisasyon ng pamumuhunan" gaya ng alam natin, at sa pamamagitan ng ilang Gesellian na naselyohang mga pamamaraan ng pera ("Ang ideya sa likod ng naselyohang pera ay matatag").[^78] At sa sandaling ang pag-iipon at pamumuhunan ay ginawa sa publiko— sa pamamagitan ng ahensiya ng Estado, gaya ng sasabihin ni Keynes—at lahat ng pera ay ginugol, at walang panatilihin-ang mga bagay-na kapos na motibo na hindi na darating, may katunayan na wala nang kahit anong problema sa tumataas na pagkonsumo at pamumuhunan nang sabay-sabay. Dahil ang mga ipon ay hindi nagastos na pera, at ang bagong likhang pera at kredito ay kasing tunay ng anumang iba pa dahil hindi ito "pinilit" sa sinuman, ang mga ipon ay maaaring likhain sa pamamagitan ng paghagod ng panulat.[^79] At dahil ang Estado, salungat sa nagsasamantala sa kakulanga na mga kapitalista, ay maaaring siguraduhin na ang mga karagdagang tunay na mga ipon na ito ay talagang ginugol (sa halip na magpalibut-libot sa mga taguan), ang anumang pagtaas sa suplay ng pera at kredito sa pamamagitan ng pag-peke ng pamahalaan ay nagpapataas ng pagkonsumo at pamumuhunan sa parehong pagkakataon at kaya magtataguyod ng kita nang dalawang beses. Ang permanenteng implasyon ay lunas-sa lahat ni Keynes. Ito ay tumutulong na madaig ang pagwawalang-kilos; at higit pa nito ay madaig ang mas matinding mga krisis sa pagwawalang-kilos ng mas masulong na mga lipunan. At sa sandaling ang pagwawalang-kilos ay natalo, higit pa na implasyon ang bubuwag sa kakulangan sa loob ng isang henerasyon.[^80] -Yet the wonders do not cease. What is this leakage, this surplus of savings over investment, that constitutes all such dangers? Something must leak from somewhere to someplace else, and it must play some role here and some there. Keynes tries to disperse such thoughts by asking us once again not to apply logic to economics. “Contemporary thought,” he writes, “is still deeply steeped in the notion that if people do not spend their money in one way they will spend it in another.”[^81] It would seem hard to imagine how this contemporary thought could possibly be wrong, but Keynes believes it false. For him there exists a third alternative. Something, an economic good one would think, simply drops out of existence, and this means trouble. +Ngunit ang mga kababalaghan ay hindi nagtatapos. Ano ang pagtagas na ito, ang labis na mga ipon na ito higit sa pamumuhunan, na bumubuo sa lahat ng gayong mga panganib? Mayroong dapat na lumabas mula sa kung saan tungo sa ibang lugar, at ito ay dapat na gumanap ng ilang papel dito at ilan doon. Sinubukan ni Keynes na iwaksi ang gayong mga kaisipan sa pamamagitan ng paghingi sa ating muli na hindi i-aplay ang lohika sa ekonomiya. "Kontemporaryong pag-iisip", isinukat nga, "ay malalim na nalubog pa rin sa palagay na kung ang mga tao ay hindi gumagasstos ng kanilang pera sa isang paraan na gugugulin nila ito sa iba pa."[^81] Tila mahirap isipin kung paano maaaring mali ang kontemporaryong pag-iisip na ito, ngunit naniniwala si Keynes na ito ay mali. Para sa kanya may umiiral na pangatlong alternatibo. Anuman, ang mabuting pang-ekonomiya na iisipin ng isa, ay simpleng naalis sa pag-iral, at nangangahulugan ito ng problema. -> An act of individual saving means—so to speak—a decision not to have dinner to-day. But it does *not* necessitate a decision to have dinner or buy a pair of boots a week hence or a year hence or to consume any specified thing at any specified date. Thus it depresses the business of preparing to-day’s dinner without stimulating the business of making ready for some future act of consumption. It is not a substitution of future consumption-demand for present consumption-demand—it is a net *diminution* of such demand.[^82] +> Ang isang gawa ng indibidwal sa pag-iipon ay nangangahulugang—kaya para sabihin—ay isang desisyon na huwag magkaroon ng hapunan sa araw na ito. Ngunit ito ay *hindi* nangangailangan ng isang desisyon na magkaroon ng hapunan o bumili ng isang pares ng bota sa isang linggo o kaya naman sa isang taon o kaya naman upang kumonsumo nang anumang tinukoy na bagay sa anumang tinukoy na petsa. Kaya naman ito ay nagpapahina sa negosyo sa paghahanda ng hapunan sa araw na ito nang hindi pinasisigla ang negosyo ng paghahanda para sa ilang hinaharap na pagkilos ng pagkonsumo. Ito ay hindi isang substitusyon sa hinaharap ng pagkonsumo-pangangailangan para sa kasalukuyang pagkonsumo-pangangailangan— ito ay isang net na*pagbawas* ng gayong pangangailangan.[^82] -Still, the strictures of a two-valued logic do not quite crumble yet. How can there be any net diminution of something? What is not spent on consumer goods or capital goods must still be spent on something else—namely on cash. *This exhausts all possibilities*. Income and wealth can be and must be allocated to consumption, investment, or cash. Keynes’s diminution, the leakage, the excess of savings over investment, is income spent on, or added to, cash hoardings. But such an increase in the demand for cash has no effect on income, consumption, and investment whatever, as has already been explained. With the social money stock being given, a general increase in the demand for cash can only be brought about by bidding down the money prices of nonmoney goods. But so what?[^83] Nominal income (i.e., income in terms of money) will fall; but real income and the real consumption-investment proportion will be entirely unchanged. And people along the way get what they want: an increase in the real value of their cash balances, and of the purchasing power of the money unit. There is nothing stagnating here, or draining, or leaking, and Keynes has offered *no theory of stagnation at all* (and with this, of course, also no theory of how to get out of stagnation). He merely has given a perfectly normal phenomenon such as falling prices (caused by an increased demand for money, or by an expanding productive economy) a bad name in calling it stagnation, or depression, or the result of a lacking effective demand, so as to find just another excuse for his own inflationary schemes.[^84] +Gayunpaman, ang mga pagtuligsa sa isang dalawang-pinahalagahang lohika ay hindi pa gumuguho. Paano magkakaroon ng anumang net na pagbawas sa isang bagay? Kung ano ang hindi ginugol sa konsyumer na mga kalakal o kapital na mga kalakal ay dapat pa ring gastahin sa isang bagay—katulad sa pera. *Sinasaid nito ang lahat ng mga posibilidad*. Ang kita at ang yaman ay maaari at dapat na inilalaan sa pagkonsumo, pamumuhunan, o pera. Keynes’s diminution, the leakage, the excess of savings over investment, is income spent on, or added to, cash hoardings. Ngunit ang gayong pagtaas sa pangangailangan para sa pera ay walang epekto sa kita, pagkonsumo, at pamumuhunan kahit ano, tulad ng naipaliwanag na. Gamit ang nakatagong panlipunang pera na ibinigay, isang pangkalahatang pagtaas sa pangangailangan para sa pera ay maaari lamang madala sa pamamagitan ng pag-bid pababa sa mga presyo ng pera ng di-pera na mga kalakal. Ngunit ano ngayon?[^83] Nominal na kita (hal., kita na may kaugnayan sa pera) ay babagsak; ngunit ang tunay na kita at ang tunay na proposyon ng pagkonsumo-pamumuhunan ay ganap na hindi magbabago. At ang mga tao sa kahabaan ay nakukuha kung ano ang kanilang gusto: isang pagtaas sa tunay na halaga ng kanilang mga balanseng pera, at ng kapangyarihan sa pagbili ng yunit ng pera. Walang anumang walang paggalaw dito, o pagkaubos, o pagtagas, at si Keynes ay nag-alok ng *walang teorya ng pagwawalang-kilos sa anumang paraan* (at kasama nito, siyempre, wala ring teorya kung paano makakaalis sa pagwawalang-kilos). Nagbigay lamang siya ng perpektong normal na penomenon tulad ng bumababang mga presyo (sanhi ng pagtaas ng pangangailangan para sa pera, o sa pamamagitan ng isang pagpapalawak ng produktibong ekonomiya) ng isang masamang pangalan sa pagtawag dito ng pagwawalang-kilos, o depresyon, o ang resulta ng isang kakulangan ng epektibong pangangailangan, kaya upang makahanap ng isa pang dahilan para sa kanyang sariling mga panukala ng implasyon.[^84] -Here we have Keynes in his entire greatness: the twentieth century’s most famous “economist.” Out of false theories of employment, money, and interest, he has distilled a fantastically wrong theory of capitalism and of a socialist paradise erected out of paper money. +Dito ay mayroon tayong Keynes sa kanyang buong kadakilaan: ang pinakasikat na "ekonomista" ng ika-dalawampung siglo. Dahil sa maling mga teorya sa pagtatrabaho, pera, at interes, pinadalisay niya ang isang pantastikong maling teorya ng kapitalismo at ng isang sosyalistang paraiso na itinayo mula sa perang papel. -[^67]: Keynes’s socialism, however, is not the egalitarian-proletarian version as espoused by the Bolsheviks. For this Keynes has nothing but contempt. His socialism is of the fascist or Nazi variety. In the preface to the German edition of his *General Theory* (which appeared in late 1936) he wrote: +[^67]: Gayunpaman, ang sosyalismo ni Keynes ay hindi ang egalitaryo-proletaryo na bersyon tulad ng niyakap ng Bolsheviks. Para dito si Keynes ay walang anuman kundi paghamak. Ang kanyang sosyalismo ay ang sa pasista o Nazi na uri. Sa paunang salita sa Aleman na edisyon ng kanyang *General Theory* (na lumabas sa huling bahagi ng 1936) sinulat nya: -> The theory of aggregate production that is the goal of the following book can be much more easily applied to the conditions of a totalitarian state than the theory of the production and distribution of a given output turned out under the conditions of free competition and of a considerable degree of *laissez-faire*. (quoted from Hazlitt, *The Failure of the “New Economics,”* p. 277) +> Ang teorya ng kabuuang produksyon na siyang layunin ng sumunod na aklat ay maaaring mas madaling mai-aplay sa mga kondisyon ng isang totalitaryong estado kaysa sa teorya ng produksyon at distribusyon ng isang ibinigay na bunga na naihayag sa ilalim ng mga kondisyon ng libreng kompetisyon at ng isang konsiderableng antas ng *laissez-faire*. (sinipi mula kay Hazlitt, *The Failure of the “New Economics,”* p. 277) -[^68]: Keynes, *The General Theory*, p. 368\. On the Keynesian theory of stagnation see also Alvin H. Hanson, *Fiscal Policy and Business Cycles* (New York: Norton, 1941); for a critique see George Terborgh, *The Bogey of Economic Maturity* (Chicago: Machinery and Allied Products Institute, 1945); also Murray N. Rothbard, “Breaking Out of the Walrasian Box: The Cases of Schumpeter and Hansen,” *Review of Austrian Economics* 1 (1987). +[^68]: Keynes, *The General Theory*, p. 368\. Sa Keynesian na teorya ng pagwawalang-kilos tingnan din ang Alvin H. Hanson, *Fiscal Policy and Business Cycles* (New York: Norton, 1941); para sa isang kritika tingnan ang George Terborgh, *The Bogey of Economic Maturity* (Chicago: Machinery and Allied Products Institute, 1945); pati ang Murray N. Rothbard, “Breaking Out of the Walrasian Box: The Cases of Schumpeter and Hansen,” *Review of Austrian Economics* 1 (1987). [^69]: Keynes, *The General Theory*, pp. 372–73. @@ -38,19 +38,19 @@ Here we have Keynes in his entire greatness: the twentieth century’s most famo [^71]: Ibid., p. 97; also pp. 27f. -[^72]: In fact, Keynes informs us that *savings is by definition identical to investment* (p. 63), “that the excess of income over consumption, which we call saving, cannot differ from the addition to capital equipment which we call investment” (p. 64). Then, however, a reduced proportion of consumption expenditures must by definition go hand in hand with accordingly increased investments, and this would lead to a higher future income, to still more absolute consumption and still more absolute and relative saving and investment. Where, indeed, is the problem here? +[^72]: Sa katunayan, ipinaalam sa atin ni Keynes na ang *mga pag-iipon ay kapareho ang kahulugan sa pamumuhunan* (p. 63), "na ang labis sa kita higit sa pagkonsumo, na tinatawag nating pag-iipon, ay hindi maaaring maiba mula sa karagdagan sa kagamitan sa kapital na tinatawag nating pamumuhunan" (p. 64). Samakatuwid, gayunpaman, ang isang nabawasang proporsyon ng mga gastusin sa pagkonsumo ay dapat na sa pamamagitan ng depinisyon ay may kaugnayan alinsunod sa tumaas na mga pamumuhunan, at ito ay dapat na humantong sa isang mas mataas kita sa hinaharap, sa higit pang ganap na pagkonsumo at mas higit pang ganap at relatibong pag-iipon at pamumuhunan. Nasaan, sa katunayan, ang problema dito? -[^73]: Keynes writes, +[^73]: Isinulat ni Keynes, -> If in a potentially wealthy community the inducement to invest is weak, then, in spite of its potential wealth, the working of the principle of effective demand will compel it to reduce its actual output, until, in spite of its potential wealth, it has become so poor that its surplus over its consumption is sufficiently diminished to correspond to the weakness of the inducement to invest. (*The General Theory*, p. 31) +> Kung sa isang potensyal na mayamang komunidad ang paghikayat para mamuhunan ay mahina, kung gayon, sa kabila ng potensyal na yaman nito, ang paggana ng prinsipyo ng epektibong pangangailangan ay pipilitin ito upang mabawasan ang aktwal na output nito, hanggang, sa kabila ng potensyal na yaman nito, ito ay naging napakahirap na ang sobra sa pagkonsumo nito ay sapat na pinaliit upang tumugma sa kahinaan ng paghikayat para mamuhunan. (*The General Theory*, p. 31) -Or: +O: -> The greater, moreover, the consumption for which we have provided in advance, the more difficult it is to find something further to provide for in advance, and the greater our dependence on present consumption as a source of demand. Yet the larger our incomes, the greater, unfortunately, is the margin between our incomes and our consumption. So, failing some novel expedient, there is, as we shall see, no answer to the riddle, except that there must be sufficient unemployment to keep us so poor that our consumption falls short of our income by no more than the equivalent of the physical provision for future consumption which it pays to produce to-day. (p. 105) +> Mas malaki, higit pa rito, na pagkonsumo kung saan ay pauna na nating naibigay, mas mahirap itong makahanap ng anumang karagdagan upang may paunang maibigay, at ang mas malaking pagka-depende natin sa kasalukuyang pagkonsumo bilang isang mapagkukunan ng pangangailan. Gayunpaman mas malaki ang ating kita, mas malaki, sa kasamaang-palad, ay ang margin sa pagitan ng ating mga kita. So, failing some novel expedient, there is, as we shall see, no answer to the riddle, except that there must be sufficient unemployment to keep us so poor that our consumption falls short of our income by no more than the equivalent of the physical provision for future consumption which it pays to produce to-day. (p. 105) [^74]: Ibid., p. 325; or “the remedy would lie in various measures designed to increase the propensity to consume by the redistribution of incomes or otherwise” (p. 324). -[^75]: Ibid., p. 63\. It is typical of Keynes’s philosophy of abundance that he gets things upside down here as well. For the correct definitions are: product produced = income; income - consumption = saving; saving = investment. Where does Keynes’s income come from? +[^75]: Ibid., p. 63\. Ito ay tipikal sa pilosopiya sa kasaganahan ni Keynes na nakukuha nyang baligtarin din dito. Para sa tamang mga depinisyon ay: produktong ginawa = kita; kita - pagkonsumo = pag-iipon; pag-iipon = pamumuhunan. Saan nanggaling ang kita ni Keynes? [^76]: See on this also Hazlitt, *The Failure of the “New Economics,”* pp. 120–23. @@ -60,12 +60,12 @@ Or: [^79]: See on this note 51. -[^80]: On his program of permanent inflation see also this remark on the trade cycle: “The right remedy for the trade cycle is not to be found in abolishing booms and keeping us permanently in a semi-slump; but in abolishing slumps and thus keeping us permanently in a quasi-boom” (p. 322). The answer to credit expansion, that is, is still more credit expansion. +[^80]: On his program of permanent inflation see also this remark on the trade cycle: “The right remedy for the trade cycle is not to be found in abolishing booms and keeping us permanently in a semi-slump; but in abolishing slumps and thus keeping us permanently in a quasi-boom” (p. 322). Ang sagot sa pagpapalaki ng kredito, yun ay, ay mas marami pang pagpapalaki ng kredito. [^81]: Ibid., p. 20. [^82]: Ibid., p. 210; second emphasis added. -[^83]: Contrary to Keynes’s fanciful fears, the demand for money can never be infinite, because everyone must obviously consume sometimes (and cannot delay consumption further); and at such points liquidity preference is definitely finite. +[^83]: Salungat sa imahinatibong mga takot ni Keynes, ang pangangailangan para sa pera ay hindi kailanman maaaring walang katapusan, dahil ang lahat ay malinaw na dapat kumonsumo paminsan-minsan (at hindi maaaring antalahin ang pagkonsumo ng higit pa); at sa gayong mga punto ang kagustuhan sa liquidity ay siguradong may hangganan. -[^84]: The second element of Keynes’s stagnation theory is equally false. It may be that that saving in the definition of equaling investment increases overproportionally with increasing incomes—while it can never reach 100 percent. Yet this situation certainly should give no one concern regarding the social income produced. It is, however, *not* true that savings in the sense of hoarding increases with increasing incomes, and that the greatest leakage then occurs among the rich and in wealthy societies. The opposite is true. If real income increases because the economy, supported by additional savings, is expanding, the purchasing power of money increases (the money stock being given). But at a higher purchasing power of the money unit, the amount of cash demanded actually falls (the demand for money schedule being given). Thus, if anything, the leakstagnation nonproblem should actually diminish rather than increase with increasing wealth. \ No newline at end of file +[^84]: Ang ikalawang elemento ng teorya ng pagwawalang-kilos ni Keynes ay kapwa na mali. Maaari na ang pag-iipon sa depinisyon ng pagtumbas sa labis na proposyon ng pagtaas ng pamumuhunan sa tumataas na mga kita—habang hindi ito maaaring umabot ng 100 porsiyento kailanman. Yet this situation certainly should give no one concern regarding the social income produced. Ito ay, gayunpaman, *hindi* totoo na ang mga pag-iipon sa diwa ng pag-iimbak ay tumataas sa pagtaas ng mga kita, at ang pinakalubos na pagtagas ay samakatuwid nangyayari sa mga mayayaman at sa mga mayayamang lipunan. Ang kabaligtaran ay tama. If real income increases because the economy, supported by additional savings, is expanding, the purchasing power of money increases (the money stock being given). But at a higher purchasing power of the money unit, the amount of cash demanded actually falls (the demand for money schedule being given). Thus, if anything, the leakstagnation nonproblem should actually diminish rather than increase with increasing wealth. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_01.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_01.md index 5b84a5ca5..3840923ce 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_01.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_01.md @@ -1,38 +1,38 @@ -## How is Fiat Money Possible? —or, The Devolution of Money and Credit +## Gaano kaposible ang Salaping Fiat? —o, Ang Debolusyon ng Salapi at Pagpapautang -Fiat money is the term for a medium of exchange which is neither a commercial commodity, a consumer, a producer good, nor title to any such commodity. It is irredeemable paper money. In contrast, *commodity* money refers to a medium of exchange which is either a commercial commodity or a title thereto. +Ang salaping fiat ay ang termino sa paraan ng pagpapalitan ng hindi komersyal na kalakal, isang konsyumer, isang kalakal ng prodyuser, o anumang titulo sa mga nasabing mga kalakal. Ito ay hindi natutubos na salapi. Sa kabaliktaran, *kalakal* na salapi ay tumutukoy sa paraan ng palitan na pwedeng komersyal na kalakal o anumang titulo dito. -There is no doubt that fiat money is *possible*. Its theoretical possibility was recognized long ago, and since 1971, when the last remnants of a former international gold (commodity) standard were abolished, all monies have in fact been nothing but irredeemable pieces of paper. +Walang duda na ang salaping fiat ay *posible*. Ang teoretikal na posibilidad nito ay nakilala na noon pa, at mula pa 1971, noong ang huling labi ng dating internasyonal na gintong (kalakal) pamantayan ay nabuwag, lahat ng uri ng salapi ay walang anu pa man kundi mga hindi natutubos na piraso ng papel. -The question to be addressed in this paper is *how* is a fiat money possible? More specifically, can fiat money arise as the natural outcome of the interactions between self-interested individuals; or, is it possible to introduce it without violating either principles of justice or economic efficiency? +Ang tanong na dapat sinalita sa papel na ito ay *paano* ang salaping fiat ay posible? Higit na tinutukoy, ang salaping fiat ba ay umusbong mula sa natural na kinalabasan ng mga interaksyon sa pagitan ng pansariling interesadong mga indibidwal; o, posible kaya na ipakilala ito ng walang paglabag alinman sa prinsipyo ng hustisya o ekonomikong kahusayan? -It will be argued that the answer to the latter question must be negative, and that no fiat money can ever arise “innocently” or “immaculately.” The arguments advancing this thesis will be largely constructive and systematic. However, given the fact that the thesis has frequently been disputed, along the way various prominent counterarguments will be criticized. Specifically, the arguments of the *monetarists*, especially Irving Fisher and Milton Friedman, and of some *Austrian* “free bankers,” especially Lawrence White and George Selgin, in ethical and/or economic support of either a total or a fractional fiat money will be refuted. +Ito ay mapagtatalunan na ang sagot sa huling katanungan ay kailangan na negatibo, at ang walang fiat na salapi ay hindi kailanman lalabas "walang kasalanan" o "walang bahid-dungis." ang mga argumento na nagsusulong ng tesis na ito ay mas na kakabuti at sistematiko. Gayunpaman, ibinigay ang katotohanan na ang tesis ay palaging pinagdedebatihan, kasama ang paraan ng iba't ibang mga tanyag na ipinapahayag ay punahin. Sa partikular, ang mga pagtatalo ng *mga monetarist*, lalo na kay Irving Fisher at milton Friedman, at ang ilang *awstrya* " ng libreng bangkero," lalo na kay Lawrence White at George Selgin, sa etikal at/o suportang pang-ekonomiya ng alinman sa isang kabuuan o ang isang praksyonal na fiat na salapi ay pinabulaanan. -### The Origin of Money +### Ang pinanggalingan ng salapi -Man participates in an exchange economy (instead of remaining in self-sufficient isolation) insofar as he prefers more goods over less and is capable of recognizing the higher productivity of a system of division of labor. The same narrow intelligence and self-interest is sufficient to explain the emergence of a—and ultimately only one—commodity money and a—and ultimately only one, worldwide—monetary economy.[^1] Finding their markets as buyers and sellers of goods restricted to instances of double coincidence of wants (A wants what B has and B wants what A has), each person may still expand his own market and thus profit more fully from the advantages of extended division of labor if he is willing to accept not only directly useful goods in exchange, but also goods with a higher degree of marketability than those surrendered. For even if they have no direct usevalue to an actor, the ownership of relatively more marketable goods implies by definition that such goods may in turn be more easily resold for other, directly useful goods in later exchanges, and hence that their owner has come closer to reaching an ultimate goal unattainable through direct exchange. +Ang mga tayo ay nakkikilahok sa isang palitan ng ekonomiya (imbles na natitira sa sarili na paghihiwalay) hanggang sa mas pinili nya ang mas higit pang mga paninda sa mas mababa at may kapasidad na makilala ang higit na mataas na paninda ng isang pamamaraan ng paghahati ng gawain. Ang parehas na makitid na pag-iisip at pansariling-interes ay sapat na para ipaliwanag ang paglabas ng isang—at sa huli ay isa lamang—ang pera ng paninda at isang—at sa huli ay isa, lamang, sa buong daigdig—pera ng ekonomiya.[^1] Ang paghahagilap ng kanilang mga pamilihan bilang mga suki at mga taga-benta ng mga paninda na pinaghihigpitan sa pagkakataon ng dalawang pagkakatulad ng mga gusto (A ang gusto ng kung ano ang B at ang gusto ng B kung ano ang A ay), ang bawat tao ay pwedeng parin palawakin ang kanyang sariling pamilihan at kaya naman ay kumikita ng mas higit na ganap galing sa mga pakinabang ng pinalawak na paghahati ng trabaho kung gusti nyang tanggapin ng ng hindi lamang diretsong kapaki-pakinabang na mga paninda sa pakikipagpalitan, kundi pati na rin ang mga paninda na may mas higit na mataas na antas ng kakayahang maipagbibili kesa sa mga sumuko. Para sa kahit kung walang silang direktang usbong sa isang artista, ang pagkamay-aring relatibong mas higit na mabibili ng mga paninda ay nagpapakita sa kahulugan na ang mga gayong paninda ay pwedeng maging mas madali sa muling pagbebenta para sa iba, diretsong kapaki-pakinabang na mga paninda sa hiling mga palitan, at kaya naman na ang kanilang pag-aari ay lumapit para makuha ang isang tunay na layunin na hindi nakamit sa pamamagitan ng diretsong palitan. -Motivated only by self-interest and based on the observation that directly traded goods possess different degrees of marketability, some individuals begin to demand specific goods not for their own sake but for the sake of employing them as a medium of exchange. By adding a new component to the pre-existing (barter) demand for these goods, their marketability is still further enhanced. Based on their perception of this fact, other market participants increasingly choose the same goods for their inventory of exchange media, as it is in their own interest to select such commodities as media of exchange that are already employed by others for the same purpose. Initially, a variety of goods may be in demand as common media of exchange. However, since a good is demanded as a medium of exchange—rather than for consumption or production purposes—in order to facilitate future purchases of directly serviceable goods (i.e., to help one buy more cheaply) and simultaneously widen one’s market as a seller of directly useful goods and services (i.e., help one sell more dearly), the more widely a commodity is used as a medium of exchange, the better it will perform its function. Because each market participant naturally prefers the acquisition of a more marketable and, in the end, universally marketable medium of exchange to that of a less or non-universally marketable one, +Inudyukan lamang ng pansariling-interes at base sa pagmamatyag na diretsong palitan ng mga paninda ay nagtataglay ng iba't ibang antas ng kakayahang maipagbibili, ang ilang mga indibidwal ay nagsimulang huminge ng partikular na paninda na hindi para sa sariling kapakanan ng gumamit nito bilang isang paraan ng palitan. Sa pamamagitan ng pagdagdag ng isang bagong sangkap sa pre-umuosbong na (palitan) kailangan para sa mga panindang ito, ang kanilang kakayahang maipagbibili ay karagdagang pinahusay. Base sa kanilang pagkaunawa dito sa katotohanan, ang iba bang mga kasali sa pamilihan ay lalong pumili ng parehas na mga paninda sa kanilang imbentaryo ng palitan ng midya, dahil sa kanilang sariling interes na pumili ng ganitong mga paninda bilang midya ng palitan na ginagamit ng iba para sa parehas na layunin. Sa simula, ang isang klase ng mga paninda ay pwedeng kailangan bilang karaniwang palitan ng midya. Gayunpaman, dahil ang isang magaling ay kailangan biilang isang paraan ng palitan—sa higit para sa paggamit o mga produksyon ng layunin—para mapabilis ang mga kasalukuyang pagbili ng mga diretsong mapakinabangan ng mga paninda (ibig sabihin, para matulungan ang isang bumili na pinaka-mura) at sabay na palakihin ang isang pamilihan bilang isang tagapatinda ng diretsong mapakinabangan ang mga paninda at serbisyo (ibig sabihin, tulungan ang tagapagtinda ng may pagmamahal), ang mas malaking paninda ay ginagamit bilang isang paraan ng palitan, ang mas magaling na ito ay gumawa nitong pangsyon na ito. Sapagkat ang bawat kasali sa pamilihan ay natural na mas pinili ang pagkuha ng isang mas mabenta at, sa huli, ang pangkalahatang mga paraan ng palitan na ang isang mas mababa o hindi pangkaraniwang mabibili ng isa, -> there would be an inevitable tendency for the less marketable of the series of goods used as media of exchange to be one by one rejected until at last only a single commodity remained, which was universally employed as a medium of exchange; in a word, money.[^2] +> magkakaroon ng isang hindi mapigilan na pagkagusto para sa mas mabibili ng serye ng mga paninda ng ginagamit bilang midya ng palitan na paisa-isang inayawan sa huling isang solong paninda na nanatili, na sa pang-unibersal ay nagtatrabaho bilang isang paraan ng palitan; sa isang salita, salapi.[^2] -With this, and historically with the establishment of the international gold standard in the course of the nineteenth century (until 1914), the end desired through any one market participant’s demand for media of exchange is fully accomplished. With the prices of all consumer and capital goods expressed in terms of a single commodity, demand and supply can take effect on a worldwide scale, unrestricted by absences of double coincidence of wants. Because of its universal acceptability, accounting in terms of such money contains the most complete and accurate expression of any producers’ opportunity costs. At the same time, with only one universal money in use—rather than several ones of limited acceptability—the market participants’ expenditures (of directly serviceable goods) on holdings of only indirectly useful media of exchange are optimally economized; and with expenditures on indirectly useful goods so economized, real wealth (wealth in the form of stocks of producer and consumer goods) is optimized as well. +Kasama nito, at sa kasaysayan na may kasamang pagtatag ng pandaigdigan na gintong pamantayan sa pinagdaraanan ng ikalabinsiyam na siglo (hanggang 1914), ang nais na katapusan sa pamamagitan ng anumang isang kalahok sa pamilihan na pangangailangan para sa midya ng ganap na palitan ay nagawa. Gamit ang mga presyo ng lahat ng mga mamimili at ang puhunan ng mga paninda sa pagpapahayag sa mga termino ng isang solong paninda, pangangailangan at suplay ay pwedeng magkaroon sa buong daigdig na eskala, hindi ipinagpapahintulot ng mga absensya ng dalawang beses ng pagkakataon ng mga hinihiling. Dahil sa ito ay pangkalahatang katanggap-tanggap, ang managot sa mga tuntunin ng naturang salapi ay naglalaman ng pinaka-kumpleto at tamang pagpapahayag ng kahit anumang mga gastos sa oportunidad ng mga tagagawa. Kasabay nito, na may isang pang-unibersal na gigamit sa salapi—sa higit na ang ilan sa mga limitadong pagtanggap—ang pag-gastos ng mga kasali sa pamilihan (ng mga diretsong mahusay maglingkod sa mga paninda) sa mga pinagkakatiwalaan ng hindi-tuwirang kapaki-pakinabang na palitan ng midya ay magaling na nakakatipid; at may mga paggasta sa mga hindi-tuwirang kapaki-pakinabang na mga paninda para maging mas matipid, totoong kayamanan (ang kayamanan sa porma ng mga stak prodyuser at mga paninda ng mamimili) ay umasa sa din sa mabuti. -According to a long—Spanish-French-Austrian-American—tradition of monetary theory,[^3] a money’s originary function—arising out of the existence of uncertainty—is that of a *medium of exchange*. Money *must* emerge as a *commodity* money because something can be demanded as a medium of exchange only if it has a pre-existing barter demand (indeed, it must have been a highly marketable barter commodity), and the competition between monies *qua* media of exchange inevitably leads to a tendency of converging toward a *single* money—as the most easily resold and readily accepted commodity. +Ayon sa isang pang-tradisyonal na teyorya ng salapi ng—Espanyol-Pranses-awstrya-amerika, [^3] ang isang tunay na pangsyon ng salapi—na lumitaw sa pagkakaroon ng kawanalan ng kasiguraduhan—ay isang *paraan ng palitan*. Ang salapi *ay kailangan*ay lumabas bilang isang *paninda*dahil ang salapi ng isang bagay ay pwedeng kailanganin bilang isang paraan ng palitan lamang kung meroong itong pre-umuosbong na palitan na kilangan (sa katotohanan, ito ay kailangan na isang mataas na mabiling palitan ng paninda), at ang paligsahan sa pagitan ng mga salapi*qua* ng midya ay hindi pwedeng hindi mapunta sa *isang* salapi—bilang pinaka-madaling muling magbenta at kaagad na tinanggap na paninda. -In light of this, several popular notions of monetary theory are immediately revealed as misguided or fallacious. +Sa kaliwanagan ng mga ito, ang iba-ibang sikat na mga paniniwala ng teyorya ng salapi ay agad naibunyag bilang ng naligaw ng landas o nakakalinlang. -What about the idea of a commodity reserve currency? Can bundles (baskets) of goods or titles thereto be money?[^4] No, because bundles of different goods are by definition less easily salable than the most easily salable of its various components, and hence commodity baskets are uniquely *unsuited* to perform the function of a medium of exchange (and it thus is no mere accident that no historical examples for such money exist). +Kamusta naman ang ideya ng isang paninda sa pag-reserba ng salapi? Pwede bang mag-bugkos ng (mga basket) ng mga paninda o mga titulo patungo sa salapi?[^4] Hindi, dahil ang mga bugkos ng iba't ibang mga paninda ay sa pamamagitan ng mas madaling mabibili kesa ang pinaka madaling maibenta ng iba't ibang mga parte nito, at kaya naman ang mga kaing ng paninda ay katangi-tangi *hindi nababagay* para maisagawa ang pangsyon ng isang paraan ng palitan (at sa ganito ay hindi lamang aksidente na walang mga makasaysayang halimbawa para sa naturang salapi ang umuosbong). -What about the—Friedmanite—idea of freely fluctuating “national monies” or of “optimal currency areas?”[^5] It must be regarded as absurd, except as an intermediate step in the development of an inter-national money. Strictly speaking, a monetary system with rival monies of freely fluctuating exchange rates is still a system of partial barter, riddled with the problem of requiring double coincidence of wants in order for exchanges to take place. The lasting existence of such a system is dysfunctional of the very purpose of money: of facilitating exchange (instead of making it more difficult) and of expanding one’s market (rather than restricting it). There are no more “optimal”—local, regional, national or multinational monies or currency areas than there are “optimal trading areas.” Instead, as long as more wealth is preferred to less and under conditions of uncertainty, just as the only “optimal” trading area is the whole world market, so the only “optimal” money is *one* money and the only “optimal” currency area the entire globe. +Ano ang ukol sa—Friedmanite—ang ideya ng malayang pagbabago "ang mga nasyonal na mga salapi" o ng "pinakamainam na lugar ng salapi?[^5] ito ay kailangan na itinuturing na walang katotohanan, maliban sa isang intermediya na hakbang sa pagsulong ng isang pambansang salapi. Istrikto na pagsasalita, ang isang sistemang salapi na may katunggalo na mga salapi ng malayang pagbabago na mga halaga ng palitan ay hanggang ngayon pa rin ng isang sistema ng bahagyang palitan, na puno ng suliranin ng pangangailangan ng dalawang pagkakaparehas na mga gusto para ang mga palitan ay mangyari. Ang walang hanggang pag-iral ng gantong sistema ay hindi gumagaling sa mismong hangarin ng salapi: ng pagpapabilis ng palitan (sa higit na gawin itong mas mahirap) at ang pagpapalaki ng isang pamilihan (sa higit na paghihigpit nito). Wala nang iba pang "pinakamainam"—mga lokal, rehiyonal, nasyonal o multinasyunal na salapi o mga lugar ng salapi kesa sa may mga "pinakamainam na lugar ng palitan ng kalakal" imbles, hangga't ang mas maraming yaman ay ninais na mas mababa at sa kundisyon ng kawalan ng kasiguraduhan, gaya lamang ng "pinakamainam na kalakalan sa buong daigdig ng pamilihan, kaya naman ang tanging "pinakamainam" na salapi ay *isa*ng salapi at ang tanging "pinakamainam" na lugar ng mga salapi sa buong daigdig. -What about the idea, central to monetarist thought since Irving Fisher, that money is a “measure of value” and of the notion of monetary “stabilization?”[^6] It represents a tangle of confusion and falsehood. First and foremost, while there exists a motive, a purpose for actors wanting to own media of exchange, no motive, purpose or need can be discovered for wanting to possess a measure of value. Action and exchange are expressive of *preferences*—each person values what he acquires more highly than what he surrenders—*not* of identity or equivalency. No one ever needs to *measure* value. It is easily explained why actors would use cardinal numbers—to count—and construct measurement instruments—to measure space, weight, mass and time: In a world of quantitative determinateness, where means can only produce limited effects, counting and measuring are the prerequisite for successful action. But what imaginable technical or economic need could there possibly be for a measure of *value*? +Ano ang ukol sa ideya, na mahalaga sa pag-iisip ng monetarismo galing kay Irving Fisher, ba ang salaping iyon ay isang "panukat ng halaga" at ng paniniwala sa salapi ng "pagpapapanatag?"[^6] ito ay nagpapakita sa isang magulong pagkalito at kabulaanan. Una at nangunguna sa lahat, habang may motibo, isang hangarin para sa mga aktor na gustong magkaroon ng midya ng palitan, walang motibo, hangarin o kailangan ay pwedeng madiskubre na magkaroon ng isang panukatan ng halaga. Ang pag-askyon at palitan ay nagpapahiwatig ng *mga kagustuhan*—sa bawat tao na may halaga na kung ano ang mga nakamit nya nang mas mataas kesa sa kung ano ang kanyang inayawan ng—*walang* pagkakakilanlan o pagkapareho. Walang sinuman kahit kailan na kinakailangang *saukatin*ang halaga. Ito ay madaling ipaliwanag na kung bakit ang mga aktor ay gumagamit ng mga kardinal na numero—sa pagbilang—at bumuo sa pagsukat ng mga instrumento—para masukat ang espasyo, bigat, masa at oras: sa mundo ng determinasyon ng dami, na kung saan ang ibigsabihin ay pwedeng lamang gumawa ng mga limtadong resulta, pagbibilang at pagsusukat ay ang pangunang kailangan para sa matagumpay na pag-askyon. Subali't ano ang pwedeng maisip na pan-teknikal o pang-ekonomiya na kailangan ay pwedeng meroong para sa isang panukat ng *halaga*? -Second, setting these difficulties aside for a moment and assuming that money indeed measures value (such that the money price paid for a good represents a cardinal measure of this good’s value) in the same way as a ruler measures space, another insurmountable problem results. Then the question arises “what is the value of this measure of value?” Surely it must have value just as a ruler must have value, otherwise no one would want to own either one. Yet it would obviously be absurd to answer that the value of a unit of money—one dollar—is one. One what? Such a reply would be as nonsensical as answering a question concerning the value of a yardstick by saying “one yard.” The value of a cardinal measure cannot be expressed in terms of this measure itself. Rather, *its* value must be expressed in ordinal terms: It is better to have cardinal numbers and measures of length or weight than merely to have ordinal measures at one’s disposal. Likewise it is better if, because of the existence of a medium of exchange, one is able to resort to cardinal numbers in one’s costaccounting, rather than having to rely solely on ordinal accounting procedures, as would be the case in a barter economy. But it is impossible to express in cardinal terms *how much* more valuable the former techniques are as compared with the latter. Only ordinal judgments are possible. It is precisely in this sense, then, that ordinal numbers—ranking, preferring—must be regarded as more fundamental than cardinal ones and value be considered an irreducibly subjective, nonquantifiable magnitude. +Pangalawa, pagtatakda ng mga kahirapan na ito sa isang sandali at ipagpalagay na abg salapi ay talagang sumusukat sa halaga (gaya na ang halaga ng salapi na binabayaran para sa isang mabuting sumasagisag sa isang kardinal na halaga ng panukalang kabutihan na ito) sa parehas na paraan ng isang ruler ang panukat sa espasyo, ang isa pang mga epekto ng hindi maiiwasang suliranin. Pagkatapos ang tanong ay lumitaw "Ano ang halaga ng panukalang ito?" siguradong ito ay kailangan magkaroon ng halaga gaya ng isang ruler ay kailangan magkaroon ng halaga, kung hindi man ay walang gusto nais na magkaroon ng kahit alinman sa isa. Gayon pa man maliwanag na walang katotohanan na sagot na ang halaga ng isang yunit ng salapi—isang dolyar—ay isa. Ano isa? Ang nasabing sagot ay magiging walang bisa bilang pagsagot sa isang tanung ukol sa halaga ng isang pamantayan sa pamamagitan ng pagpapahayag ng "isang yarda." ang halaga ng isang kardinal na panukat ay hindi pwedeng magpahayag sa mga termino nitong panukat mismo. Sa halip, *itong* mga halaga ay kailangan na ipahayag sa mga termino ng ordinal" itoay mas magaling na magkaroon ng mga bilang ng kardinal at mga sukat ng haba o timbang kesa lamang na magkaroon ng ordinal na mga panukat sa isang pagtatapon. Gayundin mas mabuti kung, dahil sa pagkakaroon ng isang paraan ng palitan, ang isa ay pwedeng gumamit ng mga bilang ng kardinal sa isang costaccounting, sa higit na dapat umasa lamang sa ordinal na pamamaraan ng accounting, gaya ng magiging kaso sa isang ekonomiya ng palitan. Subali't imposibleng sabihin sa mga kardinal na termino *kung magkano* ng mas mahalaga ang dating mga pamamaraan kumpara sa dati. Ang paghatol lamang sa mga ordinal ay posible. Ito ay tiyak sa gantong diwa, samakatwid, ang mga ordinal na mga numero—pagraranggo, mas gusto—ay kailangan na itinuturing na mas pangunahin kesa sa mga kardinal at halaga na tinuturing na isang hindi na mababawasan na subhektibo, hindi-kwantitatibong magnitude. -Moreover, if it were indeed the function of money to serve as a measure of value, one must wonder why the demand for such a thing should ever systematically exceed one per person. The demand for rulers, scales, and clocks, for instance, exceeds one per person only because of differences in location (handiness) or the possibility of their breaking or failing. Apart from this, at any given point in time and space, no one would want to hold more than one measurement instrument of homogeneous quality, because a *single* measurement instrument can render *all* possible measurement services. A second instrument of its kind would be useless. +Saka, kung talagang ang paggastos ng salapi para maghatid ng bilang isang sukatan ng halaga, kailangan magtaka kung bakit ang kailangan para sa naturang bagay ay kailangan na sistematikong humigit sa isa bawat tao. Ang kailangan para sa mga panukat, mga iskala at mga orasan, para sa instansiya, ay humigit sa kada tao lamang dahil sa mga pagkakaiba sa kinalalagyan (kakayahan) o ang posibilidad ng kanilang paglabag o kabiguan. Maliban dito, sa kahit anumang ibinigay na tuldok sa oras at espasyo, walang sinuman ang gustong humawak ng mas higit sa isang kagamitan ng pagsukat ng magkakaparehas ng kalidad, dahilang isang *solong* panukat ng kagamitan ay pwedeng mailarawan *lahat* ng posibleng mga serbisyong panukat. Ang pangalawang uri ng instrumentong ito ay walang kwenta. -Third, in any case, whatever the *characteristicum specificum* of money may be, money is a *good*. Yet if it is a good, then it falls under the law of marginal utility, and this law *contradicts* any notion of a stable- or constant-valued good. The law follows from the proposition that every actor, at any given point in time, acts in accordance with his subjective preference scale and chooses to do what he expects—rightly or wrongly—to satisfy him more rather than less, and that in so doing he must invariably employ quantitatively definite (limited) units of qualitatively distinct goods as means and thus, by implication, must be capable of recognizing unit-additions and -subtractions to and from his supply of means. From this incontestably true proposition it follows that an actor always prefers a larger supply of a good over a smaller one (he ranks the marginal utility of a larger sized unit of a good higher than that of a smaller sized unit of the same good) and that any increment to the supply of a good by an additional unit—of any unit-size that an actor considers and distinguishes as relevant—will be ranked lower (valued less) than any same-sized unit of this good *already* in one’s possession, for it can only be employed as a means for the removal of an uneasiness deemed less urgent than the least urgent one *up-to-now* satisfied by the same sized unit of this good. In other words, the marginal utility of a given-sized unit of a good decreases or increases as the supply of such units increases or decreases. Each change in the supply of a good therefore leads to a change in this good’s marginal utility. Any change in the supply of a good A, as perceived by an actor X, leads to X’s *re*-evaluation of A. X attaches a *different* value-rank to A now. Hence, the search for a stable or constant-valued good is obviously illusory from the outset, on a par with wanting to square the circle, for every action involves exchange, and every exchange alters the supply of some good. It either results in a diminution of the supply of a good (as in pure consumption), or it leads to a diminution of one and an incrementation of another (as in production or interpersonal exchange). In either case, as supplies are changed in the course of any action, so are the values of the goods involved. To act is to purposefully *alter* the value of goods. Hence, a stable-valued good—money or anything else—must be considered a constructive or praxeological impossibility. +Pangatlo, sa kahit anumang kaso, anuman ang *katangian ng specificum* ng salapi ay pwedeng, ang salapi ay isang *mahusay*. Ngunit kung ito ay mabuti, saka ito ay bumaba sa ilalim ng batas ng marginal na kahalagahan, at ang itong batas *ng mga pagkakontra* kahit anumang paniwala ng isang matibay o ang patuloy na pagpapahalaga sa kabutihan. Ang batas ay sumunod sa pahayag na bawat artista, at sa kahit anumang naibigay na punto sa oras, ay sang-ayon sa kanyang kagustuhang iskala at ang gawin ang pinili nyang inaasahan—tama o mali—sa para matuwa sa kanya sa mas higit pa kesa sa mas mababa, at sa paggawa nito ay kailangan na sya ay palaging gumagamit ng may dapat na sinusunod na siguradong (limitadong) mga yunit ng mga kwalitadong natatanging paninda bilang paraan at kaya naman, sa pamamagitan ng implikasyon, ay kailangan makilala ang mga karagdagang-mga yunit at -mga pagbabawas sa at galing sa kanyang suplay ng mga paraan. Galing sa hindi mapaninwalaan na totoong pahayag na ito ay sumusunod na ang isang artistaay laging mas nais ang isang mas malawak na suplay ng isang magaling sa isang mas maliit na isa (sya ay nagkaroon ng ranggo na maginal na palingkurang-bayan ng isang mas malaking sukat na yunit ng isang higit na mataas kesa sa isang mas maliit na sukat na yunit ng parehas na magaling) at na ang kahit anumang paglaki sa suplay ng isang mabuti sa pamamagitan ng isang karagdagang yunit—ng kahit anong-sukat na isinasaalang-alang ng isang aktor at tinuturo bilang may-katuturan—maging mas mababa ang ranggo (mababang halaga) kesa sa kahit anumang parehas na sukat ng yunit nitong maganda *na* sa pag-aari ng isa, sapagkat pwede lamang itong gamitin bilang isang paraan para sa pagtanggal ng isang kabalisahan na itinuturing na mas kagyat kesa sa hindi gaanong importante *hanggang-sa-ngayon* nasiyahan sa parehas na sukat na yunit ng kabutihang ito. Sa ibang mga salita, ang marginal utility ng isang binigay-na sukat na yunit ng isang maling na pagbabawas o pagtataas bilang ang suplay ng nabanggit na mga yunit ay nagdadagdagan o bumababa. Bawat pagbabago sa suplay ng isang magaling sa gayon ay mapunta sa isang pagbabago sa marginal utility na ito ng mahusay. Ang kahit anumang pagbabago sa suplay ng isang magaling na A, gaya ng nakita ng isang artista X, mapunta sa X's *re*- pagsusuri ng A. X isama ang *iba't ibang* halaga-ng ranggo sa A ngayon. Buhat dito, ang paghahanap para sa isang matatag o pare-parehas na nagkakahalaga ng mahusay at malinaw na hindi mapapaniwala galing sa simula, kagaya ng pagnanais na parisukat at pabilog, para sa kada pagkilos ay ikadawit sa palitan, at ang kada pagpapalit ay nagbabagi sa suplay ng ilang mga kabutihan. Aliman sa mga ito ay epekto sa isang pagbabawas ng suplay ng isang mahusay na (gaya ng purong pagkunsumo), o ito ay mapunta sa isang pagpaliit ng isa at isang pagdagdag ng isa pa (gaya ng isang produksyon o interpersonal na palitan). Sa alinmang kaso, gaya ng mga suplay ay binago sa paraan ng kahit anumang pagkilos, kaya ang mga halaga ng mga paninday ay kadawit. Ang gumanap ay ang sinadya *ibahin* ang halaga ng mga paninda. Kaya naman, ang isang matatag-na halaga na mahusya—na salapi o kahit anumang bagay- ay kailangan isinasaalang-alang na makakatulong o ang praxeological na walang pasubali. Finally, as regards the idea of a money—a dollar—of constant purchasing power, there is the fundamental problem that the purchasing power of money *cannot be measured* and that the construction of price indices—any index—is scientifically arbitrary. (What goods are to be included? What relative weight should be attached to each of them? What about the problem that individual actors value the same things differently and are concerned about different commodity baskets, or that the same individual evaluates the same basket differently at different times? What is one to do with changes in the quality of goods or with entirely new products?)[^7] Moreover, what is so great about “stable” purchasing power anyway (however that term maybe arbitrarily defined)? To be sure, it is obviously preferable to have a “stable” money rather than an “inflationary” one. Yet surely a money whose purchasing power per unit *increased*—“deflationary” money—would be preferable to a “stable” one. diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_02.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_02.md index a90ae7dba..507e82956 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_02.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_02.md @@ -1,77 +1,77 @@ -### Mula sa Komodity Pera hanggang sa Fiat Pera: Ang Devolusyon ng Pera +### Mula sa kalakal na Pera tungo sa Fiat na pera: Ang Pag-bibigay ng pera -If money must arise as a commodity money, how can it become fiat money? It does so via the development of money substitutes (paper titles to commodity money)—but only fraudulently and only at the price of economic inefficiencies. +Kapag ang pera ay kailangang malaman bilang isang kalakal na pera, paano ba ito magiging pera na fiat? Ito ay isinasagawa na pamalit sa pagpapa-unlad ng pera (mga titulo sa halaga ng pera) ngunit tanging ang presyo ng mapanlinlang at tanging ang presyo ng ekonomiya ay para sa kawalan. -Under a commodity money standard such as the gold standard until 1914, money “circulated” on the one hand in the form of standardized bars of bullion and gold coins of various denominations trading against each other at essentially fixed ratios according to their weight and fineness. On the other hand, to economize on the cost of storing (safekeeping) and transacting (clearing) money, in a development similar to that of transferable property titles—including stock and bond certificates—as means of facilitating the spatial and temporal exchange of *non*money goods, side by side with money proper also gold certificates—property titles (claims) to specified amounts of gold deposited at specified institutions (banks)—served as a medium of exchange. This coexistence of money proper (gold) and money substitutes (claims to money) affects neither the total supply of money—for any certificate put into circulation an equivalent amount of gold is taken out of circulation (deposited)—nor the interpersonal income and wealth distribution. Yet without a doubt the coexistence of money and money substitutes and the possibility of holding money in either form and in variable combinations of such forms constitutes an added convenience to individual market participants. This is how intrinsically worthless pieces of paper can acquire purchasing power. If and insofar as they represent an unconditional claim to money and if and insofar as no doubt exists that they are valid and may indeed be redeemed at any time, paper tickets are bought and sold *as if* they are genuine money—they are traded against money at par. Once they have thus acquired purchasing power and are then deprived of their character as claims to money (by somehow suspending redeemability), they may continue functioning as money. As Mises writes: +Sa ilalim ng mahigpit na batayan ng pera tulad ng isang ginto hanngang 1914, ang pera ay "umikot" sa isang anyo sa uri ng pamantayan bar ng bullion at uri ng gintong mga barya iba't ibang mga denominasyon at sa pagkalakal laban sa bawat isa sa mahahalagang ratios kaugnay sa kanilang bigat at kanilang gaan. At sakabila nito, para mapag-ingatan ang halaga sa pag-iimbak (pag-iingat) at sa paglilipat (paglilinis) ng pera, at sa pag-unlad na gaya ng pagsasalin ng mga titulo ng mga ari-arian—kaugnay ang mga sertipiko ng stock at sertipiko ng bono—at nangangahulugan ng pagpapagaan ang malapd at pansamantalang pagpapalit ng *non* ng kalakal na pera, at tamang halaga ng pera gayun din ang sertipiko ng ginto—at mga titulo ng mga ari-arian (pagkuha) sa mga tinukoy na halaga ng mga nakadepoditong ginto sa tinutukoy na institusyon (mga bagko)—ay nagsisilbing katamtamang palitan. Ang kasama sa paghawak ng pera (ginto) at mga pamalit sa pera (ang pag-angkin sa pera) ay nakaka-apekto sa suplay ng pera—na para sa anumang pag-daloy na kasinghalaga na katumbas ng ginto na kinuha sa pag-daloy (idineposito)—sa pagbabahagi ng kita oh ng kayamanan. Walang pag-aalinlangan ang kasama sa paghawak ng pera at ang pamalit sa pera at ang posibilidad sa paghawak ng pera alinman sa anyo na nabubuo at ang kombinasyon ay walang katumbas na halaga sa paggaan ng paggamit ng indibidwal sa pakiki-isa sa merkado. Ito ay kung paano nagiging walang kwenta ng piraso ng papel at maaaring magkakuha ng kakayahan sa pagbili. Kapag ito ay kumakatawan ng matagal sa walang pasubali sa pagkuha sa pera sa katunayan ay walang pag-alinlangan ang pag-iral na ito ay balido at itoy makukuha kahit anong oras, ang mga pael na tikit ay nabili at naibenta *sa halip ito'y* mga tunay na pera—sila ay naipapalit laban sa pera at sa par. Kapag sila ay sandaling nakakuha ng kapangyarihan at sila ay nagiging mapag-angkin sa pera (sa pamamagitan ng pagsuspende sa pagreredeem), sila ay patuloy na pagaganahin ng pera. Gaya ng isinulat ni Mises: -> Before an economic good begins to function as money it must already possess exchange-value based on some other cause than its monetary function. But money that already functions as such may remain valuable even when the original source of its exchange-value has ceased to exist.[^9] +> Bago nagsimula ang pag-ikot ang ekonomiya dapat magkaroon ng halaga ang pera sa palitan sa kadahilanan ng iba bang paggamit ng pera. Ngunit ang paggamit ng pera ay nananatili ang halaga kahit ang ang pinagmulan nito ay hndi na umiiral pa. [^9] -However, would self-interested individuals *want* to deprive paper tickets of their character as titles to money? Would they *want* to suspend redeemability and adopt intrinsically worthless pieces of paper as money? Paper money champions like Milton Friedman claim this to be the case, and they typically cite a savings-motive as the reason for the substitution of fiat for commodity money: A gold standard involves social waste in requiring the mining and minting of gold. Considerable resources have to be devoted to the production of money.[^10] With essentially costless paper money instead of gold, such waste would disappear, and resources would be freed up for the production of directly useful producer or consumer goods. It is thus a fiat money’s higher economic efficiency which explains the present world’s universal abandonment of commodity money. But is it so? Is the triumph of fiat money indeed the outcome of some innocuous saving? Is it even conceivable that it could be? Can self-interested individuals really *want* to save as fiat money champions assume that they do? +Ganunpaman, nagiging interesado ang indibidwal sa *gusto ng* upang tanggalin ang tikit na papel ng kanilang karakter bilang halaga ng pera? Gusto nila ang *gusto ng*suspendehin ang pagreredeem at patibayin ang walang kwentang halaga ng piraso ng papel na pera? Ang kampanya sa pera tulad ni Milton Friedman ay nagsasabi na ito ay kaso, at kadalasang binibigyan nila ng diin na ito ay pagtitipid sa pera bilang dahilan para sa pamalit sa fiat na pera para sa pera na kalakal: Ang sukatan ng ginto ay kaugnay sa basura ng indibidwal na kabilang sa pagmimina at pag-minting ng ginto. Ang mga konsiderabol na pinagkukunan ng yaman ay dapat nakatuon sa produksyon ng pera.[^10] Sa pamamagitan ng walang halaga na papel na pera sa halip na ginto, mawawala ang mga basura, at ang pinagkukunan ay maaaring makaluwag sa produksyon ng direktang mapapakinabangan ng mga produser o ng mga mamimili. Dahil ba ito ay isang Fiat na pera ng mataas na ekonomiya ng kagalingan na nagpapaliwanag ngayon sa ating mundo na nag-aabandona sa kalakal na pera. Ngunit ito ba ay? Ang patagumpay ba ng fiat na pera sa katunayan ang kinalabasan ng pagtatago ng pera? Maiisip ba ito ng karamihan? Magiging intersado ba ang bawat indibidwal sa pagkakaroon ng *gusto na* para magtago ng fiat na pera para itago ang fiat na pera na ipakita na gawa nila? -Somewhat closer scrutiny reveals that this is impossible, and that the institution of fiat money requires the assumption of a very different—not innocuous but sinister—motive: Assume a monetary economy with (at least) one bank and money proper (“outside money” in modern jargon) as well as money substitutes (“inside money”) in circulation. If market participants indeed wanted to save on the resource costs of a commodity money (with the ultimate goal of demonetizing gold and monetizing paper), one would expect that first—as an approximation to this goal—they would want to give up using any outside money (gold). All transactions would have to be carried out with inside money (paper), and all outside money would have to be deposited in a bank and thus taken out of circulation entirely (Otherwise, as long as genuine money was still in circulation, those individuals making use of gold coins would demonstrate unmistakably—through their very actions—that they did *not* want to save on the associated resource costs.) +Ang pagsusuri ay nagpapakita na ito ay imposible, at ang institusyon ng fiat na pera ay kailangan ang palagay ng pagkakaiba—hindi nakakasira ngunit nakasasama—na motibo: Ang pagpalagay na ang ekonomiya ng pera sa (kahit na) isang bangko ang halaga ng pera ("sa labas ng per" sa modernong jargon) pati rin ang mga pamalit na pera ("perang nasa loob") sa pag-ikot. Kapag ang mga kalahok sa katunayan ay gustong makapagtabi sa pinagkukunan ng gastos ng pera ng kalakal (na ang layunin ay magsiyasat sa ginto at sa pag-monetize ng papel), ang isa ay naghahangad na ang una—bilang isang pagtatantya sa hangaring ito—gusto nilang ipalaganap ang paggamit ng pera sa labas (ginto). Ang lahat ng transaksyon ay kailangang ingatan sa loob ang pera (papel), at ang lahat ng pera sa labas ay dapat maideposito sa bangko at ngayon ay ginamit sa mahabang pagpapaikot sa loob, (Kung hindi, at ang tunay na pera ay nasa pag-ikot pa rin, ang bawat indibidwal ay gumagamit ng gintong barya na nagpapakita ng wlang pagkakamali—sa knilang mga galaw—na kanilang ginawa *hindi ang* ay gustong magtabi sa kaugnay na pinagkukunan ng gastos.) -However, is it possible that money substitutes can thus outcompete and displace genuine money as a medium of exchange? Even many hard money theoreticians have been too quick to admit such a possibility. The reason is that money substitutes are *substitutes* and have one permanent and decisive disadvantage as compared to money proper. Paper notes (claims to money) are redeemable at par only to the extent that a deposit fee has been paid to the depositing institution. Providing safeguarding and clearing services is a costly business, and a deposit fee is the price paid for guarded money. If paper notes are presented for redemption after the date up to which safeguarding fees were paid by the original or previous depositor, the depositing institution would have to impose a redemption charge and such notes would then trade at a discount against genuine money. The disadvantage of money substitutes is that they must be continuously redeposited and re-issued in order to maintain their character as money—their salability at par—and thus that they function as money only temporarily and discontinuously. Only money proper (gold coins) is permanently suited to perform the function as a medium of exchange. Accordingly, far from inside money ever displacing outside money, the use of money substitutes should be expected to be forever severely limited—restricted essentially to the transaction of very large sums of money and the dealings between regular commercial traders—while the overwhelming bulk of the population would employ money proper for most of their purchases or sales, thus demonstrating their preference for *not* wanting to save in the way fancied by Friedman.[^11] +Gayunpaman, posible pa ba na ang tunay na pera ay mayroong kalaban at paypapalit sa pera bilang daluyan ng palitan? Kahit na mayroong mga tunay na pera na theoreticians ay madaling malaman na ito ay isang posibilidad. Ang dahilan ay ito ang pamalit na pera na mga *pamalit ng mga* at mayroong permanente at may napagpasyahan na kawalan bilang pagkumpara sa tamang pera. Ang mga tala (pagkuha sa pera) ay nareredem sa par lamang at ang bayad sa idineposito ay binabayaran sa institusyon ng pagdedeposito. Ang pagbibigay ng pagbabantay at paglilinis ng mga serbisyo ay isang magastos na negosyo, at ang pagdeposito ay ang binabayaran para sa bantay saradong pera. Kapag ang mga tala sa papel ay pinakita para sa pagredeem sa nakalipas na petsa papunta sa pagbabantay ng bayad na binayaran sa orihinal sa nakalipas na nagdeposito, at ang institusyon sa nagdeposito ay kailangang magpatanaw ng kaukulang singil at ang tala ay dapat ipagbili sa diskwento laban sa tunay na pera. Ang hindi magandang dulot ng pamalit na pera ay kailangan nitong magpatuloy sa pagkadeposito at ang isyu ay ang panatilihin ang mga karakter ng pera—at kanilang salability sa par—at sa ngayon ay nagagamit sila bilang pansamantalang pera ng tuloy tuloy. Tanging ang tamang pera (gintong barya) ay permanenteng angkop sa pagganap ng function bilang mababang daluyan ng palitan. Sa gayon, mula sa par papasok mula sa loob ang pera ay hindi maaaring mawala sa halip ito ay magigigng limitado—hinigpitan ang malaking transaksyon ng malaking palitan ng pera at sa pakiki-isa sa pagitan ng mga regular na magangalakal—sa ngayon ang maraming tao ay gumagamit ng tamang pera parasa kanilang mga ibinibenta o benta, kayat nagkaroon sila ng interes para sa *hindi sa* may kagustuhan ng paraan kinagigiliwan na si Friedman.[^11] -Moreover, even if one assumed for the sake of argument that only inside money is in circulation while all genuine money is stored in a bank, the difficulties for fiat money proponents do not end here. To be sure, in their view matters appear simple enough: All commodity money sits idle in the bank. Wouldn’t it be more efficient if all of this idle gold were used instead for purposes of consumption or production—for dentistry or jewelry—while the function of a medium of exchange were assumed by a less expensive—indeed, practically costless—fiat money? Not at all. +Bukod dito, kahit na ang isang hindi tunay para sa kapakanan ng argumento na ang pera ay dapat na nasa sirkulasyon habang ang lahat ng tunay na pera ay nakaimbak sa bangko, ang hirap sa pagsusulong ng fiat na pera ay hindi dito nagtatpos. Para makasiguro, ang pagtingin nila sa mga bagay ay simple: At ang lahat ng pera ay nakaimbak sa bangko. Hindi ba mas maganda kung ang lahat ng ginto ay ginamit sa halip na gamitin lang sa paggastos o produksyon—para sa pagpapagawa ng ngipin o sa mga alahas—habang ang pagpapadaloy ng isang mababang palitan ay sa pamamagitan ng mas mababa —sa totoo halos hindi gagastos—ng fiat na pera? Hindi lahat. -First, the envisioned demonetization of gold certainly cannot mean that a bank thereby assumes ownership of the entire money stock, while the public gets to keep the notes. No one except the bank owner would agree to that! No one would want *such* savings. In fact, this would not be savings at all but an expropriation of the public by and to the sole advantage of the bank. No one could possibly *want* to be expropriated by somebody else. (Yet the expropriation of privately owned commodity money through governments and their central banks is the only method by which commodity money has ever been replaced by fiat money.) Instead, each depositor would want to retain ownership of his deposits and get his gold back. +Una, ang nakikitang pag-demonetization ng ginto ay tiyak na hindi maaaaring sabihin na ang isang bangko ay siya ang nag-mamay-ari ng naitagong pera, samantalang ang publiko ay nakakakuha ng ipormasyon para mapanatili ang mga tala. Maliban sa may ari ng bangko wla ng sasangyaon doon! Walang may gusto ni-isa sa*tulad nitong* mga ipon. Sa katunayan, hindi ito magiging ipon sa lahat maliban lang sa ekspropriyasyon ng publiko at sa nag-iisang kalamangan ng bangko. Walang magiging posible sa *gusto ng * para makuha ng kahit na sino. (sapagkat ang pagkuha ng pribadong pera ng pera na kalakal sa pamamagitan ng pamahahalaan at ng kanilang bangko sentral ay tanging paraan na kung saan ang pera ng kalakal ay nailipat na sa fiat na pera.) Sa halip, ang bawat nagdedeposito ay dapat mapanatili ang pagmamay-ari ng kaniyang mga nai-deposito at upang mabawi nya ang ginto pabalik. -Then, however, an insurmountable problem arises: Regardless who—the bank or the public—now owns the notes, they represent nothing but irredeemable paper. Formerly, the cost associated with the production of such paper was by no means only that of printing paper tickets, but more importantly that of attracting gold depositors through the provision of safeguarding and clearing services. Now, with irredeemable paper there is nothing worth guarding anymore. The cost of money production falls close to zero, to mere printing costs. Previously, with paper representing claims to gold, the notes had acquired purchasing power. But how can the bank or the public get anyone to accept them now? Would they be bought and sold for nonmoney goods at the formerly established exchange ratios? Obviously not. At least not as long as no legal barriers to entry into the note-production business existed; for under competitive conditions of free entry, if the (nonmoney) price paid for paper notes exceeded their production costs, the production of notes would immediately be expanded to the point at which the price of money approached its cost of production. The result would be hyperinflation. No one would accept paper money anymore, and a flight into *real values* would set in. The monetary economy would break down completely and society would revert back to a primitive, highly inefficient barter economy. Out of barter then, once again a new (most likely a gold) commodity money would emerge (and the note producers once again, so as to gain acceptability for their notes, would begin backing them by this money). What a way of achieving savings! +At pagkatapos, ganunpaman, at nag-sisimula ang isang prolema na hindi masosolusyonan: Anuman kanino—ang bangko o ang publiko—ngayon ay pinag-arian ang mga tala, sila ay walang kinatawanan ngunit hindi irredeemable na papel. Noon ay, ang gastos ay nabibilang sa produksyon ng nasabing papel na wala namang kahulugan kundi ang pagprint na papel na mga tikit, pero ang pinaka-importante ang pag-akit sa mga nagdedeposit ng ginto sa pamamagitan ng pagbabantay at magandang mga serbisyo. Ngayon ay, may irredemable na papel hindi na ito kailangan pang bantayan kahit kailan. Ang paggastos ng pera sa produksyon ay bumagsak sa sero, para lang sa gastosin sa pag-print. Sa nakaraan, ang papel ay kumakatawan sa pagkuha ng gisnto, ang mga tala ay nagagamit sa pagbili. Paano ba ito matatanggap ng bangko o ng publiko upang kunin at tanggapin ang mga ito ngayon? Gusto ba nila bilihin at ibenta para sa hindi mga pera na mga kalakal sa dating naitatag na mga palitan na ratio? Halatang hindi. Kahit na basta walang legal na hahadlang upang pumasok ang produksyon-ng tala ng umiiral na negosyo; at sa ilalim ng kondisyon ng pakikipag-kumpitensya ng walang bayad na pagpasok, kapag ang (hindipera) binayaran ang presyo para sa mga papel na tala at lumagpas ang gastos nila sa produksyon, ang produsyon ng mga tala ay agad nilang pinalaki sa puntong na kung saan ang halaga ng pera ay natanggap ang gastos ng produksyon. Ang resulta ay magiging hyperinflation. Kahit nia sinuman ay walang tatanggap ng papel na pera kahit kailan, at ang paglipad patungo sa *mga totoong halaga ng*ay dapat maitakda. Ang pang-ekonomiyang pera ay masisisra na talaga at ang lipunan ay babaliks sa dating sinauna, sa mataas na magandang ekonomiya na barter. Sa kabila ng barter at pagkatapos, may isang bagong (Katulad ng isang ginto) na pera ng kalakal ang lumitaw (at ang nagpoprodus muli ng mga tala, para makatanggap ng tama para sakanilang mga tala, at magsimulang bumalik sakanila ang kanilang pera). Anong klaseng paraan ang pagkamit ng pag-iipon! -If one is to succeed in replacing commodity money by fiat money, then, an additional requirement must be fulfilled: Free entry into the note-production business must be restricted, and a money *monopoly* must be established. A single paper money producer is also capable of causing hyperinflation and a monetary breakdown. However, insofar as he is legally shielded from competition, a monopolist can safely and knowingly restrict the production of his notes and thus assure that they retain their purchasing power. He then presumably would assume the task of *redeeming* old notes at par for new ones, as well as that of again providing safeguarding and clearing services in accepting note deposits in exchange for his issuance of substitutes of notes—demand deposit accounts and checkbook money—against a depositing fee. +Kapag ang isa ay nagtagumpay sa paglilipat ng pera ng kalakal sa pamamagitan ng fiat na pera, Pagkatapos ay, ang karagdagang pangangailangan ay dapat maipatupad: Ang libreng pagpasok sa negosyo ng mga tala ay higpitan, at ang pera na *monopolyo na* ay dapat maitatag. Ang nag-iisang gumagawa ng papel na pera ay may kakayahang makapagbigay ng hyperinflation ng pagbasak ng pera. Gayunpaman, sa katagalan siya ay legal na pinangangalagaan mula sa kompetisyon, ang isang monopolista ay dapat ligtas at kailangang paghigpitan ang produksyon ng kaniyang mga tala at dapat nyang tiyakin ang kaniyang kapangyarihan sa pagbili nito. Malang na gagawin niya ang gawain ng *sa pagtubos* ng mga lumang mga tala sa par para sa mga bago, pati na rin ang pagbigay ng pagbabantay at sa paglilinis ng serbisyo sa pagtanggap ng mga tala na naideposito kapalit ng kaniyang mga pamalit na mga tala—gaya ng demand na mga account na mga deposito at ang pera sa checkbook—laban sa bayad ng deposito. -Regarding this scenario, several related questions arise. Formerly, with commodity money every person was permitted to enter the gold mining and coining business freely—in accordance with the assumption of self-interested, wealth-maximizing actors. In contrast, in order for Friedman’s “fiat money dividend” to come into existence, competition in the field of money production would have to be outlawed and a monopoly erected. Yet how can the existence of a legal monopoly be reconciled with the assumption of self-interest? Is it conceivable that self-interested actors could agree on establishing a fiat money monopoly in the same way as they can naturally agree on participating in the division of labor and on using one and the same commodity as a medium of exchange? If not, does this not demonstrate that the cost associated with such a monopoly must be considered higher than all attending resource cost savings? +Kabilang sa pangyayaring ito, may mga tanong ang mga lumabas. Sa nakalipas, ay pinapayagan ang bawat tao na sa pagmimina ng gibto at walang hadlang sa pamumuhunan—alinsunod na may palagay ang bawat isa sa sariling pagkainteres, at ito ay nagpapalaki sa kita ng mga aktor. Sa kaibahan, sa palagay ni Friedman "ang dibidendo ng fiat na pera" para sa kasalukuyang, kompetisyon sa larangan ng produksyon ng pera ay dapat maging monopolyo at maisabatas. Paano nga ba ang pagpapairal ng legal na monopolyo at makipagkasundo at mayroong palagay ang sariling pagka-interes? Ito ba ay nalalaman ng mga aktor sa pagkainteres nila at sila ba ay sasang-ayon sa pagtatatag ng fiat na perang monopolyo na kaparehong paraan na kanilang sinang-ayunan para sa pakikilahok sa dibisyon ng mga manggagawa at sa paggamit ng isa at ng kaparehong kalakal bilang isang gfdaluyan ng palitan? Kapag hindi, hindi ito nagpapakita ng gastos ay nabibilang na gaya sa isang monopolyo dapat maisaalan-alang na mas mataas kaysa sa nag-aral ng lahat pagtitipid ng gastos? -To raise these questions is to answer them. Monopoly and the pursuit of self-interest are incompatible. To be sure, a reason why someone might want to become the money monopolist exists. After all, by not having to store, guard and redeem a precious commodity, the production costs would be dramatically reduced and the monopolist could thus reap an extra profit. By being legally protected from all future competition, this monopoly profit would immediately become “capitalized” (reflected permanently in an upward valuation of his assets), and on top of his inflated asset values he then would be guaranteed a normal rate of return in the form of interest. Yet to say that such an arrangement would be advantageous to the monopolist is not to say that it would be advantageous to anybody else, and hence that it could arise naturally. In fact, there is no motive for anyone wanting *anyone but himself* to be this monopolist, and accordingly no agreement on the selection of any particular monopolist would be possible. The position of a monopolist can only be arrogated—enforced against the will of all excluded nonmonopolists. By definition, a monopoly creates a distinction between two classes of individuals of different legal quality: between those—privileged—individuals who are permitted to produce money, and those—subordinate—ones who, to the exclusive advantage of the former, are prohibited from doing the same. Such an institution *cannot* be supported in the same voluntary way as the institutions of the division of labor and a commodity money. It is *not*, as they are, the “natural” result of mutually advantageous interactions, but that of an unilaterally advantageous act of expropriation (abrogation). Accordingly, instead of relying for its continued existence on voluntary support and cooperation, a monopoly requires the threat of physical violence.[^12] +Ang pag-akyat ng mga tanong na ito ay ang pagsagot sakanila. Ang monopolyo at ang pagresulba sa sariling interes ay hindi nagtugma. Upang makasiguro, ang mga dahilan ng marami ay maging ang pera ang pag-iral ng monopolistang pera. Pagkatapos ng lahat, ang kawalan ng tindahan, bantayan at kunin ang mahalagang kalakal, ang gastos ng produksyon ay nabawasan ng malaki ang monopolista ay mdagpat magkakaroon ng dagdag na kita. Sa pamamagitan ng pagprotekta ng batas mula sa parating na kompetisyon, ang kita ng monopolyong ito ay magiging "malaki" (na nahaharap sa kaniyang lumalaking mga ari-arian), at sa ibabaw ng kanyang lumalaking mga ari-arian siya ay magkakaroon ng maaasahang normal na halaga na babalik sa anyo ng interes. Ngunit para sabihin ang kaayusan ay magigi kapaki-pakinabang sa sinuman sa monopolista ay hindi babanggitin na ito ay isang kapaki-pakinabang na kaht na simuman, dahil na rin dito ito ay magiging natural. Sa katunayan, ay walang motibo para sa kahit sino ang nagnanais sa*sinuma kundi ang kanyang sarili sa* para maging monopolista ito, at ayon dito ay walang kasunduan sa pagpili ng anumang partikular na maging posible ang monopolista. Ang posisyon ng monopolista ay maaaring lang magkamkam—ipinatupad laban sa ibang kagustuhan ng mga hingimonopolista. Sa kahulugan, ang monopolyo ay lumikha ng pagkakaiba sa pamamagitan ng dalawang uri ng ibat ibang indibduwal ng magkakaibang legal na kalidad: sa pagitan ng mga iyon—ang pribilehiyo—ng indibidwal na pinapayagan ng magprodus ng pera, at sa mga—ang pagsupil—sa mga taong gumagawa ng ipinagbabawal na parehong gawain. Ang ganitong institusyon ng*ay hindi*suportado sa parehong boluntaryong paraan bilang institusyon ng dibisyon ng manggawa at ng pera ng kalakal. Ito ay* hinfi ang*, gaya ng mga ito, ang "natural" na resulta ng kaparehong pakinabang ng parehong pakiki-isa, nguniit ito ay isang hindi tamang pagkilos ng ekspropriyasyon (ang pagbabawas). Alinsunod dito, sa halip na umasa para sa pagpapatuloy ng boluntaryong pagsuporta at kooperasyon, ang monopolyo ay nangangailangan ng pagbabanta ng pisikal na karahansan. sa[^12] -Moreover, the incompatibility of self-interest and monopoly does not end once the monopoly has been established but continues as long as the monopoly remains in operation. It cannot but operate inefficiently and at the expense of the excluded nonmonopolists. First, under a regime of free competition (free entry), every single producer is under constant pressure to produce whatever he produces at minimum costs, for if he does *not* do so, he invites the risk of being outcompeted by new entrants who produce the product in question at lower costs. In contrast, a monopolist, shielded from competition, is under no such pressure. In fact, since the cost of money production includes the monopolist’s own salary as well as all of his nonmonetary rewards, a monopolist’s “natural” interest is to *raise* his costs. Hence, it should be expected that the cost of a monopolistically provided paper money would very soon, if not from the very outset, *exceed* those associated with a competitively provided commodity money. +Bukod pa dito, ang pagkakatugma ng sariling interes at ang monopolyo ay hindi nagtatapos na ang isang monopolyo ay matapos na maitatag ngunit patuloy ang pagtagal bilang isang monopolyo ay nananatili sa operasyon. Hindi ito pwedeng magsagawa ng hindi magaling at sa mga kasiraan ng ginawa ng mga monopolista. Una, sa ilalim ng rihemin ng malayang kompetisyon (malayang pagpasok), bawat nag-iisang produser ay nasa ilalim ng parehong presyun para magprodus ng kahit anong ipoprodus sa mababng gastos, para sa gusto nya na*hindi* para gawin ito, siya ay naganyaya sa panganib upang mapabilang sa pagiging napakalaki sa mga bagong entrante na kung sino ang magpoprodus ng mga produkto sa katanungan na mababa ang gastos. Sa kaibahan, ang monopolista, ito ay may panagga sa kompetisyon, sa ilalim ng walang presyun. Sa katunayan, dahil ang halaga ng pera ng produksyon kaugnay ang monopolista ng kanilang sahod pati na rin ang lahat ng kaniyang mga walang halaga na mga bigay, ang monopolista ay "natural" na may interes sa *umkyat sa* ang kaniyang gastos. Kaya, ito ay inaasahan na ang gastos ng monopolistikang gawain na nagbibigay ng papel na pera sa lalong madaling panahon, kapag hindi galing sa outse, na*lumagpas sa* na mga kaugnay sa isang nakikipagkompitensya sa nagbigay ng pera sa kalakal. -Furthermore, it can be predicted that the price of monopolistically provided paper money will steadily increase and the purchasing power per unit money, and its quality will continuously fall. Protected from new entrants, every monopolist is always tempted to raise price and lower quality. Yet this is particularly true of a money monopolist. While other monopolists must consider the possibility that price increases (or quality decreases) due to an elastic demand for their product may actually lead to reduced revenues, a money monopolist can rest assured that the demand for his particular product—the common medium of exchange—will be highly inelastic. Indeed, short of a hyperinflation, when the demand for money disappears entirely, a money monopolist is practically always in a position in which he may assume that his revenue from the sale of money will increase even as he raises the price of money (reduces its purchasing power). Equipped with the exclusive right to produce money and under the assumption of self-interest the monopoly bank should be expected to engage in a steady increase of the money supply, for while an increased supply of paper money does not add anything to social wealth—the amount of directly useful consumer and producer goods in existence—but merely causes inflation (lowers the purchasing power of money), with each additional note brought into circulation the monopolist can increase *his* real income (at the expense of lowering that of the non-monopolistic public). He can print notes at practically zero cost and then turn around and purchase *real* assets (consumer or producer goods) or use them for the repayment of *real* debts. The real wealth of the non-bank public will be reduced—they own less goods and more money of lower purchasing power. However, the monopolist’s real wealth will increase—he owns more non-money goods (and he always has as much money as he wants). Who, in this situation, except angels, would *not* engage in a steady expansion of the money supply and hence in a continuous depreciation of the currency? +At bukod pa dito, ito ay maaaring magtukoy na ang presyo ng monopolistically na nagbibigay ng papel na pera na nananatiling mataas at ang kapangyarihan sa pagbili bawat yunit ng pera, at sa kaniyang kalidad ay tuluyan ang pagbagsak. Protektado mula sa bagong mga entrante, bawat monopolista ay laging natutukso na itaas ang halaga sa mababang kalidad. Ito ay partikular na tunay na pera ng monopolista. Samantalang ang ibang monopolista ay isinaalang-alang ang posibilidad na ang presyo ay tataasan (o ang kalidad ay babawasan) sa pamamagitan ng lumalaking pangangailangan para sa kanilang produkto na maaaring humantong sa mas maliit na kita, ang monopolistang pera ay maaaring makakasiguro ka na ang demand para sa kaniyang partikular na produkto—ang karaniwang daluyan ng palitan—ay talagang hindi magbabago. Sa katotohanan, ang maikling pagtaas ng presyo, kapag ang demand para sa pera ay buong maglalaho, ang pera ng monopolista ay palaging nasa iisang posisyon na maaari niyang ipalagay na ang kanyang kinita ay mula sa pagbenta ng pera ay tataas kahit na taasan nya ang presyo ng pera (mababawasan ang kanyang kakayahan sa pagbili). Nilagyan ng kakayahan eksklusibong karapatan para magprodus ng pera at sa ilalim ng kanyang palagay ng saariling interes ang monopolyong bangko ay umaasa na sumali sa matatag na pagtaas ng suplay ng pera, para sa sandaling pagtaas habang ang pagtaas ng suplay ng papel na pera ay hindi magdadagdag ng anumang mga bagay sa sosyal na yaman—ang halaga ng mga direktang nakikinabang na mamimili at ng produser ng mga kalakal sa kasalukuyan—ngunit magdudulot ito ng implasyon (sa paghina ng kapangyarihan sa pagbili ng pera), ng bawat karagdagang tala na nagdala sa sirkulasyon ang monopolista ay maaaring magtaas ng *kaniyang* tunay na kita (sa paggastos ng pagbaba ng hindi-monopolistikong publiko). Kaya niyang mag-print ng tala na halos walang gastos at pagkatpapos at iikot sa pagbili *tunay na* mga ari-arian (mga mamimili o produser ng mga kalakal) o kaya naman ay gamitin ito sa pagbayad muli sa *tunay na* mga utang. Ang tunay na yaman ng di-pampublikong bangko ay mababawasan—nagmamay-ari sila ng kaunting mga kalakal at mas madaming pera ng mababang kapangyarihan sa pagbili. Gayunpaman, ang yaman ng tunay na monopolista ay lalaki—siya ay nagmamay-ari ng mga hindi-perang mga kalakal. (at gusto niya palagi na magkaroon ng malaking pera kapag ginusto nya). Sino, sa sitwasyon na ito, maliban sa mga anghel, *hindi* maki-isa sa matatag na pagapapalawak ng mga suplay ng pera at sa patuloy na pagbaba ng palitan? -It may be instructive to contrast the theory of fiat money as outlined above to the views of Milton Friedman, as the outstanding modern champion of fiat money. +Ito ay maaaring magturo tungo sa paghambing ng teyorya ng fiat na pera gaya ng nakasaad sa mga panukala ni Milton Friedman, bilang natitirang kampeon sa fiat na pera. -While the younger Friedman paid no systematic attention to the question of the origin of money the older Friedman recognizes that, as a matter of historical fact, all monies originated as commodity monies (and all money substitutes as warehouse claims to commodity money), and he is justly skeptical of the older Friedrich A. Hayek’s proposal of competitively issued fiat currencies.[^13] However, misled by his positivist methodology Friedman fails to grasp that money (and money substitutes) *cannot* originate in any other way and accordingly that Hayek’s proposal must fail. +Habang ang mas batang Friedman ay hindi nagbigay ng sistekamatikong atensyon sa mga tanong ng pinagmulan ng pera at ang matandang Friedman ay kilikilala iyon, bilang isang makasaysayang katotohanan, lahat ng mga pera ay nagmula bilang kalakal na pera (at lahat ng pamalit na imabakan tungo sa kalakal na pera), at meron siyang katwiran sa pag-aalinlangan ng matandang Friedrich A. Hayek's at panukala ng mapagkumpitensya ng paglalalathala sa fiat na pera.[^13] Gayunpaman, at napalitan ng kanyang positibong pamamaraan si Friedman ay nabigo upang maintindihan na ang pera (at ang pamalit na pera) *ay hindi* nagmula sa ibang paraan at kaugnay sa panukala ni Hayek's ay dapat mabigo. -In contrast to the views developed here, throughout his entire work Friedman maintains that a commodity money in turn would be “naturally” replaced by a—more efficient, resource cost saving—fiat money regime. Amazingly, however, he offers no argumentative support for this thesis, evades all theoretical problems, and whatever argument or empirical observation he does offer *contradicts* his very claim. There is, first off, no indication that Friedman is aware of the fundamental limitations of replacing outside money by inside money. Yet if outside money cannot disappear from circulation, how, except through an act of expropriation, can the link between paper and a money commodity be severed? The continued use of outside money in circulation demonstrates that it is *not* regarded as an inferior money; and the fact that expropriation is needed for the decommoditization of money would demonstrate that fiat money is *not* a natural phenomenon! +Sa kabaliktaran sa mga binuong mga panaanaw dito, sa lahat ng kanyang ginawa Si Friedman ay pinanatili na ang kalakal sa pag-ikot ng pera ay "natural lamang" pinalitan ng—mas mahusay, na pagtabi ng gastos—rehimen ng fiat na pera. Kagulat-gulat, gayunpaman, siya ay hind nag-oper ng suporta sa argumento para sa sanaysay na ito, at hindi sumagot ng tuwid tungkol sa teoretikal na problema, at sa anumang argumento o galing sa obserbasyon na kanyang inalok *sumalungat sa* kaniyang pagkuha. Mayroong, unang, walang indikasyon na si friedman ay may alam sa mga pangunahing mga limitasyon ng pagpalit ng pera sa labas sa loob na pera. Ngunit ang pera na nasa labas ay hindi mawawala mula sa sirkulasyon, kung paano, maliban sa akto ng ekspropriyasyon, kaya ba ng link sa pagitan ng papel at ng kalakal na pera ay sirain? Ang patuloy na paggamit ng labas na pera sa sirkulasyon ay nagpapakita na ito ay *hindi* alang-alang sa mababang uri ng pera; at ang katotohanan na ang ekspropriyasyon ay kailangan para sa dekomoditisasyon ng pera na kailangan ipakita na ang fiat na pera ay*hindi* sa natural na kapamaraanan! -Interestingly, after evading the problem of explaining how the suspension of redeemability can possibly be considered natural or efficient, Friedman quite correctly recognizes that fiat money cannot, for the reasons given above, be provided competitively but requires a monopoly. From there he proceeds to assert that “the production of fiat currency is, as it were, a natural monopoly.”[^14] However, from the fact that fiat money requires a monopoly, it does not follow that there is anything “natural” about such a monopoly and Friedman provides no argument whatsoever as to how any monopoly can possibly be considered the natural outcome of the interactions of self-interested individuals. Moreover, the younger Friedman in particular appears to be almost completely ignorant of classical political economy and its antimonopolistic arguments: the axiom that if you give someone a privilege he will make use of it, and hence the conclusion that every monopolistic producer will be inefficient (in terms of costs as well as of price and quality). In light of these arguments it has to be regarded as breathtakingly naive on Friedman’s part first to advocate the establishment of a governmental money monopoly and then to expect this monopolist *not* to use its power, but to operate at the lowest possible costs and to inflate the money supply only gently (at a rate of 3–5 percent per year). This would assume that, along with becoming a monopolist, a fundamental transformation in the self-interested nature of mankind would take place. +Kapansin-pansin, pagkatpos ng pag-iwas sa problema ng pagpapaliwanag kung paano ang suspensyon ng reddimabol ay magiging posible bilang natural o mahusay, ayon kay Friedman tahimik na kanyang nalaman na ang fiat na pera ay hindi, para sa mga dahilan na ibinigay sa taas, ipagkaloob ang pakikipagtagisan ngunit kailangan ang monopolyo. Mula doon, ipinagpatuloy ang pagpahayag na "ang produksyon ng fiat na palitan ay, nasaan, ang natural na monopolyo."[^14] gayunpaman, mula sa katotohanan na ang fiat na pera ay nangangailangan ng monopolyo, hindi nito susundin na may anumang bagay na "natural" tungkol sa tulad nitong monopolyo at si Friedman ay hindi nagbigay ng argumento kahit ano pa man kung paano ang monopolyo ay magiging posible na ikokonsidera bilang natural na kinalabasan ng mga irter-aksyon ng sariling-interes ng bawat indibidwal. Bukod pa dito, ang batang Friedman sa partikular na halos lumalabas na siya ay walang kamangmangan sa klasikal na politikal na ekonomiya at sa kontra-monopolistang mga argumento: ang pakikipag-usap ng may katotohanan na kung bibigyan mo ng prebilehiyo ang bawat isa na maaari nya itong magamit, at ang konklusyon na ang bawat produser na monopolista ay magiging mahusay (sa usaping gastos pati na rin ang presyo at kalidad). Sa kaliwanagan ng mga argumento ito ay dapat itong maituring na walang kamuwang muhang sa parte ni Friedman una ay para magtaguyod ng establisyemento ng perang pang gobyernong monopolyo at pagkatapos asahan mo ang monopolistang ito *hindi* para gamitin ang kapangyarihan, nguti para magpagana sa mababang posibleng gastos at para maipalabas ng mahinahon ang suplay ng pera (sa halaga ng 3-5 na porsyento bawat taon). Ipagpalagay mo na ito ay, kasama sa paparating na monopolista, ang pangunahing pagbabago sa pansariling interes ng pagkatao ay mangyayari. -Having had extensive experience with his own ideal of a world of pure fiat currencies as it came into existence after 1971 and looking back on his own central resource cost savings argument for a monopolistically provided fiat money of nearly four decades earlier, it is not surprising that the older Friedman cannot but acknowledge that his predictions turned out blatantly false.[^15] Since abolishing the last remnants of the gold commodity money standard, he realizes, inflationary tendencies have dramatically increased on a worldwide scale; the predictability of future price movements has sharply decreased; the market for long-term bonds (such as consols) has been largely wiped out; the number of investment and “hard money” advisors and the resources bound up in such businesses have drastically increased; money market funds and currency futures markets have developed and absorbed significant amounts of real resources which otherwise—without the increased inflation and unpredictability—would not have come into existence at all or at least would never have assumed the same importance that they now have; and finally it appears that even the direct resource costs devoted to the production of gold accumulated in private hoards as a hedge against inflation have increased.[^16] But what conclusion does Friedman draw from this empirical evidence? In accordance with his own positivist methodology according to which science is prediction and false predictions falsify one’s theory, one should expect that Friedman would finally discard his theory as hopelessly wrong and advocate a return to commodity money. Not so. Rather, in a remarkable display of continued ignorance (or arrogance), he emphatically concludes that none of this evidence should be interpreted as “a plea for a return to a gold standard. On the contrary I regard a return to a gold standard as neither desirable nor feasible.”[^17] Now as then he holds onto the view that the appeal of the gold standard is merely “nonrational, emotional,” and that only a fiat money is “technically efficient.”[^18] According to Friedman, what needs to be done to overcome the obvious shortcomings of the current fiat money regime is find +Ang pagkakaroon ng malawak na karanasan ng sariling huwaran ng mundo na puro fiat na mga pera na galing sa pagkatapos ng 1971 at muling balikan ang kanyang sentral na pinagkukunan ng gastos na pagtitipid na argumento para sa monopolistika na nagbigay ng fiat na pera na halos maaga sa apat na dekada, ito ay hindi katakataka na ang matandang Friedman hindi maaari pero kinikilala na ang kanyang prediksyon ay inilabas na hindi makatotohanan.[^15] Buhat sa pagpapawalang-bisa ng huling mga labi ng mga gintong pera ng kalakal, kanyang nalaman, ang tindensi ng implasyon ay tumaas ng bagya sa pang buong mundong eskala: ang panukala sa hinaharap na paggalaw ng presyo ay mabilis na nabawasan; ang merkado para sa mahabang termino ng bono (tulad ng mga konsol) na may malaking bilang na nawala; ang bilang ng kanilang pamumuhunan at "tunay na pera" ang mga tagapayo at ang mga pinagkukunan ay lumundag paitaas gaya ng mga negosyo ay talagang nadagdagan; ang merkado ng pondo ng pera at mga merkado ng paparating na pera ay nagdebelop at kinikuha ang makabuluhang halaga ng tunay na pinagkukunan kung hindi man—ng walang pagtaas ng implasyon at hindi makatotohanan—at hindi na ito umiral pa sa ngayon o hindi babasa sa ay hindi kailan ipinapalagay ng parehong kahalagahan na mayroon siya ngayon; at sa wakas ito ay lumabas na kakit ang direktang pinagkukunan ng gastos ay nakalaan sa produksyon ng ginto na naipon sa pribadong pag-imbak bilang hadlang sa pagtaas ng implasyon.[^16] Ngunit anong konklusyon ang ginawa ni Friedman mula sa empirikal na ebidensya? Alinsunod sa kanyang sarili na may mataas na pamamaraan ayon sa agham ang siyensya ay isang hula at mga maling hula at gawing sinungaling ang isang teyorya, isa ang inakala na si Friedman ay kaniyang winakasan ang kanyang teyorya bilang malaking pagkakamali at nagtataguyod sa pagbabalik sa pera ng kalakal. Hindi man. Sa halip, sa kahanga-hangang display ng patuloy na kamusmusan (o gilas), winakasan niya na wala sa mga ibedensya na dapat ipakahulugan bilang "sa isang pagpapatupad sa pagpapabalik ng isang pamantayan. Sa isang banda nakita ko ang pagbabalik ng ginto tungo sa pamantayan bilang na hindi katanggap-tanggap o magagawa."[^17] ngayon ay hinawakan niya tungo sa palagay na ang apila ng pamantayan ng ginto lamang "walang halaga, madamdamin," at ang fiat na pera lamang ay "talagang magaling."[^18]ayon kay Friedman, ano ang kailangan para sa pagtatapos at malampasan ang mga maikling mga pagbabago ng kasalukuyang fiat na pera na natagpuan ang rehimen -> some anchor to provide long-term price predictability, some substitute for convertibility into a commodity or, alternatively some device that would make predictability unnecessary. Many possible anchors and devices have been suggested, from monetary growth rules to tabular standards to the separation of the medium of exchange from the unit of account. As yet, no consensus has been reached among them.[^19] +> ang karamihang mga aktor para makapagbigay ng pang-matagalang hulang presyo, karamihan bilang pamalit para sa naisasalin para sa kalakal o kaya, pamalit ng ibang aparatos na hindi kinakailangang halaga na inaasahan. May mga posibleng mga angkor at mga aparatos ay kanilang iminungkahi, mula sa mga usapin sa paglaki ng pera tungo sa mga pamantayan tungo sa pagkahiwalay ng palitan mula sa yunit ng akawnt. Ganunpaman, walang pinagkasunduan na naipaabot sakanila.[^19] -[^9]: Mises, *The Theory of Money and Credit*, p. 111. +[^9]: Mises, * Ang teyorya ng Pera at ng Utang*, p. 111. -[^10]: See Friedman, “Essays in Positive Economics, p. 210; idem, *A Program for Monetary Stability*, pp. 4–8; idem, *Capitalism and Freedom* (Chicago: University of Chicago Press, 1962), p. 40. +[^10]: Tingnan si Friedman, "Mga usapin sa positibong ekonomiya, p. 210; idem, *Ang programa para sa katatagan sa pera.*, pp. 4-8; idem, *ang kapitalismo at kalayaan sa* (Chicago: Unibersidad sa Chicago Press, 1962), p. 40. -[^11]: Indeed, historically this has been the case: Traditionally, notes have always been widely distrusted, and their acceptability—as compared to that of genuine money such as gold or silver coins—was severely limited. +[^11]: Sa katunayan, ito ang kaso sa kasaysayan: Ayon sa kaugalian, ang mga tala ay palaging hindi maayos, at ang kanilang pagtanggap—hindi gaya sa tunay na pera o ginto o mga silver na barya—na talagang limitado. -In order to increase the popularity of money substitutes two complementary measures were actually required: First, the note-issuing depositing institution had to overvalue deposit notes against genuine money by either charging no depositing fee or by even paying interest on deposits. Secondly, because the guarding of money is actually *not* costless and deposited money *cannot* possibly generate an interest return, the bank, in order to cover its otherwise unavoidable losses, had to engage in fractional reserve banking, i.e., it had to issue and bring into circulation new, additional deposit tickets that, while physically indistinguishable from any other notes, were actually not covered by genuine money. +Upang lalo pang madagdagan ang katanyagan ng pera may dalawangkomplementaryong batayan na talagang kinakailangan: Una, ang mgapagbibigay ng mga tala na intitusyon ng pagdedeposit na nagkaroon ng sobrang halaga ng naidepositong mga tala laban sa tunay na pera sa pag-bawas ng walang bayad sa pagdedeposit o kahit na sa pagbabayad ng ineteres sa mga pagdedeposit. Pangalawa, dahil sa pagbabantay ng pera ay talagang sa *hindi sa* walang gastos at sa mga naitagong pera *hindi pwede sa* posibleng mag pairal ng pagbalik ng interes, ang bangko, sa pagkakasunod-sunod para tabunan ang kanilang hdi maiiwasang mga pagkalugi, kailangan mo maki-isa sa maliliit na reserba ng pagbabangko, i.e., kinakailangan pang maging isyu at dalhin tungo sa bagong sirkulasyon, ang mga karagdagang idineposit na mga tikit ay, para hindi matukoy mula sa kahit anong mga nota, na kami ay hindi nasasaklaw ng tunay na pera. -On the ethical and economic status of the practice of fractional-reserve banking see the section, “From Deposit and Loan Banking to Fractional-Reserve Banking: The Devolution of Credit,” below. +Sa etikal at estado ng ekonomiya ng pagsasanay sa maliit -maliit na reserba ng pagbabanagko tingnan ang seksyon sa, "Mula sa Deposit at sa Pag-loloan sa bangko sa maliit na reserba ng pagbabangko: Ang debulosyon ng utang," sa ibaba. -[^12]: It might be argued that a monopoly agreement would be possible (conceivable), if the monopolistic bank of issue were owned by—and its profits distributed to—everyone. Wouldn’t everyone, then, not just the monopolist, profit from the savings of substituting paper for gold? +[^12]: May posibleng argumento ang isang monopolyong kasunduan na dapat maging posible (namumuo sa isipan), kapag ang monopolistang bangk ay nagbigay ng isyu na kanila sa— at ang kanilang kita ay ipinamigay—at ang kanilang mga kita ay ipinamigay sa bawat-isa. Ayaw ng lahat, at ngayon ay, hindi lamang ang monopolista, ang kita mula sa mga ipon ng pamalit na papel para sa ginto? -In fact, such an agreement is illusionary. Joint ownership of the monopoly bank would imply that tradeable stock certificates must be issued and distributed. But who should get how much stock? Bank clients, according to their deposit size? Yet all private holders of notes help save on gold and would want to be included among the bank owners according to the size of their note holdings. What about the owners and sellers of nonmoney goods? In showing themselves willing to accept paper instead of gold, they, too, play their part in the resource cost savings. But how in the world is one to determine how many shares to award *them* when their contribution consists, as it does, of various quantities of heterogeneous consumer and producer goods? Here, at the very latest it would become impossible to reach agreement. +Sa katonayan, tulad ng pinagkasunduan ay gaya ng isang ilusyon. Ang pinasamang may -ari ng monopolyong bangko ay ibig magbigay pahiwatid na ang naipapalit na mga sertipiko ng mga kalakal ay kailangan maipamigay. Ngunit ba dapat ang kukuha ng kung magkano ang kalakal? Ang mga kliyenta ng bangko, ay ayon sa laki ng kanilangnai-deposito? Gayon pa man, ang lahat ng pribadong may-ari ng mga tala ay makatutulong sa pagtago ng ginto at gusto nila na maisama sa mga may ari ng bangko ayon sa laki ng kanilang mga kompanya. Ano nman ang tungkol sa mga may-ari at mga nagbebenta ng hindi perang mga kalakal? Sa pagpapakita ng kanilang mga saili sila ay handang tumanggap ng papel sa halip na ginto, sila din ay naglalaro lamang sa kanilang natanggap na bahagi ng kanilang mga ipon. Ngunit paano ang isa upang malaman kung gaano kadami ang bahagi sa award*sila* kailan mabubuo ang kanilang kontribusyon, gaya nito, ng ibat-ibang dami ng ibat-ibang mamimili at produser ng mga kalakal? Dito, sa pinakabago ito ay magiging imposible upang makuha ang kasunduan. -Moreover, why would any new market participant—any later deposit, note and/or nonmoney good owner *not* initially endowed with bank stock—want to consent to and support this arrangement? Why should he *pay* for banking stock, while it was distributed to the initial wealth owners free of charge, even though he is now involved in resource cost savings just as much as they were then? Such an arrangement would involve a systematic redistribution of income and wealth in favor of all initial wealth owners and at the expense of all later ones. Yet if new additional bank stock were issued for each new deposit, note, or nonmoney good owner, such stock would be worthless from the outset and any bank offering it would be a nonstarter. +Bukod pa dito, bakit hindi nalang mga bagong mamimili—sa kahit saang pinakahuling naideposit, tala at/o hindi mbuting may-ari ng pera *hindi* unang pinagkalooban ng ipon ng bangko—guto pang payagan at suportahan ang pag-aayos na ito? Bakit kailangan niya ang *bayaran* para sa ipon ng bangko, habang ibinahagi ang mga ito sa unang may-ari ng yaman ng walang bayad, kahit na siya ngaun ay nasa pagtitipid ng gastos na kasing dami noon? Ang pag-aayos na ito ay kaugnay sa sistematikong redistribusyon ng kita at kayamanan sa hiling ng lahat ng nagmamay-ari unang kayamanan at sa kapabayaan ng bawat isa. Ngunit kung ang bagong karagdagang kalakal ay nagamit para sa bawat idineposit, na tala, o hindi pagmamay-ari perang kalakal, gaya ng kalakal ay magiging walang halaga mula sa panimula ae kahit saang bangko ay ino-oper ito na hindi maging masimulan. -In addition, as will be explained below, regardless of how the ownership problem is resolved, the very operation of the bank will—indeed *must*—have effects on the interpersonal income and wealth distribution. +Sa saka, gaya ng ipinaliwanag sa ibaba, paalala kung paano ang problema ng mga may-ari masosolusyonan, ang bawat hakbang ng mga bangko ay maipatutupad—sa katunayan *dapat*—ay makakaapaekto sa pangsariling kita at sa pagbibigay ngkayamanan. -[^13]: See Milton Friedman and Anna Schwartz, “Has Government Any Role in Money?” *Journal of Monetary Economics* (1986); for Hayek’s proposal see his *Denationalization of Money* (London: Institute of Economic Affairs, 1976). +[^13]: Tingnan mo si Milton Friedman at si Anna Schwartz, "ay may sariling gobyerno sa kahit anong tungkulin sa pera?" *talaarawan ng ekonomiya ng pera* (1986); para sa proposal ni Hayek's tingnan sa kanyang*Denatayolisasyon ng pera* (London: Institusyon ng usapang pang ekonomiya, 19766). -[^14]: See Friedman, *Essays in Positive Economics*, p. 216; also Friedman and Schwartz, “Has Government Any Role in Money?” +[^14]: Tingnan mo si Friedman,*Nagsalita sa positibong ekonomiya*, p. 216; siyempre si Friedman at si Schwartz, "ay may pamahalaan sa kahit anong papel sa pera?" -[^15]: Milton Friedman, “The Resource Cost of Irredeemable Paper Money,” *Journal of Political Economy* (1986). +[^15]: Si milton Friedman, "Ang pinagkukunan ng gastos ng naireredeem na papel na pera," *Talararawan ng ekonomiyang pang politikal* (1986). -[^16]: Monetarists had predicted that, as the result of the demonetization of gold and the transition to a pure fiat money system, the price of gold would fall—from the then official rate of $35 per ounce to an estimated nonmonetary value of gold of around $6\. In fact, the price of gold rose. At one point it reached $850 per ounce, and for most of the time it has lingered between $300 and $400\. As of this writing the price is $375. +[^16]: Sinabi ng mga manetarista na, bilang resulta ng magpawalang halaga ng ginto at ng pagbabago para sa sistema ng purong fiat na pera, ang presyo ng gisnto ay baabagsak—mula sa opisyal na halaga na $35 kada timbang sa panukala na walang halaga ng ginto sa paligid ng $6\. Sa katonayan, ang presyo ng gintong rosas. Sa isang punto naabot nito ang $850 bawat timbang, at halos sa lahat ng oras ito ay tumagal sa palitan ng $300 at $400\. Gaya ng pagkakasulat ng presyo ay $375. -[^17]: Friedman, “The Resource Cost of Irredeemable Paper Money,” p. 648. +[^17]: Si Friedman, "Ang Pinagkukunan ng gastos ng irredimabol na papel na pera," p. 648. [↩ ](#fnref:17){.footnote-backref} -[^18]: Friedman, *Essays in Positive Economics*, p. 250. +[^18]: Si Friedman, *Mga panukala sa positibong pang ekonomiya*, p. 250, -[^19]: Friedman, “The Resource Cost of Irredeemable Paper Money,” p. 646; also idem, *Money Mischief Episodes in Monetary History* (New York: Harcourt Brace Jovanovich, 1992), chap. 10. +[^19]: Si Friedman, "Mga panukala sa gastos ng irredimabol na papel na pera," p. 646; at ang idem, *pera Mischief ng mga palabas sa usapang kasaysayan ng pera* (New York: Harcourt brace jovanovich, 1992), talata. ika 10. -Among the suggestions for an alternative fiat money “anchor” recently considered by Friedman, the “frozen monetary base rule” deserves a brief comment (see Friedman, “Monetary Policy for the 1980s” in *To Promote Prosperity*, John H. Moore, ed. [Stanford: Hoover Institution, 1984]). In one respect this rule represents an advance over his earlier 3 to 5 percent monetary growth rule. His advocacy of the latter rule was based essentially on the erroneous proto-Keynesian notion that money constitutes part of social capital, such that an economy cannot grow by 5 percent unless it is accommodated to do so by a proportional increase in the money supply. In contrast, the frozen monetary base rule indicates a recognition of the old Humean insight that any supply of money is equally optimal or, in Friedman’s own words, that money’s “usefulness to the community as a whole does not depend on how much money there is (Friedman, *Money Mischief*, p. 28). Otherwise, the proposal represents no advance at all, for how in the world can a monopolist be expected to follow a frozen monetary base rule any more than a less stringent 3 to 5 percent growth rule? +Buhat sa mga mungkahi para sa iba pang alternatibong fiat na pera "ankor" na itinuring kamakailan ni Friedman bilang, ang "frozen monetary base rule" ay nararapat ang maiksing salysaly (Singnan mo si Friedman, "ang batas tungkol sa pera para sa taong 1980s" sa *para sa pagpromote ng kayamanan*, John H. Moore, ed. [Standford: Ang institusyon ni Hoover, 1984]). Sa isang pagrespeto sa batas na ito ay nagpapkita ng mga pangunahing higit sa kanyang mas naunang 3 hanggang 5 na posyesto ng tuntunin sa paglawak ng pera. Ang kanyang pagtataguyod ng mga huling mga batas ay base sa mahahalaga sa hindi wastong proto-Keynesian notion na ang konstitusyon ng pera ay parte ng sosyal na kapital, tulad ng ekonomiya na hindi lumalago sa ika-5 porsyento maliban lang kung ito ay tinatanggap para gawin ang proporsyonal na pagtaas ng suplay ng pera. Sa kabaliktaran, ang mga namuong usapan sa pera ay nagpapahiwatig base sa batas na nagtutturo sa rekognisyon ng lumang kaalaman na ang suplay ng pera ay pinakamainam o, ayon kay Friedman sa kanyang salita, na ang mga pera, "ay magagamit sa komunidad sa kabuuan ay hindi ito nakasalalay kung gaano karami ang meron si (Friedman, *Money mischoef*, p. 28). Kung hindi man, ang proposal ay nagrerepresenta ng walang pagbagsak sa lahat, para sa kung paano ang mudno na ang monopolista ay umaasa na sundan ang namuong usapin sa pera na base sa batas kahit higit sa isang mas higit sa 3 hanggang 5 porsyento ang pagtaas ng batas? -Moreover, even if this problem were solved miraculously, this would still not alter the monopoly’s character as an instrument of unilateral expropriation and income and wealth redistribution. The monopolist, apart from offering depositing and clearing services (for which his customers would pay him a fee), would also have to perform the function, for customers and noncustomers alike, of replacing old, worn-out notes—one-to-one and free of charge—with new, identical ones (otherwise, who would want to replace a permanent commodity money by a perishable fiat money?). However, while the costs associated with this task may be low, they are definitely not zero. Accordingly, in order to avoid losses and recoup his expenses, the monopolist cannot but *increase* the monetary base—and hence one would essentially be back at the older monetary growth rule. \ No newline at end of file +Bukod pa dito, na kahit ang problemang ito ay nasagot ng isang himala, na ito pa rin ay hindi babaguhin ang karakter ng monopolyo bilang instrumento ng unliteral ekspropriyasyon at kita at pagbibigay muli ng kayamanan. Ang monopolista, ay nag-aalok ng pagdedeposito at pagbabantay na mga serbisyo (na kung saan siya ay babayaran ng kanyang mga kustomer), at magkakaroon din ng pagperporm ng katungkulan, para sa mga kustomer at sa mga kamukha ng hindi kustomer, ng paglalagay ng luma, at sirang-sira na mga tala—isa-isa at walang bayad—na may bago, pagkakakilanlan ng isa (kunghindi man, kung sino ang may gusto na lagyan ng permanenteng kalakal na pera sa pamamagitan ng fiat na pera?). Gayungpaman, ang mga gastos sa gawaing ito ay bababa, sila ay talagang hindi talagang sero. Alinsunod dito, ang pagkakaayos para makaiwas sa pagkalugi at maibalik ang kanyang gastos, ang monopolista ay hindi *nagtaas* ang usapan sa pera—sa halip ay dapat bumalik sa lumang usapin sa pagtaas ang batas. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_03.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_03.md index dc751f47e..a613d6cd5 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_03.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch06_03.md @@ -1,20 +1,20 @@ -### Mula sa Deposito at Loan Banking hanggang sa Fractional Reserba Banking: Ang Devulosyon ng Credit +### Mula sa Deposito at Pautang ng Bangko tungo sa Pautang sa Maliit na bahagi ng Reserbang Pagbabangko: Ang Pagbabago sa Pag-papautang -Banks perform two strictly separate tasks, only one of which has been considered so far.[^20] On the one hand, they serve as depositing institutions, offering safekeeping and clearing services. They accept deposits of (commodity) money and issue claims to money (warehouse receipts; money substitutes) to their depositors, redeemable at par and on demand. For every claim to money issued by them they hold an equivalent amount of genuine money on hand, ready for redemption (100 percent reserve banking). No interest is paid on deposits. Rather, depositors pay a fee to the bank for providing safekeeping and clearing services. Under conditions of free competition—free entry into the banking industry—the deposit fee, which constitutes a bank’s revenue and possible source of profit, tends to be a minimum fee; and the profits—or rather, the interest returns—earned in banking tend to be the same as in any other, nonbanking industry. +Ang mga bangko ay gumaganap sa dalawang mahigpit na magkahiwalay na mga gawain, isa lamang sa mga ito ang tinatangkilik sa ngayon.[^20] Sa isang dako, nagsisilbi sila bilang mga institusyong nagdedeposito, nag-aalok ng mga pag-iingat at paglilinis ng mga serbisyo. Tumatanggap sila nila ng mga deposito ng (kalakal) na pera at mga pagkuha sa pera (mga resibo ng bodega; mga kapalit ng pera) sa kanilang mga depositor, pwedeng mabayaran sa par at sa pangangailangan. Para sa bawat pagkuha ng pera na ibinigay ng mga ito hinahawakan nila ang isang katumbas na halaga ng tunay na pera sa kanilang mga kamay, handa na para sa pagtubos (100 porsiyento sa reserbang pagbabangko). Walang interes ang binayaran sa mga idineposito. At sa halip, ang mga depositor ay nagbabayad ng bayad sa bangko para sa pagbibigay ng pag-iingat at paglilinis ng kanilang mga serbisyo. Sa ilalim ng mga kondisyon ng libreng kumpetisyon—ang libreng pagpasok sa industriya ng pagbabangko—ang bayad sa pagdedeposito, na bumubuo ng kita ng bangko at posibleng pinagkukunan ng kita, ay may pinakamaliit na bayad; at ang kita—o sa halip, ay ang interes ay bumabalik—na kinita sa pagbabangko ay may posibilidad na maging katulad ng sa anuma pa mang ibang industriya ng hindi-pagbabangko. -On the other hand, originally entirely separate institutionally from deposit institutions, banks also serve as intermediaries between savers and investors—as loan banks. In this function they first offer and enter into time-contracts with savers. Savers loan money to the bank for a specified—shorter or longer—period of time in exchange for the banks’ contractual obligation of future repayment plus some additional interest return. From the point of view of savers, they exchange present money for a promise of future money: the interest return constituting their reward for performing the function of waiting. Having thus acquired temporary ownership of savings from savers, the bank then reloans the same money to investors (including itself) in exchange for the latters’ obligation of future repayment and interest. The interest differential—the difference between the interest paid to savers and that charged to borrowers—represents the price for intermediating between savers and investors and constitutes the loan bank’s income. As for deposit banking and deposit fees, under competitive conditions the costs of intermediation also tend to be minimum costs, and the profits from loan banking likewise tend to be the same as those that can be earned elsewhere. +Sa kabilang dako, ang orihinal na naganap sa magkahiwalay na institusyon mula sa mga institusyong pang-deposito, ang mga bangko ay nagsisilbing mga tagapamagitan sa pagitan ng mga tagapag-alaga at mga mamumuhunan-bilang mga bangko sa pagpapautang. Sa ganitong tungkulin sila ang unang nag-aalok at pumasok sa oras-kontrata sa mga nagdedeposito. Ang mga mamimili ng pautang sa bangko para sa isang tinukoy na-mas maikli o mas matagal-panahon ng oras bilang kapalit ng kontraktwal na obligasyon ng mga bangko ng pagbabayad sa hinaharap at ilang karagdagan sa pagbalik ng interes. Mula sa punto ng pananaw ng mga tagapag-ingat, binago nila ang kasalukuyang pera para sa isang pangako sa pera tungo sa hinaharap: ang pagbalik ng interes na bumubuo ng kanilang gantimpala para sa pagganap ng pag-andar ng paghihintay. Sa gayon ay nakuha ang pansamantalang pagmamay-ari ng mga naipon mula sa mga tagapag-ingat, binabawi ng bangko ang parehong pera sa mga mamumuhunan (kabilang ang sarili nito) bilang kapalit ng obligasyon ng mga huli sa pagbabayad at interes sa hinaharap. Ang pagkakaiba ng interes—ang pagkakaiba sa pagitan ng interes na binabayaran sa mga tagapag-ingat at sa sinisingil o sa mga nanghihiram—kumakatawan sa presyo para sa akto sa pagpapautang sa pagitan ng mga tagapag-ingat at mamumuhunan at bumubuo sa kita ng pautang sa bangko. Para sa mga deposito sa pagbabangko at pagbabayad sa deposito, sa ilalim ng mga mapagkumpitensya na kondisyon, ang mga gastos sa pagpasok ng pagpapahalga ay may posibilidad na maging pinakamaliit na gastos, at ang mga kita mula sa papapautang sa pagbabangko ay likas na kapareho ng mga mpwedeng makuha sa ibang lugar. -Neither deposit banking nor loan banking as characterized here involve an increase in the money supply or a unilateral income or wealth redistribution. For every newly issued deposit note an equivalent amount of money is taken out of circulation (only the form of money changes, not its quantity), and in the course of loan banking the same sum of money simply changes hands repeatedly. All exchanges—between depositors and depositing institution as well as between savers, the intermediating bank and investors—are mutually advantageous. +Ang alinman sa deposito sa pagbabangko o sa pagbabangko sa pautang na nailalarawan dito ay may kinalaman sa pagtaas sa suplay ng pera o isang panig na kita o muling pagbibigay ng yaman. Para naman sa bawat bagong inisyu na tala sa deposito ay may isang katumbas na halaga ng pera ay kinuha sa labas ng sirkulasyon (tanging ang anyo ng mga pagbabago ng pera, hindi ang dami nito), at sa kurso ng pagpapautang ng bangko ang parehong kabuuan ng pera ay palaging nagbabago sa mga kamay nang paulit-ulit. Ang lahat ng mga palitan—sa pagitan ng mga depositor at institusyon sa pagdedeposito pati na rin sa pagitan ng tagapag-ingat, ang pagpasok sa pagbabangko at mamumuhunan—ay parehong may kalamangan. -In contrast, fractional reserve banking involves a deliberate confusion between the deposit and the loan function. It implies an increase in the money supply, and it leads to a unilateral income redistribution in the bank’s favor as well as to economic inefficiencies in the form of boom-bust business cycles. +Sa pagkakaiba, ang maliliit na reserba sa pagbabangko ay nasasangkot ng sinadyang pagkalito sa pagitan ng deposito at ng tungkulin ng utang. Ito ay nagpapahiwatig sa pagtaas sa suplay ng pera, at ito ay humantong sa isang bahagi ng muling pagbabahagi ng kita sa pabor ng bangko pati na rin sa mga pang-ekonomiyang kawalan ng kakayahan sa anyo ng mga pag-daloy ng isang ingay sa pagkakamali ng negosyo. -The confusion of both banking functions comes to light in the fact that under fractional reserve banking, either depositors are being paid interest (rather than having to pay a fee), and/or savers are granted the right of instant withdrawal (rather than having to wait with their request for redemption until a specified future date). Technically, the possibility of a bank’s engaging in such practices arises out of the fact that the holders of demand deposits (claims to money redeemable on demand, instantly, at par) typically do *not* exercise their right simultaneously, such that all of them approach the bank with the request for redemption at the same time. Accordingly, a deposit bank will typically hold an amount of reserves (of money proper) in excess of actual daily withdrawals. It becomes thus feasible for the bank to loan these “excess” reserves to borrowers, thus earning the bank an interest return (which the bank then may partially pass on to its depositors in the form of interest paying deposit accounts). +Ang pagkalito ng parehong mga tungkulin sa pagbabangko ay napupunta sa liwanag at nauuna sa katotohanan sa ilalim ngmaliliit na reserba ng pagbabangko, alinman sa mga depositor ay binabayaran interes (sa halip na magbayad ng bayad), at / o pag-iingat ay binigyan ng karapatan ng mabilisang pagkuha ng pera (sa halip na maghintay sa kanilang kahilingan para sa pagtubos hanggang sa isang tinukoy na petsa sa hinaharap). Sa teknikal na kasanayan, ang posibilidad ng isang bangko na nakakaapekto sa naturang mga gawi ay nagmumula sa ang katunayan na ang mga may hawak ng mga demand na deposito (Ang mga pagkuha sa pera na pwedeng maibalik sa pangangailangan, agad, sa pagkakapantay) ay kadalasang ginagawa *hindi*ehersisyo ang kanilang mga karapatan nang sabay-sabay, tulad na lahat ng mga ito lumapit sa bangko na may kahilingan para sa pagtubos sa parehong oras. Alinsunod dito, ang isang deposito ng bangko ay karaniwang nagtataglay ng isang halaga ng mga reserba (ng tamang pera) na lampas sa aktwal na pang-araw-araw na pagkuha ng pera mula sa bangko. Ito ay magiging posible para sa bangko na pautang ang mga "sobrang" reserbang ito sa mga tagahiram, sa gayon ay makakakuha ng interes sa bangko (kung saan ang bangko ay pwedeng bahagyang ipasa sa mga depositor nito sa anyo ng interes na nagbabayad ng mga akawnt ng deposito). -Proponents of fractional reserve banking usually claim that this practice of holding less than 100 percent reserves represents merely an innocuous money “economizing,” and they are fond of pointing out that not only the bank, but depositors (receiving interest) and savers (receiving instant withdrawal rights) profit from the practice as well. In fact, fractional reserve banking suffers from two interrelated fatal flaws and is anything but innocuous and all-around beneficial. First off, it should be noted that anything less than 100 percent reserve deposit banking involves what one might call a legal impossibility, for in employing its excess reserves for the granting of credit, the bank actually transfers temporary ownership of them to some borrower, while the depositors, entitled as they are to instant redemption, retain their ownership over the same funds. However, it is impossible that for some time depositor *and* borrower are entitled to exclusive control over the same resources. Two individuals *cannot be* the exclusive owner of one and the same thing at the same time. Accordingly any bank pretending otherwise—in assuming demand liabilities in excess of actual reserves—must be considered as acting fraudulently. Its contractual obligations *cannot be* fulfilled. From the outset, the bank must be regarded as inherently bankrupt—as revealed by the fact that it could not, contrary to its own presumption, withstand a possible bank run. +Ang mga tagapagbigay ng proposisyon ng maliliit na reserba ng pagbabangko ay karaniwang nagsasabing ang pagsasanay na ito na may hawak na mas mababa sa 100 na reserbang porsiyento ay kumakatawan lamang sa isang hindi nakapipinsalang pera na "pag-titipid," at mahilig nilang ituro na hindi lamang ang bangko, kundi mga depositor (tumatanggap ng interes) at mga tagapag-ingat (ang mga karapatan sa pagkuha ng pera mula sa bangko) ay nakikinabang din mula sa pagsasanay. Sa katunayan, ang pagpapaliit sa reserba ng pagbaabngko ay naghihirap mula sa dalawang magkakaugnay na nakamamatay na mga depekto at anumang bagay ngunit hindi nakapipinsala at lahat-ng-kapaki-pakinabang. Una sa lahat, dapat pansinin na ang anumang mas mababa sa 100 porsiyento na deposito sa pagbabayad ng deposito ay nagsasangkot kung ano ang pwedeng tumawag sa isang legal na imposibilidad, sapagkat sa paggamit ng sobrang mga reserba para sa pagbibigay ng kredito, ang aktwal na paglilipat ng bangko ay pansamantalang pagmamay-ari sa kanila sa ilang tagahiram, habang ang mga depositor, ay may karapatan bilang mga agarang pagtubos, panatilihin ang kanilang pagmamay-ari sa parehong mga pondo. Gayunpaman, ito ay imposible na para sa ilang oras depositor *at* ang tagahiram ay may karapatan sa eksklusibong kontrol sa parehong mga mapagkukunan. Ang dalawang mga indibidwal *ay hindi pwede* ang eksklusibong may-ari ng isa at ang parehong bagay sa parehong oras. Alinsunod dito sa anumang bangko na nagpapanggap sa ibang paraan—sa pag-aakala ng mga pananagutan na sobra sa aktwal na mga reserba—dapat isaalang-alang bilang kumikilos nang mapanlinlang. Ito ay kontraktwal na mga obligasyon sa*hindi pwede* na matupad. Mula sa simula, ang bangko ay dapat na itinuturing nanatural na pagbagsak gaya ng ipinahayag sa pamamagitan ng ang katunayan na ito ay hindi pwedeng, salungat sa sarili nitong pag-aakala, makatiis ng isang posibleng pagkuha ng pera ng agaran. -Second, in lending its excess reserves to borrowers, the bank increases the money supply, regardless whether the borrowers receive these reserves in the form of money proper or in that of demand deposits (checking accounts). If the loan takes the form of genuine money, then the amount of money proper in circulation is increased without withdrawing an equivalent amount of money substitutes from circulation; and if it takes the form of a checking account, then the amount of money substitutes is increased without taking a corresponding amount of genuine money out of circulation. In either case, there will be more money in existence now than before, leading to a reduction in the purchasing power of money (inflation) and, in its course, to a systematic redistribution of real income in favor of the bank and its borrower clients and at the expense of the nonbank public and all other bank clients. The bank receives additional interest income while it makes no additional contribution whatsoever to the real wealth of the nonbank public (as would be the case if the interest return were the result of reduced bank spending, i.e., savings); and the borrowers acquire real, nonmonetary assets with their funds, thereby reducing the real wealth of the rest of the public by the same amount. +Pangalawa, sa pagpapahiram ng sobrang reserba nito sa mgatagahiram, pinapataas ng bangko ang suplay ng pera, kahit na ang mga tagahiram ay tumatanggap ng mga reserbang ito sa anyo ng tamang pera o sa mga deposito ng pangangailangan (pagsuri ng mga akawnt). Kung ang inutang ay tumatanggap ng anyo ng tunay na pera, pagkatapos ay ang halaga ng tamang pera sa sirkulasyon ay nadagdagan nang hindi iniiwasan ang isang katumbas na halaga ng mga pamalit ng pera mula sa sirkulasyon; at kung ito ay tumatagal ng anyo ng isang pasusuri ng mga akawnt, pagkatapos ay ang halaga ng mga pamalit ng pera ay nadagdagan nang walang pagkuha ng isang katumbas na halaga ng tunay na pera sa labas ng sirkulasyon. Sa alinmang kaso, ay magkakaroon ng mas maraming pera sa ngayon kaysa sa nakaraan, na humahantong sa pagbawas sa kapangyarihan ng pagbili ng pera (implasyon) at, sa kurso nito, sa isang sistematikong muling pamamahagi ng tunay na kita sa pabor ng bangko at mga tagahiram na mga kliyente at sa gstos ng di-bangko na pampubliko at lahat ng iba pang mga kliyente ng bangko. Ang bangko ay tumatanggap ng dagdag na kita mula sa interes habang wala itong dagdag na kontribusyon kahit ano pa man sa tunay na kayamanan ng pampublikong hindi-bangko (gaya ng mangyayari kung ang interes ay bumalik ay bunga ng pagbawas ng paggasta sa bangko, ibig sabihin, ito ay mga pagtitipid); at ang mgatagahiram ay makakakuha ng mga tunay at di-makatwirang mga ari-arian sa kanilang mga pondo, sa gayon binabawasan ang tunay na kayamanan ng iba pang publiko ng parehong mga halaga. -Moreover, insofar as the bank does not simply spend the excess reserves on its own consumption but instead loans them out against interest charges, invariably a business cycle is set in motion.[^21] The quantity of credit offered is larger than before. As a consequence, the price of credit—the interest charged for loans—will fall below what it otherwise would have been. At a lower price, more credit is taken. Since money cannot breed more money, in order to be able to earn an interest return and a pure profit on top of it, the borrowers will have to convert their borrowed funds into investments. That is, they will have to purchase or rent factors of production—land, labor, and possibly capital goods (produced factors of production)—capable of producing a future output of goods whose value (price) exceeds that of the input. Accordingly with an expanded volume of credit, more presently available resources will be bound up in the production of *future* goods (instead of being used for present consumption) than otherwise would have been; and in order to complete all investment projects now under way, more time will be needed than that required to complete only those that would have been begun without the credit expansion. All the future goods which would have been created without the expansion plus those that are newly added on account of the credit expansion must be produced. +Bukod pa rito, at bukod sa bangko ay hindi lamang gumastos ng sobra na mga reserba sa sarili nitong konsumo ngunit sa halip ay pautang ang mga ito laban sa mga singil sa interes, walang pagababago ang isang daloy ng negosyo na nakatakda sa paggalaw.[^21] Ang bilang ng mga utang na inalok ay mas malaki ngayon kumpara dati. Bilang sa kahihitanan, ang presyo ng pautang—ang interes na sisingilin para sa mga pautang—ay mahuhulog sa ibaba kung hindi man ano ang magagawa. At a lower price, more credit is taken. Since money cannot breed more money, in order to be able to earn an interest return and a pure profit on top of it, the borrowers will have to convert their borrowed funds into investments. That is, they will have to purchase or rent factors of production—land, labor, and possibly capital goods (produced factors of production)—capable of producing a future output of goods whose value (price) exceeds that of the input. Accordingly with an expanded volume of credit, more presently available resources will be bound up in the production of *future* goods (instead of being used for present consumption) than otherwise would have been; and in order to complete all investment projects now under way, more time will be needed than that required to complete only those that would have been begun without the credit expansion. All the future goods which would have been created without the expansion plus those that are newly added on account of the credit expansion must be produced. However, in distinct contrast to the situation in which the interest rate falls due to a fall in the rate of time preference (the degree to which present goods are preferred over future goods), and hence where the public has in fact saved more so as to make a larger fund of present goods available to investors in exchange for their promise of a return of future goods, no such change in time preference and savings has taken place in the case under consideration. The public has *not* saved more, and accordingly, the additional amount of credit granted by the bank does not represent *commodity credit* (credit covered by nonmoney goods which the public has abstained from consuming), but it is *fiduciary* or *circulation credit* (credit that has been literally created out of thin air—without any corresponding sacrifice, in the form of nonconsumed nonmoney goods, on the part of the creditor).[^22] Had the additional credit been commodity credit, an expanded volume of investment activities would have been warranted. There would have been a sufficiently large supply of present goods that could be devoted to the production of future goods such that all—the old as well as the newly begun—investment projects could be successfully completed and a higher level of future consumption attained. If the credit expansion is due to the granting of circulation credit, however, the ensuing volume of investment must actually prove overambitious. Misled by a lower interest rate, investors act *as if* savings had increased. They withdraw more of the presently available resources for investment projects, to be converted into future capital goods, than is warranted in light of actual savings. Consequently, capital goods prices will increase initially relative to consumer goods prices, but once the public’s underlying time preference rate begins to reassert itself, a systematic shortage of consumer goods will arise. Accordingly, the interest rate will adjust upward, and it is now consumer goods prices which rise relative to capital goods prices, requiring the liquidation of part of the investment as unsustainable malinvestment. The earlier boom will turn bust, reducing the future standard of living below the level that otherwise could have been reached. diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_01.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_01.md index 73c87a716..6bf354888 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_01.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_01.md @@ -1,51 +1,51 @@ -## Against Fiduciary Media +## Laban sa mga: katiwala ng medya -Almost all contemporary Austrian economists are united in their opposition to central banking and in their advocacy of a system of free competitive banking. However, a vigorous debate has arisen over the precise meaning of “free competitive banking.” Does “free banking” require 100-percent-reserve-deposit banking, or does it allow or even require fractional reserve banking? In a recent article that appeared in the *Review of Austrian Economics*, George A. Selgin and Lawrence White, the two most prominent contemporary Austrian proponents of “free banking” as fractional reserve banking, have undertaken a systematic attempt to answer their numerous Austrian critics and defenders of 100-percentreserve-deposit banking.[^1] +Ang halos lahat ng kontemporaryong Austriyanong mga ekonomista ay nagkakasundo sa kanilang pagtutuol sa sentro ng pagbabangko at sa ang pagtataguyod ng kanilang isang sistema ng libreng pakikipagkumpetensya sa pagbabangko. Gayunman, ang isang mabisang debate ay lumabas sa tamang kahulugan ng "sa walang bayad na pakikipagkumpitensya ng pagbabangko. "ang "walang bayad na pagbabangko" ay kailangan ng isang daang porsyento-ng resrba-deposito sa pagbabangko, o pinapayagan Ba ito kahit na nangangailangan ng praksyonal na pagreserba sa pagbabangko? Sa isang nakaraan na artikulo na lumabas sa *sinuri ang ekonimiya ng mga awstrya*, George A. Selgin at Lawrence White, ang dalawang pinakatanyag na mga kontemporaryong awstrya na nagtaguyod ng "walang bayad na pagbabangko" gaya ng praksyonal na pagrereserba sa pangbabangko, merong pagsasawaga ng sistematikong pagsusubok para sagutin ang kanilang mga napakaraming kritiko at mga manananggol ng isang daan-porsyento ng deposito sa pagbabangko.[^1] -Against the charges made by their critics, Selgin and White try to establish two theses. First, they claim to show that the practice of fractional reserve banking, that is, the issue of fiduciary media, does not constitute fraud but is justified by the principle of freedom of contract, and in particular they contend that fractional reserve banking is in accordance with the title-transfer theory of contract as developed by Murray N. Rothbard (such that Rothbard, who holds that fractional reserve banking is fraudulent, must have failed to grasp his own theory). Second, they attempt to show that the creation of fiduciary media does not of necessity lead to economic inefficiencies and discoordination but may actually help prevent an otherwise unavoidable crisis and thus improve economic performance. In the following, we will demonstrate that neither the central normative claim nor the secondary positive claim is established.[^2] +Ang mga singil na ginawa laban sa kanilang mga kritiko, si selgin at white ay sinubukan nila magtayo ng dalawang tesis. Una, kinuha nila na nagpapakita na ang pagpapraktis ng praksyonal na reserba sa pagbabangko, ang isyu ng katiwala ng midya, ay hindi nakakabuo ng panlilinlang subali't binibigyan ng katwiran sa pamamagitan ng kalayaan ng prinsipyo ng kontrata. sa karaniwang ay pinaglalabanan nila na ang praksyonal na reserba ng pagbabangko ay alinsunod kasama ang titulo ng-paglipat ng teyorya sa kasunduan na binuo ni Murray N. Rothbard (gaya ni Rothbard, na kung sino ang humawak na ang praksyonal na reserba ng pagbabangko ay mapanlinlang, ay kailangan na mabigo para malaman ang kanyang sariling teyorya). Pangalawa, ang paglikha ay sinubukan nilang ipakita sa katiwala ng midya na hindi nangangailangan na mapunta sa pang-ekonomiya ng mawalan ng kaalaman at kawalan ng koordinasyon subali't pwede talagang matulungan na mapigilan ang isang hindi maiiwasan na kahirapan at sa gayon mapabuti ang kalagayan ng ekonomiya. Ang mga sumusnunod, gagawin namin ipakita na hindi ang sentro ng pagkuha ng normatibo o ang pangalawang pagkuha ng positibo ay itinatag.dalawa -### The Issue of Fraud I: Money, Money Substitutes, Fiduciary Media, and the Title-Transfer Theory of Contract +### Ang usapin ng panlilinlang ko: pera, mga pamalit sa pera, katiwala ng midya, at ang titulo-ng paglipat sa kontrata ng mga teyorya -In order to resolve the question of whether or not fractional reserve banking constitutes fraud, from the outset a few factual assumptions and terminological issues will have to be clarified. Fortunately almost complete agreement on these matters exists on both sides of the debate, and thus we can be extremely brief. Money cannot but originate as a commodity, such as gold. Gold, then, as money is defined as “the generally acceptable medium of exchange,” and as such is uniquely characterized by its “supreme salability in comparison with all other assets” (such that its “possession puts one in the position of being able to make any potential purchase with minimum inconvenience”).[^3] Money substitutes, in turn, are defined as claims or titles to specified amounts of money gold. If money substitutes (paper notes) are fully covered by reserves of money (gold), Mises denotes them “money certificates,” and we will refer to them here simply as money substitutes. If money substitutes (paper notes) are uncovered by money (gold), they will be referred to as fiduciary media instead.[^4] +Para maresolba ang tanung kung o hindi ang praksyonal na pagrereserba ng pagbabangko ay bumubuo ng panlilinlang, galing sa pasimula ng ilang mga tunay na pagpapalagay at mga terminolohiyang usapin ay dapat na liwanagin. Sa kabutihang palad ang kasunduan ay halos makumpleto dito sa mga bagay na uimiral sa magkabilang grupo ng pagdedebate, at kaya't maaring tayong matapos ng maaga. Ang pera ay hindi pwedeng likhain gaya ng isang kalakal, gaya ng ginto. Ang ginto, tsaka, bilang pera ay depinihin bilang "ang pangkalahatan na katanggap-tanggap na katamtamang palitan," at tulad nito ay katangi-tanging maipakilala sa pamamagitan ng "pinakadakilang salabiliti sa pagkukumpara sa lahat ng ibang pang mga ari-arian" (gaya ng ""Ang pag-aari ay nakalagay sa isang posisyon ng pwedeng gumawa ng anumang potensyal sa pagbili na may kasamang pinakamaunting abala").tatlo Mga pamalit sa pera, sa turn, ay magtakda bilang mga pagkuha o ang mga pag-aari para matukoy ang halaga ng ginto sa pera. Kung ang pera sa mga pampamalit (mga tanda sa papel) ay lubos na sinakop ng mga reserbang pera (gindo), maling pagsasaad sa kanila "ang perang mga sertipiko,"at susuriin namin ang mga ito dito bilang mga kapalit ng pera. Kung ang mga perang pamalit (listahan ng mga pera) ay hindi natuklasan ang pera (ginto), sa halip ay tinuturo bilang sila ay mapanlinlang na midya.apat -Based on these assumptions and definitions, we can now turn to the question of whether or not the issue of fiduciary media constitutes fraud. Fortunately the discussion of this issue is facilitated by the fact that Selgin and White explicitly accept the Rothbardian titletransfer theory of contract. That the issue of fiduciary media is inherently fraudulent, as Rothbard and Hoppe claim, Selgin and White find +Ayon sa mga pagpapalagay at pagbibigay-depinisyon, pwede natin ngayon buksan ang tanung kung anng usapin ng panlilinlang ng midya ay bumubuo ng panloloko o hindi. Sa kabutihang palad ang diskusyunan ng usapin na ito ay pinabilis ng katotohanan ng selgin at white ay tahasang tinaggap ng Rothbardian ng teyorya ng titulo ng paglipat ng kontrata. Na ang usapin ng katiwala ng midya ay likas na mapanlinlang, gaya ng Rothbard at Hoppe claim, selgin at white hanap -> impossible to reconcile with Rothbard’s … title-transfer-theory of contract which we accept, and which Rothbard otherwise uses to defend the freedom of mutually consenting individuals to engage in capitalist acts with their (justly owned) property. Rothbard defines fraud as “failure to fulfill a voluntarily-agreed-upon transfer of property.” Fractional-reserve arrangements cannot then be *inherently* or *inescapably* fraudulent. Whether a particular bank is committing fraud by holding fractional reserves must depend on the terms of the title-transfer agreements between the bank and its customers.[^5] … +> hindi mangyayari na makipagsundo sa Rothbard’s … titulo-ng paglipat-ng teyorya ng kontrata na kung saan ay tinanggap namin, at ang Rothbard gumamit ng iba para idepensya ang kalayaan ng magkaisa sa mga indibidwal na makisali sa mga kapitalistang pagkilos sa kanya-kanyang (katarungan ng pag-may ari) sa kanilang ari-arian. Ang Rothbard ay tumutukoy sa panlilinlang bilang "ang kabiguan ay gawain ang boluntaryong-napagkasunduan sa paglipat ng ari-arian," ang praksyonal-napagrereserba ay hindi pwedeng magawa *likas* o *hindi maiiwasan* manlilinlang. Kapag ang isang partikular na bangko ay gumagawa ng panlilinlang sa pamamagitan ng paghawak ng mga praksyonal na pagreserba ay kailangan na nakadepende sa mga alintuntunin ng mga titulo-ng paglipat ng mga kasunduan sa pagitan ng banko at mga parokya nito.lima … > -> Whether it is fraudulent to hold fractional reserves against a bank liability does not depend *per se* on whether it is a demand or time liability, but only on whether the bank has misrepresented itself as holding 100 percent reserves. The demandability of a particular claim issued by a bank, i.e., the holder’s contractual option to redeem it at any time, is not *per se* a representation that the bank is holding 100 percent reserves against the total of its demandable claims. Rothbard argues otherwise, based on the view that a bank’s demand deposits and notes are necessarily “warehouse receipts” and not debts. We do not see why bank and customer cannot contractually agree to make them debts and not warehouse receipts, and we believe that historically they have so agreed.[^6] +> Kung ito ay manlilinlang para hawakan ng praksyonal na pagreserba laban sa pananagutan sa bangko na hindi nakadepende *sa bawat se* sa kung ito ay pangangailangan o panahon na pananagutan, pero kung ang bangko lamang ay may maling ginagawa sa sarili sa paghawak ng isang daang porsyento sa mga reserba. Ang kahilingan ng partikular na pagkuha sa usapin ng bangko, i.e., ang kasunduang opsyon ng may-ari para matubos ito sa kahit anumang oras, ay hindi *sa bawat se* ang representasyon bg bangko ay humawak ng isang daang porsyento ng mga reserba laban sa kalahatan ng mga hinihingi nitong pagkuha. Ayon sa Rothbard, base sa pananaw na ang mga bangko ay kailangan ng mga deposito at ang mga listahan ay kailangan "ang mga resibo sa bodega" at hindi ang mga hiniram. Hindi makita namin kung bakit ang bangko at parokya ay hindi pwedeng pumayag sa kontrata para magkaroon sila ng utang at ang mga resibo sa bodega, at kami ay naniniwala na ayon sa istoriko ay pumayag ang mga ito.anim -While this may sound plausible at first glance, it does not withstand serious scrutiny. In fact, the quoted passage reveals that the most basic lesson concerning property and contract has been overlooked. As Hoppe formulated it, “two individuals cannot be the exclusive owner of one and the same thing at the same time.”[^7] This is an immutable principle; it is a law of action and nature that no contract can change or invalidate. Rather, any contractual agreement that involves presenting two different individuals as simultaneous owners of the same thing (or alternatively, the same thing as simultaneously owned by more than one person) is objectively false and thus fraudulent.[^8] Yet this is precisely what a fractional-reserve agreement between bank and customer involves. +Habang ito ay tila maaring totoo sa unang tingin, ito ay hindi makatiis ng seryosong pagsisiyasat. Sa katotohanan, ang nakasaad na talaga ay nagpapahayag na ang pinakamadaling aralin ukol sa ari-arian at ang kontrata ay napansin. Inilhad ito ni hoppe habang, "ang dalawang indibidwal ay hindi pwedeng maging eksklusibong may-ari ng isa at ang parehas na bagay sa parehas na panahon."pitoang prinsipyo na ito ay hindi mababago; ito ay isang ordenansa ng pag-aksyon at kalikasan na walang kontrata na pwedeng magbago o mapawalang halaga. Sa halip, kahit anumang kontraktwal na pagkakasundo na pagsasangkot ng pagpresenta ng dalawang magka-ibang indibidwal gaya ng pagkakasabay-sabay ng may-ari sa magkaparehas na bagay (o bilang kahalili, ang magkaparehas na bagay gaya ng pagkakasabay-sabay ng maty-ari ng mas higit pa sa isang tao) ay obhektibong mali at nang gayon ay manloloko.walo Ngunit ito ay sigurado kung ano ang isang praksyonal-na pagrereserba ng kasunduan sa pagitan ng bangko at mga sangkot na parokya. -In issuing and accepting a fiduciary note (at a necessarily discounted price), both bank and customer have *in fact*, regardless of whatever they may believe or think about the transaction, agreed to represent themselves—fraudulently—as the owner of one and the same object at the same time. They have in fact contracted to create additional titles and claims to the same existing quantity of property. In issuing fiduciary notes, they do not—and cannot—bring more property into existence. Indeed, no contract whatsoever can possibly increase the existing quantity of property, but can only transfer (redistribute) existing property from one person to another. The quantity of existing property can only be increased through additional appropriation and production (and a thus enlarged quantity of property can in turn lead to a correspondingly increased number of titles to property). But fractional reserve banking and the issue of fiduciary media, while it does not and cannot increase the amount of property in existence, also does not involve (as all other contracts do) a transfer of existing property or titles to existing property from one hand to another. Neither does the issue and acceptance of a fiduciary note signify a transfer of property from bank to client or vice versa. To be sure, as the result of a fiduciary issue, the distribution of assets and liabilities in the accounts of bank and client is altered. But no existing quantity of property is actually transferred from bank to client, or vice versa, and the total quantity of property in existence has remained unchanged. Rather, fiduciary media represent new and additional titles to or claims on an existing and unchanged stock of property. They are not the result and documented outcome of an additional supply of property on the part of the bank or its client. Instead, they represent an additional supply of property titles, while the supply of *property* has remained constant. It is precisely in this sense that it can be said of fiduciary media that they are created out of thin air. They are property-less titles in search of property. This, in and of itself, constitutes fraud, whether according to Rothbard’s definition of the term as “a failure to fulfill a voluntarily-agreed-upon transfer of property” or according to Selgin and White’s own definition of it as “a *willful* or *deliberate* deception for purposes of gain.” Each issuer and buyer of a fiduciary note (a title to money uncovered by money), regardless of what he may believe, is in fact—objectively—engaged in a misrepresentation for the purpose of personal gain. The bank and its client have consented to misrepresent themselves as the owners of a quantity of property that they do not own and that plainly does not exist; and whenever they buy an existing quantity of property in exchange for titles to a nonexisting quantity of property, they have become invariably and inescapably guilty of an act of fraudulent appropriation.[^9] +Sa usapin at ang kaiwala ay tumanggap ng tala (sa isang tiyak na diskwentoong halaga), ang parehas na bangko at parokya ay mayroon *sa katotohanan*, anumang ang kanilang papanigan o iniisip ukol sa transakyan, pumayag na magpresenta sa kanilang sarili-manlilinlang-gaya ng may-ari ng isa at ang parehas na bagay sa parehas na panahon. Meron silang tunay na kontrata para makalikha ng karadagang mga titulo at pagkuha sa parehas na umuuosbong na dami ng ari-arian. Sa usapin ng mga tala ng katiwala, hindi nila nagawa-at hindi-nagdala ng maraming ari-arian. Sa katunayan, walang kahit ano pa mang kontrata ang pwedeng idagdag sa umuuosbong na dami ng ari-arian, subali't pwede lamang ilipat (ipamahagi muli) ang umuusbong na ari-arian galing sa isang para mapunta sa iba pa. Sa dami ng umuusbong na ari-arian ay pwede lamang na dagdagan sa pamamagitan ng pagugugol at paggawa (at kaya naman pinalaki ang dami ng ari-arian ay pwedeng mapunta sa isang naayon na pinalaki na bilang ng mga titulo sa ari-arian). Subali't ang praksyonal na pagrereserba ng pagbabangko at ang usapin ng katiwala ng midya, habang ito ay hindi pwedeng dagdagan ang hlaga ng ari-arian na umuusbong, hindi rin kasama (gaya ng lahat ng iba pang ginawang kontrata) ang paglipat ng umuusbong na ari-arian o titulo ng umuosbong na ari-arian na galing sa isang may hawak papunta sa iba pa. Hindi din ang usapain at ang pagtanggap ng tala ng katiwala ay nagpapakita ng paglipat ng ari-arian galing sa bangko papunta sa suki o bisebersa. Para masigurado, katulad ng resulta ng usapin sa katiwala, ang pamimigay ng mga aset at mga pananagutan sa mga akawnt ng bangko at binago ang kliyente. Subali't walang umuusbong na dami ng ari-arian ay tunay na inilipat galing sa bangko papunta sa kliyente, or bisebersa, at ang kalahatan ng dami ng ari-arian na umuuosbong ay nananatiling gaya dati. Sa halip, ang katiwala ng midya ay sumasagisag sa bago at karagdagang mga titulo sa o pagkuha ng isang umuusbong at gaya dati ng lumang ari-arian. Hindi sila ang kinalabasan at kinalabasan ng dokumentado ng karagdagang suplay bg ari-arian sa parte ng bangko o sa tagabili nito. Imbles; na sila ay kumatawan sa isang karadagdang suplay ng mga titulo ng ari-arian, habang ang suplay ng *ari-arian* ay nananatiling matapat. Ito ay sigurado na sa gantong kahulugan na ito ay pwedeng ipinahayag ng katiwala ng midya na sila ay gumawa sa labas ng manipis na hangin. Ito ang mga hindi titulo ng ari-arian sa mga hinahanap na ari-arian. Ito, sa panloob at ng kanyang sarili, ang mga panlilinlang, maski ayon sa depinisyon ng termino ni Rothbard’s gaya ng "ang isang kabiguan para tuparin-ang boluntaryong-pinagkasunduan sa paglipat ng ari-arian" o ang ayon kay selgin at white's ayon sa pansariling depinisyon ito ay "isang *pasadya* o *sadya* panloloko para sa mga pakay na magkaroon." sa kada pagbibigay-alam at ang isang katiwala tala ng katiwala ng mamimili (isang pamagat sa pera na natuklasan ng pera), anuman ang kanyang paniwalaan, Sa katotohanan —talagang—nakikibahagi sa isang maling interpretasyon para sa layunin ng pansariling kapakinabangan. Ang bangko at ang kanyang suki ay sumang-ayon na mali ang kanyang sarili bilang mga may-ari ng isang dami ng ari-arian na hindi nila pag-aari at maliwanag na hindi umuosbong; at kapag sila ay bumili ng isang umuosbong na dami ng pag-aari bilang kapalit ng mga titulo sa isang walang patunay na dami ng pag-aari, sila ay walang sala at hindi maiiwasan na pagkasala ng isang aksyon sa panloloko sa paglalaan.syam -[^1]: George Selgin and Lawrence White, “In Defense of Fiduciary Media—or, We are Not Devo(lutionists), We are Misesians!” *Review of Austrian Economics* 9 no. 2 (1996): 83–107. +[^1]: George Selgin at Lawrence White, "sa depensa ng katiwala ng midya—o, hindi kami Devo(lusyonis), kami ay mga Misesians!"*pag-sisiyasat ng ekonomiya ng mga Awstrya* syam numero, dalawa (1996): 83–107. -Curiously, in the reply to their various critics, Selgin and White selected as their central target an article by Hans-Hermann Hoppe (“How is Fiat Money Possible?—or, The Devolution of Money and Credit,” *Review of Austrian Economics* 7, no. 2 (1994): 49–74, that deals only cursorily with their position. Other Austrian critics of fractional reserve banking explicitly dealt with in Selgin and White’s article including Walter Block, “Fractional Reserve Banking: An Interdisciplinary Perspective,” in *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard*, Walter Block and Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds. (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988) and Jesús Huerta de Soto, “A Critical Analysis of Central Banks and Fractional-Reserve Free Banking from the Austrian Perspective,” *Review of Austrian Economics* 8, no. 2 (1995): 25–36\. Murray N. Rothbard, the most prominent critic of fractional reserve banking, is targeted only indirectly; and although several of his works are mentioned in their bibliography, Rothbard’s later writings on the subject (“The Myth of Free Banking in Scotland,” *Review of Austrian Economics* 2 [1988]: 229–57; idem, “Aurophobia: or, Free Banking on What Standard?” *Review of Austrian Economics*, 6, no. 1 [1992]: 97–108; idem, “The Present State of Austrian Economics,” *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* 6, no. 2 [1995]) are not mentioned. Likewise ignored entirely are the criticisms by Joseph T. Salerno (“Two Traditions in Modern Monetary Theory: John Law and A.R.J. Turgot,” *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* 2, no. 2/3 [1991]; idem, “The Concept of Coordination in Austrian Macroeconomics,” in *Austrian Economics: Perspectives on the Past and Prospects for the Future*, Richard Ebeling, ed. [Hillsdale, Mich.: Hillsdale College Press, 1991]; and idem, “Mises and Hayek Dehomogenized,” *Review of Austrian Economics* 6, no. 2 [1993]: 113–46). Selgin and White also do not address, and in this case could not have done so, the most recent and most extensive criticism of their work by Jörg Guido Hülsmann (“Free Banking and the Free Bankers,” *Review of Austrian Economics* 9, no. 1 [1996]: 3–53). +Kahanga-hanga, sa pagsagot sa kanilang mga maraming kritiko, selgin at whitem ay pumili bilang kanilang sentral target sa isang artikulo ni Hans-Hermann Hoppe ("paano ang fiat na pera ay posible?—o, ang debulusyon ng pera at kredito," *pag-sisiyasat ng ekonomiya ng mga awstrya* pito, numero. dalawa (1994): 49–74, na nakipagkasunduan lamang sa cursorily sa kanilang katayuan. Ang iba pang mga kritiko ng awstrya ng praksyonal na pagreserba sa pagbabangko ay maliwanag na nakikipag0ugnayan sa artikulo ng selgin at white kasama ang Walter Block, "praksyonal na pagreserba ng pagbabangko: isang Interdisciplinary perspektibo," sa *tao, ekonomiya, at libertad: mga salaysay ng honor ng murray n. rothbard*, walter block at llewellyn h. rockwell, jr., eds. (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988) at Jesús Huerta de Soto, "ang isang kritikal na pagsusuri ng bangko sentral at praksyonal na pagreserba ng libreng pagbabangko na galing sa perspektibo ng awstrya," *pagsisiyasat ng ekonomiya ng mga awstrya* walo, numero. 2 (1995): 25–36\. Ang murray n. rothbard, ang pinaka-tanyag na kritiko ng praksyonal na pagreseba sa pagbabangko, ay naka-target nang nagkataon lamang; at bagama't marami sa kanyang mga ginawa ay sinabi sa kanilang bibliograpiya, ang mga naisulat ni Rothbard’s sa asignatura ("ang myth ng libreng pagbabangko sa Eskosya,"*pagsisiyasat sa ekonomiya ng mga awstrya* 2 [1988]: 229–57; iyon din, "Aurophobia: o, libreng pagbabangko sa kung ano ang pamantayan?" *pagsisiyasat sa ekonomiya ng mga awstrya*, anim, numero. 1 [1992]: 97–108; iyon din, "ang kasalukuyang estado ng ekonomiya ng mga awstrya," *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* anim, numero. dalawa 2 [1995]) ay hindi nasabi. Gayundin, ganap na hindi binigyan-pansin ang mga kritisismo ni Joseph T. Salerno ("dalawang tradisyon sa makabagong salapi ng bayan na teyorya: John Law and A.R.J. Turgot,” *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* dalawa, numero. 2/3 [1991]; idem, "ang konsepto ng tuwangan sa makroekonomiya ng mga awstrya, " sa * ekonomiya ng mga awstrya: ang mga pananaw sa mga nakaraan na panahon at ang mga pananaw para sa panghinaharap*, Richard Ebeling, ed. [Hillsdale, Mich.: ang kolohiyo ng Hillsdale Press, 1991]; at idem, "Mises and Hayek Dehomogenized,” *pagsisiyasat sa mga ekonomiya ng awstrya* anim, numero. dalawa [1993]: 113–46). Sila selgin at white ay hindi din ginagampanan, at sa kasong ito ay hindi nagawa ito, ang pinaka-nakaraan at pinakamalawak na pagpunta sa kanilang trabaho sa pamamagitan ng Jörg Guido Hülsmann ("libreng pagbabangko at ang libreng mga bangko," *ang pagsisiyasat ng ekonomiya ng mga awstrya* syam, numero. 1[1996]: 3–53). -[^2]: As a doctrinal matter, Selgin and White also suggest that their view of fractional reserve banking coincides with Ludwig von Mises’s view; hence, they call themselves Misesians and claim it is the defenders of 100-percent-reserve banking who are deviationists. This claim can be rejected. In fact, Selgin (*The Theory of Free Banking: Money Supply under Competitive Note Issue* [Totowa, N.J.: Rowman and Littlefield, 1988], pp. 60–63) has frankly acknowledged that Mises’s and his own views concerning fiduciary media are contradictory and White’s attempt to claim Mises as a proponent of fractional reserve free banking has been addressed by Salerno (“Mises and Hayek Dehomogenized,” *Review of Austrian Economics* 6, no. 2 [1993]: 113–46). Here it suffices to provide a quotation from Mises: +[^2]: Bilang isang bagay na doktrinal, si selgin at white iminumungkahi nila na ang kanilang pananaw sa praksyonal na pagreserba sa pagbabangko ay pumaparehas sa pananaw ni Ludwig von Mises’s; kaya naman, ang kanilang sarili ay tinatawag na Misesians at ipinahayag ito na ang mga tagapagtanggol ng isang dann-porseynto-pagreserba sa pagbabangko na sinoa ang mga deviationist. Itong pagkuha ay hindi tinaggap. Sa katotohanan, si selgin (*ang teyorya ng libreng pagbabago: ang perang binibigay sa ilalim ng pataasan ng naitalang usapin* [Totowa, N.J.: Rowman at Littlefield, 1988], pp. 60–63) ay lantarang kinilala na ang mises's at ang kanyang sariling pananaw uko sa katiwala ng midya na sumasalungan at si White’s ay sinubukan kuhain ang mises bilang isang tagapagtaguyod ng praksyonal na pagreserba ng libreng pagbabangko ay tinutugunan ng Salerno (“Mises and Hayek Dehomogenized,”*pagsisiyasat ng ekonomiya ng mga awstrya* anim, numero dalawa [1993]: 113–46). Dito ito ay sapat na para mabigay ng isang kutasyon galing sa mises: -> The main thing is that the government should no longer be in a position to increase the quantity of money in circulation and the amount of cheque-book money not fully—i.e., 100 percent—covered by deposits paid in by the public…. No bank must be permitted to expand the total amount of its deposits subject to cheque or the balance of such deposits of any individual customer … otherwise than by receiving cash deposits … or by receiving a cheque payable by another domestic bank subject to the same limitations. This means a rigid 100 per cent reserve for all future deposits; i.e., all deposits not already in existence on the first day of the reform. (*The Theory of Money and Credit* [Irvington-on-Hudson, N.Y.: Foundation for Economic Education, 1978], pp. 438 and 48) +> Ang pinakamalagang bagay ay ang pamahalaan ay hindi na kailangan sa isang katayuan para magdagdagan ang dami ng pera sa sirkulasyon at ang dami ng cheque-book na ang pera ay hindi kumpleto—i.e., isang daan porsyenteo-sakop ng mga paunang-bayad na binabayaran bg publiko…. Walang bangko ang kailangan na payagan na palakihin ang kabuuan ng halaga ng mga deposito nito na batay sa tseke o ang pagbalanse ng naturang mga deposito ng anumang indibidwal na parokya ... o kaya'y sa pamamagitan ng pagtanggap ng mga deposito sa pera ... or sa pamamagitan ng pagtanggap ng isang tseke na pwedeng ibayad sa isang pang lokal na bangko na pumapailalim sa parehas na mga limitasyon. Ibigsabihin nito ay isang matigas na isang-daan porsyento ng reserba para sa lahat ng mga deposito; i.e., ang lahat ng mga deposito ay hindi handang umosbong sa unang araw ng reporma. (*ang teyorya ng pera at pautang* [Irvington-on-Hudson, N.Y.: pundasyon para sa ekonomiya ng edukasyon, 1978], pp. 438 at 48) -See also notes 11, 25, 37, 47, and 48 below. +Tignan rin ang mga lista 11, 25, 37, 47, at 48 sa ilalim. -[^3]: Lawrence H. White, *Competition and Currency* (New York: New York University Press, 1989). +[^3]: Lawrence H. White, *paligsahan at salapi* (New York: ang unibesidad ng new york press, 1989). -[^4]: See Salerno, “Ludwig von Mises’s Monetary Theory in Light of Modern Monetary Thought,” *Review of Austrian Economics* 8, no. 1 (1994): 71–115\. Selgin and White highlight the fact that Hoppe referred to them as proponents of “partial fiat money,” but then are ultimately compelled to admit that he did in fact not misrepresent their position as advocates of fractional reserve banking based on an underlying gold standard. Their complaint amounts to no more than a dispute over semantics. We will treat it as such here, too, and will concentrate instead exclusively on substantive disagreements. +[^4]: Tignan ang salerno, "Ludwig von Mises’s ang salapi ng teyorya sa maliwanag ng modernong pamamahala ng salapi," *pagsisiyasat ng ekonomiya ng mga awstrya* walo, numero. 1 (1994): 71–115\. Si selgin at white ay nagpaliwanag ang katotohanang tinutukoy nila hoppe bilang tagapagbigay ng proposisyon ng "parsyal na fiat na pera," subali't pagtapos siya ay napilitang sabihin ang totoo na hindi nya ginawa ang kanyang tungkulin bilang mga tagapagtanggol ng praksyonal na pagreserba sa pagbabangko base sa isang batayan na gintong pamantayan. Ang kanilang hinaing ay hindi hihigit sa isang alitan sa mga semantika. Gagawin natin ito sa gantong paraan dito, rin, at magtuon lamang imbles ang mga salungan na hindi pagkakaisa. -There is actually more to the charge of Selgin and White being fiat money advocates in the article under scrutiny. For, in “the mature free-banking system,” according to Selgin and White (but in contrast to the analysis of the operation of such a system given by Mises), a situation is supposed to emerge in which +Merrong mas higit pa sa pagsingil ng selgin at white na tagataguyod ng fiat na pera sa artikulo sa ilalim ng masusing pagsisiyasat. Para, sa "mature na libreng-pagbabangko ng sistema," ayon sa selgin at whtie (subali't sa pagkakaiba nito sa pag-susuri ng nagpapapalakad ng naturang sistema na binigay ni mises), isang kalagayan ay kailangan na lumabas kung saan -> At the limit, if inter-clearinghouse settlements were made entirely with other assets (perhaps claims on a super-clearinghouse which itself holds negligible commodity money), and if the public were completely weaned from holding commodity money, the active demand for the old-fashioned money commodity would be wholly nonmonetary. (Lawrence White, *Competition and Currency* [New York: New York University Press, 1989], p. 235) +> Sa limitasyon, kung ang inter-clearinghouse ng mga kasunduan sa pagitan ng ginawa sa iba pang mga ari-arian (siguro ay ipinapahayag sa isang super-clearinghouse na kung saan mismo ay may hawak na hindi mabilang na pera sa kalakal), at kung ang publiko talagang nabubukod sa pagkakaroon ng pera na kalakal, ang aktibong pangangailangan para sa makalumang pera na kalakal ay ganap na hindi-makatwiran. (Lawrence White, *labanan at salapi* [New York: ang unibersidad ng new york press, 1989], p. 235) -Thus, notes Salerno (“Ludwig von Mises’s Monetary Theory in Light of Modern Monetary Thought,” *Review of Austrian Economics* 8, no. 1 [1994]: 71–115, p. 76, n. 7) regarding Selgin and White’s ultimate objective, “the public would presumably finally be freed from its shackles of gold to enjoy the virtues of an invisible-hand-generated private fiat money.” Moreover, as far as semantic innovations and deviations from orthodox Misesian terminology, and hence potential sources of confusion are concerned, we have to consider Selgin and White’s own writings. For in referring to money and money substitutes as “outside and “inside” money respectively, in talking of “base money,” “basic money,” “bank money,” “high-powered” and “low-powered” money, and, yes, the gold dollar “as a substitute for bank deposits,” they display an unusual degree of semantic creativity. Moreover, in suggesting, by their selection of terms, that all of these things are somehow equally “money,” their writings actually have become a source of obfuscation. See on this Hülsmann, “Free Banking and the Free Bankers,” pp. 5ff. +Samakatuwid, ang mga tala ni salerno ("Ludwig von Mises’s ng salapi ng teyorya sa liwanag ng makabagong Kaisipang Pananalapi," *ang pagsisiyasat ng ekonomiya ng mga awstrya* 8, no. 1 [1994]: 71–115, p. 76, n. 7) ukol sa selgin at white's ng panghuling layunin, "ang pampubliko ay pwedeng sa wakas ay makalaya galing sa mga kadena ng ginto para magtmasa ang mga kahalagahan ng isang pampublikong fiat na salapi na hindi nakikita." at saka, hanggang sa mga makabagong semantiko at paglihis galing sa na kaugalian ng Misesian sa terminolohiya, at kaya naman ang potensyal na pinagkukunan ng pagkakagulo ay nababahala na, kailangan nating isaalang-alang ang mga sulat nila selgin at white's. Para sa pagtukoy sa mga salapi at ang mga perang pamalit gaya ng "sa labas at "sa loob" sa salapi ayon sa pagkakabanggit ng "base sa salapi," "salapi sa bangko," "malakas- nalakas" at "mahinang-laskas" salapi, at oo, ang dolyar na salapi "gaya ng isang pamalit para sa mga deposito sa bangko," sila ay nagpapakita ng isang pambihirang antas ng pagkamalikhain na semantiko. At saka, sa pagpapahayag, sa pamamagitan ng pinili ng kanilang mga termino, na ang lahat ng mga bagay ay pare-parehas "salapi," ang kanilang mga isinulat ay tunay na naging pinagmulan ng pagpupumilit. Silipin sa Hülsmann na ito, "libreng pangbabangko at ang libreng mga bangkero," pp. 5ff. -[^5]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” pp. 86–87. +[^5]: Si selgin at white, "sa pag- depensa ng katiwala ng midya, " pp. 86–87. -[^6]: Ibid., p. 87, n. 8. +[^6]: Pahina. 87 ibid., n. 8. -[^7]: It is also “impossible that some time depositor and borrower are entitled to exclusive control over the same resources” (Hoppe, “How is Fiat Money Possible?”, p. 67). +[^7]: Ito rin ay "hindi mangyayari na ang ilang oras ng depositante at taga-hiram ay may may titulo sa eksklusibong kontrol sa parehas na mga pinagkukunan" (hoppe, "paano ang fiat na saalapi ay mangyayari?", pahina 67). -[^8]: Even partners cannot simultaneously own the *same* thing. A and B can each own half of a household, or half the shares in it but they each own a *different* 50 percent. It is as logically impossible for them to own the same half as for two people to occupy the same space. Yes, A and B can both be in New York City at the same time, but only in different parts of it. +[^8]: Kahi't ang mga magkasosyoay hindi pwedeng magkasabay-sabay na magkaroon ng *parehas* na bagay. Ang A at b ay pwedeng ang bawat kalahati ng isang buong pamilya, o akalahating pagbabahagi nito subali't ang bawat isa ay msa sariling *iba't-ibang* 50 na porsyento. Ito ay bilang lohikal na hindi mangyayari para sa kanila na magkaroon ng parehas na kalahati bilang para sa dalawang tao para okupahan ang parehas na ispasiyo. Oo. ang A at B ay pwedeng parehas sa new york city sa parehas na panahon, subali't lamang sa iba'-ibang parte nito. -[^9]: Jesús Huerta de Soto (“A Critical Analysis of Central Banks,” p. 33) correctly likens the effect of fractional reserve banking to that of the so-called tragedy of the commons. Selgin and White (“In Defense of Fiduciary Media,” pp. 92–93, n. 12) object to de Soto’s analogy on the ground that the tragedy of the commons refers “to a particular sort of technological externality,” according to Selgin and White, involves “a physical or otherwise direct interference with someone’s consumption or production” and represents “interaction outside the market.” In contrast, write Selgin and White, the “externality from fiduciary media” is a harmless pecuniary “effect on someone’s wealth transmitted via the price system,” that is, through changes in the system of relative prices, and represents “an interdependence through the market.” Selgin and White err: an object and a title to an object are not the same thing. +[^9]: Ang Jesús Huerta de Soto ("isang Mapanganib na pagsusuri ng bangko ng sentral," pahina. 33) ay tamang inihahalintulad ang resulta ng praksyonal na pagreserba sa pagbabangko sa tinatawag na kalunusan ng mga tao. Sila selgin at white ("sa depensa ng katiwala ng midya," pp. 92–93, n. 12) ang layunin sa pagkakahalintulad ni de Soto’s sa lupa na ang sakuna ng mga tao ay tumutukoy "sa isang partikular na klase ng teknolohikal na panlabas,"ayon kala selgin at white, kadawit "ang isang pisikal o iba pang direktang pagka-abala sa pagkonsumo ng isang tao o produksyon" at ang mga kumakatawan sa "pakikipag-ugnayan sa labas ng palengke." sa pagkakaiba, isinulat ni selgin at white, ang "panlabas na katiwala ng midya" ay isang hindi nakakaksama sa salapi "resulta sa isang yaman ng isang tao na inihatid sa pamamagitan ng halaga ng sistema,"yan ay, sa pamamagitan ng pagbabago sa patakaran ng mga kamag-anak na halaga, at ay sumagisag sa "isang pagsasama-sama sa pamamagitan ng pamilihan." sila selgin at white kamalian: isang layunin at isang titulo sa isang layunin ay hindi ang parehas na bagay. -In lumping money and money substitutes together under the joint title of “money,” as if they were somehow the same thing, Selgin and White fail to grasp that the issue of fiduciary media—an increase of property titles—is not the same thing as a larger supply of property and that relative price changes effected through the issue of fiduciary media are an entirely different “externality” matter than price changes effected through an increase in the supply of property. With this the fundamental distinction between property and a property title in mind, de Soto’s analogy between fractional reserve banking and the tragedy of the commons makes perfect sense. As under the scenario of a tragedy of the commons, every issue of fiduciary media—to titles in search of property—sets in motion a rush, always starting with the bank and its client, to fill these empty tickets with existing property; and in the course of this rush, invariably the first-comers will physically enrich themselves (through the appropriation of existing quantities of property) at the expense of a corresponding impoverishment of later-comers, whose quantity of existing property is physically diminished while they have been left with a larger number of property tickets. \ No newline at end of file +Sa pagtangkilik ng salapi at mga perang pamalit na magkakasama sa ilalim ng magkakasamang titulo ng "salapi," tulad nila kung sila ay sa paanuman ang parehas na bagay, sila selgin at white ay nabigong intindihin ang usapain ng katiwala ng midya—ang isang pagtaas ng ari-arian ng mga titulo—ay hindi parehas ng isang mas malaking pag-bigay ng ari-arian at ang mga kapamilya na nagpabago sa halagan na nakaapekto sa pamamagitan ng usapin ng katiwala ng midya ay isang ganap na naiiba sa "panlabas" na bagay kesa sa pagbabago ng mga halaga na nakakaapekto sa pamamagitan ng paglaki ng suplay ng ari-arian. Sa pamamagitan ng ito ang napakahalagang pagkakaiba sa pagitan ari-arian at isang titulo ng ariarian sa isipan, ang pagkakaparehas ni de Soto’s sa pagitan ng praksyonal na pagreserba sa pagbabangko at ang sakuna ng mga tao ay gumagawa ng perpektong kahulugan. Gaya ng nasa ilalim ng senaryo ng isang sakuna ng mga tao, ang bawat usapin ng katiwala ng midya—sa titulo ng pagsasaliksik ng ari-arian—nagtakda sa paggalaw ng isang mabilisan, palaging nagsisimula sa bangko at nitong suki, para punan ang walang laman na mga tiket kasama ang umuosbong na ari-arian; at sa madaliang kursong ito, ang palaging unang-comer ang mga pisikal nanagpapayaman sa kanilang sarili (sa pamamagitan ng pagguguol ng mga umuosbong na dami ng ari-arian) sa mga pinagkakagastusan ng isang katumbas ng impedisyon ng nahiling-comers, na ang dami bg umuosbong na ari-arian ay pinaliit na pisikal habang sila ay naiwan na may mas malaking dami ng mga tiket ng ari-arian. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_02.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_02.md index d0b4355e1..ecc7b22a8 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_02.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_02.md @@ -1,18 +1,18 @@ -Selgin and White’s failure to recognize this, and their belief in the ethical innocence of fractional reserve banking, is due to two confusions. On the one hand, as has already been indicated, they do not recognize that no object—and no quantity of money (gold)—can be owned by more than one party at a time and that no contract can possibly increase the quantity of property in existence, and thus that any pretension to the contrary is inherently fraudulent. On the other hand, and intimately related, Selgin and White do not recognize the fundamental praxeological difference between property and property titles. Rather, in subsuming money (gold) and money substitutes (banknotes) under the same heading of “money” they continually obfuscate this very distinction. For if money (gold) and titles to money (banknotes) are both defined as “money,” then it indeed seems to follow that it does not make any difference whether the supply of money or that of banknotes increases. Both are “money” and hence, by definition, in both cases the same event—an increase in the supply of money—has taken place. But this does not alter the facts; it only defines them out of existence. +Ang pagkabigo nina Selgin at White na kilalanin ito, at ang kanilang paniniwalang inosente ang fractional reserve banking, ay gawa ng dalawang katlituhan. Sa isang banda, gaya ng nasabi na, hindi nila kinikilala na walang anumang bagay - at anumang dami ng pera (ginto) - ay maaaring maging pagmamay-ari ng higit sa isang partido sa iisang panahon at na ang kontrata ay posibleng madagdagan ang dami ng pagmamay-ari na nariyan na, at kaya ang pagpapanggap sa kasalungat nito ay pandaraya. Sa kabilang banda, at malapit na magkaugnay, hindi kinikilala nina Selgin at White ang pangunahing praxeolohikal na pagkakaiba sa pagitan ng pagmamay-ari at mga titulo ng pagmamay-ari. Sa halip, ang pag-uuri ng salapi (ginto) at pamalit sa salapi (papel de banko) sa ilalim ng iisang kategorya na "salapi" ay patuloy nilang pinapalabo ang kaibahang ito. Sapagkat kung ang salapi (ginto) at mga titulo sa salapi (papel de banko) ay parehong tutukuyin na "pera", sa gayon ay mukhang ang ibig sabihin nito ay hindi gagawa ng kahit anong pagkakaiba kung ang katustusan sa salapi o kaya sa papel de banko ay tumaas. Ang dalawa ay parehong "salapi" at kaya, sa pagtutukoy, sa parehong kaso ng magkatulad na pangyayari-isang pagtaas ng katustusan sa salapi-ay naganap. Subalit hindi nito binabago ang mga katotohanan; tinitukoy lamang ang mga ito nang naayon sa kanilang pag-iral. -Of course, as Selgin and White correctly note, everyone is free to adopt any definition and make any distinction that he wishes. Yet definitions do not create real distinctions; they can, though, make them disappear. They can only either reflect such distinctions or else ignore and confuse them; and clearly, to refer to both money and money substitutes indiscriminately as money is to obscure the difference between two categorically—praxeologically—distinct phenomena and states of affairs. A title to money and an increase of titles is not the same thing as money and an increase of money. Rather, unlike an increase in the quantity of money (gold) or an increase of titles backed by a corresponding increase of money, any increase in the quantity of titles to money unaccompanied by an increased quantity of money necessarily implies that one and the same quantity of money is owned by more than one person at the same time; and since such a thing is physically impossible—the quantity of money is unchanged and all existing money must be presently owned by some-one—every redemption of a fiduciary title, then, be it into money or any other form of real property, involves an act of illicit appropriation. +Siyempre, tulad ng tamang pagtala nina Selgin at White, ang lahat ay malaya upang gamitin ang anumang kahulugan at gawin ang kahit anumang kaibahan na kanyang nais. Ngunit ang mga kahulugan ay hindi lumilikha ng mga tunay na pagkakaiba; subalit maaari nitong gawing maglaho ang mga ito. Ang mga ito ay maaari lamang isalamin ang mga nasabing pagkakaiba o kung hindi ay isawalang-bahala at lituhin ang mga ito; at malinaw, na ang pagtukoy sa parehong salapi at mga panghalili sa salapi bilang pera ay upang itago ang pagkakaiba ng dalawang hiwalay sa kategorya—-o pang praxeolohikal—na pangyayari at estado ng mga bagay-bagay. Ang titulo ng salapi at pagdami ng mga titulo ay hindi katulad ng salapi at ang pagdami ng salapi. Sa halip, di-tulad ng pagtaas ng dami ng salapi (ginto) or pagtaas ng mga titulo na suportado ng tugmang pagdami ng salapi, ang kahit anong dagdag sa dami ng titulo sa salapi na hindi sinasamahan ng pagtaas ng dami ng salapi ay nagpapahiwatig na ang iisa at parehong dami ng salapi ay pinagmamay-ari ng higit sa isang tao sa parehong panahon; at dahil ang nasabing bagay ay pisikal na imposible—ang dami ng salapi ay hindi nagbabago at lahat ng perang nariyan ay kinakailangan na pinagmamay-ari ng isang tao sa kasalukuyan—ang bawat pagtubos ng isang pinagkatiwalang titulo, gayon, maging ito man ay salapi o kahit ibang pang anyo ng ari-arian, ay may kasamang pag-gawa ng pinagbabawal na pagtatakda ng pag-aari. -I-assume na nag-exis ang saraliing properti at ang titulo ng properti (notes). Besides property in consumer goods, producer goods, and money, titles to consumer goods, titles to producer goods, and titles to money are assumed to exist. The origin of property titles in addition to the existence of property itself promotes legal certainty and reduces and facilitates legal disputes, and hence undoubtedly represents a beneficial (natural) development. Moreover, it allows for two innovations. On the one hand, it becomes possible to separate the act of transferring ownership in property from the act of transferring its possession. That is, it becomes possible to surrender or acquire ownership in objects without simultaneously surrendering or acquiring possession, disposition, and control of the very same objects. Applied to money it becomes possible that, all the while the ownership of existing quantities of money (gold) can change constantly from one person to another, the entire quantity of money may remain—unchangingly—in the hands of one and the same bank (as the manager of money owned by others). On the other hand, with the development of property titles, intertemporal exchanges will be systematically facilitated. Existing (present) property or titles thereto may be transferred in exchange against titles to future property (debt claims); and hence it will be also assumed that next to titles to existing property (consumer goods, producer goods, and money), titles (debt claims) to future consumer goods, future producer goods, and future money exist and are traded as well. +Ipagpalagay mo na umiiral ang parehong pag-aari mismo at mga titulo ng mga ari-arian (mga tala). Bukod sa ari-arian sa mga pangkonsumong kalakal, kalakal na pang-gawa, at salapi, mga titulo sa mga pangkonsumong kalakal, mga titulo para sa mga kalakan na pang-gawa, at mga titulo para sa pera na inaakalang nariyan. Ang pinagmulan ng mga titulo para sa mga ari-arian bilang karagdagan sa mismong ari-arian ay nagpapalaganap ng legal na katiyakan at binabawasan at pinapagaan ang mga legal na pagtatalo, at dahil dito walang duda na kumakatawan sa isang napapakinabangang (natural) kaunlaran. Bukod pa rito, ito ay nagbibigay daan para sa dalawang inobasyon. Sa isang banda, nagiging posible ang pagbukod sa akto ng paglilipat ng pagmamay-ari ng ari-arian mula sa akto ng paglilipat ng pag-aari nito. Ibig sabihin, nagiging posible ang pagbigay o ang pagtamo ng pagmamay-ari ng mga bagay nang hindi kasabay ang pagbigay o pagtamo ng pag-aari, pagsasaayos, at pamamahala ng mga bagay na iyon. Kapag ginamit sa pera nagiging imposible na, habang ang pagmamay-ari ng umiiral na dami ng salapi (ginto) ay maaaring palaging magbago para sa bawat tao, ang kabuuang dami ng salapi ay nananatili—hindi nagbabago—sa kamay ng iisang bangko (bilang tagapangasiwa ng mga perang pagmamay-ari ng iba). Sa kabilang banda, sa pagkakabuo ng mga titulo ng mga ari-arian, ang mga intertemporal na palitan ay sistematikong mapapangasiawaan. Ang mga umiiral (kasalukuyan) na pag-aari o mga titulo paparoon ay maaaring ilipat kapalit ang mga titulo sa mga pag-aari sa hinaharap (singil sa utang); at kaya ipapalagay rin na sunod sa mga titulo ng mga umiiral na ari-arian (pangkonsumong kalakal, kalakal na pang-gawa, at pera), ang mga titulo (bayad sa utang) ng mga pangkonsumong kalakal sa hinaharap, mga kalakal na pang-gawa sa hinaharap, at mga pera sa hinaharap ay umiiral at ipinagpapalit na rin. -In light of these developments, the following transactions (contracts) between any two parties A (bank client) and B (bank) are possible. A may transfer his money (gold) into B’s disposition and thereby either (1) *not* give up his ownership in it, or (2) give up his ownership. There is no third *possibility*. If (1), then A keeps the title to the sum of money transferred to B; B does not have title to it, but acts as a money warehouser (a bailee) for A (as a money bailor). *There is no third possibility*. If (2), then B acquires the title to the quantity of money put into its disposition by A; A receives from B in exchange either (a) a present-existing-quantity of consumer and/or producer goods previously possessed and owned by B; or (b) a title to a present-existing-quantity of consumer and/or producer goods in B’s possession (but owned now by A) (an equity claim); or (c) a title to a quantity of future consumer and/or producer goods and/or money (a debt claim). Again, *there is no third possibility*. That is, A cannot both retain ownership of this property and transfer it to B. +Sa mga kaganapang ito, ang sumusunod na mga transaksiyon (mga kontrata) sa pagitan ng anumang dalawang panig A (kliyente ng banko) at B (bangko) ay posible. Maaaring ilipat ni A ang kanyang salapi (ginto) papunta sa disposisyon ni B at kaya ay maaaring (1) *hindi* isuko ang kanyang pag-aari nito, o (2) isuko ang kanyang pag-aari. Walang pangatlong *posibilidad*. Kung (1), sa gayon ay mananatili kay A ang titulo ng kabuuang halaga ng perang isinalin kay B; wala kay B ang titulo nito, ngunit magsisilbi siyang bodega (isang bailee) para kay A (bilang bailor ng salapi). *Walang pangatlong posibilidad*. Kung (2), gayon ay kukunin ni B ang titulo para sa dami ng pera na inilipat ni A sa kanyang desposisyon; Bilang kapalit, si A ay makakatanggap mula kay B ng (a) isang titulo para sa pangkasalukuyang-umiirali na dami ng pangkonsumo at/o pang-gawa na mga kalakal na nasa pangangalaga at pinagmamay-ari ni B; o (b) isang titulo para sa pangkasalukung umiiral na dami ng pangkonsumo at/o pang-gawa na mga kalakal na nasa pangangalaga ni B (ngunit ngayon ay pinagmamay-ari na ni A)(equity claim); o (c) isang titulo para sa isang bilang ng panghinaharap na pangkonsumo at/o panggawa na mga kalakal at/o pera (debt claim). Muli, *walang pangatlong posibilidad*. Ibig sabihin, hindi maaaring pareho na mapanatili ni A ang pagmamay-ari ng ari-ariang ito at isalin rin kay B. -Among all possible transactions, not one would result in the issue of a fiduciary note. Fiduciary media, according to Selgin and White’s own definition, are “that portion of redeemable money substitutes backed by assets other than base money.”[^10] There are money (gold) and money substitutes (titles to money) in existence, and there are titles to non-money goods (equity titles), and titles to not-yet-existing future goods (debt claims). Apparently, however, no such thing as “money substitutes backed by assets other than base money” would arise out of any of these transactions. Selgin and White *assume* the existence of fiduciary media (and they simply *assume* that the absence of fiduciary media must be the result of legal restrictions), but they do not provide a praxeological explanation and reconstruction of the origin of such a peculiar entity and state of affairs. Rather, they only ask, why not? “We do not see why bank and customer cannot contractually agree to make them [that is, demand deposits and banknotes] debts and not warehouse receipts.” *Why* is it that there can—and should—be no money substitutes backed by assets other than money? For the same reason that there can and should be no car or house titles backed by assets other than cars or houses, that there can and should be no equity titles backed by assets other than equity, and that there can and should be no assets—money, equity, or debt—owned (backed) by more than one person at a time. Titles to money are—and should be—backed by money in the same way and for the same reason as titles to cars are and should be backed by cars. This is what defines them as property titles. It is in accordance with and a reflection of the nature of property and property titles. In distinct contrast, a title to money backed by assets other than money is a contradiction in terms, and its issue and use involves the same sort of objective misrepresentation as the issue of a title to a car backed by assets other than a car (parts of planes and bikes, for instance).[^11] +Sa lahat ng mga posibleng transaksyon, wala ni isa ang magdudulot ng pagbibigay ng isang fiduciary note. Ang Fiduciary media, ayon sa sariling depinisyon nina Selfin at White, ay "ang bahagi ng natutubos na mga pamalit sa salapi na suportado ng mga ari-ariang iba sa karaniwang salapi."[^10] Maraming salapi (ginto) at pamalit sa pera (titulo para sa salapi) na nariyan, at may mga titulo para sa mga hindi pananalaping kalakal (mga titulo para sa equity), at mga titulo pra sa mga hindi-pa-umiiral na panghinaharap na kalakal (mga dept claim). Ngunit maliwanag na walang kahit anumang bagay na tulad ng "pamalit sa pera na suportado ng mga ari-ariang iba sa karaniwang salapi" ang magmumula sa kahit alin sa mga transaksyong ito. Sina Selgin at White ay *pinapalagay* ang pag-iral ng fiduciary media (at *ipinalagay* na lamang na ang kawalan ng fiduciary media ay bunga ng mga paghihigpit ng batas), ngunit hindi sila nagbibigay ng isang praxeolohikal na paliwanag at pananauli ng pinagmulan ng nasabing kakaibang katauhan at katayuan ng mga bagay-bagay. Sa halip, sila ay nagtanong na lamang, bakit hindi? "Hindi namin maintindihan kung bakit hindi nalang magkasundo sa isang kontrata ang bangko at kustomer na gawin ang mga ito [yun ay mga deposito at papel de bangko] na utang at hindi mga warehouse receipt." *Bakit*hindi maaaring—at di dapat—magkaroon ng pamalit sa salapi na suportado ng ibang ari-ariang iba sa pera? Sa parehong dahilan na hindi maaari at hindi dapat magkaroon ng mga titulo para sa sasakyan o bahay na suportado ng mga ari-ariang iba sa sasakyan o bahay, na hindi maaari at hindi dapat magkaroon ng mga titulo para sa equity na suportado ng ari-ariang iba sa equity, at hindi maaari at hindi dapat magkaroon ng mga ari-arian—pera, equity, utang—pinagmamay-ari (o suportado) ng higit sa isang tao sa parehong panahon. Ang mga titulo para sa pera ay—at dapat lamang na—suportado ng pera sa parehong paraan at para sa parehong dahilan na ang mga titulo ng mga sasakyan ay at dapat na suportado ng mga sasakyan. Ito ang nagbibigay kahulugan sa kanila bilang mga titulo ng ari-arian. Alinsunod ito at sumasalamin sa likas na katangian ng ari-arian at mga titulo ng ari-arian. Samantala, malinaw na ang isang titulo para sa pera na hindi suportado ng pera ay salungat sa mga kundisyon, at ang pagbibigay at paggamit nito ay katulad na rin ng sadyang pagsisinungaling sa pag bibigay ng isang titulo para sa isang sasakyan na suportado ng mga pag-aaring iba sa isang sasakyan (mga parte ng eroplano at bisekleta, halimbawa).[^11] -The answer to why fractional reserve agreements are ethically impermissible, and why there can be no contracts to make warehouse receipts debt, is that such agreements and contracts contradict (deny) the nature of things. Any such contract is from the outset—a priori—invalid. Selgin and White try to get around this inescapable conclusion by adopting, wittingly or not, an ultra-subjectivist view of contracts and agreements. According to this view, the very fact that a voluntary agreement is reached and/or a contract is concluded demonstrates that it must be a valid—true or permissible—agreement and contract. Yet this view is not only false, it is also incompatible with Rothbard’s title-transfer theory of contract that these authors claim to have accepted. Agreements and contracts per se do not imply anything regarding their validity for the fundamental reason that agreements and contracts do not create reality, but rather presuppose it. More specifically, contracts do not bring property into existence, but rather recognize and transfer existing property. Hence, as in Rothbard’s ethical system, the theory of property must precede the treatment of contracts. Contracts and contract theory presuppose and are constrained by property and property theory. That is, the range of possible (valid) contracts is limited and restricted by the existing quantity (stock) of property and the nature of things, rather than the other way around. Thus, agreements regarding flying elephants, centaurs, squared circles, of *perpetui mobile*, for instance, are invalid contracts. They cannot—by virtue of biological, physical, or mathematical law—be fulfilled, and are from the outset false and fraudulent. +Ang sagot kung bakit ang mga kasunduan ng fractional reserve ay hindi dapat pinahihintulutan, at kung bakit hindi maaaring magkaroon ng mga kontratang gagawa ng mga warehouse receipt debt, ay dahil ang ganoong mga kasunduan at mga kontrata ay salungat (itinatanggi) sa likas na katangian ng mga bagay. Alinman sa mga naturang kontrata sa simula pa ay—samakatuwid—walang bisa. Sina Selgin at White ay sinubukang makalusot mula sa hindi maitatangging katotohanang ito sa pamamagitan ng pagtangkilik, kusa man o hindi, sa isang makitid na pananaw patungkol sa mga kontrata at mga kasunduan. Ayon sa pananaw na ito, ang katotohanan na ang isang boluntaryong kasunduan ay nakamit at/o ang isang kontrata ay nayari ay nagpapakita na ito ay nga ay may bisa—tunay o dapat pahintulutan—na kasunduan at kontrata. Subalit ang pananaw na ito ay hindi lamang mali, ito rin ay hindi tugma sa teorya ng pagsasaling-titulo ni Rothbard na sinasabi ng mga may-akdang ito na kanilang tinatanggap. Ang mismong mga kasunduan at mga kontrata ay walang sinasabi patungkol sa bisa ng mga ito sa kadahilanang ang mga kasunduan at mga kontrata ay hindi lumilikha ng reyalidad, sa halip ay ipinapalagay ito. Lalung-lalo na, ang mga kontrata ay hindi gumagawa ng mga ari-arian, kundi kinikilala nito at sinasalin ang mga ari-ariang nariyan na. Kaya, tulad ng sa etikal na sistema ni Rothbard, ang teorya ng pag-aaari ay kailangang mauna sa pagsasaayos ng mga kontrata. Ang mga contrata at teorya ng kontrata ay ipinagpapalagay at nalilimitahan ng pag-aari at teorya ng pag-aari. Ibig sabihih, ang laki ng posibleng (may bisa na) mga kontrata ay nalilimitahan at napipigilan ng umiiral na dami (imbak) ng ari-arian at ang likas na katangian ng mga bagay, sa halip na kabaliktaran. Kaya naman, ang mga kasunduan patungkol sa mga lumilipad na elepente, sentawro, kuwadradong mga bilog, ng *walang-hanggang pagkilos*, halimbawa, ay mga kontratang walang bisa. Sila ay hindi maaaring—dahil sa biyolohikal, pisikal, o matimatikang batas—maaaring matupad, at sa simula pa lang ay huwad at mandaraya. -While Selgin and White may acknowledge this, they fail to recognize that a fractional reserve banking agreement implies no lesser an impossibility and fraud than that involved in the trade of flying elephants or squared circles. In fact, the impossibility involved in fractional reserve banking is even greater. For, whereas the impossibility of contracts regarding flying elephants, for instance, is merely a contingent and empirical one (it is not inconceivable that in another possible world, somewhere and sometime, flying elephants may actually exist, thus making such contracts possible), the impossibility of fractional reserve banking contracts is a necessary and categorical one. That is, it is inconceivable—praxeologically impossible—that a bank and a customer can agree to make money substitutes (banknotes, demand deposit accounts) debts instead of warehouse receipts. They may say or certify otherwise, of course, just as one may say that triangles are squares. But what they say would be objectively false. As triangles would remain triangles and be different from squares, so money substitutes would still be money substitutes (titles to present money) and be distinct from debt claims (titles to not yet existing future goods) and equity claims (titles to existing property other than money). To say otherwise does not change reality but objectively misrepresents it. +Habang maaaring kinikilala ito nina Selgin at White, nabigo silang makita na ang kasunduan sa fractional reserve banking ay nagpapahiwatig ng pagkaimposible at panlilinlang na katulad ng kinasasangkutan ng mga lumilipad na elepante o mga kuwadradong bilog. Sa katunayan, ang imposibilidad na sangkot sa fractional reserve banking ay higitpa. Dahil, samantalang ang pagka imposible ng mga kontrata patungkol sa mga lumilipad na elepante, halimbawa, ay nagkataon at base lamang sa karanasan (maiisip pa natin na sa ibang posibleng mundo, sa isang lugar at isang panahon, ay maaaring mayroong mga lumilipad na mga elepante, at ginagawang posible ang mga naturang kontrata), ang pagka imposible ng mga kontrata ng fractional reserve banking ay kinakailangan at walang pasubali. Ibig sabihin, ito ay di-mawari—praxeolohical na imposible—na ang isang bangko at ang isang kustomer ay maaaring magkasundo na gawing utang ang mga pamalit sa salapi (papel de bangko, mga demand deposit account) sa halip na ang mga warehouse receipt. Maaari nilang sabihin o patunayan ang kabaliktaran, siyempre, tulad lamang na maaaring sabihin ng sinuman na ang mga tatsulok ay parisukat. Subalit ang kanilang sasabihin ay sadyang hindi totoo. Tulad ng ang mga tatsulok ay mananatiling tatsulok at naiiba mula sa mga parisukat, ang pamalit sa pera ay mananatiling pamalit sa pera (mga titulo para sa kasalukuyang salapi) at may kaibahan sa mga debt claim (mga titulo para sa mga hindi pa umiiral na kalakal) at equity claims (mga titulo para sa mga ari-ariang iba sa salapi). Ang pagsasabi ng salungat nito ay hindi mababago ang katotohanan kundi sinasadyang magsabi ng mali. -In doing what Selgin and White believe clients and banks to have done—to agree to make warehouse receipts debt—the money depositor A receives from the bank B a claim to present money, rather than a debtor equity title. That is, A does not in fact give up ownership of the deposited money (as would have been the case if he had received a debtor equity claim from B). While A retains title to the money deposit, however, B does not treat A’s deposit as a bailment, but rather as a loan, and enters it as an asset onto its own (B’s) balance sheet (offset by an equal sum of outstanding demand liabilities). While this may appear initially to be merely a harmless accounting practice, it involves from the outset a misrepresentation of the real state of affairs.[^12] Since both, B as well as A, count the same quantity of money simultaneously among their own assets, they have in effect conspired to represent themselves in their financial accounts as owning a larger quantity of property than they actually own: that is, they have become financial impostors.[^13] Though fraudulent, this would not matter so much if everything were left at this. However, as soon as B acts as if things were the way he represents them on his balance sheet to be—as if the bank owned the deposited money and only had the obligation to redeem outstanding warehouse receipts on demand—mere misrepresentation is turned into misappropriation. If B, in accordance with this misrepresentation, lends out money, or more likely, issues additional warehouse receipts for money and lends these out to some third party C, in the expectation of eventually being repaid principal and interest, the bank becomes engaged in undue appropriation, because what it lends out to C—whether money or titles to money—is in fact not its (B’s) own property but that of someone else (A). It is this fact—that the title transferred from B to C concerns property B does not own—that makes fractional reserve banking from the outset fraudulent. +Kung gagawin natin ang pinaniniwalaan nina Selgin at White na ginagawa ng mga kliyente at mga bangko—ang magkasundo na gawing utang ang warehouse receipts—ang nagdeposito ng pera na si A ay makatatanggap mula kay B ng isang claim para sa kasalukuyang salapi sa halip na isang titulo para sa debtor equity. Ibig sabihin, hindi sinusuko ni A ang pagmamay-ari sa nadepositong pera (na siyang dapat mangyari kung siya ay nakatanggap ng isang deptor equity claim mula kay B). Kahit na nananatili kay A ang titulo ng perang nadeposito, hindi nangangahulugang maituturing ni B ang deposito ni A bilang isang bailment, kundi bilang isang pautang, at ipapasok ito bilang isang pagmamay-ari sa sarili nitong (kay B) balance sheet (babawiin ito ng kasing-halagang outstanding demand liabilities). Kahit na sa simula, tila ito ay isang gawain sa accounting na hindi nakapipinsala, sa simula pa lang ay nangangahulugan na ito ng isang maling paglalarawan ng tunay na kalagayan ng mga bagay-bagay.[^12] Dahil ang dalawa, si B pati na si A, ay sabay na sinasama ang parehong halaga ng salapi sa pagbibilang ng kanilang ari-arian, sila ay para na ring nagsabwatan upang ipakilala ang kanilang mga sarili gamit ang kanilang pinansiyal na mga account bilang mga nagmamay-ari ng mas malaking halaga ng ari-arian kaysa sa talagang pagmamay-ari nila: ang ibig sabihin sila ay naging mga pinansiyal na impostor.[^13] Bagaman ito ay mapaglinlang, hindi ito gaanong mahalaga kung hanggang doon na lamang iyon. However, as soon as B acts as if things were the way he represents them on his balance sheet to be—as if the bank owned the deposited money and only had the obligation to redeem outstanding warehouse receipts on demand—mere misrepresentation is turned into misappropriation. If B, in accordance with this misrepresentation, lends out money, or more likely, issues additional warehouse receipts for money and lends these out to some third party C, in the expectation of eventually being repaid principal and interest, the bank becomes engaged in undue appropriation, because what it lends out to C—whether money or titles to money—is in fact not its (B’s) own property but that of someone else (A). It is this fact—that the title transferred from B to C concerns property B does not own—that makes fractional reserve banking from the outset fraudulent. It is not the case, as is claimed, that fraud (breach of contract) is committed only if B, the fractional reserve bank, is actually unable to fulfill all requests for redemption as they arise. Rather, fraud is also committed each time B does fulfill its redemption obligations. Because whenever B redeems a fractionally covered banknote into money (gold) (whenever a note holder takes possession of his property), it does so with someone else’s money: if B redeems C’s note, it does so with money owned by A, and if A wants his money too, B pays him with money owned by D, and so on. Qua defenders of fiduciary media and fractional reserve banking, Selgin and White would have to maintain that there is no breach of contract as long as B is able to fulfill its contractual obligations with *someone else’s* property (money). diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_03.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_03.md index 6e3c071eb..4f4673887 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_03.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_03.md @@ -1,68 +1,68 @@ -### The Issue of Fraud II: Fractional Reserve Banking and Freedom of Contract +### Ang Isyu ng Pandaraya II: Praksyonal na Reserba ng Pagbabangko at Kalayaan sa Kontrata -Murray Rothbard’s classification of fractional reserve banking as fraud was the result of long and intensive study of ethics and property-rights theory in particular. Selgin and White rightly regard economics as intellectually independent and separate from ethics. It may be studied without any prior knowledge of property and property-rights theory. Yet they do not hesitate to make sweeping ethical pronouncements. In their moral defense of fractional reserve banking Selgin and White rarely mention property, let alone outline a theory of property. This results in a series of fundamental errors and problems: confusion regarding the distinction between property and property titles; confusion as to the (im-)possibility of something (property) being owned simultaneously by more than one owner; confusion concerning the logical priority of property and property theory vis-à-vis contract and contract theory; and confusion concerning the necessity of fulfilling one’s contractual obligations with one’s own property (not just anyone’s). +Ang pag-uuri ni Murray Rothbard ng praksyonal na reserba ng pagbabangko bilang pandaraya ay ang resulta ng matagal at masinsinang pag-aaral ng mga etika at teorya ng karapatan sa pag-aari sa partikular. Selgin at White ay tamang naipalagay ang ekonomika bilang isang pang-intelektuwal na malaya at hiwalay mula sa mga etika. Maaaring pag-aralan ito nang walang anumang kaalaman sa teorya ng pag-aari at mga karapatan sa ari-arian. Gayunpaman ay hindi sila nag-alinlangan na gumawa ng pangakalahatang etikal na mga pahayag. Sa kanilang moral na pagtatanggol ng praksyonal na reserba ng pagbabangko Selgin at White ay bihirang banggitin ang pag-aari, lalo na ang magbalangkas ng isang teorya ng pag-aari. Ito ay nagresulta sa isang serye ng pundamental na mga kamalian at problema: pagkalito patungkol sa pagkakaiba sa pagitan ng pag-aari at mga titulo ng pag-aari; kalituhan ukol sa pagka(im)posible ng isang bagay (pag-aari) na pagiging pag-aari nang sabay-sabay ng higit sa isang may-ari; pagkalito patungkol sa lohikal na prayoridad ng pag-aari at teorya ng pag-aari vis-à-vis na kontrata at teorya ng kontrata; at pagkalito patungkol sa pangangailangan ng pagtupad ng kontrata ng mga obligasyon sa sariling pag-aari (hindi lang ng kung sinuman). -These difficulties enter into the authors’ discussion of the issue of “freedom of contract.” Their argument is straightforward. +Ang mga paghihirap na ito ay pumasok sa talakayan ng mga may-akda tungkol sa isyu ng "kalayaan sa kontrata." Ang kanilang argumento ay matapat. -> If a bank does not represent or expressly oblige itself to hold 100 percent reserves, then fractional reserves do not violate the contractual agreement between the bank and its customer…. Outlawing voluntary contractual arrangements that permit fractional reserve-holding is thus an intervention into the market, a restriction on the freedom of contract which is an essential aspect of private property rights.[^14] +> Kung ang isang bangko ay hindi kinakatawan o hayagang inoobliga ang sarili upang humawak ng 100 porsiyento ng mga reserba, akung gayon ang praksyonal na mga reserba ay hindi lumalabag sa kontraktwal na kasunduan sa pagitan ng bangko at ng kustomer nito…. Ang pagbabawal ng boluntaryong kontraktuwal na mga kaayusan na nagpapahintulot sa praksyonal na paghawak ng reserba sa gayon ay isang interbensyon sa merkado, isang paghihigpit sa kalayaan ng kontrata na isang mahalagang aspeto ng mga pribadong karapatan sa pag-aari.[^14] -This passage reveals again Selgin and White’s already noted ultra-subjectivism. According to this view, it is voluntary agreements that make for—constitute and define—a valid contract. However, valid contracts are agreements regarding the transfer of real property; hence, the range of valid contracts is in fact first and foremost constrained by the nature of things and property (and only then by agreement). It was thus that Hoppe (p. 70) explained that +Ang talatang ito ay naghahayag muli na sina Selgin at White ay nabanggit na ang sukdulang-subyektibismo. Ayon sa pananaw na ito, ito ay ang boluntaryong mga kasunduan na ginawa para—magtatag at tumukoy—ng isang balidong kontrata. Gayunpaman, ang balidong mga kontrata ay mga kasunduan patungkol sa paglipat ng totoong pag-aari: kaya naman, ang saklaw ng mga balidong kontrata ay sa katunayan ang una at pinakamahalagang napipigilan ng likas na katangian ng mga bagay at pag-aari (at saka lamang sa pamamagitan ng kasunduan). Ito ay kaya naman si Hoppe (p. 70) ay ipinaliwanag na -> Freedom of contract does not imply that *every* mutually advantageous contract should be permitted…. Freedom of contract means instead that A and B should be allowed to make any contract whatsoever *regarding their own properties*, yet fractional reserve banking involves the making of contracts regarding the property of third parties.[^15] +> Ang kalayaan sa kontrata ay hindi nangangahulugang na *bawat* kapwa kapaki-pakinabang na kontrata ay dapat na payagan…. Kalayaan sa kontrata ay nangangahulugan na sa halip na ang A at B ay dapat na payagan na gumawa ng kahit anong kontrata or ano pa man *patungkol sa kanilang sariling mga pag-aari*, gayon pa man ang praksyonal na reserba ng pagbabangko ay nagsasangkot sa paggawa ng mga kontrata tungkol sa pag-aari ng ikatlong mga partido.[^15] -Selgin and White refer to this charge somewhat misleadingly as “third-party effects” and counter it by charging Hoppe in turn with elementary confusion as regards the nature of property and property rights. They state first, that +Sina Selgin at White ay tinukoy ang pamamahalang ito na medyo nakakalinlang bilang "mga epekto ng ikatlong partido" at salungatin ito sa pamamagitan ng pagparatang kay Hoppe sa pagbaling sa pasimulang pagkalito tungkol sa likas na katangian ng pag-aari at mga karapatan sa pag-aari. Una nilang sinabi, na -> spill-overs from others’ actions to the *value* of C’s property … are an inescapable free-market phenomenon and not a violation of C’s private-property rights, [whereas] *physical invasions* of C’s property … are of course inconsistent with the protection of C’s property rights. It should be obvious that if A and B are to be barred from any transaction that merely affects the *market value* of C’s possessions, without any physical aggression or threat against C or C’s rightful property, then the principles of private property, freedom of contract, and free-market competition are completely obliterated. Is B to be barred from offering to sell compact disc recordings to A, merely because doing so reduces the market value of C’s inventory of vinyl records?[^16] +> mga pang-kalabisan mula sa mga aksyon ng iba sa *halaga* ng pag-aari ni C ... ay isang hindi matatakasang penomenon ng malayang-merkado at hindi isang paglabag ng mga karapatan sa pag-aari ni C, [samantala] *pisikal na mga panghihimasok* ng pag-aari ni C ... ay siyempre na hindi naaayon sa proteksyon ng mga karapatan sa pag-aari ni C. Dapat na halata na kung ang A at B ay hahadlangan mula sa kahit anong transaksyon na makakaapekto lamang sa *halaga ng merkado* ng mga pagmamay-ari ng C, nang walang kahit anong pisikal na agresyon o banta laban kay C at sa tamang pag-aari ng C, kung gayon ang mga prinsipyo ng pribadong pag-aari, kalayaan sa kontrata, at malaya sa kompetisyong merkado ay kumpletong nabura. Si B ba ay nahahadlangan mula sa pag-aalok upang magbenta ng mga compact disc recording kay A, dahil lamang sa paggawa nito ay nababawasan ang halaga sa merkado ng imbentaryo ni C ng mga vinyl record? [^16] -Second, they state that the reduction of the purchasing power of money, which they admit must result from every issue of fiduciary media, is as such a harmless value-effect and thus “provides no justification for legally barring the bank’s action.” Hence they conclude that Hoppe’s argument is “invalid” (and incompatible with Rothbard’s theory of property). +Ikalawa, sinabi nila na ang pagbabawas ng kapangyarihan sa pagbili ng pera, na inaamin nila na dapat magresulta mula sa bawat isyu ng fiduciary media, ay tulad ng isang hindi nakakapinsalang halaga-epekto at kaya ay "hindi nagbibigay ng katarungan para sa legal na paghadlang sa aksyon ng bangko." Kaya naman ipinagpalagay nila na ang argumento ni Hoppe ay "hindi balido" (at hindi tugma sa teorya ng pag-aari ni Rothbard). -Selgin and White’s counterargument contains two errors. First, while the major premise is correct, it is false that Hoppe is mistaken about it. Hoppe has written extensively on the theory of property rights, and is not only aware of the distinction mentioned by Selgin and White but even provides a praxeological defense of it; hence, in this regard no difference of judgment whatsoever between Rothbard and Hoppe exists.[^17] +Ang kontra-argumento nila Selgin at White ay naglalaman ng dalawang kamalian. Una, habang ang ang pangunahing batayan ay tama, ito ay mali na si Hoppe ay nagkakamali tungkol dito. Malawak na isinulat ni Hoppe ang teorya ng mga karapatan sa pag-aari, at hindi lamang may kamalayan sa pagkakaibang nabanggit nila Selgin at White ngunit nagbigay pa ng isang praxeological na pagtatanggol nito; samakatuwid, sa bagay na ito ay walang pinagkaiba sa paghatol o kung ano pa man ang umiiral sa pagitan nila Rothbard at Hoppe.[^17] -Second, the minor premise is demonstrably false (and hence, so is the conclusion). Selgin and White claim that the fall in the purchasing power of money resulting from the issue of fiduciary media is the same sort of harmless event as a fall in the price of anything else (caused by changes in supply and/or demand). That money owners lose purchasing power as a result of fractional reserve banking, they claim, is not different from the situation in which the owners of potatoes or cars suffer a value-loss due to a larger supply of or a reduced demand for potatoes and cars. +Ikalawa, ang minor na batayan ay maliwanag na mali (at kaya, gayon din ang konklusyon). Pinapahayag nila Selgin at White na ang pagbagsak sa kapangyarihan ng pagbili ng pera na nagreresulta mula sa isyu ng fiduciary media ay ang parehong uri ng hindi nakakapinsalang kaganapan bilang pagbagsak sa presyo ng ano pa mang bagay (sanhi ng mga pagbabago sa suplay at/o pangangailangan). Na ang mga may-ari ng pera ay nawala ang kapangyarihan sa pagbili bilang resulta ng praksyonal na reserba ng pagbabangko, ang pahayag nila, ay hindi naiiba mula sa sitwasyon kung saan ang mga may-ari ng patatas o mga kotse ay nagdusa sa pagkawala ng halaga dahil sa mas malaking suplay ng o pinababang pangangailangan para sa mga patatas at mga kotse. -Here again, Selgin and White conflate money (gold)—that is, property—and money substitutes (banknotes)—that is, property titles. To be sure, the issue of fiduciary media does not lead to physical damage to real property. After all, a banknote is just a piece of paper, and paper does not exert any relevant physical effect on the external world. But the same can be said also about the issue of fiduciary titles to potatoes or cars (titles backed by assets other than potatoes or cars). They, too, are merely pieces of paper, and as such have no impact on the real world. Yet there exists an important difference between changes in a potato or car owner’s wealth position due to changes in the supply or demand for potatoes or cars on the one hand, and changes brought about by changes in the supply or demand for titles to nonexisting (unchanged) quantities of potatoes or cars on the other hand. Surely, the owners of potatoes or cars are affected differently in both cases. In the first case, if the price of potatoes or cars falls due to a larger potato or car supply, all current potato or car owners remain (unchangingly) in possession of the same quantity of property (potatoes or cars). No one’s physical property is diminished. Likewise, if the price falls because potato or car buyers are willing to offer only lesser quantities of other goods in exchange for potatoes or cars, this by itself has no effect on any current potato or car owner’s physical quantity of potatoes or cars. In distinct contrast in the second case, the issue and sale of an additional title to an unchanged quantity of potatoes or cars *does* lead to a quantitative diminution of some current potato or car owner’s physical property. It does not merely have a value-effect: the purchasing power of potato or car titles will fall. It does have a physical effect: the issuer and seller of fiduciary potato or car titles misappropriates other people’s potatoes or cars. He appropriates other people’s property without relinquishing any property of his own (in exchange for an empty property title).[^18] +Dito muli, Selgin at White ay pinagsama ang pera (ginto)—yan ay, pag-aari—at mga kapalit ng pera (mga papel de bangko)—yan ay, mga titulo ng pag-aari. Para sigurado, ang isyu ng fiduciary media ay hindi humantong sa pisikal na pinsala sa totoong pag-aari. Matapos ang lahat, ang isang papel de bangko ay isang piraso ng papel lamang, at ang papel ay hindi nagpapatunay ng anumang may kaugnayang pisikal na epekto sa panlabas na mundo. Ngunit pareho ang maaaring masabi din tungkol sa isyu ng fiduciary na mga titulo sa mga patatas o mga kotse (mga titulong sinusuportahan ng mga asset maliban sa mga patatas o kotse). Sila, rin, ay mga piraso ng papel lamang, at dahil dito ay walang epekto sa tunay na mundo. Gayunman ay mayroong isang mahalagang pagkakaiba sa pagitan ng mga pagbabago sa posisyon ng yaman ng isang may-ari ng patatas o kotse dahilan sa mga pagbabago sa suplay o pangangailangan para sa mga patatas o kotse sa isang banda, at ang mga pagbabagong dinala sa pamamagitan ng mga pagbabago sa suplay o pangangailangan para sa mga titulo sa hindi umiiral (hindi nabago) na dami ng mga patatas o kotse sa kabilang banda. Sigurado, ang mga may-ari ng mga patatas o kotse ay apektado na naiiba sa parehong mga kaso. Sa unang kaso, kung ang presyo ng mga patatas o kotse ay bumagsak dahil sa isang mas malaking suplay ng patatas o kotse, lahat ng kasalukuyang mga may-ari ng patatas o kotse ay mananatili (walang pagbabago) sa pagtataglay ng parehong dami ng pag-aari (mga patatas o kotse). Walang kaninumang pisikal na ari-arian ang lumiit. Gayundin, kung ang presyo ay bumagsak dahil ang mga mamimili ng patatas o kotse ay handang mag-alok lamang ng mas mababang dami ng iba pang mga kalakal kapalit ng mga patatas o kotse, ito mismo ay walang epekto sa anumang kasalukuyang pisikal na dami ng patatas o kotse ng may-ari ng patatas o kotse. Sa malinaw na kaibahan sa ikalawang kaso, ang isyu at pagbebenta ng isang karagdagang titulo sa isang hindi nabagong dami ng mga patatas o kotse *ay*humantong sa isang pagbawas sa dami ng ilang mga kasalukuyang pisikal na pag-aari ng may-ari ng patatas o kotse. Ito ay hindi lamang may isang halaga-epekto: ang kapangyarihan sa pagbili ng patatas o mga titulo ng kotse ay babagsak. Ito ay walang pisikal na epekto: ang taga-isyu at taga-benta ng pinagkatiwalang patatas o mga titulo ng kotse ay nilustay ang mga patatas at kotse ng ibang tao. Inilalaan niya ang pag-aari ng ibang tao nang hindi pinababayaan ang anumang pag-aari niya (kapalit ng isang walang laman na titulo ng pag-aari).[^18] -### The Issue of Fraud III: The "Proof from Existence" Fractional Reserve Banking and State +### Ang Isyu ng Pandaraya III: Ang "Katibayan ng Pag-iral" Praksyonal na Reserba ng Pagbabangko at Estado -Neither the title-transfer theory of contract nor the principle of freedom of contract supports the claim that the issue of fiduciary media and fractional reserve banking is ethically justified. To the contrary, only one other argument remains in support of the claim that fractional reserve banking represents a legitimate form of business. +Alinman sa teorya ng paglipat ng titulo na kontrata o nang prinsipyo ng kalayaan sa kontrata ay sumusuporta sa pahayag na ang isyu ng fiduciary media at praksyonal na reserba ng pagbabangko ay etikal na makatwiran. Sa kabilang banda, isang iba pang argumento lamang ang nananatili sa suporta sa pahayag na ang praksyonal na reserba ng pagbabangko ay kumakatawan sa isang lehitimong anyo ng negosyo. -The argument boils down to a proof from existence: X, Y, or Z exists; it would not exist if it were not beneficial; hence, it should exist (and outlawing it would be detrimental and morally wrong). +Ang argumento ay nabatay sa isang patunay sa pag-iral: X, Y, o Z ay umiiral; ito ay hindi umiiral kung ito ay hindi kapaki-pakinabang; samakatuwid, ito ay dapat na umiiral (at ang magbawal dito ay pagiging masama at mali sa moralidad). -Thus, write Selgin and White: +Kaya, sinulat sila Selgin at White: -> the group [of people] whose freedom of contract we are concerned with here is not a small eccentric bunch, but is the great mass of people who have demonstrated that they do prefer banks that operate on fractional reserves…. Depositors continue to patronize these banks, demonstrating their preference, for them.[^19] +> ang grupo [ng mga tao] na ang kalayaan sa kontrata na aming inaalala dito ay hindi isang maliit na kakaibang bungkos, kundi isang malaking masa ng mga tao na naipakita na gusto nila ang mga bangko na gumagana sa praksyonal na mga reserba…. Ang mga depositante ay patuloy na tumatangkilik sa mga bangkong ito, na nagpapakita ng kanilang kagustuhan, para sa kanila.[^19] > -> … By the principle of demonstrated preference depositors must be presumed to benefit from the package they have agreed to accept, risk and all.[^20] +> ... Sa pamamagitan ng prinsipyo ng pinatunayang kagustuhan ng mga depositante ay dapat ipalagay na makikinabang mula sa pakete na napagkasunduan nilang tanggapin, pagsapalaran at lahat na.[^20] > -> \[Consequently,\] \[if\] *any* person knowingly prefers to put money into an (interest-bearing) fractional-reserve account, rather than into a (storage-fee-charging) 100 percent reserve account, then a blanket prohibition on fractional-reserve banking by force of law is a binding legal restriction on freedom of contact in the market for banking services.[^21] +> \[Samakatuwid,\] \[kung\] *sinumang* tao na sadyang gusto na ilagay ang pera sa isang (nagdadala ng interes) na account ng praksyonal na reserba, sa halip na sa isang (sumisingil ng upa sa pag-ipon) na 100 porsiyento na reserbang account, kung gayon ang isang blanket prohibisyon sa praksyonal na reserba sa pagbabangko sa pamamagitan ng puwersa ng batas ay isang umiiral na legal na paghihigpit sa kalayaan sa kontrata sa merkado para sa mga serbisyo ng pagbabangko.[^21] > -> [Moreover,] … [b]enefits accrue to bank depositors and noteholders, who receive interest and services paid for by the extra bank revenue generated from lending out a portion of its liabilities. Benefits accrue to bank borrowers who enjoy a more ample supply of intermediated credit, and to everyone who works with the economy’s consequently larger stock of capital equipment. And benefits must accrue to bank shareholders, who could choose to have the bank not issue demand liabilities if they found the risks not worth bearing.[^22] +> [Bukod pa rito,] … mga [b]enepisyong nadaragdag sa mga depositante ng bangko at mga noteholder, na tumatanggap ng interes at mga serbisyo na binayaran para sa dagdag na kita ng bangko na nabuo mula sa pagpapahiram ng isang bahagi ng mga pananagutan nito. Mga benepisyong nadaragdag sa mga humihiram sa bangko na nagtatamasa ng mas maraming suplay ng intermediated na kredito, at sa lahat na nakikipagtulungan sa resultang mas malaking stock ng kapital na kagamitan ng ekonomiya. At ang mga benepisyo at dapat madagdag sa mga shareholder ng bangko, na maaaring pumili na gawin ng bangko na hindi mag isyu ng pangangailangan sa pagpapahiram kung makita nilang ang mga pagbabakasakali ay hindi sulit na dalhin.[^22] -Selgin and White have here put the cart before the horse. The existence of a practice, however widespread, has no bearing on the question of whether it is justifiable or not. Consider first, for illustrative purposes, the following analogy concerning the ethical permissibility of a state, that is, of a territorial monopolist of law and order (or of justice and protection).[^23] +Sina Selgin at White ay inilagay rito ang karitela bago ang kabayo. Ang pag-iral ng isang kaugalian, gaano man kalaganap, ay walang kaugnayan sa tanong na kung ito ay makatwiran o hindi. Isaalang-alang muna, para sa mga layuning pang-ilustrasyon, ang sumusunod na analohiya hinggil sa etikal na pagpapahintulot ng isang estado, iyon ay, ng isang teritoryal na monopolista ng batas at kaayusan (o ng katarungan at proteksyon).[^23] -In the words of Selgin and White (applied here in a different context and paraphrased), the group of people whose freedom of contract we are concerned with is not a small eccentric bunch, but is the great mass of people who have demonstrated that they do prefer states (judges and protectors) that operate on a monopolistic basis. Territorial inhabitants continue to patronize these states, demonstrating their preference for them. By the principle of demonstrated preference, territorial inhabitants must be presumed to benefit from the package they have agreed to accept, risk and all. Consequently, if any person knowingly prefers to put money into a tax-bearing state account, rather than into a protection-fee-charging account in nontaxing justice and protection agencies, then a blanket prohibition on state-formation by force of law is a binding legal restriction on freedom of contract in the market for justice and protection services. Moreover, benefits accrue to state depositors and noteholders, who receive interest and services paid for by the extra state revenue generated from employing parts of the deposits for extra tax collections. Benefits accrue to state borrowers who enjoy a more ample supply of intermediated credit, and to everyone who works with the economy’s consequently larger stock of capital equipment. And benefits must accrue to state shareholders, who could choose to have the state not engage in taxation if they found the risks not worth taking. +Sa mga salita nila Selgin at White (inilapat dito sa isang ibang konteksto at pagpapakahulugan sa ibang pangungusap), ang grupo ng mga tao na ang kalayaan sa kontrata na inaalala namin ay hindi isang maliit na kakaibang pangkat, kundi ang malaking pulutong ng mga tao na nagpakita na mas gusto nila ang mga estado (mga hukom at mga tagapangalaga) na gumagana sa isang monopolistikong batayan. Ang mga teritoryal na naninirahan ay patuloy na tumatangkilik sa mga estadong ito, na nagpapakita ng kanilang kagustuhan para sa kanila. Sa pamamagitan ng prinsipyo ng pagpapakita ng kagustuhan, ang mga teritoryal na naninirahan ay dapat ipagpalagay na makikinabang mula sa pakete na sinang-ayunan nilang tanggapin, ipagbakasakali at lahat na. Dahil dito, kung sinumang tao na sadyang mas gustong maglagay ng pera sa isang account ng estado na may buwis, sa halip na sa isang accout na sumusingil ng bayad sa proteksyon sa walang pagbubuwis na katarungan at proteksyon na mga ahensya, kung gayon ay umiiral ang isang blanket prohibisyon sa pagbuo ng estado sa pamamagitan ng pwersa ng batas na legal na restriksyon sa kalayaan sa kontrata sa merkado para sa katarungan at proteksyon na mga serbisyo. Bukod pa rito, mga banepisyong nadaragdag sa mga depositante ng estado at mga noteholder, na nakakatanggap ng interes at mga serbisyo na binayaran para sa karagdagang kita ng estado na nabuo mula sa paggamit ng mga parte ng mga deposito para sa karagdagang mga koleksyon ng buwis. Mga benepisyong nadaragdag sa mga humihiram sa estado na nagtatamasa ng mas maraming suplay ng intermediated na kredito, at sa lahat na nakikipagtulungan sa resultang mas malaking stock ng kapital na kagamitan ng ekonomiya. At ang mga benepisyo at dapat madagdag sa mga shareholder ng estado, na maaaring pumili na gawin ng estado na hindi makisali sa pagbubuwis kung makita nilang ang mga pagbabakasakali ay hindi sulit na dalhin. -Given their own libertarian credentials, Selgin and White would presumably reject this analogy as false and inappropriate. But if so, why? What is it that invalidates the second *proof*, but not the first? What if anything, makes a blanket prohibition (or permission) of fractional reserve banking categorically different from a blanket prohibition (or permission) of state formation and operation? +Dahil sa kanilang sariling libertaryong mga kredensyal, marahil ay tanggihan nila Selgin at White ang analohiyang ito bilang mali at hindi naaayon. Ngunit kung gayon, bakit? Ano itong nagpawalang-saysay sa pangalawang *patunay*, ngunit hindi sa una? Paano kung anuman, ang gumagawa ng isang blanket prohibisyon (o permiso) ng praksyonal na reserba ng pagbabangko ay tiyak na naiiba sa isang blanket prohibisyon (o permiso) ng pagbuo ng estado at operasyon? -The answer—that no such difference exists and that both proofs are equally invalid—is to be found in the Rothbardian principle of demonstrated preference. While Selgin and White invoke this principle in support of their conclusion regarding the ethical permissibility of fractional reserve banking, they miss its implication. The principle of demonstrated preference, as explained by Rothbard in his celebrated “Toward a Reconstruction of Utility and Welfare Economics,” *presupposes* property rights. Not all demonstrated preferences are ethically permissible or socially beneficial. Instead, the only such preferences that are permissible and welfare enhancing are these that are expressed by means of one’s own property and nothing but one’s own property. Every preference demonstration by means of property other than one’s own—with other people’s property—is impermissible and nonbeneficial. +Ang sagot—na walang gayong pagkakaiba ang umiiral at na ang parehong mga patunay ay kapwa hindi balido—ay matatagpuan sa Rothbardian na prinsipyo ng pagpapakita ng kagustuhan. Habang sina Selgin at White ay inapela ang prinsipyong ito sa suporta sa kanilang konklusyon patungkol sa etikal na pagpapahintulot ng praksyonal na reserba ng pagbabangko, nakaligtaan nila ang implikasyon nito. Ang prinsipyo ng pagpapakita ng kagustuhan, gaya ng paliwanag ni Rothbard sa kanyang bantog na “Toward a Reconstruction of Utility and Welfare Economics,” *ipinapalagay* ang mga karapatan sa pag-aari. Hindi lahat ng pagpapakita ng kagustuhan ay etikal na pinahihintulutan o kapaki-pakinabang sa lipunan. Sa halip, ang tanging mga kagustuhan na pinahihintulutan at nakakapagpabuti ng kapakanan ay ang mga ito na ipinahayag sa pamamagitan ng sariling pag-aari at walang anuman kundi ang sariling pag-aari. Ang bawat pagpapakita ng kagustuhan sa pamamagitan ng ari-arian na iba sa sariling pag-aari—sa ari-arian ng ibang tao—ay hindi pinahihintulutan at di-makabubuti. -As for the demonstrated preference for states, it runs afoul of Rothbard’s principle. In Rothbard’s analysis, which is presumably accepted by the participants on both sides of the current debate, the violation can be quickly pinpointed. Private property, as the result of acts of (original) appropriation and/or production, implies the owner’s right to exclusive jurisdiction regarding his property, including the right to employ this property in defense against possible invasions and invaders. Indeed, there can be no property without an owner’s right to physical defense, and it is the very purpose of private property to establish separate domains of exclusive jurisdiction. No private-property owner can possibly surrender his right to ultimate jurisdiction over and defense of his property to someone else—unless he sells or otherwise transfers his property (in which case someone else would have exclusive jurisdiction over it). That is, so long as something (a good) has not been abandoned, its owner must be presumed as retaining these rights; and as far as his relations to others are concerned, every property owner may then only partake in the advantages of the division of labor and seek better and improved protection of his unalterable property rights through cooperation with other owners of property. Every property owner can buy from, sell to, or otherwise contract with everyone else concerning supplemental property protection and security services. Yet each owner also may at any time unilaterally discontinue any such cooperation with others. In distinct contrast, a territorial monopoly of protection and jurisdiction—a state—implies that every property owner is prohibited from discontinuing his cooperation with his protector, and that no one (except the monopolist) may exercise ultimate jurisdiction over his own property. Rather, everyone except the monopolist has lost his right to defense and is thus rendered defenseless vis-à-vis his own protector. Obviously, such an institution stands in contradiction to every owner’s demonstrated preference of not giving up his property. Contrary to their demonstrated preference, the monopolist prohibits the people from using their property in physical defense against possible invasions by himself and his agents. A monopoly of protection and jurisdiction rests thus from the outset on an impermissible act of expropriation (taxation) and provides the monopolist and his agents with a license to further expropriation and taxation. Every owner’s range of permissible actions regarding his own property, and hence the value of his property, is diminished, whereas the monopolist’s range of action and control is correspondingly enlarged and his exclusive privilege is reflected in an increase in the value of his property (capitalization of monopoly profit). +Para sa pagpapakita ng kagustuhan para sa mga estado, lumalabag ito sa prinsipyo ni Rothbard. Sa pagsusuri ni Rothbard, na kung saan malamang na tinanggap ng mga kalahok sa parehong panig ng kasalukuyang debate, ang paglabag ay maaaring mabilis na matukoy. Pribadong pag-aari, bilang resulta ng mga gawa ng (orihinal) paglalaan at/o produksyon, ay nagpapahiwatig ng karapatan ng may-ari sa eksklusibong hurisdiksiyon tungkol sa kanyang pag-aari, kabilang ang karapatang gamitin ang ari-arianng ito sa pagtatanggol laban sa posibleng mga pagsalakay at mga mananalakay. Tunay nga, maaaring walang pag-aari nang walang karapatan ang may-ari sa pisikal na pagtatanggol, at ito ang pinakalayunin ng pribadong pag-aari upang magtatag ng hiwalay na mga dominyo ng eksklusibong hurisdiksyon. Walang may-ari ng probadong pag-aari ang posibleng isuko ang kanyang karapatan sa pagunahing hurisdiksyon at pagtatanggol ng kanyang ari-arian sa ibang tao—maliban kung siya ay magbebenta o kung hindi man ay ililipat ang kanyang pag-aari (kung saan ang ibang tao ay magkakaroon ng eksklusibong hurisdiksyon sa kabuuan nito). Yan ay, hangga't ang isang bagay (isang kalakal) ay hindi pa inaabandona, ang may-ari nito ay dapat ipalagay na magpapanatili ng mga karapatang ito; at hangga't ang kanyang mga relasyon ang inaalala, ang bawat may-ari ng ari-arian ay kung gayon ay maaaring makibahagi lamang sa mga pakinabang ng dibisyon ng paggawa at humingi ng mas mabuti at pinahusay na proteksyon sa kanyang mga hindi mababagong mga karapatan sa pag-aari sa pamamagitan ng kooperasyon sa ibang mga may-ari ng ari-arian. Ang bawat may-ari ng ari-arian ay maaaring bumili mula sa, magbenta sa, o kung hindi naman ay makipag-kasunduan sa lahat patungkol sa mga pandagdag na proteksyon sa pag-aari at mga serbisyo sa seguridad. Gayunpaman ang bawat may-ari ay maaaring sa anumang oras ay sarilinang ihinto ang anumang gayong pakikipagtulungan sa iba. Sa malinaw na kaibahan, ang isang monopolyo sa teritoryo ng proteksyon at hurisdiksyon—isang estado—ay nagpapahiwatig na ang bawat may-ari ng ari-arian ay pinagbabawalan mula sa pagtigil ng kanyang pakikipagtulungan sa kanyang protektor, at walang sinuman (maliban sa monopolista) ang maaaring magpatupad ng lubos na hurisdiksyon sa kanyang sariling ari-arian. Sa halip, lahat maliban sa monopolista ay nawalan ng kanyang karapatan sa pagtatanggol at sa gayon ay walang depensa katapat ng kanyang sariling tagapagtanggol. Maliwanag, ang gayong institusyon ay naninindigan sa kontradiksyon sa bawat ipinakitang kagustuhan ng may-ari ng hindi pagsuko sa kanyang pag-aari. Kabaligtaran sa kanilang ipinakitang kagustuhan, ang monopolista ay nagbabawal sa mga tao na gamitin ang kanilang pag-aari sa pisikal na pagtatanggol laban sa posibleng mga pagsalakay ng kanyang sarili mismo at ng kanyang mga ahente. Ang isang monopolyo ng proteksyon at hurisdiksyon ay nakasalalay samakatuwid sa simula sa isang di-pinahihintulutang pagkilos ng pagkamkam (pagbubuwis) at nagbibigay sa monopolista at kanyang mga ahente ng isang lisensya para sa higit pang pag-kamkam at pagbubuwis. Ang saklaw ng pinahihintulutang mga kilos ng bawat may-ari tungkol sa kanyang sariling pag-aari, at kaya naman ang halaga ng kanyang pag-aari, ay lumiit, samantalang ang saklaw ng kilos at kontrol ng monopolista ay katumbas na pinalaki at ang kanyang eksklusibong pribilehiyo ay naipakita sa isang pagtaas sa halaga ng kanyang pag-aari (kapitalisasyon ng monopolyong kita). -Presently, states exist everywhere, and almost everyone resides under state *protection*. Regardless of this preference demonstration, however, there is nothing wrong, ethically or economically, with blanket protection against state formation. No one may form a state, for the same reason that no one may expropriate or rob anyone else. In a court of law, it would be sufficient that a single property owner objected to the monopoly’s existence, and the monopolist would have to cease in his current operation as a tax-yielding protection agency and be repaired to the legal status of a nontaxing but fee-charging law-and-security agency (a normal specialized firm). A tax-yielding protection agency is a contradiction in terms—an invasive protector—and must be forbidden, irrespective of any benefits accruing to state depositors, state borrowers, and state owners. To do so is not a legal restriction on freedom of contract in the market for justice and protection services, but the very presupposition of freedom of contract and justice. Everyone putting money or any other resources into a tax-yielding protection account is engaged in unlawful action and subject to punishment. +Sa kasalukuyan, ang mga estado ay umiiral sa lahat ng dako, at halos lahat ay naninirahan sa ilalim ng *proteksyon* ng estado. Anuman ang pagpapakita ng kagustuhan na ito, gayunpaman, ay walang mali, etikal o pang-ekonomiya, sa blanket protection laban sa pagbuo ng estado. Walang sinuman ang maaaring bumuo ng isang estado, para sa parehong dahilan na walang sinuman ang maaaring mangamkam o magnakaw maski sino. Sa isang korte ng batas, magiging sapat na ang isang solong may-ari ng ari-arian na tumutol sa pag-iral ng monopolyo, at ang monopolista ay dapat tumigil sa kanyang kasalukuyang operasyon bilang isang ahensya ng proteksyon na nagbubunga ng buwis at ayusin sa legal na kalagayan ng isang hindi nagbubuwis ngunit ahensya ng batas at seguridad na naniningil ng bayad (isang normal na dalubhasang kumpanya). Ang isang ahensya ng proteksyon na nagbubunga ng buwis ay isang kontradiksyon sa mga tuntunin—isang sumasalakay na protektor—at dapat na ipinagbabawal, walang kinalaman ang anumang mga benepisyo na naipon sa mga depositante ng estado, mga tagahiram ng estado, at mga may-ari ng estado. Para gawin ito ay hindi isang legal na paghihigpit sa kalayaan sa kontrata sa merkado para sa mga serbisyo sa katarungan at proteksyon, ngunit ang tunay na pagpapalagay ng kalayaan sa kontrata at katarungan. Lahat ng naglalagay ng pera o anumang iba pang mga mapagkukunan sa isang account ng proteksyon na nagbubunga ng buwis ay nakikibahagi sa labag sa batas na aksyon at nasasailalim sa kaparusahan. -Just as states exist everywhere, so do fractional reserve banks, and nowadays practically everyone is banking with fractional reserve banks. What, if anything, is the difference between the status of a state and that of a fractional reserve bank? Why should fractional reserve banks not be outlaw banks just as states outlaw protection agencies? To be sure, just as there can be no doubt concerning a demand for protection services, there can also be no doubt as to a demand for banking services. Yet the demand for protection services that private property owners may properly demonstrate does not include a demand for tax-yielding protection services, as we have seen. It exclusively permits a demand for fee-charging protection agencies. Why should an analogous distinction not be true also for banking services? Why should a demand for interest-yielding demand deposit accounts not be just as impermissible as the demand for tax-yielding protection accounts, on the ground that both interest-yielding deposit accounts and tax-yielding property protection are contradictions in terms? Why should the functions of a money warehouser and clearing institution (100-percent-reserve-deposit banking) and as an intermediary of credit (savings-and-loan banking) not be the only just forms of banking (just as fee-charging protection agencies are the only legitimate form of protection)? +Tulad ng pag-iral ng mga estado kahit saan, gayundin ang mga bangko ng praksyonal na reserba, at sa kasalukuyan ay halos lahat ay nagbabangko sa mga bangko ng praksyonal na reserba. Ano, kung mayroon man, ang pagkakaiba sa pagitan ng kalagayan ng isang estado at ng isang praksyonal na reserba ng pagbabangko? Bakit hindi dapat ipagbawal ang mga bangko ng praksyonal na reserba tulad ng pagbabawal ng mga estado sa mga ahensya ng proteksyon? Upang masigurado, tulad ng walang alinlangan patungkol sa isang pangangailangan para sa mga serbisyo ng proteksyon, ay maaari ding maging walang alinlangan sa isang pangangailangan para sa mga serbisyo ng pagbabangko. Ngunit ang pangangailangan para sa mga serbisyo ng proteksyon na maaaring maayos na ipinapakita ng mga pribadong may-ari ng ari-arian ay hindi kabilang ang isang pangangailangan para sa mga serbisyo ng proteksyon na nagbubunga ng buwis, tulad ng nakita natin. Ito ay eksklusibong nagpapahintulot sa isang pangangailangan para sa mga ahensya ng proteksyon na naniningil ng bayad. Bakit dapat na ang isang kahalintulad ng pagkakaiba ay hindi rin totoo para sa mga serbisyo ng pagbabangko? Bakit dapat na ang isang pangangailangan para sa mga deposit account na nagbubunga ng interes na pangangailangan ay hindi lamang tulad ng hindi pinapahintulutang pangangailangan para sa mga account ng proteksyon na nagbubunga ng buwis, sa batayan na parehong ang mga deposit account na nagbubunga ng interes at proteksyon sa pag-aari na nagbubunga ng buwis ay magkasalungat sa mga tuntunin? Bakit dapat ang mga pag-andar ng isang warehouser ng pera at institusyon ng clearing (100-porsiyento-reserba-deposito na pagbabangko) at bilang isang tagapamagitan sa kredito (savings-at-loan na pagbabangko) ay hindi lamang ang mga uri ng pagbabangko (tulad ng mga ahensya ng proteksyon na naniningil ng bayad lamang ang mga lehitimong anyo ng proteksyon)? -[^14]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” p. 87. +[^14]: Selgin at White, “In Defense of Fiduciary Media,” p. 87. [^15]: Hoppe, “How is Fiat Money Possible?”, p. 70. -[^16]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” pp. 92–93. +[^16]: Selgin at White, “In Defense of Fiduciary Media,” pp. 92–93. -[^17]: For instance, Hans-Hermann Hoppe (“From the Economics of Laissez-Faire to the Ethics of Libertarianism,” in *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard*, Walter Block and Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds. [Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988], pp. 69ff.); and White’s review of Hoppe (Lawrence White, “Review of *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard,*” *Journal of Economic Literature* (June 1990): 664–65). +[^17]: Para sa halimbawa, Hans-Hermann Hoppe (“From the Economics of Laissez-Faire to the Ethics of Libertarianism,” sa *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard*, Walter Block at Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds. [Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988], pp. 69ff.); at ang pagsuri ni White tungkol kay Hoppe (Lawrence White, “Review of *Man, Economy, and Liberty: Essays in Honor of Murray N. Rothbard,*” *Journal of Economic Literature* (June 1990): 664–65). -[^18]: Also see note 7 above. We will also show that these authors’ meaning of demand for (and supply of) money is misconceived. An increased demand for money (or potatoes or cars) is not just a wish to have more money (or potatoes), but greater *effective* demand. +[^18]: Tingnan din ang tala 7 sa itaas. Ipapakita rin namin na ang kahulugan ng mga may-akdang ito ng pangangailangan para sa (at suplay ng) pera ay mali ang pakahulugan. Ang pagtaas ng pangangailangan sa pera (o mga patatas o kotse) ay hindi lamang isang kahilingan na magkaroon ng mas maraming pera (o mga patatas), ngunit higit pang *epektibong* pangangailangan. -[^19]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” p. 95. +[^19]: Selgin at White, "Sa Depensa sa Fiduciary Media," p. 95. [^20]: Ibid., p. 93. @@ -70,4 +70,4 @@ Just as states exist everywhere, so do fractional reserve banks, and nowadays pr [^22]: Ibid., p. 94. -[^23]: To avoid any misunderstanding, the term monopoly is employed here in its Rothbardian definition as an exclusive privilege (or the absence of free entry). A monopoly of law and order means that one may turn for justice and protection only to one party—the state—and that it is exclusively this party that determines the content of justice and protection. \ No newline at end of file +[^23]: Para maiwasan ang anumang hindi pagkakaintindihan, ang terminong monopolyo ay ginamit dito sa kanyang Rothbardian na depinisyon bilang isang eksklusibong pribilehiyo (o ang kawalan ng libreng lahok). Ang monopolyo ng batas at kaayusan ay nangangahulugan na ang isa ay maaaring bumaling sa katarungan at proteksyon lamang sa isang partido—ang estado—at na eksklusibong ang partidong ito lamang na nagtatakda ng nilalaman ng katarungan at proteksyon.. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_04.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_04.md index 78df2d77d..f833a0dea 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_04.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_04.md @@ -1,45 +1,45 @@ -The answer depends on whether or not the demonstrated preference for fractional reserve banking services, that is, the issue and acceptance of fiduciary media, involves solely and exclusively the property of the two contracting parties. At any given point in time, the quantity of property (appropriated goods)—whether consumer goods, producer goods, or money—is given. Fractional reserve banking does not increase the quantity of existing property (money or otherwise), nor does it transfer existing property from one party to another. Rather, it involves the production and sale of an increased quantity of titles to an unchanged stock of money property (gold); that is, the supply of and the demand for counterfeit money and illegitimate appropriation. As in every other case of counterfeiting (forgery)—of stock and commodity certificates, banknotes, land titles, original art, etc.—the issue and sale of money copies (banknotes) uncovered by originals (gold) will physically diminish or despoil the original money—stock, commodity, land, or art—owners’ property. But a counterfeiter of money is particularly dangerous and invasive because of money’s defining characteristic as the most easily salable and widely acceptable of all goods; that is, because *money*-counterfeits open to their seller the widest possible range of objects for undue appropriation (from money to almost every other form of real property). +Ang sagot ay depende sa kung o hindi ang ipinakitang kagustuhan para sa mga praksyonal na serbisyo ng pagbabangko sa pagbabangko, iyon ay, ang isyu at pagtanggap ng katiwala ng media, ay nagsasangkot lamang at eksklusibo sa pagmamay-ari ng dalawang partido sa pagkontrata. Ang sagot ay depende kung oo o hindi na ang ipinakitang kagustuhan para sa serbisyong praksyonal reserb, gaya ng, ang isyu at ang pagtanggap sa pidusyari midya, nagsasangkot lamang at eksklusibo sa dalawang magkasalungat na partida. Ang fractional reserve banking ay hindi nagtataas ng dami ng umiiral na ari-arian (pera o kung hindi man), at hindi rin nito inililipat ang umiiral na ari-arian mula sa isang partido sa isa pa. Sa halip, sinasangkot nito ang produksyon at benta ng pinataas na dami ng titulo patungo sa hindi na mababago pang imbak ng salaping pagmamay-ari (ginto); gaya ng, ang suplay at ang demand ng pagpeke ng salapi at anumang hindi lehitimong paglalaan. Sa bawat kaso ng panlilinlang (pamemeke)—ng istak at sertipiko ng kalakal, talang bangko, titulo ng lupa, original na sining, atbp—ang isyu at benta ng mga kopya (talang bangko) na walang takip ng mga orihinal (ginto) ay pisikal na babawasan o sisirain ang orihinal na salapi—istak, kalakal, lupa, o sining— ari-arian ng may-ari. Subalit ang manlilinlang ng salapi ay partikular na mapanganib and mapanakop dahil sa mapantukoy na kataningian ng salapi bilang ang pinakamadaling ibenta at malawakang tinatanggap sa lahat ng kalakal; ibig sabihin, dahil ang *salaping*panlinlang ay nagbubukas sa kanilang mga tagabenta sa pinakamalawak na posibleng hanay ng mga bagay para sa hindi nararapat na paglalaan (mula sa salapi hanggang sa sa alin mang anyo ng ari-arian). -Thus, it is no wonder that of all forms of forgery, the counterfeiting of money has always held the greatest attraction. So long as money exists there will also exist a persistent demand for counterfeit money. Regardless of this attraction and demand, however, there is nothing wrong with a blanket prohibition against fractional reserve banking. No one may operate a fractional reserve bank for the same reason that no one, in any other line of business, may engage in counterfeiting, that is, the production and sale of titles or copies to non-existing property or originals. In a court of law, it would be sufficient that a single money or other property owner brought suit against a fractional reserve bank as a manufacturer of counterfeit money, and the bank immediately would have to cease its current operation and be reduced to its two original functions: deposits and loans. An interest-yielding (rather than fee-charging) deposit bank is a contradiction in terms: it is a counterfeiting money warehouser, and must be outlawed, irrespective of any benefits accruing to bank depositors, borrowers, and owners. To do so is not a restriction on freedom of contract in the market for banking services, but the requirement of lawful money and banking. Everyone putting money or other resources into interest-yielding deposit accounts is engaged in undue and unlawful appropriation.[^24] +Kung gayon, hindi kataka-taka na alinmang anyo ng pamemeke, ang panlilinlang ng salapi ay ang may hawak ng pinakamatinding atraksyon. Hanggat ang salapi ay umiiral laging magkakaroon ng masugid na demand para sa panlilinlang ng salapi. Anuman ang atraksyon at demand dito, gayonman, walang mali sa isang blanket na pagbabawas laban sa pagbabangkong praksyonal reserb. Maaring walang ibang magpapatakbo ng isang bangkong praksyonal reserb sa kaparehas na dahilan na walang sinuman, sa iba pang linya ng negosyo, ay maaaring gumawa ng panlilinlang, ibig sabihin, ang produksyon at benta ng mga titulo sa hindi umiiral o orihinal. Sa isang hukumang batas, magiging sapat kung ang isang piraso ng salapi, at ng bangko ay madaliang ititigil ang kanyang sariling operasyon at mapababa sa orihinal nitong mga silbi: mga deposito at mga utang. Isang nagbubunga- interes (sa halip na bayad-singil) na depostiong bangko sa tuntuning: ito ay mapanlinlang na salaping weyrhawser, at dapat ipagbawal, ng walang galang sa lahat ng benepisyo na naiipon sa kanilang mga taga-deposito, mga humiram at may-ari. Upang gawin ito ay hindi pagpigil sa kalayaan ng kontrata sa merkado para sa bangkong serbisyo, kundi iniatas ng matuwid na salapi at pagbabangko. Ang lahat na naglalagay ng salapi o iba pang yaman sa nagbubunga-interes na depositong akawnt ay nagsasagawa ng hindi nararapat at labag sa batas na paglalaan. [^24] -The relationship between states and fractional reserve banks is even more intimate, and in any case quite different from that suggested by Selgin and White. They claim that it would be an illegitimate interference with the operation of free markets if the state were to prohibit fractional reserve banking. In fact, fractional reserve banking is the result of an illegitimate state interference with the market, and prohibiting it would only repair this earlier intervention. Selgin and White recognize that in the evolution of a free banking system, 100-percent-reserve-deposit banking and, functionally separated, loan banking, must (praxeologically) precede fractional reserve banking. In their view, fractional reserve banking is the natural outgrowth of an earlier 100-percent-reserve system. However, they do not offer an explanation for this transition as a natural solution to a problem that cannot be solved under the prior system of 100-percent banking (in the way that Austrians conceive of money as the natural solution to the problem of lacking coincidences of wants under a preceding barter system). They merely affirm that the transition actually occurred. +Ang relasyon sa pagitan ng estado at mga bangkong praksyonal reserb ay mas nakikilala, at sa alinmang kaso ay tila magkaiba mula sa sinuhestyon ni Selgin at White. Kanilang sinasabi na ito ay maaaring hindi lehitimong panghihimasok sa operasyon ng mga malayang merkado kung ang estado ay pipigilan ang pagbabangkong praksyonal reserb. Sa katunayan, ang pagbabangkong praksyonal reserb ay resulta ng hindi lehitimong panghihimasok ng estado sa merkado, at ang pagbabawal nito ang siya lamang makakapagsasaayos ng naunang panghihimasok. Kinikilala nila Selgin at white na sa ebolusyon ng sistema ng malayang pagbabangko, 100-porsyento-reserba-depostiong pagbabangko at, sa magkahiwalay na silbi, pagbabangkong pautang, ay dapat ( prakseyolohikal) nauna sa pagbabangkong praksyonal reserb. Sa kanilang pagsusuri, ang pagbabangkong praksyonal reserb ay ang nyutral na bunga ng mas naunang 100-porsyentong-reserbang sistema. Gayonpaman, hindi sila nagbibigay ng paliwanag para sa transisyong ito bilang natural na solusyon sa problema na hindi mareresolba sa ilalim ng naunang sistemang 100-porsynetong pagbabangko ( sa paraaang nakikita ng mga Austriyano na ang salapi ang solusyon sa problema ng kakaunting mga nagkataong kagustuhan sa ilalim ng naunang sistemang barter). Kanilang sinigurado na ang transisyon ay talagang naganap. -While one can easily see why and how a banker might want to take advantage of the possibilities of counterfeiting, it is just as clear that any such attempt would not go by without quickly and continually being challenged. Surely the current writers and thousands of earlier legal and economic theorists would have accused fractional reserve banks of counterfeiting and would have brought suit against them. The further course of banking evolution would then depend on a court decision. If the court decided that the issue of fiduciary media *qua* titles to money uncovered by money constitutes counterfeiting, fractional reserve banks would not come into existence; and only if it decided otherwise would they ever actually appear. Nothing in this evolution is natural; everything appears rather deliberate. Nor would the outcome of such trials naturally be to Selgin and White’s liking. On the contrary, if one were to assume that fractional reserve bankers would be tried on counterfeiting charges before a jury of their own peers (of other businessmen), we dare say that, empirically, the overwhelming number of such cases would end in conviction (the testimony of Selgin and White notwithstanding). Why, then, the almost complete dominance of fractional reserve banking? +Habang madaling makita ng sinuman kung bakit at paano na ang isang tagabangko ay nagnanais na samantalahin ang mga posibilidad ng panlilinlang, malinaw na ang nasabing mga pagtatangka ay hindi tatakbo ng walang mabilis at tuloy-tuloy na paghamon. Panigurado ang mga kasalukuyang manunulat at libo-libong mga naunang legal at ekonomikong mga teorist ay pinararatangan ang mga bangkong praksyonal reserb ng panglilinlang at maaaring pa ngang nagdala ng kaso sa kanila. Ang patuloy na daloy ng ebolusyon ng pagbabangko ay maaaring nadepende sa isang desisyon ng korte. Kung ang korte ay nagdesisyon na ang isyu ng pidusyari midya *qua* ang mga titulo ng salapi na hindi tinatakpan ng salapi ay naglalaman ng panlilinlang, kung ang mga bangko ay hindi umiral; at kung ito ay nagdesisyon ng salungat sila ba ay talagang lalabas. Wala sa ebolusyon na ito ang natural; ang lahat ay tila sinadya. Ni ang kalalabasan ng nasabing mga pagsubok at natural sa kagustuhan ni Selgin at White. Sa kabilang banda, kung sinuman ang magpalagay na ang mga tagabangkong praksyonal reserb ay sumubok na gawin ang mga panlilinlang na gawain sa ilalim ng hurado ng sarili nilang mga kapantay (ng ibang mga negosyante), aming masasabi na, ang nakakalulang dami ng ganyang mga kaso ay magtatapos sa isang paghatol ( sa kabila ng testimonya nila Selgin at White). Gayonman, bakit, ang halos pangingibabaw ng pagbabangkong praksyonal reserb? -The answer is that the courts deciding these matters everywhere are state courts. Only if a single court possesses a territorial monopoly of jurisdiction is it possible that the dispute at hand could be settled once and for all. And that it has been uniformly settled in the way it was, that is, by permitting rather than prohibiting fractional reserve banking, follows from the interest of every court and judge *qua* state court and state judge. The owners and agents of the state recognize fully as much as bankers the potentials of money counterfeiting as a source of income. In permitting bankers to issue fiduciary media (rather than prohibiting the practice as counterfeiting), banks are made existentially dependent on the state. They can only operate because the state, due to its territorial monopoly of jurisdiction, shields them from counterfeiting suits; and the state does so only under the provision that banks will share with it in the extra revenue and credit derived from legalized counterfeiting. Hence, by permitting fractional reserve free banking the state actually creates the first and preliminary form of a joint-bank-state-counterfeiting cartel under its own ultimate control. +Ang sagot ay dahil ang mga korteng nagdedesisyon para sa bagay na ito kahit saan ay mga korte ng estado. Kung sana ay kahit isang korte ang nagtataglay ng teritoryal na monopolyo ng hurisdiksyon posible kaya na ang pagtatalong naririto ay maaaring matapos ng tuluyan. At dahil dito ito ay magkakatulad na naisaayos sa paraang dati, ibig sabihin, sa pamamagitan ng pagpayag sa halip na pagpigil ng pagbabangkong praksyonal reserb, sumusunod mula sa interes ng bawat korte at hukom *qua* korte ng estado at hukom ng estado. Ang mga may-ari at ahente ng estado ay kinikilala ng buong-buo gayondin ang mga tagabangko ang mga potensysal ng salaping panlilinlang bilang mapagkakakitaan. Sa pagpayag sa mga tagabangko na mag-isyu ng pidusyari midya (sa halip na pigilan ang gawain bilang panlilinlang), ang mga bangko ay ginawang umiral na nakadepende sa estado. Sila lamang ay maaaring gumana dahil sa estado, sanhi ng teritroyal na monopolyo ng hurisdiksyon nito, pinoprotektahan sila mula sa mga demanda dulot ng kanilang panlilinlang; isinasagawa lamang ng estado ito sa ilalim ng probisyon na ang bangko ay hahatian sila ng ekstrang kita at utang na nakuha mula sa ginawang legal na panlilinlang. Samakatuwid, sa pagpayag sa malayang pagbabangkong praksyonal reserb ang estado ay talagang lumilikha ng una at paunang anyo ng pinagsamang-bangko-estado-panlilinlang kartel sa ilalim ng sarili nitong sukdulang kontrol. -Once fractional reserve banking receives blanket protection from the state, it follows naturally that fractional reserve banks will outcompete 100 percent reserve banks. Not, as Selgin and White[^25] assert, because they are better or more efficient banks, but for the reason that, once money counterfeiting is permitted, banks that engage in it tend to outcompete banks that do not. That is, for the same reason that, once industrial air pollution is permitted a polluting steel producer will tend to outcompete a steel producer who does not pollute, and for the same reason that a protection agency with taxing powers, a state, will tend to outcompete protectors without taxing power. Put differently, it is not always the case that good drives out bad. This is the case only so long as private property rights are inviolate. If they are not, and there exist privileged agents or agencies, who are exempt from the universal rules regarding the appropriation, production and transfer of property, then these will tend to outcompete other normal agents. In this case, bad drives out good. Thus, it is completely mistaken to interpret the empirical success of fractional reserve banking as proof of its greater economic efficiency. The success of fractional over 100 percent deposit banking is no more a market phenomenon than is the success of tax-yielding protectors, states, over competitive and nontaxing security producers. It is false to suggest, as Selgin and White do, that fractional reserve banking has stood the market test and represents the outcome of voluntary consumer choices. After all, 100-percent-reserve-deposit banking is not outlawed and consumers are free to bank with them instead of fractional banks if they so prefer. Or would they likewise argue that the polluting steel producer had stood the test of the market because, after all, consumers are free to buy their steel from nonpolluting steel producers, or that states have proven themselves in the market because, after all, consumers are free to buy their security also from agencies without any tax and jurisdictional powers?[^26] +Kapag tumanggap na ang bangkong praksyonal reserb ng blanket proteksyon mula sa estado, natural na sumusunod dito na ang mga bangkong praskyonal reserb ay tatalunin sa kompetisyon ang iba pang mga 100 porsyentong reserbang bangko. Hindi, gaya ng iginiit nila selgin at White [^25], sila ay mas maigi at mas mahusay na mga bangko, subalit sa dahilan na, kapag panlilinlang na salapi ay payagan, ang mga bangko na tumangkilik dito ay tatalunin ang mga bangkong hindi sumali. Ibig sabihin, para sa dahilan na, kapag ang isang industriyang polusyon sa hangin ay pinayagan sa isang bakal na prodyuser ng polusyon ay tatalunin nito ang bakal na prodyuser na hindi nagbibigay ng polusyon, at sa parehas na dahilan na ang isang ahensyang proteksyon na may kakayahang magbuwis, isang estado, ay tatalunin ang mga protektor na hindi nagbibigay ng kapangyarihan na magbuwis. Tingnan ng naiiba, hindi sa lahat ng pagkakataon na ang mabuti ay nagpapalabas ng masama. Ito ang tanging kaso sa kung ang mga karapatang pribadong pagmamay-ari ay malabag. Kung hindi sila, at may umiiral na may pribilehiyong ahente o ahensya, na di kasali sa mga tuntuning unibersal patungkol sa paglalaan, produksyon at pagsasalin ng ari-arian, kung gayon ito ay tatalunin ang iba pang mga normal na ahente. Sa ganitong kaso ang masama ay nagdulot ng mabuti. Samakatuwid, ito ay buong-buong nagkakamali na bigyang kahulugan ang panlabas na tagumpay ng pagbabangkong praksyonal reserb bilang patunay ng sarili nitong lumalawak na ekonomikong kahusayan. Ang tagumpay ng praksyonal laban sa 100 porsyentong depostisong bangko ay walang iba kundi nagkataon lang kaysa sa tagumpay ng mga nagpoprotekta sa mga bubungang-buwis, ang estado, sa mapagkumpetensya at hindi nagbubuwis na mga mapagkumpetensya at hindi nabubuwis na panseguridad na mga prodyuser. Maling isuhestyon, gaya ng ginawa nila Seglin at White, na ang pagbabangkong praskyonal reserb ay napagtagumpayan ang pagsubok ng merkado at kinakatawan ang kinalabasan ng boluntaryong mga mapagpipilian ng konsyumer. Sa kabila ng lahat, 100-porsyentong- reserbang-deposito na pagbabangko ay hindi ipinagbabawal at ang mga konsyumer ay malaya na magbangko sa kanila sa halip na mga bangkong praksyonal kung anuman ang mapili nila. O kaya naman kanilang maaaring kahalintulad na ipahayag na ang nagbibigay polusyon na bakal na prodyuser ay napagtagumpayan ang pagsubok ng merkado, sa kabila ng lahat, ang mga konsyumer ay malaya na bilhin ang kanilang bakal mula sa hindi nagbibigay polusyon na mga prodyuser, o ang estado ay napatunayan ang kanilang mga sarili sa merkado dahil, sa kabila ng lahat, ang mga konsyumer ay malayang bilhin ang kanilang seguridad mula sa mga ahensya ng walang buwis at kapangayarihang hurisdiksyonal? [^26] -Moreover, whereas 100-percent-reserve banking is crisis-proof, fractional reserve banking, as even Selgin and White admit, is not in fact, as we can only briefly indicate here. A system of free fractional reserve banking will, in accordance with Mises’s theory of interventionism, lead to further state interventions and the successive devolution of money. Free fractional reserve banking *qua* state-protected competition in counterfeiting will lead to a steady contest among banks of testing the viability of increasingly lower reserve ratios. This is bound to lead to banking crises, and these will be used by governments for the introduction of central banking. Central banking leads to still more counterfeiting, and to the abolition of commodity money and adoption of national fiat currencies. Lastly, international—inter-central bank—competition in fiat money counterfeiting will lead to state bankruptcies, and their financial default will be used by the most powerful among the surviving states for the establishment of a one-world government, central bank, and fiat currency. +Bukod pa rito, samantalang ang 100-porsyento-reserbang pagbabangko ay matatag sa krisis, ang pagbabangkong praksyonal reserve, na gaya ng inaamin ni Selgin at White, ay hindi sa katunayan, gaya ng maiksi nating matutukoy dito. Ang sistema ng pagbabangkong praksyonal reserb ay, alinsunod sa teorya ng interbensyonismo ni Mises, ay hahantong sa mas lalong mga interbensyon ng estado at ang matagumpay na debolsuyon ng salapi. Ang malayang pagbabangkong praksyonal reserb *qua*maka-estadong protektado ng kompetisyon sa panlilinlang ay hahantong sa matatag na paligsahan sa pagitan ng mga bangko ng pagsubok ng bayabilidad ng tumataas na pagbaba ng reserb reysho. Ito ay tiyak na hahantong sa mga pagbabangkong krisis, at ito ay gagamitin ng mga pamahalaan sa introduksyon ng pagbabangkong sentral. Ang pagbabangkong Sentral ay humahantong sa mas lalong mga panlilinlang, at sa abolisyon ng mga kalakal na salapi at adapsyon ng mga pambansang salaping fiat. Panghuli, ang internasyonal—inter-sentral na bangko—na kompetisyon sa panlilinlang na salaping fiat ay hahantong sa pagkalugi ng estado, ang kanilang depolt na pananalapi ay gagamitin ng pinakamakapangyarihang kasamang nabubuhay pang estado para sa pagtatag ng isang pandaigdigang pamahalaan, bangko sentral at salaping fiat. -Hence, the solution proposed by Selgin and White to the current monetary disorder, that is, a gold-based free—fractional reserve—banking system, is in fact the initial interventionist cause of virtually all contemporary monetary problems.[^27] +Samakatuwid, ang solusyon na iminungkahi si Selgin at White sa kasalukuyang pansalaping disorder, ibig sabihin, isang malayang nakabase-sa-ginto—na praksyonal reserb—sistema ng pagbabangko, ay sa katunayan ay inisyal na interbensyonist na sanhi ng birtwal na pangkalahatang kontemporaryong suliranin sa salapi. [^27] -[^24]: Explains Rothbard: +[^24]: Paliwanag ni Rothbard: -> The champions of free competition in counterfeiting retort that this is simply the market at work, that the market registers a “demand” for more expanded credit, and that the private bankers, those Kirznerian entrepreneurs, are simply “alert” to such market demands. Well, of course, there is always a “demand” for fraud, and embezzlement, on the market, and there will always be plenty of “alert” swindlers who are eager and willing to furnish a supply of these items. But if we define the “market” not simply as a supply of desired goods and services, but as a supply of such goods *within a* framework of inviolate property rights, then we see a very different picture. (“The Present State of Austrian Economics,” *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* 6, no. 2, [1995]: 77) +> Ang mga kampyon ng malayang kompetisyon sa panlilinlang ay mariin na tumugon na ito ay isa lamang merkado na kumikilos, na ang merkado ay nagrehistro ng isang "demand" para sa mas pinalawak na pangungutang, at ang mga taga-pribadong bangko, yung mga Kriznerian entreprenyur, ay tunay na alerto sa nasabing mga demand ng mga merkado. Kung sa bagay, syempre, laging may "demand' sa pandaraya, at pagnanakaw, sa merkado, at palaging maraming "alistong" manggagantso na mga sabik at handang magsuplay ng mga aytem na ito. Subalit kung ating bibigyang kahulugan ang "merkado" hindi bilang suplay lamang ng ninanais na kalakal at serbisyo, kundi suplay ng nasabing mga kalakal *sa loob ng isang* balangkas ng hindi malalabag na mga karapatan sa pagmamay-ari, kung gayon tayo ay makakakita ng ibang larawan. ("Ang Kasalukuyang Estado ng Austriyanong Ekonomiks," *Journal des Economistes et des Etudes Humaines* 6, blg 2, [1995]: 77) -[^25]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” pp. 97–98. +[^25]: Selgin at White, "Sa pagtatanggol ng Pidusyari Midya," pp. 97-98. -[^26]: A similar confusion characterizes Selgin and White’s view on the relationship between money proper (gold) and banknotes. They criticize Hoppe for claiming that, in a genuine free-market order, most people would use money proper rather than banknotes (without mentioning Hoppe’s theoretical reason). “The facts,” they claim, “are otherwise” (“In Defense of Fiduciary Media,” p. 99). Yet these facts—the historical success of the banknote over genuine money—are *the result of an earlier state interference* with private-property rights (the legalization of fractional reserve banking). As Ludwig von Mises noted, +[^26]: Isang kaparehas na pagkalito ang naglalarawan sa pananaw ni Selgin at White tungkol sa relasyon sa pagitan ng wastong salapi (ginto) at talangbangko. Kanilang pinintasan si Hoppe sa pag-angkin nito na, sa isang tunay na malayang-merkadong kaayusan, karamihan ng tao ay gagamit ng salapi sa halip na mga talangbangko (ng hindi binabanggit ang teoretikal na rason ni Hoppe). "Ang mga katotohanan," na kanilang sinasabi, "ay kung hindi man"(Sa Pagtatanggol ng Pidusyari Midya," p. 99). Subalit ang mga datos na ito—ang makasaysayang tagumpay ng talangbangko sa tunay na salapi—ay *ang resulta ng mas maagang panghihimasok* sa mga karapatan ng pribadong-pagmamay-ari (ang legalisasyon ng pagbabangkong praksyonal reserb). Gaya ng isinaad ni Ludwig von Mises, -> [t]he truth is that, except for small groups of businessmen who were able to distinguish between good and bad banks, bank notes were always looked upon with distrust. It was the special charters which governments granted to privileged banks that slowly made these suspicions disappear. (p. 438) +> [t]Ang katotohanan ay, maliban sa mga maliliit na grupo ng negosyante na nagawang makilala sa pagitan ng mabuti at masama mga bangko, ang mga talang bangko ay laging tinitignan ng kawalang tiwala. Ang mga espesyal na tsarter na ipinagkaloob ng mga pamahalaan para sa mga pribiliheyong bangko ang unti-unting ginawang maglaho ang mga hinalang ito. (p. 438) > -> In [governments’] eyes the foremost task of the banks was to lend money to the treasury. The money-substitutes were favorably considered as pace-makers for government-issued paper money. The convertible banknote was merely a first step on the way to the nonredeemable banknote. With the progress of statolatry and the policy of interventionism these ideas have become general and are no longer questioned by anybody. (p. 442) +> Sa mga mata ng [pamahalaan] ang pangunahing tungkulin ng mga bangko ay ang magpahiram ng salapi sa kabang-yaman. Ang mga salaping-pamalit ay ang kanais-nais na itinuturing bilang mga peys-meyker para sa mga inisyu ng pamahalang salaping papel. Ang mapapalitan na talangbangko ay unang hakbang patungong hindi matutubos na talangbangko. Sa pag-unlad ng isteytolatri at polisiya ng interbensyonismo ang mga ideyang ito ay naging pangkalahatan at hindi na pinagduduhan pa ng sinuman. (p. 442) > -> Governments did not foster the use of bank notes in order to avoid inconvenience to ladies shopping. Their idea was to lower the rate of interest and to open a source of cheap credit to their treasuries. In their eyes the increase in the quantity of fiduciary media was a means of promoting welfare. Banknotes are not indispensable. All the economic achievements of capitalism would have been accomplished if they had never existed. (*Human Action: A Treatise on Economics*, 3rd rev. ed. [Chicago: Contemporary Books, 1966], p. 447) +> Ang pamahalaan ay hindi nagpapaunlad ng paggamit ng mga talangbangko upang maiwasan ang abala sa pamimili ng mga babae. Ang kanilang ideya ay babaan ang antas ng interes at magbukas ng isang pagmumulan ng murang pautang sa kanilang kabang-yaman. Sa kanilang mga mata ang pagtaas ng dami ng pidusyari midya ay isang paraan ng pagpapalaganap ng gawaing pangkapakanan. Ang mga talangbangko ay hindi kailangang kailangan. Ang lahat ng ekonomikong tagumpay ng kapitalismo ay maaaring nakamit kung hindi sila kailanman umiral. (*Kilos ng Tao: Isang Exposisyon sa Ekonomiya*, 3rd rev. ed. [Chicago: Kontemporaryong Aklat, 1966], 1966 p. 447) -Accordingly, Mises’s view regarding sound money is completely different from Selgin and White’s. Whereas the latter believe that gold would—and should—ultimately disappear from circulation altogether (see note 3 above), Mises considered it a requirement of a sound monetary system that +Alinsunod dito, ang pananaw ni Mises patungkol sa mga tunog ng salapi ay ibang-iba kumpara kanila Selgin at White. Samantalang itong si huli ay naniniwala na ang ginto ay—at dapat—sukdulang mawala lahat-lahat sa sirkulasyon (tignan ang tala 3 sa itaas), itinuturing ni Mises na kailangan ito sa ligtas na sistema ng salapi na -> [g]old must be in the cash holdings of everybody. Everybody must see gold coins changing hands, must be used to having gold coins in his pockets, to receiving gold coins when he cashes his pay check, and to spending gold coins when he buys in a store. (*The Theory of Money and Credit*, pp. 450–51) +> ang [g]into ay dapat nasa mga kash holding ng lahat. Dapat makita ng lahat na ang mga nagbabagong kamay ng mga gintong barya, dapat masanay na hawak ang mga gintong barya sa kanyang mga bulsa, hanggang sa pagtanggap ng mga gintong barya kapag pinapakash na nya ang kanyang peytsek, at hanggang sa paggastos ng kanyang gintong barya kapag bibili na sa tindahan. (*Ang Teorya ng Salapi at Pangungutang*, pp. 450-51) -[^27]: On the relationship between state money and banking and political centralization see Hans-Hermann Hoppe, “Banking, Nation States, and International Politics,” *Review of Austrian Economics* 4 (1990): 55–87; and Jörg Guido Hülsmann, “Banking and Political Centralization,” *Journal of Libertarian Studies* 13, no. 1 (1997). Selgin and White argue: +[^27]: Sa ugnayan ng estadong salapi at pagbabangko at politikal na centralisasyon tingan Hans-Hermann Hoppe, "Pagbabangko, Estado ng Bansa, at Politikang Internasyonal," *Pagsusuri ng Austriyanong Ekonomiks* 4 (1990); 55-87; at Jörg Guido Hülsmann, "Pagbabangko at Politikal na Sentralisasyon," *Dyornal ng Araling Libertarian* 13, blg. 1 (1997). Ang Argumento nila Selgin at White: -> We also reject the notion … that *competitive* banks issuing redeemable liabilities can create credit “out of thin air.” By the nature of the balance sheet, all bank loans must be funded by liabilities or equity. Neither source of funds can be conjured out of thin air. No one is forced to hold a competitive bank’s redeemable liabilities or to buy its shares; anyone can hold claims on other banks instead, or on no bank. A competitive bank must therefore *expend real resources to attract a clientele* by the provision of interest and services. The notion that a bank can extend credit … gratuitously is valid only with respect to the inframarginal credits of a monopoly bank, or to [the] issuer of a forced tender; it does not apply to a bank in a competitive system. (p. 94, n. 13) +> Atin ding tinatanggihan ang paniniwala... na ang *mapagkumpetensya* mga bangko na nag-iisyu ng natutubos na layabiliti ay maaring bumuo ng utang "mula sa kawalan." Sa kalikasan ng balans syit, lahat ng bangkong pautang ay dapat pondohan ng mga layabiliti o ekwiti. Hindi rin ang mga pinagkukunang pondo ay maaaring magmula sa kawalan. Walang sinuman ang pinilit na hawakan ang natutubos na layabiliti ng mapagkumpetensyang bangko o upang bilhin ang sarili nitong mga sheyr; sa halip kahit sino ay maaaring humawak ng kleyms sa ibang bangko, o sa walang bangko. Ang isang mapagkumpetensyang bangko ay dapat * ginagamit ang mga tunay na pinagkukunang yaman upang makaakit ng kliyente* sa pamamagitan ng pagkakaloob ng mga interes at mga serbisyo. Ang paniniwala na ang bangko ay maaring magpalawig ng utang... ng walang bayad ay may bisa lamang kung may kinalaman sa mga inpramardyinal na utang ng monopolyong bangko, o para sa [the] taga-isyu ng sapilitang kabaitan; hindi ito maiaaplay sa isang bangko na nasa mpagkompetensyang sistema. (p. 94, n. 13) > -> Thus competition will beat down the returns to capital invested in fractional-reserve banking until the marginal bank is earning only the normal rate of return. (“In Defense of Fiduciary Media,” p. 97) +> Kung gayon ang kompetisyon ang magpapabagsak ng balik sa kapital na pinuhunan sa pagbabangkong praksyonal reserb hanggang ang marginal na bangko ay kumikita lamang ng normal na antas ng balik. ("Sa Pagtatanggol ng Pidusyari Midya," p. 97) -While we have no difficulty accepting the distinction drawn here between competitive and monopolistic banking, none of this has any bearing on the issue at hand, that is, the validity of the analogy between states and fractional reserve banks as outlaw organizations. For one, states have to compete for clients (residents). Indeed, competition between states (or banks) for clients only comes to a complete halt with the establishment of a single world state (or central bank). And the intra-state competition between fractional reserve banks is, as explained, competition within a state-privileged industry; that is, monopolistic competition (just as inter-state competition is an example of monopolistic competition). Second and more importantly, the difference between competitive and monopolistic banks (or states), interesting as it may otherwise be, does not affect in the slightest their common characteristic as fractional reserve banks (or states). Counterfeiting and taxation do not change their nature because they are undertaken competitively. +Habang tayo ay hindi nahihirapang tanggapin ang kahirapan sa pagtukoy sa pagkakaiba sa pagitan ng mapagkumpetensya at monopolistik na pagbabangko, wala alinman dito ang may kinalaman sa isyung kinakaharap, ibig sabihin, ang katumpakan ng analohiya sa pagitan ng mga estado at bangkong praksyonal reserb bilang ipinagbabawal na organisasyon. Sa una, ang estado ay kailangang makipagkompetensya sa mga kliyente ( mga residente). Sa katunayan, ang kompetisyon sa pagitan ng mga estado (o mga bangko) para sa mga kliyente ay nagbubunsod lamang sa isang kumpletong pagtigil sa mga establisyemento ng isang pandaigdigang estado (o sentral bank). At ang intra-estadong kompetisyon sa pagitan ng bangkong praksyonal reserb ay, gaya ng naipalawanag, ang kompetisyon sa estado-pribilehiyong industriya; ibig sabihin, monopolistikong kompetsiyon (kung paanong ang inter-estadong kompetisyon ay isang halimbawa ng monopolistikong kompetisyon). Ikalawa at mas mahalaga, ang pagkakaiba sa pagitan ng mapagkumpetensya at monopolistikong mga bangko (o mga estado), kawili-wili kung hindi man, ay hindi nakakaapekto kahit kaunti sa kanilang karaniwang katangian bilang mga bangkong praksyonal reserb (o estado). Ang panlilinlang at pagbubuwis ay hindi nababago ayon sa kanilang kalikasan dahil ang mga ito ay isinasagawa ng mapagkompetensya. -The error can be revealed by analogy. Selgin and White are paraphrased here: We also reject the notion that competitive states issuing tax liabilities can create taxes out of thin air. By the nature of state budgets all expenditures must be funded by conquest, robbery, or theft. Neither source of funds can be conjured out of thin air. No one is forced to hold any particular state’s tax liabilities or buy its shares; anyone can move and pay taxes to another state, or to no state. A competitive state must therefore *expend real resources* to attract a clientele by the provision of protection and services. The notion that a state can increase taxes gratuitously is valid only with respect to the inframarginal taxes of a monopoly state; it does not apply to a state in a competitive system. Thus, competition will beat down the returns to capital invested in states until the marginal state is earning only the normal rate of return. +Ang pagkakamali ay maaaring ihayag sa pamamagitan ng pagkakatulad. Si Selgin at White ay binanggit dito: Tinatanggihan din natin ang paniwala na ang mga mapagkumpitensyang estado na nagbibigay ng mga pananagutan sa buwis ay maaaring lumikha ng mga buwis mula sa manipis na hangin. Sa pamamagitan ng likas ng mga badyet ng estado ang lahat ng paggasta ay dapat na pinondohan sa pamamagitan ng pananakop, pagnanakaw, o pagnakaw. Ang alinman sa pinagmumulan ng mga pondo ay maaaring maipakita sa labas ng manipis na hangin. Walang sino man ay napipilitang humawak ng anumang mga pananagutan sa buwis ng isang partikular na estado o bumili ng mga pagbabahagi nito; kahit sino ay maaaring ilipat at magbayad ng mga buwis sa ibang estado, o walang estado. Samakatuwid ang isang mapagkumpetensyang estado *gumamit ng tunay na mapagkukunan* upang maakit ang isang kliente sa pamamagitan ng pagkakaloob ng proteksyon at mga serbisyo. Ang paniwala na ang isang estado ay maaaring makapagtaas ng mga buwis nang walang bayad ay may bisa lamang tungkol sa mga buwis na hindi nakuha ng isang monopolyong estado; ito ay hindi humiling sa isang estado sa isang mapagkumpetensyang sistema. Kaya, ang kumpetisyon ay hahampasin ang mga pagbalik sa kapital na namuhunan sa mga estado hanggang sa ang nasa gilid ng estado ay makakakuha lamang ng normal na rate ng bumalik. -According to Selgin and White, it would seem to follow that taxation (like money counterfeiting) is not to be considered a problem until the arrival of a single world monopoly bank. Up until then, under competitive conditions, taxes represent nothing but a normal market income. \ No newline at end of file +Ayon sa Selgin and White, tila na sundin ang pagbubuwis (tulad ng pera palsipikahin) ay hindi na isinasaalang-alang ng isang problema hanggang sa pagdating ng isang solong mundo monopolyo bangko. Hanggang sa panahong iyon, sa ilalim ng mga mapagkumpetensyang kondisyon, ang mga buwis ay kumakatawan sa walang anuman kundi isang normal na kita sa pamilihan. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_05.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_05.md index f93ae04f4..d3f814ac0 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_05.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_05.md @@ -1,83 +1,83 @@ -### The Positive Economics of Fiduciary Media: Money Balance, Price, Adjustment, Saving, and Investment +### Ang Positibong Ekonomiya ng Katiwala ng Media: Balanse ng Pera, Presyo, Pagsasaayos, Pagtitipid, at Pamumuhunan -From the nature of fiduciary media—as titles to nonexisting quantities of money property (gold), titles to money covered by things other than money, or plain counterfeit money—it would seem to follow that fractional reserve banking cannot possibly effect anything but a continual wealth and income redistribution. As the uncovered money substitutes ripple from the issuing bank and its borrower clientele outward through the economy, and thereby successively raise the price of increasingly more goods, real wealth (property) is transferred and redistributed in favor of the issuing bank and the initial and early recipients and sellers of this money, and at the expense of its late or never receivers and sellers. Paliwanag Rothbard, +Mula sa likas na katangian ng katiwala ng media—bilang mga pamagat sa wala sa dami ng pera sa ari-arian (ginto), mga pamagat sa pera na sakop ng mga bagay maliban sa pera, o plain na pekeng pera—ito ay tila upang sundin na fractional reserve banking ay hindi maaaring epekto ng anumang bagay ngunit isang patuloy na kayamanan at muling pamimigay ng kita. Habang ang natuklasan na salapi ay pumalit ng ripple mula sa nagbigay na bangko at mga kliyente nito sa paghiram sa labas sa pamamagitan ng ekonomiya, at sa gayon ay sunod-sunod na itataas ang presyo ng mga mas maraming kalakal, ang tunay na kayamanan (ari-arian) ay isinasalin at muling ipamigay sa pabor ng nagbigay ng bangko at ang mga una at maagang bahagi ng mga tatanggap at nagbebenta ng pera na ito, at sa kapinsalaan ng huli o hindi kailanman mga tagatanggap at nagbebenta. Nagpapaliwanag ng Rothland, -> the first receivers of the new money gain the most, the next gain slightly less, etc., until the midpoint is reached, and then each receiver loses more and more as he waits for the new money. For the first individuals’ selling prices soar while buying prices remain almost the same; but later, buying prices have risen while selling prices remain unchanged.[^28] +> ang unang tagatanggap ng bagong pera ay makakakuha ng pinakamarami, ang susunod na pakinabang ay bahagyang mas mababa, at iba pa., hanggang sa maabot ang midpoint, at pagkatapos ang bawat tagatanggap ay nawawala nang higit pa habang siya ay naghihintay para sa baging pera. Para sa mga nagbebenta ng mga presyo ng unang indibidwal na lumilipad habang ang pagbili ng mga presyo ay mananatiling halos pareho; ngunit mamaya, ang pagbili ng mga presyo ay tumaas habang nagbebenta ng mga presyo ay mananatiling hindi nagbabago.[^28] -According to Selgin and White, however, fiduciary media can accomplish far more. Rather than only redistributing existing property, the issue of fiduciary media can, under certain conditions, lead to an increase in real wealth (property). We have already quoted them stating that “benefits accrue to bank borrowers who enjoy a more ample supply of intermediate credit, and to everyone who works with the economy’s consequently larger stock of capital equipment.” They refrain from putting it this bluntly, yet what they claim is that, under specific circumstances, an increase of titles to an unchanged fund of goods will somehow make this fund grow or prevent it from shrinking. +Ayon sa Selgin at Puti, gayunpaman, ang fiduciary medya ay maaaring magawa ang higit pa. Sa halip na muling ibabahagi ang umiiral na ari-arian, ang isyu ng fiduciary media ay maaaring, sa ilalim ng ilang mga kundisyon, na humantong sa isang pagtaas sa tunay na yaman (ari-arian). Naipasa na namin ang mga ito na nagsasabi na “ang mga binipisyo na naipon sa mga borrower ng banko na tamasain ng mas sapat na tustusan ng nasa pagitan ng kredito, at sa lahat na nagtatrabaho kasama ang ekonomiya ng mas malaking stock ng kagamitan sa kapital.” Pinipigilan nila ang paglalagay nito nang tapat, ngunit ang kanilang sinasabi ay, sa ilalim ng mga partikular na kalagayan, ang pagtaas ng mga pamagat sa isang di-nagbabagong pondo ng mga kalakal sa paanuman ay mapalago ang pondong ito o maiiwasan ito mula sa pag-urong. -When and how can such a miracle be accomplished? According to Selgin and White, (unanticipated) changes in the demand for money lead to “temporary” or “short-run monetary disequilibrium” involving “serious misallocations of resources”—that is, *unless* such changes are accommodated by fractional reserve banking practices. They write: +Kailan at paano magagawa ang ganong himala? Ayon sa Selgin at Puti, (hindi inaasahan) pagbabago sa demand para sa pera ay humantong sa “pansamantala” o “maikling-takbo sa disequilibrium” na kinasasangkutan ng “malubhang kamalian ng mga mapagkukunan”—yan ay, *maliban kung* ang mga pagbabagong ito ay tinatanggap ng mga praksyonal na reserba ng mga gawi sa pagbabangko. Isinulat nila: -> In the long run, nominal prices will adjust to equate supply and demand for money balances, whatever the nominal quantity of money. It does not follow, however, that each and every *change* in the supply of or demand for money will lead *at once* to a new long-run equilibrium, because the required price adjustments take time. They take time because not all agents are instantly and perfectly aware of changes in the money stock or money demand, and because some prices are costly to adjust and therefore “sticky.” It follows that, in the short run (empirically, think “for a number of months”), less than fully anticipated changes to the supply of or demand for money can give rise to monetary disequilibrium…. It is therefore an attractive feature of free banking with fractional reserves that the nominal quantity of bank-issued money tends to adjust so as to offset changes in the velocity of money.[^29] +> Sa katagalan, ang mga nominal na presyo ay magbabago upang katumbas ng suplay at demand para sa mga balandse ng pera, anuman ang nominal na dami ng pera. Hindi ito sinusunod, gayunpaman, na ang bawat *pagbabago* sa suplay o demand para sa pera ay humahantong *nang sabay-sabay* sa isang bagong pang-baluktot na balanse, dahil ang mga kinakailangang pagsasaayos ng presyo ay may oras. Sila ay kumuha ng oras dahil hindi lahat ng mga ahente ay agad at ganap na kamalayan ng mga pagbabago sa stock ng pera o demand ng pera, at dahil ang ilang mga presyo ay mahal upang ayusin at samakatuwid ay “malagkit.” sinusunod iyan sa maikling panahon (empirically, sa tingin “para sa isang bilang ng mga buwan”), mas mababa kaysa sa ganap na mauna sa mga pagbabago sa suplay ng o demad para sa pera ay maaaring magbigay ng tumaas na pera sa disequilibrium…. Samakatuwid ito ay isang kaakit-akit na tampok ng libreng pagbabangko na may mga praksyonal na reserba na ang nominal na dami ng pera na inisyu sa bangko ay may kaugaliang ayusin upang mabawi ang mga pagbabago sa bilis ng pera.[^29] > -> If the banking system fails to increase the quantity of bank-issued money and the price level does not promptly drop, an excess demand for money arises (assuming also that the quantity of base money does not immediately increase). A corresponding excess supply of goods arises: unsold consumer goods pile up on sellers’ shelves (this is of course what proximately puts downward pressure on prices, until at last goods prices have fallen sufficiently). Business is depressed until the purchasing power of money gets back to equilibrium.[^30] +> Kung nabigo ang sistema ng pagbabangko upang madagdagan ang dami ng pera na inisyu ng bangko at ang antas ng presyo ay hindi kaagad bumaba, ang isang sobrang demand para sa pagtaas ng pera (sa pag-aakala din na ang dami ng base ng pera ay hindi agad dadagdagan). Ang kaukulang labis na suplay ng mga kalakal ay nagmumula: ang mga hindi nabenta na kalakal ng konsyumer ay nakasalalay sa mga istante ng nagbebenta (ito ay syempre kung ano ang humigit-kumulang na naglalagay pababa ng presyon sa mga presyo, hanggang sa huling mga presyo ng mga kalakal ay sapat na bumagsak). Ang negosyo ay nalulumbay hangang sa ang lakas ng pagbili ng pera ay nakabalik sa punto ng balanse.[^30] -From the outset, one must wonder about the very existence of the problem of monetary disequilibrium (not to speak yet about the solution). In the just-given quote, one can substitute any other good for money: televisions, steel, beer, or pretzels. The quantities of goods such as these are also rigidly fixed (as is the quantity of gold), and yet (unanticipated) changes in the demand for televisions, steel, beer, or pretzels do not lead to temporary disequilibria involving serious misallocations of resources. Or, in any case, they do not cause problems that would require the invention of a special new device (such as fractional television or beer production). +Mula sa simula, ang isa ay dapat magtaka tungkol sa pagkakaroon ng problema ng disequilibrium ng pera (huwag magsalita tungkol sa sulusyon). Sa ibinigay na kowt, maaaring mapalit ng isa ang iba pang kabutihan para sa pera: telebisyon, bakal, serbesa, o mga pretzel. Ang mga dami ng kalakal tulad ng mga ito ay rigidly din maayos (gaya ng dami ng ginto) at pa (hindi inaasahan) ang mga pagbabago sa pangangailangan para sa mga telebisyon, bakal, serbesa, o mga pretzel ay hindi humatong sa pansamantalang disequilibria na kinasasangkutan ng malubhang di-pagtalaga ng mga mapagkukunan. O, sa ibang kaso, hindi sila nagiging sanhi ng mga problema na nangangailangan ng pag-imbento ng isang natatangi na bagong aparato (tulad ng praksyonal na telebisyon o produksyon ng serbesa). -Nor is it clear why we are supposed to believe that “it is important to distinguish between short-run and long-run implications of changes in the demand schedule for money or in the stock of money,”[^31] or, in any case, why this distinction should be of different importance or significance in the case of money from that of everything else. To be sure, it takes time before an unexpected increase in the demand for televisions and beer, for instance, will have exhausted all of its effects on the system of relative prices and a new adjusted production structure will have been established. But this does not mean that price adjustments take any time (meanwhile causing short-run problems). On the contrary, price adjustments occur immediately and without any delay. Every change in the supply of or demand for anything affects prices instantly. This fact is overlooked because of an un-Austrian concern for macroeconomic artifacts such as the general price level, long-run equilibrium, and the velocity of money. However, viewed from the proper individualist perspective, there can be no doubt about the immediacy of price adjustments and the praxeological integration of the short and the long run. +Hindi rin ito malinaw kung bakit dapat naming paniwalaan iyan “ito ay importante sa pagkilala sa implikasyon sa pagitan ng maikling-pagtakbo at mahabang-pagtakbo ng pagbabago sa iskedyul ng demand para sa salapi o sa stock ng pera,”[^31] o, sa ibang kaso, kung bakit ang pagkakaibang ito ay dapat na may iba't ibang kahalagahan o makabuluhan sa kaso ng salapi mula sa lahat ng iba pa. Para makasigurado, kailangan ng oras bago ang isang hindi inaasahang pagtaas sa pangangailangan para sa mga telebisyon at serbesa, halimbawa, ay maubos na ang lahat ng mga epekto nito sa sistema ng mga kaugnay na presyo at isang bagong naayos na istraktura ng produksyon ay itinatag. Ngunit hindi ibig sabihin nito na ang pagsasaayos ng presyo ay maaaring tumagal ng anumang oras (samantala nagiging sanhi ng mga maikling-pagtakbo ng problema). Sa salungat, ang mga pagsasaayos ng mga presyo ay nangyayari kaagad at walang pagka-udlot. Ang bawat pagbabago sa suplay o ng demand para sa anumang bagay na nakakaapekto sa mga presyo agad. Ang katotohanang ito ay tinanggihan dahil sa isang un-Austrian na pag-aalala para sa macroeconomics artifacts tulad ng pangkalahatang antas ng presyo, pangmatagal na balanse, at ang bilis ng pera. Gayunpaman, tiningnan mula sa tamang pananaw ng indibidwal, walang duda tungkol sa kamalayan ng pagsasaayos ng presyo at ang praxeological na pagsasama ng maikli at katagalan. -In individualistic terms, an increased demand for money is the result of the purposeful actions of individuals; that is, people intent upon increasing their individual cash balances. To do so, a person must restrict his purchases and/or increase his sales. In either case, the outcome is an immediate fall of some prices. As the result of restricting one’s purchases of x, y, or z, the money price of x, y, or z will be lowered immediately (as compared with what it would have been otherwise), and likewise, by increasing one’s sales of a, b, or c, their prices will fall instantly. No one is concerned about the general price level or the generalized purchasing power of money. Instead, everyone is always concerned about specific prices and the purchasing power of money regarding specific items (and everyone is interested in his very own and different specific array of prices and purchasing power). In restricting his specific purchases and/or increasing his specific sales, each actor accomplishes exactly and immediately what he wants: certain prices that he deems too high are lowered, the purchasing power of a unit of money increases, the real value of his cash balance rises, and his demand for and supply of money is immediately brought back into equilibrium (and he wishes to hold neither more nor less money than he actually does).[^32] +Sa mga indibidwal na termino, ang isang mas mataas na demand para sa pera ay ang resulta ng mapanghamon na mga pagkilos ng mga indibidwal; yan ay, ang mga taong hangad sa pagtaas ng kanilang mga pansariling mga balanse sa salapi. Upang gawin ito, dapat limitahan ng isang tao ang kanyang mga pagbili at/o dagdagan ang kanyang mga benta. Sa alinmang kaso, ang kinalabasan ay isang agarang pagbagsak ng ilang mga porsyento. Bilang resulta ng mga paghihigpit sa mga pagbili ng x, y, o z, ang presyo ng salapi x, y, o z ay babaan kaagad (kumpara sa kung ano ang magiging kung hindi man ito), at gayundin, sa pamamagitan ng pagtaas ng mga benta ng a, b, o c, ang kanilang mga presyo ay bababa agad. Walang nag-aalala tungkol sa pangkalahatang antas ng presyo o pangkalahatang kapangyarihan ng pagbili ng salapi. Sa halip, ang lahat ay palaging nag-aalala tungkol sa mga tiyak na presyo at ang kapangyarihan ng pagbili ng salapi hinggil sa mga partikular na item (at lahat ay interesado sa kanyang sarili at iba't ibang mga tiyak na hanay ng mga presyo at pagbili ng kapangyarihan). Sa paghihigpit sakanyang mga tinukoy na pagbili at/o pagtaas ng kanyang partikular na mga benta, bawat aktor ay ganap na nagagawa at kaagad kung ano ang nais niya: ang mga presyo na itinuturing niyang napakataas ay ibinaba, ang kapangyarihan ng pagbili ng isang yunit ng pagtaas ng pera, ang tunay na halaga ng kanyang balanse sa salapi ay tumaas, at ang kanyang pangangailangan at suplay ng pera ay agad na dinala pabalik sa punto ng balanse (at nais niyang hindi makapaglagay ng mas maraming pera o mas mababa kaysa sa aktwal na ginagawa niya).[^32] -The adjustment of the praxeologically meaningless general price level necessitated by an increased demand for money is nothing but the summation of a series of countless immediate and purposeful individual cash-balance adjustments. If the increased demand for money is accommodated by the issue of fiduciary media, as Selgin and White advocate this adjustment process will not be facilitated but delayed.[^33] The speed of the adjustment of prices depends on the market-participants’ expectations concerning the given quantity of money. If it is reasonable to assume that fractional reserve banks will increase their fiduciary issues in response to an unanticipated increase in the demand for money, then the adjustment will take *more* time. Production would adjust and begin *earlier* without the additional influence of inflation.[^34] +Ang pagsasaayos ng praxeologically ay walang kahulugan sa pangkalahatang antas ng presyo na nangangailangan ng isang mas mataas na pangangailangan para sa pera ay walang anuman nguni't ang pagbuboo ng isang serye ng mga hindi mabilang na agaran at may layunin na indibidwal na pagsasaayos ng balanse ng kash. Kung ang pagtaas ng pangangailangan sa pera ay tinatanggap ng isyu ng fiduciarymedia, bilang tagapagtaguyod ng Selgin at White ang proseso ng pagbabagong ito ay hindi mapapadali ngunit maaantala.[^33] Ang bilis ng pagbabago ng mga presyo ay nakadepende sa mga pamilihan-mga inaasahan ng mga kalahok ukol sa ibinigay na dami ng pera. Kung ito ay makatwirang palagay na ang mga praksyonal na reserba sa bangko ay itataas ang kanilang mga fiduciary isyu bilang tugon sa di-inaasahang pagtaas ng pangangailangan sa pera, sa gayon ang pagsasaayos ay gagamit ng *maraming* oras. Ang produksyon ay aayusin at magsisimula ng *mas maaga* nang walang karagdagang impluwensya ng implasyon.[^34] -Moreover, the proposed solution to the alleged problem of short-run monetary disequilibrium displays a fundamental confusion regarding the concept of demand (and supply), and the relationship between the demand for money, saving, and investment in particular. First, an increased demand for money (as for televisions, beer, or pretzels) is not just a wish to have more money (or televisions, beer, etc.), but *effective* demand. That is, an increased demand for money (as for anything else) can be satisfied only if the demander is willing to increase his market-supply of and/or reduce his demand for something else. Likewise, the supplier (seller) of money can only increase his supply of money if he reduces simultaneously the supply of (or his reservation demand for) something else. The authors have overlooked Say’s law: all goods (property) are bought with other goods, no one can demand anything without supplying something else, and no one can demand or supply more of anything unless he demands or supplies less of something else. But this is here *not* the case whenever a fiduciary note is supplied and demanded. The increased demand for money is satisfied without the demander demanding, and without the supplier supplying, less of anything else. Through the issue and sale of fiduciary media, wishes are accommodated, not effective demand. Property is appropriated (effectively demanded) without supplying other property in exchange. Hence, this is not a market exchange—which is governed by Say’s law—but an act of undue appropriation. Or would it be an efficient solution to the problem of unanticipated short-run television, beer, or pretzel-shortages if television, beer, and pretzel producers were to accommodate such increased demand “temporarily” by issuing and selling additional titles to televisions, beer, and pretzels but not these goods themselves? +Bukod pa rito, ang mungkahing solusyon sa pinaghihinalaang problema ng kakulangan sa disekwilibriyong salapi ay nagpapakita ng napakahalagang kaguluhan tungkol sa konsepto ng pangangailangan (at suplay), at ang kaugnayan sa pagitan ng pangangailangan sa pera, pag-iimpok, at partikular sa pamumuhunan. Una, ang pagtaas ng pangangailangan sa pera (para sa mga telebisyon, serbesa, o pretzels) ay hindi lamang nais na magkaroon ng mas maraming pera (o telebisyon, serbesa, atbp.) ngunit *epektibong* pangangailangan. Iyan ay, ang pagtaas ng pangangailangan sa pera (para sa iba pang bagay) ay maaaring masiyahan lamang kung ang nangangailangan ay handa sa pagtaas ng kanyang suplay ng at/o bawasan ang kanyang pangangailangan sa mga ibang bagay. Gayundin, ang tagapag-suplay (nagbebenta) ng pera ay maaari lamang itaas ang kanyang suplay ng pera kung babawasan niya sabay-sabay ang suplay ng ( o ang reserbasyon ng pangangailangan para) sa iba pa. Ang mga may-akda ay hindi nakaligtaan ang batas ni Say: lahat ng mga kalakal (ari-arian) ay binibili kasama ang ibang mga kalakal, walang sinuman ang maaaring mangailangan ng kahit ano ng walang isinusuplay na kahit ano, at walang sinuman ang maaaring mangailangan o mag suplay ng higit pa sa anumang bagay maliban kung siya ay nangangailangan o nag susuplay ng mas mababa sa iba. Ngunit ito ay narito *hindi* ang kaso ang isang fiduciary note ay ibinibigay at hinihingi. Ang mas mataas na demand para sa pera ay nasiyahan nang walang demander hinihingi, at walang tagapagtustos na nagbibigay, ng mas mababa sa anumang bagay. Sa pamamagitan ng isyu at pagbebenta ng fiduciary media, ang mga kahilingan ay tinatanggap sa, hindi epektibong pangangailangan. Ang ari-arian ay inilaan (epektibong hinihiling) nang walang pagbibigay ng ibang ari-arian bilang kapalit. Kaya naman, hindi ito isang palitan ng merkado—na kung saan ay pinamamahalaan ng batas ni Say—nguni't isang gawa na hindi nararapat paglaanan. O kaya ito ay magiging mahusay na solusyon sa problema ng di-inaasahang kakulangan sa telebisyon, serbesa, o mga kakulangan sa pretzel kung ang tagalikha ng telebisyon, serbesa, at pretzel ay magbibigay ng naturang pagtaas sa demand "pansamantala" sa pamamagitan ng paglalabas at pagbebenta ng karagdagang titulo sa telebisyon, serbesa, at mga pretzel ngunit hindi ang mga kalakal sa kanilang sarili? -Second, Selgin and White further misconstrue the nature of money and demand for money held in making the extraordinary claim that the issue of fiduciary media “*matched by an increased demand to hold fiduciary media*” is not only not disequilibrating, but will actually afford the economy a “larger stock of capital equipment,” because +Pangalawa, ang Selgin at White ay dinagdagan ang pinsala sa uri ng pera at pangangailangan sa pera na ganap sa paggawa ng pambihirang pag-angkin na ang isyu sa fiduciary media "*na itinapat sa pagtaas ng demand upang mahawakan ang fiduciary media* ay hindi lamang hindi balanse, kundi makakayanan ng ekonomiya ang "mas mataas na kalakal ng kagamitang kapital," sapagkat -> [t]he act of holding fractional-reserve *bank-issued* money not only (like holding base money) defers consumption for a longer or shorter period, but also *temporarily lends funds* to the bank of issue in doing so. The period of the loan is unspecified … but if the bank can estimate with a fair degree of accuracy the lengths of time for which its demand claims will remain in circulation … it can safely make investments of corresponding length.[^35] +> [t]paghawak ng reserbang-praksyonal *inilabas ng bangko* na pera hindi lamang (tulad ng paghawak ng pera) inaantala ang paggamit sa mahaba o maikling panahon, ngunit pati narin *pansamantalang pagpapahiram ng pera* sa bangko ng isyu sa paggawa nito. Ang panahon ng pagpapautang ay hindi tinukoy … ngunit kung ang banko ay maaring tantyahin sa isang makatarungang antas ng ganap na kawastuan ang haba ng oras kung saan ang paghahabol sa mga pangangailangan ay mananatili sa sirkulasyon … maaari itong ligtas na gumawa ng mga puhunan sa katumbas na haba.[^35] -Following the lead of Rothbard, Hoppe criticized this essentially Keynesian view concerning the relationship between the demand for money and savings (loanable funds)[^36] by pointing out that +Kasunod ng pangunguna ni Rothbard, pinuna ni Hoppe ang mahahalagang Keynesian view tunkol sa relasyon sa pagitan ng pangangailangan para sa pera at ipon (loanable na mga pondo)[^36] sa pamamagitan ng pagtuturo na -> [n]ot-spending money is to purchase *neither* consumer goods *nor* investment goods…. Individuals may employ their monetary assets in one of three ways. They can spend them on consumer goods; they can spend them on investment; or they can keep them in the form of cash. There are no other alternatives…. The consumption/investment proportion, i.e., the decision of how much … to spend on consumption and how much on investment, is determined by a person’s time preference; i.e., the degree to which he prefers present consumption over future consumption. On the other hand, the source of his demand for cash is the utility attached to money; i.e., the personal satisfaction derived from money in allowing him immediate purchases of directly or indirectly serviceable consumer or producer goods at uncertain future dates. +> [n] Ang hindi-paggastos ng pera ay upang bumili ng *hindi* mga kalakal ng mamimili *at hindi* pangpuhunang mga kalakal…. Maaaring gamitin ng mga indibidwal ang kanilang pananalapi at mga ari-arian sa isa sa tatlong paraan. Maaari nilang gamitin ang mga ito sa mga kalakal ng kanilang mamimili; maaari nilang gamitin ang ang mga ito sa pamumuhunan; o maaari nilang panatilihin ang mga ito sa anyo ng kash. Walang iba pang mga alternatibo…. Ang proporsyon ng paggamit/pamumuhunan, at iba pa, ang pasya kung magkano … ang gagastusin sa paggamit at kung magkano sa pamumuhunan, ay natutukoy sa pamamagitan ng kagustuhan ng isang tao. ibig sabihin, ang antas kung saan mas gusto niya ang kasalukuyang paggamit higit kaysa sa hinaharap na paggamit. Sa kabilang banda, ang pinagmulan ng kanyang pangangailangan para sa kash ay ang kalakip ng pagiging mahalaga ng pera; at iba pa., ang kasiyahan ng tao ay nanggagaling mula sa pera sa pagpapahintulot sa kanya na madaliang makabili ng direkta o hindi direktang mapakikinabangan ng mamimili o taga-gawa ng mga kalakal sa hindi tiyak na mga petsa. > -> Accordingly, if the demand for money increases while the social stock of money is given, this additional demand can only be satisfied by bidding down the money prices of non money goods. The purchasing power of money will increase, the *real* value of individual cash balances will be raised, and at a higher purchasing power per unit money, the demand for and the supply of money will once again be equilibrated. The relative price of money versus non-money will have changed. But *unless* time preference is assumed to have changed at the same time, *real* consumption and *real* investment will remain the same as before: the additional money demand is satisfied by reducing nominal consumption *and* investment spending in accordance with the same pre-existing consumption/investment proportion, driving the money prices of both consumer as well as producer goods down and leaving real consumption and investment at precisely their old levels.[^37] +> Alinsunod dito, kung ang pangangailangan para sa pera ay tumaas habang ang panglipunang stock ng pera ay ibinigay, itong karagdagang pangangailangan ay maaari lamang masiyahan sa pamamagitan ng pag-bid pababa ang mga presyo ng pera ng mga hindi kalakal na pera. Ang kakayahang mamili ng pera ay tataas, ang *tunay* na halaga ng balanse sa pera ng indibidwal ay itinaas, at sa isang mas mataas na kakayahang mamili ng bawat yunit ng pera, ang pangangailangan para sa at ang pagbibigay ng pera ay muling magkakaroon ng equilibrated. Ang kaugnay na presyo ng pera kumpara sa hindi pera ay magkakaroon ng pagbabago. Ngunit *maliban* ang ginustong oras ay ipinapalagay na nagbago sa parehong oras din, ang *tunay* na paggamit at *tunay* na pamumuhunan ay mananatiling pareho parin gaya ng dati: ang karagdagang pangangailangan sa pera ay nakuntento sa pamamagitan ng pagbabawas sa naturingang paggamit *at* ang paggastos sa puhunan alinsunod sa parehong pre-existing na bahagi ng pagkunsumo/pamumuhunan, na nagtutulak sa mga presyo ng pera sa parehong mamimili pati na rin ang pagbaba ng tagagawa ng mga kalakal at paglisan ng tunay na pagkunsumo at pamumuhunan sa eksaktong kanilang mga lumang antas.[^37] -Accordingly, Hoppe concluded, it is *never* warranted to accommodate an increased demand for money by issuing fiduciary credit.[^38] In fact, to do so will either—insofar as the accommodating increase of fiduciary media is unanticipated and the market rate of interest falls temporarily below the natural rate of interest—lead to a boom-bust cycle; or else—insofar as the monetary change arising from the banking system is anticipated and the market rate of interest is bid up (in the expectation of higher selling prices) in accordance with the height of the natural rate—it will accomplish no more than a plain wealth and income redistribution among various members of society. It is praxeologically impossible, however, that the issue of fiduciary media can lead to an “enlarged stock of capital equipment.” +Gayunpaman, napagpasyahan ni Hoppe, ito ay *hindi kailanman* nagarantiyahan para tumanggap ng isang mas mataas na pangangailang para sa pera sa pamamagitan ng pagpapalabas ng kredito ng fiduciary.[^38] Sa katunayan, upang gawin ito ay alinman—sa gayon ang katanggap-tanggap na pagtaas ng fiduciary media ay hindi inaasahan at ang rate ng interes ng merkado ay pangsamantalang mas mababa sa natural na rate ng interes—na humantong sa isang boom-bust cycle; o iba pa—sa gayon alinsunod sa pagbabago ng pera na nagmumula sa sistema ng pagbabanko ay inaasahan at ang rate ng interes ng merkado ay magtataas (na inaasahan ng mas mataas na presyo ng pagbebenta) alinsunod sa taas ng natural na rate—ito ay magagawa ng hindi hihigit sa isang simpleng kayamanan at kita muling pamimigay sa iba't ibang mga miyembro ng lipunan. Ito ay praxeologically impossible, gayunpaman, iyan ang isyu ng fiduciary media ay maaaring humantong sa isang "pinalaking stock ng kagamita ng kapital." -[^28]: Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1993), p. 851. +[^28]: Murray N. Rothbard, *Tao, Ekonomiya, at Estado* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1993), p. 851. -[^29]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” pp. 100–01. +[^29]: Selgin and White, “Sa Pagtatanggol ng Pidusyari Medya,” pp. 100–01. -[^30]: Ibid., p. 105\. As Roger Garrison, another fractional reserve free banker, has put it, “in terms of the equation of exchange [MV=PQ], we can say that free banking adjusts M so as to offset changes in V; but allows changes in Q to be accommodated by changes in P.” Garrison describes the short-run “monetary disequilibrium” in almost identical form: +[^30]: Ibid., p. 105\. Bilang Roger Garrison, isa pang praksyonal na rebersa sa libreng banker, ay inilagay ito, "sa mga tuntunin ng ekwasyon ng palitan [MV=PQ], maaari naming sabihin na ang libreng pagsasaayos ng pagbabanko sa M upang mai-offset ang mga pagbabago sa V; ngunit nagpapahintulot sa mga pagbabago sa Q upang magpatuloy ang mga pagbabago sa P." Inilarawan ni Garrison ang maikling-takbo ng "disequilibrium ng pera' sa halos magkaparehang porma: -> An increase in the demand for money puts downward pressure on product and factor prices in general. If there were no money-supply response, a general decline in economic activity would follow, since prices and wages could not fully and instantaneously adjust themselves to the new market conditions. Goods in general would go unsold; production would be cut; workers would be laid off…. With a less-than-perfectly flexible price system, general deflationary pressures can push the economy below its potential during the period in which prices are adjusting to the higher monetary demand. And the fact that some prices and some wages are more flexible than others means that the adjustment period will involve changes in relative prices that reflect no changes in relative scarcities. These are precisely the kinds of problems … avoided by free banking’s responsiveness to increases in money demand. (“Central Banking, Free Banking, and Financial Crises,” *Review of Austrian Economics* 9, no. 2 [1996]: 117) +> Ang pagtaas sa pangangailangan para sa pera ay naglalagay ng pababang presyon sa mga presyo ng produkto at kadahilanan sa pangkalahatan. Kung walang tugon sa suplay ng pera, susundan ang pangkalahatang pagtanggi sa aktibidad sa ekonomiya, yamang ang mga presyo at sahod ay hindi ganap at agad inaayos ang kanilang sarili sa mga bagong kondisyon sa merkado. Mga kalakal sa pangkalahatan ay pupunta na hindi nabenta; ang produksyon ay babawasan; ang mga manggagawa ay ihihiwalay…. Sa isang hindi gaanong perpektong nabagong sistema ng presyo, maaaring itulak ang pangkalahatang mga deplasyonari presyon ang ekonomiya sa ibaba ng potensyal nito sa panahon na kung saan ang mga presyo ay nag-aayos sa mas mataas na hinggil sa pananalapi ng demand. At ang katunayan na ang ilang mga presyo at ang ilang mga sahod ay mas nababaluktot kaysa sa iba ay nangangahulugan na ang pagsasaayos ng panahon ay magkakaroon ng mga pagbabago sa mga kaugnay na presyo na hindi nagpapakita ng mga kaugnay na pagbabago. Ang mga ito ay tiyak ang mga uri ng mga problema... iwasan ng kakayahang tumugon sa pagbabangko sa pagbabangko sa pagtaas ng demand ng pera. (“Bangko Sentral, Libreng Bangko, at Pinansyal na mga krisis,” *Review of Austrian Economics* 9, no. 2 [1996]: 117) -[^31]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” p. 100. +[^31]: Selgin and White, “Sa Depensa ng Pidusyari Medya,” p. 100. -[^32]: Thus writes Mises: +[^32]: Kaya nagsusulat si Misa: -> Buyers and sellers on the market never concern themselves with the elements in the equation of exchange, of which two—velocity of circulation and the price level—do not even exist before market parties act and the other two—the quantity of money (in the whole economy) and the sum of transactions—could not possibly be known to the parties in the market. Only the importance which the various actors in the market attach, on the one hand, to the maintenance of a cash balance of a certain magnitude and, on the other hand, to the ownership of the various goods in question determines the formation of the exchange relationship between money and goods. (“The Position of Money Among Economic Goods,” in *Money, Method, and the Market Process*, Richard Ebeling, ed. [Boston: Kluwer, 1990], p. 61) +> Ang mga mamimili at nagbebenta sa merkado ay hindi kailanman nag-aalala sa kanilang sarili sa mga elemento sa ekwasyon ng palitan, kung saan dalawa—bilis ng sirkulasyon at antas ng presyo—hindi pa umiiral bago kumilos ang mga partido sa merkado at ang dalawa pa—ang dami ng pera (sa buong ekonomiya) at ang kabuuan ng mga transaksyon—ay hindi maaaring malalaman sa mga partido sa merkado. Tanging ang kahalagahan na inilalapat ng iba't ibang mga aktor sa merkado, sa kabilang banda, sa pagpapanatili ng isang balanse ng kash ng isang tiyak na laki at, sa kabilang banda, sa pagmamay-ari ng iba't ibang mga kalakal na pinag-uusapan ay tumutukoy sa pagbubuo ng relasyon ng palitan sa pagitan ng pera at mga kalakal. (“Ang Posisyon ng Pera Kabilang sa mga Kalakal sa Ekonomiya,” sa *Salapi, Paraan, at ang Proseso ng Merkado*, Richard Ebeling, ed. [Boston: Kluwer, 1990], p. 61) -[^33]: Moreover, from an individualist perspective, the increased demand for money occurs with specific actors at specific times and places. It is not sufficient for banks to accommodate some abstract higher money demand by more money; rather, but the accommodation would have to occur precisely with the correct people and locations. If this is not the case, one can hardly speak of an accommodation but of an additional distortion. This difficulty was recognized by the early Hayek: +[^33]: Dagdag pa rito, mula sa pananaw ng isang indibidwal, ang mas mataas na demand para sa pera ay nangyayari sa mga partikular na aktor sa mga tiyak na oras at lugar. Ito ay hindi sapat para sa mga bangko upang mapaunlakan ang ilang abstrak mas mataas na demand ng pera sa pamamagitan ng mas maraming pera; sa halip, ngunit ang tirahan ay kailangang mangyari nang eksakto sa tamang mga tao at mga lokasyon. Kung hindi ito ang kaso, ang isa ay maaaring hindi nagsasalita ng isang tirahan ngunit ng isang karagdagang pagbaluktot. Ang hirap na ito ay kinikilala ng maagang Hayek: -> in order to eliminate all monetary influences on the formation of prices, and the structure of production, it would not be sufficient merely quantitatively to adapt the supply of money to these changes in demand, it would be necessary also to see that it came into the hands of those who actually require it; that is, to that part of the system where that change in business organization or the habits of payment had taken place. (*Prices and Production* [London: Routledge, 1935], p. 124) +> upang maalis ang lahat ng mga impluwensya sa pera sa pagbuo ng mga presyo, at ang istraktura ng produksyon, ito ay hindi sapat na dami lamang upang iakma ang supply ng pera sa mga pagbabagong ito sa pangangailangan, ito ay kinakailangan din upang makita na ito ay dumating sa mga kamay ng mga na talagang nangangailangan ito; iyon ay, sa bahaging iyon ng sistema kung saan ang pagbabago sa organisasyon ng negosyo o mga gawi ng pagbabayad ay naganap. (*Presyo at Produksyon* [London: Routledge, 1935], p. 124) -With the later Hayek, one wonders how banks could possibly have the requisite knowledge of performing this task. +Kasama ang mamaya ni Hayek, nag-iisip kung paano ang mga bangko ay maaaring magkaroon ng kinakailangang kaalaman sa pagsasagawa ng gawaing ito. -[^34]: As regards the stickiness of prices, and the redistributive consequences of an increased demand for money vis-à-vis an array of prices of varying degrees of stickiness, which Selgin and White as well as Garrison raise as matters of concern, it is of utmost importance to recognize that prices are the outcome of purposive action—and so is their stickiness. That is, the flexibility or inflexibility of various product and service prices is not accidental to, but a deliberate part of, these products and services. Contrary to Garrison’s claim, the stickiness of prices does affect and is related to, real relative scarcities. If more sticky prices suffer more, so to speak, so be it; that will teach them to be less sticky in the future—if the owners of the property in question act in a manner compatible with this end. +[^34]: Tungkol sa katigasan ng mga presyo, at ang redistributibo na kahihinatnan ng isang mas mataas na demand para sa pera vis-à-vis ng isang hanay ng mga presyo ng iba't ibang grado ng katigasan, na ang Selgin at White pati na rin ang Garrison ay nagtataas bilang mga usapin ng pagmamalasakit, mahalaga na kilalanin na ang mga presyo ay ang kinalabasan ng pagkilos na may layunin—at gayon din ang kanilang katigasan. Iyon ay, ang pleksibilidad o kakayahang umangkop ng iba't ibang mga presyo ng produkto at serbisyo ay hindi sinasadya sa, ngunit isang sinadya na bahagi ng, mga produktong ito at mga serbisyo. Taliwas sa paghahabol ni Garrison, ang katigasan ng mga presyo ay nakakaapekto at nauugnay sa, tunay na kaugnay ng mga kakulangan. Kung mas maraming mga madikit na presyo ang magdusa nang higit pa, kaya na magsalita, kaya't ito; na tuturuan sila na maging mas madikit sa hinaharap—kung ang mga may-ari ng ari-arian na pinag-uusapan kumilos sa paraang tugma sa pagtatapos na ito. -[^35]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” p. 103\. The error of confusing property and titles lies also at the bottom of Selgin and White’s attempts to separate analytically the demand for outside money from the demand for inside money, as if these were somehow two different kinds of money with two different and independent demands. +[^35]: Selgin at White, “Sa Depensa ng Pidyusyari Medya,” p. 103\. Ang pagkakamali ng nakalilito na ari-arian at mga pamagat ay namamalagi din sa ilalim ng Selgin at White pagtatangka upang paghiwalayin ang analitikali ng demand para sa labas ng pera mula sa demand para sa loob ng pera, na parang ang mga ito sa paanuman ay may dalawang iba't ibang uri ng pera na may dalawang magkaiban at independiyenteng mga hinihingi. -[^36]: Selgin stated the same thesis thus: +[^36]: Sinabi ni Selgin ang parehong sanaysay kaya: -> Whenever a bank expands its liabilities in the process of making new loans and investments, it is the holders of the liabilities who are the ultimate lenders of credit, and what they lend are the real resources they could acquire if, instead of holding money, they spent it. When the expansion or contraction of bank liabilities proceeds in such a way as to be at all times in agreement with changing demands for inside money, the quantity of real capital funds supplied to borrowers by the banks is equal to the quantity voluntarily offered to the banks by the public. Under these conditions, banks are simply intermediaries of loanable funds. (*The Theory of Free Banking: Money Supply under Competitive Note Issue*, p. 55) +> Sa tuwing nagpapalawak ng isang bangko ang mga pananagutan nito sa proseso ng paggawa ng mga bagong pautang at pamumuhunan, ito ay ang mga may hawak ng mga pananagutan na ang mga panghuli na nagpapahiram ng kredito, at kung ano ang ipahiram nila ang mga tunay na mapagkukunan na maaari nilang makuha kung, sa halip na humawak ng pera, ginugol nila ito. Kapag ang pagpapalawak o pagliit ng mga pananagutan sa bangko ay nagpapatuloy sa isang paraan upang maging sa lahat ng oras sa kasunduan sa pagbabago ng mga hinihingi para sa loob ng pera, ang dami ng tunay na pondo ng kapital na ibinibigay sa mga borrower ng mga bangko ay katumbas ng dami nang boluntaryong ibinibigay sa mga bangko ng publiko. Sa ilalim ng mga kondisyong ito, ang mga bangko ay mga tagapamagitan lamang ng mga pondo sa pautang. (*Ang Teorya ng Libreng Pagbabangko: Suplay ng Salapi sa ilalim ng Kumpitensya Tala ng Isyu*, p. 55) -As for John Maynard Keynes (*The General Theory of Employment, Interest, and Money* [New York: Harcourt, Brace, 1936], p. 82), he had written that the notion that the creation of credit by banking systems allows investment to take place to which “no genuine saving” corresponds; that is, “the idea that saving and investment … can differ from one another, is to be explained, I think, by an optical illusion” (p. 81). +Para sa John Maynard Keynes (*Ang Pangkalahatang Teorya ng Pagtatrabaho, Interes, at Pera * [New York: Harcourt, Brace, 1936], p. 82), siya ay nakasulat na ang paniwala na ang paglikha ng credit sa pamamagitan ng mga sistema ng pagbabangko ay nagbibigay-daan sa pamumuhunan upang maganap kung saan "walang tunay na pag-save" ay tumutugma; iyon ay, "ang ideya na ang pag-save at pamumuhunan ... maaaring mag-iba mula sa isa't isa, ay upang ma-ipinaliwanag, sa palagay ko, sa pamamagitan ng isang optical ilusyon" (p. 81). -> [T]he savings which result from this decision are just as genuine as any other savings. No one can be compelled to own the additional money corresponding to the new bank-credit, unless he deliberately prefers to hold more money rather than some other form of wealth. (p. 83) +> [T]ang pagtitipid na resulta ng pasiyang ito ay kasing tunay ng iba pang mga pagtitipid. Walang maaaring mapilit na pag-aari ang karagdagang pera na naaayon sa bagong bangko-kredito, maliban na lamang kung sadyang siya ay mas pinipili na humawak ng mas maraming pera kaysa sa iba pang uri ng yaman. (p. 83) -Indeed, Selgin acknowledges that +Sa katunayan, Kinikilala ni Selgin iyon -> many Keynesians might accept the prescription for monetary equilibrium offered [by him]. Those who do not regard the liquidity trap as an important factual possibility would probably accept it as entirely adequate. (*The Theory of Free Banking*, p. 59) +> maraming mga Keynesian ang maaaring tanggapin ang reseta para sa balanse ng salapi na ibinibigay [sa kanya]. Yaong mga hindi nagtatangi ang bitag ng pagkatubig bilang mahalagang posibleng posibilidad ay malamang na tanggapin ito bilang sapat na lubos. (*Ang Teorya ng Libreng Pagbabangko*, p. 59) -Henry Hazlitt remarked on this Keynesian idea that +Sinabi ni Henry Hazlitt sa ideya ng Keynes na ito -> [o]n the same reasoning we can create any amount of new “savings” we wish overnight, simply by printing that amount of new paper money, because *somebody* will necessarily hold that new paper money! (*The Failure of the “New Economics”: An Analysis of the Keynesian Fallacies* [Lanham, Maryland: University Press of America, 1983], p. 227) +> [o]n ang parehong pangangatuwiran ay maaari naming lumikha ng anumang halaga ng mga bagong "pagtitipid" na nais namin magdamag, salapi, dahil ang *isang tao* ay kinakailangan humawak ng bagong papel na pera! (*Ang Kabiguan ng "Mga bagong Ekonomiya": Isang Pagsusuri ng mga Keynesian Fallacies* [Lanham, Maryland: University Press of America, 1983], p. 227) -[^37]: Hoppe, “How is Fiat Money Possible?,” pp. 72–73. +[^37]: Hoppe, “Paanong Posible ang Fiat Salapi?,” pp. 72–73. -[^38]: See also Hoppe, “The Theory of Employment, Money, Interest, and the Capitalist Process: The Misesian Case against Keynes,” in *The Economics and Ethics of Private Property* (Norwell, Mass.: Kluwer, 1993), and Rothbard, *Man, Economy, and State* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1993), pp. 167ff., 667ff.; idem, *America’s Great Depression* (New York: Richardson and Snyder, 1983), pp. 39ff. +[^38]: Tingnan din ang Hoppe, "Ang Teorya ng Pagtatrabaho, Pera, Interes, at Proseso ng Kapitalista: Ang Kaso ng Misesian laban sa Keynes," sa *mga Ekonomiya at Etika ng Pribadong Ari-arian* (Norwell, Mass.: Kluwer, 1993), at Rothbard, *Tao, Ekonomiya, at Estado* (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1993), pp. 167ff., 667ff.; idem, *Mahusay na Depresyon ng Amerika* (New York: Richardson at Snyder, 1983), pp. 39ff. -As for Selgin and White’s claim of being Misesians, it is worthwhile to quote Mises on +Bilang para sa Selgin at White pag-angkin ng pagiging Misesian, ito ay kapaki-pakinabang upang Mises quote sa -> the role cash holding plays in the process of saving and capital accumulation…. [i]f an individual employs a sum of money not for consumption but for the purchase of factors of production, saving is directly turned into capital accumulation. If the individual saver employs his additional savings for increasing his cash holding because this is in his eyes the most advantageous mode of using them, he brings about a tendency toward a fall in commodity prices and a rise in the monetary unit’s purchasing power. If we assume that the supply of money in the market system does not change, this conduct on the part of the saver will not directly influence the accumulation of capital and its employment for an expansion of production. The effect of our saver’s saving, i.e., the surplus of goods produced over goods consumed, does not disappear on account of his hoarding. The prices of capital goods do not rise to the height they would have attained in the absence of such hoarding. But the fact that more capital goods are available is not affected by the striving of a number of people to increase their cash holdings. If nobody employs the goods—the nonconsumption of which brought about the additional saving—for an expansion of his consumptive spending, they remain as an increment in the amount of capital goods available, whatever their prices may be. The two processes—increased cash holding of some people and increased capital accumulation—take place side by side. A drop in commodity prices, other things being equal, causes a drop in the money equivalent of the various individuals’ capital. But this is not tantamount to a reduction in the supply of capital goods and does not require an adjustment of production activities to an alleged impoverishment. It merely alters the money items to be applied in monetary calculation. (Mises, *Human Action*, pp. 521–22) \ No newline at end of file +> ang papel na ginagampanan ng humahawak ng kash ay nasa proseso ng pag-save at kapital na akumulasyon…. [i]f isang indibidwal na gumagamit ng isang kabuuan ng pera hindi para sa pagkonsumo ngunit para sa pagbili ng mga kadahilanan ng produksyon, ang direktang pag-save ay nakabukas sa kapital na akumulasyon. Kung ang indibidwal na sayber ay naghahatid ng kanyang karagdagang mga matitipid para sa pagtaas ng kanyang tagahawak ng kash dahil ito ay sa kanyang mga mata ang pinaka advantageous mode ng paggamit ng mga ito, siya ay nagdudulot ng isang pagkahilig patungo sa pagbagsak sa mga presyo ng kalakal at isang pagtaas sa kapangyarihan ng pagbili ng pera ng yunit. Kung ipinapalagay namin na ang supply ng pera sa sistema ng merkado ay hindi nagbabago, ang pag-uugali na ito sa bahagi ng sayber ay hindi direktang impluwensyahan ang akumulasyon ng kapital at ang kanyang trabaho para sa pagpapalawak ng produksyon. Ang epekto ng pag-save ng aming tagapagsilbi, ibig sabihin, ang sobra ng mga kalakal na ginawa sa paglipas ng mga kalakal na natupok, ay hindi nawawala dahil sa kanyang pag-iimbak. Ang mga presyo ng mga kalakal sa kapital ay hindi umaabot sa taas na matamo nila sa kawalan ng pag-iimbak. Ngunit ang katunayan na ang mas maraming kalakal ay magagamit ay hindi apektado sa pamamagitan ng pagsisikap ng isang bilang ng mga tao upang madagdagan ang kanilang mga ari-arian ng pera. Kung walang empleyado ang mga kalakal—ang hindi pagkonsumo nito ay nagdulot ng karagdagang pag-save—para sa pagpapalawak ng kanyang paggasta, mananatili sila bilang isang pagtaas sa halaga ng mga magagamit na kalakal, anuman ang kanilang maaaring maging mga presyo. Ang dalawang proseso—nadagdagan ang paghawak ng pera ng ilang mga tao at nadagdagan ang akumulasyon ng kapital—nang magkakasabay. Ang isang drop sa mga presyo ng kalakal, iba pang mga bagay na pantay, nagiging sanhi ng isang drop sa katumbas ng pera ng iba't ibang mga kabisera ng indibidwal. Ngunit hindi ito katumbas ng pagbawas sa suplay ng mga kalakal na kapital at hindi nangangailangan ng pag-aayos ng mga aktibidad sa produksyon sa isang di-umano'y pagpapaliban. Binabago lamang nito ang mga aytem ng salapi upang mailapat sa pagkalkula ng pera. (Mises, *Ang Pagkilos ng Tao*, pp. 521–22) \ No newline at end of file diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_06.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_06.md index 4b7fe2f71..505ab19c6 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_06.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_06.md @@ -1,69 +1,69 @@ -In their attempt to rebut this argument, Selgin and White first concede the central theoretical point: “We agree that time preference and money demand are distinct, and that a change in one does not imply a change in the other.”[^39] Likewise: +Ang kanilang pagtatangka na ipaglaban ang argumentong ito, ang Selgin at White ay ang unang pumanig sa gitnang teoretikal na punto: Kami ay sumang-ayon na ang kagustuhan sa oras at demand ng pera ay naiiba, at ang pagbabago sa isa ay hindi nagpapahiwatig sa pagbabago sa iba." [^39] Gayun din: -> [t]hat holding money is one form of saving does not imply that an increase in the demand for money is identically an increase in total saving. An increased demand for money may accompany a reduced demand for holding other assets, and not a reduction in consumption; hence it may be part of a change in the manner of saving with no change in total savings.[^40] +> [t]ang paghawak ng pera ay isang uri ng paraan ng pag-tago na hindi nagpapahiwatig na ang pagtaas sa pangangailangan para sa pera ay magkapareho ng pagtaas sa kabuuang pag-tago. Ang mas mataas na demand para sa pera ay pwedeng samahan ng pinababang demand para sa paghawak ng iba pang mga ari-arian, [^40] -However, if an increased demand for money is not identically an increase in total savings, then it is impossible to maintain that it provides for a larger pool of loanable funds and increased capital formation (a lengthening of the structure of production). Hence, to rescue their economic-growth thesis, immediately following this concession Selgin and White try to take it back again by arguing that: +Gayunpaman, kapag ang mas mataas na demand para sa pera ay hindi magkaparehas ng pagtaas ng pangkalahatang ipon, pagkatapos nito ay imposible na mapanatili ang pagbibigay ito ng mas malaking pondo na maaaring ipautang at idagdag sa pagbuo ng kabisera (isangpagpapalawak ng istraktura ng produksyon). Kaya dapat, para mailigtas ang kanilang tesis sa paglaki ng ekonomiya, agad na sundin ang konsesyong ito na si Selgin at White ay nagbabaka-sakalaing muling ibalik ito sa pamamagitan ng pag-aral na: -> Nonetheless [the nonidentity of time preference and money demand notwithstanding] to hold money *is* to hold it for *later* spending, even though *how much later* is not signalled (and typically has not yet been decided by the money-holder). Holding money for later spending, rather than spending it on consumption now, does defer consumption to the future. As Hoppe himself points out, the demand for cash stems from the convenience it allows one in purchasing “consumer or producer goods at uncertain *future* dates.” So perhaps our disagreement here is merely over words.[^41] +> Gayunpaman, [ang hindi pagkilala ng kagustuhan sa oras at hinihingi ng pera sa kabila] para panghawakan ang pera *ay* hawakan ito para sa paggastos ng, * mamaya *, kahit na ang * kung magkano na mamaya * ay hindi batayan (at kadalsan ay hindi pa nagdesisyon sa pamamagitan ng may-ari ng pera). Ang paghawak ng pera para sa paggastos sa hinaharap, sa kabila nito na gugulin ito sa pag-gasto ngayon, ay ipagpaliban sa pag-gasto sa hinaharap. Gaya ng sinabi ni Hoppe, ang demand para sa cash na pera ay nag-uumpisa sa kaginhawaan na pinapayagan ang isa sa pagbili ng "mga produkto ng mamimili o produser sa mga hindi-tiyak na mga petsa ng," *kinakaharap*" Kaya ang hindi namin pagkakasundo dito ay marahil ay higit sa mga salita.[^41] -Unfortunately, this suggestion is unfounded. Rather than a verbal quibble, the disagreement is a substantive one concerning the nature of money. +Sa kasamaang-palad, ang panukalang ito ay walang batayan. Sa halip ay isang palaisipan sa salita, ang hindi pagkakaunawaan ay isang mahalagang bagay tungkol sa likas na katangian ng pera. -Ito ay mahirap na hindi i-interpret ang dalawang nakaraang pronouncements bilang kontradictory. Selgin and White try to escape from this conclusion by an *ad hoc* semantic shift, that is, in characterizing money as a future good. Essentially, their argument is that while increased money demand does not imply increased savings, it provides nonetheless for a larger loan fund, because money is held only to be spent “at uncertain *future* dates” (their emphasis), such that an increased demand for money is always and at the same time an increase in the demand for future goods.[^42] Yet money is demonstrably *not* a future good. In fact, when the money is spent—in the future—it loses all its utility for the present owner. It has utility only while and insofar as it is not spent, and its character as a present good stems from the omnipresent human condition of *uncertainty*.[^43] +Mahirap na hindi mabibigyan ng linaw ang dalawang dating mga magkasalungat na pahayag. Sina Selgin at White ay nagsusumikap na maka-alis mula sa mga konklusyon na ito sa pamamagitan ng isang * ad hoc * semantiko na paglilipat, ito ay, sa pagpapakita ng pera bilang isang magandang hinaharap. Mahalaga, ang kanilang argumento na habang ang pagtaas ng demand sa pera ay hindi nagpapakita ng mas mataas na ipon, ito ay nagbibigay gayunpaman para sa isang mas malaking pautang, dahil ang pera ay gaganapin lamang na ginugol "sa hindi tiyak na mga petsa ng *hinaharap* (ang kanilang diin), tulad na ang isang mas mataas na demand para sa pera ay palaging at sa parehong oras ng isang pagtaas sa ang demand para sa paparating kalakal. [^42] Sapagkat ang pera ay nagpapakita *ng hindi* mabuting kinabukasan. Sa katunayan, kapag ang pera ay iginugol-sa hinaharap-mawawala lahat ng utilidad para sa nagmamay-ari sa ngayon. Ito ay may utilidad lang habang at hanggang sa hindi ito iginugol ang kanyang katangian bilang isa sa pangkaraniwang bagay na nagmumula sa lahat ng kalagayan ng tao sa *walang katiyakan*.[^43] -The error in classifying money as a future good can be revealed in a twofold manner. On the one hand, negatively, it can be shown that this assumption still leads to contradiction. In support of their thesis, Selgin and White claim that “holding money for later spending, rather than spending it on consumption now, does defer consumption to the future,” implying that the holding of money involves the exchange of a future good (satisfaction) for a present one. In the next sentence they admit that money held is spent neither on consumer goods nor or producer goods. Yet they fail to notice that this implies also, as a further consequence, that holding money for later spending, rather than spending it on production now, does defer production (and hence future consumption) to the future. If the holding of money defers consumption and production, however, then it becomes impossible to maintain that the holder of money has thereby invested in a future good, because there are no future goods—whether consumer or producer goods—which result from the act of holding money and to which its holder could thus be entitled. Yet as claims to no future goods whatsoever, money would be worthless. By implication, if money is not worthless (and no one would hold money if it had no value), then its value must be that of a present good. +Ang pagkakamali sa pagpipili sa pera sa hinaharap na kalakal ay maaaring malaman sa dalawang uri na pag-uugali. Sa isang kamay, ang ka-negatibohan, ay maaari ipakita na ang palagay na ito ay darating pa din sa kontradiksyon. Ang pagsuporta sa kanilang tesis, sina Selgin at White ay "ang hawak na pera para sa paggastos sa hinaharap, sa halip na gugulin ito sa paggastos sa ngayon, ay ipanagpapaliban sa pagkonsumo sa hinaharap," na nagpapakita na ang pagkakaroon ng pera ay nagsasangkot ng pagpapalitan ng isang magandang kinabukasan (kasiyahan) para sa isang kasalukuyan. Sa mga susunod na mga pangungusap ay kanilang inamin na ang pera na gaganapin ay hindi ginugugol sa mga kalakal ng mga mamimili o ng mga kalakal ng produser. Sapagkat hindi nila nakita na nagpapakita din ito, bilang karagdagang kinahinatnan, na may hawak sa pera sa paggastos sa hinaharap, kaysa sa igastos ito sa produksyon ngayon, at nagpapaliban sa produksyon (at ngayon ang pagkonsumo sa hinaharap) sa hinaharap. At kung ang paghawak ng pera ay nagdudulot ng pagkonsumo at produksyon, gayunpaman, ito ay magiging makatotohanan para panatilihin ng may-ari ng pera na sa gayon ay namuhunan sa magandang kinabukasan—maging ang mga kalakal sa hinaharap—kung ang mga produkto ng mamimili o produser—na bunga ng pagkilos ng may hawak na pera at kung saan ang may-ari nito ay maaaring maging karapat-dapat. Gayunpaman bilang walang sinuman ang aangkin ng mga kalakal sa hinaharap, ang pera ay mawalan ng kabuluhan. Sa pamamagitan ng pagkadamay, kung ang pera ay walang halaga (at walang sinuman ang magtataglay ng pera kung wala itong halaga), kung gayon ang halaga nito ay dapat na isang mabuti sa kasalukuyan. -On the other hand, positively, the nature of money as a paradigmatically present good can be established by praxeological proof. As Mises and Rothbard have explained, in general equilibrium or, more appropriately, within the imaginary construction of an evenly rotating economy, no money exists. With all uncertainties by assumption removed, everyone would know precisely the terms, times, and locations of all future exchanges, and all exchanges could be prearranged accordingly and take the form of direct rather than indirect exchanges. +Sa kabilang nito, ang pagiging positibo, ang natural na katangian ng pera bilang isang magandang kalagayan na may paradigmatikali ay maaaring itatag sa pamamagitan ng praxeological na patunay. Ayon kay Mises at kay Rothbard sa pangkalahatang ekwilibrium o, mas naaangkop, sa loob ng haka-haka na konstruksyon ng isang pantay na pag-ikot ng ekonomiya, walang pera ang umiiral. Sa lahat ng walang katiyakan sa pamamagitan ng pagpapaalis, ang bawat isa ay may tiyak na kaalaman sa mga tuntunin, sa oras, at sa mga lokasyon ng lahat ng palitan ng hinaharap, at ang lahat ng mga palitan ay maaaring maayos at naaayon sa gayon at kumuha ng anyo ng direkta sa halip na di-tuwirang pagpapalitan. -> In a system without change in which there is no uncertainty whatever about the future, nobody needs to hold cash. Every individual knows precisely what amount of money he will need at any future date. He is therefore in a position to lend all the funds he receives in such a way that the loans fall due on the date he will need them.[^44] +> Sa isang paraan na walang pagbabago kung saan ay walang nakakatiyak anuman ang tungkol sa hinaharap, ni-isa ay wala ng nangangailangang humawak ng pera. Sa bawat indibidwal lubos na alam ang halaga ng pera na kanyang kailangan sa kahit anong petsa. Samakatuwid siya ay nasa posisyon para ipahiram ang pondo na kanyang natatanggap sa isang paraan na ang mga utang na dapat bayaran sa petsa na kinakailangan nila.[^44] -While there is no place for money in the construction of an evenly rotating economy, however, there exists within its framework a present and a future, now and later, the beginning of an action and its later completion, immediately serviceable consumer goods (present goods) and indirectly serviceable producer goods (future goods), a structure of production, and savings and investment, that is, exchange of present against future goods governed by time preference. If anything, this proves again that money and the demand for money are systematically unrelated to consumption, production, and time preference, and that the source of the utility of money must be a categorically different one from that of consumer goods and producer goods. The source of the utility of a consumer good is its direct and present serviceability, and the source of the utility of a producer good is its indirect future serviceability. Money, by contrast, is neither consumed nor employed in production. It is neither directly serviceable (as consumer goods are) nor indirectly useful as a way station to future consumer goods (as producer goods are). Rather, the utility of money must be that of an *indirectly yet presently* serviceable good. +Habang walang puwang para sa pera sa pagtatayo ng isang patas na umiikot na ekonomiya, gayunpaman, may umiiral sa loob nito sa ngayon at sa hinaharap, ngayon at sa susunod, ang simula ng pagkilos at pagpuno nito sa kalaunan, at agad na mapapakinabangan ang mga kalakal ng mamimili (kasalukuyang mga kalakal), at hindi-direktang ang serbisyabol ang produser ng kalakal (hinaharap na kalakal) ang istruktura ng produksyon, at ang ipon at pamumuhunan, iyon ay, ang palitan sa kasalukuyan laban sa hinaharap na mga kalakal pinamahalaan ng oras. Kung anuman, ay agad na pinatutunayan na ang pera at ang demand para sa pera ay sistematikong hindi nauugnay sa pagkonsumo, produksyon, at kagustuhan ng oras, at ang pinagmulan ng utilidad ng pera ay dapat na isang magkakaiba isa mula sa mga kalakal ng consumer at mga prodyuser ng mga kalakal. Ang pinagmulan ng utilidad ng isang mahusay na mamimili ay ang direktang at kasalukuyang serbisyo, at ang pinagmulan ng utilidad ng isang mahusay na tagagawa ay ang hindi tuwirang serbisyo sa hinaharap nito. Ang pera, sa kabaliktaran, ay hindi gagastusin oh namamasukan sa produksyon. Ito ay hindi direktang mapapakinabangan (gaya ng mga kalakal ng mamimili) o hindi tuwirang kapaki-pakinabang bilang isang paraan sa mga hinaharap na kalakal ng mga mamimili (gaya ng produkto ng produser). Sa halip, ang utilidad ng pera ay dapat sa *hinid direkta sa kasalukuyan* maayos na serbisyo. -Outside the imaginary construction of an evenly rotating economy, under the inescapable human condition of uncertainty, when the terms, times, and locations of all future exchanges cannot be predicted with certitude, and when action is by nature speculative and subject to error, man can conceivably demand goods no longer exclusively on account of their use-value (present or future), but also because of their value as *media of exchange* (for resale purposes). Faced with situations where, due to the absence of double coincidences of wants, a direct exchange is impossible, man can evaluate goods also on account of their degree of marketability, and can consider trading whenever a good to be acquired is more marketable than that to be surrendered, such that its possession would facilitate the acquisition of directly or indirectly serviceable goods and services. Moreover, because it is the sole function of a medium of exchange to facilitate purchases of directly or indirectly serviceable goods, man will naturally prefer the acquisition of a more marketable and, at the limit, universally marketable medium of exchange to that of a less or nonuniversally marketable one, such that +Sa labas ng haka-haka na kostruksyon na isang umiikot na ekonomiya, sa ilalim ng sa ilalim ng walang kasiguruhan kundisyon ng tao, kapag ang mga tuntunin mga oras, at mga lugar ng lahat ng palitan ng hinaharap na hindi hinulaan ng katibayan, at kapag ang pagkilos ay sa ilalim ng pagkakamali, ang mga tao ay maaaring maghahanap ng mga kalakal na hindi na eksklusibo dahil sa halaga ng kanilang paggamit (kasalukuyan o hinaharap), ngunit din dahil sa kanilang halaga bilang * midya ng palitan* (layunin sa muling pagbebenta). At nahaharap sa mga sitwasyon na kung saan, dahil sa kawalan ng dalawang pangyayari sa usaping pera ng mga nais, isang direktang palitan ay imposible, ang tao ay maaaring suriin ang mga kalakal din sa akawnt ng kanilang antas ng kakayahang pagbebenta, at maaaring isaalang-alang ang kalakalan kapag ang isang magandang na nakuha ay mas mabibili kaysa sa umayaw, tulad na ang pagmamay-ari nito ay mapadali ang pagkuha ng direkta o di-mabuting mga serbisyo at mga serbisyo. Bukod pa dito, dahil ito ang tanging nagpapagana ng daluyan ng palitan para mapadali ang mga pagbili ng direkta o sa hindi direktang magagamit na mga kalakal, sa makatuwid ang tao ay natural na mas gusto ang pagkuha ng mas nabibili at, sa hangganan, ng pangkalahatang mabibisan ng daluyan ng palitan sa mas mababa o sa hindi pangkalahatang, gaya ng -> [T]here would be an inevitable tendency for the less marketable of a series of goods used as media of exchange to be one by one rejected until at last only a single commodity remained, which was universally employed as a medium of exchange; in a word, money.[^45] +> [T]dito ay magkakaroon ng hindi maiwasan na kaugalian para sa mas mabibili ng hanay ng mga kalakal na ginamit bilang medya ng palitan na isa-isang tinanggihan hanggang sa huling nag-iisang kalakal ang natira, na sa pangkalahatan ay gumagawa bilang isang daluyan ng palitan; sa isang salita, pera. [^45] -Selgin and White are familiar with this Mengerian-Misesian reconstruction of monetary evolution, of course. They apparently fail to recognize, however, that this feature of money as the most easily and widely salable commodity far from rendering it a future good, qualifies money at the same time as the good best suited to alleviate presently felt uncertainty and, as such, the most universally present good of all.[^46] Although only indirectly useful—in this regard like producer goods, and unlike any consumer good—money is precisely on account of its supreme saleability a uniquely present good—in this regard like consumer goods, and unlike any producer good. Because money can be employed for the instant removal of the widest range of possible needs (or the satisfaction of the widest range of possible desires), it provides its owner with the best humanly possible protection (insurance) against uncertainty; that is, against his uneasiness of *not* being able to predict—of *not* being certain about—all of his future needs and desires. In holding money, its owner gains in the satisfaction of being able instantly to meet, as they arise unpredictably, the widest possible range of future contingencies. +Sina Selgin at White pamilyar sa Mengerian-Misesian sa pagbubuong muli ng ibulosyon ng pananalapi, siyempre. Malamang ay hindi nila nakilala, gayunpaman, na ang katangian nitong pera bilang pinaka-madali at pinaka-malawak na mabibili kalakal malayo mula sa pag-render sa isang magandang hinaharap, ang kwalipikadong pera sa parehas na oras ang pinakamahusay na angkop para sa pagtulong sa kasalukuyan na nadama ng walang katiyakan at, tulad, ng pangkalahatang nagpapakita ng kabutihan ng lahat.[^46] Bagamat hindi tuwiran ang pakinabang-sa mga bagay na ito gaya ng mga kalakal ng produser, at hindi kagaya ng anumang mahusay na pera ng mamimili ay tiyak na dahil sa pinakapangit na posibilidad ng bukod tanging magandang regalo-sa bagay na ito tulad ng mga kalakal ng mamimili, at hindi kagaya ng anumang produser na kalakal. Dahil ang pera ay pwedeng magamit para sa agad na pagtanggal ng pinakamalawak na grupo ng mga posibleng pangangailangan (o ang kasiyahan ng pinakamalawak na grupo ng mga posibleng pagnanasa), nagbibigay ito sa may-ari nito ng pinakamahusay na posibleng makabayan na proteksyon (kasiguruhan) laban sa walang katiyakan; iyon ay, laban sa kanyang pagkabalisa ng *hindi sa*magagawan ng kasiguruhan hindi—ng *hindi ng*pagigiing kasiguruhan sa—ng lahat ng kanyang kailangan sa hinaharap na mga desisyon. Sa paghawak ng pera, ang may-ari nito aynakakatanggap ng kasiyahan agad na may kakayahan na matugunan, habang lumitaw ang mga ito nang hindi inaasahan, ang pinakamalawak na posibleng grupo ng mga pagkakataon sa hinaharap. -> The keeping of cash holding requires sacrifices. To the extent that a man keeps money in his pockets or in his balance with a bank, he forsakes the instantaneous acquisition of goods he could consume or employ for production.[^47] +> Ang pagtatabi ng pera ay kailangan ng mga sakripisyo. Hanggang ang isang tao ay nagtatabi ng pera sa kanyang bulsa o sa kanyang balanse sa isang bangko, hinahayaan niya ang agad na pagkuha ng mga kalakal na pwede niyang ubusin o magamit para sa produksyon.[^47] -Accordingly, to the extent that he feels certain regarding his future, a man will want to invest in consumer and producer goods. Only to the extent that he feels uncertain about his future will he want to make the sacrifice referred to by Mises; that is, will he possibly want to invest in relief from any uneasiness felt concerning the uncertainty of his future consumption—production (income—expenditure) pattern. Hence, rather than indicating his increased willingness to sacrifice present satisfaction in exchange for future satisfaction, an increased demand for money demonstrates a man’s more intensely felt uncertainty regarding his future; and rather than being an investment in the future, an addition to his cash balance represents an investment in present certainty (protection) vis-à-vis a future perceived as less certain.[^48] +Alinsunod dito, hanggang sa nadadama niya ang tungkol sa kanyang paparating na hinaharap, ang tao ay nais na mamuhunan sa mga kalakal ng mamimili at produser. Tanging sa lawak ang na nadadama niya na hindi tiyak ang kanyang hinaharap ay gusto niyang gawin ang sakripisyo na tinutukoy ni Mises; ibig sabihin nito, posibleng gusto niya nga mamuhunan sa tulong mula sa anumang pagkadismaya na naramdaman hinggil sa walang katiyakan ng kanyang huwaran sa produksyon (kita-gastos) anyo. Anopa't, sa kabila ng pagpapahiwatig sa kanyang mas malaking pagpayag namagsaripisyo ng kasiyahan sa kasalukuyan kapalit ng kasiyahan sa hinaharap, ang mataas na demand para sa pera ay ang pagpapakita ng lampas na nadama ang walang katiyakan tungkol sa kanyang hinaharap; at sa halip na maging mamumuhunan sa hinaharap, ang isang karagdagan sa kanyang balanse na salapi ay kumakatawan sa isang pamumuhunan sa kasiguruhan (proteksyon) sa pag kumpara sa hinaharap na itinuturing na mas sigurado.[^48] -In light of this praxeological reconstruction of money as a singularly present good, Selgin and White’s entire positive case for fractional reserve banking is revealed as mistaken. If banks indeed accommodate an (unanticipated) increased demand for money through the temporary issue of additional fiduciary media (credit), as Selgin and White propose, this can have only disruptive and disequilibrating effects. If and insofar as the accommodating response on the part of the banks is unanticipated, the interest rate will be reduced temporarily below its natural height, investment will increase, and the structure of production will be lengthened. Yet this result is fundamentally at odds with the public’s demonstrated preference. The public perceives the future as more (increasingly) uncertain and, accordingly, in striving to increase the size of its cash holdings and thereby bidding the prices of nonmoney goods down and correspondingly increasing the purchasing power per unit money, is intent upon providing for more (increased) present protection against uncertainty. To commit additional resources to the future is the expression of *less* public uncertainty (rather than more), and thus stands at cross-purpose to the public’s actual wishes and implies a systematic misallocation of resources (to be revealed in a boom-bust cycle). And in any case, even if the banks’ accommodating money supply increase could be fully anticipated and the structure of production were not unduly lengthened, any such accommodation would still be disruptive, because—even apart from its inescapable redistributionist consequences—it can only *delay* the arrival of the desired goal. In order to be better protected against perceived uncertainty, prices must fall and the purchasing power of money must rise. With an additional influx of money, it cannot but take *longer* before this goal is accomplished.[^49] +Sa liwanag ng praxeolohikal na muling pagbubuo ng pera bilang isang pangkasalukuyan na kalakal, sina Selgin at White ay buong positibo para sa praksyonal na pagreserba ng pagbabangko ang inilahad bilang isang pagkakamali. Kapag ang mga bangko ay tumanggap ng isang (hindi inaasahang) pagtaas ng demand para sa pera sa pamamagitan ng panandaliang isyu ng karagdagang pagtitiwala sa medya (kredito), gaya nina Selgin at White ay nag-alok, ito ay maaaring magkaroon lang ng mapanira at hindi ekwelibriyung bunga. Kapag at sa kabilang banda bilang ang mapaglingkod na tugon sa parte ng mga bangko ay may hindi inaasahan, ang antas ng interes ay panandaliang bababa sa ilalim ng natural na laki nito, ang pagtaas ng puhunan, at ang istraktura ng produksyon ay mapapalago. Gayunpaman ang resultang ito ay sa simula sa mga posible sa pagpapakita sa kagustuhan ng publiko. Ang publiko ang nakakakita sa hinaharap bilang higit pa (lalong nagiging) walang tiyak at, nabibilang, sa pagnanais na mapalaki ang sukat ng mga kinita sa salapi nito at sa gayon ang pag-anyaya ng mga presyo ng mga hindi-pangkalakal na kalakal at paglaki ng pagbili ng kakayahan sa bawat yunit ng pera, ay layunin sa pagbibigay ng higit pa (pagtaas) kasalukuyang proteksyon laban sa walang kasiguruhan. Ang pagsagawa ng karagdagang mga pagkukunan sa hinaharap ay ang ekspresyon ng *mas mababa sa* pampubliko na walang kasiguruhan (sa halip na higit pa), at sa gayon ay nakatayo sa cross-layunin sa aktwal na kagustuhan ng publiko at nagpapahiwatig ng isang sistematikong hindi paglaan ng mga mapagkukunan (upang ihayag sa isang pag-ikot ng boom-bust). At sa anumang usapin, kahit ang mga bangko ay 'tumanggap ng paglaki ng suplay ng pera na pwedeng maganap sa inaasahan at ang istraktura ng produksyon ay hindi lalong pinalago, ang anumang naturang tirahan ay magiging nakakagambala, dahil-kahit bukod sa hindi maiiwasan ang muling pagkalat ng mga resulta nito-maaari lamang itong * pagkaantala* ang pagdating ng ninanais na layunin. Para mas maging mahusay ang pagprotekta laban sa walang kasiguruhan, ang mga presyo ay dapat bumaba at angkakayahan sa pagbili ng pera ay dapat na tumaas. Sa isang karagdagang pag-daloy ng pera, hindi ito pwede ngunit tumagal ng *na mas mahaba* bago mangyariang layuning ito.[^49] -### A Final Note: Some Mistaken Analogies +### Ang pinaleng tala: May mga ilang nawawalang mga Analohiya -In light of the fundamental distinction between property (money) and property titles (money substitutes) explained in earlier sections of this article and the foregoing elucidation of money as a uniquely present good, several analogies popularly employed in the attempted justification of fractional reserve banking can be finally disposed of as mistaken. Even if they correctly distinguish between property titles (tickets) and property, all proposed analogies—between fractional reserve banking on the one hand and airline overbooking, fractional reserve parking lots, lotteries, and insurance on the other hand—fail to recognize properly the fundamental distinction between present and future goods. +Sa sinag ng pinaka-unang pagkakaiba sa pagitan ng mga ari-arian (pera) at titulo ng mga ari-arian (mga pamalit ng pera) na ipinaliwanag sa mga unang mga seksyon ng artikulong ito at ang nabanggit na pag-udyok ng pera bilang katangi-tanging naroroon na magandang, maraming mga analoghiya na popular na gumagawa sa pagtatangka sa katarungan ng praksyonal sa pagreserba ng pagbabangko sa wakas ay itapon na bilang pagkakamali. Kahit na sila ay kilalang tama ang kanilang pagkakaiba sa pagitan ng mga pamagat ng ari-arian (mga tiket) at ari-arian, ang lahat ng panukalang mga analohiya sa—pagitan ng praksyonal na pagreserba sa pagbabangko sa isang namumuno at kom[anyang panghimpapawid, praksyonal na reserba sa lugar na paradahan, mga lottohan, at katibayan sa kabilang banda—hindi kinilala nang maayos ang pangunahing pagkakaiba sa pagitan ng kasalukuyan at hinaharap na mga kalakal. -The owner of a title to money owns a present good (money property)—an indirectly yet immediately serviceable good. The fractional reserve banker is found guilty of fraud; he issued and sold additional titles to an unchanged quantity of money property. In distinct contrast; the owner of an airline ticket owns a future good. Hence, in overbooking *now* (today) a flight at a future date (tomorrow), an airline cannot possibly have committed fraud already now (today). Fraud cannot occur until tomorrow, when the tickets must be actually redeemed, and only if the airline is then unable to satisfy each and every ticket holder’s claim. In fact, airlines typically fulfill their contractual obligation: each ticket holder is assured a seat on the scheduled flight, because the airline is prepared to pay every excess ticket holder off, that is, to repurchase his ticket at a price (by exchange of another good) that the holder considers more valuable than his present airline seat. And certainly, no airline typically oversells spot-tickets (titles to seats right now, that is, present goods) and assigns two people to occupy the same seat, which is essentially what fractional reserve banking amounts to. +Ang may-ari ng isang titulo sa pera ay nagmamay-ari ng isang maayos na kasalukuyang (ari-arian ng pera)—ang hindi-direkta pa rin ang agad na inaayos na serbisyo. Ang praksyonal na reserba ng pagbangko ay piatunayang nagkasala ng pandaraya; siya ay nagbigay at nagbebenta ng karagdagang mga titulo sa hindi nabagong bilang ng ari-arian ng pera. Sa bukod tanging kaibahan; ang may-ari ng tiket sa eroplano ay nagmamay-ari ng magandang kinabukasan. Kaya, sa overbooking *ngayon* (ngayong araw) ang paglipad sa petsa sa hinaharap (bukas), ang eroplano ay hindi posible na may pakiki-isa sa pandaraya(ngayong araw). Ang pandaraya ay hindi dapat mangyari hanggang bukas, kapag ang mga tiket ay kailangang aktwal na matubos, at kung ang eroplano ay hindi makakaya upang masiyahan ang bawat pagkuha ng may-ari ng tiket. Sa katunayan, kadalasang ginagawa ng mga kompanya ng eroplano ang kanilang kontraktwal na obligasyon: bawat may-hawak ng tiket ay kalamado sa isang upuan sa naka-iskedyul sa paglipad, dahil ang kompanya ng eroplano ay nakahanda magbayad ng bawat labis sa may hawak ng tiket, sa madaling salita, upang muling makabili ng binili ang kanyang tiket sa isang presyo (sa pamamagitan ng pagpapalitan ng isa pang kalakal) na itinuturing ng may-ari na mas mahalaga kaysa sa kasalukuyang upuan ng eroplano. At sa tiyak, na walang kompanya ng eroplano ang kadalasan na nagbebenta ng labis ng mga hawak na tikit (mga titulo sa mga upuan ngayon, iyon ay, sa kasalukuyang mga kalakal) at nagtatalaga ng dalawang tao upang angkinin ang parehong upuan, na kung saan ay kung ano ang praksyonal na halaga ng reserba sa pagbabangko. -Similarly, the owner of a fractionally covered parking permit (with more permit holders than parking spaces) does not own a present good. He owns the right to participate for a specified period of time in repeated search for parking space. The owner of the parking facility cannot possibly commit any fraud in selling his permits, unless he then refused entry to a valid permit holder when there was empty space available, or if he changed the contractually agreed upon rules of the game; that is, if he had agreed to print up to a maximum of 200 permits, for instance, but actually printed 300\. It is only the owner of a spot parking ticket, or the owner of a reserved parking space, who are owners of a present good; and there is, of course, characteristically no overselling of spot spaces or of reserved parking. +Sa katulad nito, ang may-ari ng bahagyang sakop na paradahan na permiso (na may higit pang mga may hawak ng permiso kaysa sa mga bakante sa paradahan) ay hindi nagmamay-ari ng kasalukuyang kalakal. Pag-aari niya ang karapatan na makilahok para sa tinukoy na tagal ng panahon sa paulit-ulit na paghahanap para sa puwang ng paradahan. Ang nagmamay-ari ng isang pasilidad ng paradahan ay hindi posible na gumawa ng anumang pandaraya sa pagbebenta ng kanyang mga pahintulot, maliban kung siya ay tatanggi sa pagpasok sa isang may-valid na may-hawak ng permiso kapag walang laman ang espasyo na magagamit, o kung binago niya ang kontrata sa pagsang-ayon sa mga panuntunan ng laro; sa madaling salita, kapag siya ay sumang-ayon na mag-print ng hanggang sa isang pinakamalaking bilang na 200 na mga permiso, halimbawa, ngunit talagang nakatatak. Bukod tanging ang may-ari ng tiket sa paradahan ng lugar, o ang may-ari ng isang reserbang espasyo sa paradahan, na may-ari ng kasalukuyang kalakal; at may, siyempre, karakteristikali na walang pagbebenta ng labis sa lugar na puwang o ngreserbanf paradahan. -The same reasoning applies to the case of lotteries. The holder of a lottery ticket does not own any present good. He owns the right to participate in the drawing of specified prizes, whereby it is self-understood among buyer and seller—as inherent in the nature of a lottery—that there are—and must be—more tickets than prizes. The lottery operator cannot possibly have committed any crime, unless he failed to redeem the winning tickets into the promised prizes or surreptitiously changed the preannounced rules of the game. If this is rarely the case, it is practically unheard of that a lottery would print more than one winning ticket for one and the same prize (present good), which would be likewise fraudulent, of course, and which is essentially what fractional reserve bankers do. +Ang parehong mga dahilan ay ini-aplay sa kaso ng mga lottohan. Ang mayhawak ng mga tiket ng lottohan ay walang kahit anong kalakal sa kasalukuyan. Siya ay nagmama-ari ng karapatang makilahok sa pagguhit ng tinutukoy na mga premyo, na kung saan ito ay naiintindihan ng mga mamimili at mga nagbebenta—bilang natural na katangian ng lottohan—na mayroong—at dapat—mas maraming tiket kaysa sa mga premyo. Ang nagpapatakbo ng lottohan ay hindi posibleng gumawa ng anumang krimen, maliban kapag siya ay nabigong magtubos ng mga nanalong tiket sa ipinangako na mga premyo o palihim na binago ng mga anunsyo na patakaran ng laro. Kapag ito ay bibihira sa kaso, ito ay talaang hindi naririnig na ang isang lottohan na mag-limbag ng higit sa panalong tiket para sa isa at ang kaparehong premyo (kasalukuyan kalakal), na kung saan ay magiging mapanlinlang, siyempre, at kung saan naman ay mahalagang kung ano ang praksyunal na gagawain ng bangkero. -Finally, the proposed analogy between fractional reserve banking and insurance has already been refuted implicitly in note 46 above, concerning the relationship between risk and insurance on the one hand and uncertainty and money on the other. Unlike the owner of money, the owner of an insurance policy does not own a present but a future good. An insurance company may be unable to meet its contractually assumed obligations at some future pointin time, and one may then come to the conclusion that it had engaged in an overselling of tickets. However, it is impossible to say that a crime has been already committed now, at the moment when the insurance policy is sold, because the good sold by the insurance agency is a future one. In distinct contrast, the owner of a money ticket is the owner of a present good, and every overissue of tickets to present goods is from the very outset—instantly and immediately—fraudulent, and accordingly is contrary to market ethics. +Sa wakas, ang mga panukalang pagkakahawig sa pagitan ng praksyunal na reserbang pagbabangko at siguro ay napatunayan nang pahiwatig sa ika-46 nota sa bandang itaas, tungkol sa relasyon sa pagitan ng banta at kasiguruhan sa isang may hawak at sa walang katiyakan at pera sa iba. Hindi gaya ng may-ari sa pera, ang may-ari patakaran sa kasiguruhan ay hindi nagmamay-ari ng kasalukuyan ngunit isang kasalukuyang kalakal. Ang kompanya ng kasiguruhan ay hindi pwedeng matugunan ang mga kontrata na ipinapalagay na mga obligasyon sa ilang punto sa hinaharap, at maaaring isa na sa konklusyong ito ay nakatuon sa isang labis ng mga tiket. Gayunpaman, ito ay imposibleng sabihin na ang krimen ay nakatuon ngayon, na kapag sa sandaling naibenta ang patakaran sa kasiguruhan, dahil ang mabuting ibinebenta ng ahensiya ng kasiguruhan ay isang hinaharap. Sa bukod tanging pagkakaiba, ang may-ari ng tiket ng pera ay ang may-ari ng magandang kalakal, at ang bawat labis na isyu ng mga tiket para ipakita ang mga kalakal mula sa pasimula—agad at kaagad—mandaraya, at ayon dito ay kabaliktaran sa etika sa mga merkado. -[^39]: Selgin and White, “In Defense of Fiduciary Media,” p. 102. +[^39]: Sina Selgin at White, "Sa depensa ng Katiwalang medya," p. 102. [^40]: Ibid., p. 103. [^41]: Ibid., p. 102. -[^42]: Selgin and White’s view here is quite similar to that of Keynes (*The General Theory,* pp. 293–94), when he emphasized that “the importance of money essentially flows from its being a link between the present and the future,” and characterized money as “above all, a subtle device for linking the present and the future.” +[^42]: Ang tingin ni Selgin at White dito ay kagaya ng kay Keynes (*Ang Pangkalahatang Teyorya,* pp. 293-94), kapag kanyang binigyang diin na "ang halaga ng pera ay mahalagang dumaloy mula sa pagitan ng link nito sa kasalukuyan at sa hinaharap," at naihalintulad ang pera bilang "higit sa lahat, isang banayad na kagamitan para sa pag-uugnay sa kasalukuyan at sa hinaharap." -[^43]: Put differently: rather than, as Selgin and White (“In Defense of Fiduciary Media,” p. 102) say, that “the demand for cash stems from the convenience it allows one in purchasing … goods at uncertain *future* dates,” the demand for money stems from the convenience it allows one in purchasing goods at *uncertain* future dates. +[^43]: Maglagay ng naiiba: sa halip, bilang Selgin at White ("Sa Depensa ng Katiwala na Medya," p. 102) sabihin, na "ang kailangan para sa sanga ng pera mula sa katiwasayan na pinayagan nito ang isa sa pagbili ... mga kalakal sa walang tiyak na *hinaharap*ng mga petsa," ang kailangan para sa pera ay nagmumula sa katiwasayan na pinapayagan nito ang isa sa pagbili ng mga kalakal sa*walang tiyak na*mga petsa sa hinaharap -[^44]: Mises, *Human Action*, p. 249. +[^44]: Si Mises, *galaw ng mga tao*, p. 249. -[^45]: Mises, *The Theory of Money and Credit*, pp. 32–33. +[^45]: Si Mises, *Ang Teyorya ng Pera at ng Utang*, pp. 32-33. -[^46]: In fact, one can only wonder how Selgin and White could have possibly overlooked money’s character as a uniquely present good. After all, the interest rate as the most visible manifestation of the phenomenon of time preference is expressed in terms of *money*. +[^46]: Sa katunayan, ang isa ay pwedeng magduda kung paano magkakaroon ng posible sina Selgin at White na ang karakter ng pera bilang isang katangi-tanging kalakal. Pagkatapos ng lahat, ang interes ng antas bilang ang pinaka-nakikitang paghayag ng hindi karaniwang bagay ng kagustuhan ng oras ay ipinahayag sa mga tuntunin ng *pera*. -[^47]: Mises, *Human Action*, p. 430\. The term uncertainty is employed here in its technical meaning as defined by Frank H. Knight (*Risk, Uncertainty, and Profit* [Chicago: University of Chicago Press, 1971], esp. chap. 7) and Mises (*Human Action*, esp. chap. 6); that is, as categorically distinct from risk instances of class probability; also Hoppe (“On Certainty and Uncertainty, Or: How Rational Can Our Expectations Be?” *Review of Austrian Economics* 10, no. 1 [1979]: 49–78). Insofar as man faces a risky future, he does not need to hold cash. In order to satisfy his desire to be protected against risks, he can instead buy (or produce) insurance. A buyer of insurance demonstrates by his purchase that he is in fact *certain* about some future events. Hence, in paying a premium, he sacrifices a present good in exchange for a future one (payment in the event of actual risk-damage) and so contributes to and invests in a physical structure of production. Specifically, his premium becomes embodied in the production structure maintained by his insurance agency. In distinct contrast: insofar as man faces uncertainty he is, quite literally *not certain* concerning his future, that is, as to what will happen to him and when. Hence, in order to be protected against uncertainty, he cannot possibly invest in any future good. Only present goods can insure against instantly arising—unpredictable—events. Nor can he invest in (present) consumer goods (for this would mean that he actually felt certain as to the specific nature of his future contingencies). Only a medium of exchange, on account of its supreme saleability, can insure him against contingencies of an uncertain nature. Hence, just as insurance is the price that must be paid for protection against risks, so cash holdings are the price that must be paid for protection against uncertainty. See also the following final note below. +[^47]: Si Mises, *Ang galaw ng mga tao*, p. 430\. Ang hindi tiyak na termino ay ginagamit dito sa kanyang teknikal na kahulugan gaya ng binanggit ni Frank H. Knight (*Panganib, Kawalan ng katiyakan, at kita* [Chicago: Unibersidad ng Chicago, noong 1971], esp. pangkat. Ika 7) at si Mises (*Ang galaw ng mga tao*, sep. pangkat. Ika 6); Iyon ay, bilang katibayan na naiiba mula sa mga panganib sa ng probabilidad ng klase; gayundin si Hoppe ("Sa katiyakan at walang katiyakan, O: Paano ang rasyunal na aming mga inaasahan?" *suriin ang ekonomikong Austrian* 10, no. 1 [1979] 49–78). Sa kalaunan, habang ang tao ay nahaharap sa mapanghamon at delikadong kinabukasan, di n niya kakailnganing humawak ng pera. Sa pagkakasunod-sunod para matugunan ang kanyang pagnanasa na protektahan laban sa mga panganib, maaaring siya sa halip ay bumili (o gumawa) ng kasiguruhan. Ang mamimili ng kasiguruhan ay nagpapakita ng kanyang pagbili na siya ay sa katunayan*tiyak na*tungkol sa mga iilang mga pangyayari sa hinaharap. Samakatuwid, sa pagbabayad ng pangunahing, naghahain siya ng isang magandang kalakal kapalit ng isang hinaharap (pagbabayad sa nagaganap na aktwal na panganib-pinsala) at sa gayon nag-aambag sa at nag-iipon sa pisikal na istraktura ng produksyon. Sa partikular, ang kanyang mga pangunahin ay isinasagawa sa istraktura ng produksyon na pinapanatili ng kanyang ahensya ng kasiguruhan. Sa magkaparehas na pagkakaiba: sa kalaunan na ang tao ay nahaharap sa walang katiyakan, siya ay literal*walang tiyak* tungkol sa kanyang hinaharap, iyon ay, kung ano ang mangyayari sa kanya at kailan. Kaya nga, upang maprotektahan laban sa walang katiyakan, hindi siya maaaring mamuhunan sa anumang hinaharap na kalakal. Tanging ang kalakal sa kasalukuyan ang nakasisisugro kaadag-agad—pataas—hidni matukoy—na mga kaganapan. Hindi rin siya pwedeng mamuhunan sa (kasalukuyan) ng mga kalakal ng mga mamimili (para ibig sabihin nito na siya ay talagang nakaramdam ng tiyak na bilang sa mga tiyak na katangian ng kanyang mga hinaharap na pagkakataon). Tanging maliit nadaluyan lang ng palitan, sa kanyang pinakadakilang pagbibili, ay pwedeng makatiyak sa kanya laban sa mga pagkakataon ng isang walang tiyak na kalikasan. Sa kalaunan, gaya ngkasiguruhan ay ang presyo na dapat bayaran para proteksyonan laban sa mga panganib, kaya ang mga kalakal ay ang presyo na dapat bayaran para sa proteksyon laban sa walang katiyakan. Sulyapan din ang sumusunod na huling mga tala sa ibaba. -[^48]: Selgin and White never raise the question of *why* changes in the demand for money occur, and thus never penetrate to their ultimate—microeconomic—sources; that is, changes in individuals’ subjective evaluations of presently perceived personal uncertainty. In contrast, whereas they portray changes in the demand for money as seemingly unmotivated and inexplicable events, Mises is explicit and emphatic about the irrational character: +[^48]: Sina Selgin at White kahit kailanman hindi nito itataas ang tanong ng *bakit*Ang mga pagbabago na kailangan para sa pera ay mangyari, at sa ganon ay hindi kailanman tumagos sa kanilang panghuling—mikroekonomiya—ang mga mapagkukunan; iyon ay, ang mga pagbabago sa mga pansariling pagsisiyasat ng mga indibidwal na kasalukuyang nakikita ang sarili na walang katiyakan. Sa kabaliktaran, samantalang ipinapakita nila na ang mga pagbabago sa kailangan para sa pera bilang tila hindi mapagbago at hindi maipaliliwanag ang mga nangyayari, ayon kay Mises ay malinaw at malinaw tungkol sa hindi makatwiran na karakter: -> The advantages and disadvantages derived from cash holding are not objective factors which could directly influence the size of cash holdings. They are put on the scales by each individual and weighed against one another. The result is a subjective judgment of value, colored by the individual’s personality. Different people and the same people at different times value the same objective facts in a different way. Just as knowledge of a man’s wealth and his physical condition does not tell us how much he would be prepared to spend for food of a certain nutritive power, so knowledge about data concerning a man’s material situation does not enable us to make definite assertions with regard to the size of his cash holding. (Mises, *Human Action*, p. 430) +> Ang mga kalamangan at kahinaan na nagsimula sa paghawak ng pera ay hindi layunin na mga kadahilanan na pwedeng direktang maimpluwensyahan ang sukat ng mga kinita sa salapi. Nilagay ang mga ito sa mga antas ng bawat indibidwal at tinimbang laban sa bawat isa. Ang kinalabasan ay ang sa ilalaim ng paghatol ng halaga, sa gawa ng pagkatao ng indibidwal. Ang magkakaibang mga tao at ang magkaparehong mga tao sa iba't ibang mga oras na halaga ang parehong layunin ay sa katotohanan sa iba't ibang mga paraan. Gaya ng karunungan sa kayamanan ng mga tao at sa kanyang pisikal na kondisyon ay hindi sinabi sa atin kung gaano siya magiging handa na gastusin para sa pagkain ng isang tiyak na pampalakas na kakayahan, kaya't ang karunungang ito tungkol sa datos tungkol din sa materyal na sitwasyon ng tao ay hindi nagbibigay sa atin ng mga siguradong pagpapahayag tungkol sa sa laki ng kanyang hawak na pera. Si (mises, *Ang galaw ng mga tao*, p. 430) -[^49]: Mises summarizes: +[^49]: Mga Buod ni Mises: -> The services money renders are conditioned by the height of its purchasing power. Nobody wants to have in his cash holding a definite number of pieces of money or a definite weight of money; he wants to keep a cash holding of a definite amount of purchasing power. As the operation of the market tends to determine the final state of money’s purchasing power at a height at which the supply of and the demand for money coincide, there can never be an excess or a deficiency of money. Each individual and all individuals together always enjoy fully the advantages which they can desire from indirect exchange and the use of money, no matter whether the total quantity of money is great or small. Changes in money’s purchasing power generate changes in the disposition of wealth among the various members of society. From the point of view of people eager to be enriched by such changes, the supply of money may be called insufficient or excessive, and the appetite for such gains may result in policies designed to bring about cash-induced alterations in purchasing power. However, the services which money renders can be neither improved nor repaired by changing the supply of money. There may appear an excess or a deficiency of money in an individual’s cash holding. But such a condition can be remedied by increasing or decreasing consumption or investment. (Of course, one must not fall prey to the popular confusion between the demand for money for cash holding and the appetite for more wealth.) The quantity of money available in the whole economy is always sufficient to secure for everybody all that money does and can do. (Mises, *Human Action,* p. 421) \ No newline at end of file +> Ang mga serbisyong tungkol sa pera ay nagbibigay ng mga kondisyon ng mga taas ng kanilang kakayahan sa pagbili. Wala na sinuman ang may gustong magkaroon sa kanyang pera na hawak ng isang tiyak na bilang ng mga piraso ng pera o isang tiyak na bigat ng pera; nais niya itong panatilihin ang pera na may hawak na isang tiyak na halaga ng pagbili ng kakayahan. Gaya ng pagpapatakbo ng merkado ay may para magtukoy sa pangwakas na estado ng kakayahan ng pagbili ng pera sa taas na kung saan ang suplay at ang kailangan para sa pera ay magkasabay, hindi kailanman na pwedeng maging isang higit o isang kakulangan ng pera. Bawat indibidwal at ang lahat ng mga indibidwal na magkakasama ay laging nasisisyahan sa mga pakinabang na pwede nilang naisin mula sa hindi matuwid na pagpapalit at paggamit ng pera, hindi mahalaga kung ang lahat ng dami ng pera ay malaki man o maliit. Ang ilang mga pagbabago sa kakayahan ng pagbili ng pera ay nagbubuo ng mga pagbabago sa pag-aasikaso ng yaman sa iba't ibang miyembro ng lipunan. Buhat sa panukala ng mga tao na sabik na mapangalagaan ang naturang mga pagbabago, ang suplay ng pera ay pwedengtawagin na kulang o labis, at ang kinita para sa naturang mga natamo ay pwedeng magresulta sa mga panuntunan na idinisenyopara magdala ng mga pagbabago sa pera na sapilitan sa pagbili ng kapangyarihan. Ganunpaman, ang mga serbisyo na nagbibigay ng pera ay pwedeng hindi magpabuti o mag-ayos sa pamamagitan ng pagpapalit ng suplay ng pera. Pwedeng lumutang ang higit o kakulangan ng pera sa hawak napera ng isang indibidwal. Ngunit sa ganitong sitwasyon ay maaaring malunasan sa pamamagitan ng pagtaas o pagbaba ng pagkonsumo o pamumuhunan. (Siyempre, ang isa ay hindi dapat maiwan sa sikat ng pagkalito sa pagitan ng pangangailangan para sa pera para sa paghawak ng pera at ang kita para sa mas madaming kayamanan.) Ang dami ng pera na magagamit sa buong ekonomiya ay laging sapat para makasiguro para sa lahat ng panglahatan na pera na iyon at Kayang gawin. Si (mises, *Ang galaw ng mga tao*, p. 421) \ No newline at end of file diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch08.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch08.md index d1b295dc5..4dd535912 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch08.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch08.md @@ -1,42 +1,42 @@ -## Socialism: A Property or Knowledge Problem? +## Sosyalismo: Problema sa Ari-arian o Kaalaman? ### -In a series of recent articles in the *Review of Austrian Economics*, Joseph Salerno began to de-homogenize the often conflated economic and social theories of Ludwig von Mises and Friedrich A. Hayek. In particular, he has shown that their views on socialism are distinctly different, and he has argued in effect that Mises’s original argument in the so-called socialist calculation debate was correct all along and was also the final word, whereas Hayek’s distinct contribution to the debate was fallacious from the outset and merely added confusion. The following note will provide additional support to Salerno’s thesis. +Sa isang serye ng mga kamakailang artikulo sa *Repasuhin ng Ekonomiya sa Austrian*, si Joseph Salerno ay nag simulang mag-homogenize ang madalas na pinagtibay na pang-ekonomiya at sosyal na teorya ng Ludwig von Mises at Friedrich A. Hayek. Sa partikular, ipinakita niya na ang kanilang pananaw sa sosyalismo ay totoong naiiba, at pinagtatalunan niya na ang orihinal na argumento ni Mises sa tinatawag na pagtatalo sa tinaguriang sosyalista ay tama lahat at ito rin ang pangwakas na salita, samantalang ang natatanging kontribusyon ni Hayek sa pagtatalo ay napakalalim mula sa pasimula at nagbigay lamang ng pagkalito. Ang mga sumusunod na tala ay magbibigay ng karagdagang suporta sa tesis ni Salerno. -Mises’s well-known calculation argument states this: If there is no private property in land and other production factors, then there can also be no market prices for them. Hence, economic calculation, i.e., the comparison of anticipated revenue and expected cost expressed in terms of a common medium of exchange (which permits *cardinal* accounting operations), is literally impossible. Socialism’s fatal error is the absence of private property in land and production factors, and by implication, the absence of economic calculation. +Ang kilalang argumento ng pagkalkula ni Mises ay nagsasabi na ito: kung walang pribadong ari-arian sa lupa at iba pang mga kadahilanan ng produksyon, kung gayon ay maaari ring walang mga presyo sa merkado para sa kanila. Samakatuwid, pagkalkula ng ekonomiya, i.e., ang paghahambing ng inaasahang kita at inaasahang gastos na ipinahayag sa mga tuntunin ng isang karaniwang daluyan ng palitan (na nagpapahintulot sa *cardinal* na pagpapatakbo ng accounting), ay literal na imposible. Ang nakakamatay na pagkakamali ng sosyalismo ay ang kawalan ng pribadong ari-arian sa mga kadahilanan ng lupa at produksyon, at sa pamamagitan ng implikasyon, ng ang kawalan ng pang-ekonomiyang pagkalkula. -For Hayek, socialism’s problem is not a lack of property but a lack of knowledge. His distinctive thesis is altogether different from Mises’s.[^1] For Hayek, the ultimate flaw of socialism is the fact that knowledge, in particular “the knowledge of the particular circumstances of time and place,” exists only in a widely dispersed form as the personal possession of various individuals; hence, it is *practically* impossible to assemble and process all the actually existing knowledge within the mind of a single socialist central planner. Hayek’s solution is not private property, but the decentralization of the use of knowledge. +Para kay Hayek, ang problema sa sosyalismo ay hindi ang kakulangan sa ari-arian kundi kakulangan sa isang kaalaman. Ang kanyang natatanging tesis ay magkaiba mula sa Mises.[^1] Para kay Hayek, ang pangwakas na depekto ng sosyalismo ay ang katotohanan na kaalaman, sa partikular “ang kaalaman sa mga partikular na kalagayan ng oras at lugar,” umiiral lamang sa isang malawak na uri ng pagkalat bilang personal na pag-aari ng iba't ibang mga indibidwal; samakatuwid ito ay *halos* imposible na mag-ipon at iproseso ang lahat ng aktwal na umiiral na kaalaman sa loob ng isipan ng isang solong sosyalistang sentral na tagaplano. Hindi ang pribadong ari-arian ang solusyon ni Hayek, ngunit ang desentralisasyon ng paggamit ng kaalaman. -Yet this is surely an absurd thesis. First, if the centralized use of knowledge is the problem, then it is difficult to explain why there are families, clubs, and firms, and why they do not face the very same problems as socialism. Families and firms also involve central planning. The family head and the owner of the firm also make plans which bind the use other people can make of their private knowledge, yet families and firms are not known to share the problems of socialism. For Mises, this observation poses no difficulty: under socialism private property is *absent*, whereas individual families and private firms are *based* on the very *institution* of private property. However, for Hayek the smooth operation of families and firms is puzzling because his idea of a fully decentralized society is one in which each person makes his own decisions based on his own unique knowledge ofthe circumstances, unconstrained by any central plan or supraindividual (social) norm (such as the institution of private property). +Ngunit ito ay tiyak na isang walang katotohanan na sanaysay. Una, kung ang sentralisadong paggamit ng kaalaman ay ang problema, pagkatapos ay mahirap ipaliwanag kung bakit may mga pamilya, mga klub, at mga kumpanya, at kung bakit hindi sila nakaharap sa parehong mga problema tulad ng sosyalismo. Mga pamilya at kumpanya ay kasama rin sa pagpaplanong sentral. Ang ulo ng pamilya at ang may ari ng kompanya ay gumagawa rin ng mga plano na magbigkis sa paggamit ng iba pang mga tao ay maaaring gumawa ng kanilang pribadong kaalaman, gayon pa man ang mga pamilya at kumpanya ay hindi kilala upang ibahagi ang mga problema ng sosyalismo. Para sa Mises, ang pagmamasid na ito ay walang paghihirap: sa ilalim ng sosyalismo ay pribadong ari-arian *liban*, samantalang ang mga indibidwal na pamilya at pribadong kumpanya ay *batay* sa *institusyon* ng pribadong ari-arian. Gayunmapan, para kay Hayek ang maayos na operasyon ng mga pamilya at mga kumpanya ay magulo dahil ang kanyang ideya ng isang ganap na desentralisadong lipunan ay isa kung saan ang bawat tao ay gumagawa ng kanyang sariling mga desisyon batay sa kanyang sariling natatanging kaalaman tungkol sa mga pangyayari, hindi mapigilan ng anumang gitnang plano o supraindividual (sosyal) pamantayan (tulad ng institusyon ng pribadong ari-arian). -Second, if the *desideratum* is merely the decentralized use of knowledge in society, then it is difficult to explain why the problems of socialism are fundamentally different from those encountered by any other form of social organization. *Every* human organization, composed as it is of distinct individuals, constantly and unavoidably makes use of decentralized knowledge. In socialism, decentralized knowledge is utilized no less than in private firms or households. As in a firm, a central plan exists under socialism, and within the constraints of this plan, the socialist workers and the firm’s employees utilize their own decentralized knowledge of circumstances of time and place to implement and execute the plan. For Mises, all of this is completely beside the point. Within Hayek’s analytical framework, no difference between socialism and a private corporation exists. Hence, there can be no more wrong with socialism than with a private firm. +Ikalawa, kung ang *desideratum* lamang ang desentralisadong paggamit ng kaalaman sa lipunan, kung gayon mahirap malaman kung bakit naiiba ang mga problema ng sosyalismo mula sa mga nakatagpo ng anumang iba pang anyo ng panlipunang samahan. *bawat* samahan ng tao, na binubuo ng mga indibidwal, patuloy at hindi maiiwasan ang paggamit ng desentralisadong kaalaman. Sa sosyalismo, ang desentralisadong kaalaman ginagamit ng hindi bababa sa mga pribadong kumpanya o sambahayan. Tulad ng isang kumpanya, umiiral ang isang sentral na plano sa ilalim ng sosyalismo, at sa loob ng mga hadlang sa planong ito, ang mga manggagawang sosyalista at empleyado ng kompanya ay gumagamit ng kanilang sariling desentralisadong kaalaman sa mga pangyayari sa oras at lugar upang ipatupad at isakatuparan ang plano. Para sa Mises, lahat ng ito ay ganap na sa tabi ng punto. Sa loob ng anekstikal na balangkas ni Hayek, walang kaibahan sa pagitan ng sosyalismo at sa isang pribadong mga umiiral na korporasyon. Samakatuwid, hindi na magkakaroon ng mas mali sa sosyalismo kaysa sa isang pribadong kompanya. -Clearly, Hayek’s thesis regarding the central problem of socialism is nonsensical. What categorically distinguishes socialism from firms and families is *not* the existence of centralized knowledge or the lack of the use of decentralized knowledge, but rather the absence of private property, and hence, of prices. In fact, in occasional references to Mises and his original calculation argument, Hayek at times appears to realize this, too. But his attempt to integrate his very own thesis with Mises’s and thereby provide a new and higher theoretical synthesis fails. +Malinaw, ang tesis ni Hayek tungkol sa pangunahing problema ng sosyalismo ay walang saysay. Ano ang katangi-tangi na tinutukoy ang sosyalismo mula sa mga kumpanya at pamilya ay *hindi* ang pagkakaroon ng sentralisadong kaalaman o kakulangan ng paggamit ng desentralisadong kaalaman, ngunit sa halip ang kawalan ng pribadong ari-arian, at dahil dito, ng mga presyo. Sa katunayan, sa paminsan-minsang mga sanggunian sa Mises at sa kanyang orihinal na pagkalkula ng argumento, sa ganito din lumilitaw si Hayek. Ngunit ang kanyang pangtatangka upang isama ang sarili niyang tesis sa Mises at sa gayon ay nagbibigay ng isang bago at mas mataas na teoretikal sa mga nabigong pagbubuo. -The Hayekian synthesis consists of the following propositional conjunction: “Fundamentally, in a system in which the knowledge of the relevant facts is dispersed among many people, prices can act to coordinate the separate actions of different people” and “the price system” can serve as “a mechanism for communicating information.”[^2] While the second part of this proposition strikes one as vaguely Misesian, it is anything but clear how it is logically related to the first, except through Hayek’s elusive association of “prices” with “information” and “knowledge.” However, this association is more of a semantic trick than rigorous argumentation. On one hand, it is harmless to speak of prices as conveying information. They inform about past exchange ratios, but it is a non-sequitur to conclude that socialism’s central problem is a lack of *knowledge*. This would only follow if prices actually *were* information. However, this is not the case. Prices convey knowledge, but they are the exchange ratios of various goods, which result from the voluntary interactions of distinct individuals *based on the institution of private property*. Without the institution of private property, the information conveyed by prices simply does not exist. Private property is the necessary condition—*die Bedingung der Möglichkeit*—of the knowledge communicated through prices. Yet then it is only correct to conclude, as Mises does, that it is the absence of the institution of private property which constitutes socialism’s problem. To claim that the problem is a lack of knowledge, as Hayek does, is to confuse cause and effect, or premise and consequence. +Ang Hayekian synthesis ay binubuo ng mga sumusunod sa kaugnay na panukala: “Sa panimula, sa isang sistema kung saan ang kaalaman ng may-katuturang mga katotohanan ay nahihiwalay sa maraming tao, maaaring kumilos ang mga presyo upang maisaayos ang hiwalay na mga pagkilos ng iba't ibang tao” at “ang presyo ng sistema” maaaring maglingkod bilang “isang mekanismo para sa pagpapatid ng impormasyon.”[^2] Habang ang ikalawang bahagi ng panukalang ito ay nag-aakma sa isa bilang malabo na Misesian, ito ay anumang bagay ngunit malinaw kung paano ito ay lohikal na may kaugnayan sa una, maliban sa mapang-akit na samahan ng “presyo” ni Hayek sa “impormasyon” at “kaalaman.” Gayunpaman, ang asosasyon na ito ay higit pa sa isang semantikong pandaya kaysa sa mahigpit na pagtatalo. Sa isang banda, ito ay hindi nakakapinsala sa mga presyo tulad ng paghahatid ng impormasyon. Ipinaaalam nila ang mga nakaraang mga katumbas ng palitan, ngunit ito ay di-susundan upang tapusin na ang sentral na problema ng sosyalismo sa isang kakulangan ng *kaalaman*. Ito ay susundan lamang kung ang mga presyo ay tunay *ay* na impormasyon. Gayunpaman, hindi ito ang kaso. Ang mga presyo ay nagdudulot ng kaalaman, ngunit ang mga ito ay ang mga ratios ng palitan ng iba't ibang mga kalakal, na nagresulta mula sa boluntaryong pakikipag-ugnayan ng mga natatanging indibidwal *batay sa institusyon ng pribadong ari-arian*. Kung walang institusyon ng pribadong ari-arian, ang impormasyong ipinagkaloob ng mga presyo ay hindi umiiral. Ang pribadong ari-arian ay kailangan i-kondisyon—*die Bedingung der Möglichkeit*—ng kaalaman na nakipag-ugnayan sa pamamagitan ng mga presyo. Ngunit pagkatapos ay tama lamang pagtibayin, tulad ng ginagawa ni Mises, na ito ay kawalan ng institusyon ng pribadong ari-arian na bumubuo ng problema sa sosyalismo. Upang makuha na ang problema ay isang kakulangan ng kaalaman, tulad ng ginagawa ni Hayek, ay upang lituhin ang sanhi at epekto, o saligan at kinahinatnan. -On the other hand, Hayek’s identification of “prices” and “knowledge” involves a deceptive equivocation. Not only does Hayek fail to distinguish between what one might call institutional knowledge—information that requires for its existence an institution (such as the knowledge of prices requires private property)—and *raw or extra-institutional knowledge*—such as this is an oak tree, I like peanuts, or birds can fly. Moreover, Hayek fails to notice that the knowledge of prices is not at all the same sort of knowledge whose existence he believes to be responsible for the “practical impossibility” of socialism and central planning. What makes central planning impossible, according to Hayek, is the fact that part of human knowledge exists only as essentially *private* information: +Sa kabilang kamay, Ang pagkakakilanlan ni Hayek ng mga “presyo” at “kaalaman” ay nasasangkot ng mapanlinlang na pagwawasto. Hindi lamang ang Hayek ang hindi makilala sa pagitan ng kung ano ang maaaring tumawag sa kaalaman sa institusyon—impormasyon na nangangailangan ng pagkakaroon ng isang institusyon (tulad ng kaalaman sa mga presyo ay nangangailangan ng pribadong ari-arian)—at *raw o dagdag-institusyonal na kaalaman*—tulad ng ito ay isang oak tree, gusto ko ng mani, o mga ibon na maaaring lumipad. Bukod dito, nabigo si Hayek na mapansin na ang kaalaman sa mga presyo ay hindi sa lahat ng parehong uri ng kaalaman naniniwala siya na ang pag-iral ay magiging responsable para sa “praktikal na imposible” ng sosyalismo at sentral na pagpaplano. Ano ang nakaka-apekto sa sentral na pagpaplano, ayon kay Hayek, ay ang katunayan na ang bahagi ng kaalaman ng tao ay umiiral lamang bilang mahalagang *pribadong* impormasyon: -> practically every individual has some advantage over all others because he possesses unique information of which beneficial use might be made, but of which use can be made only if the decisions depending on it are left to him or are made with his active co-operation.[^3] +> halos lahat ng indibidwal ay may ilang galing sa lahat ng iba dahil siya ay nagtataglay ng natatanging impormasyon kung saan maaaring gamitin ang mabuting paggamit, ngunit kung saan ang paggamit ay maaring gawin lamang kung ang mga pagpapasya ay depende sa iniwan sakanya o ginawa sa kanyang aktibong kooperasyon.[^3] -While it is certainly true that such knowledge exists, and while it is also true that uniquely private knowledge can never be centralized (without information losses), it is just as certainly *not* true that the knowledge of prices falls into this category of uniquely *private* information. To be sure, prices are “prices paid at specific times and places,” but this does not make them private information in the Hayekian sense. To the contrary, the information conveyed by *prices* is *public* information, because prices—*qua* objective exchange ratios—are *real* events. It may be *difficult* to know all of the prices paid at a specified date and location, just as it may be difficult to know every person’s physical location at any given time. Yet it is hardly *impossible* to know either one, and with current computer technology it is probably easy. In any case, while I may never know everything that you know, and *vice versa*, it is no more problematic to assume that both of us can simultaneously possess the same *price* information than that we can both simultaneously know the same baseball results. Hence, the knowledge conveyed by prices actually *can be centralized*. However, if price information is public information and thus can be centralized, then, according to Hayek’s thesis that socialism’s problem stems from the inefficiency of trying to centralize genuinely uncentralizable private knowledge, it would follow that the absence of prices, and hence of private property has *nothing to do* with the plight of socialism. Otherwise, if one insists with Mises that the absence of private property, and prices *does* have something to do with the plight of socialism, Hayek’s contribution to the socialism debate must be discarded as false, confusing, and irrelevant. +Bagama't totoo nga ang gayong kaalaman ay umiiral, at habang totoo rin na ang natatanging pribadong kaalaman ay hindi maaaring maging sentralisado (nang walang pagkawala ng impormasyon), ito ay tiyak na *hindi* totoo na ang kaalaman sa mga presyo ay nabibilang sa kategoryang ito ng natatanging *pribadong* impormasyon. Upang maging sigurado, ang mga presyo ay “mga presyo na binabayaran sa mga tiyak na oras at lugar,” ngunit hindi ito ginagawang pribadong impormasyon sa diwa ng Hayekian. Sa kabaligtaran, ang impormasyong inihahatid ng *mga presyo* ay impormasyon ng *publiko*, dahil ang mga presyo—*qua* mga proporsyon ng layunin ng palitan—ay *totoong* mga kaganapan. Maaaring *mahirap* na malaman ang lahat ng mga presyo na binabayaran sa isang tiniyak na petsa at lugar, tulad ng maaaring mahirap na malaman ang pisikal na lokasyon ng bawat tao sa anumang oras. Gayunpaman ito ay bahagyang, *imposible* upang malaman ang alinman sa isa, at may kasalukuyang teorya sa kompyuter marahil ito ay madali. Sa anumang kaso, habang hindi ko alam ang lahat ng alam mo, at *kabaligtaran*, ito ay hindi mas problema na ang pareho sa amin ay maaaring sabay na magkaroon ng parehong impormasyon sa *presyo* kaysa sa maaari naming parehong sabay-sabay malaman ang parehong mga resulta ng baseball. Kaya, ang kaalaman na ipinahiwatig sa mga presyo ay *maaaring maging sentralisado*. Gayunpaman, kung ang impormasyon sa presyo ay pampublikong impormasyon at sa gayon ay maaaring maging sentralisado, pagkatapos, ayon sa talambuhay ni Hayek na ang problema sa sosyalismo ay nagmumula sa kawalang-kakayahan ng pagsisikap na isentralisahin ang tunay na hindi nalaman na pribadong kaalaman, ito ay susundan ng kawalan ng mga presyo, at kaya ng pribadong ari-arian ay *walang anumang gagawin* sa kalagayan ng sosyalismo. Kung hindi, kung ang isang iginiit sa Mises na ang kawalan ng pribadong ari-arian, at mga presyo *ay* may isang bagay na gagawin sa kalagayan ng sosyalismo, ang kontibusyon ni Hayek sa pagtatalo sa sosyalismo ay dapat na itapon bilang huwad, nakalilito, at walang kaugnayan. -Hayek’s misconception of the nature of socialism is symptomatic of a fundamental flaw in his thinking, pervading not only his economics but in particular also his political philosophy: his ultra-subjectivism. Hayek, as noted and quoted *ad nauseam* by his numerous followers, was convinced that “it is probably no exaggeration to say that every important advance in economic theory during the last hundred years was a further step in the consistent application of subjectivism.”[^4] While this may well be true, it does not logically follow that every further advance toward subjectivism must also lead to an advance in economic theory. However, Hayek seems to have drawn this conclusion and has thus become a prime example illustrating its falsehood. +Ang maling kuro-kuro ni Hayek sa kalikasan ng sosyalismo ay nagpapahiwatig ng isang pangunahing depekto sa kanyang pag-iisip, hindi lamang ang kanyang mga ekonomiya kundi pati na rin ang kanyang pampulitikang pilosopiya: ang kanyang sobra-subyektibismo. Hayek, gaya ng nabanggit at naka-quote *ad nauseam* sa pamamagitan ng kanyang maraming tagasunod, ay kumbinsido na “marahil ay hindi ito eksaherasyon upang sabihin na ang bawat mahahalagang pagsulong sa teorya ng ekonomiya sa loob ng nakaraang daang taon ay isang karagdagang hakbang sa pare-parehong paggamit ng subyektibismo.”[^4] Bagaman ito ay maaaring totoo, hindi lohikal na sundin na ang bawat karagdagang pag-unlad patungo sa subyektibismo ay dapat ding humantong sa isang pag-unlad sa teorya ng ekonomiya. Gayunpaman, mukhang inilarawan ni Hayek ang konklusyon na ito at sa gayon ay naging isang pangunahing halimbawa na nagpapakita nito ng kabulaanan. -Mises, and in his steps even more clearly Murray N. Rothbard, conceives of economics as the science of human *action*. Action has two inseparable aspects: a subjective aspect (action is rational, intelligible action) and an objective aspect (acting is always acting with real things and physical stuff). Accordingly, Mises’s and Rothbard’s economics and political philosophy is never anything but robust, and their categories and theories invariably possess real, operational meaning: private property, division of labor based on private property, production, direct and indirect exchange, and compulsory interference with private property and production and exchange such as taxation, counterfeiting, legislation, and regulation. +Mises, at sa kanyang mga hakbang na mas malinaw sa Murray N. Rothbard, na naglalarawan ng mga ekonomiya bilang agham ng *pagkilos* ng tao. Ang aksyon ay may dalawang hindi mapaghihiwalay na aspeto (aksyon ay makatuwiran, mauunawaan na aksyon) at isang layunin na aspeto (ang pagkilos ay laging kumikilos sa mga tunay na bagay at pisikal na bagay). Alinsunod dito, ang ekonomiya at pilosopiya ng Mises at Rothbard ay hindi anuman kailanman kundi matatag, at ang kanilang mga kategorya at teoryang walang sala ay tunay na nagtataglay, ng kahulugan ng pagpapatakbo: ang pribadong ari-arian, dibisyon ng paggawa batay sa pribadong ari-arian, produksyon, direkta at hindi direktang pagpapalitan, at sapilitang panghihimasok sa pribadong ari-arian at produksyon at palitan tulad ng pagbubuwis, pag-counterfeit, batas, at regulasyon. -In distinct contrast, Hayek—and misled by him to different degrees also Israel Kirzner and Ludwig Lachmann—views economics as some sort of science of human *knowledge*. Accordingly, Hayek’s categories and theories refer to purely subjective phenomena and are invariably elusive or even illusory. He is not concerned about acting with things but about knowledge and ignorance, the division, dispersion, and diffusion of knowledge, alertness, discovery, learning, and the coordination and divergence of plans and expectations. The external (physical) world and real (material) events have almost completely disappeared from his view. Hayek’s categories refer to *mental* states of affairs and relationships, completely detached from and compatible with *any* real physical state of affairs and events. +Sa kaibahan, si Hayek—at napahamak siya sa iba't ibang antas sa Israel Kirzner at Ludwig Lachmann—tingnan sa mga ekonomiya bilang isang uri ng agham ng *kaalaman* ng tao. Alinsunod dito, ang mga kategorya at mga teorya ni Hayek ay tumutukoy sa pansamantalang kababalaghan at hindi mapaniniwalaan o mahirap ilarawan. Hindi siya nag-aalala tungkol sa pagkilos sa mga bagay kundi tungkol sa kaalaman at kamangmangan, ang dibisyon, pagpapakalat, at pagsasabog ng kaalaman, alerto, pagtuklas, pag-aaral, at ang koordinasyon at pagkakaiba-iba ng mga plano at mga inaasahan. Ang panlabas na (pisikal) mundo at tunay na (materyal) na mga kaganapan ay halos ganap na nawala mula sa kanyang pagtingin. Ang mga kategorya ni Hayek ay tumutukoy sa *mga kaisipan* ng mga kalagayan at relasyon, ganap na hiwalay mula sa at magkatugma sa *anumang* tunay na estadong pisikal ng mga gawain at mga kaganapan. -Most notable and disturbing is the ultra-subjectivist turn in Hayek’s political philosophy. According to a long-standing tradition of political philosophy shared by Mises and Rothbard, freedom is defined as the freedom to privately own and control real property, and coercion is the initiation of physical damage upon the private property of others. In distinct contrast, Hayek defines freedom as “a state in which each can use his own *knowledge* and for his own *purposes*,”[^5] and coercion means “such control of the environment or circumstances of a person by another that, in order to avoid greater evil, he is forced to act not according to a coherent plan of his own but to serve the *ends* of another,”[^6] or alternatively, “coercion occurs when one man’s actions are made to serve another man’s will, not for his own but for the other’s *purpose*”[^7] (all emphases mine). Clearly, Hayek’s definition contains no reference to scarce goods and real tangible property, and provides no *physical* criterion or indicator whatsoever for the existence or nonexistence of either state of affairs. Rather coercion and freedom refer to specific configurations of subjective wills, plans, thoughts, or expectations. As *mental* predicates, Hayek’s definitions of freedom and coercion are compatible with every *real*, physical state of affairs.[^8] +Karamihan sa mga tanyag at nakakagambala ay ang ultra-subjectivist na umikot sa pampulitikang pilosopiya ni Hayek. Ayon sa isang matagal nang tradisyon ng pilosopiyang pampulitika na ibinahagi ni Mises at Rothbard, kalayaan ay tinukoy bilang ang kalayaan sa pribadong pagmamay-ari at kontrolin ang tunay na ari-arian, at pamimilit ay ang pagsisimula ng pisikal na pinsala sa pribadong pag-aari ng iba. Sa natatanging kaibahan, itinuturo ni Hayek ang kalayaan bilang “isang estado kung saan ang bawat isa ay maaaring gumamit ng kanyang sariling *kaalaman* para sa kanyang sariling mga *layunin*,”[^5] at pamimilit ay nangangahulugang “ang kontrol ng kapaligiran o kalagayan ng isang tao sa pamamagitan ng isa pa, upang maiwasan ang higit na kasamaan, siya ay napipilitang kumilos hindi ayon sa isang magkakaugnay na plano ng kanyang sarili ngunit upang maglingkod sa *mga dulo* ng isa pa,”[^6] o bilang kahalili, “ang pagpipigil ay nangyayari kapag ginawa ang mga pagkilos ng isang tao upang maglingkod sa kalooban ng ibang tao, hindi para sa kanyang sarili kundi para sa *layunin*”[^7] ng isa pa (lahat ay aking binibigyang diin). Malinaw, ang kahulugan ni Hayek ay walang sanggunian sa mga natitirang kalakal at tunay na nasasalat na ari-arian, at hindi nagbibigay ng walang *pisikal* na kriterya o tagapagpahiwatig ng o kung ano pa man ang pagkakaroon o wala sa alinman sa estado ng mga gawain. Sa halip na pamimilit at kalayaang sumangguni sa mga partikular na pagsasaayos ng mga pasakali na kalooban, mga plano, mga saloobin, o mga inaasahan. Bilang *mental* na mga panabi, Ang mga kahulugan ni Hayek ng kalayaan at pamimilit ay magkatugma sa bawat isa *tunay*, pisikal na estado ng mga pangyayari.[^8] -It is beyond the scope of this note to offer a detailed critique and refutation of Hayek’s ultra-subjectivism. However, in addition to the fundamental question whether a science of knowledge as envisioned by Hayek is even possible (i.e., whether there can be any other science of knowledge apart from logic and epistemology on the one hand and the history of ideas on the other),[^9] two conclusions are painfully clear. Even if Hayek’s science of knowledge is possible, it appears at best irrelevant because it is praxeologically meaningless. At worst it is intellectually pernicious in promoting relativism. +Ito ay lampas sa saklaw ng talaang ito upang mag-alok ng isang detalyadong kritika at pagtanggi sa ultra-subjectivism ni Hayek. Gayunpaman, bilang karagdagan sa mga pangunahing tanong kung ang isang agham ng kaalaman bilang pinag-isipan sa pamamagitan ni Hayek ay posible kahit na (ibig sabihin, kung mayroong anumang ibang pang agham ng kaalaman bukod sa lohika at epistemolohiya sa isang banda at ang kasaysayan ng mga ideya sa kabilang banda),[^9] ang dalawang konklusyon ay malinaw. Kahit na ang agham ng kaalaman ni Hayek ay posible, lumilitaw ito sa pinakamagaling na hindi kaugnay sapagkat ito ay walang kahulugan na praxeologically. Sa pinakamalalang ito ay may intelihente sa pagpapalaganap ng relatibismo. -As for the real world of acting with physical property, of production and exchange, of money and markets, of profits and losses, of capital accumulation and of bankruptcies, there can be no lasting doubt about the existence of *laws* and the ceaseless operation of a *tendency* toward general equilibrium (action-coordination). Likewise, there can be no doubt about the existence of laws and the constant operation of dis-equilibrating tendencies within the world of actual taxation, counterfeiting, legislation, and regulation. Indeed, it would be extremely costly, even prohibitive, to not recognize such laws and tendencies and to adopt relativistic views. In contrast, in surreptitiously shifting attention from the tangible world of action and property to the ethereal world of knowledge, ideas, plans and expectations, relativistic views become attractive and cheap. There are no apparent regularities and tendencies in Hayek’s knowledge world. In fact, it is difficult to even imagine what “law” and “equilibrium” could possibly mean in the context of purely subjective phenomena. Instead there appears to exist nothing but constant kaleidoscopic change. +Tulad ng para sa tunay na mundo ng pagkilos sa pisikal na pag-aari, ng produksyon at palitan, ng salapi at mga merkado, ng mga kita at pagkalugi, ng kapital na akomulasyon at ng mga pagkalubog, walang anumang pang agarang pag-aalinlangan tungkol sa pagkakaroon ng *mga batas* at ang walang humpay na operasyon ng isang *pagkahilig* sa pangkalahatang equilibrium (pagkilos-koordinasyon). Gayundin, walang alinlangan ang pagkakaroon ng mga batas at ang patuloy na operasyon ng dis-equilibrating na pagkahilig sa loob ng mundo ng aktwal na pagbubuwis, pag-counterfeit, batas, at regulasyon. Sa katunayan, ito ay magiging lubhang mahal, kahit na nakapipigil, upang hindi makilala ang mga batas at kaugalian at magpatibay ng mga relatibong pananaw. Kaibahan, sa tahimik na paglilipat ng pansin mula sa nasasalat na mundo ng pagkilos at ari-arian sa kalangitan ng mundo ng kaalaman, ideya, mga plano at mga inaasahan, relativistic na mga tanawin maging mura at kanais-nais. Walang maliwanag na mga regularidad at pagkahilig sa mundo ng kaalaman ni Hayek. Sa katunayan, ito ay mahirap na isipin kung anong “batas” at “punto ng balanse” ang maaaring mangahulugan sa konteksto ng panandaliang pansariling pangyayari. Sa halip ay lumilitaw na walang umiiral na anuman kundi patuloy ang pagbabago ng kaleydoskopiko. -It is hardly surprising then that Hayek and his followers could proclaim such relativistic slogans as that we cannot do anything to improve our condition except rely on spontaneous evolution, that our future is completely unknowable, or that we cannot but participate in an endless and open-ended stream of conversation. As far as the realm of purely subjective phenomena is concerned and as addressed to a purely spiritual disembodied being, this may well be good advice. However, why would anyone with a bodily existence even care? As applied to the world of bodily action and property, such advice is self-destructive nonsense. +Ito ay hindi kataka-taka pagkatapos na si Hayek at ang kanyang mga tagasunod ay maaaring ipahayag ang ganitong relativistic na kawikaan bilang na hindi namin maaaring gawin upang mapabuti ang aming kondisyon maliban sa umaasa sa kusang ebolusyon, na ang aming hinaharap ay ganap na hindi nalalaman, o hindi kami maaaring lumahok sa walang katapusan at bukas na pagtatapos ng pag-uusap. Bilang malayo sa lupain ng lubos na pasakaling kababalaghan ay nababahala at bilang tinutugonan sa isang lubos na espiritwal na walang hanggan, ito ay maaaring maging mahusay na payo. Gayunpaman, bakit ang pag-aaruga sa sino man ay may isang panlipunang umiiral? Tulad ng inilapat sa mundo ng katawan ng pagkilos at ari-arian, ang gayong payo ay mapanira sa sarili ng walang kaukulan. -[^1]: See in particular the widely acclaimed 1945 article, “The Use of Knowledge in Society,” reprinted in F.A. Hayek, *Individualism and Economic Order* (Chicago: University of Chicago Press, 1948). +[^1]: Tingnan ang partikular na malawak na pagbunyi sa artikulo ng 1945, “Ang Paggamit ng Kaalaman sa Lipunan,” *Individualism and Economic Order* (Chicago: Unibersidad ng Chicago Press, 1948). [^2]: Ibid., pp. 85–86. @@ -46,10 +46,10 @@ It is hardly surprising then that Hayek and his followers could proclaim such re [^5]: F.A. Hayek, *Law, Legislation, and Liberty* (Chicago: University of Chicago Press, 1973), vol. 1, pp. 55–56. -[^6]: F.A. Hayek, *The Constitution of Liberty* (Chicago: University of Chicago Press, 1960), pp. 20–21. +[^6]: F.A. Hayek, *Ang Kontitusyon ng Kalayaan* (Chicago: Unibersidad ng Chicago Press, 1960), pp. 20–21. [^7]: Ibid., p. 133. -[^8]: See also Hans-Hermann Hoppe, “Hayek on Government and Social Evolution,” *Review of Austrian Economics* 7, no. 1 (1994): esp. 70ff. +[^8]: Tingnan din ang Hans-Hermann Hoppe, “Hayek sa Gobyerno at Sosyal Ebolusyon,” *Review of Austrian Economics* 7, no. 1 (1994): esp. 70ff. -[^9]: For some serious doubts on this see Hans-Hermann Hoppe, *Kritik der kausalwissenschaftlichen Sozialforschung* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1983). \ No newline at end of file +[^9]: Para sa ilang mga seryosong pagdududa dito makikita sa Hans-Hermann Hoppe, *Kritik der kausalwissenschaftlichen Sozialforschung* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1983). \ No newline at end of file diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02_ch13.md b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02_ch13.md index c115f9e1c..094ab729f 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02_ch13.md +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p02_ch13.md @@ -1,6 +1,6 @@ -## On the Ultimate Justification of the Ethics of Private Property +## Sa Sukdulang Pagpapatunay ng Etika ng Pribadong Pagmamay-ari -Ludwig von Mises, in his masterpiece *Human Action*, presents and explains the entire body of economic theory as implied in, and deducible from, one’s conceptual understanding of the meaning of action (plus that of a few general, explicitly introduced assumptions about the empirical reality in which action is taking place). He calls this conceptual knowledge the “axiom of action,” and he demonstrates in which sense the meaning of action from which economic theory sets out, i.e., of values, ends, and means, of choice, preference, profit, loss, and cost, must be considered a priori knowledge. It is not derived from sense impressions but from reflection (one does not see actions but rather interprets certain physical phenomena as actions!). Most importantly, it cannot possibly be invalidated by any experience whatsoever, because any attempt to do so would already presuppose the existence of action and an actor’s understanding of the categories of action (experiencing something is, after all, itself an intentional action!). +Ludwig von Mises, sa kanyang obra maestra *Pantaong Pagkilos*, pinapakita at pinapaliwanag ang kabuuang katawan ng ekonomikong teorya gaya ng ipinapahiwatig, at maibabawas mula, sa konseptwal na pagkakaunawa ng isang tao sa kahulugan ng aksyon ( idagdag ang ilang pangkalahatang, tahasang pinakikilalang palagay tungkol sa empirikal na lipunan kung saan ang aksyon ay nagaganap). Kanyang tinatawag ang mga konseptwal na kaalaman na ito na "aksyom ng aksyon;" at kanyang pinakita sa paraan na ang kahulugan ng aksyon mula sa ekonomikong teorya ay itinatakda, ibig sabihin, ng mga halaga, mga katapusan, mga paraan, ng pagpiilian,kagustuhan, kita, lugi, at gasta, ay kailangang isaalang-alang bilang di mapagduduhang kaalaman. It is not derived from sense impressions but from reflection (one does not see actions but rather interprets certain physical phenomena as actions!). Most importantly, it cannot possibly be invalidated by any experience whatsoever, because any attempt to do so would already presuppose the existence of action and an actor’s understanding of the categories of action (experiencing something is, after all, itself an intentional action!). Thus having reconstructed economics as, in the last resort, derived from an a priori true proposition, Mises can claim to have provided an ultimate foundation of economics. He terms a so-founded economics “praxeology,” the logic of action, in order to emphasize the fact that its propositions can be definitively proven by virtue of the indisputable action-axiom and the equally indisputable laws of logical reasoning (such as the laws of identity and contradiction)—completely independent, that is, of any kind of empirical testing (as employed, for instance, in physics). However, though his idea of praxeology and his construction of an entire body of praxeological thought places him among the greats of the modern Western tradition of rationalism in its search for certain foundations, Mises does not think that another claim of this tradition can be made good: the claim that there are also foundations in ethical matters. According to Mises there exists no ultimate justification for ethical propositions in the same sense as there exists one for economic propositions. Economics can inform us whether or not certain means are appropriate for bringing about certain ends, yet whether or not the ends can be regarded as just can neither be decided by economics nor by any other science. There is no justification for choosing one rather than another end. In the last resort, which end is chosen is arbitrary from a scientific point of view and is a matter of subjective whim, incapable of any justification beyond the mere fact of simply being liked. diff --git a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index e1c4a5455..72c2f4eb3 100644 --- a/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/tl/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/tl/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/essay.md b/tl/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/essay.md index 5ede15150..43f197d5e 100644 --- a/tl/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/essay.md +++ b/tl/Higher Costs Dont Mean Higher Prices/essay.md @@ -12,9 +12,9 @@ Ang problema sa argumentong ito ay nakasalalay lang ito sa pagsusuri sa simpleng Tsaka, sa isang estado ng ekqilibriyum ang mga halaga ay perpektong nagpapakita sa mga sosyal na mga halaga ng oportunidad, at ang "perpektong" kompetisyon nagdudulot sa presyo at halaga na magkalapit nang sa ganun walang ni isa ang makakaroon ng pang-ekonomikong kita. Sa ibang salita, walang pagkakaiba sa pagitan ng presyo at gugol. Meron namang, sa gayon, walang rason sa teoryang ito na ipakita ang pagkakaiba sa pagitan nila temporaryo man o kaswal - nagpapakita parin na determinado sila kaagad at tamang-tama. Ito rin ay nagpapakita kung paano tratohin ang maraming mga modelo sa ekonomiks na ang mga mag-aaral ay matuto sa "pag-maximize." -# Ang Presyo ang Nagpapatakbo sa Gastos - Hindi sa Iba Pang Paraan sa Paligid +# Ang Presyo ang Nagpapatakbo sa Gastos - Hindi sa Iba Pang Paraan sa Paligid   -Sa ating nalalaman, subalit, ang tunay na proseso sa merkado ay pinapatakbo ng *entrepreneurship* at ang mga aktor sa merkado ay mga ahente na hindi responsibo. Ang mga entrepreneur ay hindi namumuhay sa ekwilibriyum, at sila ay nakabasi sa kanilang mga desisyon sa negosyo sa kani-kanilang tasa sa mga aksyon na iba-iba at sa kanila naisipang mga mangyayari. Sa totoong merkado na ito, ang presyo ang nagpapatakbo sa gastos -- hindi ang ibang paraan na nasa paligid. Sa katunayan, tinukoy ni Carl Menger na ang halaga ng kahit anong kalakal na produksyon ay nagmula sa kahalagahan ng mga konsumer sa mga kalakal na kinokonsum na kanilang ginagawa, hindi iyong ibang paraan na nasa palibot. Ito rin ay core sa halimbawang argumento ni Mises tungkol sa kalkulasyon pang-ekonomiko. +Sa ating nalalaman, subalit, ang tunay na proseso sa merkado ay pinapatakbo ng *entrepreneurship* at ang mga aktor sa merkado ay mga ahente na hindi responsibo. Ang mga entrepreneur ay hindi namumuhay sa ekwilibriyum, at sila ay nakabasi sa kanilang mga desisyon sa negosyo sa kani-kanilang tasa sa mga aksyon na iba-iba at sa kanila naisipang mga mangyayari. Sa totoong merkado na ito, ang presyo ang nagpapatakbo sa gastos --hindi ang ibang paraan na nasa paligid. Sa katunayan, tinukoy ni Carl Menger na ang halaga ng kahit anong kalakal na produksyon ay nagmula sa kahalagahan ng mga konsumer sa mga kalakal na kinokonsum na kanilang ginagawa, hindi iyong ibang paraan na nasa palibot. Ito rin ay core sa halimbawang argumento ni Mises tungkol sa kalkulasyon pang-ekonomiko. Kung ano ang pinapahiwatig nito ay ang mga negosyante ay nag-a-assume (*pumili*, kahit) sa mga gastos basi sa rebenyo na kanilang inaasahan mula sa kanilang produktong iniisip. Ang rason sa isang kalakal na napakamahal ay ito ay ginawa sa mataas na gastos na mga mataas na mga gastos na iyon ay nabibilang sa presyong inaasahan na ito ay maaaring ibenta. Hindi ito nangahuhulugan na ang mga negosyante ay pumili ng mataas na mga gastos para sa katuwaan nito, pero ginaganyak nila ang tiyak na antas sa presyong inaasahan - at ang presyong iyon ay nakadepende lamang sa paghahalaga ng mga konsumer sa produktong pinal. @@ -26,7 +26,7 @@ Kung ang gobyerno ay susunog sa kalahati ng mga lupain na iyon, hindi ito magdud Sa halimbawa ni Wainwright, ang isang kilo ng cocaine, na mayroon halaga sa merkado na $100,000 kung ibebenta sa "malilit na porsyon," ay nagawa mula sa isang toneladang dahon ng coca na sariwa na binebenta sa presyo na $500. Ang produkto na pino ay naibebenta sa halagang $1,000 sa Colombia, at sa "mga distribyutor" doon sa Estados Unidos sa halagang $15-20,000. Sa sitwasyong ito, kung ang mga lupain ng iilang mga magsasaka ng coca ay sinunog, ang mga magsasaka ay mauubusan ng lahat nilang rebenyu habang ang mga presyo ng mga natitirang produkto ay may potensyal na tawaran pa (i-assume na iilang porma ng merkado). Kung gaano kalaki ang mga presyo sa pagtawad ay nakadepende sa [mga presyo ng reserbasyon](https://en.wikipedia.org/wiki/Reservation*price) sa mga umiiral na mga produser ng cocaine at ang tsansa ng mga bagong papasok. Ito ay hindi nagdudulot ng proposyonal na epektong ripple sa buong kadina ng suplay. -Ito ay madaling makita kung ating i-adopt ang pananaw ng mga Austriyano na ang pagpresyo ng mga kalakal na pangproduksyon ay nagawa ng "pabaliktad" sa pamamagitan ng pagnanais ng pagtawad pangnegosyante para sa mga inaasahang mga presyo ng kustomer. Pero ang paggamit sa iskedyul ng suplay-at-demand para sa mga presyong ekwilibriyum ay maaaring makapagpagawa ng pagsusuri sa panimula ng mali - kahit na yung mga kumikilala sa mga asumpsyon na mga hindi realistiko (kung saan si Roberts ay natural na kumikilala). +Ito ay madaling makita kung ating i-adopt ang pananaw ng mga Austriyano na ang pagpresyo ng mga kalakal na pangproduksyon ay nagawa ng "pabaliktad" sa pamamagitan ng pagnanais ng pagtawad pangnegosyante para sa mga inaasahang mga presyo ng kustomer. Pero ang paggamit sa iskedyul ng suplay-at-demand para sa mga presyong ekwilibriyum ay maaaring makapagpagawa ng pagsusuri sa panimula ng mali -  kahit na yung mga kumikilala sa mga asumpsyon na mga hindi realistiko (kung saan si Roberts ay natural na kumikilala). Ito ay hindi nagsasabing ang mga presyon sa loob ng kadina na suplay ng cocaine ay hindi iilan sa porma ng presyong naka-ekwilibriyum. Ang asumpsyon ng ekqilibriyum na parsyal ay hindi nakakapagdulot na ang pagsusuri ay mali. Ang mali ay nakasalalay sa nabigong pagkilala sa gastos (yon ay, ang pag-iral at ang hugis ng suplay) ay isang punsyon sa inaasahang presyo (demand) sa kalakal na pinal. diff --git a/tl/LICENSE/CC BY-NC-ND 4.0.md b/tl/LICENSE/CC BY-NC-ND 4.0.md index 28df2cd7e..4ce3bce9d 100644 --- a/tl/LICENSE/CC BY-NC-ND 4.0.md +++ b/tl/LICENSE/CC BY-NC-ND 4.0.md @@ -1,162 +1,154 @@ ## ang creative commons -# Atribusyon-HindiKomersyal-WalangMgaDeribatiba 4.0 Internasyonal +# Palagay-WalaKomersyal-HindiDeribatibo 4.0 Pandaigdigan -Ang Korporasyon na Creative Commons ("Creative Commons") ay hindi isang kompanya ng batas at hindi nagbibigay ng mga serbisyong legal o payong legal. Ang distribusyon ng mga pampublikong lisensya ng Creative Commons ay hindi gumagawa ng abogado-kliyente o iba pang relasyon. Ang Creative Commons ay gumagawa ng mga lisensya nito at magagamit sa “as-is” na basihan sa mga kaugnay na mga impormasyon. Ang Creative Commons ay hindi nagbibigay ng mga warantiya ukol sa mga lisensya nito, anumang lisensyadong materyal na nakabilang sa mga termino at mga kondisyon, o anumang impormasyong kaugnay nito. Ang Creative Commons ay hindi nagki-claim sa lahat ng layabilidad para sa mga nasira na resulta mula sa kanilang paggamit sa kabuuang posible na ekstent. +Ang samahan ng Creative Commons ("Creative Commons") ay hindi isang batas at ito ay hindi rin nag bibigay ng legal na mga serbisyo o kahit anong legal na pag papayo. Ang pamimigay ng Creative Commons sa pampublikong lesensya ay hindi lumikha ng abugado sa kleyente o sa iba pang relasyon. Ang Creative Commons ay ginagawa ang mga lesensya at impormasyon kaugnay sa magagamit na "as-is" na basehan. Ang Creative Commons ay hindi nag bibigay ng garantiya hinggil sa lesensya na ito, anuman materyal na lesensya sa ilalim ng mga termino at mga kondisyon, o sa kahit anong katulad na impormasyon. Ang Creative Commons ay kinakaila ang lahat ng pananagutan sa lahat ng mga sira resulta mula sa kanilang pag gamit ng todo sa posibleng pinaka malawak. -### Paggamit sa mga Pampublikong Lisensya ng Creative Commons +### Gamit ang Creative Commons na Pampublikong Lesensya -Ang mga pampublikong lisensya ng Creative Commons ay nagpo-provide ng istandard na mga set ng termino at mga kondisyon na ang mga gumagawa at ibang mga tagahawak ng mga karapatan ay maaaring gumamit para ibahagi ang awtorship sa mga orihinal na mga gawa at iba pang mga materyal na subjek sa kopyright at mga iilang mga ibang karapatan na nakaspesipika sa ibaba ng pampublikong lisensya. Ang mga sumusunod na mga konsiderasyon ay para sa mga pang-impormasyonal na mga layunin lamang, mga hindi exhusitibo, at hindi nagpoporma ng parte sa aming mga lisensya. +Ang Creative Commons na pampublikong lesensya ay maglalaan ng matibay na mga termino at kondisyon sa mga tagalikha at iba pang mga karapatan sa tagahawak na maaring gamitin sa orihinal na gawa ng may akda at iba pang paksa sa materyal na may akda at ang mga tiyak na tinutukoy sa pampublikong lesensya sa ibaba. Ang mga sumusunod na konsiderasyon ay mga impormasyon sa mga layunin lamang. lahat ay hindi malawakan, at wag mag parte ng porma ng ating mga lesensya. -* **Mga Konsiderasyon para sa mga Nagpapalisensya:** Ang aming mga pampublikong lisensya ay nakalaan para sa paggamit ng mga naka-awtorisa na magbigay ng pampublikong permisyon sa pggamit ng materyal sa mga paraan o di kaya ay sa nakarestrik sa pamamagitan ng kopyright at mga iilang ibang mga karapatan. Ang aming mga lisensya ay hindi rebokable. Ang mga nagpapalisensya ay dapat bumasa at intindihin ang mga termino at mga kondisyon sa lisensyang napili bago mag-apply nito. Ang mga nagpapalisensya ay dapat mag-sekyur sa lahat ng mga karapatan na kinakailangan bagong mag-aplay sa aming mga lisensya para ang publiko ay makakagamit pang muli sa materyal kagaya ng inaasahan. Ang mga nagpapalisensya ay dapat magmarka ng malinaw sa kahit anumang materyal na hindi subjek sa lisensya. Ito ay naglalaman ng iba pang materyal na nakalisenyadong-CC, o materyal na ginamit na nabibilang sa isang eksepsyon o limitasyon sa kopyrayt. [Higit pang mga konsiderasyon para sa mga nagpapalisensya](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensors). +* **Considerations for licensord:** Ang ating pampublikong lesensya ay ukol para doon sa pag gamit ng awtorisadong pagbibigay ng pampublikong pahintulot sa mga materyal na ginagamit ng pamamaraan hindi gaya ng paghigpit ng karapatang magpalathala at sa iba pang tiyak na mga karapatan. Ang ating mga lesensya ay hindi na mababawi. Ang mga tagapaglesensya ay kinakailangan basahin at unawain ang mga termino at kondisyon ng lesensya sila ay mamimili bago mag-apply dito. Ang tagapaglesensya ay kinakailangan ligtas ang lahat ng karapatan sa pangangailangan bago mag-apply sa ating mga lesensya upang ang publiko ay maari pa itong magamit sa hindi inaasahan na materyal. Ang mga lesensyado ay kinakailangan na malinaw ang marka sa kahit anong materyal hindi sa paksa sa lesensya. It ang mga kasama sa ibang CC-licensed materyal, o gamit na materyal sa ilalim ng pagbukod o limitasyon para sa karapatang magpalathala. [Mas maraming mga konsiderasyon para sa mga lesensyado](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensors). -* **Mga konsiderasyon para sa publiko:** Sa paggamit ng isa sa aming mga pampublikong lisensya, ang tagapagpapalisensya ay nagbibigay sa publiko ng permisyon na makagamit sa materyal na lisensyado na napapabilang sa mga termino at mga kondisyon na naespesipika. Kung ang permisyon ng tagapagpapalisensya ay hindi kinakailangan sa kahit anumang rason-halimbawa, dahil sa anumang eksepsyon na nakakapag-apply o limitasyon sa kopyrayt-kaya ang paggamit ay hindi nakaregula sa lisensya. Ang aming mga lisensya ay nag-ga-grant lamang ng mga permisyon na napapabilang sa kopyrayt at mga iilang ibang mga karapatan na ang tagapagpapalisensya ay mayroong awtoritiya na mag-grant. Ang paggamit sa materyal na lisensyado ay maaari pa ring ma-i-restrik sa iba pang mga rason, kabilang na ang dahil mga iba pang mayroong kopyrayt o iba pang mga karapatan sa materyal na iyon. Ang tagpagpapalisensya ay mayroong mga rekwest na espesyal na ipapagawa, kagaya ng pagtanong na ang mga pagbabago ay mamarkahan o maiilarawan. Bagaman hindi kinakailangan sa aming mga lisensya, ikaw ay hinihimok na respetuhin ang mga rekwest na kung saan napagrarasonan. [Higit pang mga konsiderasyon para sa publiko](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensees). +* **Considerations for the public:** Sa paggamit ng ating mga pampublikong lesensya, ang lesensyado ay ipagkakaloob ang pampublikong pahintulot para gamitin ang Materyal na lesensya. Kung ang mga permiso ng lesensyado ay hindi kinakailangan para sa kung ano pa man na rason-halimbawa, dahil kahit ano ay akma sa pagbubukod o limitasyon para sa karapatang magpalathala- kung gayon ang paggamit ay hindi na kokontrol ng lesensya. Ang ating mga lesensya ay garantiyang may permiso sa ilalim ng karapatang magpalathala at sa iba pang tiyak na karapan ng lesensyadong ipagkaloob na kapangyarihan. Gamit ang materyal sa lesensya maari pa din na limitahan ito sa kahit ano pang rason, kasama ang iba pa na mayroong karapatang magpalathala o iba pang karapatan sa materyal. Ang tagapaglesensya ay maaring makuha ang espesyal na mga kahilingan, katulad ng pag tatanong sa mga pag babago na namarkahan o nailarawan. Bagamat ito ay hindi na kinakailangan ang ating mga lesensya. ikaw ay hinihikayat na respetuhin ang kanilang mga kahilingan na kung saan ay makatuwiran. [Mas marami pang mga konsiderasyon para sa publiko](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensees). -## Creative Commons Atribyusyon-HindiKomersyal-WalangMgaDeribatiba 4.0 Internasyonal na Pampublikong Lisensya +## Ang Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 Pandaigdigang Pampublikong Lesensya -Sa pamamagitan ng pagsasanay sa mga Karapatan sa Naka-lisensya (tinukoy sa ibaba), Ikaw ay tumanggap at sumang-ayon na mapabilang sa mga termino ay kondisyon ng Creative Commons Atribyusyon-HindiKomersyal-WalangMgaDeribatiba 4.0 Internasyonal na Pampublikong Lisensya (“Pampublikong Lisensya”). Sa ekstent ng Pampublikong Lisensyang ito ay maaaring ma-interpret bilang isang kontrata, Ikaw ay binibigyan ng mga Karapatan sa Nakalinsenya sa konsiderasyon sa Iyong pagtanggap sa mga termino at mga kondisyon, at ang Tagapagpapalisensya ay nagbibigay sa Iyo ng mga nasabing karapatan sa konsiderasyon ng mga benefit ang nagpapalisensya ay nakakatanggap mula sa paggawa na magagamit ang Materyal sa Nakalisensya na napapabilang sa mga termino at mga kondisyon. +Sa pamamagitan ng karapatan sa Lesensya (nakasaad sa baba), Tanggap mo at payag na mapasakop sa mga termino at mga kondisyon dito sa Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 Pandaigdigang Pampublikong Lesensya ("Public License"). Sa abot ng Publikong Lesensya na ito maaring ipaliwanag bilang isang kontrata, Ikaw ay pinag kakalooban ng Karapatan sa Lesensya bilang konsederasyon sa iyong pag tanggap sa termino at mga kondisyon na ito, ang tagapaglesensya ay pinag kakalooban ka gayon ng karapatan sa konsederasyon at mga benepisyo na natatanggap ng tagapaglesensya mula sa paggawa ng materyal na lesensya na magagamit sa ilalim ng mga termino ay kondisyon na ito. -### Ika - 1 na Seksyon - Mga Depinisyon. +### Seksyon 1 - Mga Depenesyon. -a. **Materyal na Kinupkop** ay nangangahulugan isang materyal na subjek sa Kopyrayt at Katulad na mga Karapatan na na-derayb mula sa or binase sa Lisensyadong Materyal at na kung saan ang Lisensyadong Materyal ay naisalin, na-alter, nai-ayos, nag-transform, o kung hindi ay minodifika sa paraan ng pag-rekwayr ng permisyon na napapabilang sa Kopyrayt at Katulad na mga Karapatan na hawak ng Tagapagpapalisensya. Para sa mga layunin ng Lisensyang Pampublikong ito, kung saan ang Materyal na may Lisensya ay isang gawa ng musika, performans, o rekording ng tunog, ang Materyal na Kinupkop ay palaging pinoproduce kung saan ang Materyal na may Lisensya ay naka-sync na naka-time na relasyon kasama ang isang imahe na gumagalaw. +a. **Adapted Material**nangangahulugan na ang paksa ng materyal para sa karapatang magpalathala ay katulad ng Karapatan na nagmulas sa basehan ng Lesensyadong Materyal kung saan nasalin ang Lesensyadong Materyal, nabago, naayos, nag palit anyo, o iba pang paraan para ma bigyan ng tamang kilos sa kinakailangan na permiso sa ilalim ng Karapatang magpalathala at sa kaparehas na karapatan na tangan ng tagapaglesensya. Para sa mga layunin ng Publikong Lesensya, kung saan ang Materyal na Lesensya ay may galaw ng musika, maipatupad, o naitala na tunog, Ang naayon na Materyal ay palaging nag nakakagawa ng Materyal na Lesensya sa oras na mag-sink ang relasyon kasama ang gumagalaw na imahe. -b. **Kopyrayt at Katulad ng mga Karapatan** ay nangangahulugan na ang kopyrayt at/o katulad na mga karapatan na malapit na magkaugnay sa kopyrayt kasama na ang, walang limitasyon, performans, brodkast, rekording sa tunog, at Sui Generis Database Rights, na walang kaukulang kung paano ang mga karapatan na pag-labelan o pagkategoriya. Para sa mga layunin ng Lisensyang Pampubliko na ito, ang mga karapatan na naka-espesipika sa ika-2 na Seksyon(b)(1)-(2) ay mga hindi Kopyrayt at Kapareha na mga Karapatan. +b. **Copyright and Similar Rights** nangangahulugan na ang karapatan magpalathala at/o katulad ng malapit na karapatan kaugnay sa kasamang karapatan magpalathala. ng walang limitasyon, pagganap, pag lathala, pagrerekord ng tunog at karapatan ng Sui Generis Database ng walang pagsaalang alang kung pa paano ang karapatan ay nakalebel o naikategorya. Para sa mga layunin ng Pampublikong Lesensya na ito, ang karapatan ay natukoy sa Seksyon 2(b)(1)-(2) hindi lahat ay may karapatang magpalathala at katulad sa Magkapareha na Karapatan. -e. **Teknolohikal na mga Hakbang na Epektibo** ay nangangahulugan na ang mga hakbang na, sa pagkawala ng wastong awtoridad, maaaring hindi ito mai-cirkumbent na mapabilang sa mga obligasyon na tumutupad sa mga batas na napapabilang sa ika-11 na Artikulo ng WIPO Kasunduan sa Kopyrayt na inangkop noong ika-20 ng Disyembre 1996, at/o mga parehas na pang-internasyonal na pagkakasundo. +e. **Effective Technological Measures**nangangahulugan na iyong mga sukat ay, nasa pagliban ng tamang awtoridad, hindi maari na mapigil sa ilalim ng batas na nagsasakatuparan ng mga obligasyon sa ilalim ng artikolo 11 ng WIPO Copyright kasunduan sa pagtitibay sa araw ng Desyembre 20,1996 at/o kahalintulad sa pagdaigdigang mga argumento. -f. **Mga Eksepsiyon at mga Limitasyon** ay nangangahulugan ng pantay na paggamit, pantay na pakikipag-deal, at/o kahit anumang ibang eksepsiyon o limitasyon sa Kopyrayt at Kaparehas na mga Karapatan na nag-a-apply sa Iyong paggamit sa Materyal na Lisensiyado. +f. **Exeptions and Limitations**nangangahulugan na wastong paggamit, wastong pakikitungo, at/o sa kahit anong pagbubukod o limitasyon para sa karapatang magpalathala at kahalintulad sa Karapatan na naaangkop sa iyong gamit na Materyal na Lesensya. -h. **Materyal na Lisensiyado** ay nangangahulugan na ang artistikong o literaryong paggawa, database, o iba pang materyal na kung saan ang Tagapagpapalisensiya ay nagpa-aplay sa Lisensiyang Pampubliko. +h. **Licensed Material** nangangahulugan na ang pagka masining o gawain na pampanitikan, database, o iba pang Materyal kung saan ang tagapaglesensya ay nilalapat itong Pampublikong Lesensya. -i. **Mga Karapatang Lisensiyado** ay nangangahulugan na ang mga karapatan na na-i-grant sa Iyo ay subjek sa mga termino at mga kondisyon ng Lisensiyang Pampublikong ito, kung saan limitado sa lahat ng Kopyrayt at Kaparehas na mga Karapatan na naka-apply sa Iyong paggamit sa Materyal na Lisensiyado at ang Tagapagpapalisensiya ay awtoritiya na mag-lisensiya. +i. **Licensed Rights**nangangahulugan na ang karapatan ay ipagkakaloob sa iyo sa termino ng paksa at mga kondisyon ng publikong lesensya na ito, kung saan limitado ang lahat ng karapatang magpalathala at halintulad sa karapatan na ilalapat sa iyong gamit na Materyal na Lesensya at awtoridad ng tagapaglesensya para sa lesensya. -h. **Tagapagpapalisensiya** ay nangangahulugan na (mga) indibibwal o (mga) entitiya na makapag-grant ng mga karapatan na napapabilang sa Lisensiyang Pampubliko. +h. **Lincensor** nangangahulugan na ang indibidwal(s) o mga entity ng karapatan sa ilalim ng pampublikong lesensya. -i. **HindiKomersiyal** ay nangangahulugan na hindi primaryong nakalaan para sa o nakadirektahan patungo sa kalamangang komersiyal o monetaryong kompensasiyon. Para sa mga layunin sa Lisensiyang Pampubliko nito, ang palitan sa Materyal na Lisensiyado kapalit ang ibang materyal ay subjek sa Kopyrayt at Kaparehas na mga Karapatan sa digital na pag-file-sharing o mga parehong pamamaraan ay HindiKomersyal sa kondisyong walang pagbayad ng monetariyong kompensasiyon sa koneksyon sa pagpapalitan. +i. **NonCommercial** nangangahulugan na hindi ukol sa nilaan o direkta patungo sa komersyal sa bentahi ng gantimpala sa pananalapi. Para sa mga layunin ng publikong Lesensya na ito, ang palitan ng lesensya sa Materyal at iba pang materyal ay paksa sa karapatang magpalathala at kahalintulad sa karapatan mula sa digital na pagbahagi ng paly kahalintulad sa nangangahulugan na NonCommercial ang nakalaan na ito ay walang pambayad sa pananalapi sa koneksyon kasama ang palitan. -j. **Mag-share** ay nangangahulugang ang pagbibigay ng materyal sa publiko sa kahit anumang mga paraan o proseso na nangangailangan ng permisyon na napapabilang sa Mga Karapatan sa Lisensiyado, kagaya ng reproduksyon, pagpapakita sa publiko, performans sa publiko, distribyuson, diseminasyon, komunikasuon, o ang pag-aangkat, at ang paggawa sa materyal na maging magagamit para sa publiko kasama na ang mga paraan na ang mga miyembro ng publiko na magkaroon ng pag-kases sa materyal mula sa isang lugar at sa oras na pinipili nila nang pgkakaindibidwal na napili nila. +j. **Share**nangangahulugan na maglaan ng materyal para sa publiko sa kahit anong paraan o proseso na nangangailangan ng permiso sa ilalim ng Lesensyadong pang Karapatan, kagaya ng pagpaparami, pampublikong pagpapakita, pampublikong pagganap, pagsasabog, kumonikasyon o pag-angkat, at para magawa ang materyal na gagamitin sa pampublikong kasama ang mga pamamaraan ng mga miyembro para ma-access ang publikong materyal mula sa lugar at tamang oras na napili nila sa bawat isa. -k. **Sui Generis Database ng mga Karapatan** ay nangangahulugan na mga karapatan maliban pa sa kopyrayt na nagresulta mula sa Direktiba 96/9/EC ng Parlaymento ng Europyano at sa Konseho sa ika-11 ng Marso 1996 para sa legal na proteksyon ng mga database, na namendahan at/o napagtagumpayan, kabilang na ang iba pang mga esensyal na mga karapatang ekwibalent kahit saan man sa daigdig. +k. **Sui Generis Database Rights**nangangailangan na ang karapatan sa karapatang magpalathala ay nag reresulta derekta mula sa 96/9/EC ng Europa Parlyamento at ng konseho noong 11 Marso 1996 legal na proteksyon sa mga database bilang wasto at/o na nagtagumpay, halintulad ng iba pa katumbas ng esensyal sa karapatan kahit saan panig ng mundo. -l. **Ikaw** ay nangangahulugan na ang indibidwal or entitiya na nagsasanay sa mga Karapatang Nakalisensya na napapabilang sa Lisensiyang Pampubliko. Ang Iyo ay mayroong katumbas na kahulugan. +i.**You**nangangahulugan na ang indibidwal o pag gamit ng entidad sa Karapatan ng Lesensya sa ilalim ng Publikong Lesensya, mayroon kang pagtugon sa kahulugan. -### Ika-2 na Seksyon - Iskop. +### Seksyon 2 -Saklaw. -a. ***Paggawad ng lisensya.*** +a.***magbigay ng lisensya.*** -1. Sakop sa mga termino at mga kondisyon ng Lisensyang Pampubliko, and tagapagpapalisensiya ay gagawad sa Iyo ng isang pandaigdigang, libreng-royaltiya, hindi sub na lisensiya, hindi ekslusibo, hindi rebokable na lisensya para gamitin ang Mga Karapatan sa Nakalisensya sa Materyal na Nakalisensya sa: +1. Ang paksa sa mga termino at kondisyon para dito sa publikong lesensya, ang tagapaglesensya ay pagkakalooban ka sa buong mundo, Libreng royalidad, di-sublicensable, hindi eksklusibo, hindi mababawi na ehersisyo sa Karapatan ng Lesensya ng Materyal na Lesensyang ito: - A. mag-reprodyus at Mag-share sa Materyal na Lisensyado, sa kabuuan o sa parte, para sa HindiKomersyal na mga layunin lamang ito; at + A. muling paghayag at pag bahagi ng Materyal na Lesensya, sa kabuuang parte, para sa layunin lamang ng NonCommercial: at - B. mag-prodyus at mag-reprodyus, pero hindi Mag-share, Magkupkop ng Materyal para sa HindiKomersyal na mga layunin lamang. + B: lumikha at muling paghayag, ngunit hndi maaaring ibahagi, Inangkop na materyal para sa NonCommercial ng mga layunin lamang. -2. **Mga Eksepsyon at Mga Limitasyon.** Para sa maka-iwas sa pagduda, kung saan ang mga Eksepsyon at Mga Limitasyon ay ina-aplay sa Iyong paggamit, ang Lisensiyang Pampubliko ay hindi nag-a-aplay, at hindi Mo na kailangan na i-kumpleto kasama ang mga termino at mga kondisyon nito. +2. **mga exepyions at limitasyon.**Para sa pag iwas sa pangamba, kung saan ang mga pasubali at mga limitasyon ay ilalapat para ito ay magamit, Ang pampublikong Lesensya ay hindi dapat ilapat, at ikaw ay hindi na ngangailangan na umayon sa mga termino at mga kondisyon. -3. **Termino.** Ang termino para sa Lisensyang Pampubliko ay naka-espesipika sa ika-6(a) na Seksyon. +3. **Term** Ang termino ng Pampublikong Lesensya ay natukoy sa Seksyon 6(a). -4. **Medya at mga format; teknikal na mga modipikasyon na pinapayagan.** Ang tagapagpapalisensya ay nag-awtorisa sa Iyo na mag-sanay sa mga Karapatan na Lisensyado sa lahat ng medya at mga format maski ngayon ay kilala o pagkatapos nito naggawa, at para ang mga modipikasyon na teknikal ay magiging kailangan na gawin. Ang Tagapagpapalisensya ay aatras at/o papayag na hindi mag-assert sa kahit anumang karapatan o awtoridad para Ikaw ay bawalan mula sa paggawa ng kinakailangang mga modipikasyon na teknikal para i-exercise ang mga Karapatan sa Lisensyado, kasama na rito ang mga kinakailangang mga modipikasyon na teknikal para i-cirkumbent ang mga Hakbang na Teknolohikal na Epektibo. Para sa mga layunin nga Lisensyang Pampubliko nito, simpleng gumawa ng mga modipikasyon na naka-awtorisa sa pamamagitan ng ika-2(a)(4) na Seksyon na hinding-hindi nagpoprodyus ng Materyal na Kinukupkop. +4. **midya at mga pormat: technical modifications allowed.**Ang tagapaglesensya ay awtorisado ka na mag sanay sa Karapatan ng Lesensya sa lahat ng medya at mga pormat maging kilala ngayon o pagkatapos na malikha, at magawa ang teknikal na mga modipikasyon na kinakailangan gawin. Ang mga pag paubaya sa Tagapaglesensya at/o sangayon at hindi pagiit sa tama o pinagbabawalan ka ng awtoridad mula sa pag gawa ng teknikal na mga pagbabago sa pangangailangan para sanayin ang karapatan ng lesensyado. kasama ang teknikal na mga pagbabago sa pangangailangan para iwasan ang epektibong teknolohikal na mga pagsukat. Para sa layunin ng Pampublikong Lesensya, gawing simple ang mga awtorisadong pagbabago mula sa Seksyon na ito 2(a)(4) wag maglabas ng inangkop na materyal. - 1. **Pag-downstream sa mga tumatanggap.** + 1. **Ang mga tatanggap ng downstream.** - A. **Alok mula sa Tagapagpapalisensiya - Materyal na Lisensiyado.** Bawat resipyent sa Materyal na Lisensiyado ay awtomatikong nakakatanggap ng isang alok mula sa Tagapagpapalisensiya para makagamit sa mga Karapatan sa Nakalisensiya na napapabilang sa mga termino at mga kondisyon ng Lisensiyang Pampubliko na ito. + A. **ang alok galing sa Licensor - Liscensed Material.** Bawat tatanggap ng Lesensyadong Material ay awtomatikong makakatanggap ng mga pagmungkahi mula sa pag sasanay ng karapatan sa tagapaglesensya termino at mga kondisyon ng Pampublikong Lesensya na ito. - B. **Walang mga restriksyon na pang-downstream.** Ikaw ay maaaring hindi mag-offer o mag-lapat ng kahit anumang adisyonal o magkakaibang mga termino o mga kondisyon dito, o mag-aplay sa kahit anumang mga Hakbang na Pangteknolohikal na Epektibo, ang Materyal na Lisensiyado sa paggawa ng mga restrik na pagsasanay sa mga Karapatang Nakalisensiyado sa numang resipyent sa Materyal na Lisensiyado. + B. **walang mga limitasyon ang downstream.** Maari kang sumangguni o magpataw ng kahit ilan na dagdag o magkaibang tema o kondisyon, o pag-apply ng kahit anong epektibong Teknolohiya na masusukat ito. ang Materyal na Lesensya ay pinag babawal ang pag gawa ng pagsasanay sa Karapatan ng Lesensya mula sa tatanggap ng Materyal na Lesensya. - 2. **Walang Pagkakaendorso.**Walang ni isang mga konstityut sa Lisensiyang Pampubliko o maaaring maka-construe bilang isang permisyon para maka-asert o maka-implay na Ikaw ay, o na Iyong paggamit sa Materyal na Lisensiyado, naka-konektado sa, o naka-sponsor, inendorso, gina-grant sa opisyal na istatus, ang Tagapagpapalisensya o iba pang mga nakalaan sa atribyusyong natanggap na naprovide sa ika-3(a)(1)(A)(i) na Seksyon. + 2. **walang pag-endorso.** Wala dito sa Publikong Lesensya ang bumubuo o siguro naipaliwanag bilang isang permiso para igiit o ipahiwatig na ikaw ay, o gamit ang iyong Materyal na Lesensya ay konektado kasama ang, taga-taguyod na nag indorso, ipagkaloob ang opisyal na estado, ang Tagapaglesensya o iba pang itinalaga na makatanggap ng paratang sa pag laan ng seksyon 3(a)(1)(A)(i). -b. ***Iba pang mga karapatan.*** +b. ***ibang mga karapatan.*** -1. Mga karapatang moral, kagaya ng sa karapatan sa integridad, ay hindi lisensiyado na napapabilang aa Lisensiyang Pampubliko, o publisidad, pribasiya, at/o iba pang kaparehas na karapatang pang-personalidad; gayonpaman, sa ekstent na posible, ang Tagapagpapalisensya ay nagwi-waive at/o pumapayag na hindi i-asert ang anumang mga karapatan na hinhawak ng Tagapagpapalisensiya sa ekstent na limitado na kinakailangan para mapayagan Ikaw na maka-gamit sa mga Karapatan ng Lisensiyado, ngunit kung hindi ay. +1. Karapatang moral, katulad ng Tamang integredad, ay hindi lesensyado sa ilalim ng Pampublikong Lesensya, mga lantad, pananahimik, at/ o iba pang kahalintulad na karapatan ng personalidad, para sa posibleng lawak, talikdan ang mga Tagapaglesensya at/o sangayon hindi sa igiit sa kahit anong gagampanan ng tagalesensya sa limitadong lawak na kinakailangan para payagan ka sa pagsanay ng Karapatan sa paglesensya, ngunit hindi na kung itoy hindi man. -2. Mga Karapatan sa patent at trademark ay hindi lisensiyado sa Lisensiyang Pampublikong ito. +2. Ang Maliwanag at tatak ng karapatan ay hindi lesensyado sa ilalim ng Pampublikong Lesensya. -3. Sa ekstent na posible, ang Tagapagpapalisensya ay nagwi-waive sa anumang karapatan para maka-kolekta ng mga royaltiya mula sa Iyo para maka-eksersays sa mga Karapatan ng Lisensiyado, mapa-direkta o sa pamamagitan ng nangongolektang pamamamayan na nappabilang da ano mang boluntaryong o nawi-waive na istatutorya o pwersahang iskema sa paglilisensya. Sa lahat ng mga kaso ang Tagapagpapalisensya ay nagre-reserba ng ekpres sa anumang karapatan para maka-kolekta kagaya ng mga royaltiya, kasama na kung kailan ang Materyal na Losensiyado ay nagamit sa iba pang mga layunin na HindiKomersiyal. +3. Para sa posibleng lawak, ang mga pagpapaubaya ng lesensyado sa kahit anong karapatan na kolektahin mula saiyo ang pagsasanay ng Karapatan ng Lesensya, kung derekta o hanggang sa pag kolekta sa lipunan sa ilalim ng kahit ilang bolontaryo o pagpapaubaya ayon sa batas o sapilitang pamamaraan ng Lesensya. Sa lahat ng mga kaso ang Tagapaglesensya ay hayagang irereserba ang kahit anong mga karapatan na kolektahin katulad ng mga royalty, Kabilang ang lesensya kung saan ang Materyal ay gamit para sa ibang NonCommercial na layunin. -### Ika-3 na Seksyon - Mga Kondisyon sa Lisensya. +### Seksyon 3 -Mga Kondisyon ng Lesensya. -Ikaw ay mag-eksersays sa mga Karapatan ng Lisensiyado ay ginawang subjek sa pag-ekspres para sa mga sumusunod na kondisyon. +Ang iyong pagsasanay sa karapatan ng Lesensya ay hayagang gawa ng paksa sa mga sumusunod na kundisyon. -a. ***Atribyusiyon.*** +a. ***pagpapalagay.*** -1. Kung Ikaw ay Mag-Share sa Materyal na Lisensyado, kailangan Mong: +1. Kung ibabahagi mo ang Materyal sa Lesensya. Dapat kang: - A. I-retain ang mga sumusunod kung ito ay sinusuplayan ng Tagapagpapalisensya ng Materyal na Lisensyado: + A. panatilihin ang sumusunod kung ito ay sumusunod sa tagapaglesensya kasama ang Materyal na Lesensya: - i. identipikasyon ng (mga) gumagawa sa Materyal na Lisensyado at anumang ibang nakalaan para makatanggap ng atribyusiyon, sa anumang rasonableng pamamaraan na nai-rekwest ng Tagapagpapalisensya (kasama na ang pseudonym kung inilaan); - - ii. isang paalala sa kapyrayt; - - iii. isang paalala na nagre-refer sa Lisensiyang Pampublikong na ito; - - iv. isang paalala na nagre-refer sa disclaimer ng mga warrantiya; - - v. isang URI o hyperlink sa Materyal na Lisensyado para sa ekstent ng rasonableng pagpa-prakris; + i. pagkakakilanlan ng (mga) lumikha ng Materyal na Lesensya at iba pang nakatalagang tatanggap ng pagpapalagay, sa kahit anong rason na hiling ng tagapaglesensya (kasama ang sagisag sa panulat na nakatalaga); ii. iii. iv. v. ang isang URI o hyperlink sa mga lisensyadong materyal ng mga saklaw ng rason na magagwa; - B. iindika kung Ikaw ay nakapag-modifika sa Materyal na Lisensyado at nag-retain ng indikasyon sa anumang mga nakaraang mga modipikasyon; at + B. isaad kung iyong binago ang Materyal na Lesensya at mapanatili ang isang idikasyon ng anumang nakaraan na pag babago; at - C. i-indika ang Materyal na Lisensyado ay naka-lisensya na napapabilang sa Lisensyang Pampubliko, at isama na ang teksto ng, o ang URI o hyperlink sa, Lisensyang Pampubliko na ito. + C. isaad na ang Materyal na Lesensya ay lesensyado sa ilalim ng Pampublikong Lesensya, at isama ang teksto ng, o URI o hyperlink nito, sa Pampublikong Lesensya na ito. - Para sa pag-iiwas ng pag-aalinlangan, Ikaw ay walang permisyon sa Lisensyang Pampublikong ito na makapag-Share sa Materyal na Kinupkop. + Para sa pag-iwas ng pag-aalinlangan, Wala kang pahintulot na permiso sa ilalim ng Pampublikong Lesensya na ito para Ibahagi sa Naaangkop na Materyal. - 1. Ikaw ay maaaring masisiyagan sa mga kondisyon sa ika-3(a)(1) na Seksyon sa anumang rasonableng pamamaraan basi sa medyum, mga pamamaraan, at konteksto na kung saan Ikaw ay Nag-Share sa Mayeryal na Lisensyado. Halimbawa, ito ay maaaring rasonable na makapagsisiya sa mga kondisyon sa pamamagitan ng pagpo-provide ng isang URL o hyperlink sa pinagkukunan na may kasamang impormasyong kinakailangan. + 1. Kailngan na masiyahan ka sa mga kondisyon sa Seksyon 3(a)(1) sa kahit anong resonable na paraan base sa medyum, nangangahulugan, at konteksto kung saan maari mong ibahagi ang Lesensyadong Materyal. Halimbawa, ito ay maaaring resonable para masiyahan sa mga kondisyon sa pamamagitan ng pagbibigay ng URI o hyperlink para sa mapagkukunan kasama ang kinakailangan na impormasyon. - 2. Kung ito ay nai-rekwest ng Tagapagpapalisensya, Ikaw ay dapat magtanggal ng anumang impormasyon na ni-rekwayr sa ika-3(a)(1)(A) na Seksyon sa ekstent ng pagpapapraktis na rasonable. + 2. Kung hiling ng Tagapaglesensya, Kailangan mong alisin ang kahit anong impormasyon na kailangan sa Seksyon 3(a)(1)(A) sa lawak ng makatuwiran. -### Ika-4 na Seksyon - Mga Karapatan sa Database na Sui Generis. +### Seksyon 4 -mga lahi ng Sui at mga karapatan ng Database. -Kung saan ang mga Karapatan sa Lisensyado ay kasama ang mga Karapatan sa Database na Sui Generies na na-aplay sa Iyong paggamit sa Materyal na Lisensyado: +Kung saan ang Karapatan ng Lesensya ng Sui Generis Database mga karapatan ay mailapat sa iyong paggamit ng Lesensyadong Materyal: -a. para sa pag-iiwas ng pag-aalinlangan, ang ika-2(a)(1) na Seksyon ay nag-grant sa Iyo ng karapatang makapag-ekstrak, makagamit muli, makapag-reprodyus, at maka-Bahagi sa lahat o isang porsyon na substansyal sa mga nilalaman sa database para sa mga layuning HindiKomersyal lamang at sa pagpapalagay na hindi Mo nai-Share ang Materyal na Kinupkop; +a. para sa pag-iwas sa pagdududa. eksyon 2(a)(1) nagbibigay saiyo ng karapatan na kunin, gamitin, magparami at ibahagi ang lahat o ang malaking bahagi ng mga nilalaman ng database para sa NonCommercial lamang na hangarin at nakalaan na hindi mo maaring ibahagi ang Materyal; -b. kung Ikaw ay nagsama sa lahat o mga porsyon na substansiyal sa mga nilalaman ng database sa database na kung saan Ikaw ay mayroong Mga Karapayan sa Database na Sui Generis, kung kayat ang database na kung saan Ikaw ay mayroong Mga Karapatan sa Database na Sui Generis (ngunit hindi aa mga indibidwal na mga kontento nito) ay isang Materyal na Kinupkop; at +b. kapag isinama mo lahat o ang isang matibay na bahagi ng mga nilalaman ng database sa kung saan ang database na meron ka sa Sui Generis Database Rights, Kung saan ang database na meron ka ng Sui Generis Database Rights (ngunit hindi ang indibidwal na nilalaman nito) na Hango sa Materyal; at -c. Kailangan mong i-komplay ang mga kondisyon sa ika-3(a) na Seksyon kung Ikaw ay Nag-share sa lahat o porsyong substansiyal sa mga nilalaman ng database. +c. Kailangan mong sumunod sa mga kundisyon sa Seksyon 3(a) kung ibinahagi mo lahat o ang malaking bahagi ng mga nilalaman ng database. -Para sa pag-iiwas ng pag-aalinlangan, ang ika-4 na Seksyon ay nagsusuplementa at hindi pumapalit sa Iyong mga obligasyon sa Lisensyang Pampublikong ito na kung saan kasama ang ibang Kapyrayt at Mga Karapatang Kapareha sa Mga Karapatan ng Nakalisensya. +Para sa pag-iwas sa pag-aalinlangan, ang Seksyon 4 nang mga supplement na ito ang iyong obligasyon ay hindi mapapalitan sa ilalim ng Pampublikong Lesensya na ito kung saan ang Karapatan ay kasama sa Copyright at kapareha na Karapatan. -### Ika-5 na Seksyon - Disclaimer sa mga Warantiya at Limitasyon sa Layabilidad. +### Seksyon 5 - Ang Disclaimer ng mga warranty at limitayon ng pananagutan. -a. **Maliban nalang kung ina-undertake ng Tagapagpapalisensya ng magkahiwalay, sa posibleng ekstent, ang Tagapagpapalisensiya ay nag-aalok ng Materyal na Lisensyado bilang-ang at bilang-magagamit, at hindi gumagawa ng mga representasyon o mga warantiya sa anumang klase na nagkokonsern sa Materyal na Lisensiyado, kahit ekspres, naka-imolay, istatutorya, o iba pa. Kasama na dito ang, walang limitasyon, mga warantiya ng titulo, merkantabilidad, pagkaka-angkop para sa isang partikur na layinin, hindi-infringement, akyurasiya, o ang presensiya o absensiya ng mgakamalin, kahit o hindi kilala o nadidiskubre. Kung saan ang mga disklimer ng mga warantiya ay hindi pinapayagan sa buong o sa parteng, ang disklimer na ito ay maaaring hindi makaka-aplay sa Iyo.** +a. **Maliban na lang kung hiwalay na isinagawa ng tagapaglesensya, hanggang sa posible, ang alok ng tagapaglesensya sa Materyal na Lesensya bilang parehas at bilang meron, at gawin ng walang garantiya ng kahit anong pag-aalala sa Materyal na Lesensya, kahit na mabilis, ipahiwatig, o iba pa man. Kasama ang mga ito, ng walang limitasyon, garantiya sa titulo, kakayahang makabenta, para sa partikular na hangarin, hindi pag-labag, pagliban sa talento o mga depekto, tumpak, o presensya o pagliban sa mga mali, hindi man alam o natutuklasan. Kung saan ang mga pag-tanggi ay hindi pinapayagan ang garantiya sa buong parte, ang disclaimer na ito ay hindi maaring ilapat sa iyo.** -b. **Sa ekstentong posible, sa walang pangyayari ang Tagapagpapalisensya ay maaaring maging layable sa Iyo sa anumang teoryang legal (kasama na ang, walang limitasyon, pagpapakabaya) o kaya ay para sa anumang direktang, espesyal, hindi direkta, insidental, konsekwensyal, punitibo, eksemplaryo, o ibang mga lugi, mga paggugol, mga gastos, o mga sira na lumitaw sa Lisensyang Pampublikong ito o ang paggamit sa Materyal na Lisensyado, kahit na kung ang Tagapagpapalisensya ay inabisuhan sa posibilidad kagaya ng mga pagkakalugi, mga pagugol, mga gastos o mga pagkasira. Kung saan ang isang limitasyon ng layabilidad ay pinapayagan ng buo o sa parte, ang limitasyong ito ay hindi mai-aplay sa Iyo.** +b. ** sa posibleng lawak, kung saan hindi mananagot ang Tagapaglesensya sa iyo sa kahit anong legal na teyorya (ang kasama, walang limitasyon, kapabayaan) o kung hindi man sa kahit saang derekta, espesyal, hindi derekta, hindi sinasadya, kinahinatnan, pagparusa, kapuri-puri o ibang pagkawala. halaga, mga gastos, o sira sa paglitaw dito sa Pampublikong Lesensya o gamit ang Materyal na Lesensya, kahit na ang Tagalesensya ay naabisuhan ng posibilidad ng kahit anong mga pagkatalo, halaga, mga gastusin, o mga sira. Kung saan ang limitasyon sa pananagutan ay hindi pinahihintulutan sa Kabuuang parte, ang limitasyon na ito ay hindi mai-lalapat saiyo.** -c. Sa disklimer ng mga warantiya at limitasyon ng layabilidad na naipamigay sa itaas ay nararapat na mai-interpreta sa pamamaraang na, sa ekstentong posible, sa pinakamalapit na tinatanyang isang ganap na disklimer at waiver sa lahat ng mga layabilidad. +c. Ang disclaimer ng mga garantiya at limitasyon ng nakalaan na pananagutan sa taas ay dapat na bigyang kahulugan sa tamang pag uugali, Para sa posibleng lawak. lalo na sa higit-kumulang na pagganap ng disclaimer at pananagutan sa lahat. -### Ika-6 na Seksyon - Termino at Terminasyon. +### Seksyon 6 - Termino at Pagwawakas. -a. Ang Lisensiyang Pampublikong ito ay nag-a-aplay para sa termino ng Kapyrayt at Mga Karapatan sa Kapareha na lisensyado dito. Subalit, kung Ikaw ay nabigo sa pag-komplay sa Lisensyang Pampublikong ito, kung gayon ang Iyong mga karapatan ay awtomatikong mate-termina sa Lisensiyang Pampublikong ito. +a. Ang Pampublikong Lesensya ay ilalapat para sa tema ng Copyright at halintulad sa Karapatan ng Lesensyado dito. Gayunpaman, kapah ikaw ay nagkamali sa pag-comply sa Pampublikong Lesensya na ito, ang iyong karapatan sa ilalim ng Pampublikong Lesensya ay awtomatikong tapos na. -b. Kung saan ang Iyong karapatan sa paggamit sa Materyal na Lisensyado ay nai-termineyt sa ilalim ng ika-6(a) na Seksyon, ito ay nagsasabing muli: +b. Kung saan may karapatan na gamitin ang Materyal na Lesensya sa pagwakas sa ilalim ng Seksyon 6(a), ibalik ito: -1. sa petsang ito ang paglapastangan ay awtomatikong nalunasan, ipagpalagay na sa loob ng 30 na mga araw ng Iyong pagkadiskubre sa pagkakalapastangan ito ay nalunasan; o +1. awtomatiko bilang simula sa petsa ng paglabag ay magaling na, ibinigay ito ng magaling sa loob ng 30 na araw ng iyong na diskubre sa paglabag: o -2. sa sandaling na-ekpres ang pagkakasabing muli ng Tagapagpapalisensya. +2. sa muling pagbibigay ng pagpapahayag ng Tagapaglesensya. - Para sa pag-iiwas sa pagdududa, ang ika-6(b) na Seksyon na ito ay hindi nakakaapekto sa anumang karapatan ng Tapagpapalisensya na maaring makahanap ng mga remediya para sa Iyong mga pagsuway sa Lisensiyang Pampublikong ito. + Para maiwasan ang pag-dududa, ang seksyon 6(b) ay hindi maa-apektuhan ang kahit anong karapatan sa Tagapaglesensya maaring mag hanap ng mga remedyo para sa iyong mga paglabag sa Pampublikong Lesensya na ito. -c. Para sa pag-iiwas ng pagdadalawang-isip, ang Tagapagpapalisensya ay maaaring makapag-alok ng Materyal na Lisensyado sa ilalim ng mga termino nakahiwalay o mga kondisyon o ipatigil ang pagdidistribyut sa Materyal na Lisensyado kahit ano mang oras; ganunpaman, sa pagsagawa nito ay hindi makakapag-termineyt sa Lisensyang Pampublikong ito. +c. Para maiwasan ang pag dududa, ang tagapaglesensya ay nag aalok ng Materyal na Lesensya sa ilalim ng mag kahiwalay na mga termino o mga kondisyon para mapigilan ang pag-papasa ng Materyal na Lesensya sa kahit anong oras; gayunman, ang pag-gawa ay hindi mapapawalang bisa ng Pampublikong Lesensya na ito. -d. Ang ika-1, 5, 6, 7, at 8 na mga Seksyon ay nakaligtas sa terminasyon ng Lisensyang Pampublikong ito. +d. Mga Seksyon 1, 5, 6, 7, at 8 ang mabuhay sa terminasyon ng Pampublikong Lesensya na ito. -### Ika-7 na Seksyon - Iba Pang Mga Termino at Mga Kondisyon. +### Seksyon 7 - Iba pang mga Tuntunin at mga Kondesyon. -a. Ang Tagapagpapalisensya ay hindi nararapat na maisaklaw sa anumang adisyonal o mga terminong magkakaiba o mga kondisyon na nakomunika Mo maliban nalang sa pagpayag na naekspres. +a. Ang Tagapaglesensya ay hindi dapat nakatali ang naumang karagdagan o magkaibang mga tuntunin o mga kondisyon sa pakipagugnay saiyo maliban kung nag mamadali na pumayag. -b. Anumang mga pagkakaayos, mga pagkakaintindihan, o mga kasunduan ukol sa Materyal na Lisensiyado na hindi naisabi dito ay hiwalay at independente mula sa mga termino at kondisyon sa Lisensiyang Pampubliko na ito. +b. Kahit anong mga kaayusan, mga pagkakaintindihan, o mga pagkakasunduan hinggil sa Lesensyadong Materyal hindi nakasaad dito na magkahiwalay mula sa malayang mga tuntunin at mga kundisyon sa Pampublikong Lesensya. -### Ika-8 na Seksyon - Interpretasyon. +### Seksyon 8 - Interpretasyon. -a. Para sa pag-iwas ng pagdadalawang-isip, ang Lisensiyang Pampublikong ito ay hinding-hindi, at dapat hindi na nai-interpret sa, pag-redyus ng limit, pag-restrik, o pagpapataw ng mga kondisyon sa anumang paggamit sa Materyal na Lisensyado na maaaring magawa ng makatarungan na walang permisyon sa ilalim ng Lisensiyang Pampublikong ito. +a. Para maiwasan ang pag-dududa, ang pampublikong Lesensya na ito ay hindi, at hindi dapat na ma interpretasyon para, mabawasan. limitahan, pagbawalan, o mapatawan ng mga kondisyon sa kahit anong gamit na Materyal na Lesensya na maaring maging ayon sa batas na gamuwa ng walang permiso sa ilalim ng Pampublikong Lesensya na ito. -b. Sa ekstentong posible, kung anumang probisyon sa Lisensiyang Pampublikong ito ay tinuturing na hindi na maiisakatuparan, ito ay maaaring ma-awtomatikong mapagreporma sa ekstentong minimo na kinakailangan nang sa ganin ito ay magiging maiisakatapuran. Kung ang probisyon ay hindi maaaring mareporma, ito ay dapat nang putulin mula sa Lisensiyang Pampublikong ito na hindi nakaka-apekto sa pagkaka-sakatuparan sa natitirang mga termino at mga kondisyon. +b. Sa posibleng lawak, sa kahit anong probisyon ng Pampublikong Lesensya na ito ay hindi itinuturing maipatupad, ito dapat ay awtomatikong mareporma sa minimum na lawak na kinakailangan magawang maipatupad. Kung ang probisyon ay hindi maaring mabago. ito ay dapat na inihihiwalay mula sa Pampublikong Lesensya ng hindi naaapektuhan ang pagpapatupad ng natitirang mga tuntunin at mga kondesyon. -c. Walang termino o kondisyon sa Lisensiyang Pampublikong ito na mai-i-waive at walang pagpalya sa pagko-komplay na kinokonsente maliban nalang ko ito ay nagpakasunduan na inekspres ng Tagapagpapalisensiya. +c. Walang tuntunin o kondisyon sa Pampublikong Lesensya na ito at ito dapat ay talikdan at walang pagkakamali upang sumunod sa paghayag at payag sa Tagapaglesensya. -d. Walang bagay sa Lisensiyang Pampublikong ito ay nagkokonstityut o maaaring mapag-interpret bilang isang limistasyon sa, o waiver ng, anumang mga prebilihiyo at mga immunidad na maa-aplay sa Tagapagpapalisensiya o sa Iyo, kasama mula sa mga prosesong legal ng anumang hurisdjkasyon o awtoridad. +d. Wala sa Pampublikong Lesensya ng mga bumubo o maaring mabigyang-kahulugan bilang limitasyon sa, o pagwawaksi, ng kahit anong pribilehiyo at kaligtasan na mai-lalapat sa Lesensyado i ikaw, kasama ang mula sa mga legal na pag-proseso ng kahit anong hurisdiksyon o awtoridad. -> Ang Creative Common ay hindi isang party sa mga lisensiyang pampublikong nito. Gayunpaman, ang Creative Commons ay maaaring makapaghalal para mai-aplay ang isa sa kanilang mga lisensiyang pampublikong ito upang ang materyal na ipu-publish at sa mga instansyang iyon na makokonsiderang bilang ang "Tagapagpapalisensiya." Maliban nalang yung para sa layuning limitado ang pag-iindika sa material na naipabahagi sa ilalim ng isang lisensiyang pampubliko ng Creative Commons o kaya'y pinermisohan ng nai-publish na mga polisiya ng Creative Commons sa [creativecommons.org/policies](http://creativecommons.org/policies), ang Creative Commons ay hinding-hindi nag-a-awtorisa sa paggamit ng "Creative Commons" na trademark o anumang ibang trademark o logo ng Creative Commons na walang prayor na konsent nito kasama ang, walang limitasyon, sa koneksyon ng anumang mga hindi na-awtorisang pagmo-modipika sa anumang mga lisensiyang pampubliko nito o anumang ibang pagkakaayos, mga pagkakaintindihan, o mga kasunduan na nakaukol sa paggamit sa materyal na lisensiyado. Para sa pag-iwas ng pagdadalawang-isip, ang talatang ito ay hindi pumoporma ng parte sa mga lisensyang pampubliko. +> Ang karaniwang paglikha ay hindi partido sa pampublikong lesensya na ito. Sakabila ng, pangkaraniwang paglikha maaring mag talaga at maglapat ng kahit isa sa pampublikong tagapaglesensya para sa materyal at mga tagapaglathala at iyong mga pagkakataon ay maaring isaalang-alang sa "Lesensyado" liban sa limitadong layunin ng nagsasaad na ang materyal ay ibinabahagi sa ilalim ng pangkaraniwang paglikha na pampublikong lesensya o o bilang pinapayagan mula sa pangkaraniwang paglikha ng mga patakaran na nailathala [creativecommons.org/policies](http://creativecommons.org/policies), Ang pangkaraniwang paglikha ay hindi nag bibigay ng awtorisadong pag-gamit sa tatak "pangkaraniwang paglikha" o kahit anong logo ng tatak ng pangkaraniwang paglikha ng walang nauna na nakasaad sa kasamang pahintulot, walang limitasyon, sa koneksyon ng kahit sinong hindi awtorisadong mga modipikasyon sa kahit anong pampublikong mga lesensya o kahit anong kasunduan, hindi pagkakaunawaan. o mga napagkasunduan tungkol sa paggamit ng lesensyadong materyal. Para maiwasan ang pagdududa. ang talata na ito ay hindi bahagi ng mga lisensyang pampubliko. > -> Ang Creative Commons ay maaaring mai-kontak sa creativecommons.org \ No newline at end of file +> Ang ang pangkaraniwang paglikha ay maaring nakipag ugnayan sa creativecommons.org \ No newline at end of file diff --git a/tl/LICENSE/CC BY-SA 4.0.md b/tl/LICENSE/CC BY-SA 4.0.md index 274db8eb0..6f601c030 100644 --- a/tl/LICENSE/CC BY-SA 4.0.md +++ b/tl/LICENSE/CC BY-SA 4.0.md @@ -68,102 +68,99 @@ a. ***Pagkaloob ng Lisensiya.*** C. **Walang restriksyon ng pag-downstream.** Ikaw ay hindi maaring makapag-alok o maglapat ng kahit anong karagdagan o ibang mga termino at kondisyon sa, o magtalaga ng kahit anong Epektibong Teknolohikal na Hakbang sa, Lisensiyadong Materyal kung ang paggawa nito ay pinahihigpitan sa pagsasagawa ng Mga Lisensiyadong Karapatan ng kahit anong mga tagatanggap ng Lisensiyadong Materyal. -6. **No endorsement.** Nothing in this Public License constitutes or may be construed as permission to assert or imply that You are, or that Your use of the Licensed Material is, connected with, or sponsored, endorsed, or granted official status by, the Licensor or others designated to receive attribution as provided in Section 3(a)(1)(A)(i). +6. **Walang pag-endorso.** Wala sa kahit anong Pampublikong Lisensya ang magtatag o pakahulugan bilang permiso para sa magsaysay o ipahiwatig na ikaw ay, o na ikaw ay gumagamit ng Lisensyadong Materyal ay, Konektado sa, o magtaguyod, pagtibayin o ipagkaloob sa opisyal na estado mula sa, Lisensyado o ibang itinalaga para makatanggap ng pagpapalagay bilang ibinigay sa Seksyon 3(a)(1)(A)(i). -b. ***Other rights.*** +b. ***Ibang karapatan.*** -1. Moral rights, such as the right of integrity, are not licensed under this Public License, nor are publicity, privacy, and/or other similar personality rights; however, to the extent possible, the Licensor waives and/or agrees not to assert any such rights held by the Licensor to the limited extent necessary to allow You to exercise the Licensed Rights, but not otherwise. +1. Ang Karapatan na Moral, katulad ng tamang interedad, ay hindi lisensyado sa ilalim nitong Pampublikong Lisensya. o lahat ay publisidad, pribado, at/o iba pang katulad na karapatan sa persinalidad, gayunpaman, para sa posibleng saklaw, ang Tagapaglisensya naiurong at/o payag hindi para sa magsaysay sa kahit anong karapatan na gaganapin sa pamamagitan ng Tagapaglisensya para sa Limitadong lawak na kinakailangan para payagan sa pagsanay ng Karapatan ng Lisensya, ngunit hindi man kung ito ay sa ibang paraan. -2. Patent and trademark rights are not licensed under this Public License. +2. Patentado at tatak ng karapatan ay hindi lisensyado sa ilalim ng ibang Pampublikong Lisensya. -3. To the extent possible, the Licensor waives any right to collect royalties from You for the exercise of the Licensed Rights, whether directly or through a collecting society under any voluntary or waivable statutory or compulsory licensing scheme. In all other cases the Licensor expressly reserves any right to collect such royalties. +3. Pasa sa posibleng lawak, Ang tagapaglesensya ay talikdan ang kahit anong karapatan sa pag kolekta ng mga pagkakahari mula sa iyo para sa pagsasanay ng Lisensyadong Karapatan, maging ang direkta o sa pamamagitan ng pagkoleta ng samahan sa ilalim ng bolontaryo o waivable statutory o puwersahan na pamamaraan ng Lisensya. Sa lahat ng ibang kaso ang tagapag lisensya hayagang ireserba ang mga karapatan sa pag kolekta ng royalties. -### Section 3 – License Conditions. +### Seksyon 3 - Lisensyadong mga Kondisyon. -Your exercise of the Licensed Rights is expressly made subject to the following conditions. +Saiyong pagsasanay sa Lisensyadong karapatan ay hayagang gawa sa paksa para sa mga musunod na kondisyon. -a. ***Attribution.*** +a. ***Pagpapalagay.*** -1. If You Share the Licensed Material (including in modified form), You must: +1. Kung ipapamahagi mo ang Lisensyadong Materyales ( kabilang ang mga baguhin ang porma), Kailangan mo: - A. retain the following if it is supplied by the Licensor with the Licensed Material: + A. itago ang mga kasunod kung ang palitan mula sa Tagapaglisensya kasama ang Materyal na Lisensya: - i. identification of the creator(s) of the Licensed Material and any others designated to receive attribution, in any reasonable manner requested by the Licensor (including by pseudonym if designated); + i. ang pagkilanlan ng (mga) manlilikha ng Lisensyadong Materyales at kahit anong hinirang sa matatamo na pagpapalagay, sa kahit anong pakiusap na paraan sa kahilingan ng Tagapaglisensya (kasama ang nakatalaga na sagisag). + ii. iii. ang abiso para isangguni dito sa pampublikong lisensya; - ii. a copyright notice; + iv. ang abiso para tukuyin dito ang pagkakaila sa mga warrantie; - iii. a notice that refers to this Public License; - - iv. a notice that refers to the disclaimer of warranties; - - v. a URI or hyperlink to the Licensed Material to the extent reasonably practicable; + v. ang URI o hyperlink para sa lisensyadong materyales sa pinaka saklaw ng resonable na maisasagawa; - B. indicate if You modified the Licensed Material and retain an indication of any previous modifications; and + B. palatandaan kung ikaw ay binago ang Tagapaglisensya ng Materyales ay mananatili sa indikasyon ng kahit anong nakaraan na mga modipikasyon; at - C. indicate the Licensed Material is licensed under this Public License, and include the text of, or the URI or hyperlink to, this Public License. + C. magpakita ng Lisensyadong Materyales ang Lisensya ay nasa ilalim ito ng pampublikong Lisensya, at isinama ang teksto ng, o ang URI o hyperlink para, sa pampublikong Lisensya na ito. -2. You may satisfy the conditions in Section 3(a)(1) in any reasonable manner based on the medium, means, and context in which You Share the Licensed Material. For example, it may be reasonable to satisfy the conditions by providing a URI or hyperlink to a resource that includes the required information. +2. Maaari kang masiyahan ang mga kondisyon sa Seksyon 3(a)(1) sa kahit anong makatwiran na pamamaraan base sa kainaman ng, mga kahulugan, at konteksto kung saan ibinahagi ang Lisensyadong materyales. Halimbawa, ito man ay resonable para masiyahan sa mga kondisyon mula sa paglalaan ng URI o hyperlink para sa makukunan na iyon kasama ang mga kinakailangan na impormasyon. -3. If requested by the Licensor, You must remove any of the information required by Section 3(a)(1)(A) to the extent reasonably practicable. +3. Kung hiniling ng Tagapaglisensya, Kailangan mong tanggalin ang kahit na anong kaalaman na kinakailangan sa Seksyon 3(a)(1)(A) sa lawak ng resonable na maisasagawa. -b. ***ShareAlike.*** +b. ***Ibahagi sa Kapwa.*** -In addition to the conditions in Section 3(a), if You Share Adapted Material You produce, the following conditions also apply. +Ang karagdagan sa mga kondisyon sa Seksyon 3(a), kung ibinahagi mo ang Halaw sa Materyal na iyong ilabas, ang mga sumusunod na kondisyon ay i-apply din. -1. The Adapter’s License You apply must be a Creative Commons license with the same License Elements, this version or later, or a BY-SA Compatible License. +1. Ang mga Halaw sa Lisensya kailangan mo na mag-apply at kinakailangan na Malikhain sa mga Pangkaraniwan na lisensya kasama ang katulad na Elemento ng Lisensya, Ang bersyon na ito o mamaya, o ang BY-SA sa Magkasundo na Lisensya. -2. You must include the text of, or the URI or hyperlink to, the Adapter's License You apply. You may satisfy this condition in any reasonable manner based on the medium, means, and context in which You Share Adapted Material. +2. Kailangan mong isama ang teksto sa, o ang URI i hyperlink sa, ang mga Halaw sa Lisensya na iyong i-apply. Kailangan mong masiyahan sa kondisyon na ito sa kahit anong resonable na pamamaraan base sa katamtaman, nangangahulugan, at konteksto kung saan ibinahagi ang iyong Halaw na Materyal. -3. You may not offer or impose any additional or different terms or conditions on, or apply any Effective Technological Measures to, Adapted Material that restrict exercise of the rights granted under the Adapter's License You apply. +3. Hindi ka maaaring mag alok o maggiit ng kahit anong karagdagan na mga tema o mga kondisyon sa, i-apply ang Epektibong Teknolohiya sa mga sukat para, Ang Halaw sa Materyal na paghigpitan ang kasanayan sa karapatan na ipinagkaloob sa ilalim ng mga Halaw na Lisensya na iyong i-apply. ### Section 4 – Sui Generis Database Rights. -Where the Licensed Rights include Sui Generis Database Rights that apply to Your use of the Licensed Material: +Kung saan ang Karapatan sa Lisensya kasama ang Sui Generis Database Rights na i-apply sa iyong gamit sa Lisensyadong Materyal: -a. for the avoidance of doubt, Section 2(a)(1) grants You the right to extract, reuse, reproduce, and Share all or a substantial portion of the contents of the database; +a. para sa pagiwas sa pagaalinlangan, Seksyon 2(a)(1) ipagkakaloob sayo ang karapatan na kunin, gamitin muli, magparami, at ibahagi ang lahat matibay na bahagi ng mga nilalaman sa database; -b. if You include all or a substantial portion of the database contents in a database in which You have Sui Generis Database Rights, then the database in which You have Sui Generis Database Rights (but not its individual contents) is Adapted Material, including for purposes of Section 3(b); and +b. kung isasama mo lahat ng matibay na bahagi ng nilalaman ng database kung saan mayroon kang Sui Generis Database Rights, pagkatapos ng database kung saan mayroon Sui Generis Database Rights (ngunit hindi indibidwal na mga nilalaman) na Halaw sa Materyal, kasama ang mga layunin sa Seksyon 3(b); at -c. You must comply with the conditions in Section 3(a) if You Share all or a substantial portion of the contents of the database. +c. kailangan mo sumunod kung saan ang mga kondisyon sa Seksyon 3(a) kung ibabahagi ang lahat ng matibay na bahagi ng nilalaman ng mga database. -For the avoidance of doubt, this Section 4 supplements and does not replace Your obligations under this Public License where the Licensed Rights include other Copyright and Similar Rights. +Para sa pag-iwas sa pag-dududa, itong Seksyon 4 ang mga supplement at hindi maisasauli ana iyong mga obligasyon sa ilalim ng Pampublikong Lisensya kung saan ang mga karapatan ay kasama sa ibang kopirayt at magkatulad na karapatan. -### Section 5 – Disclaimer of Warranties and Limitation of Liability. +### Seksyon 5 - Pagtatatwa sa mga garantiya at Limitasyon ng pananagutan. -a. **Unless otherwise separately undertaken by the Licensor, to the extent possible, the Licensor offers the Licensed Material as-is and as-available, and makes no representations or warranties of any kind concerning the Licensed Material, whether express, implied, statutory, or other. This includes, without limitation, warranties of title, merchantability, fitness for a particular purpose, non-infringement, absence of latent or other defects, accuracy, or the presence or absence of errors, whether or not known or discoverable. Where disclaimers of warranties are not allowed in full or in part, this disclaimer may not apply to You.** +a. **Maliban na lang kung magkahiwalay na isinasagawa ng tagapaglesensya, sa posibleng lawak, ang Tagapaglisensya ay nag alok ng mga Lisensyadong Materyal bilang parehas at bilang magagamit, at gagawin na walang representasyon o walang garantiya sa kahit anong tungkol sa Lisensyadong Materyal, kahit na mabilis, ipinahihiwatig, ukol sa batas, o iba pa. Ito ay mga kasama, ng walang limitasyon, garantiya sa titulo, kakayahan na ipagkaloob, sa kaangkupan para sa partikular na hangarin, hindi paglabag, ang kawalan sa pagtago o iba pang mga dipekto, tumpak, o presensya o pagliban sa mga mali, maging o hindi alam na matutuklasan. Kung saan ang mga pagtatatwa ay hindi garantisado ang buo o parte, ang pagtatatwa na ito ay hindi gamitin saiyo.** -b. **To the extent possible, in no event will the Licensor be liable to You on any legal theory (including, without limitation, negligence) or otherwise for any direct, special, indirect, incidental, consequential, punitive, exemplary, or other losses, costs, expenses, or damages arising out of this Public License or use of the Licensed Material, even if the Licensor has been advised of the possibility of such losses, costs, expenses, or damages. Where a limitation of liability is not allowed in full or in part, this limitation may not apply to You.** +b. **sa maaaring lawak, sa walang pangyayari ang Tagapaglisensya ay may pananagutan saiyo sa kahit anong legal na teyorya ( kabilang, walang limitasyon, kapabayaan) o hindi man sa kahit anong direkta, espesyal, hindi direkta, hindi sinasadya, resulta, nagpapahirap, dapat na tularan, o iba pang pagkawal, mga halaga, mga gastos, o sira manggaling sa Pampublikong Lisensya o gamit ang Lisensyadong Materyales, kahit na ang Tagalisensya na na abisuhan sa posibilidad gayon din ang mga pagkatalo, mga halaga, mga gastos, o mga sira. Kung saan ang Limitasyon sa pananagutan ay hindi pinahintulutan sa buong parte, ang limitasyon na ito ay hindi magagamit sa iyo.** -c. The disclaimer of warranties and limitation of liability provided above shall be interpreted in a manner that, to the extent possible, most closely approximates an absolute disclaimer and waiver of all liability. +c. Ang pagtatatuwa sa mga garantiya at limitasyon ng sagutin sa kundisyong sa itaas ay dapat ng bigyan ng kahulugan dun sa pag uugali, para sa posibling lawak. lalo na sa higit-kumulang na pangyayari ng disclaimer at pananagutan sa lahat. -### Section 6 – Term and Termination. +### Seksyon 6 – Termino at Pagwawakas. -a. This Public License applies for the term of the Copyright and Similar Rights licensed here. However, if You fail to comply with this Public License, then Your rights under this Public License terminate automatically. +a. Ang Pampublikong Lisensya at mga gagamitin para sa termino ng Kopirayt at Katulad sa Karapatan na lisensyado dito. Ganunpaman, kung nabigo ka sa pagsunod sa Lisensya ng Pampublikong ito, pagkatapos ay ang iyong mga karapatan sa ilalim ng Pampublikong Lisensya na ito ay awtomatikong tapusin. -b. Where Your right to use the Licensed Material has terminated under Section 6(a), it reinstates: +b. Kung saan ang iyong karapata na gamitin ang Materyales ng Lisensya ay tinapos sa ilalim ng Seksyon 6(a), ito ay nagbabalik: -1. automatically as of the date the violation is cured, provided it is cured within 30 days of Your discovery of the violation; or +1. awtomatikong sa petsa ng paglabag ay magaling na, sa kondisyon na ito ay gumaling sa loob ng 30 araw ng iyong pagtuklas ng paglabag; o -2. upon express reinstatement by the Licensor. +2. sa sandaling muling pagbibigay ng Tagapaglisensya. - For the avoidance of doubt, this Section 6(b) does not affect any right the Licensor may have to seek remedies for Your violations of this Public License. + Para sa pag-iwas sa pagdududa, itong Seksyon 6(b) ay hindi nakakaapekto sa anumang karapatan na maaaring kailanganin ng Tagapaglisensya na humingi ng mga remedyo para sa Iyong mga paglabag sa Pampublikong Lisensya. -c. For the avoidance of doubt, the Licensor may also offer the Licensed Material under separate terms or conditions or stop distributing the Licensed Material at any time; however, doing so will not terminate this Public License. +c. Para sa pag-iwas sa pagdududa, ang Tagapaglisensya ay maaari ring mag-alok ng Lisensyadong Materyales sa ilalim ng magkakahiwalay na mga tuntunin o kundisyon o ihinto ang pamamahagi ng Lisensyadong Materyal sa anumang oras; gayunpaman, ang paggawa nito ay hindi tapusin ang Pampublikong Lisensya na ito. -d. Sections 1, 5, 6, 7, and 8 survive termination of this Public License. +d. Mga Seksyon 1, 5, 6, 7, at 8 makaligtas sa pagwawakas ng Pampublikong Lisensya na ito. -### Section 7 – Other Terms and Conditions. +### Seksyon 7 – Iba Pang Mga Tuntunin at Kundisyon. -a. The Licensor shall not be bound by any additional or different terms or conditions communicated by You unless expressly agreed. +a. Ang Tagapaglisensya ay hindi dapat masakop ng anumang karagdagang o iba't ibang mga tuntunin o kundisyon na ipinakikipag-ugnayan sa Iyo maliban kung tahasang sumang-ayon. -b. Any arrangements, understandings, or agreements regarding the Licensed Material not stated herein are separate from and independent of the terms and conditions of this Public License.t stated herein are separate from and independent of the terms and conditions of this Public License. +b. Anumang mga pagsasaayos, pag-unawa, o mga kasunduan tungkol sa Lisensyadong Materyal na hindi nakasaad dito ay hiwalay mula sa at malaya sa mga tuntunin at kundisyon ng Pampublikong Lisensya na ito na nakasaad dito ay hiwalay sa at independiyente ng mga tuntunin at kundisyon ng Pampublikong Lisensya na ito. -### Section 8 – Interpretation. +### Seksyon 8 – Pagpapaliwanag. -a. For the avoidance of doubt, this Public License does not, and shall not be interpreted to, reduce, limit, restrict, or impose conditions on any use of the Licensed Material that could lawfully be made without permission under this Public License. +a. Para sa pag-iwas sa pagdududa, ang Pampublikong Lisensya na ito ay hindi, at hindi dapat bigyang kahulugan, bawasan, limitahan, mahigpit, o magpataw ng mga kundisyon sa anumang paggamit ng Materyal na Lisensya na maaaring gawin nang walang pahintulot sa ilalim ng Pampublikong Lisensya. -b. To the extent possible, if any provision of this Public License is deemed unenforceable, it shall be automatically reformed to the minimum extent necessary to make it enforceable. If the provision cannot be reformed, it shall be severed from this Public License without affecting the enforceability of the remaining terms and conditions. +b. Maipapatupad, awtomatiko itong mababago sa pinakamaliit na lawak na kinakailangan upang maipatupad ito. Kung ang probisyon ay hindi mabago, ito ay puputulin mula sa Pampublikong Lisensyang ito nang hindi naaapektuhan ang pagpapatupad ng mga natitirang mga tuntunin at kundisyon. c. No term or condition of this Public License will be waived and no failure to comply consented to unless expressly agreed to by the Licensor. diff --git a/tl/Libertarianism and the Alt-Right/01_speech.md b/tl/Libertarianism and the Alt-Right/01_speech.md index e1f52ac72..231829fa6 100644 --- a/tl/Libertarianism and the Alt-Right/01_speech.md +++ b/tl/Libertarianism and the Alt-Right/01_speech.md @@ -1,167 +1,167 @@ Alam natin ang tadhana ng terminong liberal at liberalismo. Ito ay naidikit na nang sa ganun maraming magkakaibang mga tao at mga magkakaibang posisyon na nawalan ng buo nitong kahulugan at naging isang bakante, isang label na hindi mai-larawan. Parehong landas ang patuloy na tumataas ang siyang bumabanta sa terminong libertaryano at libertaryanismo na naimbento para bawiin ang iilan sa mga nawalang presisyon na konseptwal sa pag-lugmok ng nakaraang mga label. -Subalit, ang kasaysayan ng modernong libertaryanismo ay masyadong maaga pa. Ito ay nagsimula sa sala ni Murray Rothbard at namulat ang unang kwasi-kanonikal na ekspresyon sa kanyang *Para Sa Bagong Libertad. Isang Manifesto ng Libertaryano*, nai-publish taong 1973. At ako ay umaasa at hindi pa handang sumuko sa libertaryanismo na naka-defayn at naipalawanag ni Rothbard na walang katulad na konseptwal sa klaridad at presisyon, gayunpaman, samantalang hindi mabilang na pagtatangka ng mga kung-tawagin na mga libertaryano na gawing maputik ang tubig at ang di ka-angkop-angkop sa magandang pangalan ng libertaryanismo para sa anumang bagay na ibang-iba sa kabuuan. +Subalit, ang kasaysayan ng modernong libertaryanismo ay masyadong maaga pa. Ito ay nagsimula sa sala ni Murray Rothbard at namulat ang unang kwasi-kanonikal na ekspresyon sa kanyang *Para Sa Bagong Libertad. Isang Manifesto ng Libertaryano*, nai-publish taong 1973. At ako ay umaasa at hindi pa handang sumuko sa libertaryanismo na tukuyin at naipalawanag ni Rothbard na walang katulad na haka-haka sa klaridad at katumpakan, gayunpaman, samantalang hindi mabilang na pagtatangka ng mga kung-tawagin na mga libertaryano na gawing maputik ang tubig at ang di ka-angkop-angkop sa magandang pangalan ng libertaryanismo para sa anumang bagay na ibang-iba sa kabuuan. -Ang teoryatikal, irreputableng core ng doktrinang libertaryano ay simple at direkta sa punto at naipaliwanag ko na ito makailang beses sa lugar na ito. Kung walang kakulangan dito sa mundo, imposible sana ang mga girian ng mga tao o mas eksaktong sagupaang pangpisikal. Ang mga giriang interpersonal ay kadalasan mga girian na kung saan ito ay patungkol sa mga bagay na kinukulang. Gusto kong gawin ang A kasama ang isang bagay na binigay at gusto mong ring gawin ang B sa kaparehang bagay. Dahil sa mga giriang iyon - at dahil tayo ay may kakayahang makapag-komunika at makipagtalo sa bawat isa - tayo ay humahanap sa mga pag-uugaling nakaugalian sa layuning makapag-iwas sa mga giriang ito. Ang layunin ng mga kaugaling ito ay para sa pag-iwas-ng-girian. Kung hindi natin gusto iwasan ang mga girian, ang paghahanap para sa mga kaugalian ng pag-kondukt ay walang puwang. Tayo ay simpleng maglalaban at magsasagupa. +Ang teoretikal, hindi masasagot ang core ng doktrinang libertaryano ay simple at direkta sa punto at naipaliwanag ko na ito makailang beses sa lugar na ito. Kung walang kakulangan dito sa mundo, imposible sana ang mga girian ng mga tao o mas eksaktong sagupaang pangpisikal. Ang mga giriang interpersonal ay kadalasan mga girian na kung saan ito ay patungkol sa mga bagay na kinukulang. Gusto kong gawin ang A kasama ang isang bagay na binigay at gusto mong ring gawin ang B sa kaparehang bagay. Dahil sa mga giriang iyon - at dahil tayo ay may kakayahang makapag-komunika at makipagtalo sa bawat isa - tayo ay humahanap sa mga pag-uugaling nakaugalian sa layuning makapag-iwas sa mga giriang ito. Ang layunin ng mga kaugaling ito ay para sa pag-iwas labanan. Kung hindi natin gusto iwasan ang mga laban, ang paghahanap para sa mga kaugalian na gawain na walang puwang. Tayo ay simpleng maglalaban at magsasagupa. -Ang kawalan ng isang harmoniyang perpekto sa lahat ng mga interes, mga girian ayon sa kakulangan ng mga pagkukunang yaman ay maaari lamang maiwasan kung ang lahat ng mga pinagkukunang yaman na kulang ay italaga bilang isang pribado, ekslusibong pag-aari sa iilang mga indibidwal na naka-espesipiko o pangkat ng mga indibidwal. Doon lamang tayo maaaring makakapag-akto ng malaya, sa *aking* sariling mga bagay. mula sa'yo, sa *'yong* sariling mga bagay, na walang ikaw at ako na nag-gigirian. +Ang kawalan ng isang harmoniyang perpekto sa lahat ng mga interes, mga girian ayon sa kakulangan ng mga pagkukunang yaman ay maaari lamang maiwasan kung ang lahat ng mga pinagkukunang yaman na kulang ay italaga bilang isang pribado, ekslusibong pag-aari sa iilang mga indibidwal na tinukoy o pangkat ng mga indibidwal. Doon lamang tayo maaaring makakapag-akto ng malaya, sa *aking* sariling mga bagay. mula sa'yo, sa *iyong* sariling mga bagay, na walang ikaw at ako na magkalaban. -Ngunit sino ang nagmamay-ari ng kung anong pinagkukunang yaman na kulang bilang kanyang sariling pribadong propyedad at sino ang hindi? Una: Bawat tao ay nagmamay-ari ng kani-kanilang katawang pisikal na siya lamang at walang iba pa ang kumokontrol nang *direktahan*. At pangalawa, para sa mga pinagkukunang yaman na kinulang na maaring makontrol *lamang*nang hindi direktahan[^1]: Ang pagkokontrol ng eklusibo [^2] ay makukuha sa pamamagitan ng at pag-talaga sa taong iyon, na siyang nag-angkop sa pinagkukunang yaman ng kwestiyon *una* o kung sinong nakapag-kuha nito sa paraaang boluntaryo[^3] pakikipagpalitan mula sa *nakaraang* may-ari nito. Para lamang sa *pinaka-unang* tagapagpapa-angkop sa pinagkukunang yaman[^4] ay posible na maaaring makapag-kuha at makapagtubo ng kontrol nito na walang girian, hal. nang mapayapa. O kung hindi ay, kung ang ekslusibong pagkontrol ay naitalaga sa halip na para sa *mga latecomer*, ang girian ay hindi naiiwasan ngunit kontraryo sa layunin ng mga kaugalian na naisagawang hindi maiiwasan at permanente. +Ngunit sino ang nagmamay-ari ng kung anong pinagkukunang yaman na kulang bilang kanyang sariling pribadong ari-arian at sino ang hindi? Una: Bawat tao ay nagmamay-ari ng kani-kanilang katawang pisikal na siya lamang at walang iba pa ang kumokontrol nang *direktahan*. At pangalawa, para sa mga pinagkukunang yaman na kinulang na maaring makontrol *lamang* nang hindi direktahan[^1]: Ang pagkokontrol ng eksklusibo [^2] ay makukuha sa pamamagitan ng at pag-talaga sa taong iyon, na siyang nag-angkop sa pinagkukunang yaman ng tanong *una* o kung sinong nakapag-kuha nito sa paraang boluntaryo[^3] pakikipagpalitan mula sa *nakaraang* may-ari nito. Para lamang sa *pinaka-unang* tagapagpapa-angkop sa pinagkukunang yaman[^4] ay posible na maaaring makapag-kuha at makapagtubo ng kontrol nito na walang salungatan, hal. nang mapayapa. O kung hindi ay, kung ang ekslusibong pagkontrol ay naitalaga sa halip na para sa *mga latecomer*, ang girian ay hindi naiiwasan ngunit salungat sa layunin ng mga kaugalian na naisagawang hindi maiiwasan at permanente. . -Sa harap ng madlang ito Ako ay hindi na nangangailangang pumunta pa sa malaking detalye maliban sa pagdagdag nito: Kung gusto mong mamuhay ng payapa kasama ang ibang mga tao at makapag-iwas ng lahat ng mga giriang pisikal at, kung ang kagayang mga giriang ito ay nangyayari, humanap ng paraan para resolbahin ito nang mapayapa, tsaka ikaw ay dapat maging isang anarkista o mas eksakto bilang isang anarkista sa pribadong propyedad, isang anarko-kapitalista o isang tagayaguyod ng isang pribadong sosyedad ng batas. +Sa harap ng madlang ito Ako ay hindi na nangangailangang pumunta pa sa malaking detalye maliban sa pagdagdag nito: Kung gusto mong mamuhay ng payapa kasama ang ibang mga tao at makapag-iwas ng lahat ng mga pagkakagalit sa pisikal at, kung ang kagaya ng mga giriang ito ay nangyayari, humanap ng paraan para resulbahin ito nang mapayapa, at saka ikaw ay dapat maging isang anarkista o mas eksakto bilang isang anarkista sa pribadong propyedad, isang anarko-kapitalista o isang tagapagtaguyod sa pribadong sosyedad ng batas. -At sa pamamagitan ng implikasyon, pagkatapos, at sa muli na walang karagdagang ado: isang tao, sinuman, ay *hindi*isang libertaryano o isang hamak na *pekeng* libertaryano na nag-apirma at nag-a-adhika ng isa o higit pa para sa mga sumusunod: ang necesidad ng isang Estado, anumang Estado, ng 'publikong' (Estado) propyedad at ng mga buwis nang sa ganun ay makapamuhay ng payapa; o ang eksistensya at hustifiyabilidad ng anumang na kung-tawagin "mga karapatang pantao" o "mga karapatang pansibil" maliban sa mga karapatan sa pribadong mga propyedad, kagaya ng "mga karapatan ng mga kababaihan," "mga karapatan ng mga bayot," "mga karapatan ng minorya", ang "karapatang" hindi mai-diskrimina laban sa, ang "karapatan" sa libreng at hindi istriktong imigrasyon, ang "karapatan" sa naka-garantong minimong sahod o sa libreng health care, o sa "karapatan" na pagiging libre ng di kanais-nais pakinggan na talumpati at napag-isipan. Ang mga may-akda ng anumang mga bagay na ito ay maaari nilang tawagin ang sarili nila kung ano ang ginugusto nila, at bilang mga libertaryano tayo ay magtutulungan sa kanila, sa gayon kagaya ng kooperasyong iyan ay nag-aalok ng pangako na tayo ay dalhin ng malapitan sa ating pinakapangunahing layunin, ngunit sila ay hindi *mga libertaryano* o sila lamang ay *di tunay* na mga libertaryano. +At sa pamamagitan ng implikasyon, kung gayon, at muli ng walang marami pang ado: May isang tao, sinuman, ay *hindi* isang libertarian o isa lamang *pekeng* Ang libertarian ay nagpapatibay at nagtataguyod ng isa o higit sa mga sumusunod: ang pangangailangan ng isang Estado, anumang Estado, ng 'publikong' (Estado) na ari-arian at ng mga buwis upang mamuhay nang may kapayapaan; o ang pagkakaroon at katarungan ng anumang tinatawag na "karapatang pantao" o "mga karapatang sibil" maliban sa mga pribadong karapatan sa pag-aari, tulad ng "karapatan ng kababaihan," "karapatang pantao", ang "tama" hindi dapat madiskrimina, ang "karapatan" sa libre at hindi pinagliban na imigrasyon, ang "karapatan" sa isang garantisadong minimum na kita o sa libreng pangangalaga sa kalusugan, o ang "tama" upang maging malaya sa hindi kanais nais na pagsasalita at pagiisip. Ang mga may-akda ng anumang mga bagay na ito ay maaari nilang tawagin ang sarili nila kung ano ang ginugusto nila, at bilang mga libertarian tayo ay magtutulungan sa kanila, sa gayon kagaya ng kooperasyong iyan ay nag-aalok ng pangako na tayo ay dalhin ng malapitan sa ating pinakapangunahing layunin, ngunit sila ay hindi *mga libertarian* o sila lamang ay *di tunay* na mga libertarian. -Sa ngayon, "isang bagay na katawa-tawa ay nangyari papunta sa forum". Habang si Rothbard at ako, na sumusunod sa kanyang mga yapak, ay hinding-hindi naligaw ang landas mula sa mga pangunahing paniniwala na nai-derive nang napakateroretikal, hindi lamang sa mga hindi libertaryano ngunit sa mga partikular na mga hindi tunay na mga libertaryano, hal. mga taong nagsasabing (walang katotohanan) na sila *ay* mga libertaryano, at kahit na posibleng may maraming matatapat ngunit mababaw lang ang pag-iisip na mga libertaryano na nakapili at naka-vilify sa atin bilang kanilang paboritong *maiitim na mga halimaw* at nag-i-inkarna ng kalagiman. Si Rothbard, ang *tagagabay sa espiritu* ng modernong libertaryanismo, na tinaguriang na kung-tawagin ay mga "kontra-pasista" na mga mararaming mga tao bilang reaksyonaryo, isang rasista, ang sexist, isang awtoritaryano, isang elitista, isang xenophobe, isang pasista at, higit sa lahat, isang Hudyong Nazi na may galit sa sarili. At ako ay nakapag-inherit sa lahat ng mga titulong pang-honoraryo, dagdagan pa ng iilan sa mga marami (maliban sa ekserpt na pang Hudyo). Kung kaya'y anong bagay na katawa-tawa ang nangyari rito? +Sa ngayon, "isang bagay na katawa-tawa ay nangyari papunta sa pagtitipon". Habang si Rothbard at ako, na sumusunod sa kanyang mga yapak, ay hinding-hindi naligaw ang landas mula sa mga pangunahing paniniwala na nagmula nang napaka-teoretikal, hindi lamang sa mga hindi libertarian ngunit sa mga  partikular na mga hindi tunay na mga libertarian, hal. mga taong nagsasabing (walang katotohanan) na sila *ay* mga libertarian, at kahit na posibleng may maraming matatapat ngunit mababaw lang ang pag-iisip na mga libertarian na nakapili at umalipusta sa atin bilang kanilang paboritong *betes noires* at ianyo sa kalagiman. Si Rothbard, ang *tagagabay sa espiritu* ng modernong libertaryanismo, na tinaguriang na kung-tawagin ay mga "kontra-pasista" na mga mararaming mga tao bilang reaksyonaryo, isang rasista, ang sexist, isang awtoritaryano, isang elitista, isang xenophobe, isang pasista at, higit sa lahat, isang Hudyong Nazi na may galit sa sarili. At ako ay nakamana sa lahat ng mga titulong pang-honoraryo, dagdagan pa ng iilan sa mga marami (maliban sa pang Hudyo). Kung kaya'y anong bagay na katawa-tawa ang nangyari rito? -Ang pagsusumikap sa pagdedebelop ng sagot sa katanungang ito ay humihila sa akin papunta sa paksa ng talumpating ito: ang pagkakaugnayan sa pagitan ng libertaryanismo at ang makakanang alternatibo o "Alt-Right," na kung saan ito ay nakapaghakot ng notoryadad mapa-nasyonal at mapa-internasyonal pagkatapos ni Hillary Clinton, ang naganap na nakaraang kampanya sa halalang pagkapangulo, inadentifika ito bilang isa sa mga pinagkukunan ng inspirasyon sa likod ng "basket ng mga deplorable" na pumipili para kay Trump [^5]. +Ang pagsusumikap sa pagbuo ng sagot sa katanungang ito ay humihila sa akin papunta sa paksa ng talumpating ito: ang pagkakaugnayan sa pagitan ng libertaryanismo at ang alternatibo o "Alt-Right," na kung saan ito ay nakapaghakot ng katanyagan mapa-nasyonal at mapa-internasyonal pagkatapos ni Hillary Clinton, ang naganap na nakaraang kampanya sa halalang pagkapangulo, kinilala ito bilang isa sa mga pinagkukunan ng inspirasyon sa likod ng "basket ng mga deplorable" na pumipili para kay Trump [^5]. -Ang kilusang Alt-Right ay ang esensyal na tagapagsunod sa kilusang paleo-konserbatibo na naging prominente sa unang bahagi ng 1990’s, kasama ang kolumnista at pinaka-naititindang awtor na si Patrick Buchanan bilang isang kinikilalang representatibo nito. Ito ay biglang nanahimik sa pagtapos ng 1990s, at sa kasalukuyan, dahil sa paglaki ng napakasteady sa mga sirang nagawa sa Amerika at sa reputasyon nito sa mga nagsunod sunod na mga administrasyon nina Bush I, Clinton, Bush II at Obama, sumulong muli ang napaka-bigor kumpara nung dati sa ilalim ng bagong tatak na Alt-Right. Marami sa mga nangungunang mga ilaw na nakapagkaugnayan sa Alt-Right ay nagpakita rito sa aming mga pagpupulong sa mga nagdaang mga taon. Si Paul Gottfried, siyang unang gumamit sa terminong yaon, sina Peter Brimelow, Richard Lynn, Jared Taylor, John Derbyshire, Steve Sailer at Richard Spencer. Kabilang na, ang pangalang Sean Gabb at ako ay regular na naiisabi sa koneksyon kasama ang Alt-Right, at ang aking akda ay naipag-ugnay sa mga kilusang neo-reaksyonaryong magkakalapit-lapit na inspirado ni Curtis Yarvin[^6] at kanyang blog na *Mga Reserbasyong Hindi Kwalipikado* hindi na umiiral. Sa kabuuan, ang mga relasyon at mga asosasyong pangpersonal ay nagbigay sa akin ng maraming mga honorableng pagtawag sa pinakasikat na smear-at-defamasyon na liga ng Amerika, ang SPLC[^7]. +Ang kilusang Alt-Right ay ang halaga na tagapagsunod sa kilusang paleo-konserbatibo na naging katanyagan sa unang bahagi ng 1990’s, kasama ang kolumnista at pinaka-naititindang may-akda na si Patrick Buchanan bilang isang kinikilalang kinatawan nito. Ito ay biglang nanahimik sa pagtapos ng 1990s, at sa kasalukuyan, dahil sa patuloy ang paglaki ng mga sirang nagawa sa Amerika at sa reputasyon nito sa mga nagsunod sunod na mga administrasyon nina Bush I, Clinton, Bush II at Obama, sumulong muli ang napaka-mabisa kumpara nung  dati sa ilalim ng bagong tatak na Alt-Right. Marami sa mga nangungunang mga ilaw na nakapagkaugnayan sa Alt-Right ay nagpakita rito sa aming mga pagpupulong sa mga nagdaang mga taon. Si Paul Gottfried, siya ang unang gumamit sa likas na termino, sina Peter Brimelow, Richard Lynn, Jared Taylor, John Derbyshire, Steve Sailer at Richard Spencer. Gayundin, ang pangalan at minahan ni Sean Gabb ay madalas na binanggit sa koneksyon kasama ang Alt-Right, at ang aking trabaho ay naka link kasama rin ang malapit na kaugnay sa neo-reaksyunaryong kilusan na inspirasyon ni Curtis Yarvin[^6] at ang kanyang wala na ngayon na blog *Hindi Kwalipikadong Pagpapareserba*. Sa kabuuan, ang mga relasyon at mga asosasyong pang-personal ay nagbigay sa akin ng maraming mga honorableng pagtawag sa pinakasikat na bahid-at-paninirang puri na liga ng Amerika, ang SPLC[^7]. -Ngayon: Paano na ang tungkol sa ugnayang namamagitan sa libertaryanismo at ang Alt-Right at ang aking mga rason para sa pag-iimbita sa mga nangungunang representatibo ng Alt-Right sa mga pagpupulong kasama ang mga libertaryano? Ang mga libertaryano ay nagkakaisa sa pangunahing mga paniniwalang teoretikal na hinding-hindi masasagutan na naimensyon sa awtset. Sila ay klaro tungkol sa kanilang tinatamasa na gustong-gusto nilang matamo. Ngunit ang doktrinang libertaryano ay hindi nag-i-implay ng anumang bagay na umuukol sa kwestyong *ito*: +Ngayon: Paano na ang tungkol sa ugnayang namamagitan sa libertarianism at ang Alt-Right at ang aking mga rason para sa pag-iimbita sa mga nangungunang representatibo ng Alt-Right sa mga pagpupulong kasama ang mga libertaryano? Ang mga libertaryano ay nagkakaisa sa pangunahing mga paniniwalang teoretikal na hinding-hindi masasagot ang nabanggit sa simula. Maliwanag ang mga ito tungkol sa layunin na nais nilang makamit. Ngunit ang libertarian na doktrina ay hindi nagpapahiwatig ng marami kung anumang bagay tungkol sa*ang mga ito* mga tanong: -1. Paano naipapanatili ang order bilang libertaryano kung ito ay naitamo na; -2. Paano matatamasa ang order ng pagkakalibertaryano mula sa pansimulang punto ng isang hindi libertaryano, na kung saan ito ay nangangailangang: - 1. Ang isang iyan ay dapat maiwasto para mai-deskrayb sa panimulang puntong; - 2. I-identipika ng wasto ang mga obstakel na nag-aanyo sa pamamaraang ang isang libertaryano ay nagtatapos sa pinakapansimulang puntong ito. +1. Paano mapapanatili ang isang liberetarian na order ng isang beses na nakamit; +2. Paano makakamit ang isang libertarian order mula sa isang non-libertarian mula sa umpisa. na nangangailangan ng: + 1. Ang isang iyan ay dapat maiwasto para mailarawan sa panimulang puntong; + 2. Kilalanin ng wasto ang mga hadlang na nag-aanyo sa pamamaraan ng isang libertarian ay nagtatapos sa pinaka-simulang puntong ito. -Para makapagsago sa mga kwestiyon na ito, sa pagkakadagdag sa teorya, ikaw ay nangangailangan ng iilan sa mga aralin ng saykolohiya at sosyolohiya ng tao o higit pa sa kaunting sentidong common. Sa ngayon maraming mga libertaryano at mga pekeng libertaryano ay isang ignorante lamang sa saykolohiya at sosyolohiya ng tao o kahit na yung kinuhaan ng anumang sentido komon. Parang bulag nilang tinatanggap, kasalungat sa lahat ng ebidensyang empirikal, isang egalitaryani, slate-na-blangko na pananaw ng sa katauhang natura, ng lahat ng mga tao at lahat ng mga sosyedad at mga kulturang napakaesensyal sa pagkakapantay-pantay at pagpapalit. +Para makapag-sagot sa mga tanong na ito, sa pagkakadagdag sa teorya, ikaw ay nangangailangan ng iilan sa mga aralin ng sikolohiya at sosyolohiya ng tao o higit pa sa maliit na karaniwang kahulugan. Gayon pa man maraming mga libertarian at pekeng liberetarian ay malinaw na ignorante ng sikolohiya ng tao at sosyolohiya o kahit na walang anumang pakiramdam. Sila ay lubos na tanggapin, laban sa lahat ng mga panigurado sa obserbasyon na katibayan, isang makapantay, at blangkong-talaan ng mga pagpipiliang tanawin ng kalikasan ng tao. at lahat ng mga lipunan at kultura na mahalagang magkapangtay at mapagpapalit. -Habang karamihan sa kontemporaryong libertaranismo ay maaaring mai-karakterisa, pagkatapos, bilang isang teorya at mga teorista na walang saykolohiya at sosyolohiya, higit pa o ang lahat ng Alt-Right ay maaaring mai-deskrayb na may kaibahan, ang saykolohiya at sosyolohiyang walang teorya. Ang mga Alt-Right ay hindi nagkakaisa sa pangkalimitang teoryang pinaghahawakan, at walang umiiral na anumang bagay kahit na ang mga magkakahawig na bahagyang isang tekstong kanonikal na dumedefayn sa kahulugan nito. Sa halip, ang Alt-Right ay napakamahalagang nagkakaisa sa kanilang kahulugan sa mundong kontemporaryong ito, at partikular na ang US at ang kung-tawagin ang Mundo ng mga Kanluranin, at sa identipikasyon at dayagnosis sa mga patholohiyang sosyal na ito. Sa katunayan, ito ay napuna na nang napakawasto na ang Alt-Right ay mas higit na nagkakaisa kumpara sa kung ano ang kani-kanilang pinagkakasalungatan. Kung ito ay salungat, at talaga nga ito ay may galit na may pasyon, ang mga elitistang na siyang kumokontrol sa Estado, sa MSM at sa akademya. Bakit? Dahil silang lahat ay sumusulong para sa sosyal na degenerasiya at patholohiya. Kung gayun, sila ay nagsusulong, at ang Alt-Right ay pwersahang sumasalungat, egalitaryanismo, aksyong afirmatibo [^8], multikulturalismo, ang “libreng” maramihang imigrasyon bilang pamamaraan sa pagdadala ukol sa multikuluralismo. At tsaka, ang Alt-right ay kinamumuhian nila ang saanmang na nagsa-smak sa Marxismo o Gramsciisimo na pangkultural at ang lahat ng “kawastohang politikal” at, sa wais na istratehiya, sila ay kumikibit, na walang anumang panghihingi ng kapatawaran nang kung anuman, sa lahat ng mga akusasyong bilang rasista, seksita, elitista, supremasista, homophobe, tsenophobe, atbp., atbp. At ang Alt-Right ay tumatawa lang sa walang pag-asang walang puwang na mottong progmatiko ng kung-tawagin na mga libertaryano kagaya ng ang _Mga Estudyante para sa Libertad_[^9] ng “Kapayapaan, Pag-Ibig at Libertad,” na winastong sinalin sa Aleman ni Lichtschlag bilang “Fride, Freude, Wierkuchen.” Sa istarkong paghahambing nito, ang mga maka-Alt-Right ay gumigiit na ang buhay ay tungkol rin sa sigalitan, poor, pagsasalpukan at away, hindi lamang sa pagitan ng mga indibidwal pero pati na rin sa mga mararaming grupo ng mga tao na umaakto sa konsyerto. “- _Kasawian ng mga Milenyal”_[^10] ay sa gayun nag-susumaruo na ang Alt-Right ay: +Habang karamihan sa kapanahonang libertaranismo ay maaaring mailarawan, pagkatapos, bilang isang teorya at mga teorista na walang sikolohiya at sosyolohiya, higit pa o ang lahat ng Alt-Right ay maaaring mailarawan na may kaibahan, ang sikolohiya at sosyolohiyang walang teorya. Ang mga Alt-Right ay hindi nagkakaisa sa pangkalimitang teoryang pinaghahawakan, at walang umiiral na anumang bagay kahit na ang mga magkakahawig na bahagyang isang tekstong kanonikal na pagtukoy sa kahulugan nito. Sa halip, ang Alt-Right ay napakamahalagang nagkakaisa sa kanilang kahulugan sa mundong kontemporaryong ito, at partikular na ang US at ang kung-tawagin ang Mundo ng mga Kanluranin, at sa pagkakakilanlan at diyagnosis sa mga patolohiyang sosyal na ito. Sa katunayan, ito ay napuna na nang napakawasto na ang Alt-Right ay mas higit na nagkakaisa kumpara sa kung ano ang kani-kanilang pinagkakasalungatan. Ito ay kontra, at sa katunayan ito'y pagkamuhi sa isang hilig, ang mga piling tao sa kontrol ng Estado, ang MSM at akademya. Bakit? Dahil silang lahat ay sumusulong para sa sosyal na degenerasiya at patolohiya. Sa gayon, sila ay nagsusulong, at ang Alt-Right ay pwersahang sumasalungat, egalitaryanismo, aksyong apirmatibo[^8], multiculturalism, ang “libreng” maramihang imigrasyon bilang pamamaraan sa pagdadala ukol sa multiculturalism. At, pinipilit ng Alt-Right ang lahat ng bagay na nakakamatay sa kultural na Marxismo o Gramsciism at lahat ng "katumpakang pampulitika" at, estratehikong matalino, iniiwanan, wlaang anumang paghingi ng  tawad, lahat ng akusasyon ng pagiging rasista, sexist, elitist, supremacist, homophobe, atbp., atbp. At ang Alt-Right ay tumatawa lang sa walang pag-asang walang puwang na salawikain na progmatiko ng kung-tawagin na mga libertaryano kagaya ng ang _Mga Estudyante para sa Libertad_[^9] ng “Kapayapaan, Pag-Ibig at Libertad,” na winastong sinalin sa Aleman ni Lichtschlag bilang “Fride, Freude, Eierkuchen.” Sa totoong paghahambing nito, ang mga maka-Alt-Right ay gumigiit na ang buhay ay tungkol rin sa sigalitan, poor, pagsasalpukan at away, hindi lamang sa pagitan ng mga indibidwal pero pati na rin sa mga mararaming grupo ng mga tao na umaakto sa konsyerto. “_Kasawian ng mga Milenyo”_[^10] sa gayon ay wastong sabihin sa maikling pangungusap ang Alt-Right: -> Ang pagkakapantay-pantay ay nakaka-bwesit. Napakahalaga ang herarkiya. Magkakaiba ang mga lahi. Magkakaiba ang mga seks. Napakahalaga ng moralidad at tunay na tunay ang pag-dehenerasiya. Lahat ng mga kultura ay hindi pantay-pantay at kami ay hindi obligadong isipin na sila ay. Ang tao ay isang nilalang na nahulog at mayroon pang mas higit sa buhay na ito kumpara sa materyalismong paugong. Sa pagtatapos, ang lahing puti ay napakahalaga, at ang sibilisasyon ay katangi-tangi. Ito ay ang Alt-Right. +> Ang pagkakapantay-pantay ay kalokohan. Napakahalaga ang herarkiya. Magkakaiba ang mga lahi. Magkakaiba ang mga kasarian. Mga bagay na moralidad at ang tunay na degeneracy. Lahat ng mga kultura ay hindi pantay-pantay at kami ay hindi obligadong isipin na sila ay. Ang tao ay isang nilalang na nahulog at mayroon pang mas higit sa buhay na ito kumpara sa materyalismong walang katuparan. Sa pagtatapos, ang lahing puti ay napakahalaga, at ang sibilisasyon ay katangi-tangi. Ito ay ang Alt-Right. -Maliban sa anumang teorya nakakapag-unipika, subalit, may mas maliit pang kasunduan ng mga Alt-Right tungkol sa gol na gustong-gusto nilang matamasa na pinakapangunahin. Marami sa mga pangunahing ilaw nito ay may katangi-tanging pagkakahilig na libertaryano, pinaka matanyag yung nakapagpunta rito [^11], kahit na kung hindi sila mga 100%-e at hinding-hindi nag-a-a-identipika sa kanilang mga sarili sa ganoon. Lahat ng mga maka-Alt-Right ay lumitaw lang rito, para sa instansyang, na naging pamilyar kay Rothbard at sa kanyang ginawa, sa lahat ng panahon ang pinaka-kamakailang kandidato sa pagkapresidente sa Partido ng Libertaryano ay hinding-hindi nakapagdinig sa pangalan ni Rothbard, at silang lahat, sa kahusayan ng kanilang mga natutunan, ay mga prangkang mga taga suporta ni Ron Paul sa panahon ng kanyang kampanyang pamprimarya sa nominasyon sa Partido ng Republikano bilang kandidato sa pagka-presidente, sa lahat ng pagkakataon maraming pansariling-pagproklamang mga libertaryano ang umatake at sumubok na sirain si Ron Paul para sa kanyang pinapalagay na - sa ngayon ikaw ay may alam na sa kung ano ang paparatingan - ang mga pananaw ng mga "rasista". +Maliban sa anumang teorya na nagkakaisa, subalit, may mas maliit pang kasunduan ng mga Alt-Right tungkol sa layunin na gustong-gusto nilang matamasa na pinaka-pangunahin. Marami sa mga pangunahing ilaw nito ay may katangi-tanging pagkakahilig na libertaryano, pinaka matanyag yung nakapagpunta rito [^11], kahit na kung hindi sila mga 100%-ers at hinding-hindi kikilalanin sa kanilang mga sarili. Ang lahat ng Alt-Righters na lumitaw dito, halimbawa, ay pamilyar sa Rothbard at sa kanyang trabaho, habang ang pinakahuling kandidatong pampanguluhan ng Libertarian Party ay hindi kailanman kahit naririnig ang pangalan na Rothbard, at lahat ng mga ito, sa pinakamahusay na aking kaalaman, ay mga tapat magsalitana taga suporta ni Ron Paul sa panahon ng kanyang pangunahing kampanya para sa nominasyon ng Republika ng Partido bilang kandidato ng pagkapangulo, habang ang maraming mga sariling-pahayag sa Libertarian salakayin at sinubukan upang siraan ng puri si Ron Paul para sa kanya - alam mo na kung ano ang darating sa ngayon - mga tanawin ng "rasista". -Subalit, marami sa mga lider ng mga maka-Alt-Right at marami sa kanilang mga ranggo at payl na mga tagapagsunod ay nakapag-endorso ng mga pananaw na hindi talaga bumabagay sa libertaryanismo. Kay Buchanan na mas nauna pa at kay Trump ngayon, sila ay may matibay na pang-pakomplemyento ng isang restriktibong polisiya, napaka-selektibong at nakapadiskriminadong immigrasyo [^12] na may matinding polisiya sa kalakalang restriktado, proteksyonismo pangekonomiko at mga taripang protektibo[^13].[^14] +Subalit, marami sa mga pinuno ng mga maka-Alt-Right at marami sa kanilang mga ranggo at payl na mga taga-sunod ay nakapag-endorso ng mga pananaw na hindi talaga bumabagay sa libertaryanismo. Kay Buchanan na mas nauna pa at kay Trump ngayon, sila ay may matibay na magbuo ng isang mahigpit na patakaran, mataas na pumili at nakikita ang kaibhan ng imigrasyon[^12] na may matinding patakaran sa kalakalang mahigpit, proteksyonismo pang-ekonomiko at mga taripang protektibo[^13].[^14] -May mga ibang tao ang naligaw kahit na sa kaulaunan, kagaya ni Richard Spencer, na siyang unang nakapagpasikat sa terminong Makakanang-Alt. Sa pansamatalang, may utang na loob sa iilang mga kamakailang mga istunt pampublisidad, na kung saan nakapaglikom sa kaniya ng iilang mga degree sa pagkakanotoriyedad sa US, si Spencer ay nakapaglatag sa kanyang pahayag sa mga ranggo ng mga lider na maksimo ng isang pinaniniwalaang napakamalakas na kilusang nagkakaisa[^15]. Noong si Spencer ay nagpakita dito, mga ilang mga taon na ang nakaraan, ipinalabas pa rin niya ang kanyang matibay na pagkakahilig sa libertaryano. Sa kasamaang palad, ganun pa man, ito ay nagbago at sa ngayon binabatikos na ito ni Spencer, nang walang anumang kwalipikasyong kahit anu paman, lahat ng mga libertaryano at lahat ng mga bagay na pang-libertaryano at sa ngayon ito ay nailalagay kasama ang sosyalismo, hangga't ito parin ay sosyalismo ng at para lamang sa mga puting mga tao. What horrifying disappointment! +May mga ibang tao na naligaw pa sa ibang lugar, kagaya ni Richard Spencer, na siyang unang nag-patanyag sa terminong Alt-Right. Kasabay nito, dahil sa ilang mga kamakailang publisidad na pampubliko, na nakukuha sa kanya ng ilang antas ng pagiging sikat sa U. S, Inilatag ni Spencer ang ranggo ng pinakamataas na lider ng isang parang makapangyarihang pinag-isang kilusan[^15]. Noong  si Spencer ay nagpakita dito, mga ilang mga taon na ang nakaraan, ipinalabas pa rin niya ang kanyang matibay na pagkakahilig sa libertarian. Sa kasawiang palad, gayunpaman, ito ay nagbago at tinatanggihan ngayon ni Spencer, ngayon batikusin, nang walang anumang kwalipikasyon kung ano pa man, ang lahat ng bagay sa libertarian ay sa libertarian ay nawala hanggang sa kahit na magtayo ng sosyalismo, hangga't ito ay sosyalismo na para lamang sa puting tao. Anong nakakatakot na kabiguan! -Given the lack of any theoretical foundation, this split of the Alt-Right movement into rival factions can hardly be considered a surprise. Yet this fact should not mislead one to dismiss it, because the Alt-Right has brought out many insights that are of central importance in approaching an answer to the two previously mentioned questions unanswered by libertarian theory: of how to maintain a libertarian social order and how to get to such an order from the current, decidedly un-libertarian status quo. The Alt-Right did not discover these insights. They had been established long before and indeed, in large parts they are no more than common sense. But in recent times such insights have been buried under mountains of egalitarian, leftist propaganda and the Alt-Right must be credited for having brought them back to light. +Dahil sa kakulangan ng anumang teoretikal na pundasyon, ang pagsibak na ito sa kilusang Alt-Right sa karibal na mga paksyon ay maaaring hindi maituturing na isang sorpresa. Ngunit ang katotohanan na ito ay hindi dapat linlangin ang isa upang balewalain ito, dahil ang Alt-Right ay nagdala ng maraming pananaw na ang sentral na kahalagahan sa papalapit sa isang sagot sa dalawang nabanggit na mga tanong na hindi sinasagot ng teorya ng libertarian: kung paano mapapanatili ang isang libertarian order sa lipunan at kung paano makarating sa naturang order mula sa kasalukuyan, tiyak na un-libertarian na katayuan quo. Ang Alt-Right ay hindi natuklasan ang mga pananaw na ito. Sila ay itinatag ng matagal bago sa katunayan, sa malalaking bahagi sila ay hindi hihigit sa karaniwang kahulugan. Ngunit sa kamakailang mga panahon tulad ng mga pananaw ay kalimutan, sa ilalim ng mga bundok ng egalitarian, ang propaganda sa kaliwa at ang Alt-Right dapat kredito para s pagkakaroon ng dahilan sa kanila na bumalik sa liwanag. -To illustrate the importance of such insights, let me take the first unanswered question first. +Upang ilarawan ang kahalagahan ng gayong mga pananaw, hayaan mo akong kunin ang unang hindi nasagot sa tanong muna. -Many libertarians hold the view that all that is needed to maintain a libertarian social order is the strict enforcement of the non-aggression principle (NAP). Otherwise, as long as one abstains from aggression, according to their view, the principle of “live and let live” should hold. Yet surely, while this “live and let live” sounds appealing to adolescents in rebellion against parental authority and all social convention and control[^16], and while the principle does indeed hold and apply for people living far apart and dealing with each other only indirectly and from afar, it does *not* hold and apply, or rather it is *insufficient*, when it comes to people living in close proximity to each other, as neighbors and cohabitants of the same community. +Maraming libertarian ang naniniwala na ang lahat ng iyon kailangan upang mapanatili ng isang libertarian order sa lipunan ay ang mahigpit na pagpapatupad ng non-agression principle (NAP). Sa ibang paraan, hanggat ang isang umiwas mula sa agresyon, ayon sa kanilang pananaw, ang prinsipyo ng "mabuhay at hayaan mabuhay" dapat magkaroon. Gayon pa man, habang ito ay "mabuhay at hindi mabuhay" ang mga tunog ay sumasamo sa mga kanataan sa paghihimagsik laban sa awtoridad ng magulang at lahat ng panlipunang kombensyon at kontrol[^16], at habang ang prinsipyo ay totoo at mag-aplay para sa mga taong naninirahan sa malayo at pakikitungo sa bawat isa lamang hindi tuwiran at mula sa kalayuan, ginagawa nito *hindi* hawakan at ilapat, o sa halip ito ay *hindi sapat*, pagdating sa mga taong naninirahan na malapit sa isa't isa, bilang mga kapitbahay at katira ng parehong komunidad. -A simple example suffices to make the point. Assume a new next-door neighbor. This neighbor does not aggress against you or your property in any way, but he is a “bad” neighbor. He is littering on his own neighboring property, turning it into a garbage heap; in the open, for you to see, he engages in ritual animal slaughter, he turns his house into a “Freudenhaus,” a bordello, with clients coming and going all day and all night long; he never offers a helping hand and never keeps any promise that he has made; or he cannot or else he refuses to speak to you in your own language. Etc., etc.. Your life is turned into a nightmare. Yet you may not use violence against him, because he has not aggressed against you. What can you do? You can shun and ostracize him. But your neighbor does not care, and in any case you alone thus ‘punishing’ him makes little if any difference to him. You have to have the communal respect and authority, or you must turn to someone who does, to persuade and convince everyone or at least most of the members of your community to do likewise and make the bad neighbor a social outcast, so as to exert enough pressure on him to sell his property and leave. +Ang isang simpleng halimbawa ay sapat upang gawin ang dahilan. Ipagpalagay na bagong kapitbahay. Ang kapitbahay na ito ay hindi sumasalakay laban sa iyo o ang iyong ari-arian sa anumang paraan, ngunit siya ay isang "masamang" kapitbahay. Siya ay nagkalat sa kanyang sariling kalapit na ari-arian, binabaling ito sa isang tambakan ng basura; sa tapat, para sa iyo upang makita, siya ay makatawag pansin sa ritwal na hayop sa pagpatay, inilipat niya ang kanyang bahay sa isang "Freudenhaus," isang bordello, kasama ang mga kliyente na darating at pupunta sa sa buong araw at buong gabi; siya ay hindi kailanman nag-alok ng isang pagtulong sa kamay at hindi kailanman mapigil ang anumang pangako na ginawa niya; o hindi siya maaari o kung hindi siya nagsasalita sa iyo sa sariling wika. Atbp., atbp.. Ang iyong buhay ay naging isang bangungot. Ngunit hindi mo maaaring gamitin ang kaharasan laban sa kanya, sapagka't hindi siya sumalakay laban sayo. Ano ang kaya mong gawin? Maaari ka lumayo at magtakwil sa kanya. Ngunit ang iyong kapwa ay hindi nagmamalasakit, at sa anumang kaso ikaw ay nag-iisa kaya "parusahan" siya ay gumawa ng kaunti kung may kaibhan sa kanya. Kailangan mo magkaroon ng paraan at awtoridad ng komunidad, o dapat kang magbago sa isang taong gumawa, upang hikayatin at kumbinsihin ang lahat o hindi bababa sa karamihan ng mga miyembro ng iyong komunidad upang gawin din sa  masamang kapwa sa isang sosyal na taong pinabayaan, upang makagawa ng sapat na presyon sa kanya upang ibenta ang kanyang ari-arian at lisanin. -The lesson? The peaceful cohabitation of neighbors and of people in regular direct contact with each other on some territory – a tranquil, convivial social order – requires also a commonality of culture: of language, religion, custom and convention. There can be peaceful co-existence of different cultures on distant, physically separated territories, but multi-culturalism, cultural heterogeneity, cannot exist in one and the same place and territory without leading to diminishing social trust, increased tension, and ultimately the call for a “strong man” and the destruction of anything resembling a libertarian social order. +Ang aral? Ang mapayapang pagsasama ng mga kapwa at ng mga tao sa regular na direktang pakikipag-ugnayan sa bawat isa sa ilang teritoryo - isang payapa, nakakasagabal na kaayusang panlipunan - ay nangangailangan din ng isang pangkaraniwang kultura: ng wika, relihiyon, kaugalian, at kombensyon. Maaaring maging matiwasay na co-pag-iral ng iba't ibang kultura sa malayong, mga pisikal na nakabukod na teritoryo, ngunit ang multi-culturalism, kultural na magkakaiba, ay hindi maaaring umiiral sa iba at sa parehong lugar at teritoryo na walang nakakalamang sa pagbawas ng tiwala sa lipunan, nadagdagan ang pagkabahala, at sa huli ay ang tawag para sa isang "malakas na tao" at ang pagkawasak ng anumang bagay na kahawig ng isang libertarian order sa lipunan. -And moreover: Just as a libertarian order must always be on guard against “bad” (even if non-aggressive) neighbors by means of social ostracism, i.e., by a common “you are *not* welcome here” culture, so, and indeed even more vigilantly so, must it be guarded against neighbors who openly advocate communism, socialism, syndicalism or democracy in any shape or form. They, in thereby posing an open threat to all private property and property owners, must not only be shunned, but they must, to use a by now somewhat famous Hoppe-meme, be “physically removed,” if need be by violence, and forced to leave for other pastures. Not to do so inevitably leads to – well, communism, socialism, syndicalism or democracy and hence, the very opposite of a libertarian social order. +At saka, Tulad ng isang libertarian order ay dapat palaging bantayan laban "masama" (kahit na di-agresibo) mga kapwa sa pamamagitan ng panlipunang pagkasira, ibig sabihin, sa pamamagitan ng "isang karaniwang *hindi* maligayang pagdating dito sa" kultura, kaya sa katunayan ay higit na maingat, at sa katunayan ay higit na mapagbantay, dapat itong bantayan laban sa mga kapwa na lantaran na nagtataguyod ng komunismo, sosyalismo, sindikalismo o demokrasya sa anumang hugis o anyo. Sila, sa kaugnay noon ay nagbubukas ng isang banta sa lahat ng pribadong aria-arian at mga katangian ng may-ari, ay dapat hindi lamang maiiwasan, ngunit kailangan, upang gumamit ng sa ngayon na sikat na Hoppe-meme, "pisikal na inalis", kung kailangan ay sa pamamagitan ng kaharasan, at sapilitang umalis sa ibang mga pastulan. Hindi upang gawin ito hindi maiwasang humantong sa - mahusay, komunismo, sosyalismo, sindikalismo o demokrasya ng dahil dito, ang pinaka-salungat ng isang libertarian order sa lipunan. -With these “rightist” or as I would say, plain commonsensical insights in mind I turn now to the more challenging question of how to move from here, the *status quo*, to there. And for this it might be instructive to first briefly consider the answer given by the liberallala, the peace-love-and-liberty, the Friede-Freude-Eierkuchen or the capitalism-is-love libertarians. It reveals the same fundamental egalitarianism, if in a slightly different form, as that exhibited also by the live-and-let-live libertarians. These, as I have just tried to show, define what we may call the “bad neighbor problem” – and what is merely a short-hand for the general problem posed by the co-existence of distinctly different, alien, mutually disturbing, annoying, strange or hostile cultures – simply out of existence. And indeed, if you assume, against all empirical evidence, that all people, everywhere, are essentially the same, then, by definition, no such thing as a “bad neighbor problem” exists. +Gamit ang mga "raytista" o bilang nais ko, ang mga kumplikadong pamantayang kaalaman sa isip ko ngayon sa mas mahirap na tanong kung paano lumipat mula rito, ang *katayuan quo*, doon. At para sa mga ito ay maaaring maging may ituturo upang unang isaalang-alang ang sagot na naibigay ng liberallala, ang kapayapaan-pag-ibig-at-kalayaan, ang Friede-Freude-Eierkuchen o ang kapitalismo-ay-pag-ibig sa libertalismo. Ito ay nagpapakita ng parehong pangunahing egalitarianism, kung sa isang bahagyang iba't ibang anyo, bilang ipinakita rin ng mamuhay-at-tirahan ng mga libertalismo. Mga ito, tulad ng sinisikap kong ipakilala, ay tukuyin kung ano ang maaari namin tawagin ang "masamang problema sa kapwa" - at kung ano ang isang maikling-kamay lamang para sa pangkalahating problema na ibinabanta sa pamamagitan ng magkakasamang pagkakaiba, dayuhan, kapwang gumambala nakakainis, kakaiba o kultura ng masama - sa labas lamang. At sa katunayan, kung mag-akala, laban sa lahat ng mula sa obserbasyon na katibayan, na ang lahat ng mga tao, kahit saan, ay mahalagang magkapareho, kung gayon, sa pamamagitan ng kahulugan, walang ganoong bagay bilang isang umiiral ang "masamang problema sa kapwa". -The same egalitarian, or as the liberallala-libertarians themselves prefer call it, “humanitarian” spirit also comes to bear in their answer to the question of a libertarian *strategy*. In a nutshell, their advice is this: be nice and talk to everyone – and then, in the long run, the better libertarian arguments will win out. To illustrate, take my former-friend-turned-foe Jeffrey Tucker’s five “Don’ts When Talking Liberty.” They are: +Ang parehong makapantay, o bilang ng liberallala-libertaryanismo sa kanilang sariling ginusto na tawag na ito, ang "makatao" na espiritu ay dumating ang kanilang tugon, sa tanong ng isang libertalismo *diskarte*. Sa maikling salita, ang payo nila ay ito: maging maganda at saka makipag-usap sa lahat - at pagkatapos, sa katagalan, ang mas mahusay na mga libertalismo na argumento ay magtagumpay. Upang ilarawan, dalhin ang aking dating kaibigan na naka-laban ni Jeffrey Tucker ng limang "Huwag Magkakausap ng Kalayaan." Ang mga ito ay: -1. don’t be belligerent; -2. don’t presume hatred of liberty; -3. don’t presume different goals; -4. don’t presume ignorance; -5. don’t regard anyone as an enemy.” +1. huwag ka magalit; +2. huwag pagsamantalahan ang poot ng kalayaan; +3. huwag pangahasan ang iba't ibang mga layunin; +4. huwag mong pangahasan ang kamangmangan; +5. huwag mong isipin ang sinuman bilang kaaway." -Now, quite apart from the fact that Tucker does not seem to follow his own advice in his belligerent condemnation of the entire Alt-Right as liberty-hating fascists, I find his exhortations truly astounding. They may be good advice vis-à-vis people just sprung up from nowhere, without any traceable history whatsoever, but vis-à-vis real people with a recorded history they strike me as hopelessly naïve, unrealistic, and outright counterproductive in the pursuit of libertarian ends. For I (and I assume everyone else here) know of and have met many people in my life who *are* ignorant, who *do* have different, un-libertarian goals, and who *do* hate liberty as understood by libertarians – and why in the world should I *not* regard such people as fools or enemies? And why should I *not* hate and *not* be belligerent vis-a-vis my enemies? +Ngayon, muntik na mag-hiwalay mula sa katunayan na pagurin ay hindi mukhang maiintindihan ang kanyang sariling payo sa kanyang mapanghimagsik na pagkondena ng buong Alt-Right bilang mga pasistang kinapopootan ng kalayaan, natagpuan ko ang kanyang mga payo na lubhang kamangha-mangha. Sila ay maaaring maging mahusay na payo vis-a-vis ng mga tao lamang sumibol mula sa walang pinanggagalingan, nang walang anumang bakas ng kasayasayan kung ano pa man, ngunit ang vis-a-vis sa totoong mga tao na may naitala na kasaysayan na patamaan sila sa akin bilang walang pag-asa, hindi makatotohanang, at labis na produktibo sa pagtugis ng mga libertalismo sa dulo. Dahil sa ako (at ipinapalagay ko lahat ng iba dito) alam at nakilala ang maraming tao sa aking buhay na *ay* ignorante, sino *gawin* may iba't ibang, walang kapantay na layunin, at sino *ay* mapoot ang kalayaan tulad ng nauunawaan ng mga libertalismo - at bakit sa mundo ako dapat *hindi* alang-alang sa mga taong tulad ng mga mangmang o kaaway? At bakit ko dapat *hindi* pagkamuhi at *hindi* maging mapanlaban sa aking mga kaaway? -As a libertarian strategy, then, Tucker’s advice must be considered simply a bad joke. But surely it is good advice if one seeks entry into the State as some sort of “libertarian” advisor, and this may well explain the enthusiasm with which Tucker’s “humanitarian” libertarianism has been embraced by the entire liberallala-libertarian crowd. +Bilang isang diskarte ng libertalismo, kung gayon, ang payo ni Tucker ay dapat isaalang-alang lamang ng isang masamang biro. Ngunit tiyak na ito ay mahusay na payo kung ang isang tao ay naghahanap ng papasukan sa Estado bilang ilang uri ng "libertalismo" na tagapayo, at ito ay maaaring ipaliwanag ang pagka-sigasig kung saan ang "makatao" ni Tucker ang libertalismo ay tanggapin ng buong liberallala-libertalismo na karamihan ng tao. -Outside egalitarian phantasy lands, however, in the real world, libertarians must above all be *realistic* and recognize from the outset, as the Alt-Right does, the inequality not just of individuals but also of different cultures as an ineradicable *datum* of the human existence. We must further recognize that there exist plenty of enemies of liberty as defined by libertarianism and that they, not we, are in charge of worldly affairs; that in many parts of the contemporary world their control of the populace is so complete that the ideas of liberty and of a libertarian social order are practically unheard of or considered unthinkable[^18]; and that it is essentially only in the West, in the countries of Western and Central Europe and the lands settled by its people, that the idea of liberty is so deeply rooted that these enemies still can be openly challenged. And confining our strategic considerations here only to the West, then, we can identify, pretty much as the Alt-Right has effectively done, these actors and agencies as our principal enemies. +Gayunpaman, sa labas ng lupain na parang pantasya, kahit na, sa tunay na mundo, ang mga libertalismo ay dapat higit sa lahat *makatotohanan* at makilala mula sa panimula, gaya ng ginawa ng Alt-Right, ang hindi pagkakapantay-pantay hindi lamang sa indibidwal kundi pati na rin ng iba't ibang mga kultura bilang isang hindi mapag-aalinlanganan *datum* ng buhay ng tao. Dapat nating higit na makilala na mayroong maraming mga kaaway ng kalayaan tulad ng tinutukoy ng libertalismo at sila ay, hindi tayo, ang namamahala sa  mga gawain sa mundo; na sa maraming bahagi ng kontemporaryong mundo ang kanilang kontrol sa mga tao ay kumpleto na ang mga ideya ng kalayaan at ng isang libertalismong order sa lipunan ay halos hindi naririnig o itinuturing na hindi sukat akalaan [^18]; at ito ay mahalagang lamang sa Kanluran, sa mga bansa sa Kanluran at Gitnang Europa at ang mga lupain at ay nanirahan sa pamamagitan ng mga tao nito, na ang ideya ng kalayaan ay napakalalim na nakaugat sa mga kaaway na ito ay maaari pa rin lantarang hamunin. At ikulong ang aming mga istratehiyang pagsasaalang-alang dito lamang sa Kanluran, kung gayon, maaari naming kilalanin, mainam na malaki na ang Alt-Right na epektibong ginawa, ang mga aktor at ahensya na ito bilang ating pangunahing mga kaaway. -They are: +Sila ay: -1. The ruling elites in control of the State apparatus and in particular the “Deep State” or the so-called “Cathedral” of the military, the secret services, the central banks and the supreme courts. As well, they include: - 1. The leaders of the military-industrial complex, i.e., of nominally private firms that owe their very existence to the State as the exclusive or dominant buyer of their products; - 2. The leaders of the big commercial banks, which owe their privilege of creating money and credit out of thin air to the existence of the central bank and its role as a “lender of last resort”. They together, then, State, Big-Business and Big-Banking, form an extremely powerful even if tiny “mutual admiration society,” jointly ripping off the huge mass of tax-payers and living it up big time at their expense. -2. ([A] much larger group of enemies is made up of) the intellectuals, educators and “educrats,” from the highest levels of academia down to the level of elementary schools and kindergartens. Funded almost exclusively, whether directly or indirectly, by the State, they, in their overwhelming majority, have become the soft tools and willing executioners in the hands of the ruling elite and its designs for absolute power and total control. -3. The journalists of the MSM, as the docile products of the system of “public education,” and the craven recipients and popularizers of government “information.” +1. Ang namumuno sa mga piling tao sa kontrol ng patakaran ng pamahalaan ng estado at lalo na "Sa ilalim ng Estado" o ang tinatawag na "Katedral" ng militar, ang mga lihim na serbisyo, ang mga bangko setral at ang kataas-taasang hukuman. Gayundin, kabilang dito ang: + 1. Ang mga pinuno ng militar-industryal ay mahirap unawain, ibig sabihin, ng may masabi lang sa pribadong kumpanya na may utang na loob ang kanilang pag-iral sa Estado bilang eksklusibo o nangingibabaw na mamimili ng kanilang mga produkto; + 2. Ang mga pinuno ng malaking komersyal na bangko, na may utang ang kanilang pribilehiyo ng paglikha ng pera at kredito na kakaunting anyo sa pagkakaroon sa gitnang bangko at ang tungkulin nito bilang isang "tagapagpahiram ng huling bakasyunan". Magkasama sila, pagkatapos, Estado, Malaking-Negosyo at Malaking-Pagbabangko, bumuo ng isang napakalakas na kahit na ang katiting na "tugunan na paghanga sa lipunan," magkasama sa pag-alis ng malalaking tumpok ng mga nagbabayad ng buwis at pamumuhay ng malaking oras sa kanilang gastusin. +2. ([A] mas malaking pangkat ng mga kaaway ang binubuo ng) mga intelektuwal, tagapagturo at "edukasyon," mula sa pinakamataas na antas ng akademya hanggang sa antas ng elementarya at kindergarten. Pinondohan halos lahat, kung direkta o hindi-direkta, ng Estado, sila, sa kanilang napakalaking kalamangan, ay naging mahinang kasangkapan at handang maging tagapatay sa mga kamay ng namumuno sa piling tao at ang mga disenyo nito para sa lubos na kapangyarihan at kabuuang kontrol. +3. Ang mga periyodista ng MSM, bilang mga produktong masunurin ng sistema ng "pangkalahatang edukasyon," at ang mga tatanggap na craven at mga tagasunod ng pamahalaang "impormasyon." -Equally important in the development of a libertarian strategy then is the immediately following next question: who are the *victims*? The standard libertarian answer to this is: the tax-*payers* as opposed to the tax-*consumers*. Yet while this is essentially correct, it is at best only part of the answer, and libertarians could learn something in this respect from the Alt-Right: because apart from the narrowly economic aspect there is also a wider cultural aspect that must be taken into account in identifying the victims. +Ang pantay na halaga sa pagpapaunlad ng isang diskarte sa libertaryan estratehiya pagkatapos ay ang agad na kasunod na susunod na tanong: sino ang mga *biktima*? Ang karaniwang libertaryan ang sagot dito ay: ang mga-*nagbabayad* ng buwis bilang kabaligtaran sa buwis ng *mamimili*. Ngunit habang ito ay totoong tama, ito ay pinakamahusay na bahagi lamang ng sagot, at ang mga libertaryan ay maaaring matuto ng isang bagay sa paggalang na ito mula sa Alt-Right: sapagkat bukod sa mahigpit na aspeto sa ekonomiya mayroon ding mas malawak na kultural na aspeto na dapat kinuha sa akawnt sa pagkilala sa mga biktima. -In order to expand and increase its power, the ruling elites have been conducting for many decades what Pat Buchanan has identified as a systematic “culture war,” aimed at a trans-valuation of all values and the destruction of all natural, or if you will “organic” social bonds and institutions such as families, communities, ethnic groups and genealogically related nations, so as to create an increasingly atomized populace, whose only shared characteristic and unifying bond is its common existential dependency on the State. The first step in this direction, taken already half a century or even longer ago, was the introduction of “public welfare” and “social security.” Thereby, the underclass and the elderly were turned into State-dependents and the value and importance of family and community was correspondingly diminished and weakened. More recently, further-reaching steps in this direction have proliferated. A new “victimology” has been proclaimed and promoted. Women, and in particular single mothers, Blacks, Browns, Latinos, homosexuals, lesbians, bi- and transsexuals have been awarded “victim” status and accorded legal privileges through non-discrimination or affirmative action decrees. As well, most recently such privileges have been expanded also to foreign-national immigrants, whether legal or illegal, insofar as they fall into one of the just mentioned categories or are members of non-Christian religions such as Islam, for instance. The result? Not only has the earlier mentioned “bad neighbor problem” not been avoided or solved, but systematically promoted and intensified instead. Cultural homogeneity has been destroyed, and the freedom of association, and the voluntary physical segregation and separation of different people, communities, cultures and traditions has been replaced by an all-pervasive system of forced social integration. Moreover, each mentioned “victim” group has thus been pitted against every other, and all of them have been pitted against white, heterosexual, Christian males and in particular those married and with children as the only remaining, legally un-protected group of alleged “victimizers.” Hence, as the result of the trans-valuation of all values promoted by the ruling elites, the world has been turned upside down. The institution of a family household with father, mother and their children that has formed the basis of Western civilization, as the freest, most industrious, ingenious and all-around accomplished civilization known to mankind, i.e., the very institution and people that has done most good in human history, has been officially stigmatized and vilified as the source of all social ills and made the most heavily disadvantaged, even persecuted group by the enemy elites’ relentless policy of *divide et impera*. +Upang umunlad at palakihin ang kapangyarihan nito, ang mga naghaharing piling tao ay nagsasagawa ng maraming mga dekada kung ano ang itinukoy ni Pat Buchanan bilang isang may sistema "digmaan sa kultura," na naglalayong sa isang gitna ng pagpapahalaga sa lahat ng mga halaga at pagkawasak ng lahat ng natural, o kung ikaw ay "organic" na buklod ng panlipunan at institusyon tulad ng mga pamilya, komunidad, grupo ng etniko at mga kaugnay na genealogical na mga bansa, upang lumikha ng isang lalong napapayat na populasyon, na ang tanging ibinahaging katangian at nagkakaisang buklod ay ang  karaniwang eksistensyal na pagtitiwala sa Estado. Ang unang hakbang sa pamamahala na ito, ay kinuha na ng kalahating siglo o mas matagal na ang nakalipas, ay pagpapakilala ng "pampublikong kapakanan" at "seguridad sa lipunan." Sa gayon, ang underclass at ang mga matatanda ay naging mga depende ng Estado at ang halaga ng kahalagahan ng pamilya at komunidad ay katumbas na pinaliit at humina. Kailan lamang, Lumalaganap ang mga karagdagang hakbang sa paggalaw na ito. Ang isang bagong "victimology" ay ipinahayag at paunlarin. Ang Kababaihan, at partikular na nag-iisang ina, Itim, Kayumanggi, mga Latino, homesexual, lesbian, bi- at ​​transsexuals ay iginawad sa katayuan ng "biktima" at binigyan ng mga legal na pribilehiyo sa pamamagitan ng di-diskriminasyon o antas ng apirmatibong aksyon. Gayundin, kamakailan lamang, ang mga karapatan na ito ay pinalawak din sa mga banyagang-pambansang mga dayuhan, legal man o ilegal, bukod sa nahulog sila sa isa sa mga nabanggit na kategorya o mga miyembro ng mga di-Kristiyanong relihiyon tulad ng Islam, halimbawa. Ang kinalabasan? Hindi lamang ang naunang nabanggit na "masamang problema sa kapwa" na hindi naiwasan o nalutas, ngunit sa halip ay itinataguyod at pinalalakas ng pamamalakad. Ang magkakauri ng kultura ay nawasak, at ang kalayaan ng samahan, at ang boluntaryong pisikal na paghiwalay at pagkakaiba ng iba't ibang mga tao, komunidad, kultura at kaugalian ay pinalitan ng isang malaganap na sistema ng sapilitang pagsasama ng lipunan. Higit pa dito, ang bawat nabanggit na grupo ng "biktima" ay ganito ang naging laban sa bawat isa, at lahat sila ay ilaban sa puti, heterosekswal, mga lalaking Kristiyano at sa partikular na mga may asawa at mga anak bilang ang tanging manatili, legal na di-protektadong grupo ng mga pinanindigan "Mga biktima." Dahil dito,  bilang resulta ng trans-presiyo sa lahat ng mga halaga na na-promote ng mga desisyon ng piling tao, ang mundo ay nakabaligtad. Ang pagtatag ng buong pamilya na kasama ang ama, ina at kanilang mga anak na matatag na batayan ng kultura sa Kanluran, bilang ang pinakamalaya, pinakasusulong, mapanlikha at buong-nakamit na sibilisasyon na kilala sa sangkatauhan, ibig sabihin, ang tunay na institusyon at mga tao na nagawa ang pinaka-mahusay sa kasaysayan ng tao, ay opisyal na hindi sumang-ayon at manirang puri bilang pinagmulan ng lahat ng mga sakit sa lipunan at ginawa ang pinaka-mabigat na kakulangan, kahit na pahirapan ang grupo ng mga kaaway ng mga piling tao na walang habag na patakaran ng *maghati et impera*. -Accordingly, given the present constellation of affairs, then, any promising libertarian strategy must, very much as the Alt-Right has recognized: +Kaya dito, na binigyan ng pangkasalukuyang konstelasyon ng mga gawain, pagkatapos, ang anumang nakapagpapalakas na estratehiya sa libertaryan ay dapat, ayon sa nakilala ng Alt-Right: -1. Be tailored and addressed to this group of the most severely victimized people. White married Christian couples with children, in particular if they belong also to the class of tax-*payers* (rather than tax-consumers), and everyone most closely resembling or aspiring to this standard form of social order and organization can be realistically expected to be the most receptive audience of the libertarian message[^19]. Given this constellation of perpetrator-enemies vs. victims in the contemporary West, then, I can now come to the final task of trying to outline a realistic libertarian strategy for change. The specifics of which will have to be prefaced by two general considerations. For one, given that the class of intellectuals from the tops of *academia* to the opinion-molding journalists in the MSM are funded by and firmly tied into the ruling system, i.e., that they are a part of the *problem*, they also should not be expected to play a major if any role in the problem’s *solution*. Accordingly, the so-called Hayekian strategy for social change, that envisions the spread of correct libertarian ideas starting at the top, with the leading philosophers, and then trickling down from there to journalists and finally to the great unwashed masses, must be considered fundamentally unrealistic. Instead, any realistic libertarian strategy for change must be a *populist* strategy. That is, libertarians must short-circuit the dominant intellectual elites and address the masses directly to arouse their indignation and contempt for the ruling elites. -2. All the while the main addressees of a populist libertarian message must be indeed the just mentioned groups of dispossessed and disenfranchised native whites, I believe it to be a serious strategic error to make “whiteness” the exclusive criterion on which to base one’s strategic decisions, as some strands of the Alt-Right have suggested to do. After all, it is above all white men that make up the ruling elite and that have foisted the current mess upon us. True enough, the various protected “minorities” mentioned before take full advantage of the legal privileges they have been accorded and they have become increasingly emboldened to ask for ever more “protection,” but none of them and all of them together did not and do not possess the intellectual prowess that would have made this outcome possible, if it were not for the instrumental help that they received and are receiving from white men. +1. Ipasadya at hinarap sa pangkat na ito ng pinaka-malubhang biktima ng mga tao. Puting damit na ikakasal sa Kristiyano na mag-asawa na may mga anak, lalo na kung ang mga ito ay kabilang din sa klase ng mga buwis-*mga nagbabayad* (sa halip na mga mamimili-ng buwis), at lahat ng tao na pinaka-malapit na kahawig o naghahangad sa karaniwang pamantayan ng panlipunan at ang organisasyon ay maaaring makatotohanan at inaasahan na maging karamihan sa mga tumatanggap ng madla ng libertaryan mensahe[^19]. Dahil sa konstelasyon na ito ng mga lider at kaaway na laban. mga biktima sa kontemporaryong Kanluran, pagkatpos, Maaari na akong makarating sa huling gawain ng pagsubok upang mabigay ng isang makatotohanang libertaryan na diskarte para sa pagbabago. Ang mga partikular na kung saan ay kailangang pasimulan sa pamamagitan ng dalawang pangkalahatang konsiderasyon. Para sa isa, ibinigay na ang uri ng mga intelektwal mula sa mga tuktok ng *academia* sa mga mamahayag na nagbubuo ng opinyon sa MSM ay pinondohan at mahigpit na nakatali sa makapangyarihang sistema, ibig sabihin, na sila ay bahagi ng *problema*, hindi rin dapat sila ay umasa na makipaglaro ng isang pangunahin kung anumang tungkulin sa problema *solusyon*. Kaya dito, ang tinatawag na Hayekian ay mahusay na pamamaraan para sa pagbabago ng lipunan, na naglalarawan sa pagkalat ng mga tamang libertaryan na mga ideya na nagsisimula sa itaas, kasama ang mga nangungunang mga pilosopo, at pagkatapos ay bumababa pababa mula doon sa mga mamamahayag at sa wakas sa mga dakilang hindi naglinis na pangkat, ay dapat isaalang-alang sa panimula na hindi makatotohanan. Sa halip, ang anumang makatotohanang estratehiya ng libertaryan para sa pagbabago ay dapat na isang *papyulista* na estratehiya. Iyon ay, ang mga libertaryan ay dapat na maikli ang mga nangingibabaw na intelektwal na mga piling tao at direktang harapin ang masa upang pumukaw ng kanilang pagkagalit at paghamak sa mga namumuno sa mga piling tao. +2. Ang lahat ng mga pangunahing tagapagtaguyod ng isang populistang libertaryan na mensahe ay dapat talaga ang mga nabanggit na mga grupo ng mga naalis at disenfranchised na katutubong puti, naniniwala ako na ito ay isang malubhang stratehikong pagkakamali upang gumawa ng "kaputian" ang eksklusibong kriterya na kung saan base sa isang madiskarteng mga desisyon, tulad ng ilang mga hibla ng Alt-Right na imungkahi na gawin. Sa wakas, higit sa lahat ang mga puting kalalakihan na bumubuo sa pamumuno ng piling tao at hinihigpitan ang kasalukuyang kaguluhan sa amin. Tunay na sapat, ang iba't ibang protektadong "mga minorya" na binanggit bago mapakinabangan nang husto ang mga legal na pribilehiyo na ipinagkaloob sa kanila at lalo silang pinalakas upang humingi ng higit pang "proteksyon," ngunit wala sa kanila at ng lahat ng mga ito ang magkasama at hindi nagtataglay ng intelektwal na lakas ng loob na maaaring  gumawa ng posibleng resulta na ito, kung hindi para sa naging kasangkapan na tulong na tinanggap nila at tanggapin mula sa mga puting mga tao. -Now, taking our cues from the Buchanan-, the Paul- and the Trump-movement, on to the specifics of a populist strategy for libertarian change, in no specific order except for the very first one, which has currently assumed the greatest urgency in the public mind. +Ngayon, ang pagkuha ng aming mga hudyat mula sa Buchanan-, ang Paul- at ang Tramp-kilusan, sa mga tiyak ng isang populistang diskarte para sa pagbabago libertaryan, sa walang tiyak na pagkakasunud-sunod maliban sa ang unang isa, na kasalukuyang hindi tunay ang pinakadakilang pangangailangan ng madaliang pagkilos sa isip ng publiko. -#### Stop mass immigration +#### Itigil ang pangkat ng imigrasyon -The waves of immigrants currently flooding the Western world have burdened it with hordes of welfare parasites, brought in terrorists, increased crime, led to the proliferation of no-go areas and resulted in countless “bad neighbors” who, based on their alien upbringing, culture and traditions, lack any understanding and appreciation of liberty and are bound to become mindless future supporters of welfare-Statism. +Ang mga alon ng mga dayuhan na kasalukuyang nagbabadya sa Kanluraning mundo ay binigyan ito ng mga sangkatauhan ng mga parasitiko ng kapakanan, nagdala ng mga terorista, nadagdagan ang krimen, na humantong sa paglaganap ng mga lugar na walang dati at nagresulta sa di-mabilang na "masasamang kapwa" na, batay sa kanilang dayuhang pag-aalaga, kabihasnan at kaugalian, walang anumang pag-unawa at pagpapahalaga sa kalayaan at nahahadlangan na maging walang kahulugang mga tagasuporta sa hinaharap ng kapakanan ng Statism. -No one is against immigration and immigrants *per se*. But immigration must be by invitation only. All immigrants must be productive people and hence, be barred from all domestic welfare payments. To ensure this, they or their inviting party must place a bond with the community in which they are to settle, and which is to be forfeited and lead to the immigrant’s deportation should he ever become a public burden. As well, every immigrant, inviting party or employer should not only pay for the immigrant’s upkeep or salary, but must also pay the residential community for the additional wear and tear of its public facilities associated with the immigrant’s presence, so as to avoid the socialization of any and all costs incurred with his settlement. Moreover, even before his admission, every potential immigrant invitee must be carefully screened and tested not only for his productivity but also for cultural affinity (or “good neighborliness”) – with the empirically predictable result of mostly, but by no means exclusively, western-white immigrant-candidates. And any known communist or socialist, of any color, denomination or country of origin, must be barred from permanent settlement – unless, that is, the community where the potential immigrant wants to settle officially sanctions the looting of its residents’ property by new, foreign arrivals, which is not very likely to say the least (even within already existing ‘commie’ communes).[^20] +Walang sinuman ang kontra sa imigrasyon at mga imigrante *per se*. Ngunit dapat ang imigrasyon sa pamamagitan ng imbitasyon lamang. Ang lahat ng mga dayuhan ay dapat maging produktibong mga tao at samakatuwid, ay hahadlang sa lahat ng mga pagbabayad sa lokal na kapakanan. Upang siguruhin ito, sila o ang kanilang paanyaya na partido ay dapat maglagay ng isang buklod sa komunidad kung saan sila ay tatanggapin, at kung saan ay tatalikdan at humantong sa deportasyon ng imigrante kung siya ay maging isang pampublikong imposisyon. Gayundin, ang bawat imigrante, ang nakakaakit na partido o may-pagawa ay hindi nararapat lamang magbayad para sa pangangalaga o suweldo ng imigrante, kundi dapat ding magbayad sa komunidad ng tirahan para sa karagdagang pagsuot at luha ng mga pasilidad ng publiko na nauugnay sa presensya ng imigrante, upang maiwasan ang sosyalisasyon ng anuman at lahat ng mga gastos na natamo sa kanyang kasunduan. Higit pa rito, kahit na bago ang kanyang admisyon, ang bawat potensyal na imigrante na inanyayahan ay dapat na maingat na sinuri at sinubok hindi lamang para sa kanyang pagiging produktibo kundi pati na rin para sa kultural na relasyon (o "mabuting kapwa-tao") - na ang mula sa obserbasyon na mahuhulaan ang resulta ng karamihan, ngunit hindi lamang ang eksklusibo, ng kanlurang-puting imigranteng kandidato. At anumang batid na komunista o sosyalista, sa anumang kulay, katawagan o bansang pinagmulan, ay dapat na pigilan mula sa permanenteng kasunduan - maliban kung, yan ay, ang komunidad na kung saan nais ng potensyal na imigrante na opisyal na pagbawalan ang pagnanakaw ng ari-arian ng mga residente sa pamamagitan ng bago, mga dayuhang dating, na kung saan ay hindi masyadong malamang na sabihin ang hindi bababa sa (kahit na sa loob ng mga umiiral na 'commie' manalangin ng taimtim).[^20] -#### Stop attacking, killing and bombing people in foreign countries +#### Itigil ang paglusob, at pagpatay at pagbomba ng mga tao sa ibang bansa -A main cause, even if by no means the only one, for the current invasion of Western countries by hordes of alien immigrants, are the wars initiated and conducted in the Middle East and elsewhere by the US’ ruling elites and their subordinate Western puppet-elites. As well, the by now seemingly ‘normal’ and ubiquitous terrorist attacks in the name of Islam across the Western world are in large measure the “blow-back” of these wars and the ensuing chaos throughout the Middle East and Northern Africa. There should be no hesitation to call these Western rulers what they are: murderers or accessories to mass murder. We must demand, and cry out loud instead for a foreign policy of strict non-interventionism. Withdraw from all international and supranational organizations such as the UN, NATO and the EU that intricate one country into the domestic affairs of another. Stop all government-to-government aid and prohibit all weapon sales to foreign States. Let it be *America First!, England First!, Germany First!, Italy First!*, and so on, i.e., each country trading with one another and no one interfering in anyone else’s domestic affairs. +Ang pinakamahalagang dahilan, kahit na ang tanging isa, para sa kasalukuyang pagsalakay sa mga bansang Kanluran sa pamamagitan ng mga sangkawan ng mga dayuhan na imigrante, ang mga digmaan na pinasimulan at isinasagawa sa Gitnang Silangan at sa ibang lugar ng US’ ang mga namumuno sa mga piling tao at ang kanilang mga pagtulong sa Kanlurang papet sa piling tao. Gaya ng mahusay, ang ngayon ay tila baga 'normal' at napakaraming pag-atake ng mga terorista sa pangalan ng Islam sa buong daigdig ng Kanluran ay malaking sukat ng "pagbagsak" ng mga giyera at ang kasunod na ganap na kaguluhan sa buong Gitnang Silangan at Hilagang Aprika. Dapat ay walang pag-aalinlangan na tawagin ang mga pinuno ng Kanluran kung ano sila: mga mamamatay-tao o mga kagamitan sa pagpatay ng pangkat. Dapat nating hilingin, at humingi nang malakas para sa isang dayuhang patakaran ng istrikto na hindi interbensyon. Mag-widraw mula sa lahat ng internasyonal at mataas pa sa nasyonal tulad ng organisasyon ng UN, NATO at UE na masalimuot sa isang bansa sa mga pangyayari sa ibang bansa. Itigil ang lahat ng pamahalaan sa gobyerno katulong at ipinagbabawal ang lahat ng mga nagbebenta ng armas sa mga dayuhang Estado. Hayaan na *Una ang Amerika!, Unang Ingletera!, Unang Alemanya!. Unang Italya!*, at iba pa, ibig sabihin, ang bawat bansa ay nakikipagkalakalan sa isa't isa at walang sinumang nakikialam sa mga pangyayari sa loob ng ibang tao. -#### Defund the ruling elites and its intellectual bodyguards +#### Puhunan ang namumuno sa piling tao at ang mga intelektwal na badigard nito -Expose and widely publicize the lavish salaries, perks, pensions, side-deals, bribes and hush monies received by the ruling elites: by the higher-ups in government and governmental bureaucracies, of supreme courts, central banks, secret services and spy agencies, by politicians, parliamentarians, party leaders, political advisors and consultants, by crony-capitalists, “public educrats,” university presidents, provosts and academic “stars.” Drive home the point that all their shining glory and luxury is funded by money extorted from tax-payers, and consequently urge that any and all taxes be slashed: income taxes, property taxes, sales taxes, inheritance taxes, etc., etc.. +Ilantad at palawakin ang malawak na sweldo, mga sumigla, pensiyon, panig na may kaugnayan, mga suhol, at mga pera na natanggap ng mga namumuno sa mga piling tao: ng mas mataas na upa sa gobyerno at burukrasya ng gobyerno, ng kataas-taasang hukuman, bangko sentral, mga lihim na serbisyo at mga ahensya ng espiya, ng mga pulitiko, mga parlyamentaryo, mga lider ng partido, mga taga payo sa pulitika at mga kasangguni, sa pamamagitan ng mga kroni-kapitalista, "mga pampublikong edukator," mga presidente ng unibersidad, mga pangunahin at mga akademikong "tala." Patnubayan mo ang paksa na ang lahat ng kanilang sumisikat na kabantugan at luho ay pinondohan ng pera na kinuha mula sa mga nagbabayad ng buwis, at dahil dito ay hinihimok na ang sinuman, at lahat ng mga buwis ay mabawasan: mga buwis sa kinikita, buwis sa ari-arian, mga buwis sa pagbebenta, buwis sa pamana, atbp., atbp.. -#### End the FED and all central banks +#### Tapusin ang FED at lahat ng mga bangko sentral -The second source of funding for the ruling elites, besides the money extorted from the public in the form of taxes, comes from the central banks. Central banks are allowed to create paper money out of thin air. This reduces the purchasing power of money and destroys the savings of average people. It does not and cannot make society as a whole richer, but it redistributes income and wealth within society. The earliest receivers of the newly created money, i.e., the ruling elites, are thereby made richer and the later and latest receivers, i.e., the average citizen, are made poorer. The central bank’s manipulation of interest rates is the cause of boom-bust cycles. The central bank permits the accumulation of ever greater “public debt” that is shifted as a burden onto unknown future taxpayers or is simply inflated away. And as the facilitator of public debt, the central banks are also the facilitators of wars. This monstrosity must end and be replaced by a system of free, competitive banking built on the foundation of a genuine commodity money such as gold or silver. +Ang ikalawang pinagkukunan ng pondo para sa mga namumuno sa mga piling tao, bukod sa pera na kinuha mula sa publiko sa anyo ng mga buwis, ay mula sa mga bangko sentral. Mga bangko sentral ay pinahihintulutang lumikha ng yari sa papel na pera sa labas ng manipis na anyo. Binabawasan nito ang pagbili ng kapangyarihan ng salapi at sinisira ang mga pagtitipid ng mga karaniwang tao. Ito ay hindi at di-puwedeng maaaring gawing mas mahusay ang lipunan, ngunit ibinahagi nito ang kita at yaman sa lipunan. Ang pinakamaagang mga sisidlan ng bagong likhang pera, ibig sabihin, ang mga namumuno sa mga piling tao, sa gayong paraan ay ginawang mas mayaman at ang mga huli at pinakabagong tipunan, ibig sabihin, ang karaniwang mamamayan, ay nagiging mas mahirap. Ang pagpapatakbo ng bangko sentral ng mga singil sa interes ang sanhi ng mga paulit-ulit na biglang lumakas na busto. Pinahihintulutan ng bangko sentral ang akumulasyon ng kailanman mas malaki "pampublikong utang" na inilipat bilang isang pasanin sa hindi kilalang mga nagbabayad ng buwis sa hinaharap o lumalawak na lamang. At bilang pagaanin ng pampublikong utang, ang mga bangko sentral at saka pangasiwaan ng mga digmaan. Ang kalakhan na ito ay dapat magtapos at papalitan sa pamamagitan ng isang sistema ng malaya, mapagkumpitensya sa pagbabangko na binuo sa pundasyon ng isang tunay na pera ng kalakal tulad ng ginto o pilak. -#### Abolish all ‘affirmative action’ and ‘non-discrimination’ laws and regulations +#### Buwagin ang lahat ng 'sang-ayong pagkilos' at mga batas at regulasyon ng 'di-diskriminasyon' -All such edicts are blatant violations of the principle of the equality before the law that, at least in the West, is intuitively sensed and recognized as a fundamental principle of justice. As private property owners, people must be free to associate or disassociate with others: to include or exclude, to integrate or segregate, to join or separate, to unify and incorporate or to disunite, exit and secede. Close all university departments for Black-, Latino-, Women-, Gender-, Queer-Studies, etc., etc., as incompatible with science and dismiss its faculties as intellectual imposters or scoundrels. As well, demand that all affirmative action commissars, diversity and human resources officers, from universities on down to schools and kindergartens, be thrown out onto the street and be forced to learn some useful trade. +Ang lahat ng ganyang mga kautusan ay maliwanag na mga pagsuway sa prinsipyo ng pagkakapantay sa harap ng batas na, hindi bababa sa Kanluran, ay likas na mauunawaan at kinilala bilang isang pangunahing alituntunin ng hustisya. Bilang mga may-ari ng pribadong ari-arian, ang mga tao ay dapat na malaya upang makasama o di-makikisama sa iba: upang mapabilang o ibuklod, upang pagsamahin o maghiwalay, upang sumama o hiwalay, upang makiisa at maisama o upang masira, paglabas at mabitiw. Isara ang lahat ng mga departamento ng unibersidad para sa Itim-, Latino-, Kababaihan-, Kasarian-, Queer-Studies, atbp., atbp., na hindi tumutugma sa agham at bale-walain ang mga kakayahan nito bilang mga intelektuwal na huwad o tampalasan. Gayunpaman, kailangan na ang lahat ng mga komitment ng pag-sang-ayon sa aksyon, pagkakaiba-iba at mga opisyal ng human resources, mula sa mga unibersidad hanggang sa mga paaralan at mga kindergarten, ay ihagis sa kalye at sapilitan na matuto ng ilang kapaki-pakinabang na pangangalakal. -#### Crush the “Anti-Fascist” Mob +#### Durugin ang "Kontra sa Pasista" Pangkat na nagkakagulo -The trans-valuation of all values throughout the West: the invention of ever more “victim groups,” the spread of “affirmative action” programs and the relentless promotion of “political correctness,” has led to the rise of an “anti-fascist” mob. Tacitly supported and indirectly funded by the ruling elites, this self-described mob of “social justice warriors” has taken upon itself the task of escalating the fight against “white privilege” through deliberate acts of terror directed against anyone and anything deemed “racist,” “right-wing,” “fascist,” “reactionary,” “incorrigible” or “unreconstructed.” Such “enemies of progress” are physically assaulted by the “anti-fascist” mob, their cars are burnt down, their properties vandalized, and their employers threatened to dismiss them and ruin their careers – all the while the police are ordered by the powers that be to “stand down” and not to investigate the crimes committed or prosecute and punish the criminals. In view of this outrage, public anger must be aroused and there must be clamoring, far and wide, for the police to be unleashed and this mob be beaten into submission.[^21] +Sa gitna ng pagpapahalaga sa lahat ng mga kahalagahan sa buong Kanluran: ang pag-imbento ng higit na "mga grupo ng biktima," ang paglaganap ng "sang-ayon na labanan" at ang walang humpay na pag-promote ng "pulitika na katumpakan," ay humantong sa pagtaas ng isang "kontra pasista" pangkat na nagkakagulo. Ang sinasadyang tulungan at di-tuwirang pinondohan ng mga namumuno sa mga piling tao, ang inilarawan sa sarili na mga nagkakagulong mga tao ng "mga manggagawa sa katarungang panlipunan" ay nagsagawa ng tungkulin na palakasin ang labanan laban sa "puting kalayaan" sa pamamagitan ng banayad na mga kilos ng malaking takot laban sa sinuman at anumang bagay na itinuturing na "rasista," "right-wing," "pasista," "reaksyunaryong," "hindi nababagay" o "hindi na-itayong muli". Ang ganitong "mga kaaway ng progreso" ay pisikal na sinalakay ng mga "kontra sa pasistang" mandurumog, ang kanilang mga sasakyan ay nasunog, ang kanilang mga ari-arian ay inalis, at ang kanilang mga may-pagawa ay nagbanta na bale-walain sila at sirain ang kanilang mga karera - habang ang pulis ay inutusan ng mga kapangyarihan na dapat "tumayo" at hindi upang siyasatin ang mga krimen na ginawa o isakdal at parusahan ang mga salarin. Dahil sa pang-aalipusta na ito, dapat na pukawin ang pampublikong galit at dapat na umingay, malayo at malawak, para sa mga pulis na ilalabas at ang mga mandurumog na ito ay matalo sa pagsusumite.[^21] -#### Crush the street criminals and gangs +#### Durugin ang mga kriminal at mga gang -In dispensing with the principle of the equality before the law and awarding all sorts of group privileges (except to the one group of married white Christian men and their families) the ruling elites have also dispensed with the principle of equal punishment for equal crime. Some State-favored groups are handed more lenient punishment for the same crime than others, and some especially favored groups are simply let run wild and go practically unpunished at all, thus actually and effectively promoting crime. As well, no-go areas have been permitted to develop where any effort at law-enforcement has essentially ceased to exist and where violent thugs and street gangs have taken over. In view of this, public furor must be provoked and it be unmistakably demanded that the police crack-down quick and hard on any robber, mugger, rapist and murderer, and ruthlessly clear all current no-go areas of violent gang-rule. Needless to say that this policy should be colorblind, but if it happens to be, as it in fact does, that most street criminals or gang members are young Black or Latino males or, in Europe, young immigrant males from Africa, the Middle East, the Balkans or Eastern Europe, then so be it and such human specimen then should be the ones that most prominently get their noses bloodied. And needless to say also that in order to defend against crime, whether ordinary street crime or acts of terrorism, all prohibitions against the ownership of guns by upstanding citizen should be abolished. +Sa pagbibigay ng alituntunin ng pagkakapantay sa harap ng batas at pagbibigay ng lahat ng uri ng mga pribilehiyo ng grupo (maliban sa isang grupo ng may-asawa na puting mga Kristiyanong kalalakihan at kanilang mga pamilya) ang mga namumuno sa mga piling tao ay nagbigay rin ng prinsipyo at pantay na pagpaparusa para sa pantay na krimen. Ang ilang mga grupo na pinayagan ng Estado ay higit na mahigpit na kaparusahan para sa parehong krimen kaysa sa iba, at ang ilang partikular na pinapaboran na mga grupo ay nagpapaubaya lamang at pumunta ng halos walang parusa sa lahat, kaya tunay at epektibong mapaunlad ang krimen. Gayundin, ang mga walang-lugar sa purok ay pinahihintulutan na bumuo kung saan ang anumang pagsisikap sa pagpapatupad ng batas ay talagang hindi na umiiral at kung saan ang marahas na masamang-loob at kinuha ang mga gang sa kalye. Dahil dito, ang pampublikong kaguluhan ay dapat na ibunsod at ito ay malinaw na hinihiling na ang pulis ay mabilis at matigas sa anumang manloloob, magnanakaw sa lansangan, rapist at malupit at tiyak lahat ng mga kasalukuyang hindi aalis sa purok ng marahas na panuntunan sa gang. Hindi na kailangang sabihin na ang patakarang ito ay dapat na bulag, ngunit kung mangyayari ito, tulad ng ginagawa nito, na ang karamihan sa mga kriminal sa kalye o mga miyembro ng gang ay mga batang maitim o latino na lalaki o, sa Europa, mga kabataang imigrante mula sa Aprika, Gitnang Silangan, mga Balkan o Silangang Europa, pagkatapos ay ganyan din ito, at ang gayong tao na ispesimen ay dapat na ang mga nakalitaw na dapat kunin ang kanilang mga umano'y duguan. At hindi rin dapat sabihin na upang ipagtanggol laban sa krimen, kung karaniwang krimen sa kalye o mga gawa ng teorismo, ang lahat ng pagbabawal laban sa pagmamay-ari ng mga baril sa pamamagitan ng matibay na mamamayan ay dapat na buwagin. -#### Get rid of all welfare parasites and bums +#### Alisin lahat ng kapakanan sa linta at walang kuwentang tao -To cement their own position, the ruling class has put the underclass on the dole and thus made it a most reliable source of public support. Allegedly to help people rise and move up from the underclass to become self-supporting actors, the real – and actually intended – effect of the State’s so-called “social policy” is the exact opposite. It has rendered a person’s underclass status more permanent and made the underclass steadily grow (and with this also the number of tax-funded social workers and therapists assigned to “help and assist” it). For, in accordance with inexorable economic law, every subsidy awarded on account of some alleged need or deficiency produces more, not less, of the problem that it is supposed to alleviate or eliminate. Thus, the root cause of a person’s underclass status: his low impulse control and high time preference, i.e., his uncontrolled desire for immediate gratification, and the various attendant manifestations of this cause, such as unemployment, poverty, alcoholism, drug abuse, domestic violence, divorce, female headed households, out-of-wedlock births, rotating shack-up male companions, child abuse, negligence and petty crime, is and are not alleviated or eliminated but systematically strengthened and promoted. Instead of continuing and expanding this increasingly unsightly social disaster, then, it should be abolished and be loudly demanded that one take heed of the biblical exhortation that he who can, but will not work, also shall not eat, and that he who truly cannot work, due to severe mental or physical deficiencies, be taken care of by family, community and voluntary charity. +Upang maging semento ang kanilang sariling posisyon, inilagay ng namumuno ang underclass sa dole at sa gayon ay naging isang mas mapagkukunang pinagmulan ng pampublikong suporta. Manindigan upang matulungan ang mga tao na tumaas at umakyat mula sa underclass upang maging pang-aalay sa sariling aktor, ang totoo - at tunay na nilalayon - at epekto na tinatawag na Estado "ang sosyal na patakaran" ay ang eksaktong kabaligtaran. Mailalarawan ang katayuan ng underclass ng isang tao na mas permanente at patuloy na lumalaki ang underclass (at kasama rin dito ang bilang ng mga sosyal na manggagawa na pinondohan ng buwis at mga therapist na itinalaga sa "pagtangkilik at tumulong" ito). Para sa, alinsunod sa di-matinag na batas sa ekonomiya, ang bawat tulong na salapi na iginawad sa akawnt ng ilang mga di-umano'y pangangailangan o pagkukulang sa gumagawa ng higit pa, hindi kakulangan sa problema na ito ay dapat na magpakalma o mag-alis. Kaya, ang dahilan na layunin ng katayuan ng isang underclass na isang tao: ang kanyang mababang kontrol ng pag-udyok at mataas na oras sa pagtatangi, ibig sabihin, ang kanyang walang pigil na pagnanais para sa agarang pagbibigay-kasiyahan, at ang iba't ibang mga nagpapakita ng ganitong dahilan, tulad ng kawalan ng trabaho, kahirapan, alkoholismo, pang-aabuso sa droga, karahasan sa tahanan, diborsyo, babaeng namumuno sa sambahayan, mga kapanganakan sa labas ng pag-aasawa, pag-ikot ng mga kasamang lalaki, mga pang-aabuso sa bata, kapabayaan at maliit na krimen, ay hindi pinagaan o inalis ngunit pinatibay nang sistematiko at paunlarin. Sa halip na ipagpatuloy at palawakin ang lalong hindi magandang sa panlipunang kalamidad, pagkatapos, dapat itong buwagin at hingin ng malakas na ang isa ay mag-ingat sa biblikal na parangal na siyang makakaya, ngunit hindi gagana, hindi rin dapat kumaen, at siya ay tunay na hindi maaaring gumana, dahil sa malubhang mental o pisikal na mga kakulangan, pag-aalaga ng pamilya, komunidad at boluntaryong pag-ibig sa kapwa. -#### Get the State out of education +#### Kunin ang Estado sa labas ng edukasyon -Most, if not all, social pathologies plaguing the contemporary West have their common root in the institution of “public education.” When the first steps were taken, more than two centuries ago, in Prussia, to supplement and ultimately replace a formerly completely private system of education with a universal system of compulsory “public education,” the time spent in State-run schools did in most cases not exceed four years. Today, throughout the entire Western world, the time spent in institutions of “public education” is, at a minimum, around ten years, and in many cases, and increasingly so, twenty or even thirty years. That is, a large or even the largest part of time during the most formative period in a person’s life is spent in State-funded and State-supervised institutions, whose primary purpose from the very beginning it was *not* to raise an enlightened public, but to train “good soldiers” and “good public servants:” not independent and mature or “mündige Bürger,” but subordinate and servile “Staats-Bürger.” The result? The indoctrination has worked: the longer the time a person has spent within the system of public education, the more he is committed to leftist-egalitarian ideas and has swallowed and wholeheartedly internalized the official doctrine and agenda of “political correctness.” Indeed, in particular among social science teachers and professors, people *not* counting themselves as part of the Left have practically ceased to exist. Consequently, it must be demanded that the control of schools and universities be wrest away from the central State and, in a first step, be returned to regional or better still local and locally funded authorities, and ultimately be completely privatized, so as to replace a system of compulsory uniformity and conformity with a system of decentralized education that reflects the natural variation, multiplicity and diversity of human talents and interests. +Higit sa lahat, kung hindi, mga sosyal na patolohiya ay gambalain ang kontemporaryong Kanluran ang kanilang pangkaraniwang dahilan sa institusyon ng "pampublikong edukasyon." Kapag ang mga unang hakbang ay kinuha, higit sa dalawang siglo na nag nakakaraan, sa Prussia, upang madagdagan at sa hilig sa huli ay ibalik ang isang dating ganap sa pribadong sistema ng edukasyon na may isang unibersal na sistema ng sapilitang "pampublikong edukasyon," ang oras na ginugol sa mga paaralan na pinamamahalaan ng Estado ay sa karamihan ng mga kaso ay hindi lumampas apat na taon. Sa ngayon, ang buong mundo sa Kanluran, at ang oras na ginugol sa mga institusyon ng "pampublikong edukasyon" ay, sa pinakamaliit, na paligid ng sampung taon, at sa maraming mga kaso, at lalong nagiging dumadami, dalawmpu o kahit tatlumpung taon. Iyan ay, isang malaki o kahit na ang pinakamalaking bahagi ng pagkakataon sa panahon ng pinaka-pormal na panahon sa buhay ng isang tao na ginugol sa pinondohan ng Estado at mga institusyong pinangangasiwaan ng Estado, na ang pangunahing layunin mula pa sa simula nito *hindi* upang itaas ang isang napaliwanagang publiko, ngunit upang sanayin ang "mahusay na mga sundalo" at "mga mahusay na pampublikong tagapaglingkod:" hindi independiyente at ganap na o "mundige Burger," subalit mas mababa at para sa alipin ng "Staats-Burger." Ang resulta? Gawin ang pagtuturo ng doktrina: mas matagal ang oras na ginugol ng isang tao sa looban ng sistema ng pampublikong edukasyon, lalo siyang nakatuon sa mga ideyang makapantay sa kiosistiko at maniwala agad at bukas-loob na nakapaglagay ng opisyal na doktrina at adyenda ng "kawastuhang pampulitika." Tunay na, partikular sa mga guro ang agham panlipunan at mga propesor, mga tao *hindi* ang pagbilang ng kanilang sarili bilang bahagi ng sa Kaliwa ay halos hindi na umiiral. Dahil diyan, dapat itong hingin na ang kontrol ng mga paaralan at ang mga unibersidad ay lumayo mula sa gitnang Estado at, sa isang unang hakbang, ibabalik sa rehiyon o mas mahusay pa rin ang lokal at doon na pinondohan ng awtoridad, at sa huli ay ganap na ipapribado, upang palitan ang isang sistema ng sapilitan na pagkakapareho at pagkakatulad na may isang sistema ng desentralisadong edukasyon na sumasalamin sa natural na pagkakaiba-iba, pagpaparami at pagkakaiba-iba ng mga talento at interes ng tao. -#### Don’t put your trust in politics or political parties +#### Huwag ilagay ang iyong pagtitiwala sa pulitika o mga partidong pampulitika -Just as *academia* and the academic world cannot be expected to play any significant role in a libertarian strategy for social change, so with politics and political parties – after all, it is the ultimate goal of libertarianism to put an end to all politics, and to subject all interpersonal relations and conflicts to private law and civil law procedures. To be sure, under present, all-pervasively politicized conditions an involvement in politics and party politics cannot be entirely avoided. However, in any such involvement one must be keenly aware of and guard against the corrupting influence of power and the lure of money and perks that comes with it. And to minimize this risk and temptation, it is advisable to concentrate one’s efforts on the level of regional and local rather than national politics, and there to promote a radical agenda of decentralization: of nullification and peaceful separation, segregation and secession. Most importantly, however, we must take heed of Ludwig von Mises’ life-motto: Do not give in to evil, but proceed ever more boldly against it. That is, we must speak out whenever and wherever, whether in formal or informal gatherings, against anyone affronting us with by now only all-too-familiar “politically correct” drivel and left-egalitarian balderdash and unmistakably say: “No. Hell no. You must be kidding.” In the meantime, given the almost complete mind-control exercised by the ruling elites, *academia* and the MSM, it already requires a good portion of courage to do so. But if we are not brave enough to do so now and thus set an example for others to follow, matters will become increasingly worse and more dangerous in the future, and we, Western civilization and the Western ideas of freedom and liberty will be wiped out and vanish. +Tulad ng *akademya* at ang akademikong daigdig ay hindi maaaring asahan na maglaro ng anumang makabuluhang tungkulin sa isang libertaryan na diskarte para sa pagbabago ng lipunan, kaya sa pulitika at mga partidong pampulitika - pagakatapos ng lahat, ito ay ang panghuling layunin ng libertarianismo upang tapusin ang lahat ng pulitika, at upang isailalim ang lahat ng interpersonal na mga kaugnayan at mga labanan sa pribadong batas at mga pamamaraanng batas sibil. Siguraduhing, sa ilalim ng kasalukuyan, lahat ng mga pulitikal na kondisyon ng partido ay hindi maaaring lubusang maiiwasan ang partisipasyon ng partido. Gayon pa man, sa anumang naturang kaguluhan, dapat isaalang-alang ng mabuti at bantayan ang masasamang impluwensiya ng kapangyarihan at ang matukso ng pera at maging masigla na kasama nito. At upang mabawasan ang panganib at panunukso na ito, ang mga pagsisikap ng rehiyon at lokal ay dapat na hinahangad kaysa sa pambansang pulitika, at doon upang itaguyod ang radikal na adyenda ng desentralisasyon: pagpapawalang-bisa at tahimik na paghihiwalay, paglayo at pagtiwalag. Gayunpaman, ang pinakamahalaga, dapat nating pag-aralan ang kasabihan ng buhay ni Ludwig von Mises: Huwag magpadala sa kasamaan, ngunit patuloy na maging mas matapang laban dito. Iyan ay, kailangan nating magsalita kailan man at saanman, maging sa pormal o di-pormal na mga pagtitipon, laban sa sinumang humamak ng lantaran sa atin ngayon lamang sa pamamagitan ng pamilyar na "pulitikal na tama" na mga pulutong at walang-halal na kalokohan at malinaw na nagsasabi na: "Huwag. Hell no. Dapat kang sumang-ayon." Sa sandaling ito, ang namumuno sa mga piling tao, *akademya* at ang MSM ay binigyan ng isang kumpletong ideya, ito ay nangangailangan ng isang magandang bahagi ng lakas ng loob na gawin ito. Ngunit kung hindi tayo sapat na matapang upang gawin ito ngayon at sa ganito ay magtakda ng isang halimbawa para sundan ng iba, ang mga bagay ay lalong mas masahol at mas mapanganib sa hinaharap, at tayo, ang Kanlurang sibilisasyon at ang mga Kanlurang ideya ng Kalayaan at libertad ay lipunin at mawala. -[^1]: That must be appropriated with our own nature-given, i.e., un-appropriated, body. +[^1]: Yon ay dapat na nakalaan sa ating sariling likas na paraan, ibig sabihin., hindi naaangkop, sa katawan. -[^2]: Property. +[^2]: Katangian. -[^3]: Conflict-free. +[^3]: Walang-labanan. -[^4]: And all later owners connected to him through a chain of voluntary exchanges. +[^4]: Ang lahat ng may-ari nito ay konektado sa isang tanikala ng boluntaryong palitan. -[^5]: Whose leadership, to its credit, after Trump’s election victory, quickly broke with Trump when he turned out to be just another presidential warmonger. +[^5]: Kaninong pamunuan, sa kredito nito, matapos ang tagumpay ng halalan ni Trump, mabilis na sinira si Trump nang siya ay naging isa sa pasimuno ng labanan sa presidensyal. [^6]: *Aka* Mencius Moldbug. -[^7]: *Aka* Soviet Poverty Lie Center. +[^7]: *Aka*Ang Kasinungalingan ay Sentro ng Sobiyet. -[^8]: *Aka* “non-discrimination”. +[^8]: *Aka* "walang-diskriminasyon". -[^9]: Which I have termed the “Stupids for Liberty” and my young German friend Andre Lichtschlag as “Liberallala-Libertarians”. +[^9]: Na aking tinawag na "Hangal para sa Kalayaan" at ang aking musmos na Aleman na kaibigan na si Andre Lichtschlag bilang "Liberallala-Libertaryan". [^10]: Colin Robertson. -[^11]: Which, of course, was the reason for having invited them here. +[^11]: Sino, tiyak, ang dahilan kung bakit inanyayahan sila dito. -[^12]: Which is entirely compatible with libertarianism and its *desideratum* of freedom of association and opposition to forced integration. +[^12]: Alin ang ganap na magkatugma sa libertaryanismo at ang *desideratum* ang kalayaan ng asosasyon at pagsalungat sa pinilit na pagsasama. -[^13]: Which is antithetical to libertarianism and inimical to human prosperity. +[^13]: Na kung saan ay antitetiko sa libertaryanismo at ipinagmamalaki sa kasaganaan ng tao. -[^14]: Let me hasten to add here that, despite my misgivings about his “economics,” I still consider Pat Buchanan a great man. +[^14]: Hayaan akong magmadali upang idagdag dito na, sa kabila ng aking mga pangangamba tungkol sa kanyang "ekonomya," itinuturing ko pa rin si Pat Buchanan na isang mabuting tao. -[^15]: An endeavor, by the way, that has been ridiculed by Taki Theodoracopulos, a veteran champion of the paleo-conservative-turned-Alt-Right movement and Spencer’s former employer. +[^15]: Isang pagsisikap, sa pamamagitan ng paraan, iyon ay kutyain sa pamamagitan ng Taki Theodoracopulos, isang beteranong kampeon ng kilusan paleo-konserbatibo-nakabukas-Alt-Right at dating amo ni Spencer. -[^16]: Many youngsters have been initially attracted to libertarianism believing that this “live and let live” is the essence of libertarianism. +[^16]: Maraming mga bata pa ay nauna nang naaakit sa libertaryanismo na naniniwala na ang "mabuhay at ipaalam na mabuhay" ay ang kakanyahan ng libertaryanismo. -[^18]: Except as some idle intellectual play or mental gymnastics by a few “exotic” individuals. +[^18]: Maliban sa ilang mga walang ginagawang intelekwal na laruin o mental na dyimnastiko sa pamamagitan ng ilang "kakaiba" na indibidwal. -[^19]: Whereas the least support should be expected to come from the legally most “protected” groups such as, for instance, single Black Muslim mothers on welfare. +[^19]: Habang ang hindi bababa sa suporta ay dapat na inaasahan mula sa legal na pinaka-protektadong mga grupo tulad ng, halimbawa, nag-iisang ina ng Itim na Muslim sa kapakanan. -[^20]: Brief message to all open-border and liberallala libertarians, who will surely label this, you guessed it, “fascist”: In a fully privatized libertarian order there exists no such thing as a right to free immigration. Private property implies borders and the owner’s right to exclude at will. And “public property” has borders as well. It is not unowned. It is the property of domestic tax-payers and most definitely not the property of foreigners. And while it is true that the State is a criminal organization and that to entrust it with the task of border control will inevitably result in numerous injustices to both domestic residents and foreigners, it is also true that the State *does something* also when it decides *not* to do anything about border control and that, under the present circumstances, doing nothing at all in this regard will lead to even more and much graver injustices, in particular to the domestic citizenry. +[^20]: Maikling mensahe sa lahat ng mga bukas na hangganan at liberallala libertaryan, sino ang tiyak na lagyan ito, nahulaan mo ito, "pasista": Sa isang ganap na pag-privatize na pagkakasunud-sunod ng libertaryan na walang ganoong bagay bilang isang karapatan para sa libreng imigrasyon. Ang pansariling ari-arian ay nagpapahiwatig ng mga hangganan at ang karapatan ng may-ari na eksklusibong kagustuhan. At "ng publikong ari-arian" ay may mga hangganan din. Hindi ito ang walang pag-aari. Ito ay ang ari-arian ng mga nagbabayad ng pambuwis sa lokal at hindi talaga ang mga katangian ng mga dayuhan. At habang ito ay totoo na ang Estado ay isang kriminal na organisasyon at pagkatiwalaan ito sa tungkulin ng kontrol sa karaniwan na hindi maaaring hindi magreresulta sa maraming mga labag sa katarungan sa parehong mga residente at dayuhan sa ibang bansa, totoo rin na ang Estado *ay isang bagay* rin kapag nagpasya na *huwag* gawin ang anumang bagay tungkol sa kontrol sa hangganan at na, sa ilalim ng mga kasalukuyang kalagayan, walang ginagawa sa matatangi na ito ay hahantong sa kahit na higit pa at mas maraming mga masalimuot na kawalang-katarungan, lalo na sa domestikong mga mamamayan. -[^21]: Query for liberallala-libertarians and the Stupids for Liberty, who are sure to object to this demand on the ground that the police asked to crush the “anti-fascist” mob are *State-_police: Do you also object, on the same grounds, that the police arrest murderers or rapists? Aren’t these legitimate tasks performed also in any libertarian order by _private* police? And if the police are not to do anything about this mob, isn’t it o.k. then that the target of its attacks, the “racist Right,” should take the task upon itself of giving the “social justice warriors” a bloody nose? \ No newline at end of file +[^21]: Tanungin para sa liberallala-libertaryan at mga Hangal para sa kalayaan, na siguradong tututulan ang pangangailangan na ito sa lupa na hiniling ng pulisya na durugin ang "kontra pasista" makapatal na tao ay *Estado-_polisya: parehong mga dahilan, na ang mga pulis ay arestuhin ang mga mamamatay-tao o mga rapist? Hindi ba ito lehitimong gawain na ginanap din sa anumang libertaryan na kaayusan sa pamamagitan ng _pribado* na pulisya? At kung ang pulis ay hindi dapat gumawa ng anuman tungkol sa mga nagkakagulo na ito, hindi ba ito ayos kung gayon ang target ng pag-atake nito, ang "Tamang rasista," ay dapat gawin ang gawain sa kanyang sarili ng pagbibigay ng "mga mandirigma ng katarungang panlipunan" na isang duguan na ilong? \ No newline at end of file diff --git a/tl/Libertarianism and the Alt-Right/info.yml b/tl/Libertarianism and the Alt-Right/info.yml index 684ed1064..f88ba3f63 100644 --- a/tl/Libertarianism and the Alt-Right/info.yml +++ b/tl/Libertarianism and the Alt-Right/info.yml @@ -1,10 +1,10 @@ --- content_files: - - - 01_speech.md + - 01_pagsasalita.md - "" translation: - language: tl + language: en is_translation: true this_project_url: "https://github.com/ancap-ch/from-en/tree/utopian/tl/Libertarianism and the Alt-Right" fetch_translators: true @@ -12,64 +12,64 @@ translation: fetch_progress: true titles: - Libertarianism - - '~~~~~~and~~~~~~' - - the Alt-Right + - '~~~~~~at~~~~~~' + - ang Alt-Tama discussions: - - https://en.ancap.ch/t/5 - - Ancap Channel + - Ancap na Pinagmulan more_infos: - - https://www.google.com - - Website name + - Pangalan ng Website tags: - - Some Tag - - Another Tag - - And so on + - Ang ilang Tag + - Isa pang Tag + - At iba pa tag_prefix: "https://en.ancap.ch/tags/" persons: - person: [ ] identifier: "template_person" - rule: "author" + rule: "manulat" - person: [ ] identifier: "template_person" - rule: "collaborator" + rule: "ang katulong" - person: [ ] identifier: "template_person" - rule: "thanked" + rule: "magpasalamat" - person: [ ] identifier: "template_person" - rule: "translator" + rule: "ang tagasalin" - person: [ ] identifier: "template_person" - rule: "reviwer" + rule: "ang tagasuri" - person_: [ ] identifier: "template_person" - rule: "cover_artist" + rule: "takip ng artista" - person: [ ] identifier: "template_person" - rule: "artist" + rule: "artista" resources: - resource: [ ] - rule: "front_cover" - content: "cover.png" + rule: "takip ng_unahan" + content: "takip.png" websites: - - Resource website - description: Resource description + - Mapagkukunan ng website + description: Mapagkukunan ng paglalarawan persons: - "template_person" targets: - target: [ ] - name: article + name: ang pangkat reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/tl/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/tl/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index 2f85abc7e..6e6118437 100644 --- a/tl/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/tl/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: tl is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/tl/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/intro.md b/tl/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/intro.md index 488f53867..209455f5f 100644 --- a/tl/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/intro.md +++ b/tl/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/intro.md @@ -1,29 +1,29 @@ -# Introduksyon +# Pagpapakilala -In the American Declaration of Independence, Thomas Jefferson affirmed +Sa Amerika Deklasyon ng Independensiya, Thomas Jefferson pinatotohanan -> these truths to be self-evident: that all men are created equal; that they are endowed by their creator with inalienable rights; that among these are life, liberty, and the pursuit of happiness: that to secure these rights, governments are instituted among men, deriving their just powers from the consent of the governed; that whenever any form of government becomes destructive of these ends, it is the right of the people to alter or abolish it, and to institute new government, laying its foundation on such principles, and organizing its powers in such form as to them shall seem most likely to effect their safety and happiness. Prudence indeed will dictate that governments long established should not be changed for light and transient causes; and accordingly all experience has shown that mankind are more disposed to suffer while evils are sufferable, than to right themselves by abolishing the forms to which they are accustomed. But when a long train of abuses and usurpations pursuing invariably the same object, evinces a design to reduce them under absolute despotism, it is in their right, it is their duty to throw off such government, and to provide new guards for their future security. +> ang mga katotohanang ito ay maliwanag: na ang lahat ng tao ay nilikha na pantay; na ang mga ito ay pinagkalooban ng kanilang lumikha sa mga hindi maiiwasang karapatan; na kabilang sa mga ito ang buhay, kalayaan, at ang pagtugis ng kaligayahan: upang ma-secure ang mga karapatang ito, ang mga pamahalaan ay itinatag sa mga tao, na nagmula sa makatarungang kapangyarihan mula sa pagsang-ayon ng namamahala; na kapag ang anumang anyo ng gobyerno ay nagiging mapanira sa mga dulo na ito, ito ay karapatan ng mga tao na baguhin o buwagin ito, at itatag ang bagong pamahalaan, itatag ang pundasyon nito sa mga prinsipyo, at pag oorganisa ng mga kapangyarihan nito sa ganoong anyo ng mga ito ay tila pinaka-malamang na maaapektuhan ang kanilang kaligtasan at kaligayahan. Ang katalinuhan sa katunayan ay magdikta na ang mga mahahalagang itinatag ng pamahalaan ay hindi dapat mabago para sa liwanag at lumilipas na mga dahilan; at dahil dito ang lahat ng karanasan ay nagpakita na ang sangkatauhan ay mas ligtas na magdusa habang ang mga kasamaan ay nagdudulot. kaysa sa karapatan ng kanilang sarili sa pamamagitan ng pag-alis ng mga paraan na kung saan sila ay bihasa. Ngunit kapag ang isang mahabang tren ng mga pag-aabuso at pangangamkam ipagpatuloy ang walang paltos na parehong bagay, nagbabago ang isang disenyo upang mabawasan ang mga ito sa ilalim ng lubos na despotismo, ito ay sa kanilang mga karapatan, ito ay kanilang mga tungkulin upang maghagis tulad ng gobyerno, at magbigay ng mga bagong bantay para sa kanilang seguridad sa hinaharap. -More than 200 years after the Declaration of Independence, it seems appropriate to raise the question whether governments have in fact done what they were designed to do, or if experience or theory has provided us with grounds to consider other possibly more effective guards for our future security. The present volume aims to provide an answer to this fundamental question. In fact, this question has recently assumed new urgency through the events of September 11, 2001. Governments are supposed to protect us from terrorism. Yet what has been the U.S. government’s role in the terrorist attacks on the World Trade Center and the Pentagon? The U.S. government commands a “defense” budget of $ billion per annum, a sum equal to the combined annual defense budgets of the next 24 biggest government spenders. It employs a worldwide network of spies and informants. However, it was unable to prevent commercial airliners from being hijacked and used as missiles against prominent civilian and military targets. Worse, the U.S. government did not only fail to prevent the disaster of September 11, it actually contributed to the likelihood of such an event. In pursuing an interventionist foreign policy (taking the form of economic sanctions, troops stationed in more than 100 countries, relentless bombings, propping up despotic regimes, taking sides in irresolvable land and ethnic disputes, and otherwise attempting political and military management of whole areas of the globe), the government provided the very motivation for foreign terrorists and made the U.S. their prime target. Moreover, how was it possible that men armed with no more than box cutters could inflict the terrible damage they did? Obviously, this was possible only because the government prohibited airlines and pilots from protecting their own property by force of arms, thus rendering every commercial airline vulnerable and unprotected against hijackers. A $50 pistol in the cockpit could have done what $400 billion in the hands of government were unable to do. And what was the lesson drawn from such failures? In the aftermath of the events, the U.S. foreign policy became even more aggressively interventionist and threatening. The U.S. military overthrew the Afghani government that was said to be “harboring” the terrorist mastermind Osama bin Laden. In the course of this, thousands of innocent civilians were killed as “collateral damage,” but bin Laden has not been captured or punished to this day, almost two years after the attacks. And once a U.S. approved government had been installed in Afghanistan, the U.S. government turned its attention to wars against other enemy states, in particular Iraq with its huge oil reserves. The U.S. refused even to rule out the employment of nuclear weapons against enemy regimes. No doubt, this policy helped to further increase the number of recruits into the ranks of people willing to use extreme violence against the U.S. as a means of retribution. At the same time, domestically the government used the crisis which it had helped to provoke to further increase its own power at the expense of the people’s liberty and property rights. Government spending, in particular on “defense,” was vastly increased, and a new government department for “homeland security” was created. Airport security was taken over by the federal government and government bureaucrats, and decisive steps toward a complete electronic citizen surveillance were taken. Truly, then, the current events cry out for a systematic rethinking of the issues of defense and security and the respective roles of government, the market, and society in providing them. +Mahigit sa 200 na taon pagkatapos ng Deklarasyon ng Kalayaan, tila angkop na magpalaki ang tanong kung ang mga gobyerno ay tapos na kung ano ang kanilang idinisenyo upang gawin, o kung ang karanasan o teorya ay nagbigay sa amin ng mga batayan upang isaalang-alang ang iba pang posibleng mas epiktibong mga bantay para sa aming seguridad sa hinaharap. Ang kasalukuyang lakas ng tunog ay naglalayong magbigay ng isang sagot sa pangunahing tanong na ito. Sa katunayan, ang tanong na ito ay kamakailan-lamang ay ipinapalagay na bagong pangangailangan ng madaliang pagkilos sa pamamagitan ng mga pangyayari noong Setyembre 11, 2001. Ang mga pamahalaan ay dapat na protektahan tayo mula sa terorismo. Gayon pa man kung ano ang papel ng Gobyerno ng Estados Unidos sa pag-atake ng mga terorista sa World Trade Center at sa Pentagon? Ang pamahalaan ng U.S. na nag-uutos ng badyet na "pagtatanggol" na $ bilyong taon, isang halagang katumbas ng pinagsamang taunang badyet ng pagtatanggol ng susunod na 24 pinakamalaking gastusin ng pamahalaan. Naghahatid ito ng isang pandaigdigang network ng mga espiya at mga impormante. Gayunpaman, hindi nito maiiwasan ang mga komersyal na airliner mula sa pag-hijack at ginamit bilang missile laban sa mga kilalang sibilyan at militar na mga target. Mas masahol pa, hindi lamang nabigo ang gobyerno ng Estados Unidos na pigilan ang kalamidad noong Setyembre 11, ito ay talagang nag-ambag sa posibilidad na naturang kaganapan. Sa pagsasakatuparan ng interbensyonal na patakarang panlabas (ginagawa ang anyo ng mga pang-ekonomiyang parusa, hukbo na nakatalaga sa higit sa 100 bansa, walang humpay na mga pagbobomba, nagpapatibay na mga despotikong rehimen, nakikibahagi sa walang tigil na lupain at mgadi-pagkakasundo sa etniko, at sa kabilang banda ay sinusubukan ang pamamahala ng pulitika at militar sa buong lugar ng daigdig), ang gobyerno ay nagbibigay ng mismong pag-uudyok para sa mga dayuhang terorista at ginawa ang kanilang pangunahing target ng U.S. Bukod dito, paano posible na ang mga lalaki ay armado ng hindi hihigit sa mga mananabas ng kahon maaaring pahirapan ang napakahirap na pinsala na kanilang ginawa? Malinaw na, posible lamang ito dahil ipinagbabawal ng gobyerno ang mga airline at piloto mula sa pag-protekta sa kanilang sariling ari-arian sa pamamagitan ng lakas ng mga armas, sa gayon ay nag-reresulta ang bawat komersyal na airline na mahina at walang proteksyon laban sa mga hijaker. Ang isang $50 na baril sa sabungan ay maaaring magawa kung ano ang hindi magawa ng $400 bilyon sa mga kamay ng gobyerno. At ano ang aral mula sa mga kabiguan? Sa resulta ng mga pangyayari, ang U.S. ay may patakarang panlabas ay naging mas agresibong interbensyonista at nagbabanta. Inilunsad ng militar ng U.S. ang pamahalaang Afgani na sinabi "harboring" ang malaking utak sa terorista si Osama bin Laden. Sa kurso na ito, libu-libong mga inosenteng sibilyan ang pinatay bilang "pinsala sa pagkakasira" ngunit si bin Laden ay hindi nakuha o pinarusahan hanggang sa araw na ito, halos dalawang taon pagkatapos ng mga pag-atake. At sa sandaling na-aprubahan ng isang U.S na naaprubahan ang pamahalaan sa Afghanistan, ang gobyerno ng Estados Unidos ay naka-focus sa mga digmaan laban sa iba pang mga estado ng kaaway, sa partikular ang iraq ay may malaking reserbang langis. Ang U.S. ay tumanggi kahit na mamuno sa trabaho ng mga sandatang nukleyar laban sa mga rehimen ng kaaway. Walang duda, ang patakarang ito ay nakatulong upang madagdagan pa ang bilang ng mga rekrut sa hanay ng mga taong nais na gumamit ng matinding karahasan laban sa U.S. bilang isang paraan ng paghihiganti. Kasabay nito, ginagamit ng gobyerno ang krisis na kung saan ito ay nakatulong upang pukawin sa higit pang pagdaragdadag sa sarili nitong kapangyarihan sa kapinsalaan ng mga tao ng kalayaan at mga karapatan sa pag-aari. Ang paggasta ng gobyerno, lalo na sa "pagtatanggol," ay lubhang nadagdagan, at isang bagong departamento ng gobyerno para sa "seguridad sa sariling bayan" ay nilikha. Ang seguridad ng lungsod ay kinuha ng mga pederal na pamahalaan at mga burukrata ng pamahalaan, at mga mapagpasang hakbang patungo sa isang kumpletong pagmamanman ng de kuryente ng mamamayan ay kinuha. Totoo nga, kung gayon, ang mga kasalukuyang pangyayari ay umiyak para sa isang sistematikong pag-uulit ng mga isyu ng pagtatanggol at seguridad ng kani-kanilang mga tungkulin ng gobyerno, pamilihan, at lipunan sa pagbibigay sa kanila. * * * -Two of the most widely accepted propositions among political economists and political philosophers are the following: First: Every “monopoly” is “bad” from the viewpoint of consumers. Monopoly here is understood in its classical sense as an exclusive privilege granted to a single producer of a commodity or service; i.e., as the absence of “free entry” into a particular line of production. In other words, only one agency, A, may produce a given good, x. Any such monopolist is “bad” for consumers because, shielded from potential new entrants into his area of production, the price of his product x will be higher and the quality of x lower than otherwise. Second, the production of security must be undertaken by and is the primary function of government. Here, security is understood in the wide sense adopted in the Declaration of Independence: as the protection of life, property (liberty), and the pursuit of happiness from domestic violence (crime) as well as external (foreign) aggression (war). In accordance with generally accepted terminology, government is defined as a territorial monopoly of law and order (the ultimate decision maker and enforcer). That both propositions are clearly incompatible has rarely caused concern among economists and philosophers, and in so far as it has, the typical reaction has been one of taking exception to the first proposition rather than the second. The contributors to this volume challenge this “orthodox” view and offer both empirical and theoretical support to the contrary thesis: that it is the second proposition, not the first, which is false and ought to be rejected. As far as empirical—historical—evidence is concerned, proponents of the orthodox view face obvious embarrassment. The recently ended twentieth century was characterized by a level of human rights violations unparalleled in all of human history. In his book Death by Government, Rudolph Rummel estimates some 170 million government-caused deaths in the twentieth century. The historical evidence appears to indicate that, rather than protecting life, liberty, and the pursuit of happiness of their citizens, governments must be considered the greatest threat to human security. Proponents of the orthodox view (willing to compromise the first thesis regarding the “evil” of monopoly in order to maintain the second concerning the necessity of state government) cannot entirely ignore this seemingly overwhelming evidence to the contrary. If they wish to rescue from refutation the thesis that government is indispensible for the provision of law and order, they must revise the second thesis. Experience shows that some states are aggressors, not protectors. Thus, if one is not to discard the second thesis altogether, its further specification is required: it is only possible to claim that some states protect. Accordingly, rather than faulting government as such for the dismal security record in particular during the past century, several attempts have been made to explain this record as the result of specific forms of government. Numerous political scientists, including the aforementioned Rummel, have tried to show by various statistical means that it is the absence of democratic government which explains the “anomalies” of the twentieth century. Admittedly, democracies go to war against nondemocratic regimes, but supposedly not against other democracies. Hence, it would seem to follow—and this thesis has in the meantime become part of the American neoconservative folklore—that once the Wilsonian dream of “making the world safe for democracy” has been achieved, eternal peace and security will be accomplished. In a similar vein, political economists such as James Buchanan and the school of “constitutional economics” have suggested that the admittedly miserable record of governments concerning the provision of internal and external security can be systematically improved by means of constitutional reforms aimed at the strict limitation of governmental powers. Both these explanations are scrutinized and rejected in this volume. As for the thesis of the peaceful nature of democracy, several contributors note that, in accordance with military historians such as J.F.C. Fuller and M. Howard, it rests on a rather selective or even erroneous reading of the historical record. Let me mention only two such misreadings. First, how can this thesis account for a seemingly obvious counterexample such as the American War of Southern Independence (the War Between the States) with its until then unparalleled brutality? Answer: by excluding and ignoring it or downplaying its significance. Second, proponents of the peaceful-democracy thesis typically support their claim by classifying traditional monarchies and modern dictatorships as autocratic and nondemocratic and contrasting both to what they classify as genuine “democracies.” Yet historically (and if any grouping must be done at all), it is democracy and dictatorship that should be grouped together. Traditional monarchies only resemble dictatorships superficially. Instead, dictatorships are a regular outgrowth of mass democracy. Lenin, Stalin, Hitler, and Mao were distinctly democratic rulers as compared to the former Emperors of Russia, Germany, Austria, and China. Indeed, Lenin, Stalin, Hitler, and Mao (and almost all of their smaller and lesser known successors) were outspoken in their hatred of everything monarchic and aristocratic. They knew that they owed their rise to democratic mass politics, and they employed democratic politics (elections, referenda, mass rallies, mass media propaganda, etc.) throughout their reign. On the other hand, as for the proposal of constitutional reforms aimed at limiting state power, several contributors to this volume explain that any such attempts must be considered futile and ineffective if and insofar as the interpretation and the enforcement of such limitations is left to government itself or to one of its organs, such as a governmental supreme court. (See more on this below.) More convincing to the contributors of this volume appears a third thesis, advanced by the economist Ludwig von Mises, which may be considered a combination of the above. Mises asserts that in order to fulfill its primary function as a provider of security, a government must satisfy two conditions: it must be democratically organized, and it must permit unlimited secession in principle. +Ang dalawa sa mga pinaka-tinatanggap na proposisyon sa mga ekonomista ng pulitika at mga pilosopong pampulitika ay ang mga sumusunod: Una: Ang bawat "monopolyo" ay "masama" mula sa pananaw ng mga mamimili. Ang monopolyo dito ay naiintindihan sa klasikal na kahulugan nito bilang isang eksklusibong pribilehiyo na ipinagkaloob sa isang nag-iisang producer ng isang kalakal o serbisyo; ibig sabihin., bilang kawalan ng "libreng pagpasok" sa isang partikular na linya ng produksyon. Sa madaling salita, isang ahensiya lamang, A, maaaring makagawa ng isang magandang bagay, x. Anumang naturang monopolista ay "masama" para sa mga mamimili dahil, sinang-ayunan mula sa mga potensyal na bagong entrante sa kanyang lugar ng produksyon, ang presyo ng kanyang produkto x ay mas mataas at ang kalidad ng x mas mababa kaysa sa iba pa. Pangalawa, ang paggawa ng seguridad ay kailangang isagawa sa pamamagitan ng pangunahing pag-andar ng pamahalaan. Dito, ang seguridad ay naiintindihan sa malawak na kahulugan na pinagtibay sa Pahayag ng Kasarilan: bilang proteksyon sa buhay, ari-arian (kalayaan) at ang pagtugis ng kaligayahan mula sa kakaharasansa tahanan (krimen) pati na rin ang panlabas (dayuhang) pagsalakay (digmaan). Alinsunod sa pangkalahatang tinatanggap na terminolohiya, Ang pamahalaan ay tinukoy bilang isang teritoryo na monopolyo ng batas at kaayusan (ang pangwakas na paggawa ng desisyon at tagapatupad). Na ang parehong mga proposisyon ay malinaw na hindi tugma ay bihira na nagdudulot ng pagmamalasakit sa mga ekonomista at pilosopo, at sa ngayon kung mayroon, ang tipikal na reaksyon ay naging isa sa pagkuha ng pagbubukod sa unang panukala kaysa sa pangalawa. Ang mg kontribyutor sa dami ng humahadlang sa "pagsang-ayon" sa pananaw na ito at nag-aalok ng parehong suportang empirikal at teoretikal sa salungat na tesis: na ito ay ang ikalawang panukala, hindi ang una, na kung saan ay hindi totoo at dapat na tanggihan. Tulad ng isang malayo gaya ng empirical-ang kasaysayan-katibayan ay nababahala, ang nagbibigay ng proposisyon ng karaniwan tingnan ang muka halatang pagkapahiya. Ang kamakailan lamang na natapos sa ikadalawamput siglo ay nailalarawan sa pamamagitang ng isang antas ng mga paglabag sa karapatang pantao na walang kapantay sa lahat ng kasaysayan ng tao. Sa kanyang aklat na Kamatayan ng Gobyerno, tinatantya ni Rudolph Rummel ang mga 170 milyon na pagkamatay ng gobyerno sa ikadalawampu siglo. Ang makasaysayang katibayan ay lilitaw upang ipahiwatig na, sa halip na protektahan ang buhay, kalayaan, at ang pagtugis ng kaligayahan ng kanilang mga mamamayan, ang mga pamahalaan ay dapat isaalang-alang ang pinakamalaking banta sa seguridad ng tao. Mga nagbibigay ng proposisyon ng pagtingin ayon sa kaugalian (handang magkasundo sa unang sanaysay tungkol sa "kasamaan" ng monopolyo upang mapanatili ang bagay sa pangalawang pangangailangan ng pamahalaan ng estado) hindi lubos na balewalain ang mukhang katibayan na ito sa kasalungat. Kung nais nila iligtas mula sa pagtanggi ang tesis na ang pamahalaan ay hindi maaaring wala para sa pagkakaloob ng batas at kaayusan, dapat nilang rebisahin ang pangalawang sanaysanay. Ipinapakita ng karanasan na ang ilang mga estado ay mga agresor, hindi tagapag-tanggol. Kaya, kung ang isa ay hindi dapat iwaksi ang ikalawang sanaysay nang kabuuan, ang karagdagang detalye nito ay kinakailangan: posible lamang na ipahayag ang pinoprotektahan ng ilang mga estado. Kaya, sa halip na pagwawaksi ng gobyerno para sa malumbay na rekord sa seguridad sa partikular sa loob ng nakaraang siglo, maraming mga pagtatangka ang ginawa upang ipaliwanag ang rekord na ito sa maraming mga pagtatangka na ginawa upang ipaliwanag ang rekord na ito. Maraming pampulitikang siyentipiko, kabilang ang nabanggit ni Rummel, sinubukan na ipakita sa pamamagitan ng iba't ibang paraan ng istatistika na ito ay kawalan sa demokratikong gobyerno na nagpapaliwanag ng "mga anomalya" ng ikadalawampung siglo. Tinatanggap na, ang mga demokrasya ay nakikipagdigma laban sa mga hindi demokratiko na rehimen, ngunit parang hindi laban sa ibang mga demokrasya. Kaya, ito ay mukang susundan-at ang sanaysay na ito ay pansamantala ay naging bahagi ng Amerikanong neo-konserbatibo na alamat-na minsan nanaginip si Wilsonian ng "Gawing ligtas ang mundo para sa demokrasya" ay nakamtan, matapos ang kapayapaan at seguridad na walang hanggan. Sa isang katulad na ugali, pampulitikang ekonomista tulad ni James Buchanan at ang paaralan ng "konstitusyunal na ekonomiya" iminungkahi na ang tinatanggap na miserableng rekord ng mga pamahalaan tungkol sa kondisyon ng panloob at panlabas na seguridad ay maaaring sistematiko na pinabuti sa pamamagitan ng mga reporma sa kontitusyon na naglalayong maghigpit na limitasyon ng mga kapangyarihan ng pamahalaan. Ang parehong mga paliwanag ay siyasating mabuti at hindi tanggapin sa kabuuan. Katulad ng sanaysay ng mapayapang kalikasan ng demokrasya, ilang mga kontribyutor punahin na, pag-alinsunod sa mga mananalaysay ng militar tulad ng J.F.C Fuller at M. Howard, ito ay nakasalalay sa isang higit na magaling pumipili o kahit na maling pagbabasa ng makasaysayang rekord. Hayaan mo akong banggitin lamang ang dalawang ganoong mga hindi tamang pagbabasa. Simula, kung paano ang sanaysay sa akawnt na ito para sa isang tila baga halatang salungat na halimbawa tulad ng Digmaang Amerikano ng Southern Independece (Ang Digmaan sa Pagitan ng Estado) kasama nito hanggang ngayon ang walang kapantay na kalupitan? Sagot: sa pagbubukod at pagbalewala nito o sa ibaba ng laro ng kahalagahan nito. Pangalawa, ang tagapagtaguyod ng sanaysay ng mapayapang demokrasya ay kadalasang sinusuportahan ang kanilang paghahabolsa pamamagitan ng pagbukud-bukurin ng mga tradisyunal na monarkiya at mga modernong diktadura bilang autikratiko at di-demokratiko at magkakaiba sa kung ano ang uri nila bilang tunay na "mga demokrasya." Ngunit sa kasaysayan (at kung anumang pagpapangkat ay dapat gawin sa lahat), ito ay demokrasya at diktadura na dapat na magkasama. Ang mga tradisyunal na monarkiya ay tulad lamang ng dalisay ng diktadura. Sa halip, ang isang diktadura ay isang regular na resulta ng demokrasya ng masa. Si Lenin, Stalin, Hitler, at Mao ay malinaw na mga demokratikong pinuno kumpara sa dating Emperador ng Russia, Germany, Austria, at China. Sa katunayan, si Lenin, Stalin, Hitler, at Mao (at halos lahat ng kanilang mga mas maliit at mas mababang alam na tagapagmana) ay tapat sa kanilang pagkamuhi sa lahat ng monarkik at aristokratiko. Alam nila na inutang nila ang kanilang pagtaas sa demokratikong pulitika ng masa, at nagtatrabaho sila sa demokratikong pulitika (halalan, reperendum, malaking pulong sa masa, propaganda sa masa ng media, atbp.) sa buong pamahalaan nila. Sakabilang banda, para sa panukala ng mga reporma sa konstitusyon na naglalayong limitahan ang kapangyarihan ng estado, at ang ilang taga-ambag sa dami na ito ay nagpapaliwanag na ang anumang naturang pagsubok ay dapat isaalang-alang na walang saysay at hindi epektibo kung sa loob ng interpretasyon at pagpapatupad ng naturang mga limitasyon ay naiwan sa gobyerno mismo o sa isa sa mga bahagi nito, tulad ng isang korte suprema ng pamahalaan. (Tignan ang higit pa sa ilalim.) Ang higit na kapani-paniwala sa mga tagapag-ambag ng dami na ito ay lumilitaw sa ikatlong sanaysay, sa pamamagitan ng ekonomista na si Ludwig von Mises, na maaaring isaalang-alang ng isang kombinasyon ng nasa itaas,. Sinasabi ni Mises na upang matupad ang pangunahing tungkulin nito bilang isang taga-bigay ng seguridad, dapat bigyang-kasiyahan ng pamahalaan ang dalawang kondisyon: dapat itong maging organisado nang demokratiko, at dapat itong pahintulutan ang walang limitasyong pagtiwalag sa prinsipyo. -> Whenever the inhabitants of a particular territory, whether it be a single village, a whole district, or a series of adjacent districts, make it known, by a freely conducted plebiscite, that they no longer wish to remain united to the state to which they belong at the time, their wishes are to be respected and complied with. This is the only feasible and effective way of preventing revolutions and international wars. (Ludwig von Mises, *Liberalism* [Irvington-on-Hudson, New York: Foundation for Economic Education, and San Francisco, Calif.: Cobden Press, 1985], p. 109) +> Kailanman ang mga naninirahan sa isang partikular na teritoryo, maging ito man ay isang baryo, isang buong distrito, o ang isang serye ng mga katabing mga distrito, ipinaalam ito, sa pamamagitan ng malayang pagsasagawa ng plebisito, na hindi na nila nais na manatiling nagkakaisa sa estado na kung saan sila nabibilang sa panahong iyon, ang kanilang mga kagustuhan ay dapat igalang at sundin. Ito ang tanging magagawa at epektibong paraan ng mga pagpigil ng mga rebolusyon at mga internasyonal na digmaan. (Ludwig von Mises, *Liberalismo* [Irvington-sa-Hudson, New York: Pundasyon para sa Edukasyon sa Ekonomiya, at San Francisco, Calif.: Cobden Press, 1985], p. 109) -One obvious attraction of this thesis is that it can account for the events of the American War of Southern Independence. Thus, until 1861, it was generally taken for granted in the U.S. that a right to secession existed, and that the Union was nothing but a voluntary association of independent states; but when the desire for the unrestricted right to secede was no longer respected, the state turned from protector to aggressor. Mises’s thesis is accorded considerable attention in this volume, and the role of secession as a means for limiting or escaping government depredation is emphasized repeatedly. However, in requiring a protective state to allow unlimited secession from its jurisdiction, Mises’s explanation essentially renders the State a voluntary membership organization with taxes amounting to voluntarily paid (or withheld) membership dues. With an unlimited right to secession even at the level of individual households, the government is no longer a “State,” but a club. Hence, strictly speaking, Mises’s thesis must be considered a rejection of proposition two rather than merely its revision. The contributors to this volume concur with this judgment, not only for empirical reasons but even more so for theoretical ones. Every attempt to explain the dismal performance of governments (States) qua providers of security as inherent in the nature of state-government must begin with a precise definition of state-government (the State). The definition of the State adopted throughout this volume is uncontroversial. It corresponds closely to that proposed by Thomas Hobbes and adopted to this day by countless political philosophers and economists. Briefly, Hobbes argued that in the state of nature, men would constantly be at each others’ throats. *Homo homini lupus est*. Each individual, left to his own devices and provisions, would spend too little on his own defense. Hence, permanent interpersonal warfare would result. The solution to this presumably intolerable situation, according to Hobbes and his followers, is the institution of a State (government). In order to institute peaceful cooperation—security—among themselves, two individuals, A and B, require a third independent party, S, as ultimate judge and peacemaker. However, this third party, S, is not just another individual, and the good provided by S, that of security, is not just another “private” good. Rather, S is a sovereign and has as such two unique powers. On the one hand, S can insist that his subjects, A and B, not seek protection from anyone but him; that is, S is a compulsory territorial monopolist of protection and ultimate decision making (jurisdiction). On the other hand, S can determine unilaterally (without unanimous consent) how much A and B must spend on their own security; that is, S has the power to impose taxes in order to provide security “collectively.” Based on this definition of government as a compulsory territorial monopolist of protection and jurisdiction equipped with the power to tax without unanimous consent, the contributors to this volume argue that, regardless of whether such a government is a monarchy, a democracy, or a dictatorship, any notion of limiting its power and safeguarding individual life, liberty, and property must be deemed illusory. Under monopolistic auspices the price of justice and protection must rise and its quality must fall. A tax-funded protection agency, it is pointed out, is a contradiction in terms: it is an expropriating property protector and can only lead to ever more taxes and less protection. In fact, even if a state limited its activities exclusively to the protection of life, liberty, and property (as a protective state à la Jefferson would do), the further question of how much security to provide would arise. Motivated like everyone else by selfinterest and the disutility of labor, but with the unique power to tax without consent, a government’s answer will always be the same: to maximize expenditures on protection—and almost all of a nation’s wealth can be consumed by the cost of protection—and at the same time to minimize the production of protection. Furthermore, a monopoly of jurisdiction must lead to a deterioration in the quality of justice and protection. If one can appeal only to the State for justice and protection, justice and protection will be distorted in favor of government—constitutions and supreme courts notwithstanding. After all, constitutions and supreme courts are state constitutions and courts, and whatever limitations to government action they might contain is determined by agents of the very same institution. Accordingly, the definitions of life, liberty, and property and their protection will continually be altered and the range of jurisdiction expanded to the state’s advantage. The first person to provide a systematic explanation for the apparent failure of governments as security producers along the above sketched lines was Gustave de Molinari (1818–1912), a prominent Belgian-born French economist, student of JeanBaptiste Say, and teacher of Vilfredo Pareto, and for several decades the editor of the *Journal des Économistes*, the professional journal of the French Economic Association, *the Societé d’Économie Politique*. De Molinari’s central argument was laid out in his article “De la Production de la Securité” of February 1849. The argument is worth quoting because of its theoretical rigor and its seemingly visionary foresight: +Ang isang halata na atraksyon ng sanaysay na ito ay maaaring mag-akawnt para sa mga kaganapan ng Digmaang Amerikano ng Southern Independence. Kaya, hanggang 1861, sa pangkaraniwang ito ay kinuha para sa ipinagkaloob sa U.S. na ang isang karapatan sa paghihiwalay ay umiiral, at ang pagkakaisa ay walang iba kundi isang boluntaryong pagsasamahan ng mga malayang estado; ngunit kapag ang pagnanais para sa hindi malaya na karapatan sa pag-iwas ay hindi na iginagalang, ang estado ay lumipat mula sa tagapagtanggol sa agresor. Ang sanaysay ni Mises ay binigyan ng malaking pansin sa dami na ito, at ang tungkulin na ginagampanan ng pagtitiwalag bilang isang paraan sa paglilimita o tumakas sa pagkawasak ng pamahalaan ay paulit ulit na binigyang diin. Gayunpaman, sa pagtaas ng isang protektadong estado upang pahintulutan ang walang limitasyong paghiwalay mula sa nasasakupan nito, ang paliwanag ni Mises ay mahalagang nagbibigay ng isang boluntaryong organisasyon ng pagiging miyembro ng Estado na may mga buwis na umaabot ng boluntaryong bayad (o pagbawalan) ng mga karapatan ng pagiging miyembro. Sa isang walang limitasyong karapatan sa pagtiwalag kahit sa antas ng mga indibidwal na kabahayan, ang gobyerno ay hindi mas mahaba sa isang "Estado" kundi isang samahan. Kaya, mahigpit na nagsasalita, ang sanaysay ni Mises ay dapat isaalang-alang ng isang pagtanggi ng panukala sa dalawa sa halip na lamang ang rebisyon nito. Ang mga kontribyutor sa dami na ito ay sumang-ayon sa paghatol na ito, hindi lamang para sa mga pangangatwirang dahilan kundi lalo pa para sa mga teoretiko. Ang bawat pagtatangka upang ipaliwanag ang malumbay na pagganap ng mga pamahalaan (Estado) ang mga nagbibigay ng seguridad sa angking likas na katangian ng pamahalaan ng estado ay dapat magsimula na may tiyak na kahulugan ng estado-gobyerno (ng Estado). Ang kahulugan ng Estado ay pinagtibay sa buong kabuuan na ito ay hindi mapag-aalinlangan. Ito ay tumugma nang malapit sa ipanukala ni Thomas Hobbes at pinagtibay ni Thomas Hobbes at pinagtibay hanggang sa araw na ito sa di-mabilang na pilosopong pampulitika at ekonomista. Sa madaling sabi, sinabi ni Hobbes na sa estado ng kalikasan, ang mga lalaki ay lagi nasa mga lagukan ng bawat isa. *Homo homini lupus est*. Bawat indibidwal, naiwan sa sarili niyang mga aparato, gustong gumasta ng masyadong maliit sa kanyang sariling depensa. Kaya, permanenteng magkakaroon ng interpersonal na digmaan. Ang solusyon sa kalagayang ito na hindi maihihiwalay, ayon kay Hobbes at ng kanyang mga disipulo, ay ang intitusyon ng isang Estado (gobyerno). Upang itatag ang mapayapang pakikipag-tulungan-seguridad-bukod sa kanilang sarili, dalawang indibidwal, A at B, nangangailangan ng isang ikatlong independiyenteng partido, S, bilang pangunahing hukom at tagapamayapa. Gayunpaman, ang pangatlong partido na ito, S, ay hindi lamang isa pang indibidwal, at ang mahusay na ibinigay ng S, ng seguridad, ay hindi lamang isa pang "pribadong" kalakal. Sa halip, ang S ay isang pinakadakila at may dalawang natatanging kapangyarihan. Sa isang banda, maaaring masabi ng S na ang kanyang mga paksa, A at B, huwag humingi ng proteksyon mula sa sinuman maliban sa kanya; iyan ay, S ay isang sapilitang teritoryo na monopolista ng proteksyon at pangwakas na paggawa ng desisyon (nasasakupan). Sa kabilang banda, maaaring matukoy ng S ang sarilinan (nang walang tumututol na permiso) kung gaano karami ang A at B ay dapat gamitin sa kanilang sariling seguridad; ibig sabihin ang S ay may kapangyarihan na magpataw ng mga buwis upang magkaloob ng seguridad "sama-sama." Batay sa kahulugan ng gobyerno bilang sapilitang teritoryo ng monopolistang proteksyon at hurisdiksyon na may kapangyarihan sa pagbubuwis nang walang tumututol na pahintulot, ang mga nag-ambag ito ay sa dami ng nagpapahayag na, hindi alintana kung ang pamahalaan ay isang monarkiya, isang demokrasya, o isang diktadura, anumang ideya na nililimitahan ang kapangyarihan nito at pangalagaan ang indibidwal na buhay, kalayaan at ari-arian ay dapat ituring na hindi tunay. Sa ilalim ng monopolistikong pagsuporta sa halaga ng hustisya at ang proteksyon ay dapat na tumaas at ang kalidad nito ay dapat lumagpak. Isang ahensiyang pangangalaga na pinopondohan ng buwis, ito ay tinuturo, ay isang kontradiksyon sa mga tuntunin: ito ay isang pag-kamkam sa tagapagtanggol ng ari-arian at maaari lamang humatong sa higit pang mga buwis at mas pangalagaan. Sa katunayan, kahit na may takda lamang ng estado ang mga gawain nito na proteksyon ng buhay, kalayaan, at ari-arian (bilang isang protektadong estado a la Jefferson ay gagawin), ang karagdagang tanong kung gaano kalaki ang seguridad upang magtadhana ng panimula. Naudyukan ng iba sa pamamagitan ng pagkamasarili ng paggawa, ngunit may natatanging kakayahan sa pagbubuwis nang walang pahintulot, ang tugon ng pamahalaan ay palaging pareho: upang magpalaki ng labis sa mga gastusin sa proteksyon-at halos lahat ng kasaganaan ng isang bansa ay maaaring gumamit ng halaga sa proteksyon-at sa parehong oras upang mabawasan ang produksyon ng proteksyon. At saka, ang isang monopolyo ng hurisdiksyon ay dapat humantong sa isang pagkasira sa kalidad ng hustisya at proteksyon. Kung ang isang tao ay maaaring humiling lamang sa Estado para sa katarungan at proteksyon, ang katarungan at proteksyon ay aalisin sa tulong ng gobyerno-mga konstitusyon at kataas-taasang hukuman sa kabila. Pagkatapos ng lahat, ang mga konstitusyon at pinakadakilang hukuman ay mga konstitusyon at korte ng estado, at anumang nga limitasyon sa pagkilos ng gobyerno na maaari nilang pigilan ang determinado ng mga kinatawan ng parehong institusyon. Kaya dito, ang mga kahulugan ng buhay, kalayaan, at ang kanilang proteksyon ay patuloy na magbabago, at ang hanay ng nasasakupan ay pinalawak sa kapakinabangan ng estado. Ang unang tao na magbigay ng isang sistematikong paliwanag para sa malinaw na kabiguan ng mga pamahalaan bilang mga producer ng seguridad kasama ang mga gumuhit ng plano naayon sa itaas na si Gustave de Molinari (1818-1912), isang kilalang taga-ekonomiyang Pranses na ipinanganak sa Belgian, ang estudyante ni JeanBaptiste Say, at guro ni Vilfredo Pareto, at sa ilang mga dekada ng editor ng *Journal des Economistes*, ang propesyonal na pahayagan ng Pranses Ekonomiko ng Samahan, *ang Societe d'Economie Politique*. Ang gitnang agrumento ni De Molinari ay inilatag sa kanyang artikulo "Ng Produksyon ng Securite" ng Pebrero 1849. Ang agrumento ay karapat-dapat na maghalaga dahil sa teoretikal na kalupitan nito at ang pag-iintindi ng pagtingin sa kanilang pangitain: -> If there is one well-established truth in political economy, it is this: That in all cases, for all commodities that serve to provide for the tangible or intangible needs of consumers, it is in the consumer’s best interest that labor and trade remain free, because the freedom of labor and trade have as their necessary and permanent result the maximum reduction of price. And this: That the interests of the consumer of any commodity whatsoever should always prevail over the interests of the producer. Now in pursuing these principles, one arrives at this rigorous conclusion: That the production of security should, in the interests of the consumers of this intangible commodity, remain subject to the law of free competition. Whence it follows: That no government should have the right to prevent another government from going into competition with it, or require consumers of security to come exclusively to it for this commodity... Either this is logically true, or else the principles on which economic science is based are invalid. (Gustave de Molinari, *Production of Security*, J.H. McCulloch, trans. [New York: Center for Libertarian Studies, 1977], pp. 3–4) +> Kung may isang mahusay na pagkakatatag na katotohanan sa ekonomiyang pampulitika, iyon ay ito: Na sa lahat ng mga kaso, sa lahat ng mga kalakal na nagsisilbi upang ibigay para sa tiyak o hindi tiyak na pangangailangan ng mamimili, ito ay nasa pinakamahusay na interes ng mamimili na ang paggawa at kalakalan ay mananatiling malaya, dahil ang kalayaan sa paggawa at kalakalan ay mayroon bilang kanilang kinakailangan at permanenteng resulta ang pinakamataas na pagbawas sa halaga. At saka ito, Upang ang mga interes ng mamimili ng anumang kalakal kung ano pa man ang dapat laging mangibabaw sa mga interes ng mga producer. Ngayon sa pagtupad sa mga prinsipyong ito, ang nagkakaisa ay dumating sa mahigpit na konklusyon na ito: Upang ang produksyon ng seguridad ay nararapat, sa mga interes ng mga mamimili ng mahirap unawain na kalakal, manatiling isailalim sa batas ng libreng kumpetisyon. Kung saan sundin ito: Kaya walang gobyerno ang dapat magkaroon ng karapatang pigilan ang isa pang gobyerno na makapasok sa kompetisyon, o nangangailangan ng mga mamimili ng seguridad na dumating sa eksklusibo na ito para s kalakal na ito... Alinman ito ay makatwiran na totoo, o iba pang mga prinsipyo kung saan ang agham pang-ekonomiya ay batay sa imbalido. (Gustave de Molinari, *Produksyon ng Seguridad*, J.H. McCulloch, sa gitna ng. [New York: Sentro para sa Libertalismong mga Agham, 1977], pp. 3-4) -De Molinari then predicted what would happen if the production of security is monopolized: +Hinulaan ni De Molinari kung ano ang mangyayari kung ang produksyon ng seguridad ay akaparahin: -> If, on the contrary, the consumer is not free to buy security wherever he pleases, you forthwith see open up a large profession dedicated to arbitrariness and bad management. Justice becomes slow and costly, the police vexatious, individual liberty is no longer respected, the price of security is abusively inflated and inequitably apportioned, according to the power and influence of this or that class of consumers. (Molinari, *Production of Security*, pp. 13–14) +> Kung sa salungat, ang mamimili ay hindi malaya upang makabili ng seguridad kung saan siya masaya, kaagad mong nakita ang pagbukas ng isang malaking propesyon na nakatuon sa palad at masamang pamamahala. Ang hustisya ay nagiging mabagal at magastos, ang pulis ay nakakagulat, ang indibidwal na kalayaan ay hindi na iginagalang, ang presyo ng seguridad ay umaabuso na napalaki at walang katwiran na ibinahagi, ayon sa kapangyarihan at impluwensyang ito o sa klase ng mga mamimili. (Molinari, *Produksyon ng Seguridad*, pp. 13-14) -Nearly all contributors to this volume pay explicit tribute to Molinari’s pathbreaking theoretical insight. Hence, the present volume is dedicated to the memory of Gustave de Molinari. If Molinari’s explanation of the dismal performance of government as security provider by the nature of government qua compulsory territorial monopolist of law and order is accepted, however, then the question of alternatives arises. Accordingly, the bulk of this volume consists of contributions to this quest for private and voluntary (market-produced) alternatives to the failed and fundamentally flawed system of state-protection. How could and would an alternative system of freely competing security producers work? Based on historical experience and economic logic, how effective are private alternatives such as mercenaries, guerrillas, militias, partisans, and privateers? What are the consequences of the free proliferation of weapons, in particular of nuclear arms? What is the role of ideology and public opinion in defense and war? What type of good is defense, a “private” or a “public” good? Can protective defense be provided by freely competing and financed insurance agencies? How would the “logic” of competitive insurance-protection differ from that of monopolistic state-protection? How can the transition from a system of monopolistic to competitive security production be achieved? What is the role of secession in this process? How can state-free societies—natural orders—possibly defend themselves against state attacks and invasions? These are the central questions addressed and answered in the present volume by an international assembly of contributors from philosophy, economics, history, sociology, and political science. +Halos lahat ng mga taga-ambag sa dami na ito ay magbibigay ng malinaw na pagkilala sa paglalakad ni Molinari sa teorya ng kaalaman. Samakatuwid, ang kasalukuyang lakas ng tunog ay nakatuon sa memorya ni Gustave de Molinari. Kung ang paliwanag ni Molinari tungkol sa malumbay na pagganap ng pamahalaan bilang tagabigay ng seguridad sa pamamagitan ng likas na katangian ng pamahalaan na sapilitang monopolistang teritoryal ng batas at kaayusan ay tinanggap, gayunman, ang tanong ng mga alternatibo ay lumitaw. Nang alinsunod, ang karamihan ng kabuuan na ito ay binubuo ng mga kontribusyon sa paghahanap na ito para sa pribado at boluntaryo (merkado-ginawa) ang mga alternatibo ay nabigo at sa panimula na may depektadong sistema ng proteksyon ng estado. Paano at maaaring isang alternatibong sistema ng malayang pakikipag-kumpitensya sa mga producer ng seguridad? Batay sa pangkasaysayang karanasan at pang-ekonomiyang katwiran, kung gaano kabisa ang mga pribadong alternatibo tulad ng sakim, mga gerilya, mga militias, mga partisano, at mga pribado? Ano ang mga kahihinatnan ng malayang paglaganap ng mga sandata, sa partikular na mga armas nukleyar? Ano ang tungkulin ng ideolohiya at opinyon ng publiko sa pagtatanggol sa digmaan? Anong klaseng kalakal ang depensa, sa isang "pribado" o isang "publiko" kalakal? Maaari bang ipagkaloob ang depensa ng proteksyon sa pamamagitan ng malayang nakikipag-kumpitensya at pinondohan ng mga ahensya seguro? Paano naiiba ang "lohika" ng mapagkumpitensya na proteksyon sa magkaiba mula sa monopolistikong proteksyon ng estado? Paano ang paglipat mula sa isang sistema ng monopolistiko sa mapag-kumpitensyang seguridad na produksyon ay nakamtan? Ano ang tungkulin na ginampanan ng pagtiwalag sa prosesong ito? Paano ang mga lipunan na walang estado-natural na mga order-posibleng ipagtanggol ang kanilang sarili laban sa mga pag-atake ng estado at pagsalakay? Ang mga ito ay mga pangunahing tanong na tinutugunan at sumagot sa kasalukuyang dami sa pamamagitan ng isang internasyonal na pagpupulong ng mga taga-ambag mula sa pilosopiya, ekonomiya, kasaysayan, sosyolohiya, at agham pampolitika. * * * -The contributions to Section One on state-making and warmaking set the stage historically and conceptually. Marco Bassani and Carlo Lottieri locate the topic and theme of the volume in history and the history of political thought. They emphasize the historical modernity of the institution of a State—States have not always existed—and direct particular attention to medieval (feudal) Europe as an example of a “Society without State,” from which valuable insights regarding the present and its possible paths of transformation can be gained. They explain the ideological revolution, associated with such names as Machiavelli, Bodin, Hobbes, and Rousseau, that supported and led up to the rise of the State. They review the rise of a liberal-libertarian ideological opposition to Statism, associated in particular with the names of Molinari (in the nineteenth century) and Rothbard (in the twentieth). They note the importance of European “realism,” i.e., the “elitist” social theorists such as G. Mosca, V. Pareto, and R. Michels in Italy and Carl Schmitt in Germany, for a correct understanding of the “non-neutral” nature of the State and sovereignty. And they explore the prospects for liberty and protection in the current world torn between a tendency toward political centralization (a One World Order) and an opposite tendency toward decentralization and secession. Murray N. Rothbard (1926–1995), the author of the second contribution to Section One, is the most important twentiethcentury disciple of Molinari. In synthesizing Molinari’s monopoly (or rather antimonopoly) theory with Ludwig von Mises’s neo-Austrian system of free-market economics (praxeology) and natural-law ethics, Rothbard created a grand new anti-Statist theoretical system, of Austro-Libertarianism. As they were by Molinari, most contributors to this volume have been profoundly influenced by Rothbard and his system. In his contribution to this volume, published originally in 1963 and reprinted here with the permission of the Ludwig von Mises Institute, Rothbard introduces the conceptual and terminological distinctions fundamental to all of the following. He clarifies the meaning of property, aggression, crime, selfdefense, punishment, State, peace, war (“just” and “unjust”), revolution, imperialism, neutrality, and isolationism, and he explains the inherently aggressive nature of the State, i.e., the indissoluble link between War-Making and State-Making. The contributions to Section Two focus on the subject of government forms, war, and strategy. Erik von Kuehnelt-Leddihn (1909–1999), in the last article completed before his death, presents a sweeping portrait of European history and the role of monarchy and Christian kings. In the European-Christian worldview, the king was seen as part of a natural, quasi-familial hierarchical or “vertical” social order: of “God the Father in Heaven, the Holy Father in Rome, the King as the Father of the Fatherland, and the Father as the King in the Family.” He describes the gradual deconstruction of this vertical worldview and its displacement, beginning with the French Revolution and completed with World War I and II, by a “new” egalitarian or “horizontal” outlook incompatible with monarchy and kings. He identifies democracy (majority rule), socialism (international and national), and popular dictatorship as expressions of this new horizontal worldview. Furthermore, he provides ample historical illustration of how the transformation from monarchy to democracy changed the conduct of war from limited warfare to total war. Gerard Radnitzky, in his wide-ranging essay, bolsters Kuehnelt-Leddihn’s case against democracy. Following Anthony de Jasay, Radnitzky begins with a detailed analysis of the economics and politics of majoritarian democracy and refutes as illusory and impossible the claims of constitutional economists such as James Buchanan. A discussion of the thesis “democracies are more peaceful” occupies the center of his chapter. Based on analytical considerations and detailed historical evidence, Radnitzky rejects the thesis.Further, he identifies the thesis “that democracies do not make war with each other” as “a cornerstone of the New World Order crowd” and U.S. imperialism and hegemony. He concludes with a few game-theoretical considerations regarding the possibility of private defense coalitions and some remarks on the likelihood of the decline and demise of the State. Bertrand Lemennicier provides an economic-conceptual and formalistic, game-theoretical explanation of the effects and prospects of government policies and treaties concerning the nonproliferation of nuclear weapons. In accordance with standard economic cartel theory, Lemennicier argues that any such agreements are bound to fail due to external and internal pressure. The cartel members cannot lastingly prevent nonmember countries from developing nuclear weapons independently. And within the cartel, each member has a constant incentive to cheat (and sell). Moreover, Lemennicier argues that even if a cartel agreement could be maintained and enforced, this would still be a “bad” idea. The world is made less safe rather than more so when a single country dominates in nuclear possession and enforcement. “The U.S. retains a monopoly on nuclear dissuasion and plays the part of world enforcer, excluding international exchanges for countries seeking nuclear weapons,” writes Lemennicier. “Such a position is costly, and the U.S. has no legitimate claim to such a role.” The contributions to Section Three review the historical record of private alternatives to State defense and warfare. Joseph Stromberg considers the example of professional “standing armies” commanded by aristocratic officers. He looks at the experience with mercenary armies in Renaissance Italy. He discusses the role of a militia in republican theory and practice from ancient Greece and Rome to the United States and Switzerland. Special attention is given to guerrilla warfare. Its essentially defensive nature is explained, and its role in the American Revolution, in the War for Southern Independence, and in the Second Anglo-Boer War is discussed. Based on this evidence, Stromberg suggests as a solution to the problem of defensive protection some combination of voluntary militias (inspired if possible by a unifying ideology or faith) and modern mercenaries (in the form of professional insurance-protection companies), both steeped in the theory and practice of guerrilla warfare. Larry Sechrest opens his contribution with a brief discussion of the nature of the “good” of defense and argues that defense is a distinctly “private” good (while “national defense” is an “imaginary” good). He then applies these theoretical considerations to the subject of naval warfare. In particular, he provides a detailed survey of “privateering” as a form of naval warfare conducted by privately owned ships from the twelfth to the nineteenth centuries. Sechrest explains how privateers operated, the legal customs that grew up around them, and how remarkably effective and profitable they were. Finally, as to why the practice of privateering declined after the nineteenth century, Sechrest argues that this has no technological reasons. To the contrary, privateering died out because it was “too” effective and threatened the jobs of the regular State-navies. Jeffrey Rogers Hummel begins with a discussion of the anthropological preconditions of State formation and the reasons for the historical triumph of States over Stateless societies. He explores the reasons—population size, geography, political decentralization, wealth and technology—for the success of some States and world regions and the failure of others. In particular, Hummel investigates and emphasizes the importance of ideas and ideological convictions, of motivation and morale, in war and defense. Finally, he ponders the ideological requirements of liberating oneself of the “macroparasitism” of one’s own State and the prospects of defending a free territory against the potential aggression of another, foreign State. Hummel expresses considerable optimism regarding the effectiveness of such a defense—because free societies will be wealthier and technologically more advanced than statist societies—but cautions that the maintenance of a free society (rather than a regression to Statism) requires eternal ideological vigilance on the part of the public. The final section, Section Four, is dedicated to the theory of private security production and its various practical applications. In his contribution, Walter Block argues that to claim “that a tax collecting government can legitimately protect its citizens against aggression is to contradict oneself, since such an entity starts off the entire process by doing the very opposite of protecting those under its control.” In support of this claim, Block reviews, analyzes, and refutes the entire panoply of statist arguments: the “prisoner’s dilemma,” the “free rider,” the “externality,” and the “public goods” thesis in favor of “national defense.” Defense, Block explains, is defense of private property and as “private” as private property. Last, he discusses the thesis, popular especially in “public choice” and “constitutional economics” circles, that States are forms of clubs (and clubs forms of States), and he concurs with Joseph Schumpeter’s verdict that this thesis “only proves how far removed this part of the social sciences is from scientific habits of mind.” In my own contribution to this volume, I open with a reconstruction the Hobbesian myth of “collective security” and its empirical and logical refutation. He then proceeds to a detailed analysis of risk, property, and insurance. He comments on the “arbitrariness” of “national” borders, and hence of “national” defense (in contrast to the “natural” borders of private property and the defense of such borders). He provides a comparative analysis of insurance-protection versus State-protection and contrasts the logic of State-warfare to that of freely financed protection agencies. Finally, Hoppe points out that insurance agencies, in contrast to States, will not disarm those they protect, and he addresses the question of how a free and armed society in conjunction with professional protection-insurance agencies would likely go about defending itself against State aggression. Guido Hülsmann, in the final contribution to this volume, deals with secession as a means of establishing a private-property order and assuring effective protection. He discusses the nature of secession and its comparative advantages as compared to other forms of political reform. After examining the conditions that must be met for secession to be successful, Hülsmann turns to a key problem of secessionist movements: defense against the government from which they are seceding. He argues that secessionist defense organizations must themselves be run on the basis of private-property principles to ensure that the political goal of libertarian secession be reached and that its military effectiveness be as high as possible. Though the implications of the arguments made in this volume are radical and sweeping, the principles are quite simple at root. In economics, the contributors seek the consistent application of market theory, not its arbitrary exclusion from whole areas of life, such that it applies also to the delivery of goods and services associated with security and defense. In politics, the contributors seek only the application of the principle Jefferson presented in his Declaration of Independence, that people have the right and duty to throw off governments that are not effecting their safety and find alternatives that provide guards for future security. In both respects, these ideas represent a relatively unexplored application of traditional liberal theory. And yet, given the continued rise of the national-security state in our own time, the future of liberty itself may hinge on our willingness to push these principles to their fullest extent. +Ang mga kontribusyon sa Seksiyon 1 sa paggawa ng estado at pinainit ang entablado sa kasaysayan at haka-haka. Hahanapin ang paksa ni Marco Bassani at Carlo Lottieri at tema ng lakas ng tunog sa kasaysayan at ang kasaysayan ng pag-iisip sa pampulitika. Binibigyang-diin nila ang makasaysayang baguhan ng institusyon ng isang Estado-Hindi lagi umiiral ang mga Estado-at ituro ang partikular na atensyon sa medyebal (pyudal) Europa bilang isang halimbawa ng isang "Lipunan na walang Estado," mula sa kung saang importanteng pananaw tungkol sa kasalukuyan at ang mga posibleng landas ng pagbabago ay maaaring makuha. Ipinaliwanag nila ang rebolusyong ideolohiya, na nauugnay sa mga pangalang tulad nila Machiavelli, Bodin, Hobbes, at Rousseau, na sumusuporta at humantong sa pagtaas ng Estado. Sinuri nila ang pagtaas ng isang liberal-liberalismo na ideolohikal na pagsalungat sa Statism, na nauugnay sa partikular na pangalan ni Molinari (sa ikalabinsiyam na siglo) at si Rothbard (sa ikadalawampu). Naaalala nila ang kahalagahan ng galing Europa "realismo," ibig sabihin, mga sosyal na teoriya tulad ng G. Mosca, V. Pareto, at R. Michels sa Italya at Carl Schmitt sa Alemanya, para sa tamang pag-unawa sa "di-neutral" na kalikasan ng Estado at kapangyarihan. At tinutuklasan nila ang mga inaasam-asam para sa kalayaan at proteksyon sa kasalukuyang mundo ay nasira sa pagitan ng isang kaugalian patungo sa sentralisasyon ng pulitika (isang Order na Nagkakaisang Mundo) at isang kabaligtaran sa pagkahilig patungo sa desentralisasyon at pagtiwalag. Murray N. Rothbard (1926-1995), ang may akda ng ikalawang kontribusyon sa Seksyon 1, ay ang pinakamahalagang ikadalawampung siglo sa disipulo ni Molinari. Sa pag-synthesize ng monopolyo ng Molinari (o sa halip kontra-monopolyo) ang teorya sa neo-Austriyanong sistema ni Ludwig von Mises ng ekonomiyang malayang pamilihan (praxeology) at etika sa likas na batas, Gumawa si Rothbard ng dakilang bagong laban sa estatistiko na teoretikal na sistema, ng Austro-Libertalismo. Tulad ng mga ito sa pamamagitan ni Molinari, karamihan sa mga kabuuan na ito ay naiimpluwensiyahan ni Rothbard at ng kanyang sistema. Sa kanyang kontribusyon sa kabuuan na ito, na orihinal na inilathala noong 1963 at may nakalimbag dito sa pahintulot ng Paaralan ng Ludwig von Mises, Pinakilala ni Rothbard ang mga haka-haka at terminolohikal na pagkakaiba sa lahat ng mga sumusunod. Tinutukoy niya ang kahulugan ng ari-arian, pagsalakay, krimen, katiwasayan, parusa, Estado, kapayapaan, digmaan ("makatarungan" at "hindi makatarungan"), pag-aalsa, imperyalismo, neutralidad, at pagkakabukod, at ipinaliliwanag niya ang likas na agresibo na likas na katangian ng Estado, ibig sabihin, ang hindi malulutas na ugnayan sa pagitan ng Digmaan at Likha ng Estado. Ang mga kontribusyon sa Seksyon Ii ay nakapokus sa paksa ng mga uri ng pamahalaan, digmaan, at estratehiya. Erik von Kuehnelt-Leddihn (1909-1999), sa huling artikulo na nakumpleto bago ang kanyang kamatayan, nagtatanghal ang isang nakamamanghang litrato ng kasaysayan ng Europa at ang tungkulin ng monarkiya at mga Kristiyanong hari. Ang galing sa Europa na Kristiyano ay tinatanaw ang sangkatauhan, ang hari ay nakita bilang bahagi ng isang natural, parang pamilya na hierarchical o "bertikal" order sa lipunan: sa "Diyos Ama sa Langit, Banal na Ama sa Roma, Hari bilang Ama ng sariling Bayan, at Ama bilang Hari sa Pamilya." Inilalarawan niya ang unti-unting pag-deconstruct ng bertikal na tanawin sa sangkatauhan at pag-aalis nito, simula sa Pranses Rebolusyon at nakumpleto sa World War l at ll, sa pamamagitan ng isang "bagong" makapantay o "pahalang" na pananaw na hindi tugma sa monarkiya at mga hari. Kinilala niya ang demokrasya (patakaran ng karamihan), sosyalismo (internasyonal at nasyonal), at popular na diktadura bilang mga pagpapahayag ng bagong pahalang na tanawin sa sangkatauhan. At saka, nagbibigay siya ng sapat na makasaysayang ilustrasyon kung paano ang pagbabago mula sa monarkiya sa demokrasya ay nagbago ang pangangasiwa ng digmaan mula sa limitadong labanan sa kabuuang digmaan. Si Gerard Radnitzky, at kanyang sanaysay, ang mga kaso ng Kuehnelt-Leddihn laban sa demokrasya. Mga tagasunod ni Anthony de Jasay, Sinimulan ni Radnitzky ang detalyadong pagsusuri ng ekonomiya at pulitika ng mayoritarianong demokrasya at pabulaanan ayon sa hindi tunay at imposible ang mga paghahabaol ng mga ekonomista ng konstitusyunal tulad ni James Buchanan. Ang isang talakayan ng sanaysay " ang mas mapayapang demokrasya" sumasakop sa sentro ng kanyang kabanata. Batay sa pagsasaalang-alang sa pagsusuri at detalyadong makasaysayang katibayan, Tinanggihan ni Radnitzky ang sanaysay, Gayunpaman, tinukoy niya ang sanaysay na "ang mga demokrasyaay hindi nakikipagdigma sa bawat isa" bilang "isang pundasyon ng karamihan ng tao sa Order ng Panibagong Mundo" at imperyalismong U.S at pananakop. Pagtibayin siya sa ilang mga laro-teoretikal na pagsasaalang-alang patungkol sa posibilidad ng pribadong mga koalisyon ng pag-depensa at ilang mga komento sa posibilidad at pagpapamana ng ari-arian ng Estado. Si Bertrand Lemennicier ay maglalaan ng isang pang ekonomiyang haka-haka at pormalistiko, larong panteorya katwiran ng mga epekto at mga pag-aasam ng mga patakaran ng pamahalaan at mga kasunduan sa di-pagsulong na mga armas nukleyar. Pag-alinsunod sa pamantayan ng teorya ng kartel sa ekonomiya, Sinabi ni Lemennicier na ang anumang ganyang mga kasunduan ay nabigo dahil sa panlabas at panloob na presyon. Ang mga miyembro ng kartel ay hindi maaaring matagal pigilan ang mga bansa ng hindi kasapi mula sa pagbubuo ng mga sandatang nukleyar. At sa loob ng kartel, ang bawat miyembro ay may matapat na dahilan sa impostor (at nagbebenta). Bukod doon, Nagpaliwanag si Lemennicier na kahit na isang kasunduan sa kartel ay maaaring mapanatili at ipapatupad, ito ay magiging isang "masamag" ideya. Ang mundo ay ginawang mas ligtas kaysa sa higit pa kapag ang isang bansa ay dominado sa pagkakaroon ng nukleyar at pagpapagawa. "Ang U.S. ay nagpapanatili ng isang monopolyo sa nukleyar dissuassion at gumaganap ang bahagi ng mundo ay ipatupad, hindi kasama ang internasyonal na palitan para sa mga bansa na naghahanap ng mga sandatang nukleyar," ang isinulat ni Lemennicier. "Ang ganitong posisyon mahalaga, at ang U.S. ay walang lehitimong karapatan sa naturang tungkulin." Ang mga kontribusyon sa Seksyon lll suriin ang makasaysayang talaan ng mga pribadong alternatibosa depensa at digmaan ng Estado. Itinuring ni Joseph Stromberg ang halimbawa ng propesyonal "katayuan ng hukbo" iniutos ng mga maharlikang opisyal. Tinitingnan niya ang karanasan sa mga mukhang salaping hukbo sa Muling pagsilang sa Italya. Tinalakay niya ang tungkulin ng isang milisiya sa teorya ng republikano at pagsasanay mula sa sinaunang Gresya at Roma sa Estados Unidos at Switzerland. Ang espesyal na pansin ay ibinibigay sa digmaang gerilya. Itong mahalagang ipinaliwanag ng kalikasan na nagtatanggol, at ang tungkulin nito sa Rebolusyon ng Estados Unidos, sa Digmaan para sa Southern Independence, at sa ikalawang Anglo-Boer Digmaan ay tinalakay. Batay sa katibayan na ito, Nagmumungkahi si Stromberg bilang isang solusyon sa problema ng depensibong proteksyon ng ilang pag-iisa ng boluntaryong milisya (inspirasyon kung posible sa pamamagitan ng isang nag-iisang ideolohiya o paniniwala) at modernong mersenaryo (sa anyo ng mga propesyonal na kompanya ng proteksyon sa pag-seseguro), parehong magbabad sa teorya at pagsasanay ng pakikidigmang gerilya. Binuksan ni Larry Sechrest ang kanyang kontribusyon sa isang maikling talakayan tungkol sa uri ng katangian ng "mahusay" ng depensa at mangatwiran ay isang malinaw "pribadong" mabuti (kahit "pambansang depensa" ay isang "nasa isip" na mabuti). Pagkatapos ay gamitin niya ang mga teoretikal na pagsasaalang-alang sa asignatura ng nabal sa digmaan. Sa partikular, siya ay nagbibigay ng isang detalyadong pagsisiyasat ng "pribadong" bilang isang uri ng digmaang pandagat na isinasagawa ng mga pribadong barko mula sa ikalabindalawa at ikalabinsiyam na siglo. Pinaliwanag ni Sechrest kung paano pinapatakbo ng mga pribado, ang legal na kaugalian sa kanilang paligid, at gaano kaepektibo at kahalaga ang mga ito. Sa wakas, kung bkit ang pagsasagawa ng pagpaparehistro ay tinanggihan pagkatapos ng ikalabinsiyam na siglo, Patunay ni Sechrest na ito ay walang mga teknolohikal na dahilan. Sa kasalungat, namatay ang pribado dahil ito ay "masyadong"epektibo at nanganganib sa mga gawain ng mga regular na plota ng Estado. Nagsimula si Jeffrey Roger Hummel sa isang talakayan ng antropolohiko sa kondisyon at pormasyon ng Estado at ang mga dahilan para sa makasaysayang tagumpay ng Estado higit sa walang-lipunan na samahan. Sinaliksik niya ang mga dahilan-laki ng populasyon, heograpiya, desentralisasyon sa pulitika, kayamanan at teknolohiya-para sa tagumpay ng ilang Estados at mga rehiyon sa mundo at ang kabiguan ng iba. Sa partikular, sa pagsiyasat ni Hummel at binibigyang diin ang importansiya ng mga ideya at ideolohikal na mga matibay na paniniwala, ng pag-uudyok at moral, sa digmaan at depensa. Sa wakas, binabanggit niya ang ideolohikal na pangangailangan ng pagpapalaya sa sarili ng "macroparasitism" ng sariling Estado at ang mga inaasahan na pagtatanggol ng isang malayang teritoryo laban sa potensyal na pagsalakay ng iba, dayuhang Estado. Nagpapahayag si Hummel ng malaking optimismo tungkol sa bisa ng natural na depensa-dahil ang mga malayang lipunan ay magiging mayaman at teknolohiko na mas maraming sumugod kaysa sa mga istatistika ng lipunan-ngunit nag-iingat na ang pagpapanatili ng isang malayang lipunan (sa halip na isang pagbabalik sa Statism) nangangailangan ng walang hanggang pag-iingat sa ideolohiya sa bahagi ng publiko. Ang huling seksyon, pang-apat na Seksiyon, ay nakatuon sa teorya ng pribadong produksyon ng seguridad at iba't ibang praktikal na paggamit nito. Sa kanyang kontribusyon, sinabi ni Walter Block na salaysay "na ang isang pagkolekta ng buwis ng pamahalaan ay maaaring lehitimong protektahan ang mga mamayan laban sa pagsalakay upang sumalunga sa sarili' dahil ang nasabing entity ay nagsisimula mula sa buong proseso sa pamamagitan ng paggawa ng napaka salungat ng pagprotekta sa mga nasa ilalim ng kontrol nito." Sa pagsuporta sa kahilingan na ito, I-block ang mga review, pinag-aaralan, at tinatanggihan ang buong panig ng mga istatistika ng agrumento: ang "problema ng bilanggo,"ang malayang pagsakay," ang "panlabas," at ang "pampublikong kalakal" na sanaysay na pabor sa "pambansang depensa." Ang pag-depensa ay sagabal sa pagpapaliwanag, ay pagtatanggol ng pribadong ari-arian at bilang "pribadong" bilang pansariling ari-arian. Sa wakas, tinalakay niya ang sanaysay, lalo na sa mga popular ng "pampublikong kagustuhan" at "konstitusyunal na ekonomiya" mga pangkat, para sa mga Estado ay mga kaanyuan ng mga samahan (at mga kaanyuan ng mga samahan ng Estado), at siya ay sumang-ayon sa hatol ni Joseph Schumpeter na ang sanaysay na ito "pinatunayan lamang kung gaano pawiin ang bahaging ito ng mga agham panlipunan mula sa siyentipiko na gawi ng isipan." Sa sariling kong kontribusyon sa dami na ito, Hindi lihim ang isang muling pagtatayo ng Hobbesian na gawa-gawa ng "panlahat na seguridad" at ang mula sa obserbasyon at lohikal na pagpapalagay nito. Pagkatapos ay nagpapatuloy siya sa detalyadong pagsusuri ng peligro, katangian, at pagseseguro. Nagkomentaryo siya sa "palad" ng mga "mamamayan" ng hangganan, at kaya ng "pambansang" depensa (kaibahan sa "natural" na mga hangganan ng pribadong ari-arian at pagtatanggol sa nasabing mga hangganan). Siya ay naglaan ng komparatibong pag-aanalisa sa proteksyon sa seguro laban sa proteksyon sa Estado at kaibahan ang lohika ng estado ng pakikidigma na buong layang pinondohan na ahensya ng pagprotekta. Sa wakas, si Hoppe ay nagpunto na ang mga ahensya ng seguro, sa kaibahan sa Estado, ay hindi magdidisarma sa mga pinoproteksyonan nila, at sinabi niya ang tanong kung paano ang malaya at armadong lipunan kasabay ng propesyonal na mga ahensya ng seguro sa proteksyon ay malamang na tutungo sa pagdepensa sa kanyang sarili laban sa pagsalakay ng Estado. Guido Hulsmann, sa kanyang huling kontribusyon sa dami na ito, tumatalakay sa pagtiwalag bilang pamamaraan ng pagtatayo ng kaayusan ng pribadong-ari-arian at pagtiyak sa epektibong proteksyon. Tinatalakay niya ang kalikasan ng pag-iwas at ang mga pakinabang nito kumpara sa iba pang mga anyo ng reporma sa pulitika. Matapos suriin ang mga kondisyon na dapat matugunan para sa pagtiwalag upang maging matagumpay, si Hülsmann ay lumiliko sa isang pangunahing problema ng mga paggalaw ng seguridad: pagtatanggol laban sa pamahalaan mula sa kung saan sila ay magbitiw. Ipinakipagbatbatan niya na ang mga organisasyon ng pagtatanggol sa seguridad ay dapat tumakbo batay sa mga prinsipyo ng pribadong ari-arian upang matiyak iyon ang layunin ng pampulitika ng libertaryan na pagtiwalag ay naabot at ang pagiging epektibo nito sa militar ay mas mataas hangga't maaari. Kahit na ang mga implikasyon ng mga argumento na ginawa sa dami na ito ay radikal at kumakalat, ang mga prinsipyo ay medyo simple sa sanhi. Sa ekonomiya, hinahanap ng mga taga-ambag ang pare-parehong aplikasyon ng teorya ng merkado, hindi ang di-makatwirang pagbubukod mula sa buong larangan ng buhay, tulad na ito ay nalalapat din sa paghahatid ng mga kalakal at serbisyo na nauugnay sa seguridad at pagtatanggol. Sa pulitika, hinahanap lamang ng mga kontribyutor ng ang aplikasyon ng prinsipyong ipinakita ni Jefferson sa kanyang Pahayag ng Kalayaan, na ang mga tao ay may karapatan at tungkulin na itapon ang mga pamahalaan na hindi nakakaapekto sa kanilang kaligtasan at makahanap ng mga alternatibo na nagbibigay ng mga bantay para sa seguridad sa hinaharap. Sa parehong respeto, ang mga ideyang ito ay kumakatawan sa isang medyo hindi na-explore na aplekasyon ng tradisyunal na teoryang liberal. Gayunpaman, bibigyan ang patuloy na pagtaas ng pambansang seguridad-estado sa aming sariling oras, ang kinabukasan ng kalayaan mismo ay maaaring makaapekto sa aming pagpayag na itulak ang mga alituntuning ito sa kanilang buong saklaw. Hans-Hermann Hoppe \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/tl/Universally Preferable Behaviour/info.yml index 4dd6f587b..7f2650021 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md index 4ddd874d6..089807562 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md @@ -1,93 +1,93 @@ -## Foreword +## Paunang salita -In many fairy tales, there lives a terrible beast of stupendous power, a dragon or a basilisk, which tyrannises the surrounding lands. The local villagers tremble before this monster; they sacrifice their animals, pay money and blood in the hopes of appeasing its murderous impulses. +Sa maraming mga kwentong diwata, mayroong nakatira na teribleng halimaw na may kamangha-manghang kapangyarihan, isang dragon o isang basilisk, na pinagmamalupitan ang mga nakapaligid na lupain. Ang mga lokal na taga-baryo ay nanginginig sa harapan ng halimaw; kanilang isinasakripisyo ang kanilang mga hayop, nagbabayad ng salapi at dugo sa pag-asang mapapayapa ang nakakamamatay na simbuyo nito. -Most people cower under the shadow of this beast, calling their fear “prudence,” but a few – drunk perhaps on courage or foolhardiness – decide to fight. Year after year, decade after decade, wave after wave of hopeful champions try to match their strength, virtue and cunning against this terrible tyrant. +Karamihan ng tao ay tumitimbuwang sa ilalim ng anino ng halimaw na ito, tinatawag ang kanilang takot na "kabaitan, " - subalit may iilan - na lasing sa katapangan o kahangalan - na nagdesisyong lumaban. Taon kada taon, dekada kada dekada, laksa kada laksa ng mga kampiyong punong-puno ng pag-asa ang sumubok na tapatan ng kanilang lakas, bertud at katusuhan laban sa teribleng mapagmalupit. -Try – and fail. +Sumubok - at nabigo. -The beast is always immortal, so the villagers cannot hope for time to rid them of their despot. The beast is never rational, and has no desire to trade, and so no negotiations are possible. +Ang halimaw ay palaging imortal, kung kaya't ang mga tagabaryo ay hindi na umaasa pa na darating ang oras na mawawala ang kanilang manlulupig. Ang halimaw ay hindi kailanman rasyonal, at walang pagnanais na makipagkasunduan, kung kaya't walang posibleng negosasyon. -The desperate villagers’ only hope is for a man to appear who can defeat the beast. +Ang tanging pag-asa ng mga desperadong tagabaryo ay kung may darating na lalaking tatalo sa halimaw. -Inevitably, a man steps forward who strikes everyone as utterly incongruous. He is a stable boy, a shoemaker’s son, a baker’s apprentice – or sometimes, just a vagabond. +Hindi maiiwasan, isang lalaki ang sumulong na ginulat ang lahat dahil siya ay lubos na walang kapararakan. Siya ay matatag na batang lalaki, anak ng magsasapatos, aprentis ng panadero - o minsan isang palaboy. -This book is the story of my personal assault on just such a beast. +Ang aklat na ito ay ang aking kwento ng personal na pag-atake sa nasabing halimaw. -This “beast” is the belief that it is impossible to define an objective, rational, secular and scientific ethical system. This “beast” is the illusion that morality must forever be lost in the irrational swamps of gods and governments, enforced for merely pragmatic reasons, but forever lacking logical justification and clear definition. This “beast” is the fantasy that virtue, our greatest joy, our deepest happiness, must be cast aside by secular grown-ups, and left in the dust to be pawed at, paraded and exploited by politicians and priests – and parents. This “beast” is the superstition that, without the tirades of parents, the bullying of gods or the guns of governments, we cannot be both rational and good. +Ang halimaw ay ang paniniwala na imposibleng bigyang kahulugan ang isang makatwiran, rasyonal, sekular, at syentipikong etikal na sistema. Ang halimaw ay ang ilusyon na ang moralidad ay dapat magpakailanman mawala sa irasyonal na latian ng mga diyos at mga pamahalaan, na pinagtitibay ng praktikal na dahilan lamang, subalit magpakailanmang kulang sa lohikal na pagbibigay-katwiran at malinaw na pagbibigay-kahulugan. Ang halimaw ay ang pantasya na ang kabutihan, ating lubos na ligaya, ang ating pinakamalalim na kasiyahan, ay dapat ipagsantabi ng mga sekular na matatanda, at maiwan sa alikabok upang kalmutin, pagtawanan at pagsamatalahan ng mga pulitiko at mga pari - at mga magulang. Ang halimaw ay ang pamahiin na, kung walang pagbabatikos ng mga magulang, pananakot ng mga diyos o ng mga baril ng pamahalaan, hindi tayo magiging rasyonal at mabuti. -This beast has brought down many great heroes, from Socrates to Plato to Augustine to Hume to Kant to Rand. +Ang halimaw ay nagpabagsak ng maraming mga bayani, mula kay Socrates tungo kay Plato tungo kay Augustine tungo kay Hume tungo kay Kant tungo kay Rand. -The cost to mankind has been enormous. +Ang dulot sa sangkatauhan ay lubhang napakalaki. -Since we have remained unable to define a rational system of universal morality, we have been forced to inflict religious horror stories on our children, or give guns, prisons and armies to a small monopoly of soulless controllers who call themselves “the state.” +Dahil tayo ay nananatiling walang mabigay kahulugan sa isang rasyonal na sistema ng unibersal na moralidad, tayo ay napilitang magpakasakit ng mga relihiyosong kababalaghan sa ating mga anak, o magbigay ng baril, kulungan at sandatahan sa maliit na monopolyo ng mga walang kaluluwang mangongontrol na tinatawag ang kanilang mga sarili na "ang estado." -Since what we call “ethics” remains subjective and merely *cultural*, we inevitably end up relying on bullying, fear and violence to enforce social rules. Since ethics lack the rational basis of the scientific method, “morality” remains mired in a tribal war of bloody mythologies, each gang fighting tooth and nail for control over people’s allegiance to “virtue.” +Dahil ang tinatawag nating "etika" ay nananatiling personal at *kultural* lamang, hindi natin maiwasan na umasa sa pang-aapi, takot at karahasan upang pagtibayin ang panlipunang tuntunin. Dahil ang etika ay kulang sa rasyonal na basehan ng syentipikong pamamaraan, ang "moralidad" ay nananatiling nagpaparumi sa panliping digmaan ng mga madugong alamat, bawat gang ay ubos-lakas na naglalabanan para sa pagkontrol ng katapatan ng mga tao sa "kabutihan." -We cannot live without morality, but we cannot define morality objectively – thus we remain eternally condemned to empty lives of pompous hypocrisy, cynical dominance or pious slavery. +Hindi tayo mabubuhay ng walang moralidad, subalit hindi natin mabibigyang kahulugan ang moralidad ng tumpak - samakatuwid tayo ay walang hanggang nahatulan sa hungkag na buhay ng magarang pagkukunwari, mapangutyang pangingibabaw, o relihiyosong pang-aalipin. -Intellectually, there are no higher stakes in the world. Our failure to define objective and rational moral rules has cost hundreds of millions of human lives, in the wars of religions and states. +Sa pagkaintelektwal, wala ng mas mataas na pusta sa mundo. Ang kabiguan nating magbigay kahulugan sa tumpak at rasyonal na tuntuning moral ay nagbubuwis ng daang-daang buhay, sa digmaan ng mga relihiyon at mga estado. -In many ways, the stakes are getting even higher. +Sa ibang pamamaraan, ang pusta ay mas lalong tumataas. -The increased information flow of the Internet has raised the suspicions of a new generation that what is called “virtue” is nothing more – or less – than the self-serving fairy tales of their hypocritical elders. The pious lies told by those in authority – and the complicity of those who worship them – are clearer now than ever before. +Ang tumaas na impormasyon ng daloy ng internet ay nagtataas ng mga hinala ng makabagong henerasyon na kung tawagin ay ang "kabutihan" ay higit - kumulang - lamang na serbisyo-pansariling mga kwentong-diwata ng mga mapagkunwaring mga nakatatanda. Ang relihiyosong kasinungalingan ng mga awtoridad - at pakikipagsabawatan ng mga sumasamba sa kanila - ay mas malinaw ngayon kaysa noon. -“Truth” has been exposed as manipulation; “virtue” as control; “loyalty” as slavery, and what is called “morality” has been revealed as a ridiculous puppet show designed to trick weak and fearful people into enslaving themselves. +Ang "katotohanan" ay nalantad bilang manipulasyon; kabutihan bilang pagkontrol; katapatan bilang pagka-alipin, at ang tinaguriang "moralidad" ay nahayag bilang katawa-tawang tanghalang puppet na dinesenyo upang linlangin ang mga mahihina at matatakuting tao tungo sa pag-alipin sa kanilang mismong mga sarili. -This realisation has given birth to a new generation of nihilists, just as it did in nineteenth century Germany. These extreme relativists reserve their most vitriolic attacks for anyone who claims any form of certainty. This post-modern generation has outgrown the cultural bigotries of their collective histories, but now view *all* truth as mere prejudicial assertion. Like wide-eyed children who have been scarred into cynical “wisdom,” they view all communication as advertising, all claims as propaganda, and all moral exhortations as hypocritical thievery. +Ang reyalisasyong ito ay nagdulot ng pagsilang ng bagong henerasyon ng mga nihilista, gaya ng naganap nong ikalabing siyam na siglo sa Alemanya. Ang mga sukdulang relatibistang ito ay inilalaan ang kanilang mapanibughong pag-atake sa sinumang nag-aangkin ng anumang anyo ng katiyakan. Ang post-modernismong henerasyon na ito ay nalagpasan ang mga kultural na pagkapanatiko at ang sama-samang kasaysayan nito, ngunit ngayon tinitignan *lahat* ng katotohanan bilang mapanghamak na pahayag na lamang. Gaya ng mapagmasid na kabataan na siyang nagkapeklat dahil sa mapang-uyam na "karunungan," kanilang nakikita ang komunikasyon bilang pag-aanunsiyo, lahat ng pag-aangkin bilang propaganda, at ang lahat ng moral na pangaral bilang mapagkunwaring pagnanakaw. -Since we have no agreement on a cohesive, objective and rational framework for evaluating moral propositions, “morality” remains mired in mysticism, and its inevitable corollary of violence. Just as, prior to the Enlightenment, religious sects warred endlessly for control over the blades of the aristocracy, so now do competing moral mythologies war for control over the state, and all its machinery of coercion. +Dahil wala tayong kasundaun ng isang buo, tumpak at rasyonal na balangkas ng pagsusuri ng moral na proposisyon, ang "moralidad" ay nananatiling nadudungisan ng mistisismo, at ng di maiiwasang korolari ng karahasan nito. Gaya ng, bago pa ang Kaliwanagan, ang mga relihiyosong sekta ay walang katapusang nakikipagdigmaan para sa kontrol ng talim ng aristokrasya, subalit sa ngayon ang nagpapaligsahang moral na mga mitolohiya ay nakikipagdigmaan para sa pagkontrol ng estado, at sa lahat ng makinarya nito ng pamimilit. -Thus morality remains, relative to modern science, just as medieval “astronomy” did to modern astronomy – a realm of imaginary mythology, enforced through storytelling, threats, compulsion and exploitation – which actively bars any real progress towards the truth. +Samakatuwid ang moralidad ay nananatili, relatibo tungo sa modernong syensya, gaya ng ginawa ng midibal na "astonomiya" sa modernong astronomiya - isang lupain ng imahinasyong mitolohiya, pinagtibay ng pagkukwento, pagbabanta, pamimilit at pananamantala - na siyang aktibong humahadlang sa tunay na pag-unlad tungong katotohanan. -This “beast” of relativistic ethics looms above us, preying on us, justifying taxation, imprisonment, censorship and wars. It enslaves the young in state schools and Sunday pews; it ensnares the poor in the soft gulags of welfare; it enslaves even the unborn in the bottomless wells of national debts. +Ang "halimaw" na ito ng relatibong etika ay lumilitaw dahan-dahan sa ating itaas, sinisila tayo, binibigyang katwiran ang pagbubuwis, pagpapakulong, pagsensura at mga digmaan. Inaalipin nito ang mga kabataan sa estadong eskwelahan at upuan ng Linggo; binibitag ang mga mahihirap sa malambot na mga gulag ng kapakanan; at kahit pa ang mga hindi pa isinisilang ay binibitag sa walang hanggang lalim ng balon ng nasyonal na pagkakautang. -As I wrote in my previous book, “On Truth: The Tyranny of Illusion,” the most fundamental lie at the centre of unproven ethical theories is that such theories are always presented to children as objective and incontrovertible facts, when in truth they are mere cultural bigotries. The reason that scientists do not need a government or a Vatican is that scientists have an objective methodology for resolving disputes: the scientific method. The reason that language does not need a central authority to guide its evolution is that it relies on the “free market” of accumulated individual preferences for style and utility. +Gaya ng aking isinulat sa aking mga nakaraang aklat, "Sa Katotohanan: Ang Kalupitan ng Ilusyon," ang pangunahing kasinungalingan na nasa sentro ng hindi napapatunayang mga teoryang etikal ay ang mga nasabing teorya ay laging inihahayag sa mga kabataan bilang may layunin at hindi mapag-aalilanganan mga katotohanan, pero sa katotohanan ang mga ito ay mga kultural na pagkapanatiko lamang. Ang dahilan kung bakit hindi na kailangan ng mga syetipiko ang pamahalaan o isang Vatican ay dahil ang mga syentipiko ay may tumpak na pamamaraan sa pagreresolba ng mga alitan: ang syentipikong pamamaraan. Ang dahilan sa kung bakit ang wika ay hindi kailangan ng sentral na awtoridad upang gabayan ang ebolusyon nito ay dahil nakasandig ito sa "malayang merkado" ng naipong indibidwal na kagustuhan sa estilo at kagamitan. -The reason that modern morality – and morality throughout history – has always had to rely first on the bullying of children, and then on the threatening of adults, is that it is a manipulative lie masquerading as a virtuous truth. +Ang dahilan kung bakit ang modernong moralidad - at ang moralidad sa kabuuan ng kasaysayan - ay kailangang umasa muna sa pang-aapi sa mga musmos, matapos ay sa pagbabanta sa mga matatanda, at yaon ay isang pangkokontrol na kasinungalingan na nakamaskara bilang totoong kabutihan. -The truth is that we need morality; the lie is that gods or governments can rationally define or justly enforce it. +Ang katotohanan ay kailangan natin ng moralidad; ang kasinungalingan ay ang mga diyos at pamahalaan ay maaaring rasyonal na bigyang kahulugan o makatarungang pagtibayin ito. -My goal in this book is to define a methodology for validating moral theories that is objective, consistent, clear, rational, empirical – and *true*. +Ang aking layunin sa aklat na ito ay ang bigyang kahulugan ang pamamaraan para sa pagsasabisa ng teoryang moral na tumpak, hindi nagbabago, malinaw, rasyonal at impirikal - at *totoo*. -I am fully aware that, at this moment, you will very likely be feeling a rising wave of scepticism. I fully understand that the odds that some guy out there on the Internet – the home world of crazies – has somehow solved the philosophical problem of the ages are not particularly high – in fact, they would be so close to zero as to be virtually indistinguishable from it. +Ako ay may buong kamalayan na, sa mga oras na ito, ikaw ay nakakadama ng tumataas na bugso ng pag-aalinlangan. Aking buong-buong nauunawaan ang magkasalungat-kaganapan na merong isang lalaki kung saanman sa Internet - ang tahanang mundo ng mga baliw - ang kahit papaanong naresolba ang pilosopikong suliranin ng mga edad ay hindi tiyak na mataas - sa katunayan, ito ay maaaring malapit sa sero hanggang sa birtwal na hindi na matutukoy pa mula rito. -Still, not *quite* zero. +Gayonman, hindi pa rin *lubos* na sero. -### Ground Rules +### Mga Panuntunan -Extraordinary claims require extraordinary proof. In taking on this mammoth task – particularly in such a short book – I have set myself some basic ground rules, which are worth going over here.[^1] +Ekstraordinaryong pagpapahayag ay nangangailangan ng ekstraordinaryong ebidensya. Sa pagtanggap dito sa gahiganteng tungkulin na ito - partikular sa nasabing maiksing aklat - ako ay nagsaayos ng ilang pangunahing panuntunan, na katuwa-tuwa gawin.[^1] -1. I fully accept the Humean distinction between “is” and “ought.” Valid moral rules cannot be directly derived from the existence of anything in reality. The fact that human beings in general *prefer* to live, and must successfully interact with reality in order to do so, cannot be the basis for any valid theory of ethics. Some people clearly do not prefer to live, and steadfastly reject reality, so this definition of ethics remains subjective and conditional. -2. Ethics cannot be objectively defined as “that which is good for man’s survival.” Certain individuals can survive very well by preying on others, so this definition of ethics does not overcome the problem of subjectivism. In biological terms, this would be analogous to describing evolutionary tendencies as “that which is good for *life’s* survival” – this would make no sense. Human society is an ecosystem of competing interests, just as the rainforest is, and what is “good” for one man so often comes at the expense of another. -3. I do not believe in any “higher realm” of Ideal Forms. Morality cannot be conceived of as existing in any “other universe,” either material or immaterial. If morality exists in some “other realm,” it cannot then be subjected to a rigorous rational or empirical analysis – and, as Plato himself noted in “The Republic,” society would thus require an elite cadre of Philosopher-Kings to communicate – or, more accurately, *enforce* – the incomprehensible edicts of this “other realm” upon everyone else. This also does not solve the problem of subjectivism, since that which is inaccessible to reason and evidence is by definition subjective. -4. I do not believe that morality can be defined or determined with reference to “arguments from effect,” or the predicted consequences of ethical propositions. Utilitarianism, or “the greatest good for the greatest number,” does not solve the problem of subjectivism, since the odds of any central planner knowing what is objectively good for everyone else are about the same as any central economic planner knowing how to efficiently allocate resources in the absence of price – effectively zero. Also, that which is considered “the greatest good for the greatest number” changes according to culture, knowledge, time and circumstances, which also fails to overcome the problem of subjectivism. We do not judge the value of scientific experiments according to some Platonic higher realm, or some utilitarian optimisation – they are judged in accordance with the scientific method. I will take the same approach in this book. -5. I also refuse to define ethics as a “positive law doctrine.” Although it is generally accepted that legal systems are founded upon systems of ethics, no one could argue that every law within every legal system is a perfect reflection of an ideal morality. Laws cannot directly mirror *any* objective theory of ethics, since laws are in a continual state of flux, constantly being overturned, abandoned and invented – and legal systems the world over are often in direct opposition to one another, even at the theoretical level. Sharia law is often directly opposed to Anglo-Saxon common-law, and the modern democratic “mob rule” process often seems more akin to a Mafia shoot-out than a sober implementation of ethical ideals. -6. I am fully open to the proposition that there is no such thing as ethics at all, and that all systems of “morality” are mere instruments of control, as Nietzsche argued so insistently. In this book, I start from the assumption that there is no such thing as ethics, and build a framework from there. -7. I do have great respect for the ethical *instincts* of mankind. The near-universal social prohibitions on murder, rape, assault and theft are facts that any rational ethicist discards at his peril. Aristotle argued that any ethical theory that can be used to prove that rape is moral must have something wrong with it, to say the least. Thus, after I have developed a framework for validating ethical theories, I run these generally accepted moral premises through that framework, to see whether or not they hold true. -8. I respect your intelligence enough to refrain from defining words like “reality,” “reason,” “integrity” and so on. We have enough work to do without having to reinvent the wheel. -9. Finally, I believe that any theory – especially one as fundamental as a theory of ethics – does little good if it merely confirms what everybody already knows instinctively. I have not spent years of my life working on a theory of ethics in order to run around proving that “murder is wrong.” In my view, the best theories are those which verify the truths that we all intuitively understand – and then use those principles to reveal new truths that may be completely counter-intuitive. +1. Aking buong-buong tinatanggap ang makataong pagkakaiba sa pagitan ng "ay" at "nararapat". Ang may bisang moral na tuntunin ay hindi direktang makukuha mula sa umiiral ng alinman sa reyalidad. Ang katotohanan na ang mga tao sa pangkalahatan ay*mas pinipili* ang mabuhay, at matagumpay na makipag-ugnayan sa reyalidad upang maisagawa ito, hindi pwedeng maging batayan sa alinmang may bisang teorya ng etika. May ilang tao na hindi nais mabuhay, at matatag na inaayawan ang reyalidad, kung gayon ang kahulugan na ito ng etika ay nananatiling pansarili at kondisyunal. +2. Ang etika ay hindi eksaktong mabibigyang kahulugan bilang "kung saan ay mabuti para sa kaligtasan ng tao." Ang tiyak na mga indibidwal ay maililigtas ang kanilang sarili sa pamamagitan ng pagsila sa iba, kung kaya't itong kahulugan ng etika na ito ay hindi napagtatagumpayan ang suliranin ng subyektibismo. Sa bayolohikal na termino, ito ay kahalintulad ng paglalarawan sa ebolusyong inklinasyon bilang "sa kung saan para sa kaligtasan ng *buhay*" - ito ay walang saysay. Ang pantaong lipunan ay isang ekosistem ng nagpapaligsahang interes, gaya ng kagubatan, at kung ano ang mas "mabuti" para sa isang tao ay kadalasang nakakapinsala sa iba. +3. Hindi ako naniniwala sa anumang "mas mataas na lupain" ng ideyal na anyo. Ang moralidad ay hindi makikitang umiiral sa anumang "ibang uniberso," kahit pa materyal o hindi materyal. Kung ang moralidad ay umiiral sa "iba pang lupain," hindi ito masasaklaw sa isang mahigpit na rasyonal o impirikal na pag-aanalisa - at, tulad ng itinala ni Plato sa "Ang Republika," ang lipunan samakatuwid ay nangangailangan ng isang elitistang kadre ng mga Haring-Pilosopo para makipagkomunikasyon - o, para mas tumpak, *pagtibayin* - ang hindi maunawaang kautusan nitong "ibang lupain" sa lahat. Hindi rin nito sinosolusyunan ang suliranin ng subyektibismo, dahil ito ay hindi maaabot na dahilan at ang ebidensya ay nangangahulugang subyektib. +4. Hinid ako naniniwala na ang moralidad ay maaaring mabigyang kuhulugan o matukoy ayon sa "argumento mula sa epekto," o ang tinatayang kalalabasan ng etikal na pahayag. Utilitaryanismo, o "ang pinakamabuti para sa nakararami," ay hindi pa rin sinosolusyunan ang suliranin ng subyektibismo, dahil ang kalamangan ng anumang sentral na tagaplano habang batid ang tumpak na mabuti para sa lahat ay kagaya din ng sa anumang sentral na ekonomikong tagaplano habang batid kung paano ang mahusay na paglalaan ng pinagkukunang yaman ng walang presyo - epektibong sero. Gayondin, ang ipinagpapalagay na "ang pinakamabuti para sa nakararami"ay nagbabago ayon sa kultura, kaalaman, oras, at mga pangyayari, na siyang bigo rin na daigin ang suliranin ng subyektibismo. Hindi namin hinuhusgahan ang halaga ng mga syentipikong eksperimento ayon sa ilang Platonic na mas mtaas na lupain, o ilang utilitaryan na optimisasyon - sila ay hinusgahan ayon sa syentipikong pamamaraan. Aking gagamitin ang parehas na atake sa aklat na ito. +5. Akin ring tinatanggihang bigyang kahulugan ang etika bilang "positibong batas na doktrina." Bagaman pangkalahatang tinatanggap na ang legal na sistema ay nagmula sa sistema ng etika, walang sinuman ang makakapag-argumento na ang bawat batas sa loob ng legal na sistema ay isang perpektong repleksyon ng isang ideyal na moralidad. Ang batas ay hindi kayang salaminin ang *anumang* tumpak na teorya ng etika, dahil ang mga batas ay nasa estado ng patuloy na pagdaloy ng bagay, walang tigil na binabaliktad, inaabandona at binabago - at ang mga legal na sistema sa kabilang mundo ay palaging direktang kabaliktaran ng isa pa, kahit sa teoretikal na antas lamang. Ang batas Sharia ay palaging direktang kabaliktaran ng karaniwang-batas ng Anglo-Saxon, ang modernong demokratikong proseso ng "tuntunin ng mga nagkakagulong tao" ay tila kadalasang kauri ng isang Mafiang papuri kaysa sa matinong implementasyon ng mga etikal na ideya. +6. Ako ay buong bukas sa pahayag na wala naman talagang matatawag na etika, at lahat ng mga sistema ng "moralidad" ay mga instrumento ng pagkontrol lamang, tulad ng mariing argumento ni Nietzsche. Sa aklat na ito, ako ay magsisimula sa palagay na wala naman talagang matatawag na etika, at mula rito ay ako ay bubuo ng balangkas. +7. Ako ay lubos na naniniwala sa etikal na *katutubong ugali* ng sangkatauhan. Ang halos unibersal na panlipunang mga pagbabawal sa pagpaslang, panggagahasa, pag-atake at pagnanakaw ay mga katotohanang itinatapon ng sinumang rasyonal na etisist sa kanyang ikakapahamak. Nag-argumento si Aristotle na anumang etikal na teorya na maaaring gamitin para patunayan na ang panggagahasa ay moral ay may taglay na kamalian. Samakatuwid, matapos kong makagawa ng balangkas na magpapatibay ng mga etikal na teorya, aking padadaanin ang mga pangkalahatang tinanggap na moral na batayan ito sa loob ng balangkas, upang malaman kung ang mga ito ay nagsasabi ng katotohanan. +8. Aking iginagalang ang iyong pag-iisip na magtimpi sa mga mapagtakdang salita gaya ng "reyalidad." "dahilan," "integridad," atbp. Mayroon na tayong sapat na gagawin ng hindi na kailangang baguhin pa ang nakasanayan na. +9. Panghuli, ako ay naniniwala na bawat teorya - lalo na ang gaya ng mga pundamental na teorya ng etika - ay maliit ang nagagawa kung kinokompirma lamang nito ang likas ng alam na ng lahat. Hindi ako gumugol ng maraming taon ng aking buhay sa pagtatrabaho sa teorya ng etika upang magpaikot-ikot at patunayang ang "pagpaslang ay mali." Sa aking pananaw, ang pinakamainam na mga teorya ay yung mga nagpapatunay na ang mga katotohanan na ating inaakalang nauunawaan - at ginagamit ang mga prinsipyong ito upang ilantad ang mga bagong katotohanan na maaaring kontra-akala. -Having spent the last few years of my life preparing, training, and then combating this beast, I hope that I have acquitted myself with some measure of honour. I believe that I have emerged victorious – though not entirely unscathed – and I look forward to seeing who shares this view.[^2] +Aking ginugugol ang natitirang taon ng aking buhay sa paghahanda, pagsasanay, at matapos ay makipagtunggali sa halimaw na ito, umaaasa ako na naabswelto ko na ang aking sarili sa anumang sukat ng karangalan. Naniniwala akong lumalabas na ako ay nagwagi - kahit paano'y nasaktan - at umaasa ako na makatagpo ng sinumang may kaparehas na pananaw.[^2] -I studied the history of philosophy in graduate school, and hold a Masters degree, but I do not have a PhD in philosophy. I am far from a publicly recognised intellectual. While I may not be the *most* unlikely champion, I am also far from the most likely. Whether I have succeeded or not is not up to you, and it is not up to me. +Ako ay nag-aral ng kasaysayan ng pilosopiya sa pinakamataas na paaralan, at nagtataglay ng Masters digri, subalit wala akong PhD sa pilosopiya. Ako ay mula sa kinikilalang publikong intelektwal. Hindi ako ang masasabing *pinakang* kampyon, pero ako ay halos malapit dito. Kung ako man ay nagtagumpay ay hindi na iyon nakasalalay sa iyo, at hindi rin nakasalalay sa akin. -If the reasoning holds, the greatest beast is down. +Kung ang katwiran ay manatili, ang pinakadakilang halimaw ay babagsak. -### A Modest Suggestion +### Isang Patas na Mungkahi -It is the height of audacity to suggest to readers how to read a book, but given the challenges of the task before us, I would like to make one small suggestion before we embark. +Isang katapangan na imungkahi sa mga mambabasa kung paano magbasa ng aklat, taglay ang mga hamon ng tungkulin na nasa ating harapan, nais kong magbigay ng isang maliit na mungkahi bago tayo pumasok. -If we lived in the fifteenth century, and I were trying to convince you that the world were round, I would put forward reams of mathematical and physical proofs. If you held a contrary opinion, you would naturally react with scepticism, and be inclined to quibble with every line of proof. However, if you and I could in fact sail around the world, and arrive back where we started without retracing our steps, you would be far more willing to accept the conceptual proofs for what you had already *experienced* to be true. You might find fault with a particular logical step or metaphor, but you would already agree with the conclusion, and thus would be more prone to help correct the details rather than reject the theory as a whole. +Kung tayo ay nabuhay noong ikalabinlimang siglo, at sinusubukan kong kumbinsihin ka na ang mundo ay bilog, ako ay magbibigay ng bungkos ng mga matematika at pisikang patunay. Kung ikaw ay magbigay ng salungat na opinyon, ikaw ay natural na tutugon ng may pag-aaalinlangan, at iiwas sa anumang linya ng patunay. Gayonpaman, kung ikaw at ako ay maglalayag sa buong mundo, at dadating kung saan tayo nagsimula ng hindi na tutuntunin pabalik ang ating mga hakbang, ikaw ay magiging handang tanggapin ang mga konseptwal na mga patunay na iyong *naranasang* totoo pala. Ikaw ay makatatagpo ng mali sa partikular na lohikal na hakbang o metapora, subalit ikaw ay sumasang-ayon na sa konkulsyon, at samakatuwid ay mas tutulong na maitama ang mga detalye kaysa tanggihan ang teorya sa kabuuan. -If my task were to respond to every possible objection to every linguistic, logical and empirical step, this book would remain forever unfinished – and unread. Perfectionism is, in essence, procrastination, and I consider the task of this book to be too important – and the dangers of false morality too grave and imminent – to spend so long trying to achieve heaven that we all end up in hell. +Kung ang aking tungkulin ay tumugon sa bawat posibleng pagtutol sa bawat linggwistika, lohikal at impirikal na hakbang, ang gawaing ito ay magpakailanmang hindi matatapos - at hindi mababasa. Ang Perpeksyonismo ay, sa pinakadiwa, pagkabalam, at aking ipinagpapalagay na ang tungkulin ng aklat na ito ay napakaimportante - ang panganib ng huwad na moralidad ay napakalala at napakalapit - sa paggugol ng napakahabang panahon sa pagsubok na marating ang langit ay napunta tayo sa impyerno. -Thus I humbly suggest that you wait to see how effective the ethical framework I propose is at proving the most commonly accepted moral maxims of mankind before passing final judgement on the theory. +Samakatuwid aking mapagkumbabang iminumungkahi sa iyo na maghintay hanggang makita mo kung gaano kaepektibo ang etikal na balangkas na aking ipinapahayag sa pagpapatunay ng pinakakaraniwang tinanggap na moral na mga kasabihan ng sangkatauhan bago magbigay ng huling husga sa teorya. -I truly believe that the definition of a rational ethical framework is the most essential task that faces mankind. I truly appreciate your interest in this crucial matter – and would like as always to thank the wonderfully kind donators who have made this work possible. +Ako ay lubos na naniniwala na ang kahulugan ng rasyonal na etikal na balangkas ay ang pinakamahalagang tungkulin na kinakaharap ng sangkatauhan. Aking lubos na ikinalulugod ang iyong interes sa mahalagang bagay na ito - at muli gaya ng palagi pinasasalamatan ang mga mabubuting nagbigay donasyon na siyang naging daan upang ang gawain na ito ay maging posible. -I ride into battle well armed by others. +Ako ay tutungo sa digmaan na armado ng dahil sa ibang tao. -[^1]: Most of these will be discussed in more detail throughout the course of this book. +[^1]: Karamihan ng mga ito ay tatalakayin ng mas detalyado sa kabuuan ng kurso ng librong ito. -[^2]: Of course, if I have failed, I have at least failed spectacularly, which itself can be both edifying and entertaining! \ No newline at end of file +[^2]: Syempre, ako ay nabigo, subalit ako ay nabigo ng kagila-gilalas, na siyang parehong nakakapagpatatag at kawili-wili! \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md index f710af768..c743f19cc 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md @@ -1,133 +1,133 @@ -## Introduksyon +## Ang Panimulang Pagpapakilala -For countless generations, mankind lived in a kind of egocentric womb of self-imposed ignorance: the world was flat, the sun, moon and stars revolved around him, ancestors beckoned to him from beyond the mists of death, and thunder was the anger of the gods. +Ang henerasyon ay hindi na mabilang, at nanirahan ang buong sangkatauhan sa isang uri ng kamang-mangan sa sinapupunan ng sarili na ipinagkakait ang kamangmangan: ang daigdaig ay patag, ang araw, at ang buwan pati ang mga bituin sa langit ay umiikot sa paligid niya, at ang mga ninuno ay nakikilala sa kanya mula sa kabila ng mga mitsa ng kamatayan, at ang kulog ay ang galit ng mga diyos. -Burrowing out from this narcissistic womb of subjective interpretation required the labour of millennia – and cost the lives of millions. The effort required to wrench our perspective from *perceptual experience* to *conceptual logic* was terrifying, exhilarating, highly disorienting and extremely dangerous. Understanding that the world was not what it *felt like*, or *seemed like*, was – and remains – the greatest feat of our intelligence. The *truth* of reality turned out to be in the eyes of the mind, not of the flesh. +Ang pagka-bagsak na mula sa nakakasawang na sinapupunan ng isang senyas ng interpretasyon ay nangangailangan ng paggawa sa millennia - at halaga ng buhay ng marami ay milyun-milyon. Kailangan ng matinding pagsisikap sa pagpapaluwag at ang aming pananaw mula sa *Karanasan sa paghihinala*sa *lohikal na paghihinala*ay nakapangingilabot, nakapagpalakas, at labis na nakakalungkot at labis din na mapanganib. Pag-unawa na ang mundo ay hindi kung ano ito *nadama*, o *katulad ng*, ay – at nananatili – ang pinamalakinng gawa ng ating katalinuhan. Ang *ang katotothanan*ng reyalidad ay bumalik sa kawalan patungo sa mga mata ng kaisipan, hindi ng laman. -The world looks flat; it is not. The sun and the moon look the same size; they are not. The stars seem to move around the earth; they do not. Learning the truth requires that we see the world from outside our senses – this does not mean a rejection of our senses, but an airtight compliance with the *real* evidence of the senses, which is not that the world is flat, but that matter, energy and physical laws are consistent. When we let go of a rock in our hand, it falls – this is the *real* evidence of the senses, not that the Earth is fixed and immovable. The idea that the world is immobile is an incorrect assumption that contradicts the direct evidence of our senses, which is that everything falls. If everything falls, the world cannot be fixed and immovable. +Ang mundo kung ingnan ay patag; ito ay hindi totoo. Ang araw at ang buwan kung tingan ay pareho ng sukat; ito ay hindi tottoo. Ang mga bituin ay nakitang gumagalaw sa paligid ng mundo; ito ay hindi totoo. Ang kailangan sa pag-aaral ng katotohanan ay nakikita natin na ang mundo mula sa labas ng ating mga pandama – hindi ito nagsasabi ng pagtanggi sa ating mga pandama, ngunit ang pagsunod sa hangin sa *tunay* na katibayan ng mga pandama, na hindi na ang mundo ay patag, marahil ang bagay na iyon, ang enerhiya at pisikal na mga batas ay pare-pareho. At kapag pinabayaan natin ang isang bato sa ating kamay, ito ay babagsak - ito ang*tunay*katibayan ng mga pandama, hindi na ang Earth ay inayos at hindi maigagalw. Ang mga ideya na ang mundo ay hindi maigagalaw sa isang maling panukala na sumasalungat sa direktang katibayan ng ating mga pandama, na ang lahat ay babagsak. At Kapag ang lahat ay bumagsak, ang mundo ay hindi maayos at hindi maigagalw muli. -These are the little truths of the everyday; that rocks fall, smoke rises, fire is hot and the sun and the moon are both round. If we remain steadfastly and rigorously committed to these “little truths,” we can in time derive the great truths of physics, which provide us such awesome knowledge and power. +Diyan ay may mga maliit na katotohanan sa araw-araw; na ang mga bato ay bumagsak, at ang usok ay umaakyat paitaas, ang apoy naman ay mainit at ang araw at ang buwan ay parehong umiikot. At kapag tayo ay mananatiling matatag at mahigpit na nakatuon sa mga "maliliit na katotohanan," pwede nating makuha ang mga dakilang katotohanan ng pisika, na nagbibigay sa atin ng kahanga-hangang kaalaman at kapangyarihan. -In between the little truths and the great truths, however, are the illusions that blind us – both in physics and in ethics. +At sa pagitan ng mga maliit na katotohanan, gayunpaman, at ang mga dakilang katotohanan, ang mga ilusyon na nagbulag sa amin – at pareho sa pisika at sa mga etika. -In physics, the great truths cannot contradict the little truths. No “unified field theory” can validly contradict our direct sense-experience of a falling rock or a rising flame. The greatest mathematical theory cannot be valid if applying it returns incorrect change at the checkout counter. +At sa pisika, ang mga dakilang katotohanan ay hindi pwedeng sumalungat sa maliliit na katotohanan. At walang "pinag-isang teyorya" na ang pwedeng magwasto na komukontra sa aming direktang diwa-karanasan ng bumabagsak na bato o umaangat na apoy. At ang pinakadakilang teorya ng matematika ay hindi pwedeng maging balido kung ang paglalapat nito ay nagbibigay ng mga maling pagbabago sa pagtingin sa pambilang. -Historically, however, in between our own little truths and the great truths lies what I will call the “null zone.” +Ayon naman sa kasaysayan, gayunpaman, sa pagitan ng aming sarili sa mga maliit na katotohanan at ang mga dakilang katotohanan ay namamalagi kung ano ang tatawagan ko ang "walang kapalarang lugar." -### The "Null Zone" +### Ang "Lugar na walang Kapalaran" -We tell our children not to punch each other, and we believe that violence is wrong in the abstract, as a general moral rule. The “little truth” is: *don’t punch*. The “great truth” is: *violence is wrong*. +Ito ang sinasabi namin sa aming mga anak na huwag gisingin ang isa't isa, at naniniwala kami na ang kalupitan ay mali sa abstrak, bilang isang pangkalahatang moral na tuntunin. Ang "maliit na katotohanan" ay: *huwag suntukin*. Ang "malaking katotohanan" ay: *violence is wrong*. -However, there exists in our minds an imaginary entity called “God,” and this entity is considered perfectly moral. Unfortunately, this entity continually and grossly violates the edict that “violence is wrong” by drowning the world, consigning souls to hell despite a perfect foreknowledge of their “decisions,” sanctioning rape, murder, theft, assault and other actions that we would condemn as utterly evil in any individual. +Gayunpaman, mayroong mga umiiral na nasa isip na isang isang guni-guni na nilalang na tinatawag na " Ang diyos," at ang nilalang na ito ay itinuturing na perpektong moral. Sa hindi magandang pangyayari, ang entidad na ito ay patuloy at labis na lumalabag sa utos na "ang karahasan ay isang mali" sa pamamagitan ng pagkalunod sa mundo, paglalagay ng mga kaluluwa sa impiyerno sa kabila ng isang perpektong kaalaman sa kaalaman ng kanilang "mga desisyon," kabilang ang panghahalay, pagpatay, pagnanakaw, pag-digma at iba pang mga aksyon na hahatulan natin bilang halos sa anumang indibidwal. -Thus we have the little truth (*don’t punch*) and the great truth (*violence is wrong*) but in the middle, we have this “null zone” *where the complete opposite of both our little truths and our great truths is considered perfectly true*. +Kun kaya mayroon tayong maliit na katotohanan na (*wag manuntok*) at ang malaking katotohanan (*ang karahasan ay malaking pagkakamali*) ngunit sa gitna, ay mayroon kaming "lugar ng walang kahalagahan" *kung saan ang kumpletong kabaligtaran ng parehong maliit na katotohanan at ang aming mga dakilang katotohanan ay itinuturing na ganap na totoo*. -Historically, we can see the same inconsistency in physics. There are no perfect circles in our direct experience, but because of a belief in God, all planetary motion had to be a “perfect circle” – a premise that retarded astronomy for centuries. Similarly, if a man turns his head, he does not reasonably believe that the entire world rotates around him – and he would happily put this forward as not just his own “little truth,” but as a *great truth*, or universal principle. Yet for most of human history, it was believed that the stars and planets rotated around the Earth, rather than that the Earth rotated. Here again we can see the “null zone” between direct sense experience and universal principle, wherein entirely opposite principles are considered to be perfectly valid. +Ayon sa kasaysayan, tayo ay makakkakita ng parehong hindi pagkakapantay-pantay sa mga pisika. At Walang perpektong mga lupon sa aming mga direktang karanasan, ngunit dahil sa isang paniniwala sa Diyos, ang lahat ng paggalaw ng planeta ay dapat na isang "perpektong bilog" – isang saligan na tumagal ng astronomiya sa loob ng maraming siglo. Sa kaparehong paraan, na kapag ang isang tao ay lumiko ang kanyang ulo, hindi siya makatwirang naniniwala na ang buong mundo at umiikot sa palibot niya - at malugod niyang ilalagay ito bilang hindi lamang sa kanyang sariling "maliit na katotohanan," ngunit bilang isang *malaking katotohanan*, o prinsipyo ng pandaidigan. At sahil sa karamihan ng kasaysayan ng tao, ay naniniwala na ang mga bituin at mga planeta ay pinaikot sa paligid ng Mundo, sa halip na ang Mundo ay pinaikot. At muli naming makita ang "Walang lugar ng kahalagaan" sa pagitan ng direktang karanasan sa pakiramdam at prinsipyo ng pandaigdig, na kung saan naganap ang kabaligtaran prinsipyo at itinuturing na ganap na wasto. -No sane man experiences God directly. In his daily life, he fully accepts that *that which cannot be perceived does not exist*. No reasonable man flinches every time he takes a step, fearing an invisible wall that might be barring his way. The greatest abstractions of science support his approach. +Walang parehong lalaki ang direktang nakaranas sa presensya ng diyos. At sa kanyang pang-araw-araw na buhay, nakita nya na tinatanggap niya iyon * ang hindi nakikita at hindi umiiral*. Walang makatuwirang tao ang bumubulusok paibaba sa tuwing may hakbang siya, na natatakot sa isang hindi makitang pader na pwedeng hadlangan ang kanyang paraan. Ang dakilang abstraksiyon ng agham ay sumusuporta sa kanyang paglapit. -Conversely, in the “null zone” of religion, the *exact opposite* of both the little truths and the great truths is believed to be true. Personally, a man believes that *that which cannot be perceived does not exist* – intellectually, science has proven this repeatedly. However, in the “null zone” of theology, the exact opposite proposition holds true – the axiom there is *that which cannot be perceived **must** exist*. +Sa kabaligtaran nito, sa "walang kahalagahan sa lugar" ng relihiyon, ang *eksaktong harapan* ng parehong maliit na katotohanan at ang mga dakilang katotohanan ay pinaniniwalaan na totoo. Sa personal, na ang isang tao ay naniniwala na *ang hindi nakikita ng mata ay hindi umiiral* sa intelektuwal, ito ang paulit-ulit na napatunayan ng agham na ito. At gayunpaman, sa "lugar ng kawalan ng halaga" ng teyolohiya, at ang eksaktong kabaligtaran ng panukala ay tapat– ang aksiyum ay may *na kung saan ay hindi pwedeng perceived ** dapat** na umiiral*. -Our belief in the virtue of the military also lies in this “null zone.” If a private man is paid to murder another man, we call him a “gun for hire,” and condemn him as a hit man. If, however, this man puts on a green costume with certain ribbons *and commits the same act*, we hail him as a hero and reward him with a pension. The little truth (*I should not murder*) is perfectly consistent with the great truth (*murder is wrong*) – yet in the middle there lies a “null zone,” where murder magically becomes “virtuous.” +Ang aming mga paniniwala sa kabutihan ng militar ay namamalagi rin sa "lugar ng kawalan ng halaga." Kung ang isang pribadong tao ay binabayaran sa pagpatay ng ibang lalaki, tinawag namin siyang isang "binabayarang tao para pumatay," at hinahatulan siya bilang isang mamamatay tao. At kung, gayunpaman, ang taong ito ay naglalagay ng berdeng kasuutan na may ilang mga laso *at gumawa ng magkaparehong pagkilos*, at tinawag namin siya bilang isang bayani at ginantimpalaan siya ng pensiyon. Ang maliit na katotohanan (*Hindi ko dapat patayin *) ay lubos na naaayon sa dakilang katotohanan (*ang pagpatay ay isang pagmali*) – gayon pa man sa gitna ay namamalagi ang isang "lugar ng walang kahalagahan," kung saan ang pagpatay ay mahikang nagiging "banal." -If this “null zone” is valid, then no logical proposition can ever hold. If a proposition is true – and the exact opposite of that proposition is also true – then logical reasoning becomes impossible. The growth of rational science has been the steady attack upon this “null zone,” and the incursion of objective consistency into these mad little pockets of subjective whim. +Kapag ang "lugar ng walang kahalagahan" ay hindi balido, at pagkatapos ay walang lohikal na panukala ang mahahawakan sa katagalan. At kung ang isang panukala ay totoo - at ang tugmang kabaligtaran ng panukalang iyon ay totoo rin - kung gayon ang lohikal na pangangatwiran ay mga nagiging imposible. Ang paglago ng mapangangatwirang agham ay naging matatag na pag-atake sa "lugar ng walang kahalagahan," at ang pagsalakay ng layunin na pagkakapare-pareho sa mga maliliit na bulsa na ito ng tinutukoy na kapritso. -In old maps, before cartographers had finished their explorations, the drawings of known lands would fade into blank paper. The growth of knowledge requires first a delineation of what is not known, and then an expansion of known principles into the unknown areas. +At sa mga lumang mapa makikita, bago maganap ang mga kartograpo sa kanilang mga pagtuklas, ang mga likhang sining ng mga kilalang lupain ay mabubura sa blangkong papel. Ang paglago ng mga kaalaman ay nangangailangan ng una sa isang guhit ng kung ano ang hindi kilala, at pagkatapos ay isang pagpapalawak ng mga kilalang mga prinsipyo sa hindi kilalang mga lugar. -The same is true in the realm of morality. +Ang kapareho ay totoo sa kaharian ng moral. -### The Casualties +### Ang mga Biktima -Crossing this “null zone” is fraught with peril. The road from the little truths to the great truths is paved with the bones of millions. From the death of Socrates to the torture of early scientists by religious zealots, to the millions who have murdered and died for the black fantasies of fascism and communism, any forward-thrust of human knowledge into the “null zone” is fraught with considerable danger. +Sa pagtawid sa, lugar ng walang kahalagahan" ay punong-puno ng panganib. At ang kalsada na mula sa maliliit na katotohanan at hanggang sa magaling na mga katotohanan ay pinagbubukas ng mga buto ng milyun-milyon. Nang mula sa pagkamatay ni Socrates sa tortyur ng mga unang siyentipiko sa pamamagitan ng mga relihiyosong panatiko, hanggang sa milyun-milyon na pinatay at namatay para sa mga itim na pantasya ng pasismo at komunismo, ang anumang pag-unlad ng kaalaman ng tao sa "lugar ng walang kahalagahan" ay puno ng malaking panganib. -Must “crossing the null zone” – or seamlessly uniting the little truths with the great truths – inevitably be so difficult and dangerous? It is an enormous challenge to unite the perceptual with the conceptual in a straight line of logical reasoning – but *must* this progress take thousands of years and oceans of blood? +Dapat "tawirin ang lugar ng walang kahalagahan" - o walang puwang na pinagsasama ang mga maliit na katotohanan sa mahusay na mga katotohanan - hindi pwedeng hindi maging mahirap at mapanganib? Ito ay isang napakalaking hamon para magkaisa ang pag-unawa sa konsepto sa isang tuwid na linya ng lohikal na pangangatwiran – marahil *dapat*ang pag-unlad na ito ay tumatagal ng libu-libong taon gaya ng karagatan ng dugo? -If we look at the technological and economic progress of mankind, we see more or less a flat line for countless millennia, followed by massive and asymptotic spikes over the past few hundred years. It is inconceivable that some widespread genetic mutation could account for this sudden and enormous acceleration of intellectual consistency and material success. Theories claiming that a certain “snowball effect” came into existence, mysteriously propelled by an accumulation of all the little increments of knowledge that had occurred since the dawn of civilisation, can usually be dismissed out of hand as entirely *ex post facto* explanations, since they have no predictive value. +At kung ating titingnan ang pag-unlad ng teknolohikal at pang-ekonomiya ng buong sangkatauhan, nakikita na natin ang higit pa o hindi isang patag na linya para sa di-mabilang na millennia, na sinusundan ng napakalaking at asymptotic na mga spike sa nakalipas na ilang daang taon. Ito ay hindi mailarawan na ang ilang lumaganap na pagbabago ng reproduksyon aypwedeng account para sa biglaang at napakalaking pagpabilis ng intelektwal na pare-pareho at materyal na tagumpay. At ang mga teorya na nag-aangkin na ang isang tiyak na "epekto ng niyebe" ay nalikha, na itinuturo sa pamamagitan ng isang akumulasyon ng lahat ng kaunting mga dagdag na kaalaman na naganap mula sa bukang-liwayway ng sibilisasyon, ay kadalasang maipapalabas bilang ganap *dating ang mga kadahilanan sa koreo* ay pinaliwanag, dahil wala silang katibayan sa halaga. -If we understand that our staggering potential has been available to us for at least tens of thousands of years – and that there is both great profit and great pleasure in exercising it – then it at once becomes clear that we really *do* want to use our amazing minds. +Kapag ating naiintindihan na ang aming potensyal na pagtatagumpay ay magagamit namin para sa hindi bababa sa sampu-sampung libong taon– at na may parehong mahusay na kita at mahusay na kasiyahan sa ehersisyo ito – pagkatapos ito nang sabay-sabay ay nagiging malinaw na talaga na *gawin* at nais na gamitin ang aming mga kamangha-manghang mga isip. -Thus there must be a downward force that has historically acted to crush and enslave the natural liberty of mankind. +Kaya dapat magkaroon ng isang pagbaba ng puwersa na kasaysayan na kumilos upang durugin at alipinin ang likas na kalayaan ng sangkatauhan. -In the realm of science, it is not too hard to see the oppressive forces that continually kept our minds in near-primeval ignorance. The combination of superstition in the form of religion, and violence in the form of the aristocracy, threatened rational thinkers with intimidation, imprisonment, torture, and murder. Just as a farmer profits from the low intelligence of his cows, and a slave-owner profits from the fear of his slaves, priests and kings retained their privileges by threatening with death anyone who dared to think. +At sa larangan ng agham, hindi mahirap na makita ang mga mapang-abuso na pwersa na patuloy na nag-iingat sa aming mga isip sa malapit-simula ng kamangmangan. At ang kumbinasyon ng pamahiin sa anyo ng relihiyon, at kalupitan sa anyo ng aristokrasya, nanganganib sa may makatuwirang mga palaisipan na may pananakot, pagkabilanggo, pagpapahirap, at pagpatay. Gaya ng kita ng isang magsasaka mula sa mababang katalinuhan ng kanyang mga baka, at ang isang may-ari sa may-ari ng alipin mula sa takot sa kanyang mga alipin, mga pari at mga hari ay nagpanatili ng kanilang mga pribilehiyo sa pamamagitan ng pagbanta sa kamatayan ng sinumang naghahangad na mag-isip. -The simple truth is that “priests” and “kings” were – and are – merely men. The simple truth is that the gods and devils that were supposed to justify their rule never existed. +At ang ordinaryong mga katotohanan ay ang "mga pari" at "mga hari"at sila ay – mga tao lamang. Ang simpleng katotohanan ay ang mga diyos at mga demonyo na dapat ipagmatuwid ang kanilang pamamahala ay hindi kailanman umiiralpa. -We have made great strides in understanding the nature and reality of simple human equality, but the sad fact of the matter is that the realm of *morality* is still lost in the “null zone” – in the destructive illusions of the “middle truths.” +Mga magaganda at malalaking mga hakbang ang aming ginawa sa pag-unawa sa kalikasan at ng mga katotohanan ng simpleng pantao pagkakapantay-pantay, ngunit ang malungkot na katotohanan ng bagay ay na ang lupain ng *moralidad* ay nawala pa rin sa "null zone" - sa mapanirang mga ilusyon ng "mga gitnang katotohanan." -### "Middle Truths" +### "Ang gitang mga katotohanan" -Let us call the oppositional principles that reside in the “null zone” – between sense perception and conceptual consistency – the “middle truths.” +At tawagin natin ang mga baliktad na prinsipyo ng mga naninirahan sa "lugar ng walang kahalagahan" – sa pagitan ng pang-unawa ng kahulugan at konseptwal na pare-pareho lang ang "mga gitnang katotohanan." -These “middle truths” are the most dangerous illusions of all, because they grant the *appearance* of truth while actually *attacking* the truth. +Ang mga sa "Ang gitnang mga katotohanan" ay ang delikado na ilusyon ng lahat, dahil binibigyan nila ang *panlabas na anyo* ng katotohanan habang aktwal *umaatake* sa katotohanan. -By providing the illusion that we have found the truth, “middle truths” actually prevent us from gaining the truth. They are the last line of defence for fantasy, predation and exploitation. +Sa kabila ng pagbibigay ng ilusyon na natagpuan natin ang katotohanan, ang "gitnang mga katotohanan" ay talagang pumipigil sa atin na makuha ang katotohanan. Sila ang huling linya ng depensa para sa pantasya, paglapa at pagsasamantala. -Since they are not only irrational, but *anti*-rational, “middle truths” remain endlessly flexible – as long as they serve those in power. For instance, Christianity arose out of the growing fascism of the late Roman Empire partly by lashing out at the “primitive” superstitions of existing theologies. “Forget your old gods, we have a brand new God who is far better!” +At dahil ang mga ito ay hindi lamang makatwiran, ngunit*laban sa*rasyunal, "ang gitnang mga katotohanan" ay nananatiling walang katapusan ang kakayahang na umangkop – hangga't naglilingkod sila sa mga nasa kapangyarihan. Ang isang halimbawa, ang Kristiyanismo ay lumutang mula sa lumalagong pasismo sa pagwawakas ng Imperyong Romano nang bahagya sa pamamagitan ng paghagupit sa "primitibong" mga pamahiin ng umiiral na ang mga teolohiya. "Kalimutan mo na ang iyong lumang mga diyos, tayo ay mayroong bagong tatak ng Diyos na mas mabuti!" -“Middle truths” always take the form of a truth, followed by a lie. “Zeus is a pagan superstition” is a true statement, which was openly made by Christian proselytisers. The lie that followed was: “Yahweh is not a pagan superstition, but a real and living God.” +At ang "gitnanag mga katotohanan" ay laging tumatagal sa anyo ng isang katotohanan, kasunod ng kasinungalingan. Si "Zeus ay isang paganong alamat" na isang tunay na pahayag, na kung saan ay lantaran na ginawa ng Christian proselytisers. At ang kasinungalingang sumunod ay: "Si yahweh ay hindi isang paganong alamat, kundi isang tunay at buhay na Diyos." -We can personalise this a little bit more with an example that will be familiar to anyone who has ever counselled a dysfunctional friend. “My last boyfriend was a real jerk,” she will say, and you will fervently agree. “My new boyfriend is really *great* though,” she will add, and you will try not to roll your eyes. +Pwede naming baguhin ito ng kaunti pa sa isang halimbawa na pamilyar sa sinuman na kailanman nagpayo sa isang palyadong kaibigan. "Ang huli kong naging karelasyon ay isang tunay na haltak," sasabihin niya, at magkakasundo ka. "At ang tunay kong bagong karalasyom *mahusay* kahit na, "siya ay idaragdag, at susubukan mong huwag pagulungin ang iyong mga mata. -It is very hard not to replace one illusion with another. +Sobrang mahirap na huwag palitan ang isang ilusyon sa isa pa. -“The British government is a tyranny!” cried the American revolutionaries in the eighteenth century – and, after evicting the British troops, they then set up their own government and started attacking their own citizens. +"Ang pamahalaan ng Britanya ay isang paniniil!" at uiyak ang mga rebolusyonaryong Amerikano noong ikalabing walong siglo - at, pagkatapos na pinalayas ang mga hukbo ng Britanya, itinayo nila ang kanilang sariling pamahalaan at sinimulan ang pagsalakay sa kanilang sariling mga mamamayan. -“Aristocracy is an unjust abomination!” cried other revolutionaries, who then set up the tyranny of the majority in the form of democracy. +"At ang aristokrasya ay isang di-makatarungan sa pagkamuhi!" Sumigaw ng iba pang mga rebolusyonaryo, na nagtatag ng paniniil ng karamihan sa uri ng demokrasya. -“Middle truths” can also exist in science, and similarly prevent the natural progress from the little truths to the great truths. Until the eighteenth century, for instance, biologists believed in “spontaneous generation,” or the idea that life can spring from nonliving matter. This had never been observed, of course, but conformed to ancient writings both philosophical and religious, and so was accepted as fact. Also, prior to the Einsteinian revolution in 1905, light was believed to move through a fixed and invisible substance called “luminiferous ether,” just as sound waves move through air. No scientist who believed in this theory had any empirical evidence for this “ether,” either personally or scientifically – but it was considered necessary to conform to other observable characteristics. +Ang "ang gitnang mga katotohanan" ay pwede ring umiiral sa agham, at maiiwasan din ang likas na pag-unlad mula sa maliliit na katotohanan hanggang sa mahusay na mga katotohanan. Mula sa at hanggang sa ikalabing walong siglo, halimbawa, ang mga bayolohiya ay naniniwala sa "kusang henerasyon," o ang ideya na ang buhay aydapat lumutang mula sa di-nabubuhay na bagay. At ito ay hindi kailanman naobserbahan, at siyempre, ngunit na kumpirma sa sinaunang writings parehong pilosopiko at relihiyon, at kaya ito tinanggap bilang isang katotohanan. Gayundin, bago pa mangyari ang rebolusyong Einstein sa taong 1905, at ang liwanag ay pinaniniwalaan na lumipat sa isang nakapirming at di-nakikitang sangkap na tinatawag na "luminiferous ether," tulad ng tinig ng alon na lumilipat sa hangin. Walang sa mga siyentipiko ang naniniwala sa teoryang ito na may anumang katibayan ng ebidensya para sa "ether," alinman sa personal o siyentipiko – ngunit ito ay itinuturing na kinakailangan upang sumunod sa iba pang mga kapansin-pansin na mga katangian. -Religion is also another “middle truth” – one of the most dangerous ones. It is true that we are a unique species in the universe, as far as we know. A giraffe is a taller quadruped, but man is not just a “smarter” primate, but something quite different. The nature of that difference remains largely unknown – the religious explanation of “we are not the same as animals because we have a soul and were created by a God” is just another example of a “middle truth.” It is true that we are very different from animals. It is not true that we were created by a god and have a soul. +Ang relihiyon ay isa pa rin sa "gitang katotohanan" – one of the most dangerous ones. At totoo na kami ay isa sa mga natatanging mga nilalakang sa sansinukob, hangga't alam namin. Ang isang diyerap ay mas mataas at may apat na paa, ngunit ang tao ay hindi lamang isang "unggoy", ngunit isang bagay na medyo naiiba. Ang likas na katangian ng mga pagkakaiba ay nananatiling hindi alam – ang paliwanag sa relihiyon ng "hindi tayo katulad ng mga hayop dahil mayroon tayong kaluluwa at nilikha ng Diyos" ay isa pang halimbawa ng isang "gitnang katotohanan." Totoo na tayo ay ibang-iba sa mga hayop. Hindi totoo na nilikha tayo ng isang diyos at may kaluluwa. -Just as some parasites cannot take root until they dislodge the prior parasites, “middle truths” only attack previous illusions *so that they can take their place*. Those who are sceptical of the prior fantasies are drawn towards the new fantasy. Thus does Christianity displace paganism, Marxism displace Christianity, post-modernism displace Marxism, democracy displace aristocracy, and so on. +At kung paanong ang ilang mga parasitotiko ay hindi makapag-ugat hanggang sa maalis nila ang mga naunang parasitiko, ang "gitnang mga katotohanang" ay umaatake lamang sa nakaraang mga ilusyon *upang magawa nila ang kanilang lugar*. Ang mga taong may pag-aalinlangan sa mga naunang mga pantasya ay inilabas sa bagong pantasya. At sa gayon ay inalis ng Kristiyanismo ang paganismo, ang Marxismo ay nagbago sa Kristiyanismo, ang paglalabas ng modernismo ni Marxismo, ang demokrasya ay naglubog sa aristokrasya, at iba pa. -Until the great truths are achieved, and united with the little truths, “middle truths” are just a rotating phalanx of exploitive and destructive falsehoods – specifically designed to prevent the achievement of the great truths. +At hanggang dumating sa ang mga dakilang katotohanan ay nakamit, at nagkakaisa sa mga maliliit na katotohanan, ang "ang gitnang mga katotohanang" ay paikot na phalanx ng mapagsamantala at mapanirang mga kasinungalingan - partikular na idinisenyo upang maiwasan ang tagumpay ng mga dakilang katotohanan. -And the great truths are always achieved from the little truths. +At ang mga dakilang katotohanan ay laging nakakamit mula sa maliliit na katotohanan. -The world falls because a rock falls. +Ang mundo natin ay bumagsak dahil bumagsak ang isang bato. -### "Middle Truths" And Exploitation +### "Ang gitnang mga katotohan" at Eksploytasyon -Biologically, parasitism is a wholly viable survival strategy for many creatures. In the absence of ethical norms, stealing energy and resources from other creatures is perfectly sensible. In general, the most sustainable and stable form of parasitism is *symbiosis*, or mutually beneficial coexistence. Thus the bacteria that inhabit our intestines aid their own survival by helping us digest our food. +Sa biologically, parasitism ay isang ganap na mabubuhay na may diskarte sa kaligtasan para sa maraming mga nilalang. Dahil sa kawalan ng mga etikal na kaugalian, ang pagnanakaw ng enerhiya at mga mapagkukunan mula sa iba pang mga nilalang ay ganap na makatwiran. Sa pangkalahatan, at ang pinaka-napapanatili at matatag na uri ng parasitismo ay ang *simbiyos*, o kapwa kapaki-pakinabang at magkakasamang mabuhay. Kaya naman ang bakterya na naninirahan sa aming mga bituka ay tumutulong sa kanilang sariling kaligtasan sa pamamagitan ng pagtulong sa amin na tunawin ang aming kinain. -However, a virus that renders us continually exhausted, and barely able to keep ourselves alive, can scarcely be called “mutually beneficial.” If we think of our long and grim history of disaster, starvation, war, disease and poverty – and compare it with the astounding material successes of modernity – it is clear that a form of parasitism tyrannised our minds and capacities for millennia. Now that the last few hundred years have shown the power and creativity of the human spirit, we can view our species as an organism that has shaken off a terrible parasite, and sprung from an endless gasping deathbed to perform the most astounding feats of gymnastics. +Gayunpaman, ang isang bayrus na nagpapahintulot sa amin sa patuloy na pagka-pagod, at bahagyang hindi makapagpapatuloy sa buhay, ay hindi pwedeng tawaging "kapwa kapaki-pakinabang." Kung iniisip natin ang ating mahaba at mabagsik na kasaysayan ng kalamidad, gutom, digmaan, sakit at kahirapan - at ihambing ito na may kamangha-manghang materyal na tagumpay ng pagbabago - malinaw na ang isang anyo ng parasitismo ay ang paglaban ng aming mga isip at kakayahan para sa milenya. Sa ngayon na ang nakaraang ilang daang mga taon ay nagpakita ng kapangyarihan at pagkamalikhain ng espiritu ng tao, pwede naming tingnan ang aming mga uri ng mga hayop bilang isang organismo na nag-alis ng isang kahila-hilakbot na parasito, at sprung mula sa isang walang katapusang paghagupit kamatayan para maisagawa ang pinaka-kahanga-hangang Pakikipagsapalaran ng himnastiko. -When we cure ourselves of a disease, we feel better, but the disease does not. From the perspective of the smallpox virus, the smallpox vaccine is genocidal. +Kapag ginamot natin ang sarili nating sakit, mas maganda ito sa ating pakiramdam, ngunit hindi naman ito ang sakit. Mula sa pananaw ng bulutong na bayrus, at ang bakuna sa bulutong ay pag-ubos ng pinagmulan. -In the same way, the parasites that strangle mankind view the liberty of the majority with horror. Since their parasitism frees them from the demands of reality – to earn their daily bread – they inevitably view the freedom of the masses as a form of enslavement for themselves. Thus would a farmer view the “liberation” of his livestock as an utter disaster… +Sa parehong kakbang, ang mga parasito na nakaligtas sa buong sangkatauhan ay nakikita ang kalayaan ng karamihan na may malaking takot. Dahil na rin sa kanilang parasitismo ay nagpapalaya sa kanila mula sa mga apangangailangan ng katotohanan - at upang kumita sa kanilang pang-araw-araw na tinapay - hindi nila maiwasang tingnan ang kalayaan ng masa bilang isang anyo ng pagkaalipin para sa kani-kanilang mga sarili. Sa ngayong ang tinitingnan ng isang magsasaka ay ang "pagpapalaya" ng kanyang mga baka bilang isang sakuna… -Establishing truth necessarily limits fantasy. Limiting fantasy necessarily limits exploitation. If I can convince you that I am a living man-God, and that the God who birthed me wants you to give me ten percent of your income, or you will be punished for eternity, then I can become exceedingly rich. I am a parasite of illusions, and depend on those illusions for my sustenance as surely as fungus relies on warmth, dampness – and darkness. +At ang pagtatatag ng katotohanan ay kinakailangang limitahan angkathang-isip. Ang pagbabawal sa kathang-isip ay kinakailangang limitahan ang pananamantala. Kung pwede kitang kumbinsihin na ako ay isang buhay na tao-ang Diyos, at ang Diyos na nagbigay sa akin ay nais mong bigyan mo ako ng sampung porsyento ng iyong kita, o ikaw ay parurusahan para sa kawalang-hanggan, kung sa gayon pwede akong pagpalain sobra-sobra. Ako ay isang parasito ng mgaiilusyon, at depende sa mga ilusyon para sa aking kabuhayan bilang tiyak bilang halamang-singaw ay nakasalalay sa init, medyo may tubig sa hangin - at kadiliman. -Those who use moral fantasies to exploit mankind have always fought tooth and nail against those who threaten their livelihood by discovering and disseminating the truth. +Ang mga gumamit ng mga kathang-isap na moral para mapanamantalahan ang buong sangkatauhan ay laging nakipaglaban sa ngipin at kuko laban sa mga nagbabanta sa kanilang kabuhayan sa pamamagitan ng pagtuklas at pagpapakalat ng katotohanan. -We are familiar with the example of the Mafia, which threatens potential rivals with maiming and death, or the spectacle of religious sects attacking each other, or one government attacking another. +Tayo ay pamilyar sa mga halimbawa ng Mapya, na nagbabanta sa mga potensyal na karibal na may pinsala at kamatayan, o ang panoorin ng mga relihiyosong sekta nadumidigma sa isa't isa, o sa isang pamahalaan na dumidigma sa isa pa. -When philosophers expose the falsehoods necessary for continued exploitation, however, they are ideally not aiming to set themselves up as competitors. They do not wish to *replace* the Mafia, or the church – they wish to eliminate it completely. +Kapag inilalabas ng mga pilosopo ang mga kasinungalingang kinakailangan para sa patuloy na pananamantala, gayunpaman, ang mga ito ay hindi kaaya-aya na itakda ang kanilang sarili bilang mga kakumpitensya. Hindi nila gusto sa *palitan* ang Mapya, o ang simbahan - gusto nilang siraan ito nang husto. -A more modern analogy would be the relationship between the state, lobbyists and taxpayers. Lobbyists will ferociously attack other lobbyists who compete for the same tax dollars. However, imagine how *all* lobbyists would band together to attack anyone who proposed eliminating the state as an institution. +Ang isang mas pinaka-bagong pagkakatulad ay ang relasyon sa pagitan ng estado, ng mga taga-lobi at mga nagbabayad ng buwis. Ang mga lobihista ay magalit sa ibang mga lobihista na nakikipagkumpitensya para sa parehong mga dolyar na buwis. Gayunpaman, isipin kung paano *ang lahat* ng lobihista ay magsama upang salakayin ang sinuman na iminungkahi na alisin ang estado bilang isang institusyon. -Parasites will aggressively compete with one another for the host’s limited resources – but it is in their best interest to band together to attack anything that threatens to eliminate the host itself. +Ang mga Parasitong ito ay agresibo na makipag-tagisan sa isa't isa para sa mga limitadong mapagkukunan ng nag-anyaya - ngunit ito ay sa kanilang pinakamahusay na interes na makasama para salakayin ang anumang bagay na nagbabanta upang maalis ang nag-anyaya mismo. -In this way, in any society where the state and the church are nominally separated, each entity tends to compete for adherents. Where the church begins to lose ground, the state will aggressively recruit patriots – resulting in secular socialism. Where the state begins to lose ground, the church will aggressively recruit adherents – resulting in religious fundamentalism, often with tinges of libertarianism. +Sa tulad ng mga ganitong hakbang, sa anumang lipunan kung saan ang estado at ang iglesya ay pinaghihiwalay sa pangalan, at ang bawat entidad ay may kaugaliang makipagkumpetensya para sa mga tagasunod. Na kung saan ang iglesia ay nagsimulang mawalan ng lupa, ang estado naman ay agresibo na kumalap ng mga bayani - na nagreresulta sa sekular na sosyalismo. Kung saan naman ang estado ay nagsimulang mawalan ng lupa, ang iglesya ay agresibo na kumalap ng mga tagasunod - na nagreresulta sa pundamentalismo ng relihiyon, kadalasang may mga tinge ng libertarianismo. -However, the philosophers who oppose *all* intellectual error are the sworn enemies of all the parasites that feed off illusions. The “great truths” of physics eliminate the need for supernatural agents, and render miracles impossible. The explanatory power of science wholly outshines the religious fictions that masquerade as knowledge about the physical world. +Gayunpaman, ang mga pilosopo na komukontra sa *lahat* at ang intelektuwal na pagkakamali ay ang sinumpaang mga kalaban ng lahat ng mga parasito na kumakain ng mga ilusyon. Ang "mga malalaking katotohanan" ng pisika ay nag-aalis ng pangangailangan para sa mga higit sa karaniwan na mga ahente, at naghahatid ng mga himala na imposible. Ang ipinaliwanag na kapangyarihan ng agham ay ganap na naglalabas ng mga relihiyosong gawa-gawa na nagpapakalat bilang mga karunungan tungkol sa pisikal na mundo. -The scientific method requires that every thesis be supported by evidence and rationality. Since there is no evidence for gods – and the very *idea* of gods is innately self-contradictory – the thesis “gods exist” cannot stand. Inevitably, the religious parasites attempt to defend their thesis by trying to split reality into “two realms” – the scientific and the spiritual. However, there is no evidence for the existence of this “spiritual” realm in the present, any more than there was for the parallel universe of Platonic “Forms” two thousand five hundred years ago. +Ang paraan ng agham ay kinakailangan ng bawat sanaysay ay suportado ng katibayan at pagkamaykatwiran. Dahil walang katibayan para sa mga diyos - at ang napaka *ideya* ng mga diyos ay paglaban sa sarili - ang sanaysay "na ang diyos umiiral" ay hindi makatayo. Hindi maiiwasan, na ng mga parasito ng relihiyon na ipagtanggol ang kanilang panukala sa pamamagitan ng pagsisikap na hatiin ang katotohanan sa "dalawang kaharian" - ang siyentipiko at ang espirituwal. Gayunpaman, walang nagpatunay na ang pagkakaroon ng "espirituwal" na lupain sa kasalukuyan, higit pa kaysa sa kagapay sanlibutan ng Platonik na "uri" ng dalawang libong limang daang taon na ang nakalilipas. -Thus the establishment of consistent and universal truth necessarily limits and destroys the exploitive potential of illusion. In particular, the “great truths,” which are universal and consistent, make redundant and ridiculous the “middle truths” – which are in fact exploitive fantasies. We are familiar with the “middle truth” of religion; a few others will be examined and revealed here, some of which may shock you. +Kung kaya't ang pagtatatag ng magkaka-pareho at pangsanlibutan na katotohanan ay kinakailangang naglilimita at sumisira sa mapagsamantalang potensyal ng ilusyon. At sa partikular, ang "mga malalaking katotohanan," na kung saan ay pangsanlibutan at magkakaparehong, gumawa ng kalabisan at katawa-tawa na ang "gitnang katotohanan" - na sa katunayan ay nagsasamantala sa mga kathang isip. Tayo ay pamilyar sa "gitnang katotohanan" ng relihiyon; ang ilang mga iba ay susuriin at ipinahayag dito, ang ilan sa mga ito ay pwedeng gumulat sa iyo. -### Effective Parasitism +### Ang Epektibong Parasitisimo -The most effective parasites – or viruses – are those which fool the body into indifference. Our immune systems are designed to attack foreign substances within the body, isolating and killing them. We fear HIV and cancer in particular because they are able to bypass our immune systems. The same technique is used by intellectual parasites to disable the defence systems of those they prey upon. +Ang bukod-tanging mga parasito - o mga bayrus - ay ang mga taong nauubos ang katawan sa pagkawalang-bahala. Ang aming mga lakas nang istamina ay idinisenyo para salakayin ang mga dayuhang sangkap sa loob ng katawan, paghihiwalay at pagpatay sa kanila. At kami ay takot sa HIV at kanser lalo na dahil nakabukas sila sa aming mgalakas ng mga istamina. Ang kaparehong mga kakbang ay ginagamit ng mga intelektuwal na parasito para huwag paganahin ang mga sistema ng pagtatanggol ng mga biktima nila. -If a stranger attacks you in an alley and demands your money, you will be horrified and appalled. You may fight back, you may run, or you may give him your wallet, but you would remain shocked, angry and frightened by the interaction. When you repeated the story, you would tell it in a way that reinforced the base and vile violation of your personal and property rights. Others would feel sympathy for your predicament, and would avoid said alley in the future. +At kung sinasalakay ka ng isang estranghero sa isang iskinita at hinihingi ang iyong pera, ikaw ay magiging takot at kinikilabutan. Pwede ka ring lumaban, at pwede kang tumakbo, o pwede mo rin ibigay sa kanya ang iyong pitaka, ngunit mananatiling nagulat ka, galit at takot sa pakikipag-ugnayan. Ang kwentong ito kapag inulit mo, ay masasabi mo ito sa isang hakbang na nagpapatibay sa base at masama na paglabag sa iyong mga karapatan sa personal at ari-arian. Habang ang iba ay makadarama ng simpatiya para sa iyong suliranin, at maiiwasan ang sinabi na iskinita sa hinaharap. -This is an example of a “little truth,” which is: “Stealing from me is wrong.” +Ito ay isang uri halimbawa ng isang "maliit na katotohanan," na kung saan ay: "Ang pagnanakaw mula sa akin ay mali." -However, when a government agent sends you a letter demanding that you pay him money, you may feel a certain indignity, but you would not relate the story with the same horror and indignation to your friends. +Gayunpaman, at kung ang isang ahente ng gobyerno ay nagpapadala sa iyo ng isang sulat na nagsasabi na bayaran mo siya ng pera, pwede mong madama ang isang tiyak na kalupitan, ngunit hindi mo nauugnay ang kuwento na may parehong kakilabutan at pagkagalit sa iyong mga kaibigan. -This is an example of a “middle truth,” which obscures a “great truth,” which is that “stealing is wrong.” +Ito ay isang halimbawa ng isang "kgitnang katotohanan," na nagtatago sa "dakilang katotohanan," na kung saan "ang pagnanakaw ay mali." -This book will focus on exposing and destroying these false “middle truths.” I believe that mankind suffers endlessly under the tyranny of false ethical “middle truths” which justify the destructive world-views of religious superstition, secular despotism and the cult of the family. +Ang librong ito ay nakatuon sa paglalabas at pagsira sa mga huwad na "katotohanang pang-gitna." Naniniwala ako na ang mga tao ay nakakaranas ng hirap sa walang hanggan sa ilalim ng paniniil ng maling etikal na "gitnang mga katotohanan" na nagpapawalang-sala sa mapanirang mundo sa pananaw ng relihiyosong pamahiin, sekular na despotismo at kulto ng pamilya. -My thesis in this book is that in ethics, as in every other intellectual discipline, the great truths arise directly from the little truths. The disorienting fog of the “middle truths” is a hellish path to navigate, but it is worth struggling through, because the only fundamental alternative to truth is exploitation, destruction – and, inevitably, the untimely demise of millions. \ No newline at end of file +At ang aking sanaysay sa librong ito ay na sa etika, tulad ng sa bawat iba pang intelektuwal na disiplina, ang mga malaking katotohanan ay nangyayari nang direkta mula sa maliliit na katotohanan. Ang hindi-pagpapakilala sa hamog ng "gitnang mga katotohanan" ay isang mapang-abuso na landas para mag-hatid, marahil ito ay nagkakahalaga ng labanan, sapagkat ang tanging pangunahing alternatibo sa katotohanan ay ang pagnanamantala, pagkasira - at, hindi pwedeng maiwasan, ang matinding kamatayan ng pagkamatay sa milyun-milyon. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch01_a_framework.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch01_a_framework.md index 232e9606c..6c6f2d1a8 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch01_a_framework.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch01_a_framework.md @@ -1,96 +1,96 @@ -## A Framework For Ethics +## Ang Balangkas para sa mga Etika -Ethical propositions are different from other types of knowledge statements. If I say, “I like jazz,” that may be a true or false statement, but it is not generally considered binding upon you in any way. My preference for jazz is a mere statement of personal fondness; based on my statement, it is not incumbent upon you to either like or dislike jazz. +Ang Etikal na mga panukala ay magkakaiba mula sa mga tipo ng kaalaman sa pahayag. Kung aking sasabihin, "Gusto ko ang jazz," yan ay posibleng totoo o hindi totoo na pagpapahayag, ngunit it ay hindi karaniwan na isinasaalang-alang sa umiiral saiyo sa kahit anong paraan. Ang Aking pagtatangi sa jazz ay pagpapahayag lamang sa personal na pagkamaibigin: base sa aking pagpapahayag, ito ay hindi kasalukuyang tungkulin sa sandaling ikaw ay alinman sa gusto o hindi pagkagusto sa jazz. -Similarly, if I say “I like vegetables,” that is also a mere statement of personal preference. However, if I say, “vegetables are healthy food,” then I have shifted from a statement of personal preference to a statement of objective fact. It is the difference between “I like ice cream,” and, “Ice cream contains milk.” +Halintulad, kung sasabihin ko na "Gusto ko ng Gulay," yan din ay gusto lamang sa sinabi para sa personal na pagtatangi. Gayunpaman, kung sasabihin ko na, "ang gulay ay pampalusog na pagkain," kung gayon ako ay lumipat mula sa pagpapahayag ng personal na pagtatangi para sa pagpapahayag ng katotohanan sa layunin. Ito ay magkaiba sa gitna ng "Gusto ko ng ice cream," at, "Ang Ice cream ay nag lalaman ng mga gatas." -The fundamental difference between statements of *preference* and statements of *fact* is that statements of fact are objective, testable – and binding. If you value truth, it is incumbent upon you to accept the fact that ice cream contains milk, once it is proven.[^1] +Ang napakahalaga na pagkakaiba sa gitna ng pagpapahayag ng *pagtatangi* at mga pagpapahayag sa*katunayan*na ang mga pagpapahayag ng katunayan ay layunin, nasusubok - at pagbigkis. Kung papahalagahan mo ang katotohanan, ito ay kasalukuyang nanunungkulan sa oras na iyong tanggapin ang katotohanan na ang ice cream ay nag lalaman ng mga gatas, kapag ito ay napatunayan.[^1] -If I say that the earth is round, and I provide ample proof for this statement, it is no longer up to you to determine on your own whim whether the statement is true. If I can prove that the earth is round, then you are bound to accept it as true, unless you are willing to reject reason and evidence as the criteria for truth. +Kung sasabihin ko na ang mundo ay bilog, at ako ay maglalaan ng sapat na katunayan para sa pagpapahayag, ito ay hindi na hahaba hanggang saiyo na matukoy ang iyong sariling kapritso kahit na ang pagpapahayag ay totoo. Kung sasabihin ko na ang mundo ang bilog, kung gayon ikaw ay nakagapos para tanggapin bilang isang katotohanan, liban na lang kung iyong papayagan na tatanggapin ang pagtanggi sa dahilan at ebedensya bilang isang modelo sa katotohanan. -If I accept the validity of mathematical laws, I cannot arbitrarily reject a mathematical proof that conforms to those laws. If I *do* reject such a proof, I can no longer claim to accept the validity of mathematical laws. My acceptance of these laws means that I am *bound* to accept as valid those proofs that conform to these laws. The rejection of a proof that conforms to rational standards is a rejection of rational standards as a whole. +Kung tatanggapin ang bisa ng matimatika na batas, hindi ako kaya nagkataon na ayawan ang matimatika na katunayan na tumalima doon sa mga batas. Kung ako *tuparin* tumanggi gayon ang katunayan, kung ako ay hindi na mas hahaba pa na tanggapin ang bisa ng mga batas mtimatika. Ang aking pagtanggap sa mga batas na ito ay nangangahulugan na ako ay *nakatali* upang tanggapin bilang balido sa mga pagpapatunay na iyon ay tumalima sa mga batas. Ang pagtanggi bilang patunay na ito ay mga tumalima sa makatuwiran na mga pamantayan na pagtanggi ang makatuwiran na mga pamatayan bilang kabuuan. -The scientific method, rationality itself, and mathematical laws are all examples of *objective* criteria for establishing the truth of a proposition. It is not my opinion that two and two make four – if you also accept that two and two make four, you are not subjecting yourself to my mere opinion, but to a rational truth. +Ang siyentipiko na pamamaraan, ang pagkamakatwiran sa sarili, at mga batas matimatika lahat ay mga halimbawa sa *layunin* mmodelo para sa pagbangon ng katotohanan ng paksa. Ito ay hindi aking opinyon na ang dalawa na iyan at ang dalawa ay gawing apat - kung iyo din tatanggapin na ang dalawa at ang dalawa ang gagawing apat, ikaw ay hindi isailalim sa iyong sariling opinyon lamang. ngunit sa rasyonal na katotohanan. -### Objective Truth +### Nilalayon ang Katotohanan -A central challenge in understanding the nature of truth is the realisation that “truth” does not exist in the world in the same way that a rock or tree does. +Ang nasa gitna na hamon ay pagkakaunawaan sa kalikasan na ang katotohanan ay ang pagsasakatuparan sa "totoo" na hindi umiiral sa mundo sa parehas na paraan na ang bato o ang puno. -The concept “truth” is necessarily a relative term – though that does not mean a subjective or arbitrary term. The concept “health” is also a relative term – we compare “health” to sickness, and also to relative standards of health. What is considered “good health” for a ninety-year-old would scarcely be considered good health for a twenty-year-old. The definition of a long life is very different now than it was five hundred years ago. +Ang konsepto "katotohanan" ay kinakailangan sa kamag-anak na termino - gayunman ang ginagawa na ito ay hindi nangangahulugan sa pansarili o hindi makatuwiran na termino. Ang konsepto "kalusugan" ay magkamag-anak din sa termino - ating ipaghambing "kalusugan" sa karamdaman, at kamag-anak din ng sa mga pamantayan ng kalusugan. Ano ang isinasaalang-alang "mabuting kalusugan" para sa siyamnapung taong gulang na gusto ng bahagya para sa dalawampung taong gulang. Ang pakahulugan sa haba ng buhay ay sobrang kakaiba ngayon kesa sa nakaraan na limang daan nataon na nakalipas. -This does not mean, however, that the concept of “health” is entirely relative and subjective. A ten-year-old dying of leukaemia is unhealthy by any definition – just as a twenty-year-old marathon runner is healthy by any definition. Currently, a man who lives to ninety has statistically had a long life, though that would change if medical technology suddenly allowed us to live to be two hundred. +Ito ay hindi nangangahulugan, na gayunpaman, na ang konsepto ng "kalusugan" ay buong kamag-anak at ang pansarili. Ang isang sampong taon gulang ay namatay sa lukemya sa hindi malusog na kahit anong kahulugan - lamang ang dalawampung taon na gulang. Ang kasalukuyan, ang isang lalaki na nabubuhay ng siyamnapu sa istatistika ay meron mahabang buhay, gayunman diyan maaring mabago ang medikal na teknolohiya sa biglaang pagpayag sa atin para mabuhay pa ng dalawang daan. -As our definition of “health” expands, it does not invalidate earlier definitions, but rather extends them. If medical technology advances to allow ninety-year-olds to win marathons, then our definition of what is healthy for the aged will change – but that does not mean that the twenty-year-old marathon runner suddenly becomes unhealthy. Learning algebra does not invalidate arithmetic. +Sa ating depinisyon sa "kalusugan" sa pinalawak, ito ay hindi mapagwalang bisa sa mga depinisyon, sa halip na mga umabot sakanila. Kung ang medikal na teknolohiya ay mga pinaghusay ay papayagan ang siyamnapong taong gulang ay papayagan na manalo sa mga marathons, pagkatapos ng ating depinisyon kung ano ang pampalusog para sa edad na nagbabago - ngunit ito ay hindi nangangahulugan na ang dalawampung taon na gulang na ang marathon runner ay biglaang naging hindi malusog. Matutunan ang algebra magpawalang halaga sa aritmetika. -Truth also has value relative to necessity as well. Newtonian physics has been supplanted by Einsteinian physics, which has proven far more accurate in extreme situations such as extraordinarily high gravity or speed. However, sailors wishing to calculate the correct path across an ocean find Newtonian physics more than accurate enough. You wouldn’t want to send a spaceship to Alpha Centauri using Newtonian physics, but it is totally fine for getting a ship from Lisbon to New York. The labour involved in learning and implementing Einsteinian physics is thus a net negative for a sailor. +Ang katotohanan ay mayroong halaga sa kamag-anak para din sa kanilang kinakailangan. Ang Newtonian physics ay mapalitan mula sa Einsteinian physics. kung saan [pinagtunay ang mas tama na matinding sitwasyon katulad ng extraordinaryo na mataas bigat o bilis. Gayunpaman, ang mga mandaragat ay hiling nakalkulahin ang tamang landas sa kabila ng dagat para hanapin ang Newtonian physics na mas higit pa sa tama at sapat. Hindi mo nais na maipadala sa spaceship papunta sa Alpha Centauri gamit ang Newtonian physics, ngunit ito ay buong ayos lamang para makuha ang ship mula sa Lisbon papunta sa New york. Ang trabaho na nasasangkot para matutunan at pagpapatupad ng Einsteinian physics ay isang negatibo sa neto para sa mga mandaragat. -As a result, the sentence “Newtonian physics is less accurate than Einsteinian physics, but Newtonian physics is the best way to calculate a ship’s path” can be considered a valid proposition. Newtonian physics is thus both *less accurate*, and *more appropriate*. +Bilang resulta, ang pangungusap sa "“Newtonian physics ay mas mababa sa eksakto maliban sa Einsteinian physics, ngunit Einsteinian physics ay isa sa mabisang paraan para kalkulahin ang mga bapor sa landas" maaring ituring na balido na panukala. Ang Newtonian physics ay parehas na *mas tumpak*, at *mas bagay*. -If we wanted to drink the purest possible water, we would likely pay thousands of dollars per bottle. Unless we were enormously rich and highly frivolous, we would never pay that much to quench our thirst. It is true that pure water is better for us, but the price that purity requires hits a threshold of diminishing returns. Thus “purer is better” gives way to “purer is worse.” +Kung nais natin na uminom ng pinaka dalisay sa posibleng tubig, malamang na gusto namin bumili ng libo-libong dolyar kada bote. Maliban na lang kung sobra sobra at lubos na hindi gaanong mahalaga, hindi kami magbabayad ng sobra para mapawi ang aming uhaw. Ito ba ay totoo na ang dalisay na tubig ay mag nakakabuti sa atin, ngunit ang halaga at kinakailangan na maabot ang dalisay sa pasukan na lumiliit pag balik. Sa gayon "dalisay ay mas mabuti" magbigay daan para sa "dalisay ay mas masahol pa." -Again, this does not mean that the purity of water is utterly subjective. Distilled water is always more potable than seawater. +Ulit, ito ay hindi nangangahulugan na ang dalisay na tubig ay ganap na pansarili. ang distilada na tubig ay palaging mas naiinom kaysa tubig dagat. -#### Truth And Objective Reality +#### Katotohanan at Layunin sa Reyalidad -The concept of *truth* necessarily involves the concept of *accuracy*. If I am trying to shoot an arrow at a bull’s-eye, the accuracy of my shot is determined by how far my arrow lands from the centre. +Ang konsepto ng *katotohanan*kianakailangan na kasama ang mga konsepto ng *ganap nakawastuhan*. Aking sinusubukan na i-shoot ang isang arrow sa bull’s-eye, ang katumpakan sa aking pagtira ay diterminado kung paano ang layo ng aking arrow sa pag daong sa gitna. -What, then, is the “bull’s-eye” of truth? +Ano, kung gayon, ang “bull’s-eye” sa katotohanan? -Well, the *truth* of a statement is measurable relative to its conformity with objective reality. +Buweno, ang*katotohanan* ng pagpapahayag ay nasusukat sa kamag-anak sa pagsangayon nito kasama ang layunin sa reyalidad. -Putting aside the challenges of language for the moment, if I point to a seagull and say, “That is an anvil,” I am clearly mistaken, because anvils are inorganic, and cannot fly. The truth value of my statement is measured relative to the objective facts of reality. Since the seagull is not in fact an anvil, my statement is untrue. +Isanag tabi ang mga paghamon sa lenggawahe sa saglit na ito, kung ang punto sa tagak at sabihin na, "Yan ay isang palihan" ako ay malinaw na nag kamali, sa kadahilanan na ang mga palihan ay inorganic, at hindi nakakalipad. Ang katotohanan sa aking pagpapahayag ay nasusukat sa layunin ng katotohana sa kamag-anak para sa reyalidad. Yamng din na ang seagull nay hindi katotohanan sa palihan, ang aking pagpapahayag ay walang katotohanan. -Naturally, this equation between truth and reality requires that language and our senses be considered relatively objective. There are many good reasons to believe that both language and sense evidence are in fact objective; we could get into a complicated discussion about this, but it should suffice to say that since you are using your eyes to read a book written in a human language, we can at least agree that your eyes, and the language we share, are at least objective enough for you to accurately process what I am writing. If they are not, we have nothing to talk about, and you haven’t understood anything I’ve written anyway, so this sentence will be equally meaningless, and might as well have been rendered in “Wingdings”. +Natural, ang katanungan na ito ay nasa gitna ng katotohanan at reayalidad na nangangailngan ng mga lengawahe at ang ating pandaman ay itinuturing na relatibong layunin. Mayroong magagandang rason para paniwalaan ng parehas na lenggwahe at ang pandama sa ebedensya sa katunayan ay layunin; maaari kaming kumuha sa komplikadong diskusyon tungkol dito, ngunit ito ay kinakailangan na makasapat para sabihin na dahil ginagamit mo ang iyong mata para basahin ang nakasulat sa salita ng tao, maaari hindi sumangayon sa iyong mga mata, at ang lenggwahe na aming ibabahagi, ay sapat sa layunin para sayo para sa tugma na proseso na aking sunusulat. Kung sila ay hindi, wala na tayong paguusapan tungkol sa, at hindi mo naiintindihan ang kahi ano sa aking isinulat sa kahit anong paraan, kung kaya itong pangungusao at pantay na walang kahulugan, at pati narin mailarawan ang "Mga Wingding". ☀☾ ♔♠☃♨ ☙⚀☃ ⚋☰♔⛌ ⛆☃ ♠☙⚕☃ ⚋☰♔♠☀⚋⚗ ♔☰ ♔☙⚘⚛ ☙⚜☰☽♔⛌ ☙⚋⚝ ♨☰☽ ♠☙⚕☃⚋⛰♔ ☽⚋⚝☃⚀⚲♔☰☰⚝ ☙⚋♨♔♠☀⚋⚗ ☀⛰⚕☃ ⛆⚀☀♔♔☃⚋ ☙⚋♨⛆☙♨⛌ ⚲☰ ♔♠☀⚲ ⚲☃⚋♔☃⚋⛻☃ ⛆☀⚘⚘ ⚜☃ ☃⛟☽☙⚘⚘♨ ⛼☃☙⚋☀⚋⚗⚘☃⚲⚲⛌ ☙⚋⚝ ⛼☀⚗♠♔ ☙⚲ ⛆☃⚘⚘ ♠☙⚕☃ ⚜☃☃⚋ ⚀☃⚋⚝☃⚀☃⚝ ☀⚋ ⛶⛆☀⚋⚗⚝☀⚋⚗⚲⛶ -Assuming you can tell the difference between the above two fonts, we can reasonably continue. +Ipagpalagay na kaya mo sabihin ang pinagkaiba sa gitna ng mga dalawang font sa taas, maaarimakatwiran natin na ipagpatuloy. -#### Accuracy And Consistency +#### Katumpakan at hindi Pagbabago -It is impossible for me to accurately paint a cloud, since in the time it takes to paint it, the cloud continually changes. I can accurately paint a *photograph* of a cloud, which has become frozen in time. +Ito ay posible sa akin para sa tamang pinta sa ulap, yamang na ang pagpinta ay kukuha ng oras, ang ulay ay patuloy sa mga pagbabago. Kung magpinta ako ay tama *larawan* ng ulap, kung saan ito ay nagyelo sa oras. -If I spend an hour trying to paint a cloud, and then I ask you whether or not my painting is an accurate representation of that cloud, you must necessarily reply that it is not. +Kung ako ay maglalaan ng oras upang subukan na mag pinta ng ulap, at ikaw ay aking tatanungin kung ang aking pagpinta ay tama nagpagkatawan sa ulap na iyan, kinakailangan mong tumugan na ito ay hindi. -In other words, where there is no consistency, there can be no accuracy. +Sa ibang mga salita, kung saan ay walang pagbabago, diyan ay walang katumpakan. -When we dream at night, our perceptions are that the rules of “matter” and “energy” are in a constant state of flux – we are immune to gravity, and then we fly on the back of an elephant, and then we can walk through walls. It is no more possible to develop a “scientific physics of dreams” than it is to accurately paint a cloud. +Kung saan ang panaginip sa gabi, ang ating pandama ay mga patakaran sa "bagay" at "enerhiya" ay mga patuloy na yugto sa kilos ng bagay - tayo ay hindi tintablan ng grabidad, at tayo ay lilipad sa likod ng elepante, at pagtapos ay maaari tayong maglakad sa mga pader. Ito ay hindi na imposible na mag bumuo "mga siyentipiko physics ng panaginip" kaysa tamang pagpinta ng ulap. -Logic, science and truth, then, are impossible in the absence of *consistency*. +Lohika, siyensya at katotohanan, pagkatapos, ay imposible a kawalan ng *hindi pagbabago*. -Fundamentally, the laws of logic are derived from the behaviour of matter and energy, at least at the perceptual level. If I tell you to throw a ball both up and down at the same time, I am asking for the impossible, which you can easily test by attempting to fulfil my request. If I tell you to plough both the north field and the south field simultaneously, you will be unable to comply. If I demand that you turn a rose into a donkey, my demand will never be met. +Ang panimula, ng mga batas ng lohika ay hango sa ugali ng bagay at enerhiya. sa pinakamababang perceptual na lebel. Kung sasabihin ko sayo na itapon ang bola pataas at pababa sa parehas na oras, ako ay nagtatanong ng imposible, kung saan madaling ma subukan sa pamamagitan ng magtangka para sa tumupad sa kahilingan. Kung sasabihin ko sayo na araro sa parehas na parang sa norte at parang sa timog ng magkakasama, ikaw ay hindi tumupad. Kung ako ay paghahabol kapag ikaw ay nagbalik ng rosas sa buriko, ang aking paghahabol ay hindi kahit kailan natutugunan. -Perceptual reality is consistent and objective – and it is from this consistency and objectivity that we derive the laws of logic. Our statements about reality can only accurately *represent* reality as a direct result of this consistency and objectivity. +Ang Perceptual na reyalidad ay hindi nagbabago at nilalayon - at ito ay mula sa hindi nagbabago at nilalayon na nagmula sa ating lohika sa ating mga batas. Ang ating mga pagpapahayag tungkol sa reyalidad ay maaari lamang na tama *sumagisag* sa reyalidad bilang direkta na resulta sa tama at walang-kinikilingan. -The fact that seagulls do not arbitrarily turn into anvils – or vice versa – is the root of our capacity to accurately judge the statement: “That is a seagull.” If seagulls spontaneously and continually changed their nature, we would be unable to make either true or false statements regarding them – or anything for that matter. +Ang katotohanan na ang mga tagak ay hindi nagkataon sa ikot ng mga palihan - o kabaliktaran - ito ay ugat ng ating kapasidad sa tamang paghatol sa pagpapahayag: "Na ang tagal." kung ang mga tagak ay spontaneously at patuloy na pagbabago ng kanilang kalikasan, nais namin na hindi gawin ang alinman sa katotohanan o mga hindi totoo na pahayag tungkol sa kanila, o kahit ano para sa bagay. -This is the root of a key criterion of the scientific method – reproducibility. If I make a universal claim about the nature of gravity, then you should be able to reproduce that claim in your own environment. If reality were *not* consistent, then reproducibility would be an irrational criterion for the establishment of truth. +Ito ang ugat sa susi ng kriterya ng sayantipiko na pamamaraan - reproducibility. Kung aking aangkinin ang tungkol sa bigat ng kalikasan, kung gayon ay kailangan mong magparami na kailangan ipahayag ang sariling kapaligiran. Kung ang katotohanan ay *hindi* ay hindi nag babago, kung gayon ang reproducibility ay labag sa katwiran ng kriterya sa pagtatayo ng katotohanan. -If you were a maths teacher, you would be very unlikely to accept a wrong answer from a student, even if that student claimed that his answer was “right” when he wrote it down, but just somehow changed in the interim. +Kung ikaw ay isang guro sa matematika, ikaw hindi tunay na gusto ang pagtanggap ng maling kasagutan mula sa estudyante. kahit na ang estudyante ay nagsalaysay na ang kanyang kasagutan ay "tama" ng ito ay isulat nya, ngunit kahit papaano ay binago ng pansamantala. -Thus we can accept that we must measure the validity of a statement relative to objective reality – both empirically, and logically. Logic as a discipline arises only as a result of the consistency of reality; empirical observations are also valid or invalid only as a result of the consistent nature of reality. +Gayon man maaari nating masukat ang katumpakan sa kaugnay na pagpapahayag sa katotohanan ng layunin - sa parehas na empirically, at lohikal. Ang lohikal bilang desiplina ay lumitaw lamang bilang resulta ng hindi pagbabago sa katotohanan: mula sa mga onserbasyon ay balido o hindi balido lamang bilang resulta sa hindi pagbabago ng katotohanan sa kalikasan. -### The Existence Of "Truth" +### Ang Pag-iral ng "Katotohanan" -Truth, then, can be measured according to two central criteria: +Ang Katotohanan, kung gayon, maaring masukat ayon sa dalawang sentral na pamantayan: -1. Truth is a measure of the correlation between the ideas in our minds and the consistency of rationality, which is directly derived from the consistent behaviour of matter and energy in the real world.[^2] -2. Truth is also a measure of the correlation between the ideas in our minds and the nature and behaviour of matter and energy in the real world.[^3] +1. Ito ang katotohanan na masukat ang ugnayan sa gitna ng mga ideya ng ating mga isipan at hindi nababago na pagkamakatwiran, kung saan direkta mula sa nanggaling na hindi nababagong paguugali ng paksa at enerhiya sa tunay na mundo.[^2] +2. Ang katotohanan ay nasusukat din sa ugnayan sa gitna ng mga ideya ng ating mga isip at ang kalikasan at ang paguugali ay bagay at ang enerhiya sa totoong mundo.[^3] -The first criterion is a measure of the consistency of ideas with themselves – and such consistency is a requirement because reality is consistent with itself. If I say, “I do not exist,” that is an example of an idea that is inconsistent with itself, since I must exist in order to utter the sentence. The second criterion is a measure of the accuracy of ideas relative to empirical observations of objective reality. +Ang Unang modelo ay nasusukat sa hindi pagbabago ng mga ideya sa ating mga sarili - katulad ng hindi pagbabago ng kinakailangan sa dahilan ng reyalidad na hindi nagbabago sa ating sarili. Kung sasabihin ko na, "Hindi ako umiiral," yan ay isang halimbawa ng isang ideya na hindi nagbabago sa kanyang sarili. yamang din lang na ito ay umiiral s pagkakasunod sunod ng salitaan sa pangungusap. Ang pangalawang kriterya ay nasusukat sa katumpakan ng mga ideya na kaugnay para sa pag obserba ng mga layunin sa reyalidad. -#### Empiricism Versus Rationality +#### Emperisismo Laban sa Pagkamaykatwiran -Empiricism can be thought of as the ability to instinctively catch a thrown ball, or measure its movement; rationality is the ability to predict and understand the path that ball will take based on universal principles. Clearly, if balls randomly went in any and every direction – and magically transformed into flocks of doves to boot – we would be utterly unable to predict their behaviour. +Ang Emperisismo ay maaring nasaisip bilang abilidad para sa katutubo sa pagsalo ng ibinato na bola, o masusukat nito ang pagkilos ng pagkamakatwiran bilang abilidad na mahulaan at maunawaan ang landas ng bola nakinuha base sa pandaigdigan na mga prinsipyo. Malinaw na, kung ang bola ay random na nag punta sa kahit saan at kahit anong dereksyon - magically na nagbago sa kawan ng mga kalapati para sa boot - nais namin na hindi malubos ang paghula sa kanilang paguugali. -Thus, since matter obeys immutable laws, our theories *about* matter must also obey immutable laws. If I know nothing about baseball, but watch a baseball game where the players always obey the rules, it would be irrational for me to formulate a theory about the rules of baseball that directly contradicted the behaviour of the players I was watching. Since the actions of the players are consistent, *any theory I develop regarding the rules that guide those actions must also be consistent*. +Kung gayon, dahil sa pagsunod sa walang pagbabago na mga batas, ang ating mga teorya *tungkol* ay kinakailangan na masunod ang walang pagbabago na mga batas. Kung ako ay walang alam tungkol sa baseball, ngunit nanonod ng basebal na laro kung saan ang mga manlalaro ay sumusunod sa mga patakaran, ito ay maaaring hindi makatwiran para sa akin para mabalangkas ang teorya tungkol sa mga patakaran ng baseball na direkta sa pagsalungatng paguugali ng mga manlalaro na nanonood. Kung gayon ang mga aksyon ng mga manlalaro ay parepareho, *sa kahit anong mga teorya na na-develop patungkol sa mga patakaran na susundin ng kanilang mga aksyon ito ay kinakailangan at parepareho*. -This requirement for consistency is one of the most basic requirements for truth. Since reality is consistent, theories regarding reality must also be consistent. +Ang kinakailangan na ito ay para sa parepareho sa isa sa mga pinaka batayan na mga kinakailangan para sa katotohanan. kung gayon ang tuloy tuloy na katotohanan sa mga teorya patungkol sa katotohanan na kinakailangan ay parepareho. -In fact, the first hurdle that any theory must overcome is that of *internal consistency*. +Sa makatuwid, ang unang safabal sa kahit naong teorya ay kailangan na pagtagumpayan ito *panloob na hindi nagbabago*. -[^1]: If you do not value truth, you would never be in this debate – or any other debate – in the first place! +[^1]: Kung hindi mo papahalagahan ang katotohanan, hindi ka maaringnandito kahit kailan sa debate na ito - o sa kahit anong debate - sa simula pa lamang!  -[^2]: Rational consistency, or internal logic. +[^2]: Ang makatuwiran na kabuuan, o lohika sa panloob.↩ -[^3]: Empirical evidence, or empiricism. \ No newline at end of file +[^3]: Sa Empirica na ebedensya, o emperisismo.↩ \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch02_internal.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch02_internal.md index 5a0824659..2b8e9fb45 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch02_internal.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch02_internal.md @@ -1,28 +1,28 @@ -## Internal Consistency +## Ang Panloob na Hindi Pagbabago -If I am an architect, and submit a plan to build a house, the first hurdle that I must overcome is whether or not my house can be built at all. If I submit wonderful plans for a house constructed entirely of soap bubbles, I will never get the commission, since such a “house” could never stand. +Kung ako ay arketkto, at mag pasa ng plano upang gumawa ng bahay, ang unang hakbangan na kailangan ko pagtagumpayan kahit na o hindi ko bahay ay maaaring gumawa sa anumang paraan. Kung ako ay magpapasa ng mga plano para sa bahay na kabubuang ipagtayo sa mga bula ng sabon, kahit kailan ay hindi ako makakakuha ng komisyon dahil dito sa "bahay" na hindi kahit kailan tatayo. -Similarly, if an engineer submits a plan for a bridge, the first criterion that must be satisfied is whether or not the bridge will stand. Other considerations such as longevity, aesthetics and so on will only apply if the bridge is physically viable to begin with. +Ang katulad nito, kung ang mga inhinyero ay mag papasa ng plano para tulay, ang unang modelo na kailangan ay kontento kung hindi man ang tulay ay tumayo. Ang ibang mga konsedirasyon katulad ng matagal na buhay, ang aesthetics at kaya naman i-apply para sa tulay na pisikal mabuhay para ma may umpisahan. -It would be illogical – not to mention highly unproductive – to build a bridge out of random materials, using random “calculations,” in order to find out whether or not it will stand. Since physical laws are consistent and universal, it is relatively easy to figure out whether or not a bridge will stand *before* building it. +Ito ay maaaring matuwid - hindi para masabi ang lubha na walang bunga - upang bumuo ng tulay sa labas ng mga walang pili na materyal, gamit ang walang pili sa "mga kalkulasyon," upang alamin kung ito ay hindi mananatili. Yamng din lang na ang mga pisikal na batas ay hindi nagbabago at pandaigdig, ito ay medyo madali upang mapagtanto kung ito ay hindi mananatili *bago* buoin muli. -There are two ways to determine the viability of the bridge before building it. The first is to look for internal inconsistencies within the premises and calculations that claim to support the viability of the bridge. If there are significant errors in the calculations justifying the weight that the bridge can support, then the bridge will likely be either over-designed, or under-designed. If erroneous mathematical calculations result in a strength of minus fifty tons per square foot at any part of the bridge, then it certainly will not stand – or, if it does, its viability will be only accidental, and not reproducible. +Mayroong dalawang mga paraan upang ito ay malaman ang posibilidad ng tulay bago sa pagbuo nito. Sa umpisa ay tignan ang loob sa hindi pagkakaayon sa loob ng looban at mga pagkalkula upang suportahan ang pasibilidad nag tulay. Kung mayroong mga makahulugan na error sa mga kalkulasyon ang pangatwiranan ang timbang na susuporta sa tulay, kung gayon ang tulay ay malamang na over-designed, o kaya naman under-designed. Kung ang kalkulasyon sa mathematica ay mali ang resulta ng lakas bawas sa limangpung tonelada kada isang talampakang parisukat ng tulay, kung ganoon ito ay malamang na hindi tatayo - o, kung ito man, may posibilidad ito sa aksedente lamang, at hindi maaaring gayahin. -The mathematical calculations supporting the viability of the bridge must thus be internally consistent before any other considerations can be taken into account. +Ang mga kalkulasyon sa matematika ay suporta sa posibilidad ng tulay ka kinakailangan sa loob ay hindi nag babagobago pa ang kahit anong ibang mga konsederasyon na maaring kunin sa managot. -In computer terms, code that does not compile cannot be tested. +Ang mga tuntunin sa kompyuter, ang code ay hindi matala hindi nasubukan. -This is true in the scientific world as well. Theories are always checked for internal consistency before they are submitted to empirical tests. The reason that internal consistency is so essential is that since theories claim to have value relative to reality, and reality is internally consistent, any theory that is *not* internally consistent cannot have value relative to reality. +Ito ay makatotohanan sa siyentipikong mundo din. Ang mga teorya ay palaging sinurusi para sa panloob na hindi pagbabago bago ang pagpasa para sa empirical na mga pagsubok. Ang dahilan na ang panloob ay hindi nagbabago ay ang lubhang kailangan dahil sa ang mga teorya ay mayroong pahayag sa kaugnay sa katotohanan, at ang katotohanan ay hindi nagbabago sa loob, kahit anong teorya na *hindi*ang kaugnay sa katotohanan ay hindi mahalaga kaugnay sa katotohanan. -Only *after* the internal consistency of the calculations has been established can the degree to which the bridge meets the specifications be reviewed. It is possible to write internally consistent specifications for a tiny bridge built entirely out of balsa wood, but unless the engineer is writing an article for a model rail-roading magazine, his specifications, though consistent, will fail to meet any industrial requirement. +Lamang *pagkatapos*ang panloob na hini nagbabago sa mga kalkolasyon ay itinatag na maaaring antas kung saan ang mga tulay ay maabot ang detalye sa pagsuri. Ito ay posible para sumulat sa panloob na alinsunod sa mga detalye para sa maliit na tulay ganap na nabuo sa balsa na kahoy, ngunit maliban na ang kung ang inhinyero ay sumulay ng artikolo para sa modelo ng model rail-roading magazine, kangyang mga detalye, kahit na hindi nagbabago, matugunan ang hindi maabot na kahit anong kailangan na pang-industriya. -Once we have determined that the bridge will stand, we can then determine whether or not it meets our specific needs, such as supporting the weight of pedestrians versus trains. +Kapag aming natukoy na ang tulay ay tatayo, maaari namang matukoy kung maabot nito ang aming mga partukular na pangangailangan, tulad ng suporta sa timbang nga mga taong naglalakad laban sa mga tren. -In the realm of economics, the same criterion applies. If my economic theory requires that prices go up and down simultaneously, then it cannot be valid, since this is impossible. Once my theory has been checked for internal consistency, I can begin to look for evidence, and/or begin using my theory to make proactive predictions. +Sa larangan ng mga ekonomiya, sa parehas na mga nilagay na modelo. Kung ang aking kailangan sa teorya ng ekonomiya ang mga presyo ay taas at baba magkakasama, kung gayon ito ay hindi balido, sapagkat ito ay imposible. Pagka ang aking teorya ay nasuri para sa hindi pagbabago sa loob, Maaari kong umpisahan tugnan ang ebedensya, at/o umpisahan gamit ang aking teorya para gawin ang proactive na mga hula. -Thus, we can see that any theory, to be valid, requires the following: +Sa gayon, maaari natin makita ang kahit anong teorya, na balido, na kinakailangan ang mga sumusunod: -1. Internal consistency (logic). -2. External consistency (testability). +1. Hindi nababago sa panloob (lohika). +2. Hindi nababago sa Panlabas (testability). -With this in mind, we can now turn to the core subject of this book. \ No newline at end of file +Kasama ito sa isip, maaari natin ngayon buksan ang paksa sa libro ng core na ito. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch03_ethics.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch03_ethics.md index d3d8abd7e..3358ecb5b 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch03_ethics.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch03_ethics.md @@ -1,55 +1,55 @@ -## Ethics +## Ang mga Etika -Since ethics is a subject that we all have opinions about already, it is important to outline the relationship between *instinctual* ethics and *rational* ethics. +Dahil ang etika ay isang paksa na mayroon tayong lahat ng mga opinyon tungkol sa, mahahalagang i-balangkas sa relasyon sa pagitan ng *likas na ugali* mga etika at*rasyunal* na mga etika. -A baseball player can catch a fly ball even if he knows nothing about physics. Similarly, we can correctly perceive an action as immoral even if we know nothing about ethical theories. +Pwedeng mahuli ng isang baseball player ang isang lumilipad na bola kahit wala siyang alam tungkol sa pisika. Sa kaparehong paraan, pwede nating maunawaan nang wasto ang isang aksyon bilang imoral kahit na wala tayong nalalaman tungkol sa mga etikal na teyorya. -If I can catch a fly ball, then I have an instinctual *feel* for the behaviour of a baseball in flight. My instinctual understanding, however, does not give me the capacity to accurately launch a spaceship to orbit Jupiter. I have an immediate “little truth” – how the ball will move – but that does not give me a universal “great truth” – how matter behaves. +Kung makahuli ako ng lumilipad na bola, magkakaroon ako ng natural na ugali na *pandama* para sa pag-uugali ng isang baseball sa paglipad. Gayunpaman, ang aking natural na pang-unawa ay hindi nagbibigay sa akin ng kakayahan para tumpak na ilunsad ang isang sasakyang pangalangan para paikutan ang Jupiter. Mayroon akong mabilis na paraan "maliit na katotohanan" – kung paano lumilipat ang bola – ngunit hindi ito nagbibigay sa akin ng unibersal na "dakilang katotohanan"– kung paano ang mga bagay na mabait. -In the same way, our common moral revulsion towards actions such as rape and murder are not necessarily inaccurate, but they do not give us the capacity to create or validate consistent and empirical moral theories. +Sa kaparehong paraan, ay ang aming karaniwang pagkawala ng moral sa mga aksyon gaya nalang ng panghahlay at pagpatay ay hindi kinakailangang mali, ngunit hindi nila tayo binigyan ng kakayahan na lumikha o magpatunay ng magkaka-pareho at praktikal na teyoryang moral. -If I propose a scientific theory that completely invalidates a baseball player’s ability to catch a fly ball, then I have the insurmountable challenge of explaining how the baseball player actually *does* catch the ball. Also, if my grand theory cannot accurately predict the arc of a fly ball, then I have a “great truth” which directly contradicts a “little truth,” which cannot be valid. Since the necessity of logical consistency directly arises from the “little truths” of perceptual experience, any theory that directly contradicts such experience cannot be valid. +Kung ipanukala ko ang isang teyoriyang pang-agham na ganap na nagpawalang-bisa sa kakayahan ng manlalaro ng base ball na masalo ang isang lumilipad na bola, pagkatapos ay mayroon akong hindi malulutas na hamon na nagpapaliwanag kung paano ba talaga ang baseball player *ay* sumalo ng bola. Gayundin, kung hindi pwedeng mahulaan ng tumpak ang aking teyoriya ng arko ng isang lumilipad na bola, mayroon akong isang "dakilang katotohanan" na direktang sumasalungat sa isang "maliit na katotohanan," na hindi pwedeng maging balido. Dahil ang pangangailangan ng lohikal na pagiging tugma ay direkta mula sa "maliliit na mga katotohanan" ng kahinahinalang karanasan, ang anumang teyorya na direktang nagkakontra sa naturang karanasan ay hindi wasto. -In other words, the senses give rise to logic – therefore logic cannot contradict the evidence of the senses. Evidence always trumps explanation. +Sa ibang pang salita, ang mga pandama ay nagbubunga ng lohika - samakatuwid ang lohika ay hindi pwedeng bumaliktad sa katibayan ng mga pandama. Ang katibayan ay laging nagpapaliwanag. -In a similar manner, any valid ethical theory should be able to explain and justify our common revulsion towards crimes such as murder and rape. It cannot reasonably contradict the universal prohibitions of mankind, but must accurately incorporate and explain them. +Sa kaperehong paraan, ang anumang balidong etikal na teyorya ay dapat na maipaliwanag at mapawalang-sala ang aming karaniwang paghihimagsik sa mga krimen tulad ng pagpatay at panghahalay. Hindi ito makatwirang na sumasalungat sa mga unibersal na pagbabawal sa sangkatauhan, ngunit kailangang isama nang tumpak at ipaliwanag ang mga ito. -However, just as Einsteinian physics provided surprising truths – in fact, it would have been of little value if those truths were *not* surprising – ethical theories provide the most value when they also reveal surprising truths – shocking, even. In fact, ethical theories that did not provide surprising truths would be a mere confirmation of existing instinctual preferences, and thus be of little value. +Gayunpaman, na gaya ng pisikal na Einsteinian na nagbibigay ng nakakagulat na mga katotohanan –sa katunayan, ito ay maliit na halaga kung ang mga katotohanang iyon ay *hindi* kagulat-gulatt - ang mga etikal na teyorya na nagbibigay ng pinakamahalagang halaga kapag inihahayag din nila ang nakakagulat na mga katotohanan - kagulat-gulat, kahit na. At sa katunayan, ang mga etikal na teyorya na hindi nagbibigay ng mga nakakagulat na mga katotohanan ay isang kumpirmasyon lamang sa mga umiiral na mga kagustuhan sa instinctual, at sa gayon ay sa maliit na halaga. -### The Discipline Of Theoretical Ethics +### Ang Disiplina ng Teyoretikal na Etika -If I say that something is “morally good” – in other words, if I propose an ethical theory – then clearly I am arguing that human beings *should* act in a particular manner, or *avoid* acting in a particular manner. +Kapag sinasabi ko na may isang bagay na "maganda ang moralidad" - at sa iba pang salita, kung ipanukala ko ang isang etikal na teyorya - pagkatapos ay malinaw na pinagtatalunan ko na ang mga kailangan ng tao *dapat* kumilos sa isang partikular na paraan, o *iwasan* kumikilos sa isang partikular na paraan. -If I tell my son that he *should* become a baseball player just because I want him to, I am not stating a universal moral premise, but rather a personal preference. He is not *moral* if he becomes a baseball player, and neither is he *immoral* if he does not. +Kung sasabihin ko sa aking anak na siya *dapat* maging isang manlalaro ng baseball dahil lamang sa gusto ko sa kanya, hindi ako pumapahayag sa isang unibersal na saligan na moral, kundi isang pansariling kagustuhan. Siya ay hindi *moral* kung siya ay naging isang manlalaro ng baseball, at hindi rin siya *imoral* kung ayaw niya. -However, if I tell him that it is *moral* for sons to obey their fathers, and *immoral* for them to disobey their fathers, then I am proposing a preference that is universal, rather than merely personal – I am trying to turn a “little truth” (*I want you to become a baseball player*) into a “great truth” (*It is immoral for sons to disobey fathers*). *If* he wishes to be moral, he *must* become a baseball player – not because becoming a baseball player is moral, but rather because obeying his father is moral. +Gayunpaman, kung sasabihin ko sa kanya na ito ay isang *moral* para sa mga anak na sumunod sa kanilang mga ama, at *imoral* para sa kanila na hueag sumunod sa kanilang mga ama, pagkatapos ay nagpanukala ako ng isang kagustuhan na pangkalahatan, sa halip na lamang ng personal – Sinisikap kong maging isang "maliit na katotohanan"(*Gusto kong maging isang manlalaro ng baseball*) sa isang “ magaling na katotohanan” (* ito ay imoral para sa mga anak na hindi sumunod sa kanilang mga ama*). *Kung* gusto niyang maging moral, siya *dapat* maging isang manlalaro siya ng baseball – hindi dahil sa pagiging isang baseball player ay moral na, ngunit dahil sa pagsunod sa kanyang ama ay ang pagiging moral. -When I speak of a universal preference, I am really defining what is *objectively required*, or *necessary*, assuming a particular goal. *If* I want to live, I do not have to like jazz, but I *must* eat. “Eating” remains a preference – I do not *have* to eat, in the same way that I have to obey gravity – but “eating” is a universal, objective, and *binding* requirement for staying alive, since it relies on biological facts that cannot be wished away. +Kapag ako ay nagsasalita ng isang pandaigdigang kagustuhan, talagang tinutukoy ko kung ano *talaga ang kinakailangan*, o *kinakailangan*, ipagpalagay ang isang partikular na layunin. *Kapag* Gusto kong mabuhay, wala akong gusto sa jazz, pero ako ay *dapat* kumain. Ang "pagkain" ay nananatiling kagustuhan – hindi ko *kailangan* kumain, sa parehong paraan na kailangan kong sundin ang grabidad – ngunit ang "pagkain" ay isang unibersal, layunin, at *magbigkis* ang kinakailangan para manatiling buhay, dahil nakasalalay ito sa mga bayolohical na katotohanan na hindi pwedeng mawala. -Ethics as a discipline can be defined as any theory regarding preferable human behaviour that is universal, objective, consistent – and binding. Naturally, preferential behaviour can only be binding if the goal is desired. If I say that it is *preferable* for human beings to exercise and eat well, I am not saying that human beings *must not* sit on the couch and eat potato chips. What I am saying is that *if* you want to be healthy, you *should* exercise and eat well. +Ang etika ay isang disiplina na pwedeng magtukoy bilang anumang teyorya tungkol sa mas mabuti na pag-uugali ng tao sa pangkalahatan, layunin, pare-pareho - at mag-bigkis. Siyempre, ang kagustuhan ng pag-uugali ay pwede lang makagawa kung ang layunin ay ginusto. Kapag sinbi ko na ito ay, *lalong mabuti* para sa mga tao para mag-ehersisyo at kumain ng mabuti, hindi ko sinasabi na ang kailangan ng mga tao ay *hindi dapat* umupo sa sopa at kumain ng mga maliit na piraso ng patatas. Ang sinasabi ko na iyan ay, *kapag*gusto mo na maging malusog, ikaw*dapat* mag-ehersisyo at kumain ng tama. -As Hume famously pointed out, it is impossible to derive an “ought” from an “is.” What he meant by that was that *preference* in no way can be axiomatically derived from *existence*. It is true that a man who never exercises and eats poorly will be unhealthy. Does that mean that he “ought” to exercise and eat well? No. The “ought” is conditional upon the *preference*. If he wants to be healthy, he *ought* to exercise and eat well. It is true that if a man does not eat, he will die – we cannot logically derive from that fact a binding principle that he *ought* to eat. *If* he wants to live, then he *must* eat. However, his choice to live or not remains his own. +Gaya nga ng tinukoy ni Hume na mga paliwanag, imposibleng makuha ang "nararapat" mula sa isang "ay." Ang ibig niyang sabihin ay iyon *kagustuhan* sa walang paraan ay pwedeng nagsasabi ng katotohanan na nagmula mula sa *pagka-buhay*. Ito ay isang katotohanan na ang isang tao na hindi magsanay at kumakain ng hindi maganda ay magiging masama sa katawan. Nangangahulugan ba ito na siya ay "nararapat" na mag-ehersisyo at kumain ng maayos? Hindi. Ang "nararapat" ay may kondisyon sa *kagustuhan*. Kung nais niyang maging malusog, siya *nararapat* para mag-ehersisyo at kumain ng nararapat. Ito ay totoo na kung ang isang tao ay hindi kumakain, siya ay pwedeng mamatay – hindi tayo makatuwiran mula sa katotohanang isang makatwirang alituntunin na siya *nararapat* na kumain. *Kapag* Nais niyang mabuhay, pagkatapos ay siya *dapat* kumain. Gayunpaman, ang kanyang pinili para mabuhay o hindi na nananatili ang kanyang sarili. -Similarly, there is no such thing as a universally “better” direction – it all depends upon the preferred destination. If I want to drive to New York from San Francisco, I “ought” to drive east. If I want to drive into the ocean from San Francisco, I “ought” to drive west. Neither “east” nor “west” can be considered universally “better.” +Sa kagaya nito, walang ganoong bagay bilang isang pang-buong mundo na "mas mahusay" na direksyon sa lahat ng dako - ang lahat ay nakasalalay sa ginustong mga destinasyon. At kapag ginusto kong magmaneho papunta sa New York mula sa San Francisco, dapat kong "magpatungo ng silangan. Kung gusto kong magmaneho papunta sa karagatan mula sa San Francisco, dapat kong "magtungo ng pa-kanluran. Ni ang "silangan" o "kanluran" ay pwedeng mai-saalang-alang sa lahat ng dako "mas mabuti." -It is true that very few people *do* drive into the ocean, but that does not mean that it is universally true that nobody *ought* to drive into the ocean. Principles are not democratic – or, if they are, we once more face the problem of rank subjectivism, and must throw the entire concept of ethics out the window. +Ito ay totoo na napakakaunting lang ng mga tao na *gawin* magmaneho sa karagatan, ngunit hindi ito nangangahulugan na totoo ang lahat na walang sinuman *na nararapat* na magmaneho sa karagatan. Ang mga prinsipyo ng mga tao ay hindi pang-demokratiko – o, kung sila ay, minsan pa ay nakaharap ang problema ng pag-tutukoy ng ranggo, at dapat itapon ang buong konsepto ng etika sa bintana. -“Behaviour” exists in objective reality, outside our minds – the concepts “ought,” “should,” and “preference,” do not exist outside our minds. However, the fact that “ought” does not exist within objective reality does not mean that “ought” is completely subjective. Neither the scientific method nor numbers themselves exist within reality either, yet science and mathematics remain objective disciplines. +Ang "asal" ay umiiral sa mga layunin ng katotohanan, sa labas ng ating kaisipan – ang mga konsepto na "nararapat," "dapat," at "kagustuhan," ay hindi umiiral sa labas ng ating kaisipan. Gayunpaman, ang katotohanan na siyang "nararapat" ay hindi umiiral sa loob ng layunin na katotohanan at hindi nangangahulugan na ang "nararapat" ay isang ganap na pansarili. Wala sa alinman sa pang-agham na pamamaraan o mga numero sa kanilang mga sarili na umiiral sa loob ng isang katotohanan alinman, pa agham at pang-matematika na mananatiling ang layunin ay disiplina. -### Self-Defeating Arguments +### Ang Pang-sariling Pangatwiran sa Sarili -In order to begin our discussion of ethics, it is essential that we understand the nature of *self-defeating arguments*. +Para masimulan ang aming pagtatalakay tungkol sa etika, mahalaga na maunawaan natin na ang kalikasan ng *ang pang-sariling pangatwiran sa sarili*. -In economics, a theory cannot be valid if it requires that prices go up and down at the same time. In physics, a theory cannot be valid if it requires that gases expand and contract simultaneously. In mathematics, a theory cannot be valid if it requires that two plus two equals five, since “five” is just another way of describing two plus three, not two plus two, and so to say that two plus two equals five is to say that five equals four, which is self-contradictory. +Sa usapang ekonomiya, ang isang teyorya ay hindi pwedeng maging balido kung kinakailangan nito na ang mga presyo ay kailangang bumaba at pagbaba sa magparehong oras. Tungkol sa pisika, ang isang teyorya ay hindi pwedeng maging balido kung nangangailangan ito na ang mga gas para lumawak at kumontrata nang sabay-sabay. Sa matematika, ang isang teyorya ay hindi pwedeng mgaing balido kung ito ay nangangailangan nang dalawang dagdagan ng dalawa ay katumbas ng lima, sapagkat ang "lima" ay isa lamang paraan ng paglalarawan ng dalawa dagdagan ng tatlo, hindi dalawa at dalawa, at sa gayon ay upang sabihin na ang dalawa dagdagan ng dalawa ay katumbas ng lima at sasabihing ang lima ay katumbas ng apat, na kung saan ay nagkakasalungatan sa sarili. -In general, any theory that contradicts itself in the utterance cannot be valid. It does not require external disproof, since it disproves itself. We do not need to examine every nook and cranny in the universe to determine that a “square circle” does not exist. The very concept is self-contradictory, and thus disproves itself in the utterance. +Sa pang-kabuuan, ang anumang teyorya na sumasalungat sa sarili nito ay hindi pwedeng maging balido. Hindi ito nangangailangan ng panlabas na hindi-aprubado dahil hindi inaprubahan nito ang kanyang sarili. Hindi na namin kailangang suriin ang bawat sulok at bitak sa kalawakan para matukoy ang isang "parisukat na bilog" ay hindi umiiral. Ang mismong konsepto ay nduma-salungat sa sarili, at sa gayon ay nagpapababa sa sarili sa pananalita. -If I submit a complex mathematical proof to you, and you notice that, at the very beginning, I state that my proof relies on the fact that two plus two make both four and five at the same time, you do not need to read any further to know that my proof is invalid. +Kung isusumite ko ang isang komplikadong matematikal na katibayan sa iyo, at napansin mo na, sa simula pa lang, sinasabi ko na ang aking katibayan ay nakasalalay sa katunayan na ang dalawa dagdag sa dalawa ay gumawa ng parehong apat at lima sa parehong oras, hindi mo na kailangang basahin ang anumang karagdagang malaman na ang aking patunay ay di-wasto. -Similarly, as mentioned before, if I come up to you and say: “I do not exist,” my thesis automatically self-destructs. If I can communicate to you that I do not exist, then clearly I exist. +Kagaya nito, tulad ng nabanggit nung una, kung papalapit ako sa iyo at sasabihin: "Hindi ako umiiral," ang aking sanaysay ay awtomatikong nagsira ng sarili. Kung pwede kong makipag-usap sa iyo na hindi ako umiiral, pagkatapos ay malinaw na umiiral ako. -If I come up to you and say: “There is no such thing as truth,” then I am making a statement that I consider to be true claiming that truth does not exist. Again, my argument self-destructs. +Kung nagpunta ako sa iyo at sasabihin: "Walang ganoong bagay ng katotohanan," pagkatapos ay gumagawa ako ng isang pahayag na itinuturing kong tunay na nag-aangkin na wala ang katotohanan. Muli, ang aking argumento ay nagsisira ng sarili. -If I tell you that “Language is meaningless,” then I have also contradicted myself. In order for me to verbally communicate that language is meaningless, language must have at least some meaning. +At kung sasabihin ko naman sa iyo na "Ang wika ay walang halaga," gayon din ako ay kumokontra rin sa aking sarili. Para makapagsalita ako ng makapagsalita nang wika na walang kahulugan, ang wika ay dapat hindi bababa sa ilang kahulugan lamang. -If I tell you that “Your senses are invalid,” then my argument also self-destructs, since I am using your sense of hearing to communicate to you that your sense of hearing is invalid. If I can successfully communicate my thesis to you, then your sense of hearing must be valid. Thus I must assume that your senses are valid in order to convince you that your senses are not valid, which cannot stand. \ No newline at end of file +Kung sasabihin ko sa iyo na "Ang iyong mga pandama ay hindi tama," at kung gayon ang aking mga argumento ay nakakaapekto rin sa aking sarili, dahil ginagamit ko ang iyong pakiramdam ng pakikinig para ipaalam sa iyo na ang iyong pandinig ay hindi maayos. At kapag ako ay magtagumpay sa pakikipag-ugnayan ang aking tesis sa iyo, pagkatapos ang iyong pandama ng pandinig ay dapat balido. Kaya dapat kong ipalagay na ang iyong mga pandama ay wastopara makumbindsi ka na ang iyong mga pandama ay hindi tama, na hindi pwedeng tumayo. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch04_pref.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch04_pref.md index ca16e508d..b007aef5d 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch04_pref.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch04_pref.md @@ -1,109 +1,109 @@ -## Preferences +## Mga kagustuhan -Now that we understand the nature of self-defeating arguments, we can turn to the question of preferences. +Mauunawaan na natin ngayon na ang kalikasan ng mga pansariling-pagtatalo, pwede natin itungo sa mga nais na mga katanungan. -Preferences are central to any methodology claiming to define the truth-value of propositions. The scientific method, for instance, is largely defined by innate preferences for logical consistency and empirical verification. For science, the premise is: *if* you want to determine a valid truth about the behaviour of matter and energy, it is *preferable* to use the scientific method. +Ang mga kagustuhan ay sentro sa anung mang paraan ng pagkuha para maipaliwanag ang katotohanang-halaga ng mga proposisyon. Ang pamamaraan ng siyentipiko, para sapaghahalimbawa, ay higit sa lahat na tukuyin ang mga likas na kagustuhan para sa lohikal na pagkakapare-parehas at ang empirikal na beripikasyon. Para sa siyensya, ang saligan ay: *kung * gusto mo na malaman ng tama ang katotohanan ukol sa pag-uugali ng materya at lakas, ito ay *ito ay higit na mabuti* sa paggamit ng pamamaraan ng siyentipiko. -In this sense, “preferable” does not mean “sort of better,” but rather “required.” *If* you want to live, it is *universally preferable* that you refrain from eating a handful of arsenic. *If* you wish to determine valid truths about reality, it is *universally preferable* that your theories be both internally consistent and empirically verifiable. “Universally preferable,” then, translates to “objectively required,” but we will retain the word “preferable” to differentiate between optional human absolutes and non-optional physical absolutes such as gravity. +Sa ganitong pagpapahalaga, "ang mas mabuti" ay hindi ibigsabihin "uri ng mas higit na mahusay," subali't mas mabuti pa na "kailangan."*kung* gusto mong mamuhay, ito ay *higit na mabuti sa lahat* na piitin mo ang pagkain ng isang dakot na arsenic. *kung* kung gusto mong malaman ang mga balidong katotohanan ukol sa katotohanan, ito ay *higit na mabuti sa lahat* na ang iyong mga teyorya ay parehas sa panllob na pare-parehas at mula sa mga obserbasyon na napatunayan. "higit na mabuti sa lahat," tsaka, isinalin sa "talagang kailangan," subali't pananatilihin natin ang salita "higit na mabuti" sa magkaibang pagitan ng mga opsyunal na lubos na pantao at hindi-opsyunal na lubos na pisikal gaya ng grabidad. -Similarly, if ethical theories can be at all valid, then they must *at least* be both internally and externally consistent. In other words, an ethical theory that contradicts itself cannot be valid – and an ethical theory that contradicts empirical evidence and near-universal preferences also cannot be valid. +Gaya nito, kung ang etikal na mga teyorya ay pwedeng maging balido, dapat silang *kahit na* maging parehas sa panloob at panlabas na pare-parehas. Sa ibang mga salita, ang isang teyorya ng etikal na kumontra sa kanyang sarili ay hindi pwedeng balido - ang isang teyorya ng etikal na ang kumontra sa empirikal na katibayan at ang mga malapit na kagustuhan sa unibersal ay hindi din pwedeng balido. -Thus in ethics, just as in science, mathematics, engineering and all other disciplines that compare theories to reality,*valid theories must be both logically consistent and empirically verifiable*. +Kaya naman sa mga etika, gaya ng sa siyensiya, mga matimatika, pag-iinhinyero at lahat ng iba pang mga disiplina na ikinukumpara sa mga teyorya sa katotohanan,*ang mga balidong teyorya ay kailangan na parehas na lohikal at napatunayan mula sa obserbasyon*. -### Preferences And Existence +### Mga gusto at pagkakaroon -If I say “I like ice cream,” only one word remains ambiguous in that sentence. Clearly “I” exist, since I am expressing a personal preference. Equally clearly, “ice cream” also exists in reality. However, the word “like” is more problematic. +Kung sinabi ko na "gusto ko ng sorbetes," hindi tmaliwanag ang isang salita lamang ang nananatili sa pangungusap na iyon. Maliwanag na "ako" ay umuusbong, dahil ipinahahayag ko ang isang pansariling kagustuhan. Gayundin na maliwanag na, "ang sorbetes" ay umuosbong din sa reyalidad. Gayunpaman, ang salitang "gaya" ay higit na may suliranin. -Preferences do not exist objectively within reality. If you were obsessively curious, you could perhaps follow me around and record every time I ate ice cream, which would probably provide a good empirical basis for establishing my preference for it. The possibility could exist, however, that I am in fact a masochist, and dislike ice cream intensely, and prefer to torture myself with its unpleasant taste – and then confuse you by claiming to like it. +Ang mga kagustuhan ay hindi umuosbong talaga sa loob ng reyalidad. Kung sobra kang mausisa sa obsessively, pwede mo siguro na sundan ako sa paligid at i-rekord sa tuwing ako ay kumakain ng sorbetes, na kung saan ay pwedeng magbigay ng isang mabuting empirikal na batayan para sa aking mga gusto para dito. Ang posibilidad ay pwedeng umusbong, gayunpaman, na ako ay isang katotohanan na isang masokista at hindi ko gusto ang sorbetes nang lubos, at mas gusto ko na pahirapan ang aking sarili sa hindi kasiya-siyang panlasa - at tsaka ay maguluhan sa pamamagitan ng pagkuha sa mga gusto ko. -We can find *evidence* for preferences; we cannot find preference *itself* in reality. Preference exists as a *relationship* between consciousness and matter, just as gravity exists as a relationship between bodies of mass. +Kami ay makakahanp ng *ebidensya* para sa mga kagustuhan; ang mga kagustuhan ay hindi namin mahanap *ang kanyang sarili* sa reyalidad. Ang mga kagustuhan ay umuusbong gaya ng isang *relasyon* sa pagitan ng kamalayan at materya, gaya ng grabidad na umuosbong bilang isang relasyon sa pagitan ng mga katawan sa pangkat. -Putting aside the challenging questions of free will versus determinism, it is reasonable to assume that whatever a person is doing in the present is what he or she “prefers” to do. If I get up and go to work, then obviously I *prefer* to do that, as opposed to all other alternatives. Even if I hate my job, I clearly hate it *less* than, say, being penniless. +Ang mapaghamong mga katanungan ng libreng kalooban sa determinismo, ito ay makatwirang sa pagpapalagay na sa kahit anung gingawa ng isang indibidwal sa hinaharap ay ano ang kanyang "ninais" para gawin. Kung ako ay babangon at pumunta sa trabaho, samakatuwid malinaw sa akin na *na mas gusto* na gawin iyon, bilang taliwas sa lahat ng iba pang mga alternatibo. Noon pa man ayaw ko na ang aking trabaho, maliwanag ko pong inaayawan ito *mas kakaunti*kesa, sabihin, na pagiging walang pera. -Given that human beings can perform a near infinite variety of actions, whatever a person is doing in the moment is chosen out of all other possible options. I am choosing to write this book rather than, say, learning how to tango. +Given na ang mga nilalang ay pwedeng gumawa ng isang malapit na walang iba't ibang mga aksyon, anuman ang isang ginawa ng isang tao sa ngayon ay napili galing sa lahat ng iba pang mga posibleng pagpipilian. Ako ay pumili na isulat ito sa halipt na, sabihin, kung paano aralin ang tango. -When we apply this simple fact to ethical arguments, we come up with some very interesting results. +Kapag nilagay namin ang simpleng katotohan na ito ng mga argumento ng etikal, kami ay merong mga ilang talagangkawiwiling mga resuslta. -### Preferences And Arguments +### Mga kagustuhan at mga argumento -Remembering our above analysis of self-defeating arguments, we can easily understand the contradictory nature of the statement: “preferences do not exist.” Given that every human action – including making philosophical statements – is chosen in preference to every other possible action, arguing that preferences do not exist requires a *preference* for arguing that preferences do not exist, which is a self-contradictory statement. Arguing that preferences do not exist is exactly the same as arguing that language does not exist. It is an utterly self-defeating argument. +Pagpapaalala sa ating pag-susuri ng sariling-pagkatalo sa mga argumento, madali naming maiintindihan ang kasalungat na katangian ng inilahad: "ang mga kagustuhan ay hindi umuusbong."given na sa tao ang bawat pagkilos - kasama ang paggawa ng pilosopikong mga salita - na pinili sa kagustuhan sa bawat iba pang mga posibleng aksyon, magtaltalan na ang mga kagustuhan na ginawa na hindi umuosbong na hindi kailangan ng isang *kagustuhan* para sa magtaltalan na ang mga gusto ay hindi umousbong, na kung saan ay isang pasalaungat na pahayag sa sarili. Ang pagtatalo na ang mga kagustohan ay hindi umuusbong ay eksaktong kagaya ng pagtatalo na ang lenggwahe ay hindi umuusbong. Ito ay isang lubosang pagtatalo sa kanyang sarili sa argumento. -Since it is impossible to act without expressing a preference – either implicitly or explicitly – anyone who acts accepts the premise that preferences exist. Thus it is impossible to debate the existence of preferences without accepting the existence of preferences. +Dahil ito ay imposibleeng pag-asksyon nang hindi nagpapahiwatig ng isang kagustuhan - alinman sa nagkataon lamang o tahasan - kahit sinuman ang gumalaw ay tatanggap ng saligan na umuusbong na mga kagustuhan. Kaya ito ay imposibleng pagtalunan ang pag-iral ng mga kagustuhan nang hindi tumatanggap ng pagkakaroon ng mga kagustuhan. -### Preferences And Universality +### Ang mga kagustuhan at pandaigdigan -The next question thus becomes: are preferences purely subjective, or can they be universal? +Ang sunod na tanong ay magiging ganto: ang mga kagustuhan ay pawang pansarili, o pwedeng maging pang lahatan? -Clearly, some preferences are subjective. Musical tastes, personal hobbies, favourite literature and so on are all subjective and personal preferences. +Malinaw, ang mga ilang kagustuhan ay pangsarili. mga gustong musika, pansariling libangan, paboritong panitikan at iba pang lahat ay pansarili at personal na kagustuhan. -The challenge arises when we try to define some preferences as *objective*. +Ang pagsubok ay lumabas kapag sinubukan naming alamin ang ilang mga kagustuhan bilang *layunin*. -The proposition before us is thus: *can some preferences be objective, i.e. universal?* +Ang proposisyon sa harap namin ay ganto: *ang mga pwedeng maging layunin ng mga kagustuhan, ibigsabihin, unibersal?* -When I say that some preferences may be objective, I do not mean that all people follow these preferences at all times. If I were to argue that *breathing* is an objective preference, I could be easily countered by the example of those who commit suicide by hanging themselves. If I were to argue that eating is an objective preference, my argument could be countered with examples of hunger strikes and anorexia. +Kapag sabihin ko na ang ilang mga kagustuhan ay pwedeng maging layunin, hindi ko gustong sabihin na sundin ang lahat ng mga kagustuhan sa lahat ng mga oras. Kapag ako ay makipagtalo na ang *paghihinga*ay isang nilalayon na kagustuhan, madali kong malalaman sa paghahalimbawa ng mga magpapakamatay sa pamamagitan ng pagbitay sa kanilang sarili. Kapag ako ay makipagtalo na ang pagkain ng isang nilalayon sa kagustuhan, ang aking mga argumento ay pwedeng matimbang sa mga halimbawa ng mga pagwewelga ng gutom at pagkawala ng gana. -Thus when I talk about universal preferences, I am talking about what people *should* prefer, not what they always *do* prefer. To use a scientific analogy, to truly understand the universe, people *should* use the scientific method – this does not mean that they always do so, since clearly billions of people consult ancient fairy tales rather than modern science for “answers.” There is no way to achieve truth about the universe without science, but people are perfectly free to redefine “truth” as “error,” and content themselves with mystical nonsense. +Kaya kapag sinabi ko ang tungkol sa mga kagustuhan na pang-unibersal, tinatalakay ko ang ukol sa kung ano ang gusto, ng mga tao ay *nararapat na* hindi kung ano ang mas gusto nilang *ginagawa* palagi. Para gamitin ang isang siyensiya ng analohiya, para tunay na maintindihan ang mundo, ang mga tao *ay kailangan* gumamit ng siyensiya ng pamamaraan - ito ay hindi nangangahulugan na ginagawa nila ito palagi, dahil maliwanag na bilyun-bilyong mga tao ang nagpakunsulta sa napakatandang engkanto tales kesa sa makabagong siyensiya para sa "mga sagot." walang paraan para matamo ang katotohahanan ukol sa mundo ng walang siyensiya, subali't ang mga tao ay ganap na malaya para muling alamin ang "katotohanan" bilang "kamalian," at nilalaman ng kanilang sarili sa mistikal bagay na walang kapararakan. -Likewise, if a man wants to cure an infection, he *should* take antibiotics rather than perform an Aztec rain dance. The preference for taking antibiotics rather than doing a rain dance is universal, since dancing cannot cure infections. Thus, although there is the occasional madman who will try to cure himself through dancing, it is still *universally preferable* that if a man wants to cure himself, he must take antibiotics. +Gayon din, kung ang isang lalaki ay gusto na gamutin ang isang impeksyon, siya ay *kailangan* kumuha ng mga antibyotiko sa halip na magsagawa ng isang Aztec rain dance. Ang kagustuhan para sa pagkuha ng mga antibyotiko sa kesa sa paggawa ng rain dance ay panglahatan, dahil ang pagsasayaw ay hindi makakakagaling sa mga impeksyon. Samakatuwid, kahit na merong paminsan-minsang luko-luko na susubukang gamutin ang kanyang sarili sa pamamagitan ng pagsasayaw, ito parin *higit na mabuti sa buong mundo* na kung ang isang lalaki na gamutin ang kanyang sarili, kailangan syang kumuha ng mga antibyotiko. -In other words, if you want to get to the top of a mountain, wishing for it will never work. If you want to know the origins of the universe, prayer will never provide an answer. People still wish, and pray, but that does not make wishing or praying any more effective. With that in mind, let us turn to the question of whether or not universal preferences can be valid. +Sa mga ibang salita, kung gusti mong makapunta sa ibabaw ng isang bundok, ang hangarin na hindi kailanman ito gagana. Kung gusto mo maunawaan ang mga pinanggalinga ng mundo, ang pagdasal ay hindi kailanman maibibigay ang sagot. Ang mga tao hanggan ngayon ay nagnanais, at nagdadasal, ngunit hindi na ito nagagawa nang paulit-ulit na pagnanais o pagdadasal. Ang pag-iisip na ito, tukuyin natin ang tanong kung ang mga kagustuhan sa panglahatan ay pwedeng balido. -### Arguments And Universality +### Ang mga argumento at pandaigdigan -If I choose to debate, I have implicitly accepted a wide variety of premises that are worth spending some time to unpack here. +Kung pillin ko na makipagdebate, lubos kong tinatanggap ang malawak na iba't ibang mga lugar na nagkakahalaga ng paggugulan ng ilang mga panahon para alisan ng laman dito. -#### Premise 1: We Both Exist +#### Saligan 1: parehas kaming umusbong -If I choose to debate with you, then I necessarily must accept that we both exist. If believe that I exist, but you do not, then debating makes no sense, and would be the action of a madman. If I were to start arguing with my reflection in a mirror, I should be sedated, not debated. +Kung ako ay pipili para makipagdebate sayo, kailangan kong tanggapin na kami ay parehas na umuosbong. Kung ako ay naniniwala na umusbong, subali't hindi mo, pagkatapos ng debate ay walang halaga, at ang naging pagkilos ng isang luko-luko. Kung ako ay magsisimula makipagtalo sa aking sarili sa saalamin, kailangan kong mag-pakalma, at hindi makipag-debate. -#### Premise 2: The Senses Have The Capacity For Accuracy +#### Saligan 2: ang mga pandama ay may kakayahan para sa ganap na kawastuan -Since human beings cannot communicate psychically, all debates necessarily involve the evidence of the senses. Writing presupposes sight; talking requires hearing; Braille requires touch. Thus any proposition that depends upon the invalidity of the senses automatically self-destructs. +Dahil ang mga tao ay hindi pwedeng makipag-komunikasyon ng psychically, lahat ng mga pagtatalo ay dapat kasama ang mga ebidensya na mga pandama. Ang pagsusulat ay nangangahulugan lang ng paningin; ang pagsasalita ay kailangan ng pang-dinig; ang ay kailangan ng panghawak. Kaya naman kahit anung proposiyon na nakadepende sa kawalang-bisa ng mga pandama ay awtomatikong makakasira sa sarili. -#### Premise 3: Language Has The Capacity For Meaning +#### Saligan 3: ang lenggwahe ay may kakayahan para sa mga ibigsabihin -Similar to Premise Two, since all arguments require language, any proposition that rests on the premise that language is meaningless is immediately disproven. Using language to argue that language has no meaning is like using a courier to send a message arguing that couriers never deliver messages. +Gaya ng saligan dalawa, dahil sa lahat ng mga argumento ay dapat ay kailangan ng lenggwahe, kahit anung proposisyon na nakasalalay sa saligan na ang lenggwahe ay walang ibigsabihin ay agad na disproven. Ang paggamit ng lenggwahe para magpaliwanag na ang lenggwahe ay walang ibigisbihin kagaya ng paggamit ng isang padalahan para makapagpadala ng isang mensahe na nakipagtalo na ang mga padalahan ay hindi kailanman nagpadala ng mga mensahe. -#### Premise 4: Correction Requires Universal Preferences +#### Saligan 4: ang pagtatama ay kailangan sa panglahatang mga kagustuhan -If you correct me on an error that I have made, you are implicitly accepting the fact that it would be *better* for me to correct my error. Your preference for me to correct my error is not subjective, but objective, and universal. +Kung itatama mo ang aking isang mali na ginawa ko, ikaw ay tanging tumatanggap ng katotohanan na ito ay nagiging *mas magaling* para sa akin na itama mo ang aking kamalian. Ang iyong kagustuhan para sa akin para iwasto ang aking mga kamalian ay hindi pansarili, subali't layunin, at panglahatan. -You don’t say to me: “You should change your opinion to mine because I would prefer it,” but rather: “You should correct your opinion because it is objectively incorrect.” My error does not arise from merely disagreeing with you, but as a result of my deviance from an objective standard of truth. Your argument that I should correct my false opinion rests on the objective value of truth – i.e. that truth is *universally preferable* to error, and that truth is *universally objective*. +Ikaw hindi nagsabi sa akin:: kailangan mong baguhin ang iyong ideya para sa akin dahil ito ay gusto ko, "subali't sa halip: "kailangan mong iwasto ang itong ideya dahil ito ay talagang hindi wasto. "ang aking kamalian ay hindi lumabas galing lamang sa hindi sumang-ayon sayo, subali't bilang isang resulta ng aking paglihis natin sa landas mula sa layon ng katotohanang pamantayan. Ang iyong pangangatwiranna kailangan kong itama ang aking maling ideya ay nakasalalay sa layunin ng kahalagahan ng katotohanan - i.e. ang katotohanan ay *higit na mas mabuti para sa pangkalahatan* sa kamalian, at ang katotohanan ay *panlahatang layunin*. -#### Premise 5: An Objective Methodology Exists For Separating Truth From Falsehood +#### Saligan 5: ang isang layunin ng Pamamaraan ay umuosbong para sa pagbubukod ng katotohanan na galing sa kabulaanan -If you disagree with me, but I tell you that you must agree with me because I am always right, it is unlikely that you would be satisfied by the rigour of my argument. If you provided good reasons as to why I was wrong, but I just kept repeating that I was right because I am *always* right, our interaction could scarcely be categorised as a debate. +Kung ikaw ay kumokontra sa akin, subali't ipapahayag ko sayo na kilangan kang sumang-ayon sa akin dahil ako ay palaging tama, ito ay malamang na hindi ikaw nasisiyahan sa mahigpit kong pagpapaliwanag. Kung ikaw ay nagbigay ng mga magandang katiwiran kung bakit ako ay mali, subali't paulit-ulit kong pinapanatiling ako ay tama dahil ako ay *palaging*tama, ang aming pakikipag-ugnayan ay maari na tawaging hindi naging kategorya bilang isang pagdedebate. -The moment that I provide some sort of objective criterion for determining truth from falsehood, I am accepting that truth is more than a matter of opinion. +Ang saglit na nagbibigay ako ng ilang uri ng layunin na kriterya para sa pagtukoy ng katotohanan galing sa kabulaanan, ako ay tumatanggap na ang katotohanan ay mas higit pa sa isang bagay na ideya. -This does not necessarily mean that my objective criteria are *logical* – I could refer you to a religious text, for example. However, even if I do so, I am still accepting that the truth is something that is arrived at independent of mere personal assertion – that an objective methodology exists for separating truth from falsehood. +Ito ay hindi ibigsabihin na ang aking kriterion sa layunin ay *lohikal* -pwede kang mag-sangguni sa isang teksto na relihiyon, halimbawa. Gayunpaman, kahit na ito ay gagawin ko, ako ay tumatanggap pa rin na ang katotohanan ay isang bagay na dumating sa independiyente ng isang personal na badya - na ang isang layunin na pamamaraan na umuosbong para sa pagbubukod ng katotohanan galing sa kabulaanan. -#### Premise 6: Truth Is Better Than Falsehood +#### Saligan 6: ang katotohanan ay mas mabuti kesa sa kabulaanan -If I tell you that the world is flat, and you reply that the world is not flat, but round, then you are implicitly accepting the axiom that truth and falsehood both exist objectively, and that truth is better than falsehood. +Kung ako ay magsasabi sayo na ang daigdig ay patag, at ang sagot mo ay ang mundo ay hindi patag, subali't bilog, samakatwid ay ganap na tinatanggap mo ang patunay na ang katotohanan at ang kabulaanan ay parehas na umuosbong na talaga, at ang katotohanan ay mas magaling kesa sa kabulaanan. -If I tell you that I like chocolate ice cream, and you tell me that you like vanilla, it is impossible to “prove” that vanilla is objectively better than chocolate. The moment that you correct me with reference to objective *facts*, you are accepting that objective facts exist, and that objective truth is *universally preferable* to subjective error. +Kung ipapahayag ko sayo na gusto ko ng sorbetes na tsokolate, at ipapahayag mo sa akin na gusto mo ng banilya, ito ay hindi mangyayari na "mapatunayan" na ang banilya ay mas magaling kesa sa tsokolate. Sa saglit na itama mo ako sa pagtukoy sa layunin *ng mga katotohanan*, ikaw ay tumatanggap na ang mga katotohanan umuosbong na layunin, at ang layunin ng katotohanan ay *higit na mas mabuti sa lahat* ng paksa na kamalian. -#### Premise 7: Peaceful Debating Is The Best Way To Resolve Disputes +#### Saligan 7: ang mapayapang pagdedebata ay ang pinakamagadang paraan para mairesolba ang mga hindi-pagkakasundo -If I tell you that the world is flat, and you pull out a gun and shoot me, this would scarcely be an example of a productive debate. True, our disagreement would have been “resolved” – but because only one of us was left standing at the end. +Kung ipapahayag ko sayo na ang daigdig ay patag, at at ikaw ay kumuha ng baril at pinutok mo sa akin, ito ay mejo magiging isang halimbawa ng isang produktibong pagdedebate. Tunay, ang aming hindi pagkakaunawaan ay "naresolba" -subali't dahil isa lamang sa atin ang natitira sa pagtayo hanggang sa huli. -If you told me in advance that you would deal with any disagreement by shooting me, I would be unlikely to engage in a debate with you. Thus it is clear that any debate relies on the implicit premise that evidence, reason, truth and objectivity are the *universally preferable* methods of resolving disputes between individuals. It would be completely illogical to argue that differences of opinion should be resolved through the use of violence – the only consistent argument for the *value* of violence is the use of violence.[^4] +Kung ipapahayag mo sa akin ng mas maaga na makipag-ugnayan ka sa kahit anung hindi pagkakaintindihan sa pamamagitan ng pagbaril sa akin, Ako ay malamang na hindi makikipagtalo sayo. Samakatwid ito ay malinwanag na ang kahit anong debate ay nakasalalay sa totoong saligan na ebidensya, rason, katotohanan at ang kawalang-kinikilingan ay ang *higit na mas mabuti sa lahat* ng mga pamamaraan ng pag-resolba ng mga away sa pagitan ng mga tao. Ito ay nagiging ganap na hindi makatwiran para makipagtalo na ang mga pagkakaiba ng ideya ay kailangan maresolba sa pamamagitan ng paggamit ng kalupitan - ang tanging pare-parehas na katwiran para sa *kahalagahan* ng kalupitan na ginamit sa kalupitan.[^4] -In essence, then, debating requires an objective methodology, through meaningful language, in the pursuit of universal truth, which is objectively preferable to personal error. +Sa esensya, tsaka, ang pagtatalo ay kailangan sa isang layunin na pamamaraan, sa pamamagitan ng makahulugang lenggwahe, sa paghagad ng pangkalahatang katotohanan, na kung saan ay mas higit na mabuti sa pansariling kamalian. -This preference for universal truth is not a preference of *degree*, but of *kind*. A shortcut that reduces your driving time by half is twice as good as a longer route – but both are *infinitely preferable* to driving in the completely wrong direction. +Itong kagustohan para sa pang-unibersal na katotohanan ay hindi kagustuhan ng isang *digri*, subali't ng *mabuti*. Ang isang shortcut na nagbabawas sa iyong oras sa pagbibiyahe sa pamamagitan ng kabiyak ay dalawang beses ang bilang mas magaling na bilang sa isang mas mahabang daan - subali't parehas at *walang hanggan na kanais-nais* sa pagbibiyahe sa ganap na hindi tamang direksyon. -In the same way, the truth is not just “better” than error – it is *infinitely preferable*, or required. +Sa parehas na paraan, ang katotohanan ay hindi lamang "mas magaling" kesa sa mali - ito ay *walang hanggan na kanais-nais*, o kailangan. -#### Premise 8: Individuals Are Responsible For Their Actions +#### Saligan 8: ang mga tao ay may pananagutan para sa kanilang mga pag-askyon -If I argue that human beings are not responsible for their actions, I am caught in a paradox, which is the question of *whether or not I am responsible for my argument, and also whether or not you are responsible for your response*. +Kung ako ay makipag-diskusyunan na ang mga tao ay walang pananagutan sa kanilang mga pagkilos, ako ay nahuli sa isang kabalintunaan, na kung saan ay ang tanong ng *kung ako o hindi ako ang may pananagutan sa aking argumento, at gayundin kung o hindi ako ang may pananagutan para sa iyong tugon*. -If my argument that human beings are *not* responsible for their actions is true, then I am not responsible for my argument, and you are not responsible for your reply. However, if I believe that you are not responsible for your reply, it would make precious little sense to advance an argument – it would be exactly the same as arguing with a television set.[^5] +Kung ang aking pagpapaliwanag na ang mga tayo ay *walang* pananagutan para sa kanilang pagkilos ay totoo. hindi ako ang mananagot sa aking argumento at hindi ka rin mananagaot sa iyong tugon. Gayunpaman, kung ako ay naniniwala na wala kang pananagutan para sa iyong pag-tugon, ito ay gagawin ng kaunting pang-unawa para maiusad ang isang argumento - ito ay magiging sapat kagaya ng pagpapaliwanag sa isang telebisyon.[^5] -Thus, fundamentally, if I tell you that you are not responsible for your actions, I am telling you that it is universally preferable for you to believe that preference is impossible, since if you have no control over your actions, you cannot choose a preferred state, i.e. truth over falsehood. Thus this argument, like the above arguments, self-destructs. +Samakatuwid, sa panimula, kung ako ay magsasabi sayo na wala kang pananagutan sa iyong mga pagkilos. ipinapahayag ko sayo na higit na mas mabuti sayo na maniwala na hindi mangyayari ang kagustuhan, dahil kung ikaw ay walang pagpipigil sa iyong mga pagkilos, ikaw ay hindi pwedeng pumili ng gustong kalagayan, i,e. ang katotohanan ay higit sa kabulaanan. Kaya naman itong argumento, kagaya ng mga nasa itaas na argumento, mga pansariling-destruct. -[^4]: It will be useful to keep this particular premise in mind, since it will be very important later on. +[^4]: Ito ay magiging kapaki-pakinabang para sa pagmanatili nitong partikular na saligan sa isipan, dahil ito ay magiging napaka-importante sa susunod. -[^5]: The question of responsibility is, of course, closely related to the question of free will versus determinism, which will be the subject of another book. \ No newline at end of file +[^5]: Ang katanungan ng responsibilidad ay, syempre, malapit na naiuugnay sa tanong ng libreng saloobin laban sa determinismo, na nagiging asignatura ng iba pang aklat. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_01_univ.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_01_univ.md index 4e6f6c284..4bd1f1c4c 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_01_univ.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_01_univ.md @@ -1,73 +1,73 @@ -## Universally Preferable Behaviour +## Pang-unibersal na Kanais-nais na Pag-uugali -As a result of the above arguments, we can see that it is impossible to enter into any debate without accepting the premise that certain behaviours are *universally preferable*. +Bilang resulta ng mga argumento sa itaas, makikita natin na imposibleng pumasok sa anumang debate nang hindi tinatanggap ang saligan na ang ilang mga pag-uugali ay * pang-unibersal na kanais-nais*. -I use the word “behaviour” here rather than “thought” because it is important to differentiate between purely internal and unverifiable states such as “thinking” from objective and verifiable states such as “acting,” “writing” and “speaking.” +Ginamit ko ang salitang "pag-uugali" dito sa halip na "naisip" sapagkat mahalaga na makilala ang pagkakaiba sa pagitan ng mga purong panloob at hindi napapatunayang mga estado tulad ng "pag-iisip" mula sa layunin at napapatunayang mga estado tulad ng "pagkilos," "pagsulat" at "pagsasalita." -It is impossible to prove that I dreamt of an elephant last night. It is possible to prove that I have written the word “elephant,” which is why I use the word “behaviour” rather than “thought.” +Imposibleng mapatunayan na nanaginip ako ng isang elepante kagabi. Posibleng patunayan na isinulat ko ang salitang "elepante," kung kaya ginamit ko ang salitang "pag-uugali" sa halip na "naisip." -Acquiescing to superior logic in an argument is an *action*. If, every time I conceded a point to you, I said nothing, but rather just stared at you blankly, you would find it rather irritating to debate me. To concede a point, I must perform the action of verbal acquiescence. +Ang pagkilala sa superyor ng lohika sa isang argumento ay isang *aksyon*. Kung, sa tuwing tatanggap ako ng isang punto sa iyo, wala akong sinabi, ngunit sa halip ay blankong nakatitig sa iyo, malalaman mo ito sa halip na nakakairitang makipag debate sa akin. Para tumanggap ng isang punto, kailangan kong magsagawa ng aksyon ng berbal na pagsang-ayon. -Thus it can be seen that, inherent in the very act of arguing are a number of embedded premises that cannot be conceivably overturned. +Sa gayon ay makikita na, likas na ang mismong kilos ng pakikipagtalo ay isang bilang ng nakakabit na mga saligan na hindi maaaring isiping mababaligtad. -If I ask you to meet me on the tennis court, and show up with a hunting rifle, we may end up playing a sport of sorts, but it certainly will not be tennis. When I ask you to meet me on the tennis court for a game, implicit in that request is an acceptance of the rules of tennis. +Kung hihilingin ko sa iyo na magkita tayo sa tennis court, at magpakita na may dalang isang riple na gamit sa pangangaso, maaari tayong humantong sa paglalaro ng isang laro sa gayong mga uri, ngunit tiyak na hindi ito magiging tennis. Kapag hiniling ko sa iyo na magkita tayo sa tennis court para sa isang laro, ipinapahiwatig sa kahilingan na iyon ang isang pagtanggap sa mga panuntunan sa tennis. -Historically, those engaged in ethical debating have often failed to maintain this basic reality. +Sa kasaysayan, iyong mga nakikibahagi sa etikal na pakikipag-debate ay madalas na bigo upang mapanatili ang pangunahing katotohanan na ito. -I cannot submit a scientific paper written in my own personal language, claiming that it has been refereed by my psychic goldfish, and expect to be taken seriously. Similarly, I cannot start a philosophical debate on ethics with reference to my own personal values, and claim that my arguments have all been validated by Trixie the omniscient and invisible leprechaun, and expect to be taken seriously. +Hindi ako makapagsumite ng isang pang-agham na papel na isinulat sa sarili kong wika, sabihing ito ay hinusgahan ng aking psychic na goldfish, at asahang ito ay seseryosohin. Katulad nito, hindi ako makapagsimula ng isang pilosopikong debate sa etika na mag kaugnayan sa aking sariling personal na mga pagpapahalaga, at sabihin na ang aking mga argumento ay napatunayan nang lahat ni Trixie ang marunong sa lahat ng bagay at hindi nakikitang leprechaun, at asahang ito ay seseryosohin. -The very act of debating requires an acceptance of universally preferable behaviour (UPB). There is no way to rationally respond to an ethical argument *without* exhibiting UPB. +Ang mismong gawa ng pakikipagdebate ay nangangailangan ng isang pagtanggap sa pang-unibersal na kanais-nais na pag-uugali (UPB). Walang paraan upang makatwirang makatugon sa isang etikal na argumento *nang walang* paggpapakita ng UPB. -Let us now turn to a series of positive proofs for UPB. +Ngayon ay bumaling tayo sa isang serye ng positibong mga patunay para sa UPB. -### UPB And Validity +### UPB at Pagkatotoo -One of the central challenges faced by modern philosophers is the need to prove that moral rules are both possible and universal. Until moral rules can be subjected to the same rigour and logic as any other propositions, we will forever be stymied by subjectivism, political prejudices and the pragmatic “argument from effect.” +Isa sa sentral na mga hamon na kinakaharap ng modernong mga pilosopo ay ang pangangailangan na patunayan na ang moral na mga panuntunan ay parehong posible at unibersal. Hanggang sa ang mga panuntunan ng moral ay maaring mapasailalim sa parehong higpit at lohika tulad ng anumang iba pang mga proposisyon, tayo ay magpakailanman na mapipigilan ng subyektibismo, mga pampulitikang pagkiling at ang praktikal na "argumento mula sa epekto." -The closest historical analogy to our present situation occurred in the fifteenth and sixteenth centuries, during the rise of the scientific method. The early pioneers who advocated a rational and empirical approach to knowledge faced the same prejudices that we face today – all the same irrationalities, entrenched powers of church and state, mystical and subjective “absolutes” and early educational barriers. Those who advocated the primacy of rationality and empirical observation over Biblical fundamentalism and secular tyrannies faced the determined opposition of those wielding both cross and sword. Many were tortured to death for their intellectual honesty – we face far less risk, and so should be far more courageous in advocating what is *true* over what is *believed*. +Ang pinakamalapit na analohiya sa kasaysayan sa ating kasalukuyang sitwasyon ay nangyari sa ikalabinlima at labing-anim na mga siglo, sa panahon ng pagtaas ng siyentipikong pamamaraan. Ang sinaunang mga tagabunsod na nagtaguyod ng isang rasyonal at empirikal na diskarte sa kaalaman ay kinaharap ang parehong mga panghuhusga na kinakaharap natin ngayon – lahat ng parehong mga kalabagan sa katwiran, nakabaong kapangyarihan ng simbahan at estado, mistiko at subhektibo "absolutes" at sinaunang mga hadlang sa edukasyon. Yaong mga nagtaguyod ng kalamangan ng pagkamakatwiran at empirikal na obserbasyon higit sa Biblikal na pundamentalismo at sa sekular na mga paniniil ay naharap sa determinadong pagsalungat ng mga parehong gumamit ng krus at espada. Marami ang pinahirapan hanggang sa kamatayan para sa kanilang intelektuwal na katapatan – tayo ay humaharap sa higit na mas mababang panganib, at kaya'y dapat na maging mas matapang sa pagtataguyod kung ano ang *tama* higit sa kung ano ang *pinaniwalaan*. -In order to attack false moralities, we must start from the beginning, just as the first scientists did. Francis Bacon did not argue that the scientific method was more “efficient” than prayer, Bible texts or starvation-induced visions. He simply said that if we want to understand nature, we must observe nature and theorise logically – and that there is *no other* route to knowledge. +Upang maatake ang mga maling moralidad, kailangan nating magsimula sa simula, tulad ng ginawa ng mga unang siyentipiko. Si Francis Bacon ay hindi tumutol na ang siyentipikong pamamaraan ay mas "mahusay" kaysa sa panalangin, mga teksto sa Bibliya o mga pangitain na dulot ng gutom. Sinabi lamang niya na kung nais nating maunawaan ang kalikasan, dapat nating obserbahan ang kalikasan at lohikal na ipaliwanag – at na mayroong *wlang ibang* daan tungo sa karunungan. -We must take the same approach in defining and communicating *morality*. We must begin using the power and legitimacy of the scientific method to prove the validity and universality of moral laws. We must start from the beginning, build logically and reject *any* irrational or non-empirical substitutes for the truth. +Dapat nating gamitin ang parehong diskarte sa pagtukoy at pakikipag-komunikasyon sa *moralidad*. Dapat nating umpisahan ang paggamit ng kapangyarihan at pagiging lehitimo ng siyentipikong pamamaraan upang patunayan ang pagiging balido at pangkalahatang mga batas sa moralidad. Dapat nating simulan mula sa simula, lohikal na gumawa at tanggihan ang *anumang* hindi makatwiran o di-empirikal na mga pamalit para sa katotohanan. -What does this look like in practice? All we have to do is establish the following axioms: +Ano ang hitsura nito sa pagsasagawa? Ang kailangan lang nating gawin ay itatag ang sumusunod na mga axiom: -- Morality is a valid concept. -- Moral rules must be consistent for all mankind. -- The validity of a moral theory is judged by its consistency. +- Ang moralidad ay isang balidong konsepto. +- Ang mga panuntunan ng moral ay dapat na pare-pareho para sa lahat ng sangkatauhan. +- Ang balidasyon ng isang moral na teorya ay hinuhusgahan sa pamamagitan ng hindi nito pagbabago. -To start from the very beginning… are moral rules – or universally preferable human behaviours – valid at all? +Upang magsimula sa pinaka umpisa... ang mga panuntunan ng moral – o pang-unibersal na kanais-nais na mga paguugali ng tao – ay balido sa anumang paraan? -There are only two possibilities when it comes to moral rules, just as there are in any logical science. Either universal moral rules are valid, or they are not.[^6] +Mayroong dalawang mga posibilidad lamang pagdating sa mga panuntunan ng moral, tulad ng sa anumang lohikal na siyensya. Aliman sa unibersal na mga panuntunan ng moral ay balido, o hindi balido.[^6] -A rule can be valid if it *exists empirically*, like gravity, or because it is *true*, like the equation two plus two equals four. +Ang panuntunan ay maaaring balido kapag ito ay *empirikal na umiiral*. tulad ng grabitasyon, o dahil ito ay *tama*, tulad ng ekwasyon na dalawa dagdagan ng dalawa ang katumbas ay apat. -We must then first ask: do moral rules exist at all? +Kung gayon ay dapat nating itanong muna: umiiral ba ang mga panuntunan ng moral sa anumang paraan? -Certainly not in material reality, which does not contain or obey a single moral rule. Moral rules are different from the rules of physics, just as the scientific method is different from gravity. Matter innately obeys gravity or the second law of thermodynamics, but “thou shalt not murder” is nowhere inscribed in the nature of things. Physical laws *describe* the behaviour of matter, but do not contain a single *prescription*. Science says that matter *does* behave in a certain manner – never that it *should* behave in a certain manner. A theory of gravity proves that if you push a man off a cliff, he will fall. It will not tell you whether you *should* push him or not. +Tiyak na hindi sa materyal na katotohanan, kung saan hindi naglalaman o sumusunod sa isang panuntunan ng moral. Ang mga panuntunan ng moral ay naiiba sa mga panuntunan sa pisika, tulad ng ang siyentipikong pamamaraan ay naiiba sa grabitasyon. Ang bagay ay sumusunod sa grabitasyon o ang ikalawang batas ng termodinamika, ngunit "huwag kang papatay" ay hindi kahit saan naitala sa likas na katangian ng mga bagay. Ang pisikal na mga batas ay *naglalarawan* ng pag-uugali ng bagay, ngunit hindi naglalaman ng isang *preskripsyon*. Sinasabi ng siyensya na ang bagay *ay* kumikilos sa isang tiyak na paraan – hindi na ito ay *dapat* na kumilos sa isang tiyak na paraan. Ang teorya ng grabitasyon ay nagpapatunay na kung itutulak mo ang isang tao sa isang bangin, sya ay mahuhulog. Hindi ito magsasabi sa iyo kung *dapat* mo siyang itulak o hindi. -Thus it cannot be said that moral rules exist in material reality, and neither are they automatically obeyed like the laws of physics – which does *not* mean that moral laws are false, subjective or irrelevant. The scientific method itself does not exist in reality either – and is also optional – but it is not at all false, subjective or irrelevant. +Kaya naman hindi masasabi na ang mga panuntunan ng moral ay umiiral sa materyal na realidad, at hindi rin sila awtomatikong sinusunod tulad ng mga batas ng pisika – na kung saan ay *hindi* nangangahulugan na ang mga batas ng moral ay mali, subhektibo o walang kaugnayan. Ang siyentipikong pamamaraan mismo ay hindi rin umiiral sa realidad – at opsyonal din – ngunit ito ay hindi mali sa anumang paraan, subhektibo o walang kaugnayan. -If we can prove that moral theories can be objective, rational and verifiable, this will provide the same benefits to ethics that subjecting *physical* theories to the scientific method did. +Kung maaari nating patunayan na ang moral na mga teorya ay maaaring maging layunin, rasyonal at mapapatunayan, ito ay magbibigay ng parehong mga benepisyo sa etika na nababatay sa *pisikal* na mga teorya sa siyentipikong pamamaraan na ginawa. -Before the rise of the scientific method, people believed that matter obeyed the subjective whims of gods and devils – and people believe the same of morality now. Volcanoes erupted because the mountain-god was angry; good harvests resulted from human or animal sacrifices. No one believed that absolute physical laws could limit the will of the gods – and so science could never develop. Those who historically profited from defining physical reality as subjective – mostly priests and aristocrats – fought the subjugation of physical theories to the scientific method, just as those who currently profit from defining morality as subjective – mostly priests and politicians – currently fight the subjugation of *moral* theories to objective and universal principles. +Bago ang pagsikat ng siyentipikong pamamaraan, naniniwala ang mga tao na ang bagay ay sumusunod sa mga subhektibong mga kapritso ng mga diyos at mga demonyo – at ang mga tao ay pinaniniwalaan ang parehong moralidad ngayon. Ang mga bulkan ay sumabog dahil ang diyos ng kabundukan ay nagalit; mga masaganang ani na resulta ng pag-sakripisyo ng tao o hayop. Walang sinuman ang naniwala na ang ganap na pisikal na mga batas ay maaaring limitahan ang kalooban ng mga diyos – at kaya ang siyensya ay maaaring hindi kailanman mabuo. Yaong mga nakinabang sa kasaysayan mula sa pagtukoy ng pisikal na katotohanan bilang subhektibo – karamihan ay mga pari at aristokrata – nakipaglaban sa pagsupil ng pisikal na mga teorya sa siyentipikong pamamaraan, tulad ng mga kasalukuyang kumikita mula sa pagtukoy sa moralidad bilang subhektibo – karamihan ay mga pari at pulitiko – kasalukuyang lumalaban sa pagsupil ng *moral* na mga teorya sa obhektibo at unibersal na mga prinsipyo. -As mentioned above, the scientific method is essentially a methodology for separating accurate from inaccurate theories by subjecting them to two central tests: logical consistency and empirical observation – and by always subjugating logical consistency to empirical observation. If I propose a perfectly consistent and logical theory that says that a rock will float *up* when thrown off a cliff, any empirical test proves my theory incorrect, since observation always trumps hypothesis. +Tulad ng nabanggit sa itaas, ang siyentipikong pamamaraan ay mahalagang isang pamamaraan para sa paghihiwalay ng tumpak mula sa di-tumpak na mga teorya sa pamamagitan ng pagsasailalim sa mga ito sa dalawang sentral na pagsusuri: lohikal na pagkakapare-pareho at empirikal na obserbasyon – at sa pamamagitan ng laging pagsupil sa lohikal na pagkakapare-pareho sa empirikal na obserbasyon. Kung ipapanukala ko ang isang perpektong pare-pareho at lohikal na teorya na nagsasabing ang isang bato ay lulutang *pataas* kapag ibinato sa isang bangin, ang anumang empirikal na pagsusulit ay magpapatunay na ang aking teorya ay hindi tama, dahil ang obserbasyon ay laging nangingibabaw sa haka-haka. -A further aspect of the scientific method is the belief that, since matter is composed of combinations of atoms with common, stable and predictable properties, the behaviour of matter must also be common, stable and predictable. Thus experiments must be *reproducible* in different locations and times. I cannot say that my “rock floating” theory is correct for just one particular rock, or on the day I first tested it, or at a single location. My theories must describe the behaviour of *matter*, which is universal, common, stable and predictable. +Isang karagdagang aspeto ng siyentipikong pamamaraan ay ang paniniwala na, yamang ang bagay ay binubuo ng mga kombinasyon ng mga atom na may pangkaraniwan, matatag at mahuhulaang mga katangian, ang gawi ng bagay ay dapat ding pangkaraniwan, matatag at mahuhulaan. Kaya ang mga eksperimento ay dapat *maaaring gayahin* sa iba't ibang mga lokasyon at oras. Hindi ko masasabi na ang teorya ng aking "batong lumulutang" ay tama para lamang sa isang partikular na bato, o sa araw na sinubukan ko ito, o sa iisang lokasyon. Ang aking mga teorya ay dapat naglalarawan ng gawi ng *bagay*, na kung saan ay unibersal, karaniwan, matatag at mahuhulaan. -Finally, there is a generally accepted rule – sometimes called Occam’s Razor – which states that, of any two theories that have the same predictive power, the simpler of the two is preferable. Prior to the Copernican revolution, when Earth was considered the centre of the universe, the retrograde motion of Mars when Earth passed it in orbit around the sun caused enormous problems to the Ptolemaic system of astronomical calculations. “Circles within circles” multiplied enormously, which were all cleared away by simply placing the sun at the centre of the solar system and accepting the elliptical nature of planetary orbits. +Sa wakas, mayroong isang pangkalahatang tinanggap na panuntunan – kung minsan ay tinatawag na Occam's Razor –na nagsasaad na, nang anumang dalawang teorya na may parehong mahuhulaang kakayahan, ang mas simple sa dalawa ang kanais-nais. Bago ang rebolusyong Copernican, nang ang mundo ay tinuring na sentro ng sansinukob, ang pabago-bagong paggalaw ng Mars nang ang mundo ay dumaan dito sa orbito sa paligid ng araw ay nagdulot ng malaking mga problema sa Ptolemaic na sistema ng astronomikal na mga kalkulasyon. "Mga bilog sa loob ng mga bilog" pinarami ng husto, na lahat ay inalis sa pamamagitan lamang ng paglalagay ng araw sa sentro ng solar system at pagtanggap ng elliptical na likas na katangian ng planetary orbit. -Thus any valid scientific theory must be (a) universal (b) logical (c) empirically verifiable (d) reproducible and (e) as simple as possible. +Kaya ang anumang balidong teorya ng siyensiya ay dapat na (a) unibersal (b) lohikal (c) empirikal na napapatunayan (d) maaaring kopyahin at (e) na simple hangga't maaari. -The methodology for judging and proving a *moral* theory is exactly the same as the methodology for judging and proving any other theory. +Ang pamamaraan para sa paghusga at pagpaptunay ng *moral* na teorya ay eksaktong kapareho gaya ng pamamaraan para sa paghusga at pagpapatunay ng anumang ibang teorya. -#### Moral Rules: A Definition +#### Mga Panuntunan ng Moral: Isang Depinisyon -The first question regarding moral rules is: *what* are they? +Ang unang tanong patungkol sa mga panuntunan ng moral ay: *ano* sila? -Simply put, *morals* are a set of rules claiming to accurately and consistently identify universally preferable human behaviours, just as *physics* is a set of rules claiming to accurately and consistently identify the universal behaviour of matter. +Ipalagay lamang, *mga moral* ay isang set ng mga panuntunan na ipinapahayag na tumpak at palagiang kumikilala na unibersal na kanais-nais na mga pag-uugali ng tao, tulad ng ang *pisika* ay isang set ng mga panuntunan na ipinapahayag na tumpak at palagiang kumikilala sa unibersal na pag-uugali ng bagay. -The second question to be asked is: is there any such thing as “universally preferable behaviour” at all? If there is, we can begin to explore what such behaviour might be. If not, then our examination must stop here – just as the examination of Ptolemaic astronomy ceased after it became commonly accepted that the Sun was in fact the centre of the solar system. +Ang ikalawang tanong na dapat tanungin ay: mayroon bang anumang gayong bagay na tulad ng "unibersal na kanais-nais na pag-uugali" sa anumang paraan? Kung mayroon, maaari tayong magsimula na siyasatin kung ano ang maaaring gayong pag-uugali. Kung hindi, kung gayon ay dapat ng huminto dito ang ating eksaminasyon – tulad ng eksaminasyon ng Ptolemaic astronomy na tinigil matapos na naging karaniwang tinatanggap na ang Araw ay sa katunayan ang sentro ng solar system. -[^6]: In physics, the question is: either universal physical rules are valid, or they are not. \ No newline at end of file +[^6]: Sa pisika, ang tanong ay: alinman sa unibersal na pisikal na mga panuntunan ay balido, o hindi. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_02_univ.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_02_univ.md index 76fd97013..e49324ac2 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_02_univ.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch05_02_univ.md @@ -1,142 +1,142 @@ -### UPB: Limang Patunay +### UPB: Limang Katibayan -As we discussed above, the proposition that *there is no such thing as preferable behaviour* contains an insurmountable number of logical and empirical problems. “Universally preferable behaviour” *must* be a valid concept, for five main reasons. +Kagaya ng aming tinatalakay sa ibabaw, ang mungkahi ng*walang masiyadong bagay na mas maganda na pag-uugali* ay naglalaman ng isang hindi masusulusyunan na bilang ng mga lohikal at empirical na mga suliranin. ''Ang makamundong nkanais-nais na asal" *dapat* ay dapat balidong konsepto, para sa limang pangunahing mga suliranin. -The first is logical: if I argue *against* the proposition that universally preferable behaviour is valid, I have already shown my preference for truth over falsehood – as well as a preference for correcting those who speak falsely. Saying that there is no such thing as universally preferable behaviour is like shouting in someone’s ear that sound does not exist – it is innately self-contradictory. In other words, if there is *no such thing* as universally preferable behaviour, then one *should* oppose anyone who claims that there is such a thing as universally preferable behaviour. However, if one “should” do something, then one has just created universally preferable behaviour. Thus universally preferable behaviour – or moral rules – must be valid. +Ang una ay lohikal: kung ako ay makikipagtalakayan *laban sa* panukala na kung saan ang makamundong kanais-nais na asal ay wasto, naipakita ko na ang aking pagkagusto para sa katotohanan laban sa kamalian - ay katulad ng sa isang kagustuhan para sa pagtatama sa mga nagsasabi ng mali. Ang pagsasabi na walang mga bagay na makamundong kanais-nais na asal ay katulad ng sa pagsigaw sa tainga ng isang tao na walang ganitong umiiral - ito ay may katuturan na pagsasalungat sa sarili. Sa madaling salita, kung *walang mga bagay* bilang isang makamundong kanais-nais na asal, sa gayon ang isang tao *ay dapat* tutulan sa sinumang tao na naghahayag na mayroong isang bagay bilang makamundong kanais-nais na asal. Gayunman, kung ang isang tao "ay dapat" gumawa ng isang bagay, sa gayon ay nakakagawa ng isang makamundong kanais-nais na asal. Sa gayon ang makamundong kanais-nais na asal - o tutunin ng moral - ay dapat may bisa. -Syllogistically, this is: +Silohistikal, ito ay: -1. The proposition is: the concept “universally preferable behaviour” must be valid. -2. Arguing against the validity of universally preferable behaviour demonstrates universally preferable behaviour. -3. Therefore no argument against the validity of universally preferable behaviour can be valid. +1. Ang panukala ay: ang konsepto "ng makamundong kanais-nais na asal" ay dapat maging wasto. +2. Pagtatalo laban sa bisa ng ng makamundong kanais-nais na asal na pinapakita ng makamundong kanais-nais na asal. +3. Sa gayon walang pagtatalo laban sa makamundong kanais-nais na asal ay maaring maging wasto. -We all know that there are subjective preferences, such as liking ice cream or jazz, which are not considered binding upon other people. On the other hand, there are other preferences, such as rape and murder, which clearly *are* inflicted on others. There are also preferences for logic, truth and evidence, which are also binding upon others (although they are not usually violently inflicted) insofar as we all accept that an illogical proposition must be false or invalid. +Alam nating lahat na mayroong subhektibong kagustuhan, tulad ng pag-gusto sa sorbetes o jazz, na kung saan ay hindi maituturing na pagbubuklod ng ibang mga tao. Sa kabilang banda, mayroong ibang mga kagustuhan, tulad ng paggagahasa at pagpatay, na malinaw *na* may kakulangan sa iba. Mayroon ding mga kagustuhan para sa lohika, katotohan at katibayan, na kung saan ay umiiral din sa iba (kahit na sila ay hindi gaanong nagpapatupad ng karahasan) kapag tinanggap natin ang lahat na ang hindi lohikal na panukala ay dapat maging hindi totoo o hindi wasto. -Those preferences which can be considered binding upon others can be termed “universal preferences,” or “moral rules.” +Ang mga kagustuhan ay maaring maituturing na pagbubuklod ng iba na maaaring matawag na "makamundong pagbubuklod" o "mga tuntunin ng moral." -How else can we know that the concept of “moral rules” is valid? +Ang ibang paraan para malaman natin na ang konsepto ng "tuntunin ng moral" ay wasto? -We can examine the question biologically as well as syllogistically. +Maari nating suriin ang tanong sa biyolohikal pati narin sa Silohistikal. -For instance, all matter is subject to physical rules – and everything that lives is in addition subject to certain requirements, and thus, if it is alive, must have followed universally preferred behaviours. Life, for instance, requires fuel and oxygen. Any living mind, of course, is an organic part of the physical world, and so is subject to physical laws and must have followed universally preferred behaviours – to argue otherwise would require proof that consciousness is not composed of matter, and is not organic – an impossibility, since it has mass, energy, and life. Arguing that consciousness is subject to neither physical rules nor universally preferred behaviours would be like arguing that human beings are immune to gravity, and can flourish without eating. +Halimbawa, ang lahat ng bagay ay napapailalim sa pisikal na patakaran - ang lahat ng nabubuhay ay karagdagan na napapailalim sa tiyak na mga kinakailangan, at sa gayon, kung ito ay buhay, dapat sumunod sa makamundong kanais-nais na mga asal. Ang buhay, sa halimbawa, ay kinakailangang may gasolina at hangin. Anumang isip na buhay, siyempre, ito ay organikong parte ng isang pisikal na mundo, at ito ay napapailalim sa pisikal na batas at dapat sumunod sa makamundong kanais-nais na mga asal - makipagtalo kung hindi man ay hindi mangangailangan ng katibayan na ang kamalayan ay hindi binubuo ng mga bagay, at hindi ito organiko - isang imposible, dahil ito ay mayroong bigat, enerhiya, at buhay. Ang pakikipagtalo na ang kamalayan ay pumapailalim sa pisikal na patakaran o makamundong kagustuhang asal ay maaari maging tulad ng isang tao na hindi tinatablan ng grabidad, at kayang umunlad ng hindi kumakain. -Thus it is impossible that anyone can logically argue against universally preferable behaviour, since if he is alive to argue, he must have followed universally preferred behaviours such as breathing, eating and drinking. +Kaya ito ay imposible na sinuman ay lohikal na makipagtalo laban sa makamundong kanais-nais na asal, dahil kung siya ay buhay para makipagtalo, dapat siyang sumunod sa makamundong kanais-nais na asal tulad ng paghinga, pagkain, at pag-inom. -Syllogistically, this is: +Silohistikal, ito ay: -1. All organisms require universally preferred behaviour to live. -2. Man is a living organism. -3. Therefore all living men are alive due to the practice of universally preferred behaviour. -4. Therefore any argument against universally preferable behaviour requires an acceptance and practice of universally preferred behaviour. -5. Therefore no argument against the existence of universally preferable behaviour can be valid. +1. Ang lahat ng organismo ay nangangailangan ng makamundong ginustong asal upang mabuhay. +2. Ang tao ay isang nabubuhay na organismo. +3. Kaya sa gayon ang lahat ng nabubuhay na mga tao ay buhay dahil sa kaugalian ng makamundong ginustong asal. +4. Kaya ang anumang pagtatalo laban sa makamundong kanais-nais na asal ay nangangailangan ng isang pagtanggap at kaugalian ng makabundong ginustong asal. +5. Sa gayon, walang pagtatalo laban sa pag-iral ng makamundong kanais-nais na asal ay maaari magiging wasto. -Since the scientific method requires empirical corroboration, we must also look to reality to confirm our hypothesis – and here the validity of universally preferable behaviour is fully supported. +Dahil ang siyentipikong pamamaraan ay nangangailangan ng empirikal na pagsang-ayon, dapat din natin na tignan ang katotohanan upang makumpirma ang ating teyorya - at dito ang bisa ng makamundong kanais-nais na pag-uugali ay lubos na masusuportahan. -Every sane human being believes in moral rules of some kind. There is some disagreement about what *constitutes* moral rules, but everyone is certain that moral rules are valid – just as many scientists disagree, but all scientists accept the validity of the scientific method itself. One can argue that the Earth is round and not flat – which is analogous to changing the definition of morality – but one cannot argue that the Earth does not exist at all – which is like arguing that there is no such thing as universally preferable behaviour. +Ang bawat taong taimtim ay naniniwala sa moral na patakaran ng ilang uri. Mayroong ilang mga pagtatalo tungkol sa kung ano *ang bumubuo sa* moral na patakaran, ngunit ang lahat ay tiyak na ang moral na mga patakaran ay wasto - tulad ng sa pagtatalo ng maraming siyentipiko, ngunit lahat ng siyentipiko ay tanggap ang bisa ng siyentipikong paraan nito. Ang isang tao ay maaari makipagtalo na ang mundo ay bilog at hindi patag - na kung saan ito ay kahalintulad sa pagbabago ng kahulugan ng moralidad - ngunit ang isa ay hindi makikipagtalo na ang mundo ay hindi umiiral - na kung saan ito ay katulad ng pakikipagtalo na walang bagay tulad ng makamundong kanais-nais na asal. -Or: +O: -1. For a scientific theory to be valid, it must be supported by empirical observation. -2. If the concept of “universally preferable behaviour” is valid, then mankind should believe in universally preferable behaviour. -3. All men believe in universally preferable behaviour. -4. Therefore empirical evidence exists to support the validity of universally preferable behaviour – and the existence of such evidence *opposes* the proposition that universally preferable behaviour is not valid. +1. Para sa isang siyentipikong teyorya na maging wasto, ito ay dapat suportahan ng empirikal na obserbasyon. +2. Kung ang konsepto ng "makamundong kanais-nais na asal" ay wasto, sa gayon ang sangkatauhan ay dapat maniwala sa makamundong kanais-nais na asal. +3. Ang lahat ng tao ay naniniwala sa makamundong kanais-nais na asal. +4. Sa gayon ang empirikal na katibayan ay umiiral upang suportahan ang bisa ng makamundong kanais-nais na asal - at ang pag-iral ng tulad nitong katibayan *ay sumasalungat* sa panukala na ang makamundong kanais-nais na asal ay hindi wasto. -The fourth argument for the validity of universally preferable behaviour is also empirical. Since human beings have an almost-infinite number of choices to make in life, to say that there are no principles of universally preferable behaviour would be to say that all choices are equal (i.e. subjective). However, all choices are *not* equal, either logically or through empirical observation. +Ang ika-apat na pagtatalo para sa bisa ng makamundong kanais-nais na asal ay empirikal. Dahil ang mga tao ay mayroong isang halos-walang katapusan na bilang ng mga pagpipilian upang gumawa ng buhay, upang sabihin na walang prinsipyo ng makamundong kanais-nais na asal na maaaring sabihin na ang lahat ng pagpipilian ay pantay-pantay (i.e. subhektibo). Gayunpaman, ang lahat ng pagpipilian ay *hindi*pantay-pantay, o kaya lohikal o sa pamamagitan ng empirikal na obserbasyon. -For instance, if food is available, almost all human beings prefer to eat every day. When cold, almost all human beings seek warmth. Almost all parents choose to feed, shelter and educate their children. There are many examples of common choices among humankind, which indicate that universally preferable behaviour abounds and is part of human nature. +Halimwa, kung mayroon mga pagkain, halos lahat ng nilalang ay gugustuhing kumain araw-araw. Kapag malamig, halos lahat ng nilalang ay maghahangad mainitan. Halos lahat ng magulang ay pipiliin na pakainin, bigyan ng tirahan at pag-aralin ang kanilang mga anak. Mayroong maraming halimbawa ng karaniwang pagpipilian sa lahat ng tao, na kung saan ay nagpapahiwatig na ang makamundong kanais-nais na asal ay masagana at ito ay parte ng kalikasan ng tao. -As mentioned above, no valid theory of physics can repudiate the simple fact that children can catch fly-balls – in the same way, no valid theory of ethics can reject the endless evidence for the acceptance of UPB. +Tulad ng nabanggit ko sa itaas, walang wasto na teyorya ng pisika ang kayang itakwil ang simpleng katotohanan na ang mga bata ay kayang manghuli ng langaw-bola - sa katulad na paraan, walang wasto na teyorya ng etika na kayang tanggihan ang walang katapusang katibayan para sa pagtanggap ng UPB. -Or: +O: -1. Choices are almost infinite. -2. Most human beings make very similar choices. -3. Therefore not all choices can be equal. -4. Therefore universally preferable choices must be valid. +1. Ang mga pagpipilian ay halos walang katapusan. +2. Halos lahat ng tao ay gumagawa ng parehong mga pagpipilian. +3. Kaya hindi lahat ng pagpipilian ay maaring maging pantay-pantay. +4. Kung sa gayon ang makamundong kanais-nais na pagpipilian ay dapat maging wasto. -The fifth argument for the validity of universally preferable behaviour is evolutionary. +Ang ikalimang pagtatalo para sa bisa ng makamundong kanais-nais na asal ay nasa gitna ng ebolusyon. -Since all organic life requires preferential behaviour to survive, we can assume that those organisms which make the most successful choices are the ones most often selected for survival. +Dahil ang lahat ng organiko na buhay ay nangangailangan ng katanggap-tanggap na asal upang mabuhay, maaari nating sabihin na ang lahat ng organismo na kung saan gumagawa ng pinaka matagumpay na pagpili ay ang mga pinaka laging napipili para mabuhay. -Since man is the most successful species, and man’s most distinctive organ is his mind, it must be man’s *mind* that has aided him the most in making successful choices. The mind itself, then, has been selected as successful by its very ability to make successful choices. Since the human mind only exists as a *result* of choosing universally preferable behaviour, universally preferable behaviour must be a valid concept. +Dahil ang tao ay ang pinaka matagumpay na nilalang, ang pinaka naiiibang bahagi ay ang kanyang isip, ito ay dapat maging *isip ng tao* na tinutulungan siya ng lubos sa pagpili ng matagumpay na pagpili. Ang isip mismo, gayon, ay napili na matagumpay sa pamamagitan ng kayang lubos na kakayahan upang gumawa ng matagumpay na mga pagpili. Dahil ang isip ng tao ay umiiral tulad ng isang *resulta*ng pagpili ng makamundong kanais-nais na asal, ang makamundong kanais-nais na asal ay dapat maging isang wastong konsepto. -Or: +O: -1. Organisms succeed by acting upon universally preferable behaviour. -2. Man is the most successful organism. -3. Therefore man must have acted most successfully on the basis of universally preferable behaviour. -4. Man’s mind is his most distinctive organ. -5. Therefore man’s mind must have acted most successfully on the basis of universally preferable behaviour. -6. Therefore universally preferable behaviour must be valid. +1. Ang mga organismo ay nagtatagumpay sa pamamagitan ng pagkilos sa makamundong kanais-nais na asal. +2. Ang tao ay ang pinaka matagumpay na organismo. +3. Sa gayon ang tao ay dapat kumilos ng pinaka matagumpay sa basehan ng makamundong kanais-nais na asal. +4. Ang isip ng tao ay ang kanyang pinaka kakaibang bahagi. +5. Sa gayon, ang isip ng tao ay dapat kumilos ng pinka matagumpay sa basehan ng makamundong kanais-nais na asal. +6. Sa gayon ang makamundong kanais-nais na asal ay dapat maging wasto. -We could bring many more arguments to support the existence and validity of UPB, but we shall rest our case with the above, and move to an examination of the nature of UPB. +Maaari nating dalhin ang maraming talakayan upang suportahan ang pag-iral at bisa ng UPB, ngunit kinakailangan nating pagpahingain ang kaso na nasa itaas, at magpatuloy sa isang pagsusuri ng likas ng UPB. -#### UPB: Optional And Objective +#### UPB: Opsiyunal at obhektibo -Since we have proven the validity of universally preferable behaviour, the question of morality now shifts. Since morality *is* valid, what theories can quantify, classify, explain and predict it? +Dahil napatunayan natin ang bisa ng makamundong kanais-nais na asal, ang tanong ng moralidad ay nagbabago ngayon. Dahil ang moralidad*ay*wasto, anong mga teyorya ang makakapagbilang, makakapagbukod-bukod, makakapagpaliwanag at makakahula nito? -First of all, we must remember that morality is clearly optional. Every man is subject to gravity and requires food to live, but no man has to act morally. If I rape, steal or kill, no thunderbolt strikes me down. Moral rules, like the scientific method or biological classifications, are merely ways of rationally organising facts and principles relative to objective reality. +Una sa lahat, dapat nating tandaan na ang moralidad ay malinaw na opsyunal. Ang bawat tao ay napapailalim sa grabidad at nangangailangan ng pagkain upang mabuhay, ngunit walang tao ang dapat kumilos ng may moral. Kung ako ay manggagahasa, magnanakaw o papatay, walang kidlat ang makakasakit sa akin. Ang mga patakarang moral, tulad ng siyentipikong pamamaraan o biyolohikal na pagbubukod-bukod, ay mga paraan lamang ng makatwirang pagsusunod-sunod ng mga katotohanan at prinsipyo kaugnay sa obhektibong katotohanan. -The fact that compliance with moral rules is *optional*, however, has confused many thinkers into believing that morality itself is *subjective*. Nothing could be further from the truth. +Ang katotohanan na ang pagsunod sa patakarang moral ay *opsyunal*, gayunpaman, nililito ang maraming nag-iisip sa paniniwalang ang moralidad ay *subhektibo*. Walang maaring makalayo mula sa katotohanan. -Living organisms are part of material reality, and material reality is rational and objective. Applying moral theories is optional, but that does not mean that all moral theories are subjective. The scientific method is also optional, but it is not subjective. Applying biological classifications is optional, but biology is not subjective. Choices are optional; consequences are not. I can choose not to eat, but I cannot choose to live without eating. I can choose to behead someone, but I cannot choose whether or not they can live without a head. Morality is thus optional, but the *effects* of moral choices are measurable and objective. +Ang nabubuhay na organismo ay parte ng materyal na katotohanan, at ang materyal na katotohanan ay makatwiran at obhektibo. Ang paglalagay ng moral na teyorya ay opsyunal, ngunit hindi ibig-sabihin na ang lahat ng teyoryang moral ay subhektibo. Ang siyentipikong paraan ay isa ding opsyunal, ngunit ito ay hindi subhektibo. Ang paglalagay ng biyolohikal na pagbuklod-buklod ay opsyunal, ngunit ang biyolohika ay hindi subhektibo. Ang mga pagpili ay opsyunal; ang kalalabasan ay hindi. Kaya kong pumili na hindi kumain, ngunit hindi ko kayang pumili na mabuhay ng hindi kumakain. Kaya kong pumili na pugutan ang sinuman, ngunit hindi ko kayang pumili na mabubuhay o hindi sila ng walang ulo. Ang moralidad ay gayon opsyunal, ngnit ang *epekto* ng moral na mga pagpili ay masusukat at obhektibo. -Now, since morality is a valid concept, the next question is: to what degree or extent is morality valid? +Ngayon, dahil ang moralidad ay isang wastong konsepto, ang susunod na tanong ay: sa anong antas o hangganan ng moralidad ay wasto? -As mentioned above, the first test of any scientific theory is *universality*. Just as a theory of physics must apply to *all* matter, a moral theory that claims to describe the preferable actions of mankind *must apply to **all** mankind*. No moral theory can be valid if it argues that a certain action is *right* in Syria, but *wrong* in San Francisco. It cannot say that Person A *must* do X, but Person B must *never* do X. It cannot say that what was *wrong* yesterday is *right* today – or vice versa. If it does, it is false and must be refined or discarded. +Tulad ng nabanggit sa itaas, ang unang pagsubok ng kahit anong siyentipikong teyorya ay *makamundo*. Tulad ng sa isang teyorya ng pisika ay dapat malagay sa *lahat* ng bagay, ang isang moral na teyorya na nagsasabi sa paglalarawan ng makamundong kilos ng sangkatauhan * ay dapat maglagay sa **lahat **ng sangkatauhan*. Walang moral na teyorya ang maaaring maging wasto kung ito ay makikipagtalo na ang isang tumpak na kilos ay *tama* sa Syria, ngunit*mali* sa San Francisco. Hindi masasabi na ang taong A*ay dapat* gawin ang X, ngunit ang taong B ay *hindi dapat*gawin ang X. Hindi masasabi na ito ay*mali* kahapon ay*tama*ngaun - o sa kabaliktaran. Kung ito ay mangyayari, ito ay mali at dapat mapagbuti o itapon. -To be valid, any moral theory must also pass the criterion of *logical consistency*. Since the behaviour of matter is logical, consistent and predictable, all theories involving matter – either organic or inorganic – must also be logical, consistent and predictable. The theory of relativity cannot argue that the speed of light is both constant and not constant at the same time, or that it is one hundred eighty-six thousand kilometres per second, five kilometres in depth, and also green in colour. +Para maging wasto, ang anumang moral na teyorya ay dapat maipasa din ang pamantayan sa *hindi nagbabagong lohika*. Dahil ang asal ng mga bagay ay lohikal, hindi nagbabago at mahuhulaan, ang lahat ng teyorya na kinasasangkutan ng mga bagay- mapa organiko o hindi organiko - ay dapat din maging lohikal, hindi nagbabago at nahuhulaan. Ang teyorya ng kaugnayan ay hindi makikipagtalakayan na ang bilis ng liwanag ay parehong nagbabago at hindi nagbabago sa parehong oras, o ito ay isang daan walungpu't anim na libong kilometro kada segundo, limang kilometro sa lalim, at berdeng kulay din. -However, since moral theories apply to mankind, and mankind is organic, the degree of *empirical* consistency required for moral theories is less than that required for *inorganic* theories. All rocks, for instance, must fall down, but not all horses have to be born with only one head. Biology includes three forms of “randomness,” which are environment, genetic mutation and free will. For example, poodles are generally friendly, but if beaten for years, will likely become aggressive. Horses are defined as having only one head, but occasionally, a two-headed mutant is born. Similarly, human beings generally prefer eating to starving – except anorexics. These exceptions do not bring down the entire science of biology. Thus, since moral theories describe mankind, they cannot be subjected to exactly the same requirements for consistency as theories describing inorganic matter. +Gayunman, dahil ang moral na mga teyorya ay naaangkop sa sangkatauhan, at ang sangkatauhan ay organiko, ang antas ng *empirikal* na hindi nagbabago ay kinakailangan para sa moral na mga teyorya ay bababa sa kinakailangan para sa *hindi organikong*mga teyorya. Ang lahat ng bato, halimbawa, ay dapat mahulog pababa, ngunit hindi lahat ng mga kabayo ay kinakailangang ipanganak na mayroong isang ulo. Ang Biyolohika ay isinasama ang tatlong anyo ng "randomness," na kung saan makapaligiran, genetiko na mutasyon at malayang kalooban. Halimbawa, ang mga poodles ay karaniwan na palakaibigan, ngunit kung ito ay binubugbog sa maraming taon, ito ay malamang magiging agresibo. Ang mga kabayo ay natutukoy bilang isang hayop na may isang ulo, ngunit paminsan-minsan, may sinisilang dalawang ulo na mutasyon. Gayundin, ang mga tao ay karaniwang ginugustong kumain kaysa sa magutom - maliban sa mga anorexic. Itong mga pagbubukod ay hindi napapababa ang buong agham ng biyolohiya. Sa gayon, dahil ang moral na teyorya ay naglalarawan ng sangkatauhan, hindi sila maaari mapasailalim sa eksaktong katulad na kinakailangan para sa hindi pagbabago bilang teyorya na naglalarawan ng hindi organiko na bagay. -The final test that any moral theory must pass is the criterion of empirical observation. For instance, a moral theory must explain the universal prevalence of moral beliefs among mankind, as well as the divergent results of human moral “experiments” such as fascism, communism, socialism or capitalism. It must also explain some basic facts about human society, such as the fact that state power always increases, or that propaganda tends to increase as state power increases. If it fails to explain the past, understand the present and predict the future, then it must be rejected as invalid. +Ang huling pagsubok na kung saan ang anumang moral na teyorya ay dapat maipasa ay ang pamantayan ng empirikal na obserbasyon. Halimbawa, ang isang moral na teyorya ay dapat maipaliwanag ang makamundong pagkalat ng mga moral na paniniwala sa mga sangkatauhan, katulad ng sa pagkakaiba ng resulta ng moral ng tao "mga eksperimento" tulad ng pasismo, komunismo, sosyalismo o kapitalismo. Ito ay dapat ding maipaliwanag ang ilang pangunahing katotohanan tungkol sa lipunan ng tao, tulad ng katunayan na ang estado ng kapangyarihan ay laging tumataas, o ang propaganda na may kaugalian na pataasin habang ang estado ng kanpangyarihan ay tumataas. Kung ito ay mabibigong maipaliwanag ang nakaraan, maunawaan ang kasalukuyan at mahulaan ang kinabukasan, sa gayon ay dapat matanggihan bilang hindi wasto. -#### UPB: The Practice +#### UPB: Ang Kaugalian -How does all this look in practice? Let’s look at how the requirement for *universality* affects moral theories. We shall touch here on proofs and disproofs for specific moral propositions, which we shall examine in more detail in Part Two. +Paano ang lahat ng ito ay nakikita sa kaugalian? Tignan natin kung paano ang mga kinakailangan para sa *pagiging pandaigdigan*ay nakakaapekto sa moral na mga teyorya. Dapat nating masagi dito sa katibayan at hindi katibayan para sa mga partikular na panukala, na kung saan ay masusuri sa mas detalye sa ikalawang bahagi. -If I say that gravity affects matter, it must affect *all* matter. If even one pebble proves immune to gravity, my theory is in trouble. If I propose a moral theory that argues that people should not murder, it must be applicable to *all* people. If certain people (such as soldiers) are exempt from that rule, then I have to either prove that soldiers are *not* people, or accept that my moral theory is false. There is no other possibility. On the other hand, if I propose a moral theory that argues that all people *should* murder, then I have saved certain soldiers, but condemned to evil all those *not* currently murdering someone (including those being murdered!) – which is surely incorrect. +Kung sasabihin ko na ang grabidad ay nakakaapekto sa mga bagay, ito ay dapat makaapekto *sa lahat*ng bagay. Kung ang isang bato ay magpapatunay na hindi tinatablan ng grabidad, ang aking teyorya ay isang problema. Kung ako ay magpapanukala ng isang moral na teyorya na magsasabi na ang mga tao ay hindi dapat pumatay, ito ay dapat angkop sa *lahat* ng tao. Kung ang ilang tao (tulad ng mga sundalo) ay hindi saklaw ng patakaran, sa gayon ako ay kailangan patunayan na ang mga sundalo ay*hindi* tao, o tanggapin na ang aking moral na teyorya ay mali. Walang ibang posibilidad. Sa kabilang banda, kung ako ay magpapanukala ng isang moral na teyorya na nagtatalakay na ang lahat ng tao *ay dapat*pumatay, sa gayon ako ay nagliligtas ng ilang sundalo, ngunit hinahatulan sa kasamaan ang lahat ng*hindi* kasalukuyang pumapatay ng sinumang tao (kabilang yung mga napaslang!) - na kung saan ito ay tiyak na mali. -If, to save the virtue of soldiers, I alter my theory to argue that it is moral for people to murder if someone else tells them to (a political leader, say), then I must deal with the problem of universality. If Politician A can order a soldier to murder an Iraqi, then the Iraqi must also be able to order the soldier to murder Politician A, and the soldier can also order Politician A to murder the Iraqi. The application of this theory results in a general and amoral paralysis, and thus is proven invalid. +Kung, upang iligtas ang karangalan ng mga sundalo, babaguhin ko ang aking teyorya upang talakayin na ito ay moral para sa mga tao na pumatay kung ang ibang tao ay sasabihin sa kanila na (ang isang pulitikal na namumuno, sinasabi), sa gayon ay dapat akong humarap sa mga problema ng pagiging pandadaigdigan. Kung ang Pulitikong A ay kayang mag-utos sa isang sundalo na pumatay ng isang Iraqi, sa gayon ang Iraqi ay dapay din mag-utos sa mga sundalo na patayin ang Pulitikong A, at ang sundalo ay maaari ring mag-utos ng Pulitikong A upang patayin ang Iraqi. Ang paglalapat ng teyoryang ito ay nagbubunga sa isang karaniwan at isang moral na paralisi at sa gayon ay napapatunayan na hindi wasto. -I also cannot logically argue that is wrong for *some* people to murder, but right for *other* people to murder. Since all human beings share common physical properties and requirements, proposing one rule for one person and the *opposite* rule for another is invalid – it is like proposing a physics theory that says that some rocks fall down, while others fall up. Not only is it illogical, it contradicts an observable fact of reality, which is that human beings as a species share common characteristics, and so cannot be subjected to opposing rules. Biologists have no problems classifying certain organisms as “human” because they share common and easily identifiable characteristics – it is only moralists who seem to find this level of consistency impossible. +Hindi ko din maaaring lohikal na makipagtalakayan na ito ay mali para sa*ilang* tao na pumatay, ngnit tama para sa*ibang* tao na pumatay. Dahil ang lahat ng tao ay nagbabahagi ng parehas na pisikal na katangian at pangangailangan, nagpapanukala ng isang patakaran para sa isang tao at ang *kabaligtaran* na patakaran para sa iba ay hindi wasto. - ito ay tulad ng pagpapanukala ng isang pisika na teyorya na nagsasabi na ang ilang bato na nahuhulog pababa, habang ang iba ay nahuhulog pataas. Hindi lamang ito ay hindi lohikal, ito ay sumasalungat sa isang kapansin-pansin na katunayan ng katotohanan, na kung saan ang tao bilang isang nilalang na nagbabahagi ng karaniwang mga katangian, at hindi maaaring maging subhektibo sa sumasalungat na patakaran. Ang mga biyolohiyo ay walang problema sa pag-uuri ng mga ilang organismo tulad ng "tao" dahil sila ay naghahati sa karaniwan at madaling makilala na mga katangian - ang mga moralista lamang nakakasabi na antas na ito ng imposibleng hindi pagbabago. -Furthermore, if my moral theory “proves” that the same man should not murder one day, but *should* murder the next day (say, when he steps out into the Iraqi desert), then my position is even more ludicrous. That would be equivalent to arguing that *one day a rock falls downward, and the next day it falls upward!* To call this any kind of consistent theory is to make madness sanity. +Bukod pa rito, kung ang aking moral na teyorya ay "nagpapatunay" na ang parehong tao ay hindi dapat pumatay sa loob ng isang araw, ngunit*dapat* pumatay sa susunod na araw (sabi, kapag siya ay lumabas sa disyerto ng Iraqi), sa gayon ang aking posisyon ay mas katawa-tawa. Iyon ay magiging katumbas sa pagkikipagtalakayan na ang *isang araw ang isang bato ay nalaglag pababa, at sa sumunod na araw ito ay nalaglag pataas!* Upang tawagin ito ng anumang uri ng hindi nagbabagong teyorya ay upang gawin sobrang kabaliwan. -Since valid theories require *logical consistency*, a moral theory cannot be valid if it is both true and false at the same time. A moral theory that approves of stealing, for instance, faces an insurmountable logical problem. No moral theory should, if it is universally applied, directly eliminate behaviour it defines as moral while simultaneously creating behaviour it defines as *immoral*. If everyone *should* steal, then no one *will* steal – which means that the moral theory can never be practised. And *why* will no one steal? Well, because a man will only steal if he can *keep* the property he is stealing. He’s not going to bother stealing a wallet if someone else is going to immediately steal that wallet from him. Any moral theory proposing that “stealing is good” is also automatically invalid because it posits that property rights are both valid and invalid *at the same time*, and so fails the test of logical consistency. If I steal from you, I am saying that *your* property rights are invalid. However, I want to *keep* what I am stealing – and therefore I am saying that *my* property rights are valid. However, property rights cannot be both valid and invalid at the same time, and so this proposition itself must be invalid. +Dahil ang wastong teyorya ay nangangailangan ng*lohikal na palagian*, ang isang moral na teyorya ay hindi magiging wasto kung ito ay parehong tama at mali sa parehong panahon. Ang isang moral na teyorya na nagpapatunay na ang pagnanakaw, halimabawa, humaharap sa isang hindi malulutas na lohikal na problema. Walang moral na teyorya ang dapat, kung ito ay makamundong angkop, direktang tinatanggal ang mga asal ito ay tumutukoy bilang moral habang sabay-sabay na gumagawa ng asal na kung saan tumutukoy bilang *imoral*. Kung ang lahat ay*dapat* magnakaw, sa gayon walang sinuman *ang* magnanakaw - na nangangahulugang na ang moral na teyorya ay hindi kailanman mapairal. At *bakit* walang kahit sinuman ang magnanakaw? Mabuti, dahil ang isang tao na magnanakaw lang kung maaari niyang *panatilihin* ang mga ari-arian na kanyang nanakawin. Siya ay hindi mag-aabala na magnakaw ng isang pitaka kung ang iba pang tao ay nanakawin ang pitaka kaagad sa kanya. Anumang moral na teyorya ay nagpapanukala na "ang pagnanakaw ay mabuti" ay ganon din awtomatikong hindi wasto dahil sa ipagpalagay na ang karapatan sa ari-arian ay parehong wasto at hindi wasto*sa parehas na panahon*, at kaya nabibigo ang pagsubok ng lohikal na hindi nagbabago. Kung ako ay magnanakaw sa iyo, ako ay nagsasabi na *ang iyong* karapatan ng ari-arian ay hindi wasto. Gayunpaman, gusto kong *mapanatili* kung ano ang aking ninakaw - at sa gayon ako ay nagsasabi na *ang aking*karapatan ng ari-arian ay wasto. Gayunman, ang karapatan sa ari-arian ay hindi maaaring pareho maging wasto at hindi wasto sa parehong panahon, at ang panukalang ito ay dapat maging hindi wasto. -Similarly, any moral theory that advocates rape faces a similar contradiction. Rape can *never* be moral, since any principle that approves it automatically contradicts itself. If rape is justified on the principle that “taking pleasure is always good,” then such a principle immediately fails the test of logical consistency, since the rapist may be “taking pleasure,” but his victim certainly is *not*.[^7] +Katulad, ang anumang moral na teyorya na nagtataguyod sa panggagahasa ay humaharap sa isang parehong pagsasalungat. Ang panggagahasa ay maaaring *hindi* maging moral, dahil ang anumang prinsipyo na nagpapahintulot dito ay awtomatikong sumasalungat dito mismo. Kung ang panggagahasa ay pantay sa prinsipyo na "ang pagkuha ng kasiyahan ay laging mabuti," sa gayon ang isang prinsipyo na mabilis mabigo sa pagsubok ng lohikal na hindi nagbabago, dahil ang taong nanggagahasa ay maaari maging "ang pagkuha ng kasiyahan," ngunit ang kanyang biktima ay tiyak *na hindi*.[^7] -Thus subjecting moral theories to the scientific method produces results that conform to rationality, empirical observations and plain common sense. Murder, theft, arson, rape and assault are all proven immoral.[^8] +Sa gayon ang subhektibong mga moral na teyorya sa siyentipikong paraan ay gumagawa ng resulta na sumunod sa pagkamaykatwiran, empirikal na obserbasyon at simpleng sentido kumon. Ang pagpatay, pagnanakaw, panggagahasa at pag-atake ay nagpapatunay lahat na imoral[^8] -To aid in swallowing this rather large conceptual pill, below is a table that helps equate theories of physics and biology with scientific theories of universally preferable (or moral) behaviour: +Upang tulungan sa paglunok nitong malaking konseptwal na tableta, sa ilalim ay isang talahanayan na tumutulong na pantayin ang mga teyorya ng pisika at biyolohiya sa pamamagitan ng siyentipikong teyorya ng makamundong kanais-nais (o moral) na asal: -| | Physics | Biology | Morality | -|:-------------------------- |:------------------------------------------------------------------------------------------------- |:-------------------------------------------------------------------------------------------- |:----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | -| **Subject** | Matter | Organic Matter | Preferable behaviour for mankind | -| **Instance** | A rock | A horse | A man | -| **Sample Rule** | Gravity | The desire for survival | Self-ownership | -| **Sample Theory** | Entropy | Evolution | Property rights | -| **Sample Classification** | Matter/Energy | Repitile/Mammal | Good/Evil | -| **Example** | Matter cannot be created or destroyed, merely converted to energy and back | If it is alive and warm-blooded, it is a mammal | Stealing is wrong | -| **Hypothesis** | Atoms share common structures and properties, and so behave in predictable and consistent manners | Organic matter has rules – or requirements – that are common across classifications | Universally preferable behaviour shares common rules and requirements | -| **Proof** | Logical consistency, empirical verification | Logical consistency, empirical verification | Logical consistency, empirical verification | -| **Negative Proof Example** | If mass does not attract mass, theories relying on gravity are incorrect | If organisms do not naturally self-select for survival, the theory of evolution is incorrect | If communism succeeds relative to its stated goals, theories based on the universal validity of property rights are incorrect | +| | Pisika | Biyolohiya | Moralidad | +|:----------------------------------- |:------------------------------------------------------------------------------------------------------------- |:-------------------------------------------------------------------------------------------------------------- |:----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | +| **Paksa** | Bagay | Organikong Bagay | Kanais-nais na asal para sa sangkatauhan | +| **Halimbawa** | Isang bato | Isang Kabayo | Isang tao | +| **Halimbawang tuntunin** | Grabidad | Ang paghangad para sa kaligtasan ng buhay | Sariling pag-aari | +| **Halimbawa na teyorya** | Entropi | Ebolusyon | Mga Karapatan sa ari-arian | +| **Halimbawa na pag-uuri** | Bagay/Enerhiya | Reptile/Mammal | Mabuti/Masama | +| **Halimbawa** | Ang bagay ay hindi maaaring magawa o masira, lamang mapalitan sa enerhiya at pabalik | Kung ito ay buhay at mainit na dugo, ito ay isang mammal | Ang pagnanakaw ay mali | +| **Haka** | Ang atom na naghahati sa parehong istraktura at katangian, at kumilos sa mahuhulaan at hindi nagbabagong gawi | Ang organikong bagay ay may patakaran - o mga kinakailangan - na karaniwang iba't- ibang uri | Ang makamundong kanais-nais na asal ay naghahati sa parehong patakaran at kinakailangan | +| **Katibayan** | Lohikal na hindi nagbabago, empirikal na pagpapatunay | Lohikal na hindi nagbabago, empirikal na pagpapatunay | Lohikal na hindi nagbabago, empirikal na pagpapatunay | +| **Negatibong patunay na halimbawa** | Kung ang bigat ay hindi nakakaakit ng bigat, ang mga teyorya ay umaasa sa grabidad ay mali | Kung ang isang organismo ay hindi natural na pumipili ng sarili para mabuhay, ang teyorya ng ebolusyon ay mali | Kung ang komunismo ay nagtagumpay na relatibo sa kanyang nasabing mithiin, ang mga teyorya base sa makamundong bisa ng karapatan ng ari-arian ay mali | -Table: Theories of physics and biology and of UPB +Talahanayan: ang mga teyorya ng pisika at biyolohiya at ng UPB -In conclusion, it is safe to say that (a) moral rules are valid, and (b) moral theories must be subjected to the rigours of logic and evidence, just as theories of physics and biology are. Any moral theory based on non-universal or self-contradictory principles is demonstrably false. +Sa konklusyon, ito ay ligtas sabihin na (a) ang moral na patakaran ay wasto, at (b) ang moral na teyorya ay dapat maging subhektibo sa hirap ng lohika at katibayan, tulad ng mga teyorya ng pisika at biyolohiya ay. Ang anumang moral na teyorya base sa hindi makamundo o pagsasalungat sa sariling prinsipyo ay nagpapakita ng mali. -#### UPB: The Framework +#### UPB: ang Balangkas -UPB can thus be seen as a framework for validating ethical theories or propositions – just as the scientific method is a framework that is used to validate scientific theories or propositions. +Ang UPB ay maaaring makita tulad ng isang balangkas para sa pagwawasto ng etikal na mga teyorya o mga panukala - tulad ng siyentipikong paraan ay isang balangkas na ginagamit upang iwasto ang siyentipikong mga teyorya o mga panukala. -An example of a moral proposition is: “the initiation of the use of force is wrong.” UPB is the methodology that tests that proposition against both internal consistency and empirical observation. UPB thus first asks: *is the proposition logical and consistent?* UPB then asks: *what evidence exists for the truth of the proposition?* +Ang UPB ay maaaring makita tulad ng isang balangkas para sa pagwawasto ng etikal na mga teyorya o mga panukala - tulad ng siyentipikong paraan ay isang balangkas na ginagamit upang iwasto ang siyentipikong mga teyorya o mga panukala. UPB ay unang nagtatanong: * ang panukalang ba ay lohikal at hindi nagbabago?* UPB ay gayon magtanong: *anong patunay na umiiral para sa katototohanan ng panukala?* -To keep this book at a reasonable length, we will in general deal mostly with the first criterion of logical consistency. For the second criterion, we shall rely for evidence on the universal prohibitions across all cultures against certain actions such as rape, theft, assault and murder. Much more could be written on the historical evidence that helps support or reject various moral propositions, but we shall leave that for another time. If we establish the validity of UPB, we have achieved an enormous amount. If we do not, evidence will scarcely help us. +Upang panatilihin ang librong ito sa isang makatwirang haba, kami ay sa pangkalahatang haharapin ang karamihan sa unang pamantayan ng lohikal na hindi nagbabago. Para sa pangalawang pamantayan, tayo ay aasa sa katibayan sa makamundong pagbabawal sa iba't-ibang kultura laban sa ilang kilos tulad ng panggagahasa, pagnanakaw, pag-atake at pagpatay. Higit pa sa maaaring maisulat sa isang makasaysayang katibayan na tumutulong suportahan o tutulan ang iba't- ibang moral na panukala, ngunit kailangan nating iwan ito sa iba pang pagkakataon. Kung tayo ay magtatatag ng bisa ng UPB, makakamit natin ang napakalaking halaga. Kung hindi naman, ang katibayan ay maaari kakulangan para tulungan tayo. -Let us now turn to the question of whether the UPB framework deals with matters of *ethics*, or *aesthetics*, or both. +Ngayon ay puntahan natin ang tanong ng kung ang UPB na balangkas ay may kinalaman sa mga bagay ng *etiko*, o *aestetiko*, o pareho. -[^7]: The same goes, of course, for murder and assault. We will be returning to these proofs – as well as a further examination of property rights – in more detail in Part Two of this book. +[^7]: Ang parehong napupuntahan, siyempre, para sa pagpatay at pag-atake. Tayo ay maaaring bumalik sa mga katibayang ito - pati na rin sa mas malayong pag-uusisa ng mga karapatan ng ari-arian - sa mas detalye sa ikalawang bahagi ng librong ito. -[^8]: Universal and positive moral rules can also be proven – i.e. the universal validity of property rights and non-violence – but we shall discuss that in Part Two. \ No newline at end of file +[^8]: Ang makamundo at positibong moral na patakaran ay maaari ring mapatunayan - i.e. ang makamundong bisa ng karapatan na ari-arian at hindi karahasan - ngunit dapat natin pag-usapan na sa ikalawang bahagi. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch06_upb.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch06_upb.md index 9b3704ada..ed8de8f11 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch06_upb.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch06_upb.md @@ -1,88 +1,88 @@ -## UPB: Ethics Or Aesthetics? +## UPB: Mga Etika o Estetika? -In general, we will use the term *aesthetics* to refer to non-enforceable preferences – universal or personal – while *ethics* or *morality* will refer to enforceable preferences. It is *universally preferable* (i.e. required) to use the scientific method to validate physical theories, but we cannot use force to *inflict* the scientific method on those who do not use it, since *not using the scientific method is not a violent action*. Non-violent actions by their very nature are *avoidable*. If a physicist stops using the scientific method, but instead starts consulting tarot cards, he is not violently inflicting his choice on me, and I can avoid him. A rapist, on the other hand, is violently inflicting his preferences upon his victim. +Sa pangkalahatan, aming gagamitin ang termino sa *estetika* para sumangguni sa di-maipapatupad na mga kagustuhan – pangkabuan o pansariling – habang*mga etika* o *moralidad*ay tumutukoy sa mga naisagawa na mga kagustuhan. Ito ay *pangbuong mundo na kanais-nais* (i.e. kinakailangan) para gamitin ang pang-agham na paraan upang patunayan ang mga pisikal na teorya, ngunit hindi namin maaaring gamitin ang lakas *pahirapan* ang pang-agham na pamamaraan sa mga hindi gumagamit nito, dahil *hindi gumagamit ng pang-agham na pamamaraan ay hindi isang marahas na pagkilos*. Ang hindi-marahas na mga galaw sa pamamagitan ng kanilang likas na katangian ay *maiiwasan*. Kung ang isang pisisista ay titigil sa paggamit ng pang-agham na pamamaraan, ngunit sa halip ay nagsisimula kumonsulta sa mga baraha ng tarot, hindi siya marahas na nagpapamalas ng kanyang pagpili sa akin, at pwede kong siyang iwasan. Ang isang rapist, sa kabilang dako, ay marahas na nagpapanggap sa kanyang mga kagustuhan sa kanyang biktima. -Although we first focused on UPB in the realm of ethics, UPB can now be seen as an “umbrella term,” which includes such disciplines as: +Bagama't una kaming nakatuon sa UPB sa larangan ng etika, ang UPB ay makikita na ngayon bilang isang "payong na termino," na kinabibilangan ng mga naturang disiplina gaya ng: -- The scientific method -- Logic -- Empiricism -- Debating -- Language -- Ethics +- Ang pang-agham na pamamaraan +- Lohika +- Empirisisimo +- Pagdedebate +- Lenguahe +- Mga Etika -Ethics is the subset of UPB which deals with *inflicted* behaviour, or the use of violence. Any theory that justifies or denies the use of violence is a *moral* theory, and is subject to the requirements of logical consistency and empirical evidence. +Ang etika ay ang pamalit ng UPB na may kinalaman sa *pamiminsala* pag-uugali, o paggamit ng karahasan. Ang kahit anong teyorya na nagpapawalang-bisa o tinanggihan ang paggamit ng karahasan ay isang *moral sa* teyorya, at napapailalim sa mga kinakailangan ng lohikal na pagkakapare-pareho at katibayan ng emperyo. -Let us look at three actions, to help us further distinguish between ethics and aesthetics. The first action is *irrationality*; the second is *lying*; the third is *murder*.[^9] +Tingnan natin ang tatlong mga aksyon, para matulungan kaming higit na makilala ang etika at mga estetika. Ang unang aksyon ay *hindi makatwiran*; ang pangalawa ay *pagsisinungaling*; ang ikatlo ay pagpatay.[^9] -### Irrationality +### Hindi makatwiran -Let’s say that you and I are having a debate about the existence of God. After I put forth my arguments, you clap your hands over your ears, singing out that God is telling you that He exists, and therefore all of my arguments mean nothing. Clearly, your response to my position is irrational. However annoying I might find your behaviour, though, it would scarcely seem reasonable for me to vent my frustration by pulling out a gun and shooting you. I believe that it is *universally preferable* to use logic and evidence rather than rely on voices in our heads, but this universal preference is not reasonably enforceable in the *physical* sense, through violence or the threat thereof. +Sabihin natin na ikaw at ako ay mayroong pagdedebate tungkol sa pag-iral ng diyos. Matapos kong ipresenta ang aking mga argumento, at iyong ipinalakpak ang iyong mga kamay sa iyong mga tainga, at kumanta na sinabi sa iyo ng Diyos na Siya ay umiiral, at samakatuwid ang lahat ng aking mga argumento ay walang kahulugan. Malinaw, ang iyong tugon sa aking posisyon ay hindi makatwiran. Gayunpaman nakaka-asar na pwede kong makita ang iyong pag-uugali, bagaman, ito ay medyo tila makatwirang para sa akin para maidaldal ang aking pagkabigo sa pamamagitan ng paghila ng baril at pagbaril sa iyo. Ako ay naniniwala na ito ay *umigi ang pandaigdigan*para magamit ang lohika at katibayan sa halip na umasa sa mga boses sa ating mga ulo, ngunit ang pangkabuuang kagustuhan ay hindi makatwirang maipapatupad sa *pisikal* pakiramdam, sa pamamagitan ng karahasan o sa pagbabanta nito. -### Lying +### Ang Pagsisinungaling -Let’s say that you and I set the rules for a debate, and we both agree to judge the question of the existence of God according to reason and evidence. If, as the debate continues, you fall back to a position of blind faith, and reject my arguments *despite* their rationality and evidence, you are not keeping your word. In other words, you were lying when you said that the question would be decided by reason and evidence. +Sabihin natin na ikaw at ako ay nagtatakda ng mga debate, at pareho kaming pumayag sa paghatol sa tanong ng pag-iral ng Diyos ayon sa dahilan at sa ebidensya. Kung, habang nagpapatuloy ang debate, bumabalik ka sa isang posisyon ng bulag na pananampalataya, at tanggihan ang aking mga argumento *sa kabila* ang kanilang katwiran at katibayan, hindi mo itinatago ang iyong salita. Sa ibang salita, ikaw ay nagsisinungaling kapag sinabi mo na ang tanong ay mapagpasyahan ng dahilan at katibayan. -The difference between these two situations (irrationality versus lying) is the difference between a contractual and a non-contractual arrangement. If I hand you one hundred dollars and then walk away, I cannot justly come up to you in a year and say that you now owe me one hundred dollars, because it was a loan. If, on the other hand, you agree to pay me back the money in a year, and then fail to do so, that is quite a different situation. +Ang mga pagkakaiba sa pagitan ng dalawang sitwasyong ito (hindi makatwiran laban sa pagsisinungaling) ay ang pagkakaiba sa pagitan ng kontraktwal at hindi kontraktwal na kaayusan. Kung ibigay ko sa iyo ang isang daang dolyar at pagkatapos ay lumakad palayo, hindi ko mapag-desisyonan na lumapit sa iyo sa isang taon at sabihin na ikaw ngayon utang na loob sa isang daang dolyar, dahil ito ay isang pautang. Kung, sa kabilang dako, sumasang-ayon ka na ibalik ang pera ko sa isang taon, at pagkatapos ay mabibigo na gawin ito, iyon ay medyo mahirap at ibang sitwasyon. -In the example of “lying,” although you have clearly broken your word, and wasted my time, it would not seem to be either moral or reasonable for me to pull out a gun and shoot you. +Sa isang halimbawa ng "pagsisinungaling," bagaman maliwanag na na-break mo ang iyong salita, at nasayang ang aking oras, parang hindi ito moral o makatuwiran para sa akin na mag-pull out ng baril atbabarilin kita. -A reasonable moral theory should be able to explain why this is the case. +Ang madahilang moral na teyoraya ay dapat magpaliwanag kung bakit ito ang kaso. -### Murder +### Ang Pagpatay -If you rush at me with a knife raised, few people would argue with my right to defend myself. If shooting you were the only way that I could reasonably ensure my own safety, it would generally be considered a regrettable necessity. +Kung nagmamadali ka sa akin na isang kutsilyo na itinaas, ilang mga tao ang makipag-talo sa aking karapatang ipagtanggol ang aking sarili. Kung ang pagbaril mo ay ang tanging paraan na mangatwiran at masiguro ang sarili kong kaligtasan, sa pangkalahatan ay ituturing na isang nakakahiya na pangangailangan. -### Requirements For Ethics +### Mga Kailangan para sa Etika -Certain preconditions must exist, or be accepted, in order for ethical judgements or theories to have any validity or applicability. Clearly, choice and personal responsibility must both be accepted as axioms. If a rock comes bouncing down a hill and crashes into your car, we do not hold the rock morally responsible, since it has no consciousness, cannot choose, and therefore cannot possess personal responsibility. If the rock dislodged simply as a result of time and geology, then no one is responsible for the resulting harm to your car. If, however, you saw me push the rock out of its position, you would not blame the rock, but rather me. To add a further complication, if it turns out that I dislodged the rock because another man forced me to at gunpoint, you would be far more likely to blame the gun-toting initiator of the situation rather than me. +Ang ilang mga malayang kondisyon ay dapat na umiiral, tanggapin, para sa mga hatol sa etikal o sa mga teyorya na magkaroon ng anumang pagiging balido o magagamit kahit saan. Malinaw, ang pagpili at personal na pananagutan ay dapat na tanggapin bilang mga nangungusap na katotohanan. Kung ang isang bato ay bumabagsak sa isang burol at bumagsak sa iyong kotse, hindi namin hawak ang batong responsable sa moral, dahil wala itong kamalayan, hindi pwedeng pumili, at samakatuwid ay hindi maaaring magkaroon ng personal na pananagutan. Kung ang bato ay paalisin lamang bilang isang resulta ng oras at heolohiya, at pagkatapos ay walang sinuman ang mananagot sa mga nagresultang pinsala sa iyong sasakyan. Kung, gayunpaman, nakita mo akong tinulak ang bato mula sa posisyon nito, hindi mo sisihin ang bato, ngunit sa halip ako. At para magdagdag ng karagdagang komplikasyon, at kapag ito ay lumabas at nilampasan ko ang bato dahil pinilit ako ng isa pang lalaki na saktan ako, malamang na sisihin mo ang inisyal na gun-toting initiator ng sitwasyon kaysa sa akin. -As we have discussed above, entering into any debate requires an acceptance of the realities of choice, values and personal responsibility. However, these factors are also present in the choice of the colour of paint for a room, yet we would scarcely say that selecting a hue is a *moral* choice. Thus there must be other criteria which must be present in order for a choice or proposition to be moral. +Gaya nga ng aming pinag-uusapan sa itaas, ang pagpasok sa anumang debate ay nangangailangan ng pagtanggap sa mga katotohanan ng pagpili, mga halaga at personal na responsibilidad. Gayunpaman, ang mga kadahilanang ito ay naroroon din sa pagpili ng kulay ng pintura para sa isang kwarto, gayon pa man halos hindi natin masabi na ang pagpili ng isang kulay ay isang *moral*pagpili. Kaya nga dapat mayroong iba pang mga pamantayan na dapat na naroroon para ang isang pagpipilian o panukala ay moral. -We all have preferences – from the merely personal (“I like ice cream”) to the socially preferable (“It is good to be on time”) to universal morality (“Thou shalt not murder”). +Mayroon kami lahat ng mga kagustuhan – mula sa pansariling lamang ("Gusto ko ng ice cream") sa mga mas gusto sa lipunan ("Mahusay na nasa oras") sa pang mundong na moralidad ("Huwag kang mamamatay"). -There is little point writing a book about personal preferences – and we can turn to Ann Landers for a discussion of socially preferable behaviour – here, then, we will focus on the possibility of *Universally Preferable Behaviour*. +Mayroong maliit na punto na nagsusulat ng isang libro na tungkol sa mga pansariling mga kagustuhan – at pwede naming buksan ang Ann Landers para sa isang usapin ng mas mahusay na pag-uugali ng sosyalan *pangbuong mundo na Pinagmumulan ng Pag-uugali*. -### Choice +### Ang Pagpili -If I accept your invitation to a dinner party, but find the conversation highly offensive, I can decide to get up and leave – and I can also choose to never accept another invitation from you. This capacity for escape and/or avoidance is an essential characteristic differentiating *aesthetics* from *ethics*. +At kung aking tatanggapin ang iyong paanyaya sa isang partido sa hapunan, ngunit masusumpungan ang pag-uusap na lubos na nakakasakit, pwede akong magpasiya na bumangon at umalis - at pwede rin akong pumili na huwag tumanggap ng isa pang imbitasyon mula sa iyo. Ang kapasidad na ito para sa pagtakas at /o pag-iwas ay isang mahalagang katangiang pagkakaiba*ahestetika*mula *sa etika*. -If, however, when I decide to leave your dinner party, you leap up and chain me to my chair, clearly I no longer have the free choice to leave. This is the moment at which your rudeness becomes overt aggression, and crosses the line from aesthetics to ethics. +Kung, gayunpaman, kapag nagpasya akong umalis sa iyong hapunan kasiyahan, ikaw ay lumumdag at tulungan sa aking upuan, malinaw na wala na akong libreng pagpili na umalis. Ang sandaling ito kung saan ay ang iyong pagka-asar at nagiging malawak sa pagsalakay, at tumatawid sa linya mula sa ahestetika patungo sa etika. -If, after vowing monogamy, I cheat on my wife, and she decides to leave me, I have certainly done her wrong, but the wrong that I have done by cheating would be very different from the wrong I would do if I lock her in the basement to prevent her from leaving. We would not generally consider a wife who shoots her husband for infidelity to be acting morally, but we would recognise the regrettable necessity if she had to use violence to escape from her imprisonment. In the first situation, the wife has the free choice and capacity to *leave* her husband, and thus violence would be an unjust response to the situation; in the second situation, her choice to leave her husband has been eliminated through imprisonment. Infidelity does not destroy a partner’s capacity to choose; locking her in the basement does. +Kung, pagkatapos ng bayad sa pakikipagrelasyon, ako ay manlilinlang sa aking asawa, at siya ay nagpasiya na iwanan ako, tiyak na ginawa ko ang kanyang mali, ngunit ang maling nagawa ko sa pamamagitan ng pagdaraya ay ibang-iba sa maling gagawin ko kung i-lock ko siya ang basement upang mapigilan siya mula sa pag-alis. Gagawin namin ang pangkaraniwang isaalang-alang ang isang asawa na pinapalaganap ng kanyang asawa para sa pagtataksil na kumilos sa kagandahang-asal, ngunit kikilalanin natin ang kahiya-hiyang pangangailangan kung kailangan niyang gumamit ng karahasan upang makatakas mula sa kanyang pagkabilanggo. Sa unang kalagayan, ang asawa ay may malayang pagpili at kakayahang *iwanan ang*kanyang asawa, at sa gayon ang karahasan ay magiging isang di-makatarungang tugon sa sitwasyon; sa pangalawang sitwasyon, ang kanyang pagpili na umalis sa kanyang asawa ay inalis sa pamamagitan ng pagka-kulong bilang parusa. Ang kawalan ng katapatan ay hindi nagwawasak ng kakayahan sa kanyang kapareha na pumili; pag-kandado sa kanyang sa silungan. -### Avoidance +### Ang pag-iwas -If you and I are both standing at the top of a cliff, and I turn to you and say, “Stand in front of me, so I can push you off the cliff,” what would your response be? If you do voluntarily stand in front of me, and I then push you off the cliff, this would more likely be considered a form of suicide on your part, rather than murder on my part. The reason for this is that you can very easily *avoid* being pushed off the cliff, simply by refusing to stand in front of me. +At kung ikaw at ako ay magkaparehong nakatayo sa tuktok ng isang talampas, at bumabalik ako sa iyo at nagsabing, "Tumayo ka sa harap ko, kaya kita itulak sa talampas," ano ang sasabihn mo sa akin? Kung ikaw ay nagkusang tumayo sa harap ko, at pagkatapos ay itulak kita mula sa talampas, malamang ito ay maituturing na isang paraan ng pagpapakamatay sa iyong bahagi, sa halip na pagpatay sa aking bahagi. Ang dahilan para sa mga ito ay pwede mabilis mong *maiwasan ang* na itinutulak sa bangin, sa pamamagitan lang ng pagtangging tumayo sa harapan ko. -Similarly, if I meet you in a bar, and say: “I want you to come back to my place, so I can tie you to the bed and starve you to death,” if you do in fact come back to my place, it is with the reasonable knowledge that your longevity will not be enhanced by your decision. On the other hand, if I slip a “date rape” drug into your drink, and you wake up tied to my bed, it is clear that there is little you could have done to avoid the situation. +Kagaya rin nito, kung magkita tayo sa isang bar, at sabihin: "Gusto kong bumalik ka sa aking lugar, kaya maitali kita sa kama at para mamatay ka sa kamatayan," at itoy kung gagawin mo talaga ang bumalik sa aking lugar, ito ay may makatwirang kaalaman na ang iyong kahabaan ng buhay ay hindi mapapahusay ng iyong desisyon. Sa kabilang dako, kung mapasama ko sa isang "petsa ng panghahalay" na gamot sa iyong inumin, at gumising ka na nakatali sa aking kama, maliwanag na may kaunti kang nagawa para maiwasan ang sitwasyon. -This question of *avoidance* is key to differentiating aesthetics from ethics. Aesthetics applies to situations that may be unpleasant, but which do not eliminate your capacity to choose. +Ang tanong na ito ng *pag-iwas* ay ang ating susi sa pagkakaiba-iba ng aesthetics mula sa etika. Nalalapat ang mga aesthetics sa mga sitwasyon na pwedeng hindi kanais-nais, ngunit hindi pinapawi ang iyong kapasidad na pumili. -#### Avoidance And Initiation +#### Ang Pag-iwas At Ang Pagsisimula -There is a particular issue with avoidance that will come up later in this book, which is worth clearing up here beforehand. +Mayroong isang partikular na isyu sa pag-iwas na darating mamaya sa librong ito, na kung saan ay nagkakahalaga ng pag-linis muna dito. -If I live on a high mountaintop five thousand kilometres away from you, and send you an e-mail telling you that if you ever walk in front of my house, I am going to shoot you, it is relatively easy for you to avoid this situation. My threat of force is certainly immoral, but questions would surely be raised if you immediately jumped on a plane, climbed my mountain and slowly strolled in front of my house. +Kung nakatira ako sa isang mataas na bundok na limang libong kilometro ang layo mula sa iyo, at ipadala sa iyo ang isang elektronikong sulat na nagsasabi na kung ikaw ay maglalakad sa harap ng aking bahay, kukubkubin kita, ito ay medyo madali para sa iyo at para maiwasan ang sitwasyon na ito. Ang aking banta ng lakas ay tiyak na imoral, pero ang mga tanong ay tiyak na itataas kung agad kang tumalon sa isang eroplano, umakyat sa aking bundok at dahan-dahan na umupo sa harapan ng aking bahay. -On the other hand, if you live on a dead-end street, and I tell you that if you take that street to get home, I will shoot you, your capacity to avoid this situation becomes significantly limited. You could certainly tunnel into your house, or jump over a bunch of backyard fences, but all of this would be considerably inconvenient. +Sa kabilang dako, kung ikaw ay nakatira sa isang patay na dulo ng kalye, at sasabihin ko sa iyo na kung dadalhin mo ang lansangan na iyon para umuwi, kukunan ako sa iyo, ang iyong kakayahan para maiwasan ang sitwasyong ito ay nagiging limitado. Pwede mong masiguro na tunnel sa iyong bahay, o tumalon sa paglipas ng isang grupo ng mga bakuran, ngunit ang lahat ng ito ay magiging lubhang hindi kaaya-aya. -In a similar manner, if a representative of organised crime comes to my house and threatens to burn it down if I do not pay regular protection money, I can avoid that specific threat by moving to another continent, but that would seem like a rather unjust way to deal with the situation, since I must now initiate action in order to avoid the threat. +Sa kaparehong paraan, kung ang isang kinatawan ng organisadong krimen ay dumarating sa aking bahay at nagbabanta para sunugin ito kung hindi ako nagbabayad ng regular na proteksyon ng pera, pwede kong maiwasan ang partikular na pagbabanta sa pamamagitan ng paglipat sa ibang kontinente, ngunit parang isang hindi tama ang paraan para harapin ang sitwasyon, dahil kailangan ko ngayon simulan ang pagkilos upang maiwasan ang pagbabanta. -For the moment, we can assume that *any* threat of the initiation of violence is immoral, but the question of avoidance – particularly the *degree* of avoidance required – is also important. In general, the more that a threat interferes with the normal course of daily actions, the more egregious it is. If I have to fly to another continent in order to walk in front of your house, that is scarcely an everyday activity. If I am threatened with violence for walking down the only road towards my own home, that is a far worse intrusion upon my liberties. If I have to take specific and unprecedented action to trigger a threat, that is one thing – if I trigger the threat through normal everyday activities, that is quite another. Telling you I will slap you if you stand on your head on the dark side of the moon is scarcely a threat – telling you I will slap you if you *breathe* is. +Sa mga sandaling ito, pwede nating isipin iyan *alinmang* ang panganib ng pagsisimula ng karahasan ay imoral, ngunit ang tanong sa pag-iwas – lalo na ang *grado* ay Mahalaga ang pag-iwas – mahalaga din. Sa pangkabuuan, an higit pang mga banta ay nakakasagabal sa normal na kurso ng mga pang-araw-araw na aksyon, mas nakakasagabal ito. Kung kailangan kong lumipad patungo sa ibang kontinente para lumakad sa harap ng iyong bahay, halos walang araw na aktibidad. Kung ako ay pagbantaan na karahasan sa paglakad sa tanging kalsada patungo sa sarili kong tahanan, iyon ay isang mas malubhang panghihimasok sa aking kalayaan. At kung kailangan kong gumawa ng tukoy at walang kapararakan na pag-aksyon para mag-gatilyo ng isang pagbabanta, iyon ay isang bagay - kung ako ay nagpapalit ng pagbabanta sa pamamagitan ng normal na pang-araw-araw na gawain, iyon ay isa pa. Sinasabi sa sarili mo na sasaktan kita kapag tumayo ka sa iyong ulo sa madilim na bahagi ng buwan ay bahagyang banta - na nagsasabi sa iyo na sasaktan kita kung ikaw *huminga* ay. -### Ethics, Aesthetics, And Avoidability +### Ang Etika, Ahestetika, at Ang Pag-iwas -Let’s say that you and I agree to meet at a certain location at six o’clock sharp – but then I show up half an hour late. What would your reaction be? At first, you may be a little annoyed. If I tell you that I was delayed because I stopped to give a dying man CPR and saved his life, your annoyance would likely be replaced with admiration. On the other hand, if I tell you that I am late because I was playing a video game, your annoyance would probably increase. A dying man’s need for CPR is unexpected, and therefore pretty much unavoidable – continuing to play a video game is easily avoidable, and clearly shows a lack of consideration for you. +Sabihin natin na ikaw at ako ay pumapayag na makatagpo sa isang sigurado na lokasyon sa alas-otso ng matalim - ngunit pagkatapos ay magpapakita ako ng kalahating oras na huli. Ano ang gagawin mong reaksyon? Sa simula, ikaw ay tila isang maliit na pag-kainis. Kung sasabihin ko naman sa iyo na ako ay naantala dahil tumigil ako upang bigyan ang isang namamatay na taong CPR at mailigtas ang kanyang buhay, malamang na mapapalitan ka ng paghanga. Sa kabilang dako, kung sasabihin ko sa iyo na huli na ako dahil naglalaro ako ng isang video game, ang iyong pagkayamot ay pwedeng madagdagan. Ang kailangan ng unti-unting nmamatay na tao para sa CPR ay hindi inaasahan, at samakatuwid ay medyo hindi maiiwasan - ang patuloy na pag-play ng isang video game ay madaling maiiwasan, at malinaw na nagpapakita ng kakulangan ng pagsasaalang-alang para sa iyo. -It is this capacity to *avoid* situations that forms a central root of ethical judgements A woman raped by a random intruder in her own home is undoubtedly the complete victim of a terrible crime. A woman who gets raped after getting blind drunk at a frat party and dancing naked on a tabletop presents a more complicated case. Clearly the rape, once under way, cannot be avoided, since it is being violently inflicted – however, situations which increase the likelihood of rape can be avoided. +Ito ang kapasidad na *maiwasan* mga sitwasyon na nagbubuo sa isang sentral na ugat ng mga etikal na hatol Ang isang babae na pinagsaluhan ng isang random na nanghihimasok sa kanyang sariling tahanan ay walang alinlangan ang kumpletong biktima ng isang karumaldumal na krimen. Ang isang babae na nahalay at pagkatapos na mabulag sa isang pagdiriwang ng isang samahan at nagsasayaw ng hubad sa isang ibabaw ng mesa ay nagtatanghal ng isang mas kumplikadong kaso. Malinaw na ang panghahalay, ay isang beses sa ilalim ng paraan, ay hindi pwedeng iwasan, dahil ito ay marahas na pahihirapan - gayunpaman, ang mga sitwasyon na dagdagan ang posibilidad ng panghahalay ay pwede rin iwasan. -If someone breaks into my house and takes my wallet at gunpoint, I have every right to be outraged. If, however, I leave my wallet sitting on a park bench for a week, do I have the same right to be outraged when I return to find it gone? Instinctively we feel that this would seem to be less justified. +Kung ang isang tao ay pumasok sa aking bahay at kinuha ang aking pitaka sa may baril, mayroon akong lahat ng karapatang magalit. Kung, sa gayunman, iiwan ko ang aking pitaka na nakalagay sa isang bangko sa parke sa loob ng isang linggo, mayroon ba akong parehong karapatan na mapasuko kapag bumalik ako upang makita na wala na ito? Nang nating naramdaman na tila ito ay hindi gaanong makatwiran. -Clearly, this question of avoidance is central to our moral evaluation of cause and effect. Illnesses that strike without warning, and which cannot be prevented, frighten us far more than those that we can avoid. We can minimise the chances of getting lung cancer by refraining from smoking, just as we can help prevent skin cancer by using sunscreen, and avoid broken bones by eschewing extreme sports. Similarly, we can do much to avoid crime through some fairly simple habits, such as choosing moral companions, avoiding locales and situations where crime is more probable, refraining from substance abuse and so on. +Malinaw, na ang tanong na ito ng pag-iwas ay mahalaga sa ating moral na pagsusuri sa sanhi at epekto. Ang mga sakit na humahagupit nang walang babala, at kung saan ay hindi mapigilan, ay matakot sa amin ng higit pa sa mga maiiwasan namin. Pwede naman naming paliitin ang mga pagkakataon na makapulot ng kanser sa baga sa pamamagitan ng pag-iwas sa paninigarilyo, tulad ng pwede kaming makatulong na maiwasan ang kanser sa balat sa pamamagitan ng paggamit ng proteksyon laban sa araw, at maiwasan ang sirang mga buto sa pamamagitan ng eschewing matinding mga palaro. Sa kapareho na paraan, marami pa tayong pwedeng gawin para makaiwas sa krimen sa pamamagitan ng ilang medyo simpleng mga gawi, tulad ng pagpili ng mga kasamang moral, pag-iwas sa mga lokal at sitwasyon kung saan ang krimen ay mas malamang, pag-iwas sa pang-aabuso sa droga at iba pa. -There is a phenomenon known as “death by cop,” wherein suicidal people provoke an altercation with the police, then pretend to reach for a gun in order to get shot. This is an extreme example of pursuing situations where “victimisation” is almost guaranteed. This can also occur in domestic situations, wherein a wife will verbally attack a drunken husband, knowing perfectly well that alcohol inflames his violent temper. In these situations, we can have some sympathy for the man whose wallet is stolen in the park, or the woman who is attacked at the frat party, or the wife who is beaten by her husband – but at the same time, we would have some significant questions regarding their role or complicity in the wrongs they have suffered. To be just, we must differentiate between a man whose wallet is stolen at gunpoint, and a man who leaves his wallet lying around in a public place. Both men have had their wallets stolen, to be sure, but it would scarcely seem reasonable to hold them equally accountable. +May isang nakakapanindig balahibo na nakilala bilang "kamatayan ng pulis," kung saan ang mga tao ng paniwala ay nagpapahiwatig ng isang pag-iisip sa pulisya, pagkatapos ay nagpapanggap na makakakuha ng isang baril upang mabaril. At ito ay isang matinding halimbawa ng paghabol ng mga sitwasyon kung saan ang "biktima" ay halos garantisado. Ito rin ay pwedeng mangyari sa mga katulong na sitwasyon, kung saan ang isang asawa ay nagsalita nang lihim sa isang lasing na asawa, alam na lubos na ang alkohol ay nagpapalabas ng kanyang marahas na kainitan. Sa mga ganitong sitwasyon, pwede kaming magkaroon ng simpatiya para sa lalaki na ang pitaka ay ninakaw sa parke, o ang babae na sinalakay sa kasiayahan ng samahan, o ang asawa na pinukpok ng kanyang asawa - ngunit sa parehong oras, kami ay may ilang makabuluhang mga katanungan tungkol sa kanilang papel o pakikipagsabwatan sa mga kamalian na naranasan nila. Para upang maging makatarungan, dapat nating ibahin sa pagitan ng isang lalaki na ang pitaka ay ninakaw sa may baril, at isang tao na nag-iiwan ng kanyang pitaka na nakahiga sa isang pampublikong lugar. Ang dalawang parehong mga lalaki ay nagkaroon ng kanilang mga wallet ninakaw, upang matsiguro, ngunit ito ay medyo tila makatwirang parag hawakan ang mga ito pantay pananagutan. -Can the UPB framework help us understand, classify and extend these moral standards? +Matutulungan nga ba tayo ng balangkas ng UPB na maunawaan, i-uri at palawigin ang mga pamantayang moral na ito? -[^9]: Please note that the examples below are not proofs, but rather situations that a valid ethical theory should be able to encompass and explain. We will get to the actual proofs shortly. \ No newline at end of file +[^9]: Laging pakitandaan na ang mga halimbawa sa ibaba ay hindi mga tunay nakatibayan, ngunit sa halip na mga sitwasyon na ang isang wastong teyorya ng etika ay dapat na mapalitan at maipaliwanag. Tayao ay makakakuha ng aktwal na mga patunay sa ilang sandali. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md index 92afe9afa..a1273100d 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md @@ -1,49 +1,49 @@ -## Initiation +## 引发 -A reasonable moral theory should be able to explain all of the above universal standards, just as a reasonable theory of physics should be able to explain how a man can unconsciously calculate the arc of a thrown baseball, and catch it. +合理的道德理论应该能够解释以上所有的普遍标准，正如一个合理的物理学理论应该能够解释一个人如何无意识地计算投掷棒球的弧线，并抓住它一样。 -If the framework of UPB can explain the above, then it will certainly have passed at least the “common sense” test. +如果UPB框架可以解释以上，那么它肯定有过至少“常识”测试。 -This does not mean that some surprising – even shocking – conclusions may not result from our moral theory, but at least we shall have passed the first hurdle of explaining the obvious, before analysing that which is far from obvious. +这并不意味着我们的道德理论可能不会产生一些令人惊讶，甚至令人震惊的结论，但至少在分析那些不明显的分析之前，我们将通过解释明显的第一个障碍。 -With that in mind, let us turn to the question of *initiation*. +考虑到这一点，让我们谈谈启动的问题。 -A surgeon can “stab” you with a scalpel, but we can easily understand that his action is very different from a mugger who stabs you with a knife. +外科医生可以用手术刀“刺”你，但我们可以很容易地理解他的行为与用刀刺伤你的抢劫犯非常不同。 -This difference can be understood through a further analysis of *initiation*. +通过对启动的进一步分析可以理解这种差异。 -If you get cancer, you may ask a surgeon to operate on you. The reason that the surgeon’s “stab” is not immoral is that the cancer “initiated” an attack upon your life and health. The surgeon is acting as a “surrogate self-defence agent,” just like a man who shoots a mugger who is attacking you. You have also given your consent to the surgeon, and bound his behaviour by a specific contract. +如果你得了癌症，你可以叫外科医生给你做手术。外科医生的“刺”并不是不道德的，原因是癌症“发起”了对你的生命和健康的攻击。外科医生扮演着“代理自卫代理人”的角色，就像一个男人射杀了一个攻击你的凶手。你也已经同意了外科医生，并通过特定的合同来约束他的行为。 -The mugger who stabs you, however, is initiating an attack upon your life and health, which is why his attack is the moral *opposite* of the surgeon’s efforts. +然而，刺伤你的凶手正在对你的生命和健康发起攻击，这就是他的攻击与外科医生努力相反的原因。 -If I am a chronic and long-time smoker, I have participated in the chain of events that lead to my lung cancer. By initiating and maintaining the habit of smoking, I have set into motion a chain of causality that can result in a life-threatening affliction. It is certainly possible for me to get lung cancer without smoking – or smoke without getting lung cancer – but I certainly have affected the odds. +如果我是一个长期抽烟的人，我就参与了导致我肺癌的一系列事件。通过倡导和保持吸烟的习惯，我开始了一连串的因果关系，可能导致危及生命的痛苦。对我而言，肺癌肯定是可以不吸烟的 - 或者没有肺癌的烟雾 - 但我肯定已经影响了这种可能性。 -Similarly, it is possible for me to leave my wallet on a park bench for a week, return and find it still sitting there, but by leaving it there for such a long time, I certainly have affected the odds of it being gone. +同样地，我有可能把我的钱包放在公园的长椅上呆了一个星期，回来后发现它仍然坐在那里，但是在那里呆了很长时间，我肯定已经影响了它的消失几率。 -On the other hand, if I stay home every night, I am not exactly courting crime, and so if a maniac invades my home and robs me blind, I cannot be reasonably blamed for any causal role I have played in the incident. +另一方面，如果我每天晚上都呆在家里，我并不是完全追求犯罪，所以如果一个疯子侵入我的家，并且让我失明，我不能因为我在事件中扮演的任何因果角色而受到指责。 -### The Non-Aggression Principle (NAP) +### 非侵犯原则（NAP） -A moral rule is often proposed called the *non-aggression principle*, or NAP. It is also called being a “porcupine pacifist,” insofar as a porcupine only uses “force” in self-defence The NAP is basically the proposition that “the initiation of the use of force is morally wrong.” Or, to put it more in the terms of our conversation: “The non-initiation of force is universally preferable”. +道德法则常被称为不侵犯原则，或 NAP。它也被称为是一个“豪猪的和平主义者”，只要一只豪猪用“力”自卫午睡基本上是主张“使用武力的起始是不道德的”。或者，把它放在我们的谈话：“非暴力是普遍较好“。 -When we analyse a principle such as the NAP, there are really only seven possibilities: three in the negative, three in the positive, and one neutral: +当我们分析一个原理时，比如 NAP，实际上只有七种可能性：三在负，三在正，一中性： -- The initiation of the use of force is always morally wrong. -- The initiation of the use of force is sometimes morally wrong. -- The initiation of the use of force is never morally wrong. -- The initiation of the use of force has no moral content. -- The initiation of the use of force is never morally right. -- The initiation of the use of force is sometimes morally right. -- The initiation of the use of force is always morally right. +- 开始使用武力在道德上始终是错误的。 +- 开始使用武力有时在道德上是错误的。 +- 开始使用武力在道德上从来不是错误的。 +- 开始使用武力没有道德内容。 +- 开始使用武力在道德上是不对的。 +- 开始使用武力有时在道德上是正确的。 +- 开始使用武力总是道德上正确的。 -As we have seen above, however, UPB is an “all or nothing” framework. If an action is *universally preferable*, then it cannot be limited by individual, geography, time etc. If it is wrong to murder in Algiers, then it is also wrong to murder in Belgium, the United States, at the North Pole and on the moon. If it is wrong to murder yesterday, then it cannot be right to murder tomorrow. If it is wrong for Bob to murder, then it must also be wrong for Doug to murder. +然而，正如我们上面所看到的，UPB是一个“全部或全部”的框架。如果行动是普遍可取的，那么它不能受个人，地理，时间等因素的限制。如果在阿尔及尔谋杀是错误的，那么在比利时，美国，北极和月亮也是错误的。如果昨天谋杀是不对的，那么明天谋杀是不对的。如果Bob谋杀是不对的，那么Doug谋杀也是错误的。 -Uniting the NAP with UPB, thus allows us to whittle these seven statements down to three: +结合NAP与UPB，从而使我们这七个陈述缩减为三： -1. It is universally preferable to initiate the use of force. -2. It is universally preferable to not initiate the use of force. -3. The initiation of the use of force is not subject to universal preferences. +1. 开始使用武力是普遍优先的。 +2. 最好不要开始使用武力。 +3. 开始使用武力不受普遍偏好的限制。 -This is the natural result of applying the requirement of rational consistency to ethical propositions. A rational theory cannot validly propose that opposite results can occur from the same circumstances. A scientific theory cannot argue that one rock must fall down, but another rock must fall up. Einstein did not argue that E=MC^2^ on a Thursday, but that E=MC^3^ on a Friday, or on Mars, or during a blue moon. The law of conservation – that matter can be neither created nor destroyed – does not hold true only when you really, really want it to, or if you pay a guy to make it so, or when a black cat crosses your path. The laws of physics are not subject to time, geography, opinion or acts of Congress. This consistency must also be required for systems of ethics, or UPB, and we will subject generally accepted moral theories to this rigour in Part Two, in a few pages. +这是将合理一致性的要求应用于道德命题的自然结果。理性的理论不能有效地提出在相同的情况下会出现相反的结果。一个科学理论不能说一个摇滚必须倒下，但另一个摇滚必须掉下来。爱因斯坦在星期四没有争辩说E=MC^2^，但星期五，火星或蓝月亮时E=MC^3^。保护法则 - 既不能创造也不能破坏物质 - 只有当你真正想要的时候，或者如果你付钱让人这么做，或者当一只黑猫超越你的道路，这种规律才会成立。物理定律不受时间，地理，意见或国会行为的约束。伦理体系或UPB也必须要求这种一致性，我们将在第二部分几页中将公认的道德理论置于严谨的层面。 -However, since we are dealing with the question of *consistency*, it is well worth taking the time to deal with our capacity for *inconsistency*. \ No newline at end of file +然而，由于我们正在处理一致性问题，因此很值得花时间来处理我们的不一致性。 \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch08_lifeboat.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch08_lifeboat.md index 954509536..becf13fa6 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch08_lifeboat.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch08_lifeboat.md @@ -1,73 +1,73 @@ -## Lifeboat Scenarios +## Ang mga senaryo sa Lifeboat -The fact that UPB only validates logically consistent moral theories does not mean that there can be no conceivable circumstances under which we may choose to act *against* the tenets of such a theory. +Ang katotohanan na ang UPB ay nagpapatunay lamang ng lohikal na hindi nag-iibang mga teoryang moral ay hindi nangangahulugan na wala ng likhang isip na sirkumstansya kung saan pipiliin natin na kumilos *laban* sa simulain ng gayung teorya. -For instance, if we accept the universal validity of property rights, smashing a window and jumping into someone’s apartment without permission would be a violation of his property rights. However, if we were hanging off a flagpole outside an apartment window, and about to fall to our deaths, few of us would decline to kick in the window and jump to safety for the sake of obeying an abstract principle. +Halimbawa, kung tatanggapin natin ang unibersal na katuparan ng mga karapatan sa pag-aari, ang pagbasag ng tao sa bintana at paglukso sa isang kuwarto nang walang pahintulot ay isang paglabag sa kanyang mga karapatan sa pag-aari. Gayunpaman, kung nakabitin kami sa isang tagdan ng bandila sa labas ng bintana ng kuwarto, at tungkol sa mahulog sa aming kamatayan, ilan sa amin ay tanggihan upang sipain sa bintana at tumalon sa kaligtasan para sa pagsunod sa isang mahirap unawaing prinsipyo. -In the real world, it would take a staggeringly callous person to press charges against a man who destroyed a window in order to save his life – just as it would take a staggeringly irresponsible man to refuse to pay restitution for said window. The principle of “avoidability” is central here – a man hanging off a flagpole has little choice about kicking in a window. A man breaking into your house to steal things clearly has the capacity to avoid invading your property – he is not cornered, but is rather the *initiator* of the aggression. This is similar to the difference between the woman whose man cheats on her, versus the woman whose man locks her in the basement. +A totoong daigdig, kakailanganin ng taong tumitigas ang isang taong magpaparatang ng kaso laban sa isang taong nagwasak ng isang bintana upang mailigtas ang kanyang buhay - tulad ng kakailanganin ng isang di-mapagkakatiwalaang tao na tumangging bayaran ang pagbabayad ng paninda para sa nasabing bintana. Ang alituntunin ng "maiiwasan" ay gitnang dito - ang taong nakabitin sa isang tagdan ng bandila ay may maliit na pagpipilian tungkol sa pagsipa sa isang bintana. Ang isang tao na sumisira sa iyong bahay upang magnakaw ng mga bagay ay malinaw na may kakayahang maiwasan ang panghihimasok sa iyong ari-arian - hindi siya nababahala, ngunit sa halip ay ang *tagasimula* ng pagsalakay. Ito ay katulad ng pagkakaiba sa pagitan ng babae na may taong may manluko sa kanya, kumpara sa babae na ang lalaki ay nakakandado sa kanya sa silong. -This is not to say that breaking the window to save your life is not wrong. It is, but it is a wrong that almost all of us would choose to commit rather than die. If I were on the verge of starving to death, I would steal an apple. This does not mean that it is *right* for me to steal the apple – it just means that I would do it – and must justly accept the consequences of my theft.[^10] +Hindi ito dapat sabihin na ang pagsira sa bintana upang iligtas ang iyong buhay ay hindi mali. Ito ay, dahil ito ay isang mali na halos lahat sa atin ay pipili na mangako kaysa sa mamatay. Kung ako ay nasa gilid ng kamatayan dahil sa gutom, nais kong magnakaw ng isang mansanas. Ito ay hindi nangangahulugan na ito ay * tama* para sa akin ang nakawin ang mansanas -ito ay nangangahulugan lamang ginawa ko ito - at kailangang tangapin na makatarungan ang mga kahihinatnan ng aking pagnanakaw.[^10] -### Grey Areas +### Ang Lugar na Kulay Abo -The fact that certain “grey areas” exist in the realm of ethics has often been used as a justification for rank relativism. Since on occasion some things remain unclear (e.g. who initiated the use of violence), and since it is impossible to define objective and exact rules for every conceivable situation, the conclusion is often drawn that nothing can *ever* be known for certain, and that no objective rules exist for *any* situation. +Katunayan ang ilang mga " lugar na kulay abo" na umiiral sa larangan ng etika ay kadalasang ginagamit bilang isang pagbibigay-katwiran para sa ranggo relatibismo. Dahil kung minsan may pagkakataon ang ilang mga bagay ay nananatiling hindi maliwanag (hal. Kung sino ang nagpasimula ng paggamit ng karahasan), at dahil imposibleng tukuyin ang layunin at eksaktong patakaran sa bawat maaring tangapin, ang konklusyon ay madalas na iguguhit na walang *kailanman* pwedi ring maging kilala para sa tiyak, at walang mga layunin na tuntunin na umiiral para sa *anumang* sitwasyon. -This is false. +Ito ay Hindi Totoo. -All reasonable people recognise that biology is a valid science, despite the fact that some animals are born with “one-off” mutations. The fact that a dog can be born with five legs does not mean that “canine” becomes a completely subjective category. The fact that certain species of insects are challenging to differentiate does not mean that there is no difference between a beetle and a whale. +Ang lahat ng tao ay maykatuwirang kilalanin na ang agham buhay ay isang wastong agham, sa kabila ng katotohanan na ang ilang mga hayop ay ipinanganak na may "isa-isa" na pagbago. Ann katunayan na ang isang aso ay maaaring ipinanganak na may limang binti ay hindi nangangahulugan na ang "aso" ay magiging isang ganap na klase ng paksa. Ang katotohanan na ang ilang mga species ng insekto ay ang mapaghamong pagkakaiba ay hindi nangangahulugan na walang pagkakaiba sa pagitan ng isang salaginto at isang balyena. -For some perverse reason, intellectuals in particular take great joy in the wanton destruction of ethical, normative and rational standards. This could be because intellectuals have so often been paid by corrupt classes of individuals such as politicians, priests and kings – or it could be that a man often becomes an intellectual in order to create justifications for his own immoral behaviour. Whatever the reason, most modern thinkers have become a species of “anti-thinker,” which is very odd. It would be equivalent to there being an enormous class of “biologists” who spent their entire lives arguing that the science of biology was impossible. If the science of biology is impossible, it scarcely makes sense to become a biologist, any more than an atheist should fight tooth and nail to become a priest. +Para sa iba pang tiwaling dahilan, ang mga hindi tugma at natatangi ay lubos na nagagalak sa walang pakundangang pagkawasak ng mga etikal, normatibo at makatwirang mga pamantayan. Maaaring ito dahil ang mga hindi tugma ay madalas na binabayaran ang mga uri ng tiwali at mga makasarili tulad ng mga pulitiko, mga pari at mga hari - o maaaring ang isang tao ay madalas na maging hindi tugma upang lumikha ng mga katwiran para sa kanyang sariling imoral na pag-uugali. Anuman ang dahilan, ang karamihan sa mga makabagong mag isip ay naging isang uri ng "salungat mag isip," na kung saan ay napaka kakaiba. Katumbas ito sa pagiging isang napakalaking uri ng "mga dalubbuhay" na gumastos ng kanilang buong buhay na magtalo na ang agham ay aghambuhay ay imposible. Kung imposible ang agham ng aghambuhay, halos hindi makatuwiran na maging isang dalubbuhay, anuman ang dapat na labanan ng isang ateyista ang ngipin at kuko upang maging isang pari. -### Shades Of Grey +### Sa Lilim Ng Kulay Abo -In the realm of “grey areas,” there are really only three possibilities. +Sa larangan ng "lugar na kulay abo," talagang may tatlong posibilidad lamang. -1. There are no such things as grey areas. -2. Certain grey areas do exist. -3. All knowledge is a grey area. +1. Walang mga bagay na tulad ng kulay-abo sa mga lugar. +2. Ang kulay-abo ay umiiral sa ibang lugar. +3. Ang lahat ng lugar ay may kaalaman sa kulay abo. -Clearly, option one can be easily discarded. Option three is also fairly easy to discard. The statement “all knowledge is a grey area” is a self-detonating proposition, as we have seen above, in the same way that “all statements are lies” also self-detonates. +Maliwanag, ang isang pagpipilian ay madaling maitapon. Ang pagpipilian na tatlo ay mas madali upang itapon. Ang pahayag na "ang lahat ng kaalaman ay isang lugar na kulay-abo" ay isang panukala sa sarili, katulad ng nakita natin sa itaas, at ang sa parehong paraan na yan "lahat ng mga pahayag ay kasinungalingan" ay nagpapalaya din sa sarili. -Thus we must go with option two, which is that certain grey areas do exist, and we know that they are grey relative to the areas that are not grey Oxygen exists in space, and also underwater, but not in a form or quantity that human beings can consume. The *degree* of oxygenation is a grey area, i.e. “less versus more”; the question of whether or not human beings can breathe water is surely black and white. +Kaya dapat pumunta kami sa pagpipilian na dalawa, na kung saan ay may mga umiiral na kulay-abo na lugar, at alam namin na ang mga ito ay kulay-abo na kamag-anak sa mga lugar na hindi kulay-abo hangin umiiral sa kalawakan, at din sa ilalim ng tubig, ngunit hindi sa isang anyo o dami na tao ang mga tao'y maaaring gumamit. Ang *antas ng oxygenation ay isang kulay-abo na lugar, ibig sabihin "mas mababa kumpara sa higit pa"; ang tanong ng kung o hindi ang mga tao ay maaaring huminga ng tubig ay tiyak na itim at puti.

-A scientist captured by cannibals may pretend to be a witch-doctor in order to escape – this does not mean that we must dismiss the scientific method as entirely invalid. +Ang isang dalub-agham na nakuha ng mga kanibals ay maaaring magpanggap na isang bruha-manggagamot upang makatakas - hindi ito nangangahulugan na dapat nating bale-walain ang pang-agham na pamamaraan bilang lubos na hindi wasto. -Similarly, there can be extreme situations wherein we may choose to commit immoral actions, but such situations do not invalidate the science of morality, any more than occasional mutations invalidate the science of biology. In fact, the science of biology is greatly advanced through the acceptance and examination of mutations – and similarly, the science of ethics is only strengthened through an examination of “lifeboat scenarios,” as long as such an examination is not pursued obsessively. +Katulad sa paraan, maaaring magkaroon ng matinding kalagayan kung saan maaari nating piliin na gumawa ng imoral na mga pagkilos, pero ang mga sitwasyong iyon ay hindi nagpawalang-bisa sa agham ng moralidad, anuman ang paminsan-minsang mutasyon na nagpawalang-bisa sa agham ng aghambuhay. Sa katunayan, ang agham ng aghambuhay ay lubhang mas una sa pagbago sa pamamagitan ng pagtanggap at pagsusuri - at katulad nito, ang agham ng etika ay pinatitibay lamang sa pamamagitan ng pagsusuri ng "mga sitwasyon ng segundo," hangga't ang eksaminasyon ay hindi hinuhubaran nang obsessively. -### Universality And Exceptions +### Pang-Pamantasan At Mga Pagbubukod -Before we start using our framework of Universally Preferable Behaviour to examine some commonly held ethical beliefs, we must deal with the question of “exceptions.” +Bago tayo magsimula sa paggamit ng ating balangkas ng Higit Pa sa Pinagmumulan ng Pag-uugali upang masuri ang ilang karaniwang mga etikal na paniniwala, kailangan nating harapin ang tanong ng "mga pagbubukod." -Using the above “lifeboat scenarios,” the conclusion is often drawn that “the good” is simply *that which is “good” for an individual man’s life*. +Gamitin ang nasa itaas "mga pangyayari sa buhaybangka," ang katapusan ay madalas na iginuhit na "ang mabuti"ay simpleng *na ito ay"mabuti" para sa buhay ng isang nag iisang tao*. -In ethical arguments, if I am asked whether I would steal an apple rather than starve to death – and I say “yes” – the following argument is inevitably made: +Sa tamang mga kaso, kung ako ay tatanongin kung gusto ko magnakaw ng isang mansanas kaysa sa mamatay sa gutom -ang sasabihin ko ay "oo" - ang sumusunod na kaso ay hindi magagawang maiiwasan: -1. Everyone would rather steal an apple than starve to death. -2. Thus everyone universally prefers stealing apples to death by starvation. -3. Thus it is *universally preferable* to steal apples rather than starve to death. -4. Thus survival is universally preferable to property rights. -5. Thus what is good for the individual is the ultimate moral standard. +1. Lahat sila ay mas gustong magnakaw ng isang mansanas kaysa mamatay sa gutom. +2. Kaya silang lahat ay mas pinili ang magnakaw ng mansanas kesa mamatay sa pamamagitan ng gutom. +3. Samakatuwid ito ay *lalong kanais nais sa buong mundo* upang magnakaw ng mga mansanas kaysa mamatay sa gutom. +4. Kaya ang kaligtasan ay lalong kanais nais sa buong mundo sa karapatan sa pag-aari. +5. Kaya ano ang mas mabuti para sa sarili ay ang panghuli moral na pamantayan. -This has been used as the basis for a number of ethical theories and approaches, from Nietzsche to Rand. The preference of each individual for survival is translated into ethical theories that place the survival of the individual at their centre.[^11] +Ito ay ginagamit bilang batayan para sa maraming mga wasto na palagay at pamamaraan, mula sa Nietzsche hanggang Rand. Ang kagustuhan ng bawat isa para sa kaligtasan ay isinalin sa etikal na mga kuro kuro na naglalagay ng kaligtasan ng isa sa kanilang lunsod.[^11] -This kind of “biological hedonism” may be a description of the “drive to survive,” but it is only correct insofar as it describes what people actually *do*, not what they *should* do. +Ang ganitong uri ng "byolohiko hedonism" ay maaaring mag salarawan ng "biyahe ng mabuhay," ngunit ito lamang ang tama kung ito ay naglalarawan kung ano ang mga tunay na tao *gawin*, hindi kung ano sila *dapat* gawin. -It also introduces a completely unscientific subjectivism to the question of morality. For instance, if it is morally permissible to steal food when you are starving, how much food can you steal? How hungry do you have to be? Can you steal food that is not nutritious? How nutritious does the food have to be in order to justify stealing it? How long after stealing one meal are you allowed to steal another meal? Are you allowed to steal meals rather than look for work or appeal to charity? +Ito rin ay Ipinakikilala rin para ganap na hindi siyentipikong paksa sa tanong ng moralidad. Halimbawa, kung sa kagandahang asal ay pinapayagan na magnakaw ng pagkain kapag ikaw ay gutom, gaano karami na pagkain ang maaari mong manakaw? Paano kong na gugutom kana? Kaya mong magnakaw ng pagkaing yan na hindi masustansiya? Paano magpagpapalusog ang pagkain upang mabigyang katuwiran ang pagnanakaw nito? Gaano katagal matapos magnakaw ng isang pagkain ikaw ay pinapayagan magnakaw ng isa pang pagkain? Ikaw ba ay pinapayagang magnakaw ng pagkain sa halip na maghanap ng trabaho o manawagan sa kawanggawa? -Also, if I can make more money as a hit man than a shopkeeper, should I not pursue violence as a career? It certainly enhances *my* survival... and so on and so on. +Gayundin, kung kaya kong makagawa ng maraming pera bilang isang hitman kaysa sa isang nagtitinda, hindi ko dapat ituloy ang karahasan bilang isang karera? Ito ay tiyak na pinapahusay *sa akin* kaligtasan ng buhay... at iba pa. -As we can see, the introduction of “what is good for man in the abstract – or what most people do – is what is universally preferable” destroys the very concept of morality as a logically consistent theory, and substitutes mere biological drives as justifications for behaviour. It is an explanation of behaviour, not a proposed moral theory. +Tulad ng makikita natin, ang pagpapakilala ng "ano ang mabuti para sa tao na mahirap unawain - o ano ang karamaihang ginagawa ng tao - ay higit na mas mabuti sa lahat" wasakin ang mismong konsepto ng kabutihang asal bilang isang lohikal na kuro kuro, at pinalitan lamang ang byolohiko na mga biyahe bilang mga katarungan para sa pag-uugali. Ito ay pinapaliwanag sa pag-uugali, hindi iminungkahing ang asal sa kuro kuro. -### The Purpose And The Dangers +### Ang Layunin At Ang Mga Panganib -With your patient indulgence, one final question needs to be addressed before we plunge into a definition and test how various moral propositions fit into the UPB framework. Since the hardest work lies ahead, we should pause for a moment and remind ourselves why we are putting ourselves through all this rigour and difficulty. +Sa iyong pasensya na pagpapakasakit, isang panghuli na tanong na kailangang matugunan bago kami tumalon sa kahulugan ng pagsusulit at kung paano magkasya ang iba't ibang mga panukalang balangkas ng asal sa UPB. Dahil ang pinakamahirap na gawain aykasinungalingang nauuna, dapat kaming tumigil sa ilang sandali at paalalahanan ang ating sarili bakit natin nilalagay sa ating sarili ang lahat ng hirap at kahirapan na ito. -In other words, before we plunge on, it is well worth asking the question: “Why bother?” +Sa ibang salita, bago kami tumalon sa, ito ay mabuti at karapatdapat na mag tanong ang tanong: "Bakit abala?" -Why bother with defining ethical theories? Surely good people don’t need them, and bad people don’t consult them. People will do what they prefer, and just make up justifications as needed after the fact – why *bother* lecturing people about morality? +Bakit abala sa pagtukoy sa mga tamang kuro kuro? Sigurado ang mabuting tao ay hindi na sila kailangan, at ang masamang tao ay hindi kumukunsolta sa kanila. Ang tao ay gagawin kung ano ang gusto nila, at gumawa lamang ng mga katwiran kung kinakailangan pagkatapos ng katotohanan - bakit *abala* ituro sa mga tao tungkol sa kagandahang asal? -Of course, the danger always exists that an immoral person will attack you for his own hedonistic purposes. It could also be the case that, despite clean and healthy living, you may be struck down by cancer before your time – the former does not make the science of morality irrelevant, any more than the latter makes the sciences of medicine, nutrition and exercise irrelevant. One demonstrable effect of a rational science of morality must be to reduce your chances of *suffering* immoral actions such as theft, murder and rape – and it is by this criterion that we shall also judge the moral rules proposed in Part Three of this book. +Siyempre pa, ang panganib ay laging umiiral na ang malaswa na tao ay aatake sa iyo para sa kanyang pansariling hedonistikong layunin. Maaaring ito rin ang kaso na, sa kabila ng malinis at maayos na buhay, maaari kang masaktan sa pamamagitan ng malubhang sakit bago ang iyong oras - ang dating ay hindi gumagawa ng agham ng magandang asal ay hindi nauugnay, higit pa kaysa sa huli ay gumagawa ng mga agham ng panggagamot, pagkain at pagpapalakas ay walang kaugnayan. Ang isang kapansin-pansing epekto ng isang makatuwirang agham ng magandang asal ay dapat na mabawasan ang iyong mga pagkakataon *pagdurusa* ng mga pagkilos na masama tulad ng pagnanakaw, pagpatay at panggagahasa - at sa pamamagitan ng pamantayan na ito ay hahatulan din ang mga panuntunang mabuti na iminungkahi sa pangatlong bahagi ng aklat na ito. -[^10]: Of course, if I were such an incompetent or confused human being that I ended up on the verge of starvation, incarceration might be an improvement to my situation. +[^10]: Siyempre, kung ako ay isang walang kakayahan o nalilitong tao dahil yan ay natapos ko na sa kabila ng gutom, ang pagkakabilanggo ay maaaring maging isang pagpapabuti sa aking sitwasyon. -[^11]: Nietzsche’s “will to power” and Rand’s “that which serves man’s life is the good.” \ No newline at end of file +[^11]: Nietzsches "kalooban ng kapangyarihan" at Rand's "ito ay naglilingkod sa tao ng mabuti ang buhay." \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md index cadf3fb89..92af64001 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md @@ -1,41 +1,41 @@ -## The Beast +## Ang Halimaw -An objective review of human history would seem to point to the grim reality that by far the most dangerous thing in the world is *false ethical systems*. +Ang isang layunin sa pagsusuri ng kasaysayan ng tao ay parang nagtutukoy sa mabagsik na katotohanan na sa ngayon ang tanging pinaka-mapanganib na bagay sa mundo ay *hindi tunay na sistema ng etika*. -If we look at an ethical system like communism, which was responsible for the murders of one hundred seventy million people, we can clearly see that the real danger to individuals was not random criminals, but *false moral theories*. Similarly, the Spanish Inquisition relied not on thieves and pickpockets, but rather priests and torturers filled with the desire to save the souls of others. Nazism also relied on particular ethical theories regarding the relationship between the individual and the collective, and the moral imperative to serve those in power, as well as theories “proving” the innate virtues of the Aryan race. +Kung ating titingnan ang isang etikal na sistema tulad ng komunismo, na responsable para sa mga pagpatay ng isang daang at pitumpu't isang milyong mga tao, malinaw nating makikita na ang tunay na panganib sa mga indibidwal ay hindi random na mga kriminal, ngunit *hindi tunay na sistema ng etika*. Sa mga paraan na kagaya ng iba, ang pag-uusisa ng Espanyol ay hindi nakabatay sa mga magnanakaw at mandurukot, walang iba kundi mga pari at tagataguyod na puno ng pagnanais na iligtas ang mga kaluluwa ng iba. Ang Nazismo ay umasa rin sa partikular na teyoryang etikal hinggil sa kaugnayan ng indibidwal at ng kolektibo, at ang moral na pangangailangan upang maglingkod sa mga may kapangyarihan, pati na rin ang mga teyoryang "nagpapatunay" sa likas na katangian ng lahi ng Aryan. -Over and over again, throughout human history, we see that the most dangerous instruments in the hands of men are not guns, or bombs, or knives, or poisons, but rather *moral theories*. From the “divine right of kings” to the endlessly legitimised mob rule of modern democracies, from the ancestor worship of certain Oriental cultures to the modern deference to the nation-state as personified by a political leader, to those who pledge their children to the service of particular religious ideologies, it is clear that by far the most dangerous tool that men possess is *morality*. Unlike science, which merely describes what is, and what is to be, moral theories exert a near-bottomless influence over the hearts and minds of men by telling them what *ought* to be. +Dahil paulit-ulit na lang, ang nangyayari sa buong kasaysayan ng tao, nakikita natin na ang pinaka-mapanganib na instrumento sa mga kamay ng mga tao ay hindi mga baril, o mga bomba, o mga kutsilyo, o mga lason, ngunit sa halip*moral na mga teyorya*. Mula naman sa "banal na karapatan ng mga hari" at hanggang sa walang hanggan na lehitimo na paghahari ng mga makabagong demokrasya, mula sa pagsamba sa mga ninuno ng ilang mga kultura sa Oriental sa makabagong pagpapatupad sa bansa-estado bilang maliwanaw na halimbawa ng isang namumuno sa pulitika, sa mga taong nangangako sa kanilang mga anak sa serbisyo ng partikular na mga ideolohiya sa relihiyon, malinaw na sa ngayon ay ang pinaka-mapanganib na gamit na taglay ng mga tao ay *moralidad*. Hindi gaya ng agham, na nagtutukoy lamang na kung ano ang, at kung ano ang magiging, moral ng mga teyorya ay nagpapatupad ng isang malapit na mga walang silbing impluwensiya ng mga puso at isipan ng mga tao sa pamamagitan ng pagsasabi sa kanila kung ano*nararapat* na maging. -When our leaders ask for our obedience, it is never to themselves as *individuals*, they claim, but rather to “the good” in the abstract. JFK did not say: “Ask not what I can do for you, but rather what you can do for me...” Instead, he substituted the words “your country” for himself. Service to “the country” is considered a virtue – although the net beneficiaries of that service are always those who rule citizens by force. In the past (and sometimes even into the present), leaders identified themselves with God, rather than with geography, but the principle remains the same. For Communists, the abstract mechanism that justifies the power of the leaders is *class*; for fascists it is the *nation*; for Nazis it is the *race*; for democrats it is “the will of the people”; for priests it is “the will of God” and so on. +At kapag hinihiling ng ating mga pinuno para sa ating pagsunod, hindi ito sa kanilang mga sarili bilang *mga indibidwal*, ang sabi nila, ngunit sa "ang mabuti" sa abstrak. Ang JFK ay hindi nagsabi na: "Huwag hilingin kung ano ang pwede kong gawin para sa iyo, ngunit kung ano ang pwede mong gawin para sa akin..." Sa halip, ay pinalitan niya ang mga sinabi niyang "iyong bansa" para sa kanyang sarili. Ang pagserbisyo sa "ang bansa" ay itinuturing na isang kabutihan - bagaman ang mga nakikinabang sa mga serbisyong iyon ay palaging ang mga namumuno sa mga mamamayan. Sa mga nakaraan (at kung minsan kahit sa kasalukuyan), ang mga namumuno ay nakilala ang kanilang sarili sa Diyos, sa halip na may heyograpiya, ngunit ang prinsipyo ay nananatiling magkapareho. Para sa mga Komunista, ang abstract na mekanismo na nagpapawalang-bisa sa kapangyarihan ng mga pinuno ay *klase*; para sa mga pasista ito ang *bansa*; para sa Nazis ito ang *karera*; para sa mga demokratang ito ay "ang kalooban ng mga tao"; ayon naman para sa mga pari ito ay "ang kalooban ng Diyos" at iba pa. -Ruling classes inevitably use ethical theories to justify their power for the simple reason that human beings have an implacable desire to act in accordance to what they believe to be “the good.” If service to the Fatherland can be defined as “the good,” then such service will inevitably be provided. If obedience to military superiors can be defined as “virtue” and “courage,” then such violent slavery will be endlessly praised and performed. +Ang mga desisyon na uri ay hindi gumagamit ng mga teyoryang etikal para bigyang-katwiran ang kanilang kapangyarihan para sa simpleng dahilan na ang mga tao ay walang hangaring pagnanais na kumilos alinsunod sa kanilang pinaniniwala na "ang mabuti." Kung ang mga serbisyo sa Amangbayan ay pwedeng tukuyin bilang "ang mabuti," kung gayon ang ganitong serbisyo ay hindi pwedeng hindi maibigay. Ang pagiging masunurin sa mga superyor ng militar ay pwedeng tukuyin bilang "kabutihan" at "lakas ng loob," pagkatapos ang ganitong uri ng marahas na pagkaalipin ay walang hanggan na pinupuri at isinagawa. -### Propaganda +### Ang Propaganda -The more false the moral theory is, the earlier that it must be inflicted upon children. We do not see the children of scientifically minded people being sent to “logic school” from the tender age of three or four onwards. We do not see the children of free market advocates being sent to “Capitalism Camp” when they are five years old. We do not see the children of philosophers being sent to a Rational Empiricism Theme Park in order to be indoctrinated into the value of trusting their own senses and using their own minds. +Ang pinaka-maling teyorya ng moralidad ay, ang mas maaga na dapat itong mahirapan sa mga bata. Hindi namin nakikita ang mga bata ng mga taong may kaisipan sa pang-agham na ipinadala sa "paaralan ng lohika" mula sa pinaka-malambot na edad na tatlo o apat na pataas. Hindi namin agad nakikita ang mga bata ng mga tagapagtaguyod ng libreng merkado na ipinadala sa "kampo ng Kapitalismo" kapag sila ay limang taong gulang pa lamang. Hindi namin agad na nakikita ang mga anak ng mga pilosopo na ipinadala sa isang Rasyunal Empirisismo na Tema Parke upang sa pagtututro ng doktrina sa halaga ng pagtitiwala sa kanilang sariling mga pandama at paggamit ng kanilang sariling mga isipan. -No, wherever ethical theories are corrupt, self-contradictory and destructive, they must be inflicted upon the helpless minds of dependent children. The Jesuits are credited with the proverb: “Give me a child until he is nine and he will be mine for life,” but that is only because the Jesuits were teaching superstitious and destructive lies. You could never imagine a modern scientist hungering to imprint his falsehoods on a newborn consciousness. Picture somebody like Richard Dawkins saying the above, just to see how ridiculous it would be. +Hindi, saanman ang mga etikal na teyorya ay kurakot, nagkakasalungatan at mapanira sa sarili, ay dapat silang mapahamak sa mga walang kaisipan ng mga anak na umaasa. Ang mga Heswita ay kredito sa kasabihan: "Bigyan mo ako ng isang bata hanggang siyam na taon na siya at siya ay magiging saakin na habang para sa habam-buhay," ngunit iyan lamang dahil ang mga Heswita ay nagtuturo ng mga pamahiin at mapangwasak na mga kasinungalingan. Hindi mo pwedeng isipin na ang isang makabagong siyentipiko na nagugutom para i-imprenta ang kanyang mga kasinungalingan sa isang bagong mga kamalayan. Maglarawan ng isang tao tulad ni Richard Dawkins na nagsasabi sa itaas, para lamang makita kung gaano ito katawa-tawa. -Any ethicist, then, who focuses on mere criminality, rather than the institutional crimes supported by ethical theories, is missing the picture almost entirely, and serving mankind up to the slaughterhouse. A doctor who, in the middle of a universal and deadly plague, focused his entire efforts on communicating about the possible health consequences of being slightly overweight, would be considered rather deranged, and scarcely a reliable guide in medical matters. If your house is on fire, mulling over the colours you might want to paint your walls might well be considered a sub-optimal prioritisation. +Ang sinumang etiko, kung gayon, na nakatuon lamang sa kriminalidad, sa halip na ang mga krimen sa institusyon na suportado ng mga etikal na teyorya, ay halos nabura ang larawan, at naglilingkod sa buong sangkatauhan hanggang sa bahay na katayan. Ang isang doktor na, nasa gitna ng isang buong sangkatauhan at nakamamatay na salot, ay nakatuon sa kanyang buong pagsisikap sa pakikipag-usap tungkol sa posibleng mga kahihinatnang pangkalusugan na bahagyang sobra sa timbang, ay maituturing na isang baliw, at halos isang maaasahang gabay sa mga medikal na usapin. Kung ang sarili mong bahay ay lumiliyab sa apoy, ang pagmumuni-muni sa mga kulay na pwede mong pinturahan ang iyong mga pader ay pwedeng isaalang-alang na isang pamalit na pinakamainam ang priyoridad. -Private criminals exist, of course, *but have almost no impact on our lives comparable to those who rule us on the basis of false moral theories*. Once, when I was eleven, another boy stole a few dollars from me. Another time, when I was twenty-six, I left my ATM card in a bank machine, and someone stole a few hundred dollars from my account. +Ang mga pribadong kriminal ay umiiral, at siyempre, *pero halos walang epekto sa ating buhay na maihahambing sa mga namumuno sa atin batay sa mga maling moral na teyorya*. Minsan, nang ako ay labing-isangtaong gulang na, isa pang batang lalaki ang umagaw ng ilang dolyar mula sa akin. At sa isa pang pagkakataon, noong ako ay dalawampu't anim na taon na, iniwan ko ang aking ATM na kard sa isang makina ng bangko, at isang taon ng nakawin ang ilang daang dolyar mula sa aking akawnt. -On the other hand, I have had hundreds of thousands of dollars taken from me by force through the moral theory of “taxation is good.” I was forced to sit in the grim and brain-destroying mental gulags of public schools for fourteen years, based on the moral theory that “state education is a virtue.”[^12] +Sa kabilang dako, ay mayroon akong daan-daang libong dolyar na inagaw mula sa akin sa pamamagitan ng lakas sa pamamagitan ng moral na teyorya ng "ang pagbubuwis ay mabuti." Ako ay napilitang umupo sa masungit at pagwasak ng utak na gulags ng mga pampublikong paaralan para sa labing-apat na taon, batay sa moral na teyorya na "ang edukasyon ng estado ay isang kabutihan."[^12] -The boy (and the man) who stole my money doubtless used it for some personal pleasure or need. The government that steals my money, on the other hand, uses it to oppress the poor, to fund wars, to pay the rich, to borrow money and so impoverish my children – and to pay the salaries of those who steal from me. +Ang batang lalaki (at ang lalaki) na nagnakaw ang aking pera ay walang alinlangang ginamit ito para sa ilang pansarili na kasiyahan o pangangailangan. Ang gobyerno na nagnakaw ng aking pera, sa kabilang banda, ay gumagamit nito upang pighatiin ang mahihirap, upang bigyan ng pondo ang mga digmaan, magbayad ng mayayaman, humiram ng pera at magpawalang-saysay sa aking mga anak - at bayaran ang sweldo ng mga taong nagnakaw mula sa akin. -If I were a doctor in the middle of a great city struck down by a terrible plague, and I discovered that that plague was being transmitted through the water pipes, what should my rational response be – if I claimed to truly care about the health of my fellow citizens? +At kung ako may isang doktor sa gitna ng isang magaling na lungsod na nahulog sa pamamagitan ng isang katakot-takot na salot, at natuklasan ko na ang salot ay naipadala sa pamamagitan ng mga tubo ng tubig, ano ang dapat kong maitugon - kung inaangkin ko na talagang nagmamalasakit sa kalusugan ng aking mga kapwa mamamayan? -Surely I should cry from the very rooftops that their drinking water was causing the plague. Surely I should take every measure possible to get people to understand the true source of the illness that struck them down. +Tunay na dapat akong sumigaw mula sa mismong mga bubong na ang kanilang inuming tubig ay nagdulot ng salot. Tunay na dapat kong gawin ang bawat mga posibleng panukala upang maunawaan ng mga tao ang tunay na pinagmumulan ng sakit na sumakit sa kanila. -Surely, in the knowledge of such universal and preventable poisoning, I should not waste my time arguing that the true danger you faced was the tiny possibility that some random individual might decide to poison you at some point in the future. +Tunay, sa kaalaman uri ng ganitong unibersal at mapigilan ang pagkalason, hindi ko dapat aksayahin ang aking oras na naglalaban na ang tunay na panganib na iyong kinakaharap ay ang maliit na posibilidad na ang ilang mga pagkakataon na indibidwal ay pwedeng magpasya na malason ka sa isang punto sa hinaharap. -Thus, as a philosopher concerned with violence and immorality, should I focus on private criminals, or public criminals? +因此，作为一个关心暴力和不道德的哲学家，我应该关注私人罪犯还是公共罪犯？ -The violations that I experienced at the hands of private criminals fade to insignificance relative to even *one day* under the tender mercies of my “virtuous and good masters.” +我在私人罪犯手中遭受的侵犯行为，即使在一天之内，我的”善良和善良的主人“也毫不留情。 -If, then, the greatest dangers to mankind are false ethical theories, then our highest prioritisation should be the discovery, communication and refinement of a valid, rational, empirical and consistent ethical theory. If we discover that most plague victims are dying from impure water, then surely telling them to purify their water should be our first and highest priority. +那么，如果人类面临的最大危险是虚假的道德理论，那么我们的最高优先级应该是有效的，理性的，经验的和一致的道德理论的发现，交流和改进。如果我们发现大多数瘟疫受害者都因不纯净的水而死亡，那么一定要告诉他们净化水是我们的首要任务。 -Let us now turn to that task. +现在让我们谈谈这个任务。 -[^12]: Or, rather: “*forced* education is a virtue” – my parents were compelled to pay through taxes, and I was compelled to attend. \ No newline at end of file +[^12]: O, sa halip: "*sapilitang* ang edukasyon ay isang kabutihan" – ang aking mga magulang ay napilitang magbayad sa pamamagitan ng mga buwis, at napilitang dumalo. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch01_ethical_categories.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch01_ethical_categories.md index 35814606e..88a63c550 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch01_ethical_categories.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch01_ethical_categories.md @@ -1,39 +1,39 @@ -## Ethical Categories +## Ang mga kategorya ng Etika -With the UPB framework in place, we can now turn to an examination of how UPB validates or invalidates our most common moral propositions. If our “theory of physics” can explain how a man can catch a baseball, we have at least passed the first – and most important – hurdle, and struck our first and deepest blow against the beast. +Sa pamamagitan ng balangkas ng UPB sa lugar, pwede na ngayong usisain ang pagsusuri kung paano napatutunayan o pinawalang-bisa ng UPB ang aming pinakakaraniwang mga panukalang moral na mga problema. Kung ang aming "teyorya ng pisika" ay pwedeng ipaliwanag kung paano mahuhuli ang isang bola ng baseball ng isang tao, mayroon kaming naipasaat ito ang una - at pinakamahalaga - sagabal, at sinaktan ang una at pinakamalalim na suntok laban sa hayop. -### The Seven Categories +### Ang Pitong mga Kategorya -As mentioned above, propositions regarding universally preferable behaviour fall into three general categories – positive, negative and neutral. To help us separate aesthetics from ethics, let us start by widening these categories to encompass *any* behaviour that can be subjected to an ethical analysis. These seven categories are: +Tulad ng nabanggit sa bandang itaas, ang mga salaysay tungkol sa pag-uugali ng higit sa lahat ay nahulog sa tatlong pangkalahatang kategorya - ang positibo, negatibo at ang neutral. Para matulungan kaming makahiwalay ng mga ahestetika mula sa etika, simulan natin sa pamamagitan ng pagpapalawak ng mga kategoryang ito para mapalibutan *kahit alinmang* pag-uugali na pwedeng mapasa-ilalim sa isang etikal na pagtatasa. Ang pitong mga kategoraya ay mga: -1. It is good (universally preferable and enforceable through violence, such as “don’t murder”). -2. It is aesthetically positive (universally preferable but not enforceable through violence, such as “politeness” and “being on time”). -3. It is personally positive (neither universally preferable nor enforceable, such a predilection for eating ice cream). -4. It is neutral, or has no ethical or aesthetic content, such as running for a bus. -5. It is personally negative (predilection for not eating ice cream). -6. It is aesthetically negative (“rudeness” and “being late”). -7. It is evil (universally proscribed) (“rape”). +1. Ito ay talagang mabuti (higit na mas mainam at masusunod sa pamamagitan ng pagmamalupit, tulad ng "huwag pumatay"). +2. Ito ay ahestetikali na positibo (sa pangkalahatang higit na mas mabuti ngunit hindi maipatupad sa pamamagitan ng kalupitan, gaya ng "kagalang-galang" at "pagiging nasa oras"). +3. Ito ay pansarili na positibo (sa alinman sa hindi pangkaraniwang sa lalong kanais-nais o maipapatupad, gaya ng isang paborito para kumain ng ice cream). +4. Ito ay neutral, o walang etikal o ahestetika na nilalaman, gaya ng pagpapatakbo para sa isang bus. +5. Ito ay pansarili na negatibo (paborito para hindi kumain ng ice cream). +6. Ito ay ahestetikali na negatibo ("pagiging bastos" at "pagiging late"). +7. Ito ay masama (ipinagbabawal sa lahat) ("panghahalay"). -Ideally, we should be able to whittle these down to only two categories – universally preferable and aesthetically positive – by defining our ethical propositions so that what is universally banned is simply a mirror image of what is universally preferable, and ditching merely personal preferences and neutral actions as irrelevant to a discussion of ethics. +Sa isip, dapat nating gawin ang mga ito hanggang sa dalawang mga kategorya lamang - higit na mas maganda at ahestetikali na positibo - sa pamamagitan ng pagtukoy sa ating etikal na panukala para ang ipinagbabawal sa lahat ay isang salamin na larawan ng kung ano ang higit na mas mganda, at ang paghuhukay lamang ng personal na mga kagustuhan at neutral na mga aksyon na walang kaugnayan sa isang diskusyon ng etika. -For instance, the Non-Aggression Principle (NAP) states that the initiation of the use of force is immoral – thus the non-initiation of the use of force is universally preferable, while the initiation of the use of force is universally banned. If what is banned is simply the opposite of what is preferable, there is really no need for an additional category. +Para sa pagkakataon, ang Prinsipyo ng hindi Pagsalakay (NAP) na ang pagsisimula ng paggamit ng lakas ay imoral - kaya ang hindi-pagsisimula ng paggamit ng lakas ay higit na mas maganda, samantalang ang pagsisimula ng paggamit ng lakas ay ipinagbabawal sa lahat. Kung ang pinagbawalan ay simple lamang ang kabaligtaran ng kung ano ang mas mabuti, diyan ay talagang hindi na kailangan para sa isang karagdagang kategorya. -Furthermore, as moral philosophers, we must prioritise our examination of rational ethics by focussing on the most egregious violations. Clearly, the most immoral actions must be the violent enforcement of unjust preferences upon others. If actions such as “theft” or “murder” are defined as UPB, the examination of such definitions must be our very highest priority. +Bukod pa rito, bilang mga pilosopong moral, dapat nating unahin ang ating pagsusuri sa makatuwiran na etika sa pamamagitan ng pagtukoy sa mga kapansin-pansin na mga paglabag. Malinaw na, ang mga pinakapopular na aksyon ay dapat na ang masama na pagpapatupad ng di-makatarungang mga kagustuhan sa iba. Kung ang mga pagkilos gaya ng "pagnanakaw" o "pagpatay" ay tinukoy bilang UPB, ang pagsusuri ng mga naturang mga kahulugan ay dapat na ang aming pinakamataas na prayoridad. -Thus we shall focus our efforts primarily on universally preferable and enforceable actions. +Kung kaya't dapat tayong mag-pokus sa ating mga pagsisikap lalo na sa mas higit na kahusayan at maipapatupad na mga pagkilos. -### Virtue And Its Opposite +### Ang Kabutihan At Ang Kabaligtaran nito -The opposite of “virtue” must be “vice” – the opposite of “good” must be “evil.” If I propose the moral rule, “thou shalt not steal,” then stealing must be evil, and *not* stealing must be good. This does not mean that “refraining from theft” is the sole definition of moral excellence, of course, since a man may be a murderer, but not a thief. We can think of it as a “necessary but not sufficient” requirement for virtue. +Ang kabaligtaran ng "kabutihan" ay dapat na "bisyo" - ang kabaligtaran ng "mabuti" ay dapat na "kasamaan." Kung ipanukala ko ang moral na tuntunin, "huwag kang magnakaw," kung gayon ang pagnanakaw ay dapat na masama, at *hindi* ang pagnanakaw ay dapat na mabuti. Hindi ito nangangahulugan na ang "pag-iwas sa magnanakaw" ay ang tanging kahulugan ng moral na kahusayan, siyempre, dahil ang isang tao ay pwedeng isang mamamatay-tao, ngunit hindi isang magnanakaw. Pwede naming isipin ito bilang isang "kinakailangan pero hindi sapat" na kinakailangan para sa kabutihan. -Each morally preferable action must by its very nature have an opposite action – because if it does not, then there is no capacity for choice, no possibility of avoidance, and therefore no capacity for virtue or vice. If I propose the moral rule: “thou shalt defy gravity,” then clearly morality becomes impossible, immorality cannot be avoided, and therefore the moral rule must be invalid. +Ang bawat mas magaling na aksyon sa moral ay dapat sa pamamagitan ng likas na katangian nito ay may tapat na pagkilos - dahil kung hindi, walang kapasidad na mapili, walang posibilidad na iwasan, at samakatuwid ay walang kakayahan para sa kabutihan o sa bisyo. Kung ipanukala ko ang tuntunin ng moralidad: "dapat mong salungatin ang grabidad," pagkatapos ay malinaw na ang moralidad ay nagiging imposible, ang imoralidad ay hindi maiiwasan, at sa gayon ay hindi wasto ang moral na tuntunin. -If I propose the moral rule: “thou shalt not go to San Francisco,” this can be logically rephrased as: “thou shalt go anywhere but San Francisco.” In this way, the moral rule “thou shalt not steal” can be equally proposed in the positive form – “thou shalt respect property rights.” Since respecting property rights is a virtue, violating property rights must be a vice. +Kung ipanukala ko ang moral na tuntunin: "hindi ka dapat pumunta sa San Francisco," ito ay pwedeng lohikal na panibagong parirala bilang: "dapat kang pumunta sa kahit saan ngunit San Francisco." Sa ganitong paraan, ang moral na patakaran na "hindi ka dapat magnakaw" ay maaaring pantay na iminumungkahi sa positibong paraan - "igagalang mo ang mga karapatan sa pag-aari." Dahil ang paggalang sa mga karapatan sa pag-aari ay isang kabutihan, ang paglabag sa mga karapatan sa ari-arian ay dapat maging isang bisyo. -### What Is Missing +### Ano ang Nawawala -Conspicuously absent from the above list are traditional virtues such as courage, honesty, integrity and so on – as well as their opposites: cowardice, falsehood and corruption. +Ang napakahalagang pagliban mula sa listahan na nasa itaas ay mga tradisyunal na virtues gaya ng tapang, katapatan, integridad at iba pa - pati na rin ang kanilang mga kabaligtaran: kataksilan, kasinungalingan at katiwalian. -It may seem that these virtues should fall into the realm of aesthetically positive behaviour, such as being on time, but I for one have far too much respect for the traditional virtues to place them in the same category as social niceties. The reason that they cannot be placed into the category of universally preferable is that, as we mentioned above, the framework of UPB only deals with *behaviours*, not with attitudes, thoughts, states of mind or emotions. The scientific method can process a logical proposition; it cannot process “anger” or “foolhardiness.” These states of mind are not unimportant, of course – in fact, they are essential – but they cannot be part of any objective system for evaluating ethical propositions, since they are essentially subjective – and therefore unprovable – states of being. +Pwedeng tila ang mga katangiang ito ay dapat bumagsak sa kalagayan ng ahestetikali at positibong pag-uugali, tulad ng sa oras, ngunit ako para sa isa ay may masyadong labis na paggalang sa mga tradisyonal na moralidad para ilagay ang mga ito sa parehong kategorya bilang mga panlipunang kaganapan. Ang dahilan kung bakit hindi sila pwedeng ilagay sa kategorya ng higit na mas maganda ay ang, gaya ng nabanggit sa itaas, ang balangkas ng UPB ay tumutukoy lamang sa *mga pag-uugali* hindi sa mga saloobin, saloobin, estado ng isip o mga emosyon. Ang pang-agham na pamamaraan ay pwedeng magproseso ng lohikal na panukala; hindi ito pwedeng magproseso ng "galit" o "pagkadismaya." Ang mga estado ng pag-iisip ay hindi mahalaga, siyempre - sa katunayan, ang mga ito ay mahalaga - ngunit hindi sila pwedeng maging bahagi ng anumang layunin na sistema para sa pagsusuri ng mga etikal na panukala, dahil ang mga ito ay talagang tinutukoy - samakatuwid hindi aprubado - estado ng pagiging. -Thus UPB can only deal with objectively verifiable actions such as murder, assault and so on. \ No newline at end of file +Kaya ang UPB ay makitungo lamang sa mga bagay na pwedeng totoong mapapatunayan tulad ng pagpatay, pag-atake at iba pa. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch02_the_first_test_rape.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch02_the_first_test_rape.md index a192db682..abe33a3b2 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch02_the_first_test_rape.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch02_the_first_test_rape.md @@ -1,155 +1,155 @@ -## Ang Unang Test: Rape +## Ang Unang Pagsubok: Sa paggahasa -Although it is an unpleasant topic to discuss, rape is without a doubt the *least* ambiguous action that any moral theory must encompass. Murder can be complicated by self-defence; theft by the problem of starvation or “stealing back” – but one can never rape in self-defence; it is by its very definition the initiation of aggression. +Kahit na ito ay hindi katanggap-tanggap na paksa para pag-usapan, ang panggagahasa ay walang alinlangan ang*ay hindi bababa sa* hindi sigurado na pag-aksyon sa anumang moral na teyorya ay dapat mapaligiran. Ang paslang ay pwedeng kumplikado sa pamamagitan ng pagtatanggol sa sarili; ang pagnanakaw sa pamamagitan ng suliranin ng gutom o "ang pagnanakaw" –ngunit hindi pwedeng maglutas sa pagtatanggol sa sarili; ito ay sa pamamagitan ng tunay na kahulugan ng pagsisimula ng pag-atake. -Let us then use the UPB framework to examine the logical consistency of ethical propositions regarding rape, with reference to these seven moral categories. +Gamitin natin ang balangkas ng UPB para suriin ang lohikal na pagkapare-pareho ng mga etikal na panukala tungkol sa panghahalay, nanagtutukoy sa mga pitong moral na mga kategorya. -### The Good +### Ang Kabutihan -To take an absurd example, let’s imagine that we are reviewing an ethical theory that proclaims that rape is a moral good. +Para gumawa ng walang katotohanang halimbawa, isipin natin na sinusuri namin ang isang etikal na teyorya na nagpapahayag na ang panghahalay ay isang mabuting asal. -Clearly, if I proclaim that “X” is “the good,” then the opposite of “X” must be evil. If *not raping* is good, then *raping* must be evil. Conversely, if *raping* is good, then *not raping* must be evil. +Napakalinaw, na kung ipahayag ko na ang "X" ay "mabuti," ang kabaligtaran ng "X" ay dapat na masama. Kapag ang *ay hindi panghahalay* ay mabuti, pagkatapos ang *panghahalay* ay sa masama. Sa kabaliktaran nito, kapang ang *na panghahalay* ay mabuti, pagkatapos ang *ay hindi panghahalay sa*ay masama. -Raping someone is a positive action that must be initiated, executed, and then completed. If “rape” is a moral good, then “not raping” must be a moral evil – thus it is impossible for two men in a single room to *both be moral at the same time*, since only one of them can be a rapist at any given moment – and he can only be a rapist if the other man becomes his victim. +Ang panghahalay sa isang tao ay isang positibong aksyon na dapat sinimulan, maisagawa, at pagkatapos ay kompletohin. Kapag ang "panghahalay" ay isang moral na kabutihan, at ang "hindi panghahalay" ay dapat na isang moral na kasamaan – kaya imposible sa dalawang tao sa isang solong kuwarto na* maging magkaparehong moral sa magkaparehong oras*, dahil isa lamang sa mga ito ay pwedeng maging manghahalay sa anumang naibigay na sandali – at maaari lamang maging manghahalay kapag ang ibang tao ay nagiging biktima niya. -That which enables virtue cannot be evil. “Freedom,” for instance, is a prerequisite for virtue – without freedom, we cannot be virtuous – thus “freedom” cannot be evil, since it is *required* for goodness. +Ang nagbibigay ng kabutihan ay hindi pwedeng maging masama. Ang "kalayaan," para sa halimbawa, ay ang unang kinakailangan para sa kabutihan - ng walang kalayaan, hindi tayo pwedeng maging banal - kung kaya ang "kalayaan" ay hindi pwedeng maging masama, dahil ito ay *kailangan* para sa mga kabutihan. -If it is morally good to be a rapist, and one can only be a rapist by sexually assaulting a victim, then clearly the victim must be morally good by resisting the sexual assault – since if he does not resist, it is by definition not rape, and therefore not virtuous. In other words, *attacking* virtue by definition *enables* virtue. Thus we have an insurmountable paradox, in which the victim must attack virtue in order to enable virtue – he must resist sexual assault in order to enable the “virtue” of the rapist. Thus not only can the rape victim *not* be virtuous, but he must resist and attack “virtue” in order to allow it. +Kapag naging maganda ang moral na maging manghahalay, at ang isa ay pwede lamang maging isang manghahalay sa pamamagitan ng sekswal na pag-atake sa isang biktima, pagkatapos nito ay malinaw na ang biktima ay dapat na magaling sa moral sa pamamagitan ng pagtanggi sa sekswal na pag-atake - dahil kung hindi siya lalaban, ito ay sa pamamagitan ng kahulugan hindi panghahalay, at sa gayon ay walang bahid. Sa ibang salita, *ang pag-atake* sa kabutihan pamamagita ng kahulugan *nagbibigay saan sa* kabutihan. Kung kaya't mayroong hindi mabibilang na kabalintunaan, na kapag ang biktima ay upang mag-atake sa kabutihan para pairalin ang kabutihan - na dapat niyang labanan ang sekswal na pag-atake para pairalin ang "kabutihan" ng manghahalay. Kaya hindi lang ang biktima ng panghahalay sa *hindi ang* maging mabuti, ngunit dapat niyang labanan at i-atake ang "kabutihan" para pahintulutan ito. -Insurmountable logical problems thus result from the proposition: “rape is moral.” Remember, we agreed that a rational theory cannot propose opposite states for the same situation. All other things being equal, a rock cannot fall both up and down at the same time, and a valid theory cannot predict that one rock will fall up, while another rock will fall down. +Ang hindi maiwasan na lohikal na mgasuliranin ay nagbubunga mula sa panukala: "ang panghahalay ay moral." dapat Tandaan, kami ay sumang-ayon na ang makatuwirang teyorya ay hindi pwedeng magpanukala ng mga kabaligtaran ng estado para sa magparehong pangyayri. Ang lahat ng ibang mga bagay ay pantay, ang bato ay hindi pwedeng bumagsak na kapwa paitaas at paibaba sa magparehong oras, at ang wastong teyorya ay hindi pwedeng hulaan na ang bato ay mahuhulog paitaas, habang ang isa pang bato ay babagsak. -In the same way, two men in a room must be considered to be in the same situation. If only one of them can be good, because goodness is defined as rape, and only one of them can rape at any time, then we have a logical contradiction that cannot be resolved. +Sa magkaparehong landas, ang dalawang lalaki sa kwarto ay dapat isaalang-alang ang magkaperong sitwasyon. Kapag isa lama sa mga ito ang pwedeng maging mabuti, dahil ang pagigigng mabuti ay tinukoy bilang panghahalay, at isa lama sa kanila ang pwedeng sa panghahalay sa anumang oras, kung gayon mayroon tayong lohikal na pagkakasalungatan na hindi malulutas. -Also, if we recall that Universally Preferable Behaviour must be independent of time, then we also face a logical problem that, no matter what his physical virility, at some point the rapist will simply be unable to rape any more, because he will be physically unable to get an erection. At that point, his ability to perform the “good action” becomes impossible. Since “avoidability” is a key criterion for morality, but he is physically unable to be good – in other words, he is unable to avoid being evil – then he cannot be responsible for not raping the other man. +Gayundin, kapag binalikan natin na ang Higit Pa sa Pinagmumulan ng Pag-uugali ay upang maging independiyente sa oras, kung gayon ay nahaharap din tayo sa isang lohikal na psuliranin na, kahit na ano pa ang kanyang pisikal na pagkalinga, sa isang pagkakataon ang manghahalay ay hindi lamang pwedeng mangahasa pa, dahil siya ay magiging pisikal hindi na nakakakuha ng pagtayo. Sa puntong iyon, ang kanyang kakayahang gawin ang "mabuting pagkilos" ay imposible. Dahil ang "maiiwasan" ay siyang susi sa pamantayan para sa moralidad, ngunit hindi siya pisikal na mabuti - sa madaling salita, hindi siya makakaiwas sa pagiging masama - kung sa gayon hindi siya pwedeng maging responsable para sa hindi pagsalungat sa ibang tao. -If a man hanging from a tree over a canyon lets go because he lacks the strength to continue holding on, we would not call that a suicide, since the choice to hang on was no longer available to him. If he lets go although he has the strength to continue holding on, the case would not be quite so clear. +Kapag ang tao na nakalambitin mula sa puno sa isang kanyon ay nagpaparaya dahil wala siyang lakas para magpatuloy sa pagpindot, hindi namin tatawagin na ang isang pagpapatiwakal, dahil ang pagpipilian na mag-lambitin ay hindi na magagamit sa kanya. Kapag hinayaan niyang pumunta kahit na mayroon siyang lakas para ipagpatuloy ang paghawak, ang kaso ay hindi labis na malinaw. -#### The Coma Test +#### Ang Pagsusuri sa Koma -Intuitively, it is hard to imagine that any theory ascribing immorality to a man in a coma could be valid. Any ethical theory that posits a positive action as universally preferable behaviour faces the challenge of “the coma test.” If I say that giving to charity is a moral absolute, then clearly not giving to charity would be immoral. However, a man in a coma is clearly unable to give to charity, and thus would, by my theory, be classified as immoral. Similarly, a man who is asleep, or has no money to give – or the man currently *receiving* charity – would all be immoral. +Pagkatapos aralin, mahirap tanggapin na ang anumang teyorya na nagbigay ng imoralidad sa tao sa pagkawala ng malay ay pwedeng balido. Ang anumang bagay na etikal na teyorya na nagsisimula sa isang positibong pagkilos na may kapansin-pansing pag-uugali ay nakaharap sa hamon ng "pagsusulit sa koma." Kapag ang sinasabi ka ang pagbibigay sa pagkawanggawa ay ganap na moral, kung gayon ay malinaw na hindi nagbibigay sa pagkawanggawa ay magiging imoral. Gayunpaman, ang tao na may pagkawala ng malay ay malinaw na hindi nakapagbigay sa pagkawanggawa, at sa gayon ito ay, sa pamamagitan ng aking teyorya, ay nauuri bilang imoral. Ang pagkakatulad din, na ang isang taong natutulog, o walang pera upang ibigay - o ang lalaki sa kasalukuyan *pagtanggap* pagkawanggawa - lahat ay magiging imoral. -This is another central problem with any theory that posits a positive action such as “rape” as moral. At any given time, there are any number of people who are unable to perform such positive actions, who must then be condemned as evil, even though they have no capacity to be “good.” However, if it is impossible to avoid being “evil,” then clearly evil as a concept makes no sense. In the example above of the rock crashing down a hill, the rock is not “evil” for hitting your car, since it has no capacity to avoid it of its own free will. If a man’s brakes fail right after they have been serviced, then it is not his responsibility for failing to come to a stop. If he has never once had his brakes serviced in ten years, then his irresponsibility is the proximate cause of his continued momentum, and he can be blamed. +Ito ay isa pang sentral na suliranin sa anumang teyorya naipagpalagay sa isang positibong aksyon tulad ng "panghahalay" bilang moral. Sa anumang binigay na oras, ay mayroong bilang ng mga tao na hindi makapagsagawa ng gayong mga positibong aksyon, na kung sino ang dapat na parusahan bilang masama, kahit na wala silang kakayahan na maging "mabuti." Gayunpaman, kung imposible itong maiwasan na pagiging " masama, "pagkatapos nito ay malinaw na kasamaan bilang isang konsepto ay walang kahulugan. Sa halimbawa sa batong nasa itaas na bumagsak sa burol, ang bato ay hindi "masama" para sa pagpindot sa iyong kotse, dahil wala itong kakayahan para maiwasan ito ng sarili nitong malayang kalooban. Kapag mabigo man ang mga pagpreno ng tao pagkatapos na ma-serbisyuhan, hindi ito ang responsibilidad para sa hindi paghinto. Kapag hindi na niya binigyan kailanman ng preno ang kanyang preno sa loob ng sampung taon, ay ang kawalan ng pananagutan ay ang proximate na dahilan ng kanyang pagpatuloy na momentum, at siya ay pwdeng masisi. -In this way, the concept of “avoidability” retains its use. A man in a coma is unable to avoid lying in his bed, since he is in a state of quasi-unconsciousness. Since he is unable to avoid his actions – or inaction in this case – his immobility cannot be immoral. +Sa daang ito, ang konepto para sa "pag-iiwas" mananatili sa paggamit nito. Ang tao sa pagkawala ng kanyang malay ay hindi natin maiiwasan ang pagsisinungaling sa kanyang higaan, dahil siya ay nasa isang estado ng pagkakaparehong-kamalayan. Ngunit hindi niya kayang iwasan ang kanyang mga pagkilos - o hindi pagkilos sa kasong ito - ang kanyang madaliang-pagkilos ay hindi pwedeng imoral. -At this point, the objection can quite reasonably be raised that if a man in a coma cannot be immoral, then he also cannot be moral. However, earlier we said that the opposite of an immoral action must be moral. If we propose the moral rule, “thou shalt not rape,” then can we call the man in a coma *moral*, since he does not rape? +Sa oras na ito, ang pagkasalungat ay pwedeng lubos na makatwiran na itataas na kapag ang tao sa kanyang pagkawala ng malay ay hindi pwedeng maging imoral, kung gayon hindi na rin siya magiging moral. Gayunpaman, mas maaga naming sinabi na ang kabaliktaran ng isang imoral na pagkilos ay dapat na moral. Kapag ipinanukala natin ang moral na tuntunin, "hindi mo dapat halayin," pagkatapos ay pwede naming tawagan ang tao sa pagkawala ng malay *moral*, dahil hindi siya panghahalay? -#### Capacity +#### Ang kapasidad -The concept of “avoidability” works in the positive as well as in the negative. If I have lost my genitals in some ghastly accident, am I moral for refraining from rape? It would seem hard to argue that I could be, since genital rape at least is impossible for me. Similarly, we may call a man “generous” if he gives one hundred dollars to a beggar – however, we would doubtless revise our estimation if it turned out that he gave away his money while sleepwalking, and woefully regretted his action on waking. +Ang konsepto ng "pag-iiwas" ay umiiral sa mga positibo pati rin sa negatibo. Kapag nawala ko ang aking mga ari-arian sa ilang mga aksidente, ako ba ay moral para sa pag-iwas sa panghahalay? Ito ay tila mahirap sa akin na magkipagtalo na pwedeng ako, dahil ang pag-aari ng genital ay hindi pwede para sa akin. Sa kaparehong paraan, pwede naming tawagan ang tao na "mapagbigay" kung magbibigay siya ng isang daang dolyar sa isang tao na pulubi - gayunpaman, sigurado na babaguhin natin ang ating kilalabasan kapag nabuksan na niya ang ibinigay sarili niyang pera habang naghihintay ng natutulog habang naglalakad, at lubusan ang pagpaumanhin ng kanyang pagkilos sa paggising. -Thus we can reasonably say that where choice is absent, or inapplicable, morality is also absent, or inapplicable. Thus the man in a coma, while his actions cannot be considered evil, neither can they be considered good. He exists in the state without choice, like an infant, or an animal – thus he can be reasonably exempted from moral rules, since there is a physical state that objectively differentiates him from a man who can choose, which is allowable under UPB. +Sa gayon pwede na nating sabihin na makatwiran na kung saan wala ang pagpili, o hindi makakaapekto, ang moralidad ay wala rin, o hindi maipagpapalagay. Kaya naman ang tao sa pagkawala ng malay, habang ang kanyang mga pagkilos ay hindi pwedeng ituring na masama, ni hindi rin sila maituturing na mabuti. Siya ngayon ay umiiral sa estado nang walang pagpipilian, gaya ng isang sanggol, o isang hayop - sa gayon pwede siyang maging makatwirang hindi sakop simula sa moral na mga panuntunan, dahil mayroong isang pisikal na estado na talagang naiiba sa kanya mula sa isang tao na pwedeng pumili, na kung saan ay pinapayagan sa ilalim ng UPB. -With that in mind, let us continue our examination of rape. +Dahil sa kanyang isip, ipagpapatuloy pa rin natin ang pagsusuri sa panghahalay. -### Aesthetically Positive +### Ang malasa na positibong paraan -Aesthetically positive actions (APAs) are universally preferable, but not enforceable through violence, since aesthetically negative actions do not initiate the use of force. As we discussed above, if I am late in meeting you, I have not initiated the use of force against you, and I have not removed your capacity to choose, or avoid the situation. +Ang mga malasa na positibong paraan (APAs) ay higit sa lahat, ngunit hindi pwedeng maipatupad sa pamamagitan ng kasamaan, dahil ang mga malasa na negatibong paraan ay hindi nag-uumpisa sa paggamit ng lakas. Gaya na rin ng aming pinag-usapan sa itaas, kung ako ay nahuli sa pagkikipag-pulong sa iyo, hindi ko sisimulan ang paggamit ng lakas laban sa iyo, at hindi ko aalisin ang iyong kapasidad na pumili, o maiwasan ang sitwasyon. -If we say that APAs can be enforced through violence, then we are saying that the initiation of violence is morally good. +Kung sasabihin man natin na ang APA ay pwedeng nang ipatupad sa pamamagitan ng kasamaan, at pagkatapos ay sasabihin natin na ang pagsisimula ng kasamaan ay mabuti sa moral. -If we propose a moral rule that the initiation of violence is morally good, then this rule faces all the same logical impossibilities as the rule that “rape is morally good.” +Kapag ating iminungkahi natin ang isang moral na tuntunin na ang pagsisimula ng kasamaan ay mabuti sa moral, ang mga tuntunin na ito ay nakalantad sa lahat ng mga magkaparehong lohikal na mga hindi makatotohanan bilang panuntunan na "ang panghahalay ay mabuti sa moral." -Two men in a room cannot be both morally good at the same time, since one of them must be initiating violence against the other, and the other must be resisting it – since if he is not resisting it, it is by definition not violence, as in the case of the surgeon we discussed above. Thus virtue can only be enabled by resisting virtue, and two men in the same circumstances cannot both be moral at the same time, and so on – all of which are violations of UPB. +Ang dalawang lalaki sa isang silid ay hindi pwedeng maging magkapareho sa moral na kapwa sa magkaparehong panahon, marahil ang isa sa kanila ay dapat na magpasimula ng kasamaan laban sa isa, at ang isa naman ay dapat na labanan ito - mula noon kung hindi niya lalabanan ito, sa pamamagitan ng kahulugan ay hindi kakasamaan, katulad ng sa kaso ng siruhano na aming tinalakay sa itaas. Kaya naman ang kabutihan ay pwede lang magamit sa pamamagitan ng pag-iwas sa kabutihan, at ang dalawang lalaki sa magkaparehong mga kalagayan ay hindi pwedeng maging magkapareho ang moral sa magparehong oras, at iba pa - at ang lahat ng ito ay mga paglabag sa UPB. -Thus we know that rape cannot be an APA. +Kaya naman alam na natin na ang panghahalay ay hindi pwedeng maging isang APA. -We can confirm this by reviewing the reasons why “being on time” *is* an APA. +Pwede naming siguraduhin ito sa pamamagitan ng pagsusuri sa mga dahilan na kung bakit ang "pagiging nasa oras"*sa* ang APA. -First of all, we instinctively understand that it is more just to reject a friend for being perpetually late than it is to reject a friend for not liking ice cream. +Una sa lahat, na aming nalalaman na ang bilang ng katutubo na higit lamang ang kanilang pagtanggi sa isang kaibigan dahil sa pagiging huli na sa huli kaysa tanggihan nila ang isang kaibigan dahil hindi nila nagustuhan ang ice cream. -Why is that? +Ano ba iyan? -Once again, the UPB framework comes to the rescue. +Uulitin ko, ang balangkas ng UPB ay talagang dumarating para magligtas. -An APA is a *non-coercive rule that can be rationally applied to both parties simultaneously*. +Ang APA ay isang *mapilit na kapangyarihan na panuntunan na pwedeng makatwiran na nuugnay sa magparehong partido nang magkakasabay*. -For instance, if my APA is: “be on time,” then it can be a universal standard that can be totally avoided. I cannot forcefully inflict this APA on you because you do not have to be my friend, you do not have to be on time, you do not have to respect or follow my preferences in any way whatsoever.[^1] +Sa isang pagkakataon, kapag ang aking APA ay: "laging nasa oras," pwede ito maging isang unibersal na pamantayan na pwedeng maiwasan na pangyayari. Hindi ko maaaring ipagpilitan ang APA sa iyo dahil hindi mo na kailangang maging kaibigan ko, hindi mo na rin kailangang sa tamang oras, hindi mo na rin kailangang igalang o sumunod sa aking mga kagustuhan sa ano pang paraan.[^1] -If “being on time” is an APA, then it is possible for two people to achieve it simultaneously – if they are both on time. +Kapag ang "pagiging nasa tamang oras" ang isang APA, ito ay posible para sa dalawang tao na makuha ito nang magkakasabay - kung magkapareho sila sa oras. -With rape though, as we have seen above, it is impossible for two people to perform it at the same time. One must always be the rapist, and the other always the victim. +Sa pamamagitan ng panghahalay ito pa man, ay tulad ng mga nakita natin sa itaas, imposible para sa dalawang tao naisagawa ito sa magkaparehong oras. Ang isa ay dapat na palaging manghahalay, at ang iba naman ay madalas maging biktima. -On the other hand, if I say that “liking jazz” is an APA, then I immediately run into a logical impossibility. Remember, APAs are non-coercive rules that can be rationally applied to both parties simultaneously – the correct formulation for “liking jazz” is: “subjective preferences are universally preferable.” +Sa ibang panig, na kung sinasabi ko na ang "ang pagkagusto sa jazz" ay isang APA, pagkatapos ay kaagad akong tumakbo sa isang lohikal na hindi makatotohanan. LAging paka tandaan, na ang APA ay mga di-mamimilit na mga panuntunan na pwede magkatwiran nang nauugnay sa magparehong partido nang magkaka-sabay - ang mga wastong pormula para sa "pagka-gusto sa jazz" ay: "Mas gusto ang mgapagka-gusto sa mga kaugalian." -Not only is this a rank contradiction in terms of syntax, but it also immediately fails the test of UPB. If I prefer jazz to all other forms of music, but you prefer classical music to all other forms, and if personal preferences are universally preferable, then you should prefer jazz because I do, and I should prefer classical because you do. This, of course, is impossible, because it would require that we both *simultaneously prefer both jazz and classical above all other forms of music*. You must switch your preference to jazz, because of my preference – but I must at the same time switch my preference to classical, because of your preference. This is like saying that you must both throw and catch the same baseball at exactly the same moment – a logical and physical impossibility. +Hindi lang naman ito ang isang pagkakasalungatan sa mga ranggo sa mga tuntunin ng sintaks, pero kaagad ding nabigo ang pagsubok ng UPB. Dahil ang pagka-gusto ko sa jazz sa lahat ng iba pang mga klase ng musika, pero mas gusto mo ang klasikal na musika sa lahat ng iba pang mga klase at kung mas gusto ang mga personal na kagustuhan, dapat mong mas gustohin ang jazz dahil sa gagawin ko, at dapat na mas gusto ko ang klasiko dahil sa iyong gagawin. Siyempre, dahil ito ay malabong mangyari, sapagkat ito ay nangangailangan ng magkapareho namin na * sabay nag pagka-gusto sa magkaparehong jazz at klasikal sa lahat ng iba pang mga klase ng musika*. Dapat mo ring ilipat ang iyong mga kagustuhan sa jazz, dahil sa aking kagustuhan - sapagkat kailangan ko ito sa magkaparehong oras na lumipat ang aking kagustuhan sa klasiko, dahil sa iyong kagustuhan. Ito ay kasingtulad ng sinasabi na dapat mong magtapon ng magkapareho at mahuli ang magkaparehong larong baseball sa eksaktong magkaparehong sandali - isa itong lohikal at pisikal na mga imposibilidad. -Since APAs are not enforceable through violence – you cannot shoot a man for being late – then rape *cannot* be an APA, since rape by definition is a sexual attack enforced through violence. +Dahil na rin ang mga APA ay hindi na maipapatupad dahil sa pamamagitan ng kasamaan- hindi mo maipasok ang isang lalaki para sa pagiging huli - pagkatapos sa panghahalay*hindi maaari* na maging isang APA, dahil ang panghahalay sa pamamagitan ng kahulugan ay isang sekswal na pag-atake na ipinatupad sa pamamagitan ng kasamaan. -Thus rape cannot fall into the category of APAs. +Kaya ang panghahalay ay hindi pwedeng bumagsak sa kategorya ng APA. -### Personally Positive +### Pansariling pagka-positibo -Perhaps rape is akin to a merely personal preference.[^2] +Siguro ang panghahalay ay kasing-tulad ng isang pansariling kagustuhan.[^2] -The question then arises: can the classification of rape as a merely personal preference stand up to logical scrutiny? +Ang tanong ay pagkatapos lumutang: ang pag-uuri ng panghahalay bilang isang pansariling kagustuhan ay nakasalalay sa lohikal na pagsisiyasat? -If we propose the moral rule: “personal preferences must be violently inflicted upon other people,” how does that stand up to the framework of UPB?[^3] +Kapag ang mga pinag-usapan natin na ang moral na tuntunin: "ay ang mga pansariling kagustuhan ay dapat na labagin sa iba pang mga tao," paano ito lumalaban sa balangkas ng UPB?[^3] -Personal preferences cannot be justly inflicted upon other people, because that would create an insurmountable logical paradox. +Ang mga pansariling kagustuhan ay hindi makatarungan na magpahamak sa iba pang mga tao, dahil makagagawa ito ng isang hindi masosolusyonan na lohikal na kabalintunaan. -If I say that liking the band Queen above all others is universally preferable behaviour, on what grounds could I justify that statement? Only by saying that all personal preferences should be inflicted upon other people. However, if my personal preferences can be inflicted upon you at will, then by the very definition of UPB, your personal preferences can also be inflicted upon *me* at will. Thus we cannot both be moral at the same time, since that would require that we both prefer our own bands while at the same time surrendering that preference to the preferred bands of each other. In other words, I must simultaneously think that Queen is the best band, and that The Police is the best band. This is a logical impossibility, which is a central reason why mere personal preferences cannot be universally enforceable. +Kung ang sinasabi ko na gustung-gusto ko ang band Queen kumpara sa lahat ng iba pa na mas maganda ang pag-uugali ng mundo, kahit sa anong mga dahilan ay pwede kong bigyang ng-katwiran ang mga salaysay na iyon? Sa pamamagitan lang ng mga pagbabanggit na ang lahat ng mga pansariling kagustuhan ay dapat na magpahamak sa iba pang mga tao. Gayunpaman, na kung ang aking mga pansariling kagustuhan ay pwedeng magpahamak sa iyong kalooban, pagkatapos nito ay sa pamamagitan ng pinaka-kahulugan ng UPB, ang iyong mga pansariling kagustuhan ay pwede ring mapahamak sa *akin*sa kalooban. Kaya naman hindi namin pwede maging kaparehong moral sa magkaparehong oras, dahil rin sa nangangailangan ng pareho naming gusto ang aming sariling sa mga banda habang sabay na isuko na ang kagustuhan sa mga ginustong ugnayan ng bawat isa. Sa iba pang salita, dapat ko isipin ng magkasabay na ang Queen ay ang pinakamahusay na banda, at ang The Police ay ang pinakamagaling na banda. Ito rin ay isang lohikal na imposibilidad, na isang sentrong dahilan na kung bakit hindi pwedeng ipatupad nang lahat ng mga pansariling kagustuhan. -Thus if rape is considered to be a merely personal preference, then it cannot logically be enforced upon anybody else. Again, thinking of the two men in a room, this would require that both men prefer to rape each other, but remain utterly unable to enforce that decision, which is not only illogical, but also fortunately completely impractical. +Kaya naman kung ang panghahalay ay itinuturing na ito ay isangpansariling kagustuhan lang, at kung gayon ay hindi ito lohikal na maipapatupad sa sinumang iba pa. Muli, isipin mo ang dalawang lalaki sa isang kwarto, at ito ay nangangailangan na ang magkaparehong mga lalaki ay ginusto ang panghahalay sa isa't isa, pero nananatiling lubos na hindi ipatupad ang mga desisyon na iyon, na hindi lang ito makatwiran, kundi pati na rin sa kabutihang-palad ay lubos na hindi praktikal. -Finally, since personal preferences cannot be enforced on others, but rape is by definition the enforcement of a “preference” upon another, rape cannot be in the moral category of merely personal preferences. +Sa kalaunan, dahil rin sa mga pansariling kagustuhan ay hindi pwedeng ipatupad sa iba, pero ang panghahalay ay tanging sa pamamagitan ng kahulugan ng pagpapatupad ng isang "kagustuhan" sa iba, ang panghahalay ay hindi pwedeng sa moral na kategorya ng mga pansariling kagustuhan lang. -### Morally Neutral +### Pantay na pag-uugali -As discussed above, rape cannot be a morally neutral action, since it is a preference that is enforced upon another. +Gaya ng pinas-usapan sa itaas, ang panghahalay ay hindi pwedeng maging tapat na pagkilos, dahil na rin ito ay isang kagustuhan na ipinapatupad sa isa pa. -### Personally Negative +### Pangit na pag-uugali -Perhaps rape is a *personally negative* action, the opposite of number three. As an example, a criminal on the run would consider capture a personally negative action (PNA). +Marahil ang panghahalay ay isang *pangit na pag-uugali* na aksyon, ang kabaligtaran ng mga numero ng tatlo. Bilang isang halimbawa, na ang isang kriminal na tumakbo at isinaalang-alang ang pagkuha ng isang pangit na pag-uugali na pagkilos (PNA). -Personally negative actions (PNAs) by definition cannot be enforced upon another. Thus a man being raped would be wrong to “inflict” his preference for *not being raped* upon his rapist, in the form of self-defence. In this way, the initiation of violence – the enforcement of a personal preference – is *moral*, while self-defence – also the enforcement of a personal preference – is immoral. Thus we would have the same actions (the enforcement of a personal preference) classified as both moral and immoral, which cannot stand. +Ang mga pansariling negatibong aksyon (PNAs) sa pamamagitan ng kahulugan ay hindi pwedeng ipatupad sa isa pa. Kaya naman ang isang lalaking hinalay ay nagiging mali para "saktan" ang kanyang kagustuhan para sa * hindi panghahalay* sa kanyang panghahalay, sa klase ng kanyang pagtatanggol sa sarili. Sa tulad ng ganitong pamamaraan, ang pagsisimula ng kasamaan – ang pagpapatupad ng isang pansariling kagustuhan– ay sa *moral*, habang ang pagtatanggol sa sarili – din ang nagpapatupad ng isang pansariling kagustuhan – ay imoral. Kaya naman sa gayon ay magkakaroon kami ng magparehong pag-aksyon (ang pagpapatupad ng isang pansariling kagustuhan) na naitulad bilang magkaparehong moral at imoral, na hindi pwedeng manindigan. -### Aesthetically Negative +### Ang malasa na negatibong paraan -Perhaps rape is an aesthetically *negative* action, like “being late” – the flip-side of number two above. However, aesthetically negative actions (ANAs) cannot logically be violently enforced *because by definition they can be avoided*. Since I can freely choose to stop associating with a man who continually shows up late, I cannot shoot him for being late. +Marahil nga naman ang panghahalay ay isang pinaka-malasa na*negatibong* aksyon, tulad ng "palaging huli"– ang pitik sa gilid ng ika-lawang bilang sa itaas. Gayunpaman, ang mga malasa sa negatibong aksyon (ANAs) ay hindi lohikal na pwedeng ipatupad nang marahas*dahil sa pamamagitan ng kahulugan pwede silang iwasan*. Dahil pwede akong pumili ng malaya upang itigil ang pakikipag-ugnay sa isang tao na patuloy na nagpapakita ng pagka-huli, hindi ko pwedeng ipasok sa kanya para sa pagiging huli. -However, rape by definition cannot be avoided, since it is a sexual attack enforced through violence.[^4] Also, if I choose to stop being friends with the tardy man mentioned above, he cannot justly force me to be his friend by threatening me with violence, since that would rely on the principle that merely personal preferences can be enforced on others, which would run fruitlessly up against my ability to enforce *my* desire to drop his friendship. This kind of “Tarantino morality” always ends up with everyone in a state of mute paralysis, pointing guns at each other’s faces like frozen statues. +Gayunman, ang panghahalay sa pamamagitan ng kahulugan ay hindi pwedeng iwasan, dahil ito ay isang sekswal na pag-atake na ipinatupad sa pamamagitan ng kasamaan.[^4] Gayundin, kung pipiliin ko na itigil na ang pagiging kaibigan sa taong atrasado na sinabi sa itaas, hindi niya pwedeng pilitin ako na maging kaibigan niya sa pamamagitan ng pagbabanta sa akin ng kasamaan, dahil umaasa ito sa prinsipyo na ang mga pansariling kagustuhan ay pwedeng ipatupad sa iba, na tumakbo nang walang bunga laban sa aking kakayahang ipatupad*ang aking* pagnanais na bumagsak ang kanyang pagkakaibigan. Ang ganitong klase ng "moralidad ng Tarantino" ay palaging nagwawakas sa lahat sa isang estado ngtahimik na pagka-lumpo, na pagtuturo sa mga baril sa mga mukha ng bawat isa gaya ng naninigas na mga istatwa. -As we have already established, any universally preferable behaviour must be universal to all people in all places at all times – if ANAs allow for violent enforceability (i.e. I can shoot you for being late) – then if rape is defined as an ANA which can be enforced, then the rape victim who finds rape an aesthetically negative action has the right to shoot his rapist, which effectively affirms the principle of self-defence, but at the expense of also allowing gun play in the opposition of, say, rudeness. +Kagaya ng itinatag natin, na ang anumang mas mahusay na pag-uugali sa buong mundo ay dapat napangkalahatan sa lahat ng tao sa lahat ng sulok ng lugar sa lahat ng oras - kung pinapayagan ng ANA ang kasamaan na pagpapatupad (i.e. Pwede ko kayong barilin para sa pagiging huli) - Kapag ang panghahalay ay tinukoy bilang isang ANA na pwedeng ipatupad, pagkatapos at ang biktima ng panghahalay na may panghahalay sa isang malasa sa negatibong aksyon na may karapatang bumaril ang kanyang panghahaly, na epektibong pinatutunayan na ang prinsipyo ng pagtatanggol sa sarili, pero sa kapinsalaan din na nagpapahintulot sa pag-laro ng baril sa pagsalungatsa, kabastusan. -Thus rape cannot be an ANA. +Kaya naman ang panghahalay ay hindi isang ANA. -Which leaves only… +Alin sa mga dahon lang… -### Evil +### Kasamaan -If rape is defined as evil, then it must involve the *initiation* of the use of force, which clearly it does. Also, the proposition: “rape is evil,” passes the “coma test,” insofar as it is impossible for a man in a coma to rape someone. +Kapag ang panghahalay ay tinukoy bilang isang kasamaan, dapat itong masangkot sa * pagsisimula * ng paggamit ng lakas, na malinaw na pagsasagawa nito. Gayundin, na ang panukala: "ang panghahalay ay kasamaan," ay pumasa sa "pagsusulit na koma,"kaya naman imposible para sa isang tao na magkagulo sa panghahalay. -In addition, if rape is evil, then *not* raping must be good – in this way, two men in a room can both be moral at the same time, simply by not raping each other. +Bilang karagdagan, kung ang panggagahasa ay masama, kung gayon *hindi*Ang panghahalay ay dapat maging mabuti - sa ganitong paraan, ang dalawang lalaki sa isang silid ay pwedeng magkaroon ng parehong moral sa parehong oras, sa pamamagitan lang ng hindi paghalay sa isa't isa. -Since avoidability is one of the key differentiators between “unpleasant” and “immoral,” and rape is clearly an unavoidable behaviour, the definition of “rape as evil” also conforms to this distinction. +Dahil sa pag-iwas ay isa sa mga pangunahing pagkakaiba sa pagitan ng "hindi kanais-nais" at "imoral," at ang panghahalaya ay malinaw na isang hindi maiiwasang pag-uugali, na ang kahulugan ng "panghahalay bilang kasamaan" ay sumusunod din sa pagkakaiba. -Also, since there are times when it is physically impossible to rape someone – for instance, when an erection cannot be attained – the definition of “rape as evil” solves the problem of people being involuntarily immoral, which is by definition impossible, due to the criterion of avoidability. +Gayundin, na dahil may mga pagkakataong imposible na ang pisikal na panghahalay sa isang tao - halimbawa, kapag ang isang pagtayo ay hindi maabot - ang kahulugan ng "panghahalay bilang kasamaan" ay maglulutas sa problema ng mga tao na walang kinalaman na imoral, na mga impormasyong imposible, dahil sa ang panuntuna ng pag-iwas. -The rapist may justify his actions by avoiding the proposition “rape is good,” and instead substituting another proposition that supports his desire to rape, such as: “It is moral to take one’s own pleasure, regardless of the displeasure of others.” +Pwedeng bigyan ng-katwiran ng magnhahalay ang kanyang mga aksyon sa pamamagitan ng pag-iwas sa mga panukala na "panghahalay ay mabuti," at sa halip ay pagpapalit ng isa pang panukala na nagbibigay suporta sa kanyang pagnanais na panghahalay gaya ng: "Moral na gawain ng sariling kasiyahan, anuman ang kawalan ng-kasiyahan ng iba." -This proposition also fails the most basic logical test of UPB. If Bob believes that he should take his own pleasure by raping Doug – regardless of Doug’s displeasure – then Bob cannot rationally elevate his preference to a UPB. +Ang mga usaping ito ay nabigo rin sa pinakasimpleng lohikal na pagsubok ng UPB. Kung naniniwala si Bob na ang dapat niyang gawin ay ang kanyang pansariling kasiyahan sa pamamagitan ng pag-apak kay Doug - anuman ang pagkamuhi ni Doug - pagkatapos ay hindi maituturo ni Bob ang dahilan ng kanyang mga kagustuhan sa isang UPB. -If everyone should take their own pleasure regardless of their victim’s *dis*pleasure, then Bob has no right to rape Doug, since although Bob *prefers* to rape Doug, Doug most certainly does *not* prefer to be raped. If everyone should take their pleasure regardless of the displeasure of others, then there is no rational reason why Bob’s preference to rape Doug should take precedence over Doug’s preference to not be raped, regardless of the displeasure that refusing to be raped would cause Bob. +Kung ang lahat ng indibiwal ay dapat gumawa ng kanilang sariling kasiyahan anuman ang kanilang biktima *dis*kasiyahan, at pagkatapos ay Bob ay walang karapatan sa panggagahasa Doug, dahil bagaman Bob *Mas pinipili* sa panggagahasa Doug, Doug pinaka-tiyak ay ** hindi ginusto na mahalay. Kapag ang lahat ay kailangang gumawa ng kanilang kasiyahan anuman ang pagkamuhi ng iba, pagkatapos ay walang makatwiran na mga dahilan kung bakit ang kagustuhan ni Bob sa panghahalay kay Doug ay dapat manguna sa kagustuhan ni Doug upang hindi ma-halay, anuman ang hindi pagkagusto na ayaw ma-halay ay magiging dahilan ni Bob. -Thus Doug can say to Bob: “It is morally good for me to rape you, because personal preferences can be violently enforced.” Bob, of course, can then reply: “It is then morally good for me to violently resist your attack, since my personal preference to not be raped can also be violently enforced.” +Kaya naman ang masasabi ni Doug kay Bob: "Mas mabuti sa akin ang panghahalay sa iyo, sapagkat ang mga personal na kagustuhan ay pwedeng ihatol ng marahas." Si Bob, siyempre, ay pwedeng tumugon: "Pagkatapos ay may magandang moralidad sa akin na marahas na labanan ang iyong pag-atake, dahil ang aking pansariling kagustuhan na hindi mahalay ay pwede ring hindi sundin na ipatupad. " -Of course, few rapists are philosophers, but as we mentioned above, the primary danger to human beings is not the individual criminal, but irrational and exploitive moral theories. For instance, incarceration is inevitably justified through an appeal to a moral theory – and incarceration causes far more people to be raped than private criminals could ever dream of. If the moral theory that justifies incarceration is incorrect, then *correcting* this moral theory should be by far the highest concern of anyone wishing to reduce the prevalence of rape. +Siyempre, ang mgailang manghahalay ay mga pilosopo, sapagkat katulad ng binanggit natin sa itaas, ang pinaka-pangunahing panganib sa mga tao ay hindi ang indibidwal na kriminal, ngunit hindi makatwiran at mapagsamantalang moral na mga teorya. Ang halimbawa, na ang pagkabilanggo ay hindi dapat bigyang-katwiran sa pamamagitan ng isang apela sa isang moral na teyorya - at ang pagkabilanggo ay nagiging sanhi ng mas maraming mga tao na ma-halay kaysa sa mga pribadong kriminal na pwedeng managinip. Kapag ang moral na teyorya na nagpapawalang-bisa ng pagkakulong ay hindi tama, *pagsasa-ayos sa*at pagkatapos ang pagsasa-ayos ng moral na teyorya na ito ay dapat ang pinakamataas na pag-gunita ng sinuman na nagnanais na mabawasan ang pagkalat ng panghahalay. -Thus it would seem that the only logical possibility for rape is that *not* raping is universally preferable behaviour – or that rape is universally banned behaviour. +Kaya naman ang tanging lohikal na posibilidad para sa panghahalay ay sa *hindi sa*ang pag-halay ay hindi gaanong pag-uugali sa buong mundo - o ang panghahalay ay bawal sa lahat ng pag-uugali. ### Whew! -The fact that the UPB framework has logically and effectively validated the moral proposition that rape is evil – not “good,” or “aesthetically preferable,” or “personally preferable,” or “morally neutral” – is a very good sign. It does not prove beyond a shadow of a doubt that UPB will logically validate all “common sense” moral propositions, but the first hurdle has been passed, and that should give us great cause for celebration. If I were a physicist proposing a Unified Field Theory, and the application of my theory correctly predicted where a thrown baseball would land, I could justly be enormously pleased. +Ang katotohanan na ang balangkas ng UPB ay lohikal at epektibo na nagpapatunay sa moral na palagay na ang panghahaly ay kasamaan - hindi "kabutihan," o "malasa na kanais-nais," o "pansariling pag-nanais," o "pantay na moral" - ay isang napakahusay na tanda. Ito ay para hindi patunayan na lumampas sa isang pagdadalawang-isip na ang UPB ay lohikal na patunayan ang lahat ng "kaugalian" na moral na panukala, ngunit ang unang napag-tagumpayan ay naipasa, at ito ay dapat magbigay sa amin ng malaking dahilan para sa pag-sasaya. Kung ako man ay isang pisisista na nagbigay ng panukala na ang isang Pinag-sanib Field na Teyorya, at ang pag-lapat ng aking teyorya ay tama ang hinulaan kung saan ang isang itinapon na baseball ay makarating, pwede kong maging lubusang nalulugod. -Einstein’s theory of relativity predicted that light would bend around a gravity well – when this was first confirmed, it did not prove his theory beyond a shadow of a doubt, but it did prove that the theory *could* be true, which was a great leap forward. The first validation is always the hardest, because it is so easy to get things wrong, and error always outnumbers accuracy. +Ang teorya ng relatibidad ni Einstein ay sinabing ang liwanag ay liko sa paligid ng isang timbang na rin - at kapag ito ay unang nakumpirma, hindi ito mapapatunayan ang kanyang teyorya na lalampas sa isang anino ng isang pagdududa, ngunit ito ay napatunayan na ang teyorya*pwedeng* maging tunay, at kung saan ay ang isang magaling na lumndag pasulong. Ang na-unang pagpapatunay ay ang palaging pinakamahirap sa lahat, sapagkat ito ay napakadali upang makakuha ng mga bagay na mali, at ang pagkakamali ay palaging mas matindi ang kasiguraduhan. -The UPB framework has correctly validated our moral premise that rape is evil. This is a necessary – but not sufficient – criterion for proof, and fully supports additional investigation. Thus, let us continue… +Ang balangkas ng UPB ay wastong nagpatunay sa aming moral na saligan na ang panghahalay ay kasamaan. Ito ay talagang kinakailangan– sapagkat hindi sapat – panuntunan para sa pagpapatunay, at lubos na sumusuporta sa karagdagang pagsisiyasat. Kaya naman, magpatuloy tayo sa… -[^1]: This is very different from a physical assault, which destroys your capacity for free choice. +[^1]: Ito ay talagang ibang-iba sa isang pisikal na pag-atake, na sumisira sa iyong kapasidad para sa libreng pagpili. -[^2]: It cannot be argued that rape does not involve a preference, since rape is a behaviour and, as we have discussed above, all behaviours involve preference. +[^2]: Ito ay hindi pwedeng maki-pagtalo na panghahalay na hindi sangkot sa isang kagustuhan, dahil ang panghahalay ay isang pag-uugali at, mula noon tinalakay sa itaas, ang lahat ng mga pag-uugali sangkot ang kagustuhan. -[^3]: Note that I cannot propose that “personal preferences *may* be violently inflicted upon other people, since that is a violation of UPB, which states that moral rules must be absolute and universal – if they are not, they fall into APA territory, and so cannot be inflicted on others. +[^3]: Pakatandaan na hindi ko imumungkahi na "mga sariling kagustuhan *marahil* ay labag sa iba pang mga tao, dahil ito ay isang paglabag sa UPB, na nagsasaad na ang mga alituntunin ng moral ay dapat na ganap at unibersal - kung hindi sila, ay mahuhulog sila sa teritoryo ng APA, at sa gayon ay hindi pwedeng ipahamak sa iba. -[^4]: We can avoid situations which increase the likelihood of rape, but we cannot avoid a rape in progress. \ No newline at end of file +[^4]: Pwede nating maiwasan ang mga pangyayari na nagpapataas ng posibilidad ng panghahalay, pero hindi natin maiiwasan ang pag-usbong. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch03_the_second_test_murder.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch03_the_second_test_murder.md index de1d16033..c6093a8fe 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch03_the_second_test_murder.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch03_the_second_test_murder.md @@ -1,39 +1,39 @@ -## The Second Test: Murder +## Ang Ikalawang Pagsususri: Sa Pagpatay -Let us now test the UPB framework against moral propositions regarding *murder*, which here is defined as killing intentionally and with premeditation, not in self-defence. +Ating subukan ngayon ang balangkas ng UPB laban sa mga layuning moral tungkol sa *pagpatay* na dito ay tinukoy bilang ang pagpatay ay sinadya at may pangunahing hindi sa pagtatanggol sa sarili. -Since we spent so much time dissecting the question of rape – and since many of the same arguments will apply here – this analysis can be much briefer. +Sapagkat ginugol namin ang labis na oras na pinagtatalunan ang tanong ng panghahalay – at dahil marami sa mga magkaparehong argumento ay nalalapat dito - ang pagtatasa na ito ay pwedeng maging mas maikli. -Let us return to our two moral guinea pigs sitting in a room – we’ll call them Bob and Doug. +Bumalik tayo sa aming dalawang moral guinea pig na nakaupo sa isang silid - tatawagan namin silang dalawa si Bob at Doug. -If murder is morally good, then clearly *refraining* from murder is immoral. Thus the only chance that Bob and Doug have to be moral is in the instant that they simultaneously murder each other. Physically, this is impossible of course – if they both stand and grip each other’s throats, they will never succumb to strangulation at exactly the same moment. If Bob dies first, his grip on Doug’s throat will loosen, thus condemning Doug to the status of *immorality* until such time as he can find another victim. Because Bob dies first – and thus cannot continue to try murdering Doug – Bob’s death renders him more immoral than Doug’s murder. +Kung ang pagpatay ay mabuti sa moral, pagkatapos ay malinaw *pigilan ang sarili* mula sa pagpatay sa imoral. Kaya ang tanging pagkakataon na kailangang maging moral sina Bob at Doug ay kaagad na pinapatay nila ang isa't isa. Sa pisikal na paraan, ito ay napaka-imposible ito na kurso - kung pareho silang tumayo at mahigpit na panggigipit ng bawat isa, hindi sila kailanman makakalusot sa pagsabog nang eksakto sa parehong sandali. Kung si Bob ay unang namatay, ang kanyang mahigpit na pagkakahawak sa lalamunan ni Doug ay maluwag, kaya hinahatulan si Doug sa kalagayan ng *imoralidad* hanggang sa oras na makahanap siya ng bago na namang biktima. Sapagkat ang unang namatay ay si Bob – at sa gayon ay hindi maaaring patuloy na subukan pagpatay Doug – Ang kamatayan ni Bob ay nagbigay sa kanya ng mas imoral kaysa sa pagpatay ni Doug. -Intuitively, we fully recognise the insanity of the moral proposition that murder is good. Logically, we know that the proposition is incorrect because if it is true, it is impossible for two men in a room to both be moral at the same time. Morality, like health, cannot be considered a mere “snapshot,” but must be a process, or a continuum. The UPB framework confirms that Bob cannot be “evil” *while* he is strangling Doug, and then achieve the pinnacle of moral virtue the moment that he kills Doug – and then revert immediately back to a state of evil. Moral propositions must be universal, and independent of time and place. The proposition that murder is moral fails this requirement at every level, and so is not valid. +Intindihin ang sarili, lubos nating kinikilala ang kabaliwan ng moral na panukala na ang pagpatay ay mabuti. Lohikal, alam namin na ang panukala ay hindi tama dahil kung ito ay totoo, imposible para sa dalawang lalaki sa isang silid na kapwa ang maging moral sa parehong oras. Lohikal, alam namin na ang panukala ay hindi tama dahil kung ito ay totoo, imposible para sa dalawang lalaki sa isang silid na kapwa maging moral sa makaparehong oras. Kinukumpirma ng balangkas ng UPB na si Bob ay hindi pwedeng maging "sa sandalings he is maipit sa pangyayari tunkol kayoras" *Doug, at pagkatapos ay makamit ang tuktok ng moral na kabutihan sa sandali na siya ay pumatay kay Doug - at pagkatapos ay bumalik agad sa isang estado ng kasamaan. Ang moral na mga panukala ay dapat na pang unibersal, at malaya sa oras at lugar. Ang panukala na ang pagpatay ay moral na nabigo sa pangangailangan na ito sa bawat antas, at sa gayon ay hindi wasto.

-If murder were morally good, then it would also be the case that a man stranded on a desert island would be morally evil for as long as he lived there, since he would have no victims to kill. A man in a coma would also be evil, as would a sleeping man, or a man on the operating table. A torturer would be an evil man as long as he continued to torture – but then would become a good man in the moment that his victim died at his hand. +Kung ang pagpatay ay mabuti sa moral, gayon din naman ang kaso ng isang lalaking naipit sa isla ng disyerto ay masama sa moral habang siya ay naninirahan doon, dahil wala siyang mga biktima na papatayin. Ang isang tao sa isang pagkawala ng malay ay magiging masama rin, gaya ng isang tao na natutulog, o isang tao sa pinagtatrabahuang lamesa. Ang isang taga-pasakit ay magiging isang masamang tao hangga't siya ay nagpatuloy sa pagpapahirap - ngunit pagkatapos ay magiging isang mabuting tao sa sandaling ang kanyang biktima ay namatay sa kanyang mga kamay. -We can thus see that the proposition that “murder is good” is not only instinctively bizarre, but also logically impossible. +Kaya naming makita na ang panukala na "ang pagpatay ay mabuti" ay hindi lamang nang katutubo kakaiba, ngunit din lohikal na imposible. -The other objections that applied to the proposition “rape is good” also apply here. Murder cannot be morally neutral, since morally neutral judgements or actions cannot be forcibly inflicted upon another, and murder by definition is forcibly inflicted upon another. +Ang iba pang mga suliranin na inaplay sa palagay "ang panghahalay ay mabuti" kailangan mo rin i-aplay mo rito. Ang pagpatay ay hindi pwedeng neyutral sa moral, dahil ang mga neyutral na hatol o pagkilos ng moral ay hindi pwedeng sapilitang mapapahamak sa iba, at ang pagpatay sa pamamagitan ng kahulugan ay sapilitan sa iba. -There is also a basic contradiction involved in any universal justification for the act of murder, just as there was in the act of rape. If Bob tries to strangle Doug, but Doug resists, how could Bob rationally justify his actions according to UPB? +Mayroon ding isang pangunahing kontradiksyon na kasangkot sa anumang pang-unibersal na pagbibigay-katwiran para sa gawa ng pagpatay, tulad ng ginawa sa pagkilos ng panghahalay. Kung sinusubukan ni Bob na mahuli si Doug, pero sumasalungat si Doug, kung paanong maitutuwid ni Bob ang kanyang mga aksyon ayon sa UPB? -Well, he could say something like: “a man’s life can be taken any time you want to” – but of course, since UPB is the only valid test of moral propositions, this justifies Doug killing Bob as much as it does Bob killing Doug. Thus Bob can only justify strangling Doug if Doug does not resist in any way – but of course if Doug does not resist, then can it really be considered murder? +Mabuti, pwedeng sabihin niya ang isang bagay tulad ng: "ang buhay ng isang tao ay pwedeng kuhain anumang oras na gusto mo" - ngunit siyempre, dahil ang UPB ay ang tanging wastong pagsubok ng moral na mga panukala, ito ay nagpapawalang-sala kay Doug pagpatay ni Bob gaya ng ginagawa ni Bob sa pagpatay kay Doug. Sa gayon si Bob ay pwede lamang magpawalang-sala ang strangling Doug kung hindi lumalaban si Doug sa anumang paraan - ngunit siyempre kung si Doug ay hindi nakikipaglaban, pwede ba talagang ituring na pagpatay? -Let us say that Bob then adjusts his premise to say: “I can shoot a man in his sleep any time I want.” The problem here is not only the sleep that Bob will lose based on his universal premise, but also the logical impossibility of reversing moral propositions based on the differences in the states of sleeping and waking. Biologically speaking, a man does not become the *opposite* of a man when he falls asleep, any more than gravity reverses when he blinks. +Sabihin nating sasabihin ni Bob na inaayos ang kanyang saligan upang sabihin: "Pwede kong barilin ang isang tao sa kanyang pagtulog sa anumang oras na gusto ko." Ang problema dito ay hindi lamang ang pagtulog na mawawala ni Bob batay sa kanyang pang-unibersal na looban, kundi pati na rin ang lohikal na imposible ng pagbaliktad ng mga layuning moral batay sa mga pagkakaiba sa mga estado ng pagtulog at paggising. Sa bayolohikal na pananalita, ang isang tao ay hindi maging ang *kabaligtaran* ng isang tao kapag siya ay natutulog, ang anumang higit sa kabaligtaran ng grabidad kapag siya ay kumikislap. -Since a man remains a man when he falls asleep, it cannot be the case that opposite moral rules apply to him in this state. Thus to say that it is immoral to murder a man when he is awake, but it is moral to murder a him when he is asleep, is to create a logical contradiction unsupported by any objective biological facts. A physicist may say that a rock falls down, but a helium balloon rises up – but that is because a rock and a helium balloon have fundamentally different properties. No credible physicist can say that one rock falls down, but that another rock with almost exactly the same qualities falls up. The same is true for moral theories – no credible philosopher can say that morality reverses itself when a man is asleep, since a man’s nature does not fundamentally alter when he naps. +Sapagkat ang isang tao ay nananatiling isang lalaki kapag siya ay natulog, hindi ito pwedeng ang kaso na kabaligtaran sa mga alituntunin ng moral na naaangkop sa kanya sa ganitong estado. Sa gayon ay sabihin na imoral ang pagpatay ng isang tao kapag siya ay gising, ngunit moral na pagpatay sa kanya kapag siya naman ay natutulog, ay para magbuo ng isang lohikal na kontradiksyon na hindi suportado ng anumang layunin bayolohikal katotohanan. Ang isang pisiko ay pwedeng sabihin na ang isang bato ay bumagsak, ngunit ang isang lobo ng helium ay pataas - ngunit iyan ay dahil may isang iba't ibang mga pag-aari ang isang bato at isang helium na lobo. Walang sinasabing pisisista ang pwedeng sabihin na ang isang bato ay bumagsak, ngunit ang isa pang bato na may halos eksaktong parehong mga katangian ay bumaba. Ang magkapareho ay totoo para sa moral na teyoryang - walang paniwala ang pilosopo ay pwedeng sabihin na ang moralidad ay kabaligtaran mismo kapag ang isang tao ay natutulog, dahil ang kalikasan ng isang tao ay hindi sa panimula baguhin kapag siya naidlip. -In this way, if we cannot justly shoot a man when he is awake, we also cannot shoot him when he is asleep, since he is still a man. +Sa ganitong paraan, kung hindi tayo makatarungan na mabaril ang isang lalaki kapag siya ay gising, hindi rin natin siya mababaril kapag siya ay natutulog, dahil siya ay isang tao pa rin. -Thus, since the statement “I can shoot a man in his sleep any time I want” cannot be validated according to UPB, it cannot be a true moral proposition. +Kaya't, dahil ang pahayag na "Pwede kong barilin ang isang tao sa kanyang pagtulog sa anumang oras na gusto ko" ay hindi pwedeng mapatunayan ayon sa UPB, hindi ito pwedeng maging isang tunay na panukalang moral. -Here again we find that the UPB framework holds true in terms of murder. The only possible valid moral theory regarding murder is that it is evil, or universally banned. +Narito at muli naming natagpuan na ang balangkas UPB ay tapat sa mga tuntunin ng pagpatay. Ang tanging posibleng wastong moral na teyorya tungkol sa pagpatay ay masama, o sa lahat ay ipinagbabawal. -We could take the same approach to the question of assault, but the arguments would be identical to those of rape and murder, so for the sake of brevity, we shall continue. +Pwede naming gawin ang magkaparehong diskarte sa mga tanong ng pag-atake, ngunit ang mga argumento ay magkapareho sa mga ng panghahalay at pagpatay, kaya para sa kapakanan ng kaiklian, dapat naming magpatuloy. -Let us now turn to the question of theft. If this framework holds true here as well, then we have hit the perfect trifecta of our instinctual moral understanding, and found rational confirmation for our existing beliefs. We have discovered the maths that explains how we are able to instinctively catch a ball, and that is a necessary start. +Ating ibalik ngayon ang tanong sa pagnanakaw. Kung ang balangkas na ito ay totoo rin dito, pagkatapos ay naabot namin ang perpektong trifecta ng aming mga likas na moral na pag-unawa, at natagpuan nakapangangatwiran kumpirmasyon para sa aming mga umiiral na paniniwala. Nalaman namin ang mga matematika na nagpapaliwanag kung paano namin maipagpapatuloy ang isang bola, at ito ay isang kinakailangang pagsisimula. -### Self-Defence? +### Ang Pag-depensa sa Sarili? -We have skirted over the issue of self-defence with regards to murder, though it is scarcely necessary to examine it in the case of rape. This is not because the issue of self-defence is either self-evident or uncomplicated, but rather because the complications that exist can be dealt with more comprehensively after we look at the question of theft. \ No newline at end of file +Kami ay nagtagumpay sa isyu ng pagtatanggol sa sarili tungkol sa pagpatay, bagaman ito ay hindi kinakailangan para suriin ito sa kaso ng pangahahalay. Ito ay hindi dahil ang isyu ng pagtatanggol sa sarili ay alinman sa maliwanag o hindi komplikado, ngunit sa halip dahil ang mga komplikasyon na umiiral ay pwedeng malutas nang mas komprehensibong pagkatapos nating tingnan ang tanong ng pagnanakaw. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch04_the_third_test_theft.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch04_the_third_test_theft.md index 418653446..3a3a623b5 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch04_the_third_test_theft.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch04_the_third_test_theft.md @@ -1,119 +1,119 @@ -## Ang Ikatlong Test: Pagnanakaw +## Ang Ikatlong Pagsubok: Pagnanakaw -We will have to spend a little bit more time on theft, since it inevitably brings into the picture the question of property rights, which is highly contentious for some. +Kakailanganin nating gumugol ng kaunting oras sa pagnanakaw, dahil hindi ito maiiwas sa larawan ng tanong ng mga karapatan sa pag-aari, na lubhang nakapagtatalo sa ilan. -There are many ways of approaching the question of property rights, from “homesteading” to legal definitions to practical considerations etc. I will address none of those here, because the question of property rights must fall into the framework of UPB, if UPB is to stand as a rational methodology for evaluating moral propositions. +Mayroong maraming mga paraan ng paglapit sa tanong ng mga karapatan sa ari-arian, mula sa “homesteading” sa mga legal na pagbibigay-kahulugan sa mga praktikal na pagsasaalang-alang. Hindi ko matutugunan ang isa sa mga dito, dahil ang tanong ng mga karapatan sa ari-arian ay dapat mahulog sa balangkas ng UPB, kung ang UPB ay tumayo bilang isang makatwirang pamamaraan para sa pagsusuri ng mga panukalang moral. -Clearly, the moral proposition with regard to property rights is this: either human beings have the right to own property, or they do not. +Malinaw, na ang moral na panukala sa mga karapatan sa ari-arian ay ito: alinman sa mga tao ay may karapatan sa pagmamay-ari ng ari-arian, o hindi ginagawa. -Now the first “property” that must be dealt with is the body. “Ownership” must first and foremost consist of control over one’s own body, because if that control does not exist, or is not considered valid, then the whole question of morality – let alone property – goes out the window. +Ngayon ang unang “ari-arian” na kailangan gawin ay ang katawan. “Pagmamay-ari” dapat una at pinapanguna ang pagkontrol sa sariling katawan, dahil kung ang kontrol na ito ay hindi umiiral, o hindi itinuturing na wasto, ang buong tanong ng moralidad – pabayaan ang pag-aari – ay lumabas sa bintana. -UPB is a framework for evaluating moral propositions, or arguments about universally preferable behaviour for all mankind. First and foremost, a man must be responsible for his own actions if they are to be judged morally, since as we have argued above, the capacity to choose actions is fundamental to any ethical evaluation. +Ang UPB ay isang balangkas para sa pagsusuri ng mga panukalang moral, o mga argumento tungkol sa pangkatahatang mas mainam na pag-uugali para sa lahat ng sangkatauhan. Una at pangunahin, ang isang tao ay dapat na reponsable para sakanyang sariling mga aksyon kung sila ay hinuhusgahan sa kagandahang-asal, dahil tulad ng aming pinagtatalunan sa itaas, ang kakayahang pumili ng mga aksyon ay mahalaga sa anumang pagsusuri ng etika. -If a man has no control over his body, then clearly he has no responsibility for his actions – they are not in fact “his” actions, but rather the actions of his body. Now, no one would rationally argue that if a man strangles another man, it is the murderous fingers that should be put on trial and punished. Clearly, the body cannot entirely control itself, but rather must be to some degree under the direction of the conscious mind. +Kung ang isang tao ay walang kontrol sa kanyang katawan, pagkatapos ay malinaw na walang reponsibilidad para sa kanyang mga aksyon – ang mga ito ay hindi katunayan sa “kanyang” mga aksyon, kundi sa mga aksyon ng kanyang katawan. Ngayon, walang sinuman ang makatwiran na magtaltalan na kung ang isang lalaki ay manakal ng isa pang lalaki, ito ay ang mga nakamamatay na mga daliri na dapat ilagay sa pagsubok at parusahan. Maliwanag, ang katawan ay hindi lubos na makontrol ang sarili nito, ngunit dapat ay sa ilang antas sa ilalim ng direksyon ng may malay na isip. -What this means is that a man is responsible for the actions of his body, and therefore he is responsible for the *effects* of those actions. A man is responsible for where he puts his penis, which is how we know that we can judge him for raping someone. He “owns” the actions of his body as surely as he owns his body. To say that a man is responsible for his body but not the effects of his body is to argue that a man is responsible for aiming and throwing a knife, but not for where it lands. +Ang ibig sabihin nito ay ang isang tao ay may pananagutan sa mga pagkilos ng kanyang katawan, at sa gayon siya ay may pananagutan para sa *epekto* ng mga pagkilos na iyon. Ang isang tao ay may pananagutan kung saan niya inilalagay ang kanyang titi, na kung paano natin malalaman na maaaring natin siyang hatulan dahil sa pang-gagahasa ng isang tao. Siya ay “nagmamay-ari” sa mga pagkilos ng kanyang katawan bilang tiyak na nagmamay-ari siya ng kanyang katawan. Upang sabihin na ang isang tao ay may pananagutan sa kanyang katawan ngunit hindi ang mga epekto ng kanyang katawan ay upang magtaltalan na ang isang tao ay may pananagutan sa pagpuntirya at paghahagis ng kutsilyo, ngunit hindi para sa kung saan ito makarating. -Also, arguing that a man is not responsible for the effects of his body is a self-detonating statement, similar to the ones we examined above. If I say to you: “Men are not responsible for the actions of their bodies,” it would be eminently fair for you to ask me who is working my vocal chords and mouth. If I say that I have no control over my speech – which is an effect of the body – then I have “sustained” my thesis at the cost of invalidating it completely. +Gayundin, ang pagtatalo na ang isang tao ay hindi mananagut para sa epekto ng kanyang katawan ay isang pahayag na nagpapahayag ng sarili, na katulad ng mga nasusuri natin sa itaas. Kung sasabihin ko sa iyo: “Ang mga lalaki ay hindi mananagot sa mga pag kilos ng kanilang mga katawan,” magiging napakaganda para sa iyo na tanungin mo ako kung sino ang gumagawa ng aking mga kwerdas na tinig at bibig. Kung sinasabi ko na wala akong kontrol sa aking pananalita – na kung saan ay isang epekto ng katawan – at pagkatapos ay “pinananatili” ko ang aking sanaysay sa gastos ng pagwawakas saganap na ito. -If I am not at all responsible for my speech, then there is no point arguing with me. A tape recorder is also not responsible for its speech, which is why we tend not to get into virulent disagreements with magnetic strips. In cheesy horror films, young girls seem to be particularly susceptible to demonic possession – the inevitable priest who shows up always offers to talk to the demon in charge of the girl, at which point the girl starts making a sound like Don Ho gargling with ball bearings. +Kung hindi ako reponsable sa aking pagsasalita, at pagkatapos ay wala akong punto sa pakikipagtalo sa akin. Ang isang tape recorder ay hindi rin mananagot sa pagsasalita nito, na kung bakit saan ay kung bakit kami madalas na hindi pumasok sa mapaminsalang mga hindi pagkakasundo sa piraso ng magnetic. Sa masarap na nakakatakot na palabas, ang mga kabataang babae ay tila napipinsala sa pag-aari ng demonyo – ang hindi maiiwasang saserdote na nagpapakita ng laging nag-aalok upang makipag-usap sa demonyo na namamahala sa batang babae, kung saan ang batang babae ay nagsimulang gumawa ng tunog tulad ng Don Ho gargling na may ball bearings. -This ridiculous portrait is accurate in one sense though – if some other being is in full control of the girl’s vocal chords, it is that being which needs to be addressed, not the girl, who has no control over her responses. +Ang katawa-tawang larawan ay tumpak sa isang kahulugan bagaman – kung ang iba pang pagkatao ay may ganap na kontrol sa vocal chords ng batang babae, ito ay ang kung saan kailangang matugunan, hindi ang babae, na walang kontrol sa kanyang mga tugon. -Thus if I say to you that I do not have control over my speech, you can ask me: who does? If I reply that no one does, then it makes about as much sense to argue with me as it does to argue with a television set, or the aforementioned boulder as it bounces down a hillside towards you car. +Kaya kung sasabihin ko sa iyo na wala akong kontrol sa aking pananalita, maaari mo akong tanungin: sino ang? Kung ako ay tumugon na walang sinuman, ito ay gumagawa ng labis na pakiramdam upang makipagtalo sa akin tulad ng pagtatalo sa isang telebisyon, o ang nabanggit na bato habang ito ay bumababa sa isang dalisdis ng bundok patungo sa iyo kotse. -Thus the very act of controlling my body to produce speech demands the acceptance of my ability to control my speech – an implicit affirmation of my ownership over my own body. +Kaya ang pagkilos ng pagkontrol sa aking katawan ay hinihingi ang pagtanggap sa aking kakayahang kontrolin ang aking pananalita – isang lubos na pagpapatibay sa aking pagmamay-ari sa sarili kong katawan. -Now, if demonic possession were a valid occurrence, and a girl possessed by a demon spat on a priest, we would not call the *girl* rude, but would rather pity her for being inhabited by such an impolite demon. Whoever has control over the girl’s body is culpable for the effects of her actions – this is why we would not call a man who stole while sleepwalking “evil,” since he did not have full control over his own body (although we may restrain him in other ways). This is also the basis for the legal defence of “not guilty by reason of insanity,” which is that we assume that a man who is insane does not have full control over his actions. +Ngayon, kung ang pagmamay-ari ng demonyo ay isang wastong pangyayari, at ang isang batang babae na nagmamay-ari ng isang demonyo ay nilapastangan ng isang pari, hindi namin tatawagin ang *babae* na bastos, ngunit sa halip ay mahabag sa kanya para sa pagiging pinaninirahan ng tulad ng isang bastos na demonyo. Ang sinumang may kontrol sa katawan ng babae ay may kasalanan sa mga epekto ng kanyang mga aksyon – ito ang dahilan kung bakit hindi namin tatawagan ang isang tao na nakaagaw habang naglalakad ng tulog “kasamaan,” dahil wala siyang ganap na kontrol sa kanyang sariling katawan (bagaman maaari naming pigilan siya sa ibang paraan). Ito rin ang batayan para sa legal na pagtatanggol ng “hindi nagkasala dahil sa pagkasira ng ulo,” na kung saan ay ipinapalagay natin na ang isang tao na masiraan ng ulo ay walang ganap na kontrol sa kanyang mga aksyon. -Thus to reject the ownership of the body is to reject all morality, which, as we have seen above, is utterly impossible. Logically, since morality is defined as an enforceable subset of UPB, to reject morality is to say that it is universally preferable to believe that there is no such thing as universal preferences. +Kaya upang tanggihan ang pagmamay-ari ng katawan ay upang tanggihan ang lahat ng moralidad, na, tulad ng nakita natin sa itaas, ay lubos na imposible. Ang Lohikal, dahil ang moralidad ay tinukoy bilang isang maipapatupad na subset ng UPB, upang tanggihan ang moralidad ay upang sabihin na higit na lalong kanais-nais ang paniwalaan na walang bagay tulad ng mga kagustuhan sa unibersal. -Finally, to use one’s ownership of one’s own body in the form of speech to reject the notion that one can control one’s own body, is a blatant and insurmountable self-contradiction. +Sa wakas, gamitin ang pagmamay-ari ng isang tao sa sariling katawan sa anyo ng pagsasalita upang tanggihan ang paniniwala na ang isang tao ay maaaring makontrol ang sariling katawan, ay isang maliwanag at hindi malulutas na pagsasalungat sa sarili. -It is in this way that any rejection of self-ownership can be utterly discarded. +Sa ganitong paraan na ang anumang pagtanggi sa pagmamay-ari ng sarili ay maaaring lubos na itapon. -Since we own our bodies, we also inevitably own the *effects* of our actions, be they good or bad. If we own the effects of our actions, then clearly we own that which we produce, whether what we produce is a bow, or a book – or a murder. +Dahil sa pagmamay-ari namin ang aming mga katawan, hindi rin kami namimili ng mga *epekto* sa aming mga aksyon, maging mabuti o masama. Kung pagmamay-ari natin ang mga epekto ng ating mga pagkilos, pagkatapos ay malinaw na pagmamay-ari natin ang ating ginagawa, kung ano ang aming ginawa ay isang busog, o isang libro - o isang pagpatay. ### Property And UPB -Even if we reject the above, we can still use UPB to definitively assert the existence of universal property rights. +Kahit na tanggihan namin ang nasa itaas, maaari parin naming gamitin ang UPB upang tiyak na igiit ang pag-iral ng mga pang kalahatang karapatan sa pag-aari. -As mentioned above, either human beings have property rights, or they do not. Except for a few grey areas, which we will get to shortly, this remains a universal proposition. +Tulad ng nabanggit sa itaas, ang mga tao ay may mga karapatan sa pag-aari, o hindi. Maliban sa ilang mga kulay-abo na lugar, na makukuha namin sa ilang sandali, ito ay nananatiling isang pandaigdigang panukala. -If a man does not have the right to use property, then he does not have the right to use his own body. He does not have the right to use his own lungs, and therefore must stop breathing. Although this sounds silly, it is an immediate and inevitable result of the premise that human beings do not have property rights. +Kung ang isang lalaki ay walang karapatan na gumamit ng ari-arian, pagkatapos ay wala siyang karapatang gamitin ang kanyang sariling katawan. Wala siyang karapatang gamitin ang kanyang sariling baga, kaya't dapat siyang huminto sa paghinga. Bagaman ito ay tila nakakatawa, ito ay isang agarangl at di maiiwasang resulta ng saligan na ang mga tao ay walang mga karapatan sa pag-aari. -It is fairly safe to assume that anyone you are debating property rights with is drawing breath, and thus agrees with you that he has the right to use his own body at least. +Ito ay medyo ligtas na ipalagay na ang sinuman na iyong pinag-uusapan ang mga karapatan sa pag-aari ay may pagguhit ng hininga, at sa gayon ay sumasang-ayon sa iyo na siya ay may karapatang gamitin ang kanyang sariling katawan kahit man lamang. -The question then comes up whether or not human beings have the right to *exclusive* property use. For instance, property could be defined as a sort of time-share principle of ownership, insofar as everyone should have the right to own everything, on some schedule or another. +Ang tanung ay nanggagaling kung ang mga tao ay may karapatan sa paggamit ng *eksklusibo*. Halimbawa, ang ari-arian ay maaaring tinukoy bilang isang uri ng oras-ibahagi na prinsipyo ng pagmamay-ari, sa ganoon lahat ay dapat magkaroon ng karapatang magkaroon ng lahat ng bagay, sa ilang iskedyul o sa iba pa. -This means of course that a man with lung cancer has a right to at least one lung of a healthy person. Since all ownership starts with the body, if we do not have the right to exclusive ownership over our own body, then we must share our body with other people, or be immoral. The sick man has a right to one of our lungs, and if we withhold it from him, that is exactly the same as stealing it. Similarly, both you and I have the right to use Celine Dion’s singing voice, since it is wholly selfish of her to pretend that she has exclusive ownership of it. +Siyempre ang ibig sabihin nito ay ang isang tao na may kanser sa baga ay may karapatan sa hindi bababa sa isang baga ng isang malusog na tao. Dahil ang lahat ng pagmamay-ari ay nagsisimula sa katawan, kung wala tayong karapatan sa eksklusibong pagmamay-ari sa sarili nating katawan, pagkatapos ay dapat nating ibahagi ang ating katawan sa ibang mga tao, o maging imoral. Ang may sakit na tao ay may karapatan sa isa sa ating mga baga, at kung ihahain natin ito mula sa kanya, iyon ay eksaktong kapareho ng pagnanakaw nito. Katulad din, ikaw at ako ay may karapatan na gamitin ang pagkanta na tinig ni Celine Dion, dahil ito ay ganap na makasarili sa kanya upang magpanggap na siya ay may eksklusibong pagmamay-ari nito. -If human beings do not possess exclusive ownership over their own bodies, then the crime of rape becomes meaningless, since a woman clearly does not exclusively own her vagina, and neither does a man own his own various orifices. If exclusive self-ownership is not an axiom, then even the crime of murder becomes meaningless. +Kung ang mga tao ay hindi nagtataglay ng eksklusibong pagmamay-ari sa kanilang sariling mga katawan, kung gayon ang krimen ng panggagahasa ay walang kabuluhan, dahil ang isang babae ay malinaw na hindi eksklusibo pagmamay-ari ng kanyang puki, at hindi rin ang isang tao ay may sariling iba't-ibang mga butas. Kung ang eksklusibong pagmamay-ari ng sarili ay hindi isang aksyom, kahit na ang krimen ng pagpatay ay walang kabuluhan. -It is no crime to commit suicide, any more than it is to set fire to your own house, since the destruction of one’s own property is a valid exercise of ownership. However, if exclusive self-ownership is invalid, then there can be no distinction between murder and suicide. If my liver is failing, and I have a right to take yours, then I can “repossess” it in perfect accordance with morality and honourable behaviour. If this procedure kills you, so what? Without exclusive self-ownership, there is no “you” to begin with… +Ito ay walang krimen na magpakamatay, higit pa kaysa ito ay upang itakda ang apoy sa iyong sariling bahay, yamang ang pagkawasak ng sariling ari-arian ay isang wastong paggamit ng pagmamay-ari. Gayunpaman, kung ang eksklusibong pagmamay-ari ng sarili ay di-wasto, kung gayon ay walang pagkakaiba sa pagitan ng pagpatay at pagpapakamatay. Kung ang aking atay ay nabigo, at may karapatan ako na kunin ang sa iyo, pagkatapos ay maaari kong “repossess” ito sa perpektong alinsunod sa moralidad at marangal na pag-uugali. Kung papatayin ka ng pamamaraang ito, ano ngayon? Walang eksklusibong pagmamay-ari ng sarili, walang “ikaw” upang magsimula sa… -Thus we can reasonably say that exclusive self-ownership is a basic reality – that all human beings at all times and in all places have exclusive ownership over their own bodies, and thus have exclusive ownership over the effects of their own bodies, both in terms of moral behaviour and property creation or acquisition. +Kaya maaari nating makatwirang sabihin na ang eksklusibong pagmamay-ari ng sarili ay isang pangunahing katotohanan – na ang lahat ng tao sa lahat ng oras at sa lahat ng lugar ay may eksklusibong pagmamay-ari sa kanilang sariling mga katawan, at sa gayon ay may eksklusibong pagmamay-ari sa mga epekto ng kanilang sariling mga katawan, pareho sa mga tuntunin ng moralidad na pag-uugali at paglikha ng ari-arian o pagkuha. -### The Grey Areas +### Ang Mga Kulay-Abo na Lugar -Naturally, any statement such as the above brings the inevitable howls of “complexity,” which I fully agree with. +Natural, na ang anumang pahayag tulad ng nasa itaas ay nagdudulot ng hindi maiiwasang mga pag-alala ng “pagiging kumplikado,” na lubos akong sumasang-ayon. -Let us say that I mean to give you five dollars as a gift, but by mistake I hand you a ten dollar bill, saying, “This is for you.” Few people would consider it theft if I said, the moment after I handed it to you: “Sorry, I meant to give you five dollars, not ten,” and took the larger note back, even though I am taking back property that I have voluntarily relinquished. +Sabihin nating ibig ko na bigyan ka ng limang dolyar bilang isang regalo, ngunit sa pamamagitan ng pagkakamali ay binigyan kita ng sampung dolyar na kuwenta, na nagsasabi, “Ito ay para sa iyo.” Ang ilang mga tao ay ituturing itong pagnanakaw kung sinabi ko, sa ilang sandali matapos kong ipasa ito sa iyo: “Paumanhin, ibig sabihin ko na bigyan ka ng limang dolyar, hindi sampu,” at kinuha ang mas malaking tala pabalik, kahit na binabalik ko ang ari-arian na kusang-loob kong pinabayaan. -On the other extreme, if you are one of my sons, and I pay for your university education, and explicitly tell you that you never need to pay me back, my generosity will doubtless affect your spending habits. It would scarcely seem reasonable for me to clap my forehead after your graduation ceremony and cry, “Oh, I thought you were one of my *other* sons!” and demand repayment. +Sa kabilang banda, kung ikaw ay isa sa aking mga anak na lalaki, at binabayaran ko ang iyong pag-aaral sa unibersidad, at tahasang sinasabi sa iyo na hindi mo na kailangang bayaran ako, ang aking pagkabukas-palad ay walang alinlangan na makakaapekto sa iyong mga gawi sa paggastos. Ito ay halos hindi makatwiran para sa akin upang tampalin ang aking noo matapos ang seremonya ng iyong pagtatapos at sumigaw, “Oh, akala ko ikaw ay isa sa aking *iba pang* mga anak!” at hingian ka ng bayad. -Similarly, it is generally accepted that children cannot enter into legal contracts, but that adults can. In many societies, the differentiating age is eighteen years. This means, of course, that at the stroke of midnight between a man’s seventeenth year and eighteenth birthday, his capacity to enter into legal contracts arrives fully formed. Has he gone through some massive biological transformation in that split second? Certainly not, although at eighteen he is biologically very different than he was at the age of ten, both in terms of physical and mental development. +Katulad nito, karaniwang tinatanggap na ang mga bata ay hindi maaaring pumasok sa mga legal na kontrata, ngunit ang mga matatanda ay maaari. Sa maraming mga lipunan, ang edad ng pagkakaiba ay labing walong taon. Nangangahulugan ito, siyempre, na sa pagpalo ng hatinggabi sa pagitan ng isang panlabimpitong taon ng tao at ikalabing-walong kaarawan, ang kanyang kapasidad na pumasok sa mga legal na kontrata ay ganap na nabuo. Siya ay nakaranas ng ilang napakalaking pagbabagong-anyo sa biologic na nahati sa segundo na iyon? Tiyak na hindi, kahit na sa labing walong taon na siya ay bayolohikal na ibang-iba kaysa sa siya ay nasa edad na sampu, parehong sa mga tuntunin ng pisikal at mental na pag-unlad. -For the sake of efficiency, if not perfect morality, arbitrary transitions are often placed between one state and another. Childhood is definitely one state; adulthood is quite another. The transition between childhood and adulthood is blended; it is not black and white, but rather like the day descending into dusk, and then night. Noon is definitely not night, and midnight is definitely not daytime, but there are times in between when it is harder to tell, although the direction of the transition is always clear. +Para sa kapakanan ng kahusayan, kung hindi perpekto ang moralidad, ang di-makatwirang mga paglilipat ay kadalasang inilalagay sa pagitan ng isang estado at isa pa. Ang pagkabata ay tiyak na isang estado; Ang pagiging hamon ay medyo isa pa. Ang paglipat sa pagitan ng pagkabata at karampatang gulang ay pinaghalo; ito ay hindi itim at puti, ngunit sa halip na ang araw na bumababa sa dapit-hapon, at pagkatapos ay gabi. Tanghali ay tiyak na hindi gabi, at hatinggabi ay tiyak hindi araw, ngunit may mga oras sa pagitan kapag mas mahirap sabihin, bagaman ang direksyon ng paglipat ay laging malinaw. -In the same way, a man who is greatly mentally deficient can be considered far less responsible for his own actions. A man with an IQ of sixty-five is mentally scarcely more than a little child – a man with an IQ of one hundred is an average adult. If we say that a man with an IQ of eighty becomes responsible, then we are by definition saying that a man with an IQ of seventy-nine is not responsible – is that a clear, fair, and utterly objective demarcation? Certainly not, but in order for most concepts to be practical, the criterion of “good enough” and a reasonable cost/benefit analysis must be put into place. As mentioned above, no water is perfectly pure, but waiting for perfect purity would simply cause a man to die of thirst. +Sa parehong paraan, ang isang tao na lubhang may kakulangan sa pag-iisip ay maaaring ituring na mas mababa ang pananagutan para sa kanyang sariling mga pagkilos. Ang isang lalaki na may animnapu't limang IQ ay di-wasto ang pag-iisip kaysa sa isang maliit na bata – ang isang lalaking may IQ na isang daan ay isang karaniwang may sapat na gulang. Kung sasabihin natin na ang isang tao na may isang IQ ng walumpu ay nagiging responsable, pagkatapos ay sa pamamagitan ng kahulugan na nagsasabi na ang isang tao na may isang IQ ng pitumpu't siyam ay hindi responsable – ay isang malinaw, makatarungan, at lubos na layuning naghihiwalay? Tiyak na hindi, ngunit para sa karamihan ng mga konsepto na maging praktikal, ang pamantayan ng “sapat” at isang makatwirang gastos/pakinabang na pagsusuri ay dapat ilagay sa lugar. Tulad ng nabanggit sa itaas, walang tubig na ganap na dalisay, ngunit naghihintay para sa perpektong kadalisayan ay magiging sanhi lamang ng isang tao na mamatay ng uhaw. -Given that the question of moral responsibility and intellectual capacity only applies to a very small percentage of people right on the border, and that creating objective and perfect tests is very likely to prove impossible, there will inevitably be some “rules of thumb” that win the day. We can only assume that, since biologists live with this kind of occasional subjectivism every day, moral philosophers can somehow survive as well. +Nakatakda na ang tanong ng moral na responsibilidad at intelektwal na kapasidad ay nalalapat lamang sa isang napakaliit na porsyento ng mga tao sa akma sa hangganan, at na ang paglikha ng layunin at perpektong pagsusulit ay malamang na patunayang imposible, diyan ay hindi maaaring hindi maging ilang “mga panuntunan ng hinlalaki” na manalo sa araw. Maaari lamang nating isipin na, dahil ang mga biologist ay nakatira sa ganitong uri ng paminsan-minsan na paksa sa bawat araw, ang mga pilosopong moral ay maaaring mabuhay rin. -### Property As Universality +### Ari-arian Bilang Universality -UPB thus gives us clear options with regards to property rights. It cannot be the case that some men have property rights, while other men do not. It cannot be the case that men in Washington have property rights, while women in Baltimore do not. It cannot be the case that men have property rights today, but not tomorrow, and so on. +Kaya binibigyan tayo ng UPB ng malinaw na mga opsyon tungkol sa mga karapatan sa ari-arian. Hindi maaaring ito ang kaso na ang ilang mga tao ay may mga karapatan sa pag-aari, habang ang ibang mga tao ay hindi. Hindi ito maaaring maging kaso na ang mga tao sa Washington ay may mga karapatan sa pag-aari, habang ang mga kababaihan sa Baltimore ay hindi. Hindi maaaring ang kaso na ang mga tao ay may karapatan sa pag-aari ngayon, ngunit hindi bukas, at iba pa. -It also cannot be the case that men have only fifty percent property rights. +Hindi rin ito maaaring maging kaso na ang mga tao ay may tanging limampung porsiyento ng mga karapatan sa pag-aari. -If I argue: “Men only have fifty percent property rights,” then I create yet another insurmountable contradiction. You may well ask me which half of my sentence was *not* generated by me. If I only have fifty percent property rights, then clearly I only have fifty percent control over my own body – if I put forward the above sentence, then clearly I am only in control of fifty percent of that sentence, since I only have fifty percent control over my voice. Who, then, is responsible for the other fifty percent of my sentence? +Kung makikipagtalo ako: “Ang mga lalaki ay may limampung porsiyento lamang sa mga karapatan sa pag-aari,” pagkatapos ay lumikha ako ng isa pang hindi malulutas na kontradiksyon. Maaari mo ring tanungin sa akin kung alin ang kalahati ng aking pangungusap ay *hindi* na binuo ko. Kung mayroon akong limampung porsiyento ng mga karapatan sa pag-aari, pagkatapos ay malinaw na mayroon akong limampung porsyentong kontrol sa aking sariling katawan – kung isulong ko ang pangungusap sa itaas, pagkatapos ay malinaw na ako lamang ang may kontrol sa limampung porsiyento ng pangungusap na iyon, yamang mayroon akong limampung porsiyentong kontrol sa aking boses. Sino, kung gayon, ang responsable para sa iba pang limampung porsyento ng aking pangungusap? -This may sound esoteric, but it is a deadly serious question, for reasons that we will get to shortly. +Ito ay maaaring tunog ng pribado, ngunit ito ay isang nakamamatay na seryosong tanong, para sa mga kadahilanang makukuha namin sa ilang sandali. -Let us say that we can somehow magically bypass the “fifty percent ownership of the body” problem, and say that human beings only have fifty percent property rights when it comes to *external* objects. +Sabihin natin na maaari nating magawa nang lubusan ang problema sa “limampung porsyento ng pagmamay-ari ng katawan”, at sinasabi na ang mga tao ay may limampung porsiyento lamang ng mga karapatan sa pagmamay-ari pagdating sa *panlabas* na mga bagay. -How does that work in practice? +Paano ito gumagana sa pagsasanay? -Well, if I have two lawnmowers and you have none, then clearly it would be logical for you to have the right to take one of my lawnmowers, since I can only ever own half of my lawnmower collection. +Mainam, kung mayroon akong dalawang lawnmowers at ikaw ay wala, pagkatapos ay malinaw na magiging lohikal para sa iyo na magkaroon ng karapatan na kunin ang isa sa aking mga lawnmower, yamang kailanman ay maaari ko lamang pag-arian ang kalahati ng aking koleksyon ng lawnmower. -However, when you take possession of one of my lawnmowers, unfortunately you are only ever allowed to own *half* of that lawnmower, since we only have the right to fifty percent ownership over external objects. Thus you must immediately find somebody with whom you can share the lawnmower. This brings your “just” ownership down to twenty-five percent. However, your new co-owner cannot have the right to twenty-five percent of the lawnmower, because he only has fifty percent rights for whatever ownership he possesses – thus he must find somebody to take fifty percent of the twenty-five percent that he has – and so on and so on and so on. +Gayunmapan, kapag kinuha mo ang isa sa aking mga lawnmower, sa kasamaanh palad ikaw ay pinayagan lamang na magkaroon ng *kalahati* ng lawnmower na iyon, yamang kami lamang ang may katapatan sa limampung porsyento na pagmamay-ari sa mga panlabas na bagay. Kaya kailangan mong makahanap agad ng isang tao kung kanino mo maaaring ibahagi ang lawnmower. Pinagsasama nito ang iyong “makatarungan” na pagmamay-ari hanggang dalawampu't limang porsyento. Gayunpaman, ang iyong bagong kasosyo ay hindi maaaring magkaroon ng karapatan sa dalawampu't limang porsiyento ng lawnmower, dahil siya ay may limampung porsiyento lamang ng mga karapatan para sa kahit anong pagmamay-ari niya – kaya dapat siya makahanap ng isang tao na kukuha ng limampung porsiyento ng dalawampu't limang porsiyento na mayroon siya – at kung ano-ano. -The problem with any theory that argues for less than one hundred percent property rights is that it instantly creates a “domino effect” of infinite regression, wherein everybody ends up with infinitely small ownership rights over pretty much everything, which is clearly impossible. Thus it must be the case – both logically and practically – that we have full ownership over our own bodies, and over the effects of our bodies, in terms of external property. We do not need a homesteading theory, or other “just acquisition” approaches to justify property rights – they are justified because anybody who acts in any way, shape or form – including arguing – is axiomatically exercising one hundred percent control over his own body, and “homesteading” both oxygen and sound waves in order to make his case. +Ang problema sa anumang teorya na nagsasaad sa mga karapatan sa ari-arian na mas mababa sa isang daang porsiyento na kaagad itong lumilikha ng isang “domino effect” ng walang katapusan na pagbabalik, kung saan ang lahat ay nagtatapos sa walang katapusang maliliit na karapatan sa pagmamay-ari sa halos lahat ng bagay, na malinaw na imposible. Kaya dapat ito ang kaso – parehong lohikal at praktikal – na mayroon tayong boung pagmamay-ari sa ating mga sariling katawan, at sa epekto ng ating mga katawan, sa mga tuntunin ng panlabas na ari-arian. Hindi natin kailangan ang isang homesteading na teorya, o iba pang mga “makatarungan” na paraan upang bigyang-katwiran ang mga karapatan sa pag-aari – sila ay nabigyang katarungan sapagkat sino man na kumilos sa anumang paraan, hugis o anyo – kabilang ang pakikipagtalo – ay axiomatically paggamit ng isang daang porsiyentong kontrol sa kanyang sariling katawan, at “homesteading” na parehong oxygen at tunog alon upang gawin ang kanyang kaso. -Thus, by combining this axiomatic reality with UPB, we can easily understand that since anyone debating property rights is exercising one hundred percent control over his own property, the only question is whether or not property rights vary from individual to individual – a question definitively settled by the axiomatic fact of self-ownership, as well as the UPB framework. Any moral proposition must be universal and consistent, and this is how we also know that *everyone* has one hundred percent property rights. +Kaya, sa pamamagitan ng pagsasama-sama nitong axiomatic na katotohanan sa UPB, madali nating maiintindihan dahil kahit sino ay pinagtatalunan ang mga karapatan sa pag-aari ay gumagamit ng isang daang porsyento na kontrol sa kanyang sariling ari-arian, ang tanging tanong ay kung ang mga karapatan ng ari-arian ay nag-iiba mula sa indibidwal hanggang hanggang sa indibidwal – isang tanong na tiyak na naisaayos ng axiomatic na katunayan ng pagmamay-ari ng sarili, pati na rin ang balangkas ng UPB. Anumang moral na panukala ay dapat na unibersal at pare-pareho, at ganiyan din ang alam nating *lahat* na may isang daang porsyento ng karapatan sa mga pag-aari. -Any other possibility is logically and empirically impossible. +Anumang iba pang mga posibilidad ay lohikal at empirically na imposible. -### Testing "Theft" +### Pagsubok ng "Pagnanakaw" -Let us return to our patient moral guinea pigs, Bob and Doug. +Bumalik tayo sa ating pasyente na mga baboy sa pamantayan ng moral, Bob and Doug. -If theft is morally good, then once again we face the problem of the impossibility of simultaneous morality. If Bob has a lighter, and it is morally good to steal, then Doug must steal Bob’s lighter. However, the moment that Doug is stealing Bob’s lighter, Bob cannot himself be moral. The moment *after* Doug steals his lighter, Bob must then steal “his” lighter back – however, it is only “stealing” if the lighter is *not* legitimately Bob’s in the first place. When Doug steals Bob’s lighter, the lighter does not legitimately become Doug’s property, otherwise the concept of theft would make no sense. If, the moment I steal something, it becomes my legitimate property, then restitution would itself become theft. If, however, I do *not* establish legitimate ownership by stealing Bob’s lighter, then clearly it is impossible for Bob to “steal” the lighter *back*, because we cannot steal what we already own, and my theft has not invalidated Bob’s ownership of his lighter. +Kung ang pagnanakaw ay moral na mabuti, pagkatapos ay muli nating harapin ang problema ng pagka-imposible ng sabay-sabay na moralidad. Kung si Bob ay may layter, at moral na wasto ang magnakaw, kung gayon dapat nakawin ni Doug ang layter ni Bob. Gayunpaman, sa sandaling ang pagnanakaw ni Doug ng layter kay Bob, hindi si Bob maaaring maging moral. Sa sandali *pagkatapos* manakaw ni Doug ang kanyang layter, dapat na manakaw din ni Bob ang “kanyang” layter – gayunpaman, ito lamang ang “pagnanakaw” kung ang layter ay *hindi* lehitimong kay Bob sa simula pa lamang. Kapag magnakaw si Doug ng layter ni Bob, ang layter ay hindi lehitimong magiging pag-aari ni Doug, kung hindi man ang konsepto ng pagnanakaw ay walang kabuluhan. Kung, sandaling nakawin ko ang isang bagay, ito ay aking lehitimong pag-aari, pagkatapos ay ang pagbabayad-pinsala mismo ay magiging pagnanakaw. Kung, gayunpaman, ako ay *hindi* magtatatag ng lehitimong pagmamay-ari sa pamamagitan ng pagnanakaw ng layter ni Bob, pagkatapos ay malinaw na imposible para kay Bob na “magnakaw” *din* ng layter, dahil hindi na namin maaaring nakawin ang pagmamay-ari namin, at ang aking pagnanakaw ay hindi inbalido si Bob ang nagmamay-ari ng kanyang layter. -Thus, if stealing is good, then goodness becomes a state achievable only in the instant that Doug steals Bob’s lighter. In that instant, only Doug can be moral, and Bob cannot be. After that, goodness becomes impossible to achieve for either party, unless Doug keeps giving Bob’s lighter back and then snatching it away again. +Kung gayon, kung ang pagnanakaw ay mabuti, pagkatapos ang kabutihan ay nagiging isang estado na matutupad lamang sa sandaling si Doug ay magnakaw kay Bob ng layter. Sa sandaling iyon, si Doug lamang ang maaaring maging moral, at si Bob ay hindi maaari. Pagkatapos nito, ang kabutihan ay nagiging imposible upang makamit para sa alinmang partido, maliban kung di Doug ay nagpapanatili ng pagbibigay ng layter pabalik kay Bob at pagtakatpos ay muli itong kuhain. -Of course, it seems patently ridiculous to imagine that the ideal moral state is for one man to keep giving another man back the property he has stolen, and then immediately stealing it again. Thus logic seems to validate our instinctual understanding of the foolishness of this as a moral ideal – but let’s go a little further, to see if it still holds. +Siyempre, ito ay nakakatawang isipin na ang perpektong estado na mabuti ay para sa isang tao na patuloy na nagbibigay ng ibang tao pabalik sa ari-arian na kanyang ninakaw, pagkatapos ay agad na magnakaw ito muli. Kaya ang lohikal ay tila upang patunayan ang ating likas na pang-unawa sa kahangalang ito bilang isang perpektong moral – ngunit balikan pa natin nang kaunti, upang makita kung hawak pa rin ito. -Remember, we are not particularly concerned with individual criminals, but rather with moral theories that justify violations of property rights. For instance, if Doug steals Bob’s lighter because Doug believes that “No property rights are valid,” then Doug’s moral theory instantly self-detonates. +Tandaan, hindi kami partikular na nag-aalala sa mga indibidwal na kriminal, ngunit sa halip may mga moral na teorya na nagbibigay ng katwiran ng mga paglabag sa mga karapatan sa pag-aari. Halimbawa, kung kinuha ni Doug ang layter ni Bob dahil naniniwala si Doug na “Walang bisa ang mga karapatan sa pag-aari,” kung gayon ang moral na teorya ni Doug ay agad na nagpapalaya sa sarili. -If no property rights are valid, then stealing is a completely illogical action, since stealing is an assertion of the just desire to control property. +Kung walang mga karapatan sa pag-aari ay may bisa, pagkatapos ay ang pagnanakaw ay isang ganap na hindi makatwirang pagkilos, dahil ang pagnanakaw ay isang badya ng makatarungang pagnanais na kontrolin ang ari-arian. -Property rights themselves are nothing more than the assertion of a just desire to retain control over assets. It is optional, insofar as you and I can join some hippie commune, and decide to never assert our property rights ever again. Or, if it becomes known in my neighbourhood that I am more than happy if somebody takes my property, it seems somewhat more likely that my lawnmower will go missing. Similarly, if I put a notebook computer on my front lawn with a sign saying “yours if you want it,” then I am clearly signalling that I have no desire to retain current or future control over the notebook. +Ang karapatan sa ari-arian ay walang iba kundi ang pagpapahayag ng isang makatarungang hangarin na mapanatili ang kontrol sa ari-arian. Ito ay opsyonal, hangga't ikaw at ako ay maaaring sumali sa ilang hippie commune, at magpasya na hindi kailanman igiit ang aming mga karapatan sa pag-aari kailanman muli. O, kung ito ay magiging alam ng aking kapitbahay na ako ay talagang masaya kung ang isang tao ay kunin ang aking ari-arian, tila medyo malamang na nawawala ang aking lawnmower. Katulad nito, kung maglagay ako ng kuwadernong kompyuter sa aking bakuran na may tanda na nagsasabing “iyo na kung gusto mo,” pagkatapos na malinaw na ako ay nagpapahiwatig na wala akong hangarin na panatilihin ang kasalukuyan o hinaharap na kontrol sa kuwaderno. -If Doug steals Bob’s lighter, it is because Doug has a desire to gain control over the lighter – which is the very definition of property rights. If Doug steals Bob’s lighter because Doug believes that property rights are invalid, then what he is really saying is: “I want to gain control over Bob’s lighter because it is never valid to gain control over any object.” +Kung kinuha ni Doug ang layter ni Bob, ito ay dahil nais ni Doug na makontrol ang layter – na kung saan ay ang tunay na kahulugan ng mga karapatan sa ari-arian. Kung kinuha ni Doug ang layter ni Bob dahil naniniwala si Dough na ang mga karapatan sa pag-aari ay hindi wasto, kung ano talaga ang kanyang sinasabi ay: “Gusto kong makakuha ng kontrol sa layter ni Bob dahil hindi ito wasto upang makontrol ang anumang bagay.” -If Doug does steal Bob’s lighter, but then defends his theft through a rejection of property rights, then clearly Doug cannot object to Bob taking his lighter back – since property rights are invalid, Doug now has no more valid claim to own the lighter than Bob did. Finally, if Doug steals Bob’s lighter under the principle “theft is good,” then clearly Doug could have no logical objection to someone else stealing the lighter immediately. However, it would make precious little sense for Doug to spend time and energy stealing Bob’s lighter if the moment he had it in his hot little hands, someone else snatched it away from him. In other words, working to gain control of a piece of property is only valid if you can assert your property rights over the stolen object. No man will bother stealing a wallet if he has certain knowledge that it will be stolen from him the moment he gets his hands on it. +Kung si Doug ay magnakaw ng layter ni Bob, ngunit pagkatapos ay ipagtanggol ang kanyang pagnanakaw sa pamamagitan ng pagtanggi sa mga karapatan sa ari-arian, pagkatapos ay malinaw na hindi maaaring ipagtanggol ni Doug si Bob sa pagkuha ng kanyang layter pabalik – dahil hindi wasto ang mga karapatan sa ari-arian, si Doug ngayon ay wala ng higit pang wastong paghahabol na angkinin ang layter kaysa sa ginawa ni Bob. Sa wakas, kung kinuha ni Doug ang layter ni Bob sa ilalim ng prinsipyong “ang pagnakaw ay mabuti,” pagkatapos ay malinaw na si Doug ay hindi maaaring magkaroon ng lohikal na pagtutol sa ibang tao na nakawin agad ang layter. Gayunpaman, ito ay gumawa ng mahalagang maliit na kahulugan para kay Doug na gumastos ng oras at enerhiya nakawin ang layter ni Bob kung sandaling siya ay ito sa kanyang mainit na maliit na mga kamay, may ibang nakakuha nito mula sa kanya. Sa ibang salita, ang pagtatrabaho upang makakuha ng kontrol ng isang piraso ng ari-arian ay may bisa lamang kung maaari mong igiit ang iyong mga karapatan sa ari-arian sa nakaw na bagay. Walang sinumang tao ang mag-aalinlangan sa pagnanakaw ng isang pitaka kung mayroon siyang tiyak na karunungan na ito ay ninakaw mula sa kanya sa sandaling kunin ang kanyang mga kamay dito. -In other words, theft in practice is both an affirmation of property rights and a denial of property rights. Any moral theory that supports theft thus both affirms and denies the existence of property rights – an insurmountable contradiction which completely invalidates any such theory. +Sa ibang salita, ang kasanayan sa pagnanakaw ay parehong pagsang-ayon ng mga karapatan sa ari-arian at isang pagkakaila sa mga karapatan sa ari-arian. Anumang moral na teorya na sumusuporta sa pagnanakaw kaya kapwa pinagtitibay at tanggihan ang pagkakaroon ng mga karapatan sa ari-arian – isang hindi malulutas na kontradiksyon sa ganap na nagpawalang-bisa sa anumang naturang teorya. -If we look at the moral aspects of communism, for instance, property rights are explicitly denied for the individual. However, those individuals who call themselves “the government” do claim the right to control property. What this means in practice is that it is *evil* for some men to control property, but it is *good* for other men to control property. Since there is no biological distinction in terms of species between ruler and ruled, we can clearly see that here, for the same species, we have completely opposite moral rules, which cannot be valid. UPB explicitly demands that moral rules be consistent for all men, in all places, and at all times – saying that it is immoral for Ivan Denisovich to exercise his property rights – but *moral* for Joseph Stalin to exercise *his* property rights – creates a rank contradiction, akin to saying that pouring water into a swimming pool both fills it and empties it at the same time. Any physicist who proposed the latter would be laughed out of his profession – moralists, however, regularly propose the former, and are greeted with mysterious levels of respect. \ No newline at end of file +Kung titingnan natin ang moral na aspeto ng komunismo, halimbawa, ang mga karapatan sa ari-arian ay tahasang tinanggihan para sa indibidwal. Gayunpaman, ang mga indibidwal na tumatawag sa kanilang sarili “ang gobyerno” ay nag-aangkin ng karapatan na kontrolin ang ari-arian. Ang ibig sabihin nito sa kaugalian ay ito ay *masama* para sa ilang mga tao na kontrolin ang ari-arian, ngunit ito ay *mahusay* para sa iba pang mga tao upang kontrolin ang ari-arian. Dahil walang biyolohikal na pagkakaiba sa mga tuntunin ng mga uri sa pagitan ng pinuno at pinasiyahan, para sa parehong uri, mayroon tayong ganap na kabaligtaran sa mga tuntunin ng moral, na hindi maaaring balido. Malinaw na hinihiling ng UPB na ang mga alituntunin sa moral ay pare-pareho para sa lahat ng tao, sa lahat ng lugar, at sa lahat ng oras – na nagsasabi na imoral para kay Ivan Denisovich na gamitin ang kanyang mga karapatan sa pag-aari – ngunit ang *moralidad * para kay Joseph Stalin upang tuparin ang *kanyang* mga karapatan sa ari-arian – Lumilikha ng isang pagkakasalungatan ng ranggo, katulad ng pagsasabi na ang pagbuhos ng tubig sa isang swimming pool parehong pinunan ito at iwanan ito sa parehong oras. Anumang pisisista na nagpanukala sa panghuli ay tatawanan ng kanyang propesyon – mga moralista, gayunpaman, regular na imungkahi ang dati, at binabati ng mga mahiwagang antas ng paggalang. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch05_the_forth_test_fraud.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch05_the_forth_test_fraud.md index f3ca03cc0..2d772c590 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch05_the_forth_test_fraud.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch05_the_forth_test_fraud.md @@ -1,31 +1,31 @@ -## The Forth Test: Fraud +## Ang Pang apat pagsussuri: Panloloko -Right at the edge of what is generally considered ethical sits the challenge of *fraud*. +Sa tama sa gilid ng kung ano ang karaniwang itinuturing na etikal ay nakaupo sa hamon ng *panloloko*. -Fraud is the obtaining of value through false representation. If I tell you that I will ship you an iPod if you give me two hundred dollars, and then take your money without shipping you the iPod, we instinctively understand that that is a form of theft. +Ang panloloko ay ang isang pagkuha ng halaga sa pamamagitan ng maling representasyon. Kung sasabihin ko sa iyo na ipapadala ko sa iyo ang isang iPod kung binibigyan mo ako ng dalawang daang dolyar, at pagkatapos ay dalhin ang iyong pera nang hindi ipapadala sa iyo ang iPod, katutubo naming nauunawaan na iyon ay isang uri ng pagnanakaw. -Let us put the problem of fraud through the grinder of UPB, and see whether it holds up. +Isama natin ang problema ng pandaraya sa pamamagitan ng gilingan ng UPB, at iyong tingnan kung may hawak na ito. -Clearly, fraud requires that one person *not* be engaged in fraud. In the above potential transaction, if I am hoping to steal your two hundred dollars, and you are hoping to steal my iPod, nothing will come of it. You will demand the iPod before providing payment, and I will demand payment before providing the iPod. We will be in a stalemate, utterly unable to defraud each other. +Malinaw na, ang panloloko ay nangangailangan ng isang tao *hindi* ay nakikibahagi sa pandaraya. Sa bandang itaas na potensyal na transaksyon, kung umaasa ako na nakawin ang iyong dalawang daang dolyar, at umaasa kang manakaw ng aking iPod, walang darating dito. Ipinag-darasal mo ang iPod bago magbigay ng pagbabayad, at hihilingin ko ang pagbabayad bago ibigay ang iPod. Tayo ay mawalan ng lakas ng loob, lubos na hindi makapanlinlang sa isa't isa. -Clearly, for fraud to occur, one party must act in good faith. Thus the person who wishes to commit fraud relies on the fact that the other person does *not* wish to commit fraud, in order to prey upon him. +Maliwanag, na para sa pandaraya ay mangyayari, ang isang partido ay dapat kumilos nang may mabuting pananampalataya. Kaya ang taong nagnanais na gumawa ng pandaraya ay nakasalalay sa katotohanan na ang ibang tao ay gumagawa *hindi* nais na gumawa ng pandaraya, para mahuli sa kanya. -To return to our hapless moral guinea pigs, what would happen if we asked Bob and Doug to act on the moral principle that “fraud is good”? If Doug has twenty dollars, and Bob has a lighter, and Doug offers Bob twenty dollars for that lighter, and then takes the lighter but does not give Bob the twenty dollars, then Doug has been acting on the premise that fraud is good. +Para makabalik sa haples na mga guinea pig sa moral, ano ang mangyayari kung hiniling namin sina Bob at Doug na kumilos ayon sa moral na prinsipyo na "ang pangay mabuti"? Kung si Doug ay may dalawampung dolyar, at si Bob ay may mas magaan, at si Doug ay nag-aalok si Bob ng dalawampung dolyar para sa mas magaan na iyon, at pagkatapos ay tumatagal ang mas magaan ngunit hindi nagbibigay sa Bob ng dalawampung dolyar, pagkatapos ay kumikilos si Doug sa saligan na ang pandaraya ay mabuti. -What happens then? +Ano ang nangyayari pagkatapos? -Clearly, the principle that “fraud is good” cannot be acted on by both Doug and Bob simultaneously – since in order to commit fraud, Doug must act dishonestly, and Bob must act honestly. Thus to enable Doug’s “moral” action, Bob must act “immorally.” +Malinaw, ang prinsipyo na "ang pandaraya ay mabuti" at ay hindi pwedeng kumilos sa pamamagitan ng parehong Doug at Bob nang magkakasabay - dahil para gumawa ng pandaraya, Doug dapat kumilos nang hindi tapat, at dapat na kumilos si Bob matapat. Kaya't para paganahin ang "moral" na pagkilos ni Doug, dapat kumilos si Bob "sa pagka-imoral." -UPB destroys this possibility, since no valid moral theory can require opposite actions under the same circumstances. +Sinira ng UPB ang posibilidad na ito, dahil wala itong wastong teyorya sa moral na pwedeng mangailangan ng tapat na mga pagkilos sa ilalim ng parehong kalagayan. -If Doug commits fraud on Bob with the justification that “it is good to lie to get what you want,” then clearly it must also be good to be honest as well, since it is impossible to get what you want by lying unless other people are willing to assume your honesty. Thus the premise that it is good to lie to get what you want cannot be achieved unless other people act with integrity – thus lying and honesty are simultaneously required for the fulfilment of the moral principle. This cannot logically stand – that both an action *and its complete opposite* are simultaneously moral in the same place, for the same people, and at the same time. +Kung si Doug ay gumawa ng pandaraya kay Bob na may katarungan na "mabuti na magsinungaling para makakuha ng kung ano ang gusto mo," pagkatapos ay malinaw na ito ay dapat ding maging mabuti upang maging matapat din, dahil imposibleng makuha ang iyong nais sa pamamagitan ng pagsisinungaling maliban sa ibang tao ay handa na ipalagay ang iyong katapatan. Kaya ang saligang batas na ito ay mabuti sa kasinungalingan para makakuha ng kung ano na nais mo ay hindi pwedeng makamit maliban kung ang iba pang mga tao na kumilos nang may integridad - kaya kasinungalingan at katapatan ay sabay na kinakailangan para sa katuparan ng moral na prinsipyo. Hindi ito lohikal na tumayo - na ang magparehong aksiyons * at ang kaparehong* kumpletong kabaligtaran nito are ay hidi pwdeng magbibigay niyo. -This is how we know that fraud is wrong. +Ito ay kung paano namin nalalaman na ang pandaraya ay mali. -Again, knowing that fraud is “wrong” simply means that we know that any moral theory that justifies fraud is invalid, because it is self-contradictory. If we build a bridge, and the bridge falls down, we know that the bridge was “wrong” – but the most important thing that we can learn from this disaster is not that the bridge fell down, but to understand the flaws in the theory that caused us to build a bridge that fell down. Similarly, moral theories that cause disasters, such as communism, fascism and Nazism, are important to evaluate relative to UPB not only so we can understand how they went so wrong, but also how to fix our moral theories in the future. Since as a species, we will be forever building bridges, it is essential that we get our facts and theories right, or they will endlessly fall down around us. +Muli, ang pagkaalam na ang pandaraya ay "mali" ay nangangahulugang alam natin na ang anumang moral na teorya na nagpapawalang-bisa sa panloloko ay hindi wasto, sapagkat ito ay nagkakasalungatan sa sarili. Kung magtatayo tayo ng tulay, at kapag bumagsak ang tulay, alam natin na ang tulay ay "mali" - ngunit ang pinakamahalagang bagay na ating natutunan mula sa kapahamakang ito ay hindi na nahulog ang tulay, ngunit para maunawaan ang mga bahid sa teyorya na naging sanhi sa aming mga bumuo ng tulay na nahulog. Katulad din, ang mga moral na teyorya na nagdudulot ng mga sakuna, gaya ng komunismo, pasismo at Nazismo, ay mahalaga para suriin ang kamag-anak sa UPB hindi lamang para maintindihan natin kung paano sila nagkamali, kundi pati na rin kung paano ayusin ang ating mga moral na teyorya sa hinaharap. Dahil bilang isang uri ng hayop, kami ay magiging walang hanggan sa pagtatayo ng mga tulay, mahalaga na makuha namin ang aming mga katotohanan at mga teyorya ng tama, o sila ay walang hanggan ay mahuhulog sa paligid natin. -However, the question remains whether fraud is evil, or just an aesthetically negative action (ANA). +Gayunpaman, ang tanong ay nananatili kung ang pandaraya ay masama, o lamang isang ahestetikali at negatibong pagkilos (ANA). -Fraud is unusual compared to rape, theft and murder, insofar as it requires that the victim act positively to participate in the process. I can jump up behind you and strangle you without any participation on your part, but I cannot defraud you unless you participate to some degree. Thus fraud falls under the umbrella of “avoidability,” and so is in a fundamentally different category than rape, murder and theft. However, the degree of avoidability partly determines the degree of immorality involved. Sending your bank information to a Nigerian email spammer is certainly avoidable; being cheated by an eBay business with a perfect rating is far less avoidable. +Ang panloloko ay di-pangkaraniwang kung ikukumpara natin sa panghahalay, pagnanakaw at pagpatay, hanggang sa kinakailangan na aktibo ang biktima na lumahok sa proseso. Pwede akong tumalon sa likod mo at sakalin ka nang walang anumang pakikilahok sa iyong bahagi, ngunit hindi kita maipipigilan maliban na lang kung sumali ka sa ilang antas. Kaya naman ang pandaraya ay nasa ilalim ng payong ng "maiiwasan," at sa gayon ay sa isang pangunahing iba't ibang kategorya kaysa sa panghahalay, pagpatay at pagnanakaw. Gayunpaman, ang antas na maiiwasan ay bahagyang nagtutukoy sa antas ng imoralidad na kasangkot. Ang pagpapadala ng iyong impormasyon sa bangko sa isang Nigerian sa pamamagitan ng elektronikong mensahe na ispamer ay siguradong maiiwasan; Ang pagiging ginulangan ng isang negosyo sa eBay na may perpektong rasyo ay malayo na mas maiiwasan. -There may be certain situations under which fraud is unavoidable, such as “bartering” for a life-saving medicine when no alternative exists, but that falls under the “grey area” that we have discussed above – these occurrences are so rare that they are to ethics as mutations are to biological species. \ No newline at end of file +Pwedeng may ilang mga pagkakataon na kung saan ang pandaraya ay hindi maiiwasan, tulad ng "pakikipag-palit" para sa isang nakapagliligtas na gamot kapag walang alternatibo ang umiiral, ngunit ito ay nasa ilalim ng "kulay abong lugar" na ating tinalakay sa itaas - ang mga pangyayari na ito ay napakabihira na sila ay sa etika bilang pagbabago ay sa bayolohikal na uri ng mga hayop. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch06_the_fifth_test_lying.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch06_the_fifth_test_lying.md index ac63c2d86..674cb5d33 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch06_the_fifth_test_lying.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch06_the_fifth_test_lying.md @@ -1,39 +1,39 @@ -## The Fifth Test: Lying +## Ang Panlimang Pagsusulit: Pagsisinungaling -The question of *lying* is interesting because telling the truth is generally considered to be universally preferable, but not enforceable through violence. +Ang tanong ng *pagsisinungaling* ay interesante dahil ang pagsasabi ng totoo ay pangkalahatang ikonokonsidera na unibersal na kanais-nais, ngunit hindi maipapatupad sa pamamagitan ng karahasan. -It is generally considered *more* of a strict requirement than “being on time,” but *less* strict than “stealing.” What does the UPB framework have to say about this? +Sa pangkalahatan ay itinuring itong *mas* isang mahigpit na kinakailangan kaysa sa "pagiging nasa oras," ngunit *hindi masyadong* istrikto kaysa "pagnanakaw." Ano ang sinasabi ng balangkas ng UPB tungkol dito? -Naturally, any moral theory proposing “lying is good” immediately self-detonates, since if the man proposing it *is* lying – which is good – then lying is bad, because he’s told the truth that lying is bad. +Sa likas na katangian, ang anumang teorya ng moral na nagmumungkahi na ang "pagsisinungaling ay mabuti" ay kaagad na sariling sasabog, dahil kung ang tao na nagmumungkahi nito *ay* nagsisinungaling – na kung saan ay mabuti – kung gayon ang pagsisinungaling ay masama, sapagkat sinabi sa kanya ang katotohanan na ang pagsisinungaling ay masama. -For instance: +Halimbawa: -**Bob:** Lying is always good. +**Bob:** Ang pagsisinungaling ay laging mabuti. -**Doug:** Are you lying? +**Doug:** Nagsisinungaling ka ba? -**Bob:** Yes. +**Bob:** Oo. -**Doug:** So lying must be bad, since you are lying about it being good. +**Doug:** Kaya ang pagsisinungaling ay dapat na masama, dahil ikaw ay nagsisinungaling tungkol sa pagiging mabuti nito. -Or: +O: -**Bob:** Lying is always good. +**Bob:** Ang pagsisinungaling ay laging mabuti. -**Doug:** Are you lying? +**Doug:** Nagsisinungaling ka ba? -**Bob:** No. +**Bob:** Hindi. -**Doug:** Thus lying is not always good, since you are telling the truth about lying being good. +**Doug:** Kung gayon ang pagsisinungaling ay hindi laging mabuti, yamang sinasabi mo ang katotohanan tungkol sa pagiging mabuti ng pagsisinungaling. -Lying, however, does not require the initiation of force, and so does not violate the possibility of *avoidability*. Since liars can be avoided, they cannot logically be aggressed against. +Ang pagsisinungaling, gayunpaman, ay hindi nangangailangan ng pagpapasimula ng puwersa, at sa gayon ay hindi lumalabag sa posibilidad ng *maaaring maiwasan*. Dahil sa maiiwasan ang mga sinungaling, hindi sila maaaring lohikal na agresibong salungatin. -Lying also fits more closely in the category of *violence*, insofar as it is moral to lie in self-defence, just as it is moral to use violence in self-defence It is hard to think of a situation where one would have to “be late” in self-defence, or “be rude.” However, if a man bursts into your house and demands to know where your beloved wife is so he can slap her around, it would seem a parody of integrity to refuse to lie to him. Lying in this case would be a form of third-party self-defence, and as morally acceptable as the use of violence in self-defence Similarly, if a man obtains a hundred dollars from us by lying, we may justly lie to him to get it back. +Ang pagsisinungaling ay umaangkop din ng mas malapit sa kategorya ng *karahasan*, hanggang sa ito ay moral na pagsisinungaling sa pagtatanggol sa sarili, tulad ng moral ang gumamit ng karahasan sa pagtatanggol sa sarili mahirap na umisip ng isang sitwasyon kung saan ang isa ay kailangang "mahuli" sa pagtatanggol sa sarili, o "maging marahas." Gayunpaman, kung ang isang tao ay pumasok sa iyong bahay at hinihinging malaman kung nasaan ang iyong minamahal na asawa ng sa gayon ay masampal nya ito sa paigid, parang isang patawa sa integridad na tanggihan na magsinungaling sa kanya. Ang pagsisinungaling sa kasong ito ay isang uri ng ikatlong partido na pagtatanggol sa sarili, at bilang katanggap-tanggap sa moral na paggamit ng karahasan sa pagtatanggol sa sarili. Katulad nito, kung ang isang tao ay kukuha ng isang daang dolyar mula sa atin sa pamamagitan ng pagsisinungaling, maaari tayong magsinungaling sa kanya upang makuha ulit ito. -Thus we may justly lie to a liar, just as we may justly defend ourselves from a punch with a punch, but we would not exactly respect the escalating pettiness of “repaying” a tardy person by showing up even later. +Sa gayo'y makatarungan na tayo ay magsinungaling sa isang sinungaling, tulad ng makatarungang ipagtanggol natin ang ating sarili mula sa isang suntok ng isang suntok, ngunit hindi natin eksaktong rerespetuhin ang sobrang kakitiran ng isip sa "pagganti" sa isang taong atrasado sa pamamagitan ng pagpapakita ng mas huli pa. -The difference is that “being late” is not as actively destructive as lying. A tardy person is annoying, but does not fundamentally undermine your capacity to process reality. It’s one thing for me to show up an hour late for a meeting at seven o’clock in the morning – it’s quite another to attempt to convince you that we in fact scheduled the meeting for eight o’clock in the morning, when I know that this was not the case. +Ang kaibahan ay ang "pagka-atrasado" ay hindi kasing aktibong nakakasira tulad ng pagsisinungaling. Ang atrasadong tao ay nakakainis, ngunit hindi pangunahing nakapagpapahina sa iyong kakayahan na iproseso ang realidad. Ito ay isang bagay para sa akin na magpakita ng isang oras na huli para sa isang pulong sa ika-pito ng umaga – ito ay medyo isa pang pagtatangka na kumbinsihin ka na sa katunayan ay itinakda namin ang pulong para sa alas-otso ng umaga, kung saan alam ko na hindi ito ang kaso. -Attacking your confidence in your own mind[^5] is far more egregious than merely making you wait, since it is the act of using another’s trust in you to undermine his trust in himself, which is highly corrupt, since it is *using* a value to undermine a value, like counterfeiting. This is how UPB validates the illogic of the proposition “lying is good,” and confirms that the act of lying to someone is worse than “being late,” but better than “assault.” +Inaatake ang iyong tiwala sa sarili mong pag-isip[^5] ay mas hindi pangkaraniwan kaysa sa paghintayin ka lamang, dahil ito ay ang pagkilos ng paggamit ng tiwala ng iba sa iyo upang pahinain ang kanyang tiwala sa sarili, na lubos na sira, yamang ito ay *gumagamit* ng isang halaga upang pahinain ang isang halaga, tulad ng pagpapalsipika. Ganito kung paano pinapatunayan ng UPB ang hindi makatwiran na panukala na "ang pagsisinungaling ay mabuti," at kinukumpirma na ang gawa ng pagsisinungaling sa isang tao ay mas masahol pa sa "pagiging huli," ngunit mas mabuti kaysa sa "pag-atake." -[^5]: Sometimes called “gas-lighting,” after the old movie. \ No newline at end of file +[^5]: Minsan ay tinatawag na "gas-lighting," pagkatapos ng lumang pelikula. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_01_more_challenging_tests_of_upb.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_01_more_challenging_tests_of_upb.md index 5486729a5..5fa21e1bc 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_01_more_challenging_tests_of_upb.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_01_more_challenging_tests_of_upb.md @@ -1,71 +1,71 @@ -## More Challenging Tests Of UPB +## Maraming mapanghamong mga pagsusuri ng UPB -We have now tested specific moral theories relative to the framework of UPB, and found that UPB validates our most commonly held moral beliefs, such as prohibitions against rape, murder and theft. By bringing the criterion of *avoidability* into our analysis, we have also helped differentiate between crimes that cannot be avoided, and crimes that must be enabled through positive action, such as fraud. Finally, we have divided “preferable behaviour” into three major categories – universal, aesthetic, and neutral (and their relevant opposites). Universally prohibited actions include rape, murder and theft, which force may be used to prevent. Aesthetically preferable actions include politeness, being on time and so on, which cannot be enforced through violence. Neutral actions include purely subjective preferences, or actions that have no moral content, such as running for a bus. +Ngayon ay sinubukan nating tiyakin na ang mga teyorya ng moral na may kaugnayan sa balangkas ng UPB ay napagtibay natin ang pinaka-karaniwang mga paniniwala sa moral, tulad ng mga probihisyon laban sa panggagahasa, pagpinsala at pang-uumit. Batay sa pagpapadala ng kriterya ng *maiwasan* sa ating pag-susuri, kami ay nakakatulong din sa pagkakaiba sa pagitan ng mga patayan ng hindi pwedeng maiwasan, at ang mga patayan ay kailangan na pairalin ang positibong pagkilos, gaya ng panlilinlang. Sa wakas, hinati-hati namin ang "mas mabuting pag-uugali" sa mga kategorya ng tatlong pangunahin - unibersal, binago ang at niyutral (at ang mga kanilang ugnyan sa mga kasaliwaan). Ang mga ipinagbabawal na gawain sa buong daigdig ay kinabibilangan ng panggagahasa, pagpinsala at pang-uumit, na pwedeng gawin para mapigilan. Kasama sa mga kagustuhan ng aesthetically na higit na mabuti ang pagkamagalang, ang pagiging maagap sa oras at iba pa, na hindi pwedeng ipatupad sa pamamagitan ng kalupitan. Kasama ang mga niyutral na pag-aksyon ang mga pansariling kagustuhan, o ang mga aksyon na walang moral na nakapaloob, gaya ng pag-andar ng bus. -However, there remain many challenging moral tests that fall outside the examples we have dealt with above. We will only deal with a few of those here, to have a look at the framework of UPB, and see how it deals with these more challenging moral questions. +Gayunman, merong maraming mananatiling mahihirap na pagsusulit sa moral na nasa labas ng mga halimbawa kami ay nakipag-ugnayan sa itaas. Kami lamang ay makakaapekto sa ilang mga narito, para makita ang balangkas ng UPB, at silipin kung paano ito nakikipag-kasundo sa mga mas na tanung sa moral na ito. -### Self-Defence +### Sariling-pagtatanggol -The concept of self-defence should not be taken for granted. If we assume that there is no such thing as self-defence, or that self-defence is never a valid action, then the framework of UPB undoes that assumption very quickly. +Ang konsepto ng pangsariling pagtatanggol ay hindi dapat bawiin. Kung inaakala namin na walang ganon na bagay tulad ng sariling-pagtatanggol, o ang pangsariling-pangtatanggol sa sarili ay talagang hindi balidong pagkilos, at tsaka ang balangkas ng UPB ay nagbabawal sa palagay na sobrang bilis. -If there is no such thing as self-defence, then we are not talking about the initiation or the retaliation of the use of force, but rather just the use of force in any context. In other words, if we get rid of the concept of self-defence, the only question that we need to ask ourselves is: *is it universally preferable to use force, or not?* +Kung inaakala namin na walang ganon na bagay tulad ng sariling-pagtatanggol, tsaka ay hindi namin tinatalakay ang ukol sa pagtanggap sa bagong kasapi o ang paghihiganti sa paggamit ng lakas, subali't sa halip lamang ang paggamit ng lakas sa kahit anumang konteksto. Sa ibang salita, kung aalisin natin ang konsepto ng pangsariling-pagtatanggol, ang tanong lamang na kailangan naming itanung sa aming sarili na: *ang paggamit ba ng pwersa ay mabuti o hindi?* -If it were universally preferable to use force, then no human being should ever advance a moral argument, but should rather use force to achieve his ends. However, just as in the rape, theft and murder examples cited above, the claim that it is universally preferable to use force immediately invalidates itself. To be able to use force upon another person requires that that person submit to force – in other words, in order for one person to be moral, the other person must be immoral, which cannot stand. Also, if the other person *submits* to force, it is not force – thus he must *resist*, which requires that he resist virtue in order to enable virtue, which is self-contradictory. +Kung iyan ay mas mabuting gamitin ang pwersa ng lahat, tsaka walang sino man ang dapat magpatuloy sa isang moral na argumento, ngunit dapat sa halip ay gumamit ng pwersa para makuha ang kanyang mga layunin. Gayunman, gaya ng sa panggagahasa, pang-uumit at pagpinsala ay mga halimbawa na binanggit sa itaas, ang pagkuha na ito ay higit na mas mabuti na gamitin ang pwersa ay mabilis na nagpawalang-halaga sa sarili nito. Para magamit ang pwersa sa ibang tao ay kinakailangan na ang taong iyon ay magpapatunay - sa ibang mga salita, para sa isang tao na maging moral, ang ibang tao ay kailangan na imoral, na hindi pwedeng tumaya. Pati, kung ang ibang tao *ay nagpasa* ng pwersa, ito ay hindi pwersa - kaya kailangan siya ay *labanan*, na kinakailangan na labanan niya ang birtud para paganahin ang birtud, na kung saan ay nagkakasalungatan sa sarili. -In addition, if it is always preferable to use force, then crimes such as rape and murder become irrelevant, because if it is always preferable to use force, then love-making becomes immoral, and rape becomes moral – but only for the rapist, while *submission* to violence, rather than violence itself, becomes moral for his victim, which is a contradiction. +Sa karagdagan, kung ito ay palaging mas mabuting gamitin ng pwersa, tsaka ang mga krimen gaya ng panggahasa at patayan ay hindi naaangkop, sapagkat kung palaging mas mabuti na gumamit ng pwersa, tsaka ang pagmamahal ay nagiging imoral, at ang panggahasa ay nagiging moral - subali't para lamang iyon sa mga manggagahasa, habang *pagpasa* sa kalupitan, sa halip na ang kalupitan mismo, ang kanyang biktima ay nagiging moral, na kung saan ay isang pagkakasalungat. -If, on the other hand, we say that violence is bad, then we open up the possibility of self-defence If it is a UPB-compliant statement to say that violence is evil, then we know that, since that which is evil can be prevented through the use of violence, the use of violence to *oppose* violence is morally valid. +Kung, sa kabilang banda, ipinpahayag namin na ang kalupitan ay masama, kung gayon ay binuksan namin ang posibilidad ng pansariling-pagtatanggol kung ito ay isang ulat ng UPB na nagpapahayag na ang kalupitan ay masama, alam namin na, saka ang masama ay pwedeng piitin sa pamamagitan ng paggamit ng kalupitan, ang paggamit sa kaharasan sa *labanan* ang kaharasan ay moral na balido. -Thus, since we know that violence is evil, we know that we may use force to oppose it. If we define an action as evil, but also prevent anybody from acting against it, then we are no longer moral philosophers, but merely judgemental archaeologists. This would be akin to a medical theory that said that illness is bad, but that it is evil to attempt to prevent or cure it – which would make no sense whatsoever. +Samakatuwid, dahil sa ala, namin na ang kalupitan ay masama, alam namin na pwedeng naming gamitin ang pwersa para labanan ito. Kung depinihin namin na ang isang pag-aksyon ay tulad ng kasamaan, subali't mapipigilan din ng kahit sinuman na kumilos laban dito. samakatuwid ay hindi na tayo ang mga moral na pilosopo, subali't ang mahusay na mga arkeyologo lang. Ito ay magiging kagaya sa isaang teyorya na medesina na nagpapahayag na ang nararamdaman ay masama, subali't masama ang pagtatangka para maiwasan o malunasan ito - na kung saan ito ay walang kahulugan kung ano pa man. -Also, if human beings cannot validly act to prevent harm to themselves, then actions such as inoculations, wearing gloves in the cold, putting on sunscreen or insect repellent, building a wall to prevent a landslide, brushing one’s teeth, wearing shoes and so on are all immoral actions. If we return to Bob and Doug, and we give them the moral argument that self-defence is always wrong, what results? +Pati, kung ang mga tao ay hindi balido para kumilos para maiwasan ang pagpatay sa kanilang mga sarili, tsaka ang mga aksyon gaya ng mga iniksiyon, pagsusuot ng guwantes sa malamig, ang sunscreen ay ilagay o pangpuksa sa insekto, ang paglagay ng isang pader para maiwasan ang pagguho ng lupa, magsipilyo ng ngipin, pagsusuot ng sapatos at ang lahat ng iba pang mga imoral na pag-asksyon. Kung bumalik kami sa bob at doug, at bibigyan natin sila ng argumento ng moral na pansariling-pagtatanggol ay laging mali, ano kaya ang mga resulta? -Well, we create another paradox. Self-defence is the use of violence to prevent violence. If self-defence is always wrong, then it cannot be violently “inflicted” upon an attacker. However, preferences that cannot be inflicted upon others fall into the APA or morally neutral category. To place the violence of self-defence into these categories is to say that violence cannot be inflicted on others – but the very nature of violence is that it *is* inflicted on others, and thus this approach results in a surfeit of contradictions. +Buweno, kami ay gumawa ng isa pang kabalighuan. Ang pansariling-pagtatanggol ay ang paggamit ng kalupitan para maiwasan ang kalupitan. Kung ang pansariling-pagtatanggol ay palaging mali, tsaka ito ay hindi pwedeng maging marahas "napinsala" sa isang magsasalakay. Gayunman, ang mga kagustuhan na hindi pwedeng makaapetko sa iba ay malalaglag sa APA o moralidad ng niyutral ng kategorya. Para mailagay ang kaharasan ng pangsariling-pagtatanggol sa mga kategoryang ito na nagsasabi na ang kaharasan ay hindi pwedeng makapinsala sa iba - subali't ang likas na katangian ng karahasan na ito *ay* nakakapinsala sa iba, at kaya naman itong paraan na ito ay nagresulta sa isang masyadong kontradiksyon. -Self-defence cannot be “evil,” since evil by definition can be prevented through force. However, self-defence is a response to the initiation of force, and thus cannot be prevented through force, any more than you can stop the motion of a soccer ball by kicking it violently. +Ang pansariling-pagtatanggol ay hindi pwedeng maging "masama," dahil ang kasamaan ay pwedeng maiwasan sa pamamagitan ng lakas. Gayunpaman, ang pansariling-pagtatanggol ay isang pagtugon sa pagsisimula ng pwersa, at kaya namn hindi maiiwasan sa pamamagitan ng pwersa, anumang mas higit pa kesa sa pwede mong itigil ang paggalaw ng isang bolang Pamputbol sa pamamagitan ng pagsipa nito ng marahas. -Self-defence also cannot be *required* behaviour, since required behaviour (“don’t rape”) can be enforced through violence, which would mean that anyone failing to violently defend himself could be legitimately aggressed against. However, someone failing to defend himself is *already* being aggressed against, and so we end up in a circular situation where everyone can legitimately act violently against a person who is not defending himself, which is not only illogical, but morally abhorrent. +Ang pansariling-pagtatanggol ay hindi pwedeng maging pag-uugali *kailangan*, dahil kailangan ang pag-uugali ("huwag manggahasa") ay pwedeng ipatupad sa pamamagitan ng kalupitan, na kung saan ay bigisabihin na ang kahit sinuman na hindi marahas na idepensa ang sarili ay pwedeng maging lehitimong sa agresibong paglaban. Gayunpaman, ang taong hirap ipagtanggol ang kanyang sarili ay *handa* ng sa pagiging agresibo sa paglaban, at sa kaya kami ay natapos sa isang sirkular na sitwasyon kung saan ang lahat ay pwedeng kumilos ng marahas laban sa taong hindi ipinagtatanggol ang kanyang sarili, na hindi lang makatwiran, subali't ang moralidad ay kasuklam-suklam. -If Bob attacks Doug, but it is completely wrong for Doug to use violence to defend himself, then violence ends up being placed into two moral categories – the initiation of force is morally good, but self-defence is morally evil, which cannot stand according to UPB. +Kung inatake ni bob ang doug, subali't ganap na hindi tama para kay doug na gumamit ng kalupitan para ipagtanggol ang kanyang sarili, tsaka ang kalupitan ay inilagay sa dalawang moral na kategorya - ang pagsisimula ng lakas ay mabuting moralidad, subali't ang ang pansariling-depensa ay moralidad na kasamaan, na hindi tayo paninindigan ayon sa UPB. -However, you might argue, does not the proposition that self-defence is good also make violence both good and bad at the same time – the violence that is used to attack is bad, but the violence that is used for self-defence is good? +Gayunpaman, pwede kang mangatwiran, hindi ang proposisyon na ang pansariling-depensa ay mabuti ring gumawa ng kalupitan sa kapwa at masama sa parehas na panahon - ang kalupitan na ginagamit sa pag-sugod ay masama, subali't ang kalupitan na ginamit para sa pansariling-depensa ay mabuti? -This is an interesting objection – however, if the initiation of force is evil, then it can be prohibited by using force, since that is one of the very definitions of evil that we worked out above. +Ito ay isang nakakawili na pagtutol - gayunpaman, kung ang pasimulang pwersa ay kasamaan, tsaka ito ay pwedeng ipagbawal sa pamamagitan ng paggamit ng pwersa, dahil na ang isang tunay kahulugan ng masama na ginawa sa itaas. -Thus it is impossible for any logical moral theory to reject the moral validity of self-defence. +Kaya ito ay hindi mangyayari sa kahit anumang lohikal ng moral na teyorya na hindi tanggapin ang pagiging tamang moral sa pansariling-depensa. -### Child Raising +### Ang pagpapalaki sa anak -Instinctively, we generally understand that there is something quite wrong with parents who do not feed their babies. To conceive a child, carry a child to term, give birth to the child, and then leave it lying in its crib to starve to death, severely offends our sensibilities. +Ang katutubo, naiintindihan natin sa pangkalajatan na may isang gawain na hindi tama sa mga magulang na hindi napapakain ang kanilang mga supling. Para maisip ng isang anak, dalhin ang mga anak sa termino, isinilang ang supling, at tsaka ihiga ito sa kuna at iwanan para mamatay sa gutom, nagkasala ng malubha sa ating mga supling. -Of course, our offence is in no way a moral argument, but it is an excellent starting place to test a moral theory. +Oo naman, ang aming paglabag ay hindi isang paraan na argumento ng moral, ngunit ito ay isang magaling na pasimulang lokalidad para masubukan ang isang moral na teyorya. -Before, when we were talking about UPB, we noted that, where there are exceptions in UPB, there must be objective differences in biology. Or, to put it more accurately, where there are objective differences in biology, there may be rational exceptions or differences in UPB. A child of five has a biologically immature brain and nervous system, and thus cannot rationally process the long-term consequences of his actions. It is the immature brain that is the key here, insofar as if an adult male is retarded to the point where his brain is the equivalent to that of a five year old, he would also have a reduced responsibility for his actions. +Bago, kapag pinag-usapan natin ang ukol sa UPB, nasabi natin na, kung ang UPB ay may mga eksepsyon, dapat may mga pagkakaiba sa byolohiya. O, para ilagay ito sa mas tama, na kung saan ay may mga pagkakaiba sa byolohiya, pwedeng may mga makatwirang mga pagbubukod o pagkakaiba sa mga UPB. Ang isang supling sa meroong limang bayolohikal na maliit ang utak at nervous system, at kaya naman hindi pwedeng tamang iproseso ang matagalang kalalabasan ng kanyang mga paggalaw. Ito ay ang maliit na utang ang solusyon dito, sa gayon gaya ng isang matandang lalaki ay matatagalan sa punto kung saan ang kanyang utak ay katumbas ng limang taong gulang, sya ay magkakaroon din ng osang pinaliit na reponsibilidad para sa kanyang mga pagkilos. -Thus when we point to situations of reduced responsibility, we are not *taking away* responsibility that exists, but rather recognising a situation where responsibility does not exist, at least to some degree. If I say that a man in a wheelchair cannot take the escalator, I am not taking away his right to take the escalator, but merely pointing out that he cannot, in fact, use it. When I say that UPB does not apply to the actions of a five year old, I am not saying that UPB is subjective, any more than a height requirement for a roller coaster somehow makes the concept of “tall” subjective. +Kaya naman kapag namin ang mga kalagayan ng binawasan na responsibilidad, hindi namin *pinag-uusapan* ang responsibilidad na umuosbong, ngunit sa halip ay kinikilala ang isang sitwasyon na kung saan ang responsibilidad ay hindi umuosbong, kahit sa ilang mga antas. Kung ipinapahayag ko na ang isang taong nasa upuang de gulong hindi ay hindi pwedeng gumamit ng eskalador, hindi ko tinatanggal ang kanyang karapatan na gumamit ng eskalador, ngunit itinuro lamang na hindi nya ito magagawa, nasa katotohanan, ay gamitin ito. Kapag ipinahayag ko na ang UPB ay hindi magagawa sa mga pagkilos ng isang limang taong gulang, hindi ko ipinapahayag na ang UPB ay sabhektibo, ang kahit anumang mas higit sa isang kinakailangan para sa isang roller coaster sa paanuman paraan ay magkaroon ng konsepto ng "mataas" na sabhektibo. -If I voluntarily enter into a contract with you wherein I promise to pay your bills for a year, I have not signed myself into slavery, but I certainly have taken on a positive obligation that I am now responsible for. +Kung ako ay nagkusang-loob na pumasaok sa kontrata kasama ka na kung saan ipinapangako ko na babayaran ko ang iyong bayarin sa loob ng isang taon, ako hindi pipirma ang sarili ko para maging alipin, ngunit sigurado na nakamit ko ang positibong obligasyon na ngayon ako ang may responsibilidad. -If I run a nursing home, and I take in patients who are unable to feed themselves, then if I do not feed those patients, I am responsible for their resulting deaths. No one is *forcing* me to take in these patients, but once I have expressed a desire and a willingness to take care of them, then I am responsible for their continued well-being. +Kung ako ay tatakbo bilang isang nursing home, at kukuhain ko ang mga pasyente na hindi kayang pakain ang sarili, tsaka kung hindi ko pinakain ang mga pasyente, ako ay may pananagutan sa kanilang pagkamatay. Walang ni isang tao ang *nagtulak* sa aking na dalhin itong ang mga pasyente, ngunit sa sandaling sinabi ko na ang isang kagustuhan at isang papayag na alagaan sila, at kung gayon ako ay may pananagutan para sa kanilang patuloy na paggaling. -In the same way, if I borrow your lawnmower, I am obligated to bring it back in more or less the same state that it was when I borrowed it. Similarly, if I go to a pet store and buy a dog, I have taken on a voluntary obligation to take care of that dog. This does not mean that I am now the dog’s slave until the day it dies, but it does mean that as long as the dog is in my possession, I have a responsibility to try to keep it healthy. +Sa parehas na paraan, kung ako ay hihiram sayo ng pamutol ng damo, ako ay obligadong ibalik itong hiniram ko sa mas mataas o mas kaunti sa parehas na estado ng hiniram ko na ito. Kagaya nito, kung ako ay pupunta sa isang tindahan ng alagang hayop at bumili ng isang alagang aso, ako ay boluntaryong kumuha ng isang obligasyon na alagaan ang isang aso. Hindi ibigsabihin nito na ako ngayon ay alipin ng aso hanggang sa araw na ito ay mamatay, samakatuwid ito ay nangangahulugan na habang nasa akin ang aso bilang pagmamay-ari ko, meroon akong pananagutan para subukan kong panatilihin ito ng malusog. -These kinds of implicit contracts are quite common in life. We do not sign a contract with a restaurateur when we go to eat a meal in his restaurant; it is simply understood that we will pay before we leave. I have never signed a contract when I walk into a store promising not to shoplift, but they have the right to prosecute me if I do. I also have never signed a contract promising not to rape a woman if we go on a date, yet such a “contract” certainly exists, according to UPB. +Ito ang mga uri ng kontraktwal na kontrata ay pangkaraniwan sa buhay. Hindi kami pumirma ng isang kontrata na kasama ang isang may-ari ng restawran kung kami ay pumunta sa para kumain sa restawrant; ito ay simpleng naiintindihan namin na babayaran namin bago umalis. Ako ay hindi kailanman pumirma sa isang kontrata kung ako ay naglalakad sa isang bilihan na nangangako na huwag mag-nakaw sa bilihan, subali't may karapatan sila na hilihin ako kapag ginawa ko. Hindi din ako nakapirma sa isang kontrata na nangangako na hindi manggahasa ng isang babae kung kami ay pupunta para makipagligawan, gayon pa man ang naturang "kontrata" ay siguradong umuosbong, ayon sa UPB. -If I run a nursing home, and disabled people rely on me to feed them, if I prove unable to feed them for some reason, then my responsibility is clearly to find somebody else who will feed them. The grave danger is not that *I* don’t feed them, but rather that everyone else thinks that I *am* feeding them, and so do not provide them food. This accords with an old moral argument about diving into a river to save someone from drowning. I am not obligated to dive into a river to save someone from drowning, but the moment that I do – or state my intention openly – then I am responsible for trying to save that person, for the very practical reason that everyone else thinks that I am going to save that person, and so may not take direct action themselves. +Kung ako ay tatakbo bilang isang nursing home, at ang mga mamamayan na may kapansanan ay sa akin umaasa para pakainin sila, kung ako ay nagpatunay na hindi ko sila pinkain para sa ilang mga rason, ang aking responsibilidad ay maliwanag na humanap ng ibang mga mamamayan na para pakainin sila. Ang napakagrabeng peligro ay hindi *ko* pagpapakain sa kanila, ngunit sa higit na ang lahat ay nag-iisip na *ako* ay nagpapakain sa kanila, at kaya sila ay huwag bigyan ng pagkain. Itong mga kasunduan sa isang lumang moral na agumento ukol sa pag-sisid para iligtas ang isang tao mula sa nalulunod. Ako ay hindi obligado na sumisid sa isang ilog para iligtas ang isang tao mula sa pagkalunod, ngunit sa sandaling gawin ko - o ipahayag ang aking balak ng lantaran - pagkatapos ay responsibilidad ko na subukan na iligtas ang isang tao, para sa talagang praktikal na dahilan na ang iniisip ng iba ay iligtas ko ang taong iyon, at sa gayon din ay hindi pwedeng gumawa ng direktang pag-askyon sa kanilang sarili. -Thus it is assumed that parents will feed and take care of their newborn baby. If said parents decide against such care-giving, then they are obligated to give the child up to other people who *will* care for it, or face the charge of murder, just as the manager of a home for the disabled must either feed those who utterly depend on him, or give them up to someone who will. If I decide that I no longer want to take care of my dog, I must find him another home, not simply let him starve to death. +Kaya't ito ay pinpalagay na ang mga magulang ay ang magpapakain at mag-aa; aga sa kanilang bagong panganak na supling. Kung ang mga magulang ay nagpahayag na magdesisyon laban sa pag-aaruga na ito, obligadong silang ipagkaloob ang mga supling sa ibang mga mammayan *ang* mag-asikaso nito, o harapin ang singil sa pagpinsala, gaya ng tagapamahala ng isang bahay para sa mga may kapansanan ay kailangan na pakainin ang mga lubusang umaasa sa kanya, oibigay ito sa mga taong nag-nanais. Kung ako ay magdesisyon na hindi ko na gustong arugain ang aking alagang aso, dapat ko syang ihanap ng bagong matitirhan, hindi lang sa ipaalam sa kanya na mapipinsala sa gutom. -This all relies on the principle of third-party self-defence, which is fully supported by the framework of UPB, since the right of self-defence is universal. If I see a man in a wheelchair being attacked by a woman, I have the right to defend him – and this is all the more true if he lacks the capacity to defend himself. +Itong lahat ay umaasa sa alituntunin ng ikatlong-partido na pansariling-pagtatanggol, na lubusang sinusuportahan ng balangkas ng UPB, dahil ang karapatan ng pansariling-pagtatanggol ay pang-inibersal. Kung ako ay nakakita ng isang lalaking nasa isang upuang-de gulong na inatake ng isang babae, ako ay may karapatan na ipagtanngol siya - at ito ay labis na totoo kung ikaw ay walang kapasidad na ipagtanggol ang kanyang sarili. -Since children cannot feed themselves, earn a living or live independently, they are the moral equivalent of kidnap victims, or the wife we talked about before whose husband locked her in the basement. Children also lack the capacity for effective self-defence, due to their small stature and near-complete dependence upon their parents. +Dahil ang mga anak ay hindi makakapagpakain sa kanyang sarili, kumita ng isang buhay o malayang mabuhay, ito ang mga moral na katumbas ng mga biktima ng kidnap, o ang asawa napagusapan namin ukol sa bago kung sinong asawa ang nagsarado sa kanya sa silong. Ang mga anak ay kulang sa kakayahayan para sa epektibong sa pansariling-pagtatanggol, dahil sila ay may maliit na taas at malalim na dependensya sa kanilang mga magulang. -Thus since it is certainly the case that we have the right to act in self-defence for someone else – and that right becomes even stronger if that person cannot act in his own self-defence, it is perfectly valid to use force against parents who do not feed their children, just as it is perfectly valid to use force against the husband who is starving his wife to death by locking her in the basement. +Kaya naman ito ay sigurado na ang kaso ay maroon tayong karapatan na gumanap sa pangsariling-pagtatanggol para sa ibang tao - at ang karapartang iyon ay magiging higit na malakas kung ang taong iyon ay hindi pwedeng gumanap sa kanyang pangsariling-pagtatanngol, ito ay perpektong gamitin ang pwersa laban sa mga magulang na hindi pinapakain ang kanilang mga supling, gaya ng perpektong gamitin ang pwersa labansa sa asawa na kung sinong asawa ang gumugutom sa kanyang asawa para mamatay sa pamamagitan ng pagsasarado sa kanya sa silong. -As we also mentioned above, the less able a victim is to avoid the situation, the worse the crime is. Even the wife who ends up locked in the basement has at least *some* ownership in the matter, because she chose to marry this evil lunatic to begin with. Once she is locked in the basement, the situation is unavoidable, yet there were doubtless many clues hinting at her husband’s abusive nature, from the day she first met him. +Tulad ng nasabi din natin sa itaas, ang mas kakaunti ng isang biktima ay para iwasan ang pangyayari, ang mas masama ay ang krimen. Kahi't na ang asawa na nagtapos na naka-sarado sa silong ay meroong hindi baba sa *ilang* pagmamay-ari sa bagay na ito, dahil pinili ng babae na mag-asawa ang masamang baliw na ito para magsimula. Sa sandaling sya ay naisarado sa silong, ang pangyayari ay hindi maiiwasan, gayunman ay walang-dudang maraming mga bakas na nagpapahiwatig sa mapang-abusadong kalikasan ng kayang asawa, galing sa unang araw na siya ay nakilala. -Children, however, are the ultimate victims, because they never had any chance to avoid the situations they find themselves in. Thus we can logically establish the responsibility of parents towards their children by using the UPB framework. Since every person is responsible for the effects of his or her body, and children are an effect of the body, then parents are responsible for their children. Since everyone has the right to self-defence, for themselves and for others – since it is a universal right – then anyone can act to defend children. Since everyone must fulfil voluntary obligations, and having children is a voluntary obligation, parents must fulfil those obligations related to children. Since, through inaction, causing the death of someone completely dependent upon you is the equivalent of murder, parents are liable for such a crime. +Ang mga anak, gayunpaman, ang mga talagang biktima, dahil sila ay walang kahit anong tsansa para maiwasan ang mga pangyayari na nakita nila ang kanilang sarili. Kaya naman pwede nating lohikal na itayo ang pananagutan ng mga magulang papunta sa kanilang mga supling sa pamamagitan ng paggamit ng balangkas ng UPB. Dahil sa kada tao ay may responsibilidad sa mga resulta ng kanyang katawa, at ang mga supling ay isang resulta ng katawan, ang mga magulang ay may responsibilidad sa kanilang mga supling. Dahil ang lahat ay may karapatan sa pansariling-pagtatanggol, para sa kanilang mga sarili at para sa iba - dahil ito ay isang pangkalahatang karapatan - saka ang kahit sinuman ay pwedeng umaksyon para ipagtanggol ang mga anak. Dahil ang bawat isang boluntrayo ay kailangan tumupad sa mga tungkulin, at ang pagkakaroon ng supling ay isang boluntaryong kapanagutan, ang mga magulang ay kailangan tumupad sa mga obligasyon na nauugnay sa mga supling. Dahil, sa pamamagitang ng hindi pag-aksyon, nanagiging dahilan ng pagkapinsala ng tao na ganap na dumedepende sayo ang katumbas ng pagkapinsala. ang mga magulang ay may pananagutan para sa gantong patayan. -We could of course put forward the proposition that parents do not have to take care of their children, but that is far too specific a principle to be a moral premise – it would be the same as saying “parents can murder,” which is not UPB-compliant, and so would require a biological differentiation to support an exception – and becoming a parent does not utterly overturn and reverse one’s biological nature. +Syempre pwede natin ilagay sa harap ang proposisyon na ang mga magulang ay hindi dapat mag-ingat sa kanilang mga supling, subali't ito ay masyadong sigurado na ang isang alituntunin para maging isang moral na saligan - ito ay magiging kagaya ng naipahayag na " ang mga magulang ay pwedeng pumatay," na hindi ang UPB-ay sang-ayon, at kaya naman kinakailangan ng isang biyolohikal na pagpapakita ng kaibhan para matulungan ang isang pagbubukod - at ang pagiging isang magulang ay hindi lubusang ibagsak at ibaligtad ang biyolohikal na isang kalikasan. -Parents who starve a child to death are clearly guilty of murder. Children are born into this world in a state of involuntary imprisonment within the family – this does not mean that the family is evil, or corrupt – it is simply a statement of biological fact. Children are by the parents’ choice enslaved to the parents – this form of biological incarceration puts negligent parents in the same moral position as a kidnapper who allows his captive to starve to death, or a nurse who lets her utterly-dependent patients die of thirst. \ No newline at end of file +Ang mga magulang na kung sino ang nagpagutom sa isang anak para mamatay ay maliwanag na may sala sa pagpinsala. Ang mga supling ay isinilanng sa mundong ito sa isang estado ng hindi sinasadya na pagkakulong sa loob ng angkan - ito ay hindi ibigsabihin na ang angkan ay masama, o korap - ito ay isang salaysay lamang ng katotohanan ng biyolohikal. Ang mga supling ay pinili sa pamamagitan ng mga magulang para umalipin sa mga magulang - itong pormang ito ng biyolohikal na pagkakakulong ay nagsasabi ng ang mga magulang ay pabaya sa parehas na kalagayan ng moralidad gaya ng isang kidnaper na nagpapaalala sa kanyang alipin na mamatay sa kagutuman, o ang isang nars na nagpapaalala sa kanyang mga pasyente na talagang umaasa na mamatay sa uhaw. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_02_more_challenging_tests_of_upb.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_02_more_challenging_tests_of_upb.md index 6dca2982c..9e40204de 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_02_more_challenging_tests_of_upb.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p02_ch07_02_more_challenging_tests_of_upb.md @@ -1,59 +1,59 @@ -### "Don't Eat Fish" +### "Huwag kumain ng Isda" -What would be the status of the moral proposition: “It is evil to eat fish”? +Ano ang sitwasyon ng panukalang moral: "Na masamang kumain ng isda"? -Clearly, this proposition seems to satisfy at least some of the requirements of UPB – it appears universal, independent of time and place, and relatively objective. +Malinaw na, ang panukalang ito ay tila para masiyahan ang hindi bababa sa ilan sa mga kinakailangan ng UPB – ito ay lulutang sa unibersal, at sa independiyenteng oras at lugar, at medyo relatibong layunin. -Yet it seems hard for us to reasonably call this a truly *moral* theory – why? +Ngunit parang mahirap para sa atin na makatwirang tumawag ito ng tunay *moral na* teyorya - bakit? -First of all, “evil” encompasses actions that can be prevented through the use of force. Rape is “evil,” and so I can use force to defend myself against someone attempting to rape me. +Una sa lahat, na ang "kasamaan" ay sumasaklaw sa mga aksyon na pwedeng mapigilan sa pamamagitan ng paggamit ng lakas. Ang panghahalay ay "masama," at sa gayon ay pwede kong gamitin ang aking lakas para ipagtanggol ang aking sarili laban sa isang taong sumusubok na panghahalay sa akin. -Can I justly shoot someone who eats a piece of fish? +Pwede ko bang barilin ang isang taong kumakain ng isang piraso ng isda? -It would seem silly to argue that I can – but why? +Ito ay parang hangal na magkipagtalo na kaya ko - pero bakit? -There are some objective limits to the universality of this doctrine. For instance, some people may have no access to fish – they may live in a desert, say – while others live by a lake teeming with fish, and find it hard or impossible to survive without eating them. However, that can’t be quite enough, since we have already accepted the fact that the inability of a eunuch to rape does not invalidate the moral proposition “it is evil to rape.” +Mayroong ilang mga layunin na limitasyon sa pagiging pandaigdigan ng doktrinang ito. At sa halimbawa, ang ilang mga tao ay pwedeng walang access sa isda - pwedeng sila ay nakatira sa isang disyerto, sabihin - habang ang iba ay nakatira sa pamamagitan ng isang lawa na puno ng isda, at nahihirapan o imposible para mabuhay nang hindi kumakain. Gayunpaman, hindi ito sapat, yamang tinanggap na natin ang katotohanan ng kawalan ng kakayahan ng isang bunso sa panghahalay ay hindi magpawalang-saysay sa moral na panukala "masama ang panghahalay." -No, the “red herring” in the moral proposition “It is evil to eat fish” is the word “*fish*.” +Hindi, ang "pulang tamban" sa moral na panukala "Masamang kumain ng isda" ang salita "*isda*." -A scientist cannot validly say that his theory of gravity only applies to pink rocks. Since his theory involves gravity, it must apply to *all* entities that have mass. +Hindi pwedeng sabihin ng isang siyentipiko na ang kanyang teyorya ng grabidad ay nailalapat lamang sa mga kulay-rosas na bato. Dahil ang kanyang teyorya ay nagsasangkot ng gravity, dapat itong mag-aplay sa *lahat* mga nilalang na may mass. -Similarly, in the example above, UPB accepts only the *act* of eating, and rejects *what* is being eaten, since what is being eaten is not an *action*, but rather what is being acted upon. +Kagaya nito, sa halimbawa sa itaas, tinatanggap lamang ng UPB ang *akto* ng pagkain, at pagtanggi *ano* ay kinakain, dahil kung ano ang kinakain ay hindi nlang isang *aksyon*, ngunit sa halip kung ano ang kumikilos. -In the same way, an ethicist cannot validly put forward the moral proposition: “It is evil to rape the *elderly*.” “Rape” is the behaviour; whether the victim is elderly or not is irrelevant to the moral proposition, since as long as the victim is human, the requirement for universality remains constant. “Thou shalt not steal” is a valid moral proposition according to UPB – “thou shalt not steal *turnips*” is not, for the simple reason that theft is related to the concept of property – and turnips, as a subset of property, cannot be rationally delineated from all other forms of property and assigned their own moral rule. +Sa kaparehong paraan, na ang isang etika ay hindi pwedeng wastong ilagay ang moral na panukala: "Masama ang pangghahalay *matanda*." "Panghahalay" ang pag-uugali; kung ang biktima ay matatanda o hindi ay walang kaugnayan sa moral na panukala, dahil hangga't ang biktima ay tao, ang pangangailangan para sa universality ay mananatiling pare-pareho lamang. "Huwag kang magnakaw" ito ay isang maayos na panukalang moral ayon sa UPB - "huwag kang magnakaw *puting singkamas*" ay hindi, para sa simpleng dahilan na ang pagnanakaw ay may kaugnayan sa konsepto ng ari-arian - at mga turnip, bilang isang subset ng ari-arian, ay hindi pwedeng mgaing makatwiran na tinutukoy mula sa lahat ng iba pang mga anyo ng ari-arian at itinalaga ang kanilang sariling moral na tuntunin. -The moral proposition “eating fish is evil” thus fails the test of universality because it is too specific to be generalised – it is like saying “my theory of gravity applies only to pink rocks.” If it is a theory of gravity, then it must apply to everything; if it only applies to pink rocks, then it is not a theory of gravity. +Ang panukalang moral ay ang "kumakain ng isda ay masama" kaya nabigo ang pagsubok ng pagiging pandaigdigan sapagkat ito ay masyadong tiyak na pangkalahatan - ito ay tulad ng pagsasabi "ang aking teyorya ng grabidad ay nailalapat lamang sa mga kulay-rosas na bato." Kung ito ay isang teyorya ng grabidad, ay dapat mag-aplay sa lahat; kung naaayon lamang ito sa mga kulay-rosas na bato, kung gayon ito ay hindi isang teyorya ng gravibidad. -UPB also rejects as invalid any theory that results in opposing moral judgements for identical actions. “Assault” cannot be moral one day, and immoral the next. Thus we know that “eating” cannot be moral one day, and immoral the next. +Tinanggihan din ng UPB bilang di-maayos ang anumang teorya na nagreresulta sa pagsasalungat sa moral na hatol para sa magkaparaeho na pagkilos. Ang "pagsalakay" ay hindi pwedeng maging moral sa isang araw, at imoral ang mga susunod. Kaya naman alam natin na ang "pagkain" ay hindi pwedeng maging moral sa isang araw, at pagka-imoral ang mga susunod. -Either “eating” is moral, immoral, or morally neutral. If eating is immoral, then a whole host of logical problems arise, which I am sure we are quite familiar with by now. +Ang alinman sa "pagkain" ay moral, imoral, o neutral sa moralidad. Kung ang pagkain ay imoral, pagkatapos ay ang isang buong host ng lohikal na mga problema ang lumabas, na kung saan ako ay sigurado at kami ay lubos na pamilyar sa pamamagitan ngayon. -If, on the other hand, eating is *moral*, then it cannot be moral to eat a cabbage, and immoral to eat a fish, since that is a violation of universality, insofar as the same action – eating – is judged both good and bad. +Kung, sa kabilang dako, ang pagkain ay *moral*, pagkatapos ay hindi pwedeng moral na kumain ng isang repolyo, at imoral na kumain ng isda, dahil ito ay isang paglabag sa pagiging pandaigdigan, sa ganoong parehong pagkilos - pagkain - ay hinuhusgahan ng mabuti at masama. -It is in this way that we understand that the proposition “eating *fish* is evil” fails the test of UPB, and is not valid as a moral theory. +Sa ganitong paraan na nauunawaan natin na ang panukalang "ang pagkain *isda* ay masama "ay nabigo sa pagsusulit ng UPB, at hindi wasto bilang moral na teyorya. -### Animal Rights +### Karapatan ng mga Hayop -We do not have the time here to go into a full discussion of the question of animal rights, but we can at least deal with the moral proposition: “it is evil to kill fish.” +Wala kaming oras dito para magpunta sa isang nagaganap na talakayan sa tanong ng mga karapatan sa hayop, ngunit pwede naming hindi ibaba na makitungo sa moral na panukala: "masamang patayin ang isda." -If it is evil to kill fish, then UPB says that anyone or anything that kills the fish is evil. This would include not just fishermen, but sharks as well – since if killing fish is evil, we have expanded our definition of ethical “actors” to include non-human life. +Kung masama talaga ang pagpatay ng isda, sinabi ng UPB na ang sinuman o anumang bagay na pumapatay sa isda ay masama. Kabilang dito ang hindi lamang ang mga mangingisda, kundi pati na rin ang mga pating - dahil kung ang pagpatay ng isda ay masama, pinalawak namin ang aming kahulugan ng etikal na "aktor" upang isama ang di-makataong buhay. -It is clear that sharks do not have the capacity to refrain from killing fish, since they are basically eating machines with fins. +Ito ay malinaw na ang mga pating ay walang kakayahan na pumigil sa pagpatay ng isda, dahil ang mga ito ay karaniwang kumakain ng mga makina na may mga palikpik. -Thus we end up with the logical problem of “inevitable evil.” If it is evil to kill fish, but sharks cannot avoid killing fish, then sharks are “inevitably evil.” However, as we have discussed above, where there is no choice – where *avoidability* is impossible – there can be no morality. Thus the proposition “it is evil to kill fish” attempts to define a universal morality that includes non-moral situations, which cannot stand logically. +Sa gayon ay nahaharap tayo sa mga lohikal na suliranin ng "hindi maiiwasang kasamaan." Kung masama ang pagpatay ng isda, ngunit hindi pwedeng maiwasan ng mga pating ang pagpatay ng isda, kung gayon ang mga pating ay "hindi masasayang masama." Gayunman, gaya ng nabanggit natin sa itaas, kung saan walang pagpipilian - kung saan * maiiwasan* ay imposible – pwedeng walang moralidad. Kaya naman ang mga panukala "masamang patayin ang isda" ay nagtatangkang tukuyin ang isang unibersal na moralidad na kasama ang mga sitwasyong hindi moral, na hindi makatwiran. -Also, the word “fish” remains problematic in the formulation, since it is too specific to be universal. The proper UPB reformulation is: “it is evil for people to kill living organisms.” +Gayundin, ay ang salitang "isda" ay nananatiling problemado sa pormulasyon, dahil ito ay masyadong sigurado na maging unibersal. Ang wastong reporma sa UPB ay: "masama para sa mga tao na patayin ang mga nabubuhay na organismo." -If, however, it is evil to kill, we again face the problem of “inevitable evil.” No human being can exist without killing other organisms such as viruses, plants, or perhaps animals. Thus “human life” is defined as “evil.” But if human life is defined as evil, then it cannot *be* evil, since avoidance becomes impossible. +Kung, gayunpaman, masama ang pumatay, muli nating lutasin ang problema ng "hindi maiiwasang kasamaan." Walang tao na pwedeng umiiral nang walang pagpatay sa iba pang mga organismo tulad ng mga virus, halaman, o marahil mga hayop. Kaya naman ang "buhay ng tao" ay tinukoy bilang "masama." Ngunit kung ang buhay ng tao ay tinukoy bilang masama, kung gayon hindi ito magagawa *maging* kasamaan, dahil ang pag-iwas ay nagiging imposible. -What if we say: “it is evil to kill people” – would that make a man-eating shark evil? +Paano kung sabihin natin: "masamang patayin ang mga tao" - ibig bang gumawa ng isang tao na kumakain ng pating na masama? -No – once again, since sharks have no capacity to avoid killing people, they cannot be held responsible for such actions, any more than a landslide can be taken to court if it kills a man. +Hindi - sa muli, dahil ang mga pating ay walang kakayahan para maiwasan ang pagpatay ng mga tao, hindi sila pwedeng maging responsable para sa naturang mga aksyon, ang anumang higit pa kaysa sa isang landslide aypwedeng dalhin sa korte kung ito ay pumatay ng isang tao. -UPB allows for exceptions based on objective and universal material or biological differences, just as other sciences do. The scientific theory that gases expand when heated applies, of course, only to gases. I cannot invalidate the theory by proving that it does not apply to, say, plastic. +Pinapayagan ng UPB ang mga pagbubukod batay sa layunin at unibersal na materyal o bayolohikal na mga pagkakaiba, gaya ng iba pang mga agham. Ang teyoryang pang-agham na pinalalawak ng mga gas kapag kumakain, siyempre, para lamang sa mga uri ng gas. Hindi ko kayang magpawalang-bisa ng teyorya sa pamamagitan ng pagpapatunay na hindi ito nalalapat sa, sabihin, plastik. -In the same way, morality only applies to rational consciousness, due to the requirement for avoidability. If I attempt to apply a moral theory to a snail, a tree, a rock, or the concept “numbers,” I am attempting to equate rational consciousness with entities that may be neither rational nor conscious, which is a logical contradiction. I might as well say that the Opposite Angle Theorem in geometry is invalid because it does not apply to a circle, or a cloud. The OAT only applies to intersecting lines – attempting to apply it to other situations is the conceptual equivalent of attempting to paint air. +Sa mga parehong paraan, ang moralidad ay nailalapat lamang sa makatuwirang kamalayan, dahil sa pangangailangan para maiiwasan. Kung ako ay susubok mag-aplay ng isang moral na teyorya sa isang suso, isang puno, isang bato, o ang konsepto ng "mga numero," sinusubukan ko ang katumbas ng makatuwirang kamalayan sa mga nilalang na pwedeng hindi makatuwiran o nakapagbigay-malay, na isang lohikal na pagkakasalungatan. Pwede ko rin sabihin na ang magkasalungat na anggulo ng teyorama sa heyomatrika ay hindi wasto dahil hindi ito nailalapat sa isang lupon, o isang ulap. Nailalapat lamang ang OAT sa mga interseksyong linya - ang pagtatangkang ilapat ito sa iba pang mga sitwasyon ay ang haka-haka na katumbas ng pagtatangkang magpinta ng hangin. -In other words, misapplication is not disproof. +Sa ibang mga salita, ang hindi tamang aplikasyon ay hindi na-aprobahan. -There are many other “grey areas” that we could work on, from abortion to intellectual property rights to restitution and so on, but I think that it is far more important to take UPB out of the realm of abstraction, and begin applying it to the real world problems we face today. \ No newline at end of file +Mayroong maraming iba pang mga "lugar ng mga kulay grey" na pwede naming trabahuhin, mula sa pagpapalaglag sa mga karapatan sa intelektwal na ari-arian sa pagbabayad-pinsala at iba pa, ngunit sa palagay ko ay mas mahalaga na kunin ang UPB sa lupain ng abstraction, at simulang i-aplay ito sa ang mga tunay na problema sa mundo na kinakaharap natin ngayon. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch01_the_value_of_universally_preferable_behaviour.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch01_the_value_of_universally_preferable_behaviour.md index 42729a269..670f774c4 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch01_the_value_of_universally_preferable_behaviour.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch01_the_value_of_universally_preferable_behaviour.md @@ -1,9 +1,9 @@ -## The Value Of Universally Preferable Behaviour +## Ang Kahalagahan ng Pang-unibersal na Kanais-nais na Pag-uugali -A new theory is of precious little value if it only points out the obvious. If physics only provided an accurate description of how we catch a ball, then physics would not be a very worthwhile pursuit, because we already *can* catch a ball. Discovering that the world is round only aids in long-distance navigation across the sea – it does nothing to help us get down-town Quantum mechanics only becomes useful when other methodologies cannot provide the necessary accuracy – it does not help in building a car. +Ang bagong teorya ay may mallit na halaga kung pinupunto lamang nito ang nakikita na. Kung ang pisika lamang ay nagkakaloob ng tumpak na paglalarawan kung paano tayo sasalo ng bola, kung gayon ang pisika ay hindi na kapaki-pakinabang na hangarin, dahil *kaya* na nating sumalo ng bola. Ang matuklasan na ang mundo ay bilog ay nakatulong sa mahabaang paglalakbay sa tawid dagat - wala itong maitutulong sa pagpasok natin sa gitna ng Kwantum mekaniks tanging nagiging kapaki-pakinbang kung ang ibang kaparaanan ay hindi makapagbibigay ng kainakailangang katumpakan - hindi ito nakakatulong sa pagbuo ng kotse. -In the same way, the UPB framework, and the moral rules that it validates or rejects, should ideally provide us with some startling insights about the world that we live in, and our relations to each other. +Sa parehas na paraan, ang balangkas ng UPB, at ang moral na tuntunin na pinapatunayan nito o tinatanggihan, ay dapat binibigyan tayo ng kagulat-gulat na pananaw tungkol sa mundo na ating tinitirhan, at sa ugnayan natin sa isa't isa. -If all that UPB did was to prove that rape, murder and theft are morally wrong, it would not add much value, since almost no one believes that those things are morally right to begin with. +Kung ang ginawa ng UPB ay ang patunayan ang panggagahasa, pagpaslang at pagnanakaw bilang moral na wasto, hindi iyon magkakaroon ng halaga, dahil alam naman ng lahat na ang ganong mga bagay ay hindi naman talaga moral na wasto sa umpisa pa lang. -Thus let us begin applying this framework to the world that we live in, and see what value comes out of it. \ No newline at end of file +Samakatuwid ating umpisahan na isabuhay ang balangkas na ito sa mundo na ating tinitirhan, at tignan kung anong halaga ang maaaring lumabas mula rito. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch02_the_null_zone_revisited.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch02_the_null_zone_revisited.md index 01d315fc2..fe86344c2 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch02_the_null_zone_revisited.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch02_the_null_zone_revisited.md @@ -1,55 +1,55 @@ -## The Null Zone Revisited +## Ang muling pagdalaw sa Walang Lugar -At the beginning of this book, I put forward a way of looking at how we process truth, analogising it to physics. From the “little truths” of catching a baseball, we arrive at the “great truths” of physics – and the great truths cannot contradict the little truths. +Sa simula ng aklat na iyo. nilagay ko sa daan patungo sa pagtingin nga kung paano na proseso ang katutuhanan, kahalintulad nito sa pisika. Umpisa sa "mga maliit na katotohanan" sa pagkuha ng baseball, tayo ay dumadating sa "malaking katotohanan" ng pisika - at ng malaking katotohana na hindi pwede salungat sa mga maliliit na katotohanan. -The same is true of morality. From the little truths of “I should not murder” we can get to the great truths such as “the initiation of the use of force is morally wrong.” +Ang kaparehong moralidad nito. Galing sa maliit na katotohanan ng "na hindi dapat ako pumatay" tayo ay mahaharap sa malaking katotohanan tulad ng sa "ang pagtanggap sa paggamit ng pwersa ay ugaling hindi tama." -In the realm of physics, a central barrier to the logical extrapolation of truths from personal experience to universal theory has been religion. +Sa pinagmulan ng pisika, ang pangunahing harang sa lohikal na pagkakaintindi sa katotohanan ay galing sa sariling karanasan sa pangkalahatang teorya ay ang relehiyon. -For instance, no man has ever directly experienced a perfect circle – such an entity exists in the abstract, and in mathematics, but neither can be visualised in the mind, nor sensually experienced in the real world. Nowhere in nature, to our knowledge, does a perfect circle exist, either in the “little truths” of personal experience, or the “great truths” of physics. +Halimbawa, walang tao ang nakakatanggap ng direktang karanasan sa perpektong katotohanan katulad ng nilalang na umiiral sa katotohanan, at sa matematika, pero alinman ay hindi makikita sa isipan, o kaya sariling pandama sa tunay na mundo ang mararanasan. Wala kahit saan sa kalikasan, sa ating pagkakaalam, ang mayrooong perpektong katotohanan na umiiral, alin man sa "malaking katotohan" ng pisika. -However, for thousands of years, the science of astronomy was crippled by the quest for this “perfect circle.” Planetary orbits had to be perfect circles, because God would never allow anything as “imperfect” as an ellipse in His creation. +Gayunpaman, para sa libu-libong taon, ang siyensya ng astronomiya ay umuusad para sa "perpektong katotohanan." ang orbit ng mundo ay mayroong perpektong katotohanan, dahil ang diyos ay hindi papayag sa anumang bagay sa "hindi perpekto" katulad ng isang eklipsi sa kanyang mga nalikha. -The problem with this approach – well, one problem anyway – was the retrograde motion of Mars. From our planet, Mars at times appears to be moving “backwards,” as Earth “overtakes” it around the sun. The false belief that the Earth was the centre of the solar system, combined with a mania for “perfect” circles, produced the Ptolemaic system of astronomy, which multiplied all of these perfect circles to the point of absurdity, in order to take into account elliptical orbits and the retrograde motion of Mars. +Ang problema sa kanyang paglapit - mabuti, gayunpaman ay isang problema - ay ang pagbabago ng paggalaw ng Mars. Galing sa ating planeta, May oras ang Mars na tila gumagalaw "paatras," katulad ng mundo "umabot" sa pagilid ng araw. Ang maling paniniwala na ang mundo ay ang gitna ng solar sistem, kombinasyon sa kahibangan para sa "perpekto" na bilog, ginawa ng Ptolematic na sistema ng astronomiya, na kung saan nagpapadami ang lahat ng ito bilang perpektong bilog sa punto ng kahibangan, sa utos ng pagkuha ng pananagutan sa eliptikal orbit at ang pabagu-bagong pagusad ng Mars. -Why was this illusion of perfection considered to be a requirement for celestial bodies? Certainly the evidence of the moon, with its pitted and cratered surface, would seem to support the imperfection of the heavens, but religious fixations bypassed the direct sensual evidence of both immediate and interplanetary imperfections. Galileo’s discoveries of moon-mountains, sunspots and Jupiter’s moons were all attacked as heretical. +Bakit ang maling akala na ang pagiging perpekto ay tintuturing na kailangan para sa katawang selestiyal? Ang ebedinsya ay tiyak na ang buwan, kasama ang paglaban sa parte ng bunganga, ay parang supurtahan ang kahinaan ng kalangitan, pero ang relihiyong nagaayos ay direktang katibayan ng senswal ng parehong madalian at hindi pagkakaintindi sa interplanitari. Ang mga bundok sa buwan ay tuklas ni Galileo, mga butas sa araw at ang buwan ng jupiter ay lahat sinalakay bilang erehe. -We can also turn this analysis to the question of the existence of God as well. +Maari rin natin itong maging batayan sa pagaaral sa tanong ng pagkakaroon ng diyos. -We have no direct, empirical or rational evidence for the existence of God. The most abstract scientific measurements provide no evidence for the existence of God either – yet in between the truth of our own experience, which is that there is no God, and the most abstract scientific measurements and theories – which also confirm that there is no God – a sort of “null zone” is willed into existence, *which completely inverts any rational standards of truth*. +Wala tayong direkta, empirical o makatuwirang batayan sa pagkakaroon ng Diyos. Ang karamihan ng abstrak na siyentipikong sukat ay nagbibigay ng walang katibayan para sa pagkakaron ng Diyos - subalit sa pagitan ng katotohanan ng ating sariling karanasan, na kung saan ay wala talagang diyos, at ang sobrang abstrak na siyentipiko ay nasusukat at teorya - na kung saan ay pinapahayag na wala talagang Diyos - ang uri ng "walang lugar" ay nag nasang umira, * na kung saan ay kumpletong baliktarin ang kahit na anong rasyunal na sukatan ng katotohanan*. -### Bigotry +### Pagkapanatiko -Beliefs may be true, false, or *anti-truth*. It is a true belief that the Sahara Desert is in North Africa; it is a false belief that the Sahara is in Scotland; it is an *anti-true* belief that the Sahara is whatever I want it to be, and exists wherever I want it to exist. The first belief is true; the second is false – the third is a bigoted assertion that detonates the very concept of proof. +Paniniwala na may totoo, mali, o *hindi makatutuhanan*. Ito ay maaaring totoo na paniniwala na ang Sahara Disyerto sa Hilagang Africa; ito ay maling paniniwala na ang Sahara ay nasa Scotland; ito ay isang *maling paniniwala* paniniwala na ang Sahara ay nasa anumang gustuhin ko, at lumalabas sa luagar lamang na gustuhin ko. Ang unang paniniwala ay totoo; ang pangalawa ay mali - ang pangatlo ay pampanatikong asersyon na ang mismong konsepto ay patunay. -We can say: +Masasabi natin na: -1. Proposition X is true because it is rational. -2. Proposition Y is false because it is irrational. -3. Proposition Z is true because I *want* it to be true. +1. Ang Panukala X ay totoo kasi ito ay makatuwiran. +2. Ang panukala Y ay hind totoo kasi ito ay hind makatwiran. +3. Ang panukala Z ay totoo kasi ito ang *gusto* kong maging totoo ito. -The third assertion is a complete self-contradiction. “Truth” is independent of desire, since desire is by definition a subjective preference, and truth is by definition the conformity of ideas to the objective standards of logic and empirical reality. Saying that something is true because you *want* it to be true is to equate subjectivity with objectivity, which is a self-contradictory statement. +Ang pangatlong asersyon ay isang kumpletong pansariling kontradiksyon. "katotohanan" ay malayang pagnanais, dahil ang pagnanais ay ka kahulugan ng pansariling paksa, ang katotohanan ay kahulugan ng isang pag sang ayon sa isang ideya na may magaling na layunin ng lohika at reyalidad na empirikal. Dahil sinasabing ang mga bagay na katotohanan sa *gusto* ay maaring totoo upang maging kasama sa pinanigan, na kung saan ay may pagsalungat sa pansariling pahayag. -Bigoted assertions – or “faith” – by definition cannot be tested, since they are not belief in the *absence* of evidence, but belief in *defiance* of reason and/or evidence. +Panatikong pagnanais -o "pananampalataya" - sa kahulugan ay hindi pwedeng subukan, dahil sila ay hindi naniniwala sa * pagkawala* ng patunay, pero ang paniniwala sa *pagsuway* ng dahilan at ng katibaayan. -We can believe unproven things that turn out to be true – someone doubtless thought that the world was round before it was proven – but the “null zone” is the realm wherein we cling to a belief in things that *could not possibly turn out to be true*. +Maaari tayong maniwala na ang mga hindi pinagtibay ng mga bagay na maging totoo - na kung saan ang bawat tao ay walang duda na isipin na ang mundo ay bilog bago pa ito mapatunayan - subalit ang "walang lugar" ay isang lupain na kung saan ay kakapit sa mga paniniwala sa mga bagay na * hindi maging posible o maging makatotohanan*. -If I say that two plus two equals five, I am making a mistake that can be corrected with reference to logic. If I say that I believe that a square circle exists, then I am making an explicitly self-contradictory statement, which disproves itself. If I go further, however, and emphatically claim that “foo plus tury equals desty” – and refuse to define any of my terms – I am making a statement to which logic and evidence *cannot be applied*. +Kung sasabihin ko na dalaawa dagdagan ng lima ay lima, ako ay gumawa ng mali na maaaring maitama sa pamamagitan ng pagsangguni sa lohika. Kung sasabihin ko na naniniwala ako na ang parisukat na bilog ay mayroon, tapos ako ay gagawa ng tahasang sariling pagsalungat na pahayag, na kung saan ay hindi ito mismo maaprubahan. Kung ako ay higit pa lalayo, gayunpaman, at magpupumilit sa sabihin na "foo dagdagan ng tury ay katumbas ng desty" - at tumanggi na bigyan ng kahulugan ang kahit anong tuntunin ko - ako ay gumagawa ng pahayag ay lohikal at may ebidensya * na hindi maaaring magamit *. -### Next Stop: The "Alternative Universe" +### Susunod na pag hinto: "Ang alternatibong daigdig" -In general, the way that people try to “save” their anti-empirical and anti-logical beliefs is to create an “alternate realm” or “alternate universe” wherein their self-contradictory statements can somehow be true. +Sa pangkalahatan, ang daan ng mga tao para subukan ang "iligtas" ang kanilang salungat na emperikal at salungat na logikal ay naniniwala sa paglikha ng "alternatibong kaharian" o "alternatibong daigdig" na kung saan ang kanilang mga sariling pagsalungat sa pagpapahayag ay maaaring maging totoo. -If I say: “A square circle exists,” I am asserting that which is clearly impossible within this universe. Thus, if I wish to retain my belief, I must invent some other universe, or realm “outside” this universe where a square circle can exist. +Kung sabihin ko " ang bilog na parisukat ay umiiral" ako ay nagsasabi na maliwanag na imposible ito sa loob ng daigdig. Samakatuwid, kung ako ay hihiling na manatili ang aking paniniwala, dapat akong gumawa ng iba pang daigidig o kaharian sa "labas" itong daigdig na kung saan ang bilog na parisukat ay umiiral. -If I make up a realm where self-contradiction equals truth, I can then claim that those who say that a square circle does *not* exist are themselves bigoted and prejudicial, because they are eliminating possibilities that *could* be true.[^1] +Kung ako ay gagawa ng kaharian na kung saan ay pareho ng sariling pagsalungat ay kapantay ng katotohanan, maaari kong sabihin na yung mga bagay na nasabi ko na bilog na parisukat ay *hindi* umiiral ang kanilang sariling panatiko at makakapahamak, kasi sila ay tinatanggalan ng posibilidad kung *puwedeng* maging totoo. -With regards to this “null zone,” only two possibilities really exist. Either this *null zone* exists completely independently of our universe, and will never be measurable, detectable or discoverable in any way, shape or form – or, at some point, we shall be able to detect and interact with this magical land where self-contradiction equals truth. +Tungkol dito sa "walang lugar" mayroon lang dalawang posibilidad na totoong umiiral. Kahit alin dito *walang lugar* ay umiiral ng ganap na mag isa sa ating daigdig, at ito ay hindi masusukat, makikita o matutuklasan kahit sa ano pang paraan, hugis o kaanyuan _ o, sa isang punto magagawa nating matuklasan at makipag ugnayan sa mahiwagang lugar na ito na kung saan ang katumbas ng katotohan ay ang sariling pagsasalungat dito. -If, at some point, it turns out that we *are* able to interact with this *null zone*, then we shall have direct sensual or rational evidence of its existence. In other words, it must “protrude” into our universe in some manner. However, the moment that it becomes detectable in our universe, it must have rational and empirical existence, like everything else we can detect. Thus these otherworldly “protrusions” into our universe *cannot create the capacity for our universe to support the existence of a square circle*. +Kung, sa ilang punto, lumalabas na tayo *ay*pwedeng makipag ugnayan tungkol dito*walang lugar*, pagkatapos dapat tayo ay mayroong direktang senswal o may talino sa pagkakaroon ng katibayan dito. Samakatuwid, dapat ay "lumaki" sa ating daigdig sa anumang bagay. Gayunpaman, sa sandaling ito ay matuklasan na sa ating daigdig, ito ay dapat magkaroon ng katwiran at emperikal na buhay, tulad ng lahat ng ating matutuklasan. Sa gayun itong ibang mga salita "paglabaas" sa ating daigdig * ay walang kakayanan upang makakagawa para sa ating daigdi na suportahan ang pagkakaroon ng bilog na parisukat*. -We can thus be certain that if we *are* ever able to detect this other universe, the evidence we gather will in no way support the existence of self-contradictory statements. Square circles, gods and other self-contradictory concepts cannot hide there, any more than they can hide in the wet dreams of leprechauns. +Kaya naman natin maging tiyak ito *ay*palagi magagawang mapansin itong ibang daigdig, ang katibayan na tinitipon namin ay walang pagsuporta sa pagkakaroon ng sariling pagtanggi ng mga pahayag. Bilog na parisukat, ang mga diyos at iba pang mga kontradiksyon sa sariling pagtanggi sa konsepto ay hindi maitatago doon, at hinding hindi nila maitatago sa mga panaginip ng leprechauns. -On the other hand, if it turns out that we are *never* able to detect this other universe, and it remains a completely theoretical entity, with no evidence or rationality to support it, then it is simply a conceptual bag in which it is “convenient” to place things that are obviously not true. +Sa kabilang dako, kung kalalabaasan nito na tayo ay *hindi kaylanman*kayang mapansin ito sa ibang daigdig, at mananatiling ganap na teyoretikal na nilalang, na walang katibayan o mangatwiran para supurtahan ito, pagkatapos ito lamang ay konseptuwal na lagayan na kung saan ito ay "maginhawang"mailalagay ang mga bagay na halatang di totoo. -[^1]: This inevitably ends up with comparisons to those who said that Einsteinian physics was impossible, that the world could not be round and so on. Uncertainty in *content* – i.e. theory – is somehow supposed to be equated with uncertainty in *methodology*, i.e. reason and evidence. The fact that a mathematical theorem can be disproved does not disprove the principles of mathematics, but rather confirms them. \ No newline at end of file +[^1]: Ito ay hindi inaasahang tapusin sa paghahambing sa mga tao na nagsasabi na ang Eistenian pisikal ay posible, na ang daigdig ay hindi pweding maging bilog at iba pa. Kawalan ng kasiguruhan sa *nilalaman* - i.e teyorya - ay kahit papaano dapat ay maging kasama ng kawalan ng katiyakan sa * metodolohiya*, i.e. kadahilanan at katibayan. Ang katotohanan na ang matematikal na teyorama ay puwedeng hindi na maaprubahan na ang hindi aprubahan ang mga prinsipyo ng matematika, pero sa halip ay nagpapasiguro sa kanila. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md index 0a8b8a6c1..d0a7c0a73 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_01_existence_versus_non-existence.md @@ -1,167 +1,167 @@ -## Pag-iral laban sa Hindi umiiral +## Pag-iral Laban sa Hindi Pag-iral -We define “non-existence” as that which does not possess mass or energy, or display the effects of mass or energy, such as detectable relationships like gravity. +Ating binibigyang kahulugan ang "hindi pag-iral" bilang isang hindi nagtataglay ng bigat o enerhiya, o nagpapakita ng mga epekto ng bigat o enerhiya, gaya ng mga kapansin-pansin na ugnayan sa grabidad. -God does not possess mass or energy, or display the effects of mass or energy – God in fact is not detectable or verifiable in any way, shape or form, either through the senses, or through rationality. +Ang Diyos ay hindi nagtataglay ng bigat o enerhiya, o nagpapakita ng mga epekto ng bigat o enerhiya - sa katunayan ang Diyos ay hindi kapansin-pansin o makokompirma sa anumang paraan, hugis o anyo, kahit sa pamamagitan ng mga pandamdam, o sa pamamagitan ng rasyonalidad. -Thus if I say, “God exists,” what I am really saying is: +Kung gayon kapag sinabi ko na, "Ang Diyos ay umiiral," ang talagang sinasabi ko ay: -“*That which exists must be detectable; God cannot be detectable, but God exists – therefore that which does not exist, exists.*” +"*Na ang siyang umiiral ay dapat kapansin-pansin; Ang Diyos ay hindi kapansin-pansin, subalit ang Diyos ay umiiral - samakatuwid ang siyang hindi umiiral, ay umiiral.* -In other words, by saying “God exists,” I have created an insurmountable contradiction. I have defined “existence” as “non-existence,” which makes about as much sense as defining “life” as “inanimate matter,” or a rock as “the opposite of a rock,” or a “square” as a “circle.” +Sa ibang pananalita, sa pagsabi na ang "Diyos ay umiiral." Ako ay gumawa ng isang hindi malulutas na kontradiksyon. Aking binigyang kahulugan ang "pag-iral" bilang "hindi pag-iral" na siyang nagbibigay kahulugan rin sa "buhay" bilang "walang buhay", o ang bato bilang " ang kabaliktaran ng bato." o ang "parisukat" bilang "bilog." -Similarly, if I create some alternate universe where “non-existence equals existence” and “contradiction equals consistency” and “truth equals falsehood” and “irrationality equals rationality,” then what I have really done is create a realm called “error,” put everything in it which is not true, and defined this realm as a place where “error equals truth.”[^2] +Gayon din, kung ako ay gagawa ng isa pang uniberso kung saan ang "hindi pag-iral ay katumbas ng pag-iral" at ang "kontradiksyon ay katumbas ng hindi pagbabago" at ang "katotohan katumbas ng kamalian" at ang "irasyonal katumbas ng rasyonal", kung gayon ang aking tunay na nagawa ay isang lupain ng "mali," ilagay ang lahat sa loob nito na hindi naman totoo, at bigyang kahulugan ang lupain na ito bilang ang "mali katumbas ng katotohanan." [^2] -Of course, people do not create this “alternate universe” in order to invalidate truth within our own universe, but rather to rescue that which is erroneous in reality, and call it true. For instance, no one who argues “God may exist in another universe, so you cannot claim that God does not exist” ever argues “*I* may not exist in that other universe, so you cannot claim that I exist here.” +Syempre, ang mga tao ay hindi bumubo ng ganitong "alternatibong uniberso" upang mapasawalang bisa ang katotohanan sa loob ng sarili nating uniberso, sa halip iligtas ang mali sa katotohanan, at tatawagin itong totoo. Halimbawa, walang sinuman ang mag-aargumento na "Ang Diyos ay maaaring umiiral sa iba pang uniberso, kaya hindi mo masasabi na ang Diyos ay hindi umiiral" ay mag-aargumento rin na "*Ako* ay maaaring hindi umiiral sa iba pang uniberso, kung kaya't di mo pwedeng sabihin na Ako ay umiiral dito." -They also tend not to respond well to the argument that: “In another universe, you may be agreeing with me that God does not exist, so that makes you an atheist.”[^3] +Sila rin ay hindi maayos na sumasagot sa argumento na: "Sa alternatibong uniberso, ikaw ay maaaring sumang-ayon sa akin na Ang Diyos ay hindi umiiral, kung gayon ginawa ka nitong ateyist. [^3] -If valid statements about reality can be endlessly opposed because some imaginary realm called “error equals truth” invalidates them, then what is really being said is “no positive statements about truth can be valid” – however, we are wise enough as philosophers by now to know that this very statement is self-contradictory, since it is a positive statement considered to be true that says that no positive statements can be true. If nothing can be true or false – even that statement – then no statements whatsoever can be made about anything. Using words, using English, using comprehensible sentences – all make no sense whatsoever, since in this “alternative universe” such structured utterances may be complete nonsense. If things which can be true in this alternate universe have an effect on statements we make in this universe, then clearly the reverse is also true, which means that no statements can ever be made about anything, since their exact opposite can be equally true. +Kung ang mga may bisang pahayag tungkol sa reyalidad ay walang hanggang di sasang-ayunan dahil sa ilang mga imahinasyong lupain na tinatawag na "mali katumbas ng totoo" ay pinapasawalang bisa sila, kung gayon ang talagang sinasabi ay "walang positibong pahayag tungkol sa katotohanan ang may bisa" - gayonpaman, tayo ngayon ay mga wais na bilang mga pilosopo upang malaman na ang mga pahayag na ito ay kontradiksyon-sa-sarili, dahil ito ay positibong pahayag na ipinagpapalagay na totoo na nagsasabing ang positibong pahayag ay maaaring tama. Kung walang bagay ang pwedeng totoo o mali - kahit ang pahayag - kung gayon walang pahayag ang maaaring gawin mula sa anuman. Ang paggamit ng mga salita, paggamit ng Ingles, paggamit ng mga kauna-unawang pangungusap - lahat ay walang saysay kung anuman, dahil sa "alternatibong uniberso" ang balangkas ng mga binigkas ay maaaring walang saysay. Kung ang mga bagay na maaaring totoo sa alternatibong uniberso ay may epekto sa mga pahayag na ginagawa natin sa unibersong ito, kung gayon ang kabaliktaran ay malinaw na totoo din, na nangangahulugan na walang pahayag ang maaaring gawin mula sa anuman, dahil ang eksaktong kabaliktaran ay maaaring magkatumbas na tama. -The true reality of the statement “error equals truth” is the tautological insanity of “null equals null.” +Ang tunay na reyalidad ng pahayag na "mali katumbas ay totoo" ay ang tautolohikal na kabaliwan na "wala katumbas ay wala>' -### The "Alternate Universe" In Human Society +### Ang "Alternatibong Uniberso" sa Pantaong Lipunan -The reason that we have been spending so much time dealing with this “alternate universe” theory is that it has direct relevance to human society, and is used to “justify” the greatest evils which are committed among us. +Ang rason kung bakit tayo ay gumugugol ng sobrang oras upang harapin ang teorya ng "alternatibong uniberso" ay dahil mayroon itong direktang kaugnayan sa pantaong lipunan, at ginagamit upang "patunayan" ang lubos na kasamaan na nakatuon sa bawat isa sa atin. -In our own personal experience, we know that murder is wrong. In working through the proposition that murder is morally wrong in the above examples, I strongly doubt that anyone was shocked to have their moral instincts confirmed through the strict abstract reasoning of UPB. In this section, however, it is officially permissible for you to begin to be truly shocked. +Sa ating personal na karanasan, alam nating ang pumatay ay mali. Sa pagninilay-nilay gamit ang proposisyon na ang pagpatay ay moral na mali ayon sa halimbawa sa itaas, lubos kong pinagdududahan na sinuman ay nagulat na ang kanilang moral na kutob ay nakompirma sa pamamagitan ng istriktong abstrak na pangangatwiran ng UPB. Sa seksyon na ito, gayonpaman, opisyal na pinapayagan kayo na magsimulang magulat. -The greatest leaps forward in scientific understanding are the so-called “unifying theories.” Einstein spent decades trying to work out a unified field theory; and theories of physics which unite strong and weak forces, electromagnetism, gravity and so on remain elusive. +Ang pinakamalaking pagtalon tungo sa syentipikong pagkakaunawa ay ang mga tinatawag na " nagbubuklod na teorya". Si Einstein ay gumugol ng mga dekada kakasubok na magkaroon ng teorya ng pagbubuklod ng larangan; at teorya ng pisika na nagbuklod sa malakas at mahinang pwersa, elektromagnetismo, grabidad at iba na hanggang ngayon ay mailap pa rin. -UPB as a framework, however, not only justifies our moral instincts at the personal, philosophical and universal levels – but also has profound and shocking implications for human society. +Ang UPB bilang balangkas, gayonpaman, hindi lamang binibigyang katwiran ang ating moral na likas na pag-uugali sa personal, pilosopikal at unibersal na mga lebel - subalit mayroong malalim at kagulat-gulat na implikasyon sa pantaong lipunan. -#### UPB In Action +#### UPB na Umaaksyon -The UPB framework validates moral propositions by demanding that they be internally consistent, and universal in terms of time, place and individuals. +Ang balangkas ng UPB ay nagbibigay bisa sa mga moral na proposisyon sa pamamagitan ng pagdemand na sila ay maging internal na kaalinsunod at unibersal sa mga termino ng oras, lugar at mga indibidwal. -If we accept UPB, we must also accept the following corollary: +Kung ating tinanggap ang UPB, atin dapat tanggapin ang sumusunod na korolari: -- Moral propositions are independent of costume. +- Ang mga moral na proposisyon ay independent sa kostyum. -What this means is that a man cannot change his moral nature along with his clothing. The act of changing one’s costume does not alter one’s fundamental nature. Thus opposing moral rules cannot be valid based on the clothes one is wearing. +Ang ibig sabihin nito ang isang tao ay hindi kaya baguhin ang kanyang moral na kalikasan kasabay ng kanyang pananamit. Ang akto ng pagbabago ng kostyum ng isang tao ay hindi pinapalitan ang pundamental na kalikasan ng taong ito. Samaktuwid ang nagsasalungatang moral na tuntunin ay walang bisa ayon sa damit na suot ng isang tao. -Soldiers, of course, wear costumes that are different from the average citizen. The average citizen is forbidden to murder; soldiers, however, are not only *allowed* to murder, but are morally *praised* for murdering. +Ang mga sundalo, syempre, ay nagsusuot ng mga kostyum na iba sa karaniwang mamamayan. Ang karaniwang mamamayan ay pinagbabawalan na pumatay; ang mga sundalo, gayon pa man ay hindi lamang *pinapayagang* pumatay, subalit *pinupuri* pa nga dahil sila ay nakapatay. -Let’s take another example. +Tayo ay muling magbigay halimbawa. -Theft is morally wrong, as we have seen above. It is morally wrong for all people in all situations at all times and under all circumstances. Since theft is the forcible removal of somebody else’s property without consent, then taxation is always, universally and forever a moral evil. Taxation is by definition the forcible removal of somebody’s property without their consent, since taxation relies on the initiation of the use of force to strip a man of his property. +Ang pagnanakaw ay moral na mali, gaya ng nakita natin sa itaas. Ito ay moral na mali sa lahat ng tao sa lahat ng sitwasyon sa lahat oras at sa ilalim ng lahat ng pangyayari. Dahil ang pagnanakaw ay ang sapilitang pagkuha ng pag-aari ng sinuman ng walang paalam, kung gayon ang pagbubuwis ay unibersal at magpakailanman moral na kasamaan. Ang pagbubuwis ayon sa depinisyon ay sapilitang pagkuha ng pag-aaari ng sinuman ng walang paalam, dahil ang pagbubuwis ay umaasa sa paggamit ng pwersa upang hubaran ang isang tao ng kanyang ari-arian. -What we call “the government” is merely another example of this *null zone* wherein up is down, black is white, truth is falsehood and evil is good. +Ang ating tinatawag na " ang pamahalaan" ay isa lamang halimbawa ng *sonang wala* kung saan ang taas ay baba, itim ay puti, katotohanan ay kamalian at ang kasamaan ay mabuti. -Society progresses exactly to the degree that reason and evidence make the great leap from the personal to the universal, and destroy any irrational *null zones* in the way. Science progresses exactly to the degree that it rejects the irrationality of God and subjective “absolutes.” Medicine progresses exactly to the degree that it rejects the efficacy of prayer and empty ritual, and instead relies on reason and evidence. Philosophy also – and human society in general – will advance exactly to the degree that it rejects the irrational “square-circle morality” of statist and religious ethical theories. +Ang lipunan ay umuunlad sakto sa antas na ang rason o ebidensya ay gumawa ng pinakamalaking lundag mula personal tungong unibersal, at sirain ang alinmang irasyonal na *sonang wala* sa dinadaanan. Ang syensya ay umuunlad sakto sa antas na tinatanggihan nito ang irasyonalidad ng Diyos at mga subhetibong "absolut." Ang medisina ay umuunlad sakto sa antas na tinatanggihan nito ang bisa ng pagdadasal at walang laman na rtiwal, sa halip sumasalalay sa rason at ebidensya. Gayondin ang pilosopiya - at ang pantaong lipunan sa pangkalahatan - ay susulong sakto sa antas na tanggihan ang irasyonal na "parisukat-bilog na moralidad" ng makaestado at makarelihoyong teoryang etikal. -### Government +### Pamahalaan -Saying that the government operates under opposite moral rules from the rest of society is exactly the same as saying, “leprechauns are immune to gravity.” First of all, leprechauns do not exist – and one of the ways in which we know that they do not exist is that it is claimed that they are immune to gravity. Everything that has mass is subject to gravity – that which is immune to gravity by definition does not have mass, and therefore does not exist. The statement “leprechauns are immune to gravity” is a tautology, which only confirms the non-existence of leprechauns – it is the semantic equivalent of “that which does not exist, does not exist.” A is A, Aristotle’s first law of logic, does precious little to confirm the existence of that which is defined as non-existence. +Kapag sinabi na ang pamahalaan ay gumagana sa ilalim ng magkasalungat na moral na tuntunin mula sa natitirang bahagi ng lipunan ay syang kaparehas din ng pagsasabi na, "ang mga leprekon ay hindi tinatablan ng grabidad." Una sa lahat, ang mga leprekon ay hindi naman umiiral - at isa paraan na ating nalalaman na sila ay hindi umiiral ay dahil sa ipinahayag na sila ay hindi tinatablan ng grabidad. Lahat ng may bigat ay saklaw ng grabidad - ang alinmang hindi tinatablan ng grabidad ayon sa kahulugan ay walang bigat, samakatuwid ay hindi umiiral. Ang pahayag na " ang mga leprekon ay hindi tinatablan ng grabidad' ay isang tautolohiya, na siyang nagkokompirma ng hindi pag-iral ng mga leprekon - ito ay ang semantikong katumbas ng "ang alinmang hindi umiiral, ay hindi umiiral."A ay A, unang batas ng lohika ni Aristotle, na hindi naman mahalaga na kompirmahin ang pag-iral ng anumang iyon na binigyang kahulugan bilang hindi umiiral. -In the same way, when we say that it is morally good for soldiers to murder and government representatives to steal, we know that “soldiers” and “government representatives” as moral categories are *completely invalid*. +Sa parehas na paraan, kapag ating sinabi na moral na tama para sa mga sundalo ang pumatay at mga kumakatawan sa pamahalaan ang magnakaw, alam natin na ang "mga sundalo" at "mga kinatawan ng pamahalaan" bilang moral na kategorya ay *kumpletong walang bisa*. -If I say that a square circle has the right to steal, I am merely saying that that which cannot exist has the right to do that which is self-contradictory – a purely nonsensical statement, but one which remains strangely compelling in the “null zone” of politics. +Kung aking sasabihin na ang parisukat bilog ay tama na magnakaw, akin lamang sinasabi na alinmang hindi umiiral ay may karapatan na gawin ang isang pansariling kontradiksyon - isang purong walang saysay na pahayag, subalit isang nananatiling kakaibang nakakahimok sa "walang sona" ng politika. -If I buy a soldier’s costume at a second hand store, and put it on, clearly I have not created an alternative universe wherein opposite moral rules can be valid. The moment before I put the costume on, it was wrong for me to murder – when does it become *right* for me to murder? When I put on the trousers? What if I have the trousers on, but not the vest? What if I have only one boot on? What about if both boots are on, but only one is laced? What if my hat is on backwards? What if I have put on a uniform that is not recognised by the first person I come across? Did the Beatles suddenly possess the right to murder when they shot the cover for “Sergeant Peppers”? Did they lose that right when they took off their jackets? +Kung ako ay bibili ng kostyum ng sundalo sa isang segunda manong tindahan, at suutin ito, malinaw na hindi ako gumawa ng alternatibong uniberso kung saan ang magkasalungat na moral na tuntunin ay may bisa. Sa oras na suutin ko ang kostyum, mali para sa akin ang pumatay - kailan *tama* para sa akin ang pumatay? Kapag aking sinuot ang pantalon? Paano kung suot ko ang pantalon, pero hindi ang tsaleko? Paano kung suot ko ay isang bota lamang? Paano kung suot ko ang dalawang bota, pero isa lang ang nakalaso? Paano kung ang sumbrero ko ay patalikod? Paano kung suutin ko ang isang uniporme na hindi makikilala ng unang taong aking unang makakasalubong? Ang Beatles ba ay biglang nagtaglay ng karapatan na pumatay ng kanilang kunan ang pabalat para sa "Sergeant Peppers'? Nawala ba ang kanilang karapatan ng kanilang hubarin ang mga dyaket? -I ask these rhetorical questions because they are in fact deadly serious. Clearly, a military costume does not change the nature of a human being, any more than a haircut turns him into a duck, a concept, or a god. +Aking tinanong ang mga retorikal na tanong na ito dahil ang mga ito ay tunay na seryoso. Malinaw, ang isang militar na kostyum ay hindi binabago ang kalikasan ng isang tao, gaya ng sa isang gupit ay ginawa siyang pato, isang konsepto, o isang Diyos. -“Ah,” you may say, “but the costume is invalid because you got it at a second hand store – putting on the uniform of the soldier no more makes you a soldier than photocopying a doctorate gives you a Ph.D.” +"Ah," iyong masasabi, " ang kostyum ay walang bisa dahil binili mo ito sa isang segunda manong tindahan - ang pagsuot ng uniporme ng sundalo ay hindi ka ginagawang sundalo kung paanong ang pagkopya ng isang doktoral ay binibigyan ka ng Ph.D." -The analogy is incorrect, because having a Ph.D. or photocopying a doctorate does not change any of the moral rules that you are subjected to as a human being. +Ang analohiya ay hindi tama, dahil ang pagkakaroon ng Ph.D o pagpapakopya ng doktoral ay hindi binabago ang mga moral na tuntunin na ikaw ay sinasaklaw bilang isang tao. -“Well,” you may reply, “but the difference is that the soldier possesses moral rights that are provided to him by the average citizen, for the sake of collective self-defence and so on.” +"Sa bagay", iyong tugon, "subalit ang pagkakaiba ay ang sundalo ay nagtataglay ng mga moral na karapatan na ipinagkaloob sa kanya ng mga karaniwang mamamayan, sa ngalan ng pinagsama-samang pagtatanggol sa sarili atbp." -This raises a very interesting point, which is the question of whether opinions can change reality. +Ito ay nagbubunsod sa isang nakagigiliw na punto, kung saan ang katanugan ay kung ang mga opinyon ay kayang baguhin ang reyalidad. -### Opinions And Reality +### Opinyon at Reyalidad -Clearly, we understand that I cannot through my opinion release you from the restraints of gravity, any more than my opinion that “two plus two equals five” makes it true. +Malinaw, aming naiintindihan na hindi sa pamamagitan ng aking paglabas ng opinyon ay mag-aalis naman sa inyo ang mga pagpipigil ng grabidad, anumang higit pa sa aking opinyon na ang "dalawa dagdagan ng dalawa katumbas ay lima" ay nagiging tama. -“Opinions” are those beliefs which have no clear evidence in reality, or for which no clear evidence can be provided, or which are expressions of merely personal preferences. My personal opinion is that I prefer chocolate ice cream to vanilla – I may also have an “opinion” that Iceland is a tropical paradise, or that God exists, or that rain falls upward. Personal opinions clearly have nothing to do with morality; opinions that claim to accurately describe reality, but which do not, are merely incorrect prejudices. Believing that the rain falls upward does not reverse its course; wearing a Hawaiian shirt to Iceland does not make Reykjavik any warmer. +Ang mga "opinyon" ay mga paniniwala na walang malinaw na ebidensya sa reyalidad, o walang malinaw na ebidensya ang maaaring ibigay, o siyang mga ekspresyon ng personal na kagustuhan lamang. Ang aking personal na opinyon ay mas gusto ko ang tsokolateng sorbetes kaysa sa banila - ako rin ay maaaring may "opinyon" na ang bansang Iceland ay isa tropikal na paraiso, o na ang Diyos ay umiiral, o ang ulan ay pumapatak pataas. Ang mga personal na opinion ay walang kinalaman sa moralidad; ang mga opinyon na nag-aangkin na tumpak na pinapaliwanag ang reyalidad, na hindi naman. ay mga maling pagpapalagay lamang. Ang paniwalaan na ang ulan ay pumpatak pataas ay hindi nagpapabago ng daloy nito; ang pagsuot ng Hawaiian na damit sa Iceland ay hindi ginagawang mainit ang Reykjavik. -Thus believing that murder is morally good does not make murder morally good. Since my beliefs about a human being do not change his moral nature, my belief that his murders are virtuous does not change the virtue of his actions. If I close my eyes and imagine that you are a lizard, you do not suddenly lose your ability to regulate your own body temperature. Imagining that you are a fish does not bypass your need for scuba gear. +Samakatuwid ang paniwalaan na ang pagpatay ay moral na tama ay hindi ginagawang moral na tama ang pagpatay. Dahil ang aking paniniwala sa isang tao ay hindi kayang baguhin ang moral na kalikasan niya, ang aking paniniwala na ang kanyang mga pagpatay ay mabuti ay hindi binabago ang kabutihan ng kanyang aksyon. Kung aking ipipikit ang aking mga mata at isiping ikaw ay isang butiki, hindi mo nawawala ang abilidad na iakma ang temperatura ng iyong katawan. Ang isipin kang isang isda ay hindi nilalaktawan ang iyong pangangailangan sa iskuba gir. -Opinions do not change reality. +Ang mga opinyon ay hindi binabago ang reyalidad. -Because opinions do not change reality, I cannot grant you any exception or reversal with regards to a universal moral rule. Since moral rules are based on universal logic, as well as the physical nature and reality of a human being, I cannot grant you the “right to murder,” any more than I can grant you the ability to levitate, walk on water or accurately say that two and two make five. +Dahil ang mga opinyon ay hindi binabago ang realidad, hindi ko maibibigay sa iyo ang anumang pagbubukod o kabaliktaran hinggil sa unibersal na moral na tuntunin. Dahil ang moral na mga tuntunin ay base sa unibersal na lohika, gayondin sa pisikal na kalikasan at reyalidad ng tao, hindi ko pwedeng ipagkaloob sa iyo ang "karapatang pumatay", gayon din ang pagkakaloob sa iyo ng kakayahang lumutang, maglakad sa ibabaw ng tubig, o tumpak na sabihing ang dalawa at dalawa ay magiging lima. -### Government As Voluntarism +### Pamahalaan bilang Boluntarismo -The open force involved in the institution of government – the conceptual wrapper that reverses moral rules for a particular group of individuals – is something that is always kept off the table in debates. When talking about government, it is never considered a positive thing to point out “the gun in the room.” Almost by definition, governments are considered to be chosen by and for the people, and to operate with their expressed or implicit approval. +Ang bukas na pwersa na nasasangkot sa institusyon ng pamahalaan - ang konseptwal na balot na nagbabaliktad ng moral na mga tuntunin para sa partikular na grupo ng mga indibidwal - ay isang bagay na laging iniiwasan sa mga debate. Kapag pinag-uusapan ang pamahalaan, hindi kailanman itinuturing na positibong bagay na puntuhin ang "baril sa silid." Halos sa kuhulugan, ang pamahalaan ay itinuturing na pinili at para sa mga tao, at upang gumana sa kanilang ipinahayag o pahiwatig na pagsang-ayon. -However, this is pure nonsense. +Gayonpaman. ito ay purong walang saysay. -If a man holds a knife to a woman’s throat while having sex with her, that is by any definition an act of rape. He cannot say that the sex is consensual, while at the same time threatening her with injury or death if she refuses to have sex with him. If the sex is voluntary, then the knife is completely unnecessary. If the man feels the need for a knife, then clearly the sex is *not* voluntary. +Kung ang isang lalaki ay mayroong kutsilyo sa lalamunan ng isang babae habang nagtatalik, ibig sabihin sa anumang kahulugan ay isang akto ng panggagahasa. Hindi maaaring sabihin ng lalaki na ang pagtatalik ay isang pagkakasundo, habang sa parehas na pagkakataon ay binabantaan ang babae ng pinsala kung siya ay tumangging makipagtalik sa kanya. Kung ang pagtatalik ay boluntaryo, kung gayon ang kusilyo ay hindi na kailangan. Kung ang lalaki ay nakakadama ng pangangailangan para sa kutsilyo, kung gayon malinaw na ang pagtatalik ay *hindi* boluntaryo. -In the same way, people say that taxation is part of the social contract that they have voluntarily agreed to. +Sa parehas na paraan, ang pagbubuwis ay parte ng sosyal na kontrata na kanilang boluntaryong napagkasunduan. -This is both logically and empirically false. +Ito ay lohikal at impirikal na mali. -We know that it is empirically false because *no social contract exists*. Neither you nor I *ever* signed a document voluntarily consenting to the income tax – we were simply born into a system that takes our money from us at the point of a gun. +Alam natin ito ay impirikal na mali dahil *walang sosyal na kontratang umiiral*. Hindi ikaw o ako *kailanman* ay pumirma ng dokumento na boluntaryong sumasang-ayon sa buwis sa kita - tayo ay isinilang lamang sa sistema na kumukuha ng pera mula sa atin gaya ng punto ng baril. -### The Gun In The Room +### Ang Baril sa Silid -Many people will argue at this point that taxation is not enforced at the point of a gun, but rather that people pay it voluntarily. For instance, I have never had a gun pointed in my face by a tax collector or a policeman, but I have paid taxes for decades. +Maraming tao ang makikipag-argumento sa puntong ito na ang pagbubuwis ay hindi ipinatupad sa punto ng baril, sa halip ang mga tao ay nagbabayad ng boluntaryo. Halimbawa, hindi kailanman ako tinutukan sa mukha ng baril ng isang kolektor ng buwis o pulis, subalit ako ay nagbabayad ng buwis sa maraming dekada. -This may be true, but it is completely irrelevant. If I tell a woman that I will kill her children if she does not have sex with me, and she submits herself to me, we clearly understand that an immoral action has taken place – even though I have used no weapon in my violation. Clearly, if the woman submits to me, it is because she fears that I will carry out my threat. If I told her that my pet leprechaun will kill her children if she does not have sex with me, she would very likely be disturbed, but would not fear my threat in any significant way, since it is impossible for my pet leprechaun to kill her children. Or, if I died, and my will stated that I would kill this woman’s children if she did not have sex with me, clearly she would feel relieved rather than afraid, since I cannot conceivably act out my threat from beyond the grave. Thus we pay taxes because we know that if we do not, the likelihood of being aggressed against by representatives of the state is very high. If I do not pay my taxes, I will get a letter, then another letter, then a phone call, then a summons to court – and if I do not appear in court, or do not pay my back taxes and accumulated fines and interest, policemen will come with guns to take me to jail. If I resist those policemen, they will shoot me down. +Ito ay maaaring totoo, subalit ito ay kumpletong walang kaugnayan. Kung sasabhin ko sa isang babae na papaslangin ko ang kanyang mga anak kung hindi siya makikipagtalik sa akin, at isinuko niya ang kanyang sarili sa akin, malinaw naming nauunawaan na isang imoral na aksyon ang naganap - kahit na wala akong ginamit na sandata sa aking paglabag. Malinaw, kung ang isang babae ay isinuko ang kanyang sarili sa akin, iyon ay dahil natatakot siyang aking gagawin ang aking pagbabanta. Kung sasabhin ko sa kanya na ang aking alagang leprekon ay papaslangin ang kanyang mga anak kung hindi siya makikipagtalik sa akin, siya ay lubhang mababalisa, subalit hindi katatakutan ang aking banta sa anumang makabuluhang paraan, dahil imposible sa aking alagang leprekon na paslangin ang kanyang mga anak. O, kung ako ay pumanaw na, at aking ipapahayag na aking papaslangin ang kanyang mga anak kung hindi siya makikipagtalik sa akin, malinaw na mas makakaramdam siya ng ginhawa kaysa matakot, dahil hindi ko kayang gawin ang aking banta ng mula lampas sa libingan. Samakatuwid nagbabayad tayo ng buwis dahil alam nating kapag hindi, ang posibilidad na masalakay ng mga kinatawan ng estado ay napakataas. Kung hind ko babayaran ang aking mga buwis, ako ay makakatanggap ng sulat, at isa pang sulat, sunod isang patawag ng korte - at kung hindi ako susulpot sa korte, o hindi bayaran ang aking hindi nabayarang buwis at naipon ang multa at interes, ang mga pulis ay dadating na may dalang baril at dadalhin ako sa kulungan. Kung manlaban ako sa mga pulis na iyon, ako ay kanilang babarilin. -To say that force equals voluntarism is completely illogical and self-contradictory. To say that the initiation of the use of force is completely equal to the non-initiation of the use of force is to say that up is down, black is white, and truth is falsehood. +Ang sabihin na ang sapilitan ay katumbas ng boluntarismo ay kumpletong ilohokial at kontradiksyon sa sarili. Ang sabihin na ang pagpapasimula ng paggamit ng puwersa ay kumpletong katumbas ng sa hindi pagpapasimula ng paggamit ng pwersa ay ang pagsasabi na ang taas ay baba, itim ay puti at ang katotohanan ay kamalian. -Without the “null zone,” these corrupt fictions cannot be sustained. +Kung wala ang "sonang wala" itong mga sirang kathang-isip na ito ay hindi maaaring mapanatili. -The “null zone” is the lair of the beast we hunt. +Ang "sonang wala" ay ang tirahan ng halimaw na ating hinahanap. -As we can see, we know that personally it is wrong to steal; we have very few problems with an abstract and logical ban on theft, such as we have worked out above – yet still, there exists this “null zone” or alternate universe where such oppositions can be accepted without any question or concern. +Kung ating makikita, personal nating alam na mali ang magnakaw; meron tayong kakaunting suliraning abstrak at lohikal sa pagbabawal ng pagnanakaw, gaya ng nasabi sa itaas - gayonpaman, may umiiral na "sonang wala" o alternatbong uniberso kung saan ang mga nasabing oposisyon ay maaaring tanggapin ng walang tanong o pagsasaalang-alang. -According to UPB, it is wrong for me and you to steal. Yet somehow, in this “null zone,” it is not only allowed, but also perfectly *moral*, for others to steal. We *must not* steal – they *must* steal. It is moral madness! +Ayon sa UPB, mali para sa iyo at sa akin ang magnakaw. Subalit kahit papaano, sa "sonang wala" na ito, hindi lamang pwede, subalit perpektong *moral* din, para sa iba ang magnakaw. Hindi tayo *dapat* magnakaw - sila ay *dapat* magnakaw. Ito ay moral na kabaliwan! -### Policemen +### Pulisya -Let us take our good friend Bob away from his little room of moral theory testing and restore him to his original job as a policeman. +Ating alisin ang ating mabuting kaibigan na si Bob sa kanyang silid ng pagsubok ng teoryang moral at ibalik siya sa kanyang orihinal na hanapbuhay bilang pulis. -Clearly, when Bob wakes up in the morning, before his shift, he cannot go to his neighbour’s house and demand money at the point of a gun, no matter who tells him that it’s all right. +Malinaw, ng si Bob ay gumising sa umaga, bago ang kanyang toka, hindi siya maaaring pumunta sa bahay ng kanyang kapitbahay at humingi ng pera sa punto ng baril, kahit sino pa ang nagsabi sa kanya na ayos lang yun. -When Bob has his breakfast, he also cannot attack his neighbour and take his money. On his drive to work – even though he has put on his uniform – he has not punched in yet, and thus has no more rights than any other citizen. When he punches in, however, now, as if there descends an amoral pillar of fire from the very heavens, he gains the amazing ability to morally attack his neighbours and take their money. +Nang si Bob ay mag-almusal, hindi pa rin nya pwede atakihin ang kanyang kapitbahay at kunin ang pera nito. Sa kanyang pagmamaneho tungong trabaho - kahit na nasuot na nya ang kanyang uniporme - hindi pa sya nakapag- panch, samakatuwid siya ay walang anumang karapatan gaya ng ibang mamamayan. Nang siya ay makapag-panch na, gayonpaman, ngayon, tila may bumaba na amoral na haligi ng apoy mula sa mismong langit, siya ngayon ay nagkamit ng abilidad na moral na atakihin ang kanyang mga kapitbahay at kunin ang kanilang salapi. -Strangely, this is the only characteristic of his that has utterly reversed itself. He cannot fly, he cannot change his shape, he cannot successfully digest ball bearings or live in an inferno; he cannot run one thousand kilometres an hour, and neither can he walk through a brick wall. He is absolutely, utterly, and completely *the same man as he was **before** he punched in* – yet now, he is subject to completely opposite moral rules. +Kataka-taka, ito ang natatangi niyang katangian na lubos na binabaliktad ang sarili. Hindi niya kayang lumipad, hindi niya kayang baguhin ang kanyang hugis, hindi niya kayang matagumpay na maunawaan ang mga bol bering o mamuhay sa impyerno; hindi niya kayang tumakbo ng isang kilometro kada oras, at mas lalong hindi siya makakatagos sa isang konkretong pader. Siya ay absolut, lubos, at kompletong *ang parehas na lalaki nung siya ay ** bago** nag-panch* _ gayonpaman ngayon, siya ay nasasaklaw ng buong salungatang moral na tuntunin. -Even more strangely, if I am not a “policeman,” but I follow Bob to work, and do exactly what he does – I put on a costume, walk into the police station, and put a piece of cardboard into a punch clock – why, if I then do exactly what Bob does, I am completely and totally immoral, although Bob’s identical actions are completely and totally *moral*. +Mas lalong kataka-taka, kung ako ay isang hindi "pulis", at aking sundan si Bob sa kanyang trabaho, at gawin ang eksakto nilang ginagawa - Ako ay nagsuot ng kostyum, naglakad sa istasyon ng pulis, at dalhin ang kaperasong karton tungong panch-orasan - bakit, kung gawin ko ang eksaktong ginagawa ni Bob, ako ay kumpleto at buong-buong imoral, kahit na ang magkakahawig na aksyon ay kumpleto at buong -buong *moral*. -What kind of sense does this make? How can we conceivably unravel this impenetrable mystery? +Anong klaseng saysay ang ginagawa nito? Paano natin makitang malutas ang hindi mapasok na misteryong ito? -The simple fact is that it *cannot* be unravelled, because it is completely deranged. The fact that this “opposite world” moral madness is completely irrational – not to mention violently exploitive – is so obvious that it must be buried in an endless cavalcade of mythological “voluntarism.” +Ang simpleng katotohan ay *hindi* pwedeng malutas, dahil iyon ay kumpletong magulo. Ang katotohanan na itong "salungat na mundong" moral na kabaliwan ay kompletong irasyonal - huwag ng banggitin pa na marahas na mapagsamantala - ay kitang-kita na dapat itong ibaon sa walang katapusang prusisyon ng maalamat na "boluntarismo" -We are told that we “want” Bob to take our money – which completely contradicts the fact that Bob shows up on our doorstep pointing a loaded gun in our face. By this logic, I can also go up and down the street stealing money from my neighbours, and then claim to be utterly shocked when I am arrested: +Kami ay nasabihan na "nais" naming si Bob ay kunin ang aming salapi - na kumpletong sumasalungat sa katotohanan na si Bob ay nagpakita sa aming pintuan at nagtutok ng may lamang baril sa aming mukha. Sa pamamagitan ng lohikang ito, pwede rin akong umakyat baba ng kalye at magnakaw sa aking mga kapitbahay, at mag-angkin na ako ay lubos na nagulat kapag ako ay hinuhuli na: -“They *want* me to take their money!” +"*Nais* nila na ako ang gumawa ng kanilang pera!" -“But then why were you threatening to shoot them if they did not give you their money?” +"Kung gayon bakit mo sila tinatakot na paputukan kung hindi nila binigay sa iyo ang kanilang pera?" -“Because they *owe* me their money!” +"Dahil *utang na loob*nila sa akin ang kanilang pera!" -“I thought you said that they want to give you their money.” +"Akala ko sinabi mo na nais nila ibigay sa iyo ang kanilang pera." -“No, no – they owe me. It’s really *my* money!” +"Hindi, Hindi - may utang sila sa akin. Pera *ko* talaga iyon!" -“On what grounds do they owe you this money?” +"Sa anong batayan na utang nila sa iyo ang perang ito?" -“We have a contract!” +"Mayroon kaming kontrata!" -“Can you show me this contract? Have they signed this contract of their own free will?” +"Pwede mo ba ipakita sa akin ang kontrata? Ito ba ay kanilang pinirmahan ng kusang-loob?" -“It’s not that kind of contract! It’s a – *social* contract… And besides – according to that social contract, I own the whole street anyway – the whole damn neighbourhood in fact! Anyone who refuses to pay me my money can move somewhere else – I’m not forcing anyone!” +"Hindi ito ganoong uri ng kontrata!"! Ito ay isang -*sosyal* na kontrata... At bukod sa - alinsunod sa sosyal na kontratang iyon, aking pag-aari ang buong kalye - ang buong sinumpang kapitbahayan sa katunayan! Sinumang tumanggi na bayaran ako sa akng salapi ay maaaring lumipat saanman - Hindi ko pinipilit ang sinuman!" -“And how do you know that you own the whole neighbourhood? Do you have ownership papers?” +"At paano mo nalaman na pag-aari mo ang buong kapitbahayan? Mayroon ka bang mga papel ng pagmamay-ari?" -“Yes, of course – have a look here!” +"Oo, syempre - tignan mo rito!" -“Well, this is just a handwritten note saying that you own the whole neighbourhood – and it’s the same handwriting as your signature. I’m afraid that we’re going to have to book you – this is just a made-up contract with yourself, which you are inflicting on other people at the point of a gun.” +"Teka, isa lamang itong sulatkamay na tala na nagsasabing pag-aari mo ang buong kapitbahayan - at ito ay parehas sa sulatkamay ng iyong lagda. Natatakot ako na kailangan namin i-book ka - ito ay isa mo lamang gawa-gawang kontrata, na iyong ipinapapasan sa mga tao sa punto ng baril." -This is as completely insane and corrupt as me continuing to tell a woman I am raping that she *wants* to have sex with me. Can you imagine if I were on trial for rape, and there was a videotape of the woman begging me to stop, and I had a knife to her throat, how my defence would be received if I continued to insist that she actually *wanted* to have sex with me? +Ito ay isang kumpletong kabaliwan at masama gaya ng ako na patuloy na sinasabi sa isang babae na aking ginagahasa na siya ay *nais* na makipagtalik sa akin. Iyo pakaisipin na ako ay nasa isang paglilitis ng panggagahasa, at may bidyoteyp ng isang babae na nagsasabi sa akin na tumigil na, at ako ay may kutsilyo sa kanyang leeg, paano ang aking depensa kung ako ay patuloy na nagpipilit na siya ay *ninais* na makipagtalik sa akin? -In court, I would be reviled, and thrown into jail for my obvious, mad, corrupt and self-serving hypocrisy. +Sa korte, iyon ay pinabulaanan, at ipapatapon sa kulungan dahil sa aking halata, baliw, masama at pansariling kaimpokritohan. -Ah, but in the “null zone” of government, rape is lovemaking, kidnapping is invitation, rejecting theft is evil selfishness, and coercion is kindness. +Ah, subalit sa "sonang wala" ng pamahalaan, ang panggagahasa ay isang gawa ng pag-ibig, ang pagkidnap ay isang imbitasyon, ang pagtanggi sa pagnanakaw ay isang masamang pagkamakasarili, at ang pamimilit ay kabutihan. -This is what I mean when I say that this “opposite world *null zone*” is the most fundamental barrier to human happiness the world over. Stealing is wrong for us; stealing is wrong in the abstract – but stealing is somehow “right” in this insane alternate universe called “government”? +Ito ang aking ibig sabihin ng aking sinabi na ang "salungat na mundong *sonang wala*" ay ang pangunahing hadlang sa kaligayahan ng tao sa mundo. Ang pagnanakaw ay mali para sa atin; ang pagnanakaw ay mali sa abstrak - pero ang pagnanakaw kahit paano ay "tama" dito sa baliw na alternatibong uniberso na tinatawag na "pamahalaan"? -[^2]: Let’s not even get *started* on the logical nightmare of the truth value contained in the statement “error equals truth.” +[^2]: Huwag na tayong *magsimula* sa lohikal na bangungot ng halaga ng katotohanan na nasa loob ng pahayag na "mali katumbas ay katotohanan." -[^3]: This argument tends also not to work very well with maths teachers – I have never seen a student successfully argue that an incorrect answer may be correct in another universe, and so it is unjust to mark it as wrong. \ No newline at end of file +[^3]: Ang argumentong ito ay hindi rin gumagana ng husto sa mga guro ng matematika - hindi pa ako nakakita ng isang mag-aaral na matagumpay na nakipag-argumento na ang maling sagot ay maaaring tama sa isa pang uniberso, kung kayat hindi patas na ito ay markahan bilang mali. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_02_existence_versus_non-existence.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_02_existence_versus_non-existence.md index e7d139fe9..f2d73209e 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_02_existence_versus_non-existence.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_02_existence_versus_non-existence.md @@ -1,116 +1,116 @@ -### Practicality +### Praktikalidad -Once the violence of government is intellectually exposed – and the supposed “voluntarism” of citizens is revealed as a vicious fraud – the argument always comes back that we *need* government to supply us with public goods such as protection, regional defence, roads etc. +Sa sandaling ang karahasan ng pamahalaan ay intelektwal na malantad - at ang ipinagpapalagay na "boluntarismo" ng mga mamamayan ay naibunyag bilang malupit na pandaraya - ang argumento ay muli tayong dadalhin na *kailangan* natin ang gobyerno upang suplayan tayo ng mga pampublikong kalakal gaya ng proteksyon, panrehiyong pagtatanggol, mga daan atbp. -I have written dozens of articles exposing the falsehood of this position, so I will not bother to reiterate those arguments here, since they are not essential to a book on morality, but rather would be more appropriate to a book explaining the principles and practicalities of a voluntary society.[^4] +Ako ay nakapagsulat na ng dose-dosenang mga artikulo tungkol sa paglalantad ng kamalian ng posisyong ito, kung kaya't hindi ako mag-aalala na ulit-ulitin ang mga argumento dito, dahil hindi sila kailangan sa mga libro ng moralidad, sa halip mas akma sa mga libro na nagpapaliwanag ng mga prinsipyo at praktikalidad ng isang boluntaryong lipunan. [^4] -The “argument from practicality” in no way solves the problem of violence. If I see you eating cheeseburgers every day, I can tell you that it is impractical for you to do so, if you want to maintain a healthy weight. I cannot claim that it is *evil* for you to eat cheeseburgers, for reasons that we have gone into already. I cannot justly compel you through force to increase the “practicality” of your actions. +Ang "argumento sa praktikalidad" sa anumang paraan ay hindi sinosolusyunan ang suliranin ng karahasan. Kung nakikita kitang kumakain ng tsisburger araw- araw, pwede ko sabihin sa iyo na hindi ito praktikal na gawin, kung nais mo magpanatili ng malusog na timbang. Hindi ko masasabi na *masama* para sa iyo na kumain ng tsisburger, sa kadahilanang gaya ng nasabi ko na. Hindi kita maaaring pilitin sa pamamagitan ng pwersa upang mapataas ang "praktikalidad" ng iyong mga aksyon. -Thus saying that the government is justified in forcing us to become more “practical” is completely false, which is verified by the UPB framework – even if we assume that government solutions are more “practical,” which in fact they are not. +Samakatuwid ang pagsabi na ang pamahalaan ay makatwiran sa pagpwersa sa atin na maging mas "praktikal" ay isang kumpletong huwad, na siyang pinatunayan ng balangkas ngUPB - kahit na ating ipagpalagay na ang pampamahalaang solusyon ay mas "praktikal", na sa katunayan ay hindi naman. -Also, if government representatives claim that a social contract allows them to force an “impractical” population to behave more “practically,” an insurmountable contradiction is created. +Gayon din, kung ang mga kinatawan ng pamahalaan ay nagsasabi na ang isang sosyal na kontrata ay nagpapahintulot sa kanila na pwersahin ang isang "hindi praktikal" na populasyon na kumilos ng mas 'praktikal," isang hindi malulutas na kontradiksyon ang nabuo. -If I force a woman to marry a man I have chosen for her, then clearly I believe that I have infinitely better judgement about the suitability of a husband for her than she does. In fact, I do not believe that she is open to reason at all, or has any clue about her own self-interest, because I am taking *no* account of her preferences, but am forcing her to marry a man of my choosing. +Kung pwersahin ko ang isang babae na pakasalan ang isang lalaki na aking pinili para sa kanya, kung gayon malinaw akong naniniwala na ako ay may mas magaling na paghatol kaysa sa kanya patungkol sa mas nababagay na asawa para sa kanya. Sa katunayan, ako ay hindi naniniwala na siya ay bukas sa anumang dahilan, o may anumang hinala tungkol sa sarili niyang interes, dahil *hindi* ako mananagot sa kanyang mga ninanais, subalit pinipilit ko siyang pakasalan ang lalaking ako ang pumili. -When I force this woman to get married, I can only justify the use of force – even on immediate, pragmatic grounds – by claiming that she is mentally unfit to make her own choices with regards to marriage. +Kapag pinilit ko ang babaeng ito na mag-asawa na, akin lamang mapapatunayan ang paggamit ng pwersa - kahit sa mabilisan at praktikal pang dahilan - kung aaminin nung babae na siya ay nasa di wastong pag-iisip na gumawa ng desisyon hinggil sa pag-aasawa. -If the woman is mentally unfit to make her own choices with regards to marriage, then clearly she is also *mentally unfit to delegate a representative to make that choice for her*. If she has no idea what constitutes a good or suitable husband, then how can she evaluate me as fit to decide who will be a good or suitable husband for her? +Kung ang babae ay hindi wasto ang pag-iisip na magdesisyon hinggil sa pagkakakasal, kung gayon malinaw na siya rin ay *nasa hindi wastong pag-iisip para kumuha ng kinatawan na magdesisyon para sa kanya ukol dito*. Kung wala siya ideya kung ano ang bumubuo sa isang angkop na mapapangasawa, kung gayon paano niya masusuri na ako ay akma na magdesisyon para sa kanya sa kung sino ang mabuti at angkop na mapapangasawa niya? -If a man of extraordinarily low intelligence does not understand the concept of “health,” would it be reasonable to expect him to be rational in his choice of a doctor? In order to competently choose a doctor, we must understand the concepts of health, efficacy, cost, professionalism and so on. In the same way, if I do not allow a woman to have any say in who she marries, then clearly I must believe that she has no understanding of what makes a good husband – but if she has no understanding of what makes a good husband, then she has no capacity to transfer that choice to me, since she will have no way of evaluating *my* criteria for what makes a good husband. +Kung isang lalaki na may di pangkaraniwang mababang intelehensya ay hindi nakakaunawa sa konsepto ng "kalusugan", makatwiran bang asahan siya na maging rasyonal sa pagpili ng doktor? Upang makapili ng magaling na doktor, dapat nauunawaan natin ang mga konspeto ng kalusugan, bisa, gastos, propesyonalismo atbp. Sa parehas na paraan, kung hindi ko pinayagan ang isang babae na magkaroon ng opinyon sa kung sino ang dapat mapangasawa niya, kung gayon maliwanag na aking dapat paniwalaan na wala siyang pang-unawa kung ano ang bumubuo sa isang mabuting mapapangasawa - subalit wala siyang pang-unawa kung ano ang bumubuo sa isang mabuting mapapangasawa, kung gayon wala siyang kakayahan na isalin iyon sa akin, dahil wala siyang paraan upang suriin ang *aking* pamantayan sa kung ano ang bumubuo ng mabuting mapapangasawa. -If I cannot decide what colour to paint my house, and my solution is to sign a contract with a painter allowing him to choose the colour for me – and in that contract I sign away all my future freedoms to resist his decisions, and give him the right to kidnap and enslave me if I disagree with any of his decisions, or refuse to pay for them – then clearly I am not of sound mind. If I give someone the power to compel me *for the rest of my life*, then clearly I do not believe that I am competent to make my own decisions. +Kung hindi ako makapagdesisyon kung anong kulay ang ipipintura sa bahay ko, at ang solusyon ko ay ang pumirma ng isang kontrata sa isang pintor na pinapayagan ko siya na pumili ng kulay para sa akin - at sa kontratang iyon pinirmahan ko ang pag-alis ng lahat ng aking kalayaan sa hinaharap na ayawan ang kanyang mga desisyon, at binibigyan ko siya ng karapatan na ako ay kidnapin at alipinin kung ako ay di papayag sa kanyang desisyon, o tumanggi na magbayad sa kanila - kung gayon maliwanag na wala ako sa tamang pag-iisip. Kung bibigyan ko ang sinuman na pwersahin ako sa *natitirang buhay ko*, kung gayon maliwanag na hindi ako naniniwala na ako ay may kakayahan na magdesisyon para sa aking sarili. -If I do not think that I am competent to make my own decisions, then clearly my decision to subject myself to violence *for the rest of my life* is an incompetent decision. +Kung hindi ako naniniwala na ako ay may kakayahan na magdesisyon para sa aking sarili, kung gayon maliwanag na kung magdesisyon akong ipasailalim ang aking sarili sa karahasan * sa natitirang buhay ko * ay isang walang saysay na desisyon. -Either I am capable of making competent decisions, or I am not. If I *am* capable of making competent decisions, then subjecting myself to force for the rest of my life is invalid. If I am *not* capable of making competent decisions, then my decision to subject myself to force for the rest of my life is also invalid. +Maaaring ako ay may kakayahan na gumawa ng tamang desisyon, o wala. Kung *ako* ay may kakayahan na gumawa ng tamang desisyon, kung gayon ang ipasailalim ang aking sarili sa pwersa sa natitira ko pang buhay ay walang bisa. Kung ako ay *walang* kakayahan na gumawa ng tamang desisyon, kung gayon ang ipasailalim ang aking sarili sa pwersa sa natitira ko pang buhay ay wala ring bisa. -Even if the above considerations are somehow bypassed, however, it is still impossible to justly enforce a social contract through a government. Clearly, I cannot sign a contract on *your* behalf, or on my children’s behalf, which will be binding upon you or them for the rest of time. I cannot buy a car, send you the bill, and justly demand that you pay it. If I claim the power to impose unilateral contracts on you, UPB also grants *you* this power, and so you will just return the contract to me in my name. +Kung ang mga nasabing konsiderasyon ay malagpasan, gayonpaman, imposible pa rin na patas na ipatupad ang isang sosyal na kontrata sa pamamagitan ng pamahalaan. Maliwanag na hindi ako pipirma ng kontrata sa ngalan *mo*, o sa ngalan ng aking mga anak, na siyang magbubuklod sa iyo o sa kanila sa natitira pang oras. Hindi ako bibili ng kotse, ibibigay sa iyo ang bayarin, at basta-bastang utusan kang bayaran ito. Kung aking inaangkin ang pagpataw ng unilateral na kontrata sa iyo, ang UPB ay nagkakaloob din ng ganitong kapangyarihan sa *iyo*, kung kaya't ibabalik mo lang din ang kontrata sa aking pangalan. -In the same way, even if I choose to pay my taxes voluntarily, I cannot justly impose that choice upon you, since a voluntary contract is a merely personal preference, and so cannot be universally enforced through violence. +Sa parehas na paraan, kahit na piliin kong boluntaryong bayaran ang aking buwis, hindi ko basta-basta maipapataw ang opsyon na iyon sa iyo, dahil ang boluntaryong kontrata ay isa lamang kagustuhan, at hindi maaaring ipatupad ng pangkalahatan gamit ang karahasan. -### The Necessity Of The State? +### Ang Pangangailangan ng Estado? -This whole question becomes even more ludicrous when we look at the most common moral “justification” for the power of democratic governments, which is based upon the “will of the majority.” +Ang tanong na ito ay mas lalong katawa-tawa kung ating titignan ang karaniwang moral na "pagbibigay-katwiran" sa kapangyarihan ng demokratikong pamahalaan, na nakabatay sa "kalooban ng nakararami." -First of all, “will” is an aspect of the individual, while “majority” is a conceptual tag for a group. The “majority” can no more have a “will” than a “chorus line” can “give birth.” If you doubt this, just try building a tree house with the concept “forest” rather than with any individual pieces of wood. +Una sa lahat, ang "kalooban" ay isang aspeto ng indibidwal, habang ang "nakararami" ay isang konseptwal na tanda sa isang grupo. Ang "nakararami" ay hindi na magkakaroon ng "kalooban" kaysa sa "linya ng koro" ay maaaring "manganak." Kung nagdududa ka rito, subukan mong magtayo ng bahay sa puno gamit ang konsepto ng "gubat" sa halip na indibidwal na piraso ng kahoy. -Two additional objections constantly recur whenever the question of the necessity of a government arises. The first is that a free society is only possible if people are perfectly good or rational – in other words, that citizens *need* a centralised government because there are evil people in the world. +Dalawang karagdagang pagtutol ang bumabalik sa tuwing maitatanong ang pangangailangan ng pamahalaan. Ang una ay ang malayang lipunan ay maaari lamang maging posible kung ang mga tao ay perpektong mabuti at rasyonal - sa ibang pananalita, na ang mga mamamayan ay *nangangailangan* ng sentralisadong pamahalaan dahil may mga masasamang tao sa mundo. -The first and most obvious problem with this position is that if evil people exist in society, they will also exist within the government – and be far more dangerous thereby. Citizens can protect themselves against evil individuals, but stand no chance against an aggressive government armed to the teeth with police and military might. Thus the argument that we need the government because evil people exist is false. If evil people exist, the government *must* be dismantled, since evil people will be drawn to use its power for their own ends – and, unlike private thugs, evil people in government have the police and military to inflict their whims on a helpless (and relatively disarmed) population. Thus the argument is akin to the idea that “counterfeiters are very dangerous, so we should provide an exclusive monopoly over counterfeiting to a small group of individuals.” Where on earth do people think the counterfeiters will go first?[^5] +Ang una at kitang-kitang suliranin sa posisyon na ito ay kung ang mga masasama ay umiiral sa lipunan, sila ay umiiral din sa loob ng pamahalaan - sa gayon ay mas mapanganib. Ang mga mamamayan ay kayang protektahan ang kanilang sarili laban sa mga masasamang indibidwal, subalit walang mapagpipilian laban sa agresibong pamahalaan na armado ng ngipin ng pulis at militar na kapangyarihan. Kung gayon ang argumento na kailangan natin ng agresibong pamahalaan dahil ang mga masasamang tao ay umiiral ay isang huwad. Kung ang masasamang tao ay umiiral, ang pamahalaan ay *dapat* lansagin, dahil ang mga masasamang tao na ito ay maaaring gamitin ang kapangyarihan nito para sa kanilang kapakanan - at, di gaya ng mga pribadong masasamang-loob, ang masasamang mga tao sa gobyerno ay may pulis at militar na nagpapahirap dahil sa kanilang kapritso sa mga kaawa-awang ( and mga relativong walang sandata) populasyon. Samakatuwid ang argumento ay katulad ng ideya na "ang mga mandaraya ay lubos na mapanganib, kung kaya't dapat ay magkaloob tayo ng eksklosibong monopolyo sa pandaraya sa maliit na grupo ng indibidwal." Saan sa mundo naiisip ng mga tao ang unang pupuntahan ng mga mandaraya? [^5] -Logically, there are four possibilities as to the mixture of good and evil people in the world: +Lohikal, mayroong 4 na posibilidad tungkol sa kung saan magkakahalo ang mga mabubuti at masasamang tao sa mundo: -1. All men are moral. -2. All men are immoral. -3. The majority of men are immoral, and a minority moral. -4. The majority of men are moral, and a minority immoral.[^6] +1. Lahat ng tao ay moral. +2. Lahat ng tao ay imoral. +3. Karamihan ng tao ay imoral, at ang kakaunti ay moral. +4. Ang karamihan ng tao ay moral, at ang kakaunti ay imoral. [^6] -In the first case (*all men are moral*), the government is obviously not needed, since evil cannot exist. +Sa unang kaso (*lahat ng tao ay moral*), ang pamahalaan ay kitang-kita na hindi na kailangan, dahil ang mga masasama ay hindi umiiral. -In the second case (*all men are immoral*), the government cannot be permitted to exist for one simple reason. The government, it is generally argued, must exist because there are evil people in the world who desire to inflict harm, and who can only be restrained through fear of government retribution (police, prisons, *et al*). A corollary of this argument is that the less retribution these people fear, the more evil they will do. +Sa pangalawang kaso (*lahat ng tao ay imoral*), ang pamahalaan ay hindi papayagang umiral dahil sa isang simpleng dahilan. Ang gobyerno, na pangkalahatang argumento, ay dapat umiral dahil may mga masasamang tao sa mundo na nagnanais na magpahirap, na siyang mapipigilan lamang sa pamamagitan ng takot sa pampamahalaang pagpaparusa (pulis, kulungan, *et al*). Isang korolari ng argumentong ito ay ang mas kaunting parusa ang kinatatakutan ng mga taong ito, mas maraming kasamaan ang gagawin nila. -However, the government *itself* is not subject to any force or retribution, but is a law unto itself. Even in Western democracies, how many policemen and politicians go to jail? +Gayonpaman, ang pamahalaan *mismo* ay hindi saklaw ng anumang pwersa ng pagpaparusa, kundi isang batas sa sarili nito. Kahit sa mga Kanluraning demokrasya, gaano karaming mga pulis at pulitiko ang napupunta sa kulungan? -Thus if evil people wish to do harm, but are only restrained by force, then society can *never* permit a government to exist, because evil people will work feverishly to grab control of that government, in order to do evil and avoid retribution. In a society of pure evil, then, the only hope for stability would be a state of nature, where a general arming and fear of retribution would blunt the evil intents of disparate groups. As is the case between nuclear-armed nations, a “balance of power” breeds peace. +Samakatuwid kung ang masama ay nagnanais na makapinsala, subalit napipigilan lamang ng pwersa, kung gayon ang lipunan ay *hindi kailanman* papayagan ang pamahalaan na umiral, dahil ang masasamang tao ay kikilos ng masidhi upang makuha ang kontrol ng pamahalaan, upang gumawa ng masama at umiwas sa mga pagpaparusa. Sa isang lipunan ng purong kasamaan, kung gayon, ang tanging pag-asa para sa istabilidad ay isang estado ng kalikasan, kung saan isang pangkalahatang pag-aarmas at takot ng pagpaparusa ang magpapapurol sa mga masasamang hangarin ng mga magkakaibang grupo. Gaya ng kaso sa pagitan ng mga bansang may armas nukleyar, isang "balanse ng kapangyarihan" ang nagbunsod sa kapayapaan. -The third possibility is that *most* people are evil, and only a few are good. If that is the case, then the government also cannot be permitted to exist, since the majority of those in control of the government will be evil, and will rule despotically over the good minority. Democracy in particular cannot be permitted, since the minority of good people would be subjugated to the democratic control of the evil majority. Evil people, who wish to do harm without fear of retribution, would inevitably control the government, and use its power to do evil free of the fear of consequences. +Ang ikatlong posibilidad *karamihan* ay masasama, at iilan ang mabuti. Kung ganoon ang kaso, ang pamahalaan ay hindi pa rin pwedeng payagan na umiral, dahil karamihan sa mga may kontrol sa pamahalaan ay masasama, at mamumuno ng malupit sa iilang mabubuti. Partikular ang demokrasya sa hindi papayagan, dahil ang minorya ng mabubuting tao ay nasasakop sa demokratikong kontrol ng nakararaming masasama. Ang masasamang tao na nagnanais makapinsala ng walang takot sa parusa, ay hindi maiiwasang kontrolin ang pamahalaan, at gamitin ang kapangyarihan nito upang gumawa ng masama ng hindi natatakot sa anumang kahihinatnan nito. -Good people do not act morally because they fear retribution, but because they love virtue and peace of mind – and thus, unlike evil people, they have little to gain by controlling the government. In this scenario, then, the government will inevitably be controlled by a majority of evil people who will rule over all, to the detriment of all moral people. +Ang mabubuting tao ay hindi kumikilos ng moral dahil natatakot sila sa kaparusahan, kundi dahil mahal nila ang kabutihan at mapayapang pag-iisip - at samakatuwid, di gaya ng mga masasamang tao, kakaunti ang pakinabang nila kung sila ang kokontrol ng pamahalaan. Sa sitwasyon na ito, kung gayon, ang pamahalaan ay di maiiwasang kontrolin ng nakararaming masasamang tao na siyang mamumuno sa lahat, sa kapinsalaan ng lahat na moral na tao. -The fourth option is that most people are good, and only a few are evil. This possibility is subject to the same problems outlined above, notably that evil people will always want to gain control over the government, in order to shield themselves from just retaliation for their crimes. This option only changes the *appearance* of democracy: because the majority of people are good, evil power-seekers must lie to them in order to gain power, and then, after achieving public office, will immediately break faith and pursue their own corrupt agendas, enforcing their wills through the police and the military.[^7] Thus the government remains the greatest prize to the most evil men, who will quickly gain control over its awesome power – to the detriment of all good souls – and so the government cannot be permitted to exist in this scenario either. +Ang ikaapat na opsyon ay ang nakararami ang mabuti, at iilan lang ang masama. Ito ay posibleng humantong sa kaparis na mga suliranin na binalangkas sa itaas, kapansin-pansin ang mga masasamang tao ay palaging hahangaring kontrolin ang pamahalaan, upang maprotektahan ang kanilang mga sarili sa patas na higanti mula sa kanilang mga krimen. Ang opsyon na ito ay binabago lamang ang *panlabas na kaanyuan* ng demokrasya: dahil ang karamihan ng tao ay mabuti, ang mga masasamang mapaghanap ng kapangyarihan ay magsisinungaling upang makakamit ng kapangyarihan, kung gayon matapos makakuha ng pampublikong opisina, ay mawawasak agad ang pananampalataya at pupursigihin ang kanilang mga mapanirang adyenda, sa pagpapatupad ng kanilang kalooban sa pamamagitan ng pulis at militar. [^7] Samakatuwid ang pamahalaan ang pinakamagandang premyo ng pinakamasasamang tao, na siyang magkokontrol ng kanyang kamangha-manghang kapangyarihan - sa kapinsalaan ng maraming mga kaluluwa - at kung gayon ang pamahalaan ay hindi pa rin dapat na umiral sa sitwasyong ito. -It is clear, then, that there is no situation under which a government can logically or morally be allowed to exist. The only possible justification for the existence of a government would be if the majority of men are evil, but all the power of the government is always controlled by a minority of good men.[^8] +Maliwanag, kung gayon, walang sitwasyong lohikal at moral ng pamahalaan ang maaaring payagan na umiral. Ang tanging makatwirang pagpapatunay para sa pag-iral ng pamahalaan ay kung karamihan ng mga tao ay masama, subalit ang lahat ng kapangyarihan ng pamahalaan ay palaging kontrolado ng minoryang mabubuting tao. [^8] -This situation, while interesting theoretically, breaks down logically because: +Ang sitwasyon na ito, habang teoretikal na nakakainteresado, ay maaaring lohikal na paghiwa-hiwalayin dahil: -1. The evil majority would quickly outvote the minority or overpower them through a coup; -2. There is no way to ensure that only good people would always run the government; and, -3. There is absolutely no example of this having ever occurred in any of the brutal annals of state history. +1. Ang masasamang nakararami ay agad-agad na tatalunin sa botohan ang minorya o daigin sila sa pamamagitan ng isang kudeta; +2. Walang ibang paraan upang siguruhin na ang mga mabubuting tao lamang ang laging magpapatakbo ng pamahalaan; at, +3. Walang anumang tiyak na halimbawa nito na nangyari sa anumang brutal na kaganapang naitala sa kasaysayan ng estado. -The logical error always made in the defence of the government is to imagine that any collective moral judgements being applied to any group of people is *not also being applied to the group which rules over them*. If fifty percent of people are evil, then *at least* fifty percent of people ruling over them are also evil.[^9] Thus the existence of evil can never justify the existence of a government. +Ang lohikal na pagkakamali ay ginagawa para sa pagtatanggol ng pamahalaan upang maisip na anumang pangkalahatang panghuhusga na ipinapataw sa anumang grupo ng tao ay *hindi maipapataw din sa grupo ng tao na namumuno sa kanila*. Kung limampung porsyento ng mga tao ay masama, kung gayon *kahit papaano* limampung porsyento ng mga taong namumuno sa kanila ay mga masasama rin. [^9] Samakatuwid ang pag-iral ng masasama ay hindi kailanman magpapatunay ng pag-iral ng pamahalaan. -If there is no evil, governments are unnecessary. If evil exists, the governments are far too dangerous to be allowed to exist. +Kung walang masasama, ang mga pamahalaan ay hindi na kainakailangan pa. Kung ang masasama ay umiiral, ang mga pamahalaan ay higit na mas mapanganib na payagang umiral. -Why is this error so prevalent? +Bakit ba ang pagkakamaling ito ay laganap? -There are a number of reasons, which can only be touched on here. The first is that the government introduces itself to children in the form of public school teachers who are considered moral authorities. Thus are *morality* and *authority* first associated with the government – an association that is then reinforced through years of grinding repetition. +Mayroong ilang mga dahilan, na maaaring mahawakan dito. Ang una ay ipinakikilala ng pamahalaan ang kanyang sarili sa mga kabataan sa anyo ng mga pampublikong guro na ipinagpapalagay na mga moral na awtoridad. Samakatuwid ang mga *moralidad* at *awtoridad* na unang naiugnay sa pamahalaan - isang pag-uugnay na sa kalaunan ay pinatibay sa pamamagitan ng mga taon ng masinsinang pag-uulit. -The second is that the government never teaches children about the root of its power – violence – but instead pretends that it is just another social institution, like a business or a church or a charity, but more moral. +Ang pangalawa ay ang pamahalaan ay hindi kailanman itinuro sa mga bata ang ugat ng kanyang kapangyarihan - karahasan - subalit sa halip ay nagpapanggap na isa rin lamang itong uri ng sosyal na institusyon, gaya ng negosyo, o simbahan o kawang-gawa, subalit mas moral. -The third is that the prevalence of religion and propaganda has always blinded men to the evils of the government – which is why rulers have always been so interested in furthering the interests of churches and state “education.” In the religious world-view, absolute power is synonymous with perfect virtue, in the form of a deity. In the real political world of men, however, increasing power always means increasing evil. With religion, also, all that happens must be for the good – thus, fighting encroaching political power is fighting the will of the deity. There are many more reasons, of course, but these are among the deepest.[^10] +Ang ikatlo ay ang laganap na relihiyon at propaganda ay binulag ang mga tao sa mga kasamaan ng pamahalaan - na siya dahilan kung bakit ang mga namumuno ay tuwina ng interestado sa pagpapalawak ng interes ng mga simbahan at estadong "edukasyon." Sa makarelihiyong mundong-pananaw, ang absolut na kapangyarihan ay kahalintulad ng perpektong kabutihan, sa anyo ng diyos. Sa totoong politikal na mundo ng mga tao, gayonpaman, ang tumataas na kapangyarihan ay nangangahulugan ng tumataas na kasamaan. Ayon sa relihiyon, gayondin, ang lahat ng nangyayari ay para sa kabutihan - samakatuwid, ang labanan ang mapanghimasok na politikal na kapangyarihan ay ang labanan din ang kalooban ng diyos. Marami pang ibang dahilan, syempre, subalit ito ang ilan sa mga pinakamalalim. [^10] -At the beginning of this section, I mentioned that people generally make *two* errors when confronted with the idea of dissolving the government. The first is the belief that governments are necessary because evil people exist. The second is the belief that, in the absence of governments, any social institutions that arise will inevitably take the place of governments. Thus, Dispute Resolution Organisations (DROs), insurance companies and private security forces are all considered potential cancers that will swell and overwhelm the body politic. +Sa simula ng seksyong ito, aking bananggit na ang mga tao ay karaniwang gumawa ng *dalawang* pagkakamali kapag nahaharap sa idea ng pagbuwag sa pamahalaan. Ang una ay ang paniniwala na ang mga pamahalaan ay kailangan dahil ang mga masasamang tao ay umiiral. Ang pangalawa ay ang paniiwala na, sa kawalan ng mga pamahalaan, anumang sosyal na mga institusyon na uusbong ay hindi maiiwasang kunin ang pwesto ng mga pamahalaan. Samakatuwid, ang mga Organisasyong Naglulutas ng Alitan (mga ONA), mga kompanya ng pagseseguro at mga pribadong pwersang panseguridad ay lahat ipinagpapalagay na mga potensyal na kanser na lalaki at tatalunin ang pampolitikang katawan. -This view arises from the same error outlined above. If *all* social institutions are constantly trying to grow in power and enforce their wills on others, then by that very argument a centralised government cannot be allowed to exist. If it is an iron law that groups always try to gain power over other groups and individuals, then that power-lust *will not end if one of them wins, but will continue to spread across society virtually unopposed until slavery is the norm*. +Ang parehas na pananaw ay umuusbong mula sa parehas na kamaliang binalangkas sa itaas. Kung *lahat* ng sosyal na institusyon ay palagiang sumusubok na lumago sa kapangyarihan at palakasin ang kanilang kalooban sa iba, kung gayon sa pamamagitan ng mismong argumento ang isang sentralisadong pamahalaan ay hindi dapat payagan na umiral. Kung isang bakal na batas na ang mga grupo ay palaging susubok na magkamit ng kapangyarihan sa iba pang mga grupo at inbidiwal, kung gayon ang paghahangad sa kapangyarihan *ay hindi matatapos hanggat isa sa kanila ang manalo, kundi patuloy pa itong lalaganap sa lipunan na halos hindi masasalungat hanggang ang pang-aalipin ay mapunta sa pamantayan*. -The only way that social institutions can grow into violent monopolies is *to offload the costs of enforcement onto their victims*. Governments grow endlessly because they can pay tax collectors with a portion of the taxes they collect. The slaves are thus forced to pay for the costs of their enslavement. +Ang tanging paraan upang ang mga sosyal na institusyon ay lumago bilang mga marahas na monopolyo ay *ang pag-alis ng halaga ng pagpapatupad sa kanilang mga biktima*. Ang pamahalaan ay walang katapusang lumalago dahil kaya nilang bayaran ang mga kolektor ng buwis ng bahagi ng buwis na kanilang nakokolekta. Ang mga alipin ay sapilitang pinagbabayad ng halaga ng kanilang pagkalipin. -In a voluntary society, there would be no taxation, and thus any group wishing to gain monopolistic power would have to fund its army itself, which would never be economically feasible or profitable.[^11] +Sa isang boluntaryong lipunan, ay walang pagbubuwis, samakatuwid anumang grupo na nagnanais na magkamit ng monopolistikong kapangyarihan ay kailangang pondohan ang sarili nilang hukbo, na hindi magiging ekonomikal na magagawa at hindi kapaki-pakinabang.[^11] -It is very hard to understand the logic and intelligence of the argument that, in order to protect us from a group that *might* overpower us, we should support a group that *already has* overpowered us. It is similar to the statist argument about private monopolies – that citizens should create a governmental monopoly because they are afraid of private monopolies. It does not take keen vision to see through such nonsense. +Napakahirap na unawain ang lohika at intelehensya ng argumento na, upang maprotektahan tayo sa grupo na *maaaring* tumalo sa atin, ating dapat suportahan ang grupo na *tinalo* na tayo. Ito ay nahahawig sa makaestadong argumento tungkol sa mga pribadong monopolyo - na ang mga mamamayan ay dapat gumawa ng pampamahalaang monopolyo dahil sila ay takot sa mga pribadong monopolyo. Hindi nagkaroon ng masusing pananaw upang makakita mula sa kawalang saysay na ito. -What is the evidence for the view that decentralised and competing powers promotes peace? In other words, are there any facts that we can draw on to support the idea that a balance of power is the only chance that the individual has for freedom? +Ano ang ebidensta para sa pananaw na ang mga desentralisado at nagpapaligsahang mga kapangyarihan ay nagpapalaganap ng kapayapaan? Sa ibang salita, meron bang mga katotohan na ating makukuha upang suportahan ang ideya na ang isang balanse ng kapangyarihan ay ang tanging pagkakataon na ang isang indibidwal ay mayroon para sa kalayaan? -Organised crime does not provide many good examples, since gangs so regularly corrupt, manipulate and use the power of the government police to enforce their rule, and so such gangs cannot be said to be operating in a state of nature. Also, criminal gangs profit enormously by supplying legally-banned substances or services, and so also flourish largely due to state policies. +Ang mga organisadong krimen ay hindi nagkakaloob ng mga mabubuting halimbawa, dahil ang mga gang ay regular na naninira, minamanipula at ginagamit ang kapangyarihan ng mga pulis ng pamahalaan upang ipatupad ang kanilang mga tuntunin, kung gayon ang mga gang na ito ay hindi masasabi na gumagana sa isang likas na estado. Gayon din, ang mga kriminal na gang ay kumikita ng malaki sa pamamagitan ng pagsuplay ng mga legal ng pinagbawalang mga sangkap o serbisyo, na siyang lumalago ng husto dahil sa mga polisiya ng estado. -A more useful example is the fact that no leader has ever declared war on another leader who possesses nuclear weapons. In the past, when leaders felt themselves immune from personal retaliation, they were more than willing to kill off their own populations by waging war. Now that they are themselves subject to annihilation, they are only willing to attack countries that cannot fight back. +Isa pang kapaki-pakinabang na katotohanan ay walang pinuno na magdedeklara ng digmaan sa isa pang pinuno na may sandatang nukleyar. Sa nakaraan, noong maramdaman ng mga pinuno na sila ay hindi na tinatablan ng personal na paghihiganti, sila ay mas nagnanais na tapusin ang kanilang sariling populasyon sa pamamagitan ng paglulunsad ng digmaan. Ngayon na ang kanilang mga sarili ay saklaw ng pagkalipol, sila ay nagnanais lamang na atakihin ang mga bansang hindi makakalaban. -This is an instructive lesson on why such men require disarmed and dependent populations – and a good example of how the fear of reprisal inherent in a balanced system of decentralised and competing powers *is the only proven method of securing and maintaining personal liberty*. +Ito ay nagtuturo ng aral sa kung bakit ang mga tao ay kailangan ng disarmado at umaasang populasyon - at ang isang mabuting halimbawa ng takot ng paghihiganti na likas sa mga balanseng sistema ng desentralisado at nagpapaligsahang kapangyarihan *ay ang natatanging pamamaraan ng pagseseguro at paagpapanitili ng personal na kalayaan*. -Fleeing from imaginary devils into the protective prisons of governments only ensures the destruction of the very liberties that make life worth living. +Ang pagtakas mula sa mga haka-hakang mga demonyo tungo sa mga protektadong mga kulungan ng mga pamahalaan ay pagtitiyak lamang ng pagkawasak ng mismong mga kalayaan na siyang daan para sa kapaki-pakinabang na buhay. -[^4]: See [Practical Anarchy](http://wiki.mises.org/wiki/Book:Practical_Anarchy). +[^4]: Tingnan [Praktikal na Anarkiya](http://wiki.mises.org/wiki/Book:Practical_Anarchy). -[^5]: See *[Federal Reserve](http://wiki.mises.org/wiki/Federal_Reserve_System)*. +[^5]: Tingnan *[Pederal na Reserba](http://wiki.mises.org/wiki/Federal_Reserve_System)*. -[^6]: A perfect balance of good and evil is practically impossible. +[^6]: Isang perpektong balanse ng mabuti at masama ay praktikal na imposible. -[^7]: This is the current situation in democracies, of course. +[^7]: Ito ang mga kasalukuyang sitwasyon sa mga demokrasya, syempre. -[^8]: See Plato’s *Republic*. +[^8]: Tingnan ang *Repubilka* ni Plato. -[^9]: Probably more, since evil people are always drawn to power. +[^9]: Maaaring higit pa, yamang ang mga masasamang tao ay palaging naaakit sa kapangyarihan. -[^10]: For a more detailed discussion of the role that *parents* play in inculcating the fantasy that “power equals virtue,” see [On Truth](http://wiki.mises.org/wiki/On_Truth). +[^10]: Para sa mas detalyadong pag-uusap ng tungkulin na ginagampanan ng mga *magulang* sa pagtatanim ng pantasyang kapangyarihan katumbas ng kabutihan," tingnan [Sa Katotohanan](http://wiki.mises.org/wiki/On_Truth). -[^11]: See [Practical Anarchy, Part 2](http://wiki.mises.org/wiki/Book:Practical_Anarchy/2), Chapter 5: "War, profit, and the state". \ No newline at end of file +[^11]: Tingnan [Praktikal na Anarkiya, Bahagi 2](http://wiki.mises.org/wiki/Book:Practical_Anarchy/2), Kabanata 5: Digmaan, kita at ang estado". \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_03_existence_versus_non-existence.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_03_existence_versus_non-existence.md index d1920ff82..c8e9004fd 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_03_existence_versus_non-existence.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch03_03_existence_versus_non-existence.md @@ -1,127 +1,127 @@ -### Governments And Religion +### Ang mga pamahalaan at ang mga relihiyon -The idea that being born creates a contract with a fictional agency, which in practical terms makes you a quasi-slave to specific individuals, is common to both religion and the state – and one other, far more personal agency, which I talk about in my first book “On Truth: The Tyranny Of Illusion.” +Ipagpalagay na ang maging anak ng lumikha ng isang kasunduan na gawa-gawa lamang ng isang ahensya, na kung saan ito ay praktikal na mga alituntunin nang gumagawa ka ng isang parang-utusan na tunay na isang tao, ay karaniwang itong dalawang relihiyon at ang estado – at iisang iba pa, malayo na higit pa na pansariling ahensya, na kung saan ako ay kausapin patungkol sa aking unang libro "sa katotohanan: na ang pangdadaya na maling pag-aakala." -Whenever a priest says: “Obey God,” what he is really saying is: “Obey *me*.” Since God does not exist, any commandment that the priest claims is coming from God, is actually coming from the priest. “God” is just the fictional entity used to bully you conceptually in order to obtain your very practical subservience in the real world, to real individuals, in terms of voluntarily handing over money, time and resources. +Kapag ang isang pari ay nagsabing: "sundin natin ang diyos" ano ang totoong sinabi niya: "sundin *ko*." simula nuon ang diyos ay hindi na umiral, sa lahat ng kautusan ang pari ay tinanggap ang dumating na nagmula sa diyos, ay tunay na dumating mula sa pari. ang "diyos" talaga ay gawa-gawa lamang ng entidad na ginagamit para mang-api sa iyo at haka-haka na hinihingi para makuha sa iyo ang napaka praktikal na pang-amoy sa tunay na mundo, sa tunay na bawat tao, sa mga alituntunin ng kusang loob na pinanghahawakan na higit sa salapi, oras at mga pinagkukuhaan. -It is far more efficient for exploiters to have their slaves consider slavery a virtue, since it cuts down enormously on the costs of controlling them. If I can convince you that it is evil to avoid serving me, and virtuous to be my slave, then I do not need to hire nearly as many thugs to bully, control and steal from you. +Ito ay mas mahusay para sa mga mapagsamantala para magkaroon sila ng mga aalipinin at isaalang-alang ang pagkaalipin sa isang kabutihan, dahil dito pinutol paibaba ang sobra-sobrang pinagkakagastusan ng namamahala sa kanila. Kung kaya kong ipakumbinsi sa iyo ang masama upang iwasan ang paglilingkod sa akin, at walang bahid na maging sunod-sunuran ko, kung ganoon ay hindi ko kaylangan na upahan ang halos katulad ng karamihan ay mga masamang loob para mapanupil, pagkontrol at kumuha ng nagmula sa iyo. -Religious and state mythologies, then, are fictions that vastly reduce the costs of controlling populations; they are the lubricant and fuel for the ghastly machinery of institutionalised violence. +Ang pangrelihiyon at estado mitolohiya, na kung gayon, ay kathang isip na mas malaki ang bawasan ang mga pinagkakagastosan at kontrolin ang mga mamamayan; sila ay ang langis at gasolina para sa malupit na makinarya na itinatag sa karahasan. -Throughout the world, rulers are a very small percentage of the population. How can it be possible for one to two percent of people to control everybody else? There is a certain monopoly on armaments, to be sure, but that monopoly is relatively easy to counter, since most governments make a fortune selling weapons throughout the world. +Sa lahat ng parte sa mundo, ang mga namumuno ay ang pinakamaliit na porsiyento ng mamamayan. Paanong mayposibilidad para sa isa o dalawang porsiyento ng mga tao at panghawakan ang lahat ng iba pa? Doon sa isang siguradong may hawak sa mga kagamitang pang digmaan, para maging sigurado, subalit upang ang may hawak ay relatibong madaling salungatin, dahilan sa karamihang ginagawa ng mga pamahalaan isang kapalaran na makapagbenta ng mga sandatang pandigmaan sa lahat ng parte ng mundo. -The sad reality is that people as a whole are enslaved to fictional entities such as nations, gods, cultures – and governments. +Ang nakalulungkot na katunayan ay ang mga katauhan sa kabuuan ay umalipin sa mga naisasaisip na entidad kagaya ng mga bansa, mga diyos, mga kultura – at mga gubyerno. -Our personal pride would instinctively rebel against a immediate and enforced slavery to another human being – however, we seem to almost revel in slavery to *mythology*. +Ang ating pansariling pagmamataas ay ang katutubong naghihimagsik laban sa isang agaran at naipapatupad na pagaalipin sa ibang mga tao – gayunman, tila ang lahat ay halos nagdiriwang sa pagkaalipin ng *mga alamat*. -Our desire to be good – combined with the thrill of virtue that we get by obeying moral mythologies – has us lining up to willingly hand our resources over to those who claim to represent these mythologies. +Ang ating ninanais upang maging mabuti – napagsamang pangingilig ng kabutihan na nakakamit natin sa pamamagitan ng pagsunod sa mabuting mga alamat – kami ay humahanay para handang magbahagi kayamanang higit sa mga iyon ang umaangkin na kumakatawan ito sa mga alamat. -One central reason that we know that governments and gods are unnecessary is that they are so effective. *We know that most people desperately want to be good because they are so easily controlled by moral theories*. +Isang sentro dahilan na alam natin na ang pamahalaan at mga diyos ay hindi kaylangan ang mga ito kaya naging mabisa. *alam ng lahat na marami sa mga tao ang desperadoong nais na maging mahusay na dahilan sila ay napakadaling kontrolin sa pamamagitan ng mabuti mga palagay*. -The logic of obedience to mythology is patently foolish. If a priest tells me that I have to obey “God,” this is exactly the same as him telling me that I must obey an entity called “Nog.” Even if I accept that this fictional entity is worthy of eternal obedience, this still in no way would compel me to obey *the priest*. If I tell you to “obey your heart,” can I then reasonably say: “and *I alone* speak for your heart”? +Ang katwiran ng pagka masunurin sa mga alamat ay malinaw na isang hanagal. Kung ang isang pari ay nagsabi sa akin ng marapat kong sundin ang "diyos," ito ay tamang magkatulad sa pamamagitan niya taga sabi sa akin na marapat kong sundin ang isang nilikha na tinawag "sinsel." kahit na kung ako ay tanggapin na itong naisasaisip na ang entidad ay nararapat ng walang katapusang pagsunod, dito padin ay walang daan na para mamilit sa akin upang tumugon *ang pari*. Sakaling banggitin ko sa iyo na "sunurin mo ang iyong kalooban," puwede ko bang ikatuwirang banggitin: "at *ako'y magisang* nag nagpapahayag sa iyong kalooban"? -Of course not. +Tiyak hindi. -When we strip away mythology and fiction from our “interactions” with our rulers, what emerges is a grim, stark and murderously exploitive reality. +Kung aalisin natin ang mga mitolohiya at ating katha na mula sa ating "pakikipagtulungan" kasama ang ating mga pinuno, na kung anu ang lumabas ay isang payak, paninira at pumapataypatay sa pagsasamantala sa ganap na pangyayari. -Let’s take as an example a very real and present danger: taxation. +Kuhain natin bilang huwaran ng isang katotohanan at ngayong nakaambang peligro: nagbubuwis. -#### Taxation +#### Ang pagbubuwis -I am told that, by virtue of choosing to live in Canada, I owe “the government” more than fifty percent of my income. +Ako ay nasabihan na, ayon sa kabanalang pagtalaga ng namumuhay sa kanada, ako ay nagka utang sa "pamahalaan" higit sa singkuwentang pursyento ng aking kinita. -Stripped of mythology, what does this really translate to? +Nakamit ng mga mitolohiya, ano ang tunay na isinalin nito? -In reality, I will wait until the end of time for “the government” to come and pick up its money. Waiting for “the government” to drop by is like wanting to date the concept “femininity.” I may as well try to pay for my dinner with the word “money.” +Sa katotohanan, ako ay makapaghihintay hanggang sa matapos ang oras para "ang pamalaan" sa pagdating at pagkuha ng salapi ayon. Ang paghintay sa "pamahalaan" na gumuho ay gaya ng kulang sa petsa o araw ng pagkakakilala sa "pagkababae". puwede koring subukan na magbayad ng aking pang hapunan sa sinasambit na "salapi." -In reality, when I am told that I must pay my taxes to “the government,” what this actually means is that I must write a check to transfer my money into a particular bank account, which is then accessed by particular individuals. These individuals then have the right to take that money, and spend it as they see fit – these particular individuals thus have complete control over my money. +Sa katotohanan, kapag ako ay nasabihan na kailangan kong magbayad ng aking buwis sa "pamahalaan"ano itong tunay na ipinababatid na marapat kong itala ang isang tseke upang isalin ang aking salapi sa isang partikular na account sa bangko, na kung saan ay ang na pagtapos ng na-acess na mga detalye ng isang tao. Ang mga taong ito ay mayroong karapatan na kuhain ang salapi, at ibili ito na akma sa kanilang nakikita o kagustuhan – ang mga detaye ng bawat tao ay mayroong kumpletong pamamahalang higit sa aking salapi. -At no point whatsoever does any such entity as “the government” lift a finger, make a move, open a bank account, or spend a penny. Imagining that a concept called “the government” has the capacity to take or spend your money is exactly the same as waiting for “God” to come and pick you up and take you to church. +Sa puntong walang kahit anumang kagaya ng nentidad na "ang pamahalaan" ay itaas ang isang daliri, gawin ang isang hakbang, buksan ang bank account, o ibili ang isang sentabos. Pagkaisipin na ang isang konseptong tinawag na "pamahalaan" ay mayroong kakayahang kuhain o ibili ang iyong salapi ng tama na parehas na naghihintay sa "diyos" na sa pagdating at kuhain ka pataas at dalahin ka sa tahanan ng panginoon. -Thus the real interaction is that one guy sends me a letter telling me that I owe him money. I have no contract with this guy, and he does not in fact own any of my property, although some other guys wrote a supposed “contract” which claims that he does. +Kaya naman ang totoong pakikipag-ugnay sa isang lalaki na pinadalhan ako ng isang sulat na nagpapahayag sa akin na ako daw ay mayroong kautangang salapi. Ako ay walang kasunduan sa lalaking ito, at siya ay hindi totoo nagmamay-ari ng anuman sa aking mga pag-aari, kahit na ibang mga lalaki pa ang sumulat dapat ay isang "kasunduan". -If I do not pay this guy, he will send another guy over to my house to collect the money – plus “interest” and “charges.” +Kapag hindi ko nabayaran ang lalaking ito, magpaparating pa siya ng isa pang lalaki patungo sa aking tahanan para maningil ng salapi – dadagdagan ng "tubo" at "mga dagdag singil." -Normally, when a man with a gun comes to my house and demands my money, I have the right to use force to defend myself. In this case, however, because he is in a costume and claims to represent a fictional entity, I am not allowed to use force to defend myself. +Kalimitan, kung ang isang lalaki na mayroong isang baril ay napadpad sa aking tahanan at hinihingi ang aking salapi, ako ay mayroong marapat na gumamit ng aking lakas para magtanggol sa aking sarili. Sa kalagayang kong ito, ganoon paman, dahilan sa siya ay nasa isang kasuutan at nang-aangkin sa puwestong piniprisinta sa isang gawa-gawang naisasaisip ng entidad, ako ay hindi sumasang-ayon na gamitin ang aking lakas para maipagtanggol ang aking sarili. -Now, if I come to your house tonight dressed as a “high elf of Narnia” and demand the money that you owe to the “Queen of Sorrows,” assuming it is not Halloween, you are allowed to stare at me in amazement, and order me off your property. +Ngayon, ngayon kung ako ay papadpad patungo sa iyong tahanan ngayong gabi na nakabihis na isang "dakilang duwende ng narnia" at hingiin ang salaping iyong hiniram sa "reyna ng mga kalumbaya," sa pagkaakala ito ay hindi halloween, ikaw ay pinahihintulutang ko na tumitig sa akin upang ako ay hangaan at hingiin ko ang mula sa iyong mga ari-arian. -If I do not pay the man who comes to take my money, he is allowed to pull out a gun, point it at my chest, and kidnap me – or shoot me if I resist. He can hold me in a tiny cell for year after year, where I will be subjected to the most violent brutality and continual rape, until he chooses to let me go. +Kapag ako ay hindi nakabayad sa lalaki na papadpad dito para kuhain ang aking salapi, siya ay maaring magpakita sa akin ng kanyang baril, at itutok sa aking dibdib, maging ako ay kuhain – o kaya ako ay barilin kung sakaling ako ay lalaban na laban sa kanya. Siya ay puwede akong hawakan sa isang maliit na piitan para sa ngayong taon pakatapos ng taon, saanman ako maging sa nasasakupan ko ay ang napakarahas na kalupitan at walang tigil manggahasa, hanggang sa mapili niya upang pahintulutan akong pumaroon. -Interestingly, if a man legitimately owes me money, I am not allowed to kidnap him and subject him to torture and rape for year after year. Thus taxation utterly violates the UPB framework, since it is the violent transfer of property using the initiation of force. +Kawili-wiling, kung sakaling ang isang lalaki ay magkaroon ng pagkakautang sa akin na salapi, hindi ko magagawang siya ay kunin at iparanas sa kanya ang pagpapahirap at gahasain siya bawat taon. Kaya pagbibigay-buwis ang talagang sumusuway sa UPB bumabalangkas, dahil sa ito ay malupit na pagsalin ng mga nasasakupan gamit ang pagtanggap kasapi ng bagong lakas. -Stealing, as we have proven, is evil. +Ang pag-uumit, ay katulad nalang ng pinatunayan natin, na masamang gawain. -Einstein revolutionised physics by claiming – and proving – that the speed of light was constant. +Si Einstein ang nagbagong-ganap sa pisika ayon sa pag-angkin – at pagpapakita ng katibayan – na ang mabilis na liwanag ay maggagasing tulad. -We can revolutionise the world by accepting the claim – and the proof – that stealing is always evil. +Ang lahat ay puwedeng baguhing ganap ang ating mundo sa kaparaanang pagtanggap na pagkuha – at ang proweba – na pang-uumit ay parating nasa masasama. -### Government, Religion, And UPB +### Pamahalaan, relihiyon, at UPB -When we take the UPB framework and apply it to moral propositions regarding government and religion, some very interesting results occur. +Kailan ang lahat ay tinanggap ang UPB na bumalangkas at ilagay ito sa mga mabuting paksa hingil sa pamahalaan at relihiyon, ilan sa napaka gandang mga resulta na nangyayari. -The proposition that is most often used to justify government power is: “the government has the right to take your money.” This, however, is an utterly imprecise and false statement. The “government” does not have the right to take your money, since “the government” is merely a concept, an abstract description for a self-defined group of people. UPB requires a more consistent and objective statement. Since moral rules must be the same for everyone in all places and at all times, we must rephrase the rule in this way: +Ang ihinahayag sa karamihan ng malimit na ginagamit para magbigay ng dahilan ang pamahalaan sa kanilang kakayahan: "ang pamahalaan ang may kakayahang kuhain ang iyong salapi." ito'y, kahit na, sa isang ganap na hindi tama at hindi totoo hinahayag. Ang "pamahalaan" ay wala ng kakayahang kuhain ang iyong salapi, dahilan "ang pamahalaan" ay hihigit sa isang kaalaman, at isang di malamang pagpapakita para sa pagkakatukoy na pangkat ng mga tao. UPB kinakaylangan ng isang higit na pagkakapantay-pantay at mga gustong ipahayag. Dahilan na ang mabuting mga alituntunin ay marapat na pantay-pantay upang sa lahat ng mga lugar at mga oras, nang sa lahat ay marapat na maibalik ang mga gampanin sa ganitong pamamaraan: -“*Human beings can morally take money from other human beings if they make up a conceptual agency that justifies their actions.*” +"*ang mga taong nilalang ay maaari na may kagandahang-inaasal upang makakuha ng salapi na mula sa ibang taong nilalang at kung sakaling itoy magkasundo na makagawa sila ng sabi-sabi lamang sa isang ahensya na mapag-katwiran sa kanilang mga aksyon.*" -If we return to Bob and Doug in our little room of moral experimentation, we can very quickly see that this becomes an impossible proposition. +Kung sakaling ang lahat ay babalik sa bob at doug dito sa aming maliit na silid at mabuting pag-ekspermentohan, ang lahat maaaring tunay na mabilis makita ito ay magiging isang hindi kapanipaniwalang suliranin. -If Bob says to Doug: “I now represent the ideal concept ‘FUBAR,’ which fully justifies me taking your lighter from you. Since you now owe me your lighter, you must hand it over, or I will be compelled to take it from you by force.” +Kung Bob ay nagpapahayag sa Doug. "ako ngayon ay magpeprisinta sa mga kaalaman konsepto 'FUBAR,' at kung sakaling lubos na makatuwiran akong kumuha sa iyo na masnakagagaang kung ito ay magmumula sa iyo. Dahil sa ikaw ngayon ay may-ari sa akin at saiyong layter, ikaw at sa iyong kamay ay magtatapos, o ako ay mapilitan na dalahin ito upang magmula sa iyong lakas -What will Doug’s reaction be? Remember, according to UPB, whatever is valid for Bob must also be valid for Doug. Inevitably, Doug will reply: “Oh yeah? Well *I* now represent the ideal concept ‘ANTI-FUBAR,’ which fully justifies me retaining possession of my lighter. Since you now have no right to take my lighter, if you try to take it, I will be compelled to defend myself by force.” +Anu ang saloobin at reaksyong ginawa ng doug's? Tandaan, akording sa UPB, anuman ang tama para kay bob ay marapat na tama din kay doug. Hindi maiiwasan, ni doug na sumagot: "oh sige? Mahusay *ako* nayon ay kumakatawan sa tamang pagkakaunawaan sa 'ANTI-FUBAR,' na kung saan ay ganap na makatwiran sa kapanatilian ng aking pag-aari sa layter. Dahil ikaw ngayon ay walang karapatan na maiuwi ang aking layter, kung ikaw ay susubok na kuhain ito, ako ay maaring mapilitang dumipensa para sa aking sarili ng mayroong lakas -As you can see, if *Bob* has the right to make up imaginary obligations and impose them on Doug, then *Doug* has the right to make up imaginary obligations and impose them on Bob. Clearly, we immediately end up in a perfect stalemate. If it is morally good to impose made-up obligations on other people, but it is impossible to do it if *everyone* possesses that ability, then morality becomes impossible. The only way that Bob can impose his made-up obligation on Doug is if Doug refuses to impose his made up obligation on Bob – thus we have a situation where what is moral for one person can only be achieved by the other person acting in an anti-moral manner. Virtue can thus only be enabled by vice, which is impossible – and we have opposing moral rules for two human beings in the same circumstance, which UPB instantly rejects as invalid. +Gaya nalang ng iyong nakikita, kung ang *bob* ay may karapatan na gumawa ng mataas na likha lamang na mga tungkulin at ipataw sa kanila nang doug, patinarin *doug* ay ang karapatan na gumawa ng mataas na likha lamang na mga tungkulin at ipataw sa kanila ng bob. Malinaw, na ang lahat ay agarang matatapos sa itaas ng isang tamang pakasawi. Kung ito ay kagandahang-asal ito ay nakabubuti na maibahagi sa pagawa upang maipagmalaki sa iba pang mga tao, ngunit ito ay hindi kapani-paniwala nangyayari subalit kung ang *lahat* ay mayroong kakayanan, na ang moralidad ay hindi magiging kapani-paniwala. Ang iisang daan para ang Bob ay maaring magpataw sa kaniyang nilikhang papataas na tungkulin kay doug at kung si doug ay tanggihan ang ipinataw sa kanya na nilikhang pataasin na gampanin kay bob – kung ang lahat ay magkakaroon ng isang sitwasyon na kung saan ay mabuti para sa isang tao na maaring iisa ang makamtan ng iba pang taong gaganap sa isa na lalaban sa mabuting kaparaanan. Kabutihan ang maaari kaya naman iisa lang ang gumana sa pamamagitan ng palabas, na kung saan ay hindi maaari – at ang lahat ay may pag hadlang sa mabuting mga patakaran para sa dalawang tao mga nilalang sa parehas na kalagayan, kung ang UPB ay agad na tumanggi sa hindi tama. -In other words, every imaginary abstract justification for the use of force can be countered by another imaginary abstract justification for the use of force. If I have an imaginary friend that can justify everything I do, then *you* also can have an imaginary friend that can justify everything you do. Thus neither of us can possess the ability to impose our imaginary obligations on others. +Sa ibang salita, bawat gawa-gawa lamang ay mahirap unawain na ang nagiging dahilan upang sa paggamit ng lakas ay puwedeng maging kasagutan sa isa pang gawa-gawa na mahirap unawain na ang naging dahilan upang sa paggamit ng lakas. Kung ako ay may isang gawa-gawang kaibigan na puwedeng mangatwiran sa lahat ng aking ginagawa, pakatapos ay *ikaw* din ay puwedeng may isang gawa-gawang kaibigan na puwedeng mangatwiran sa lahat ng iyong gagawin. Kaya hindi sa lahat ay maaaring magkaroon ng kakayanan na magpataw ng mga gawa-gawang pananagutan sa karamihan. -#### Religion And UPB +#### Ang relihiyon at ang UPB -The same holds true for religion. +Ang parehong paghawak sa mga tunay na relihiyon. -The statement: “You must obey me because God commands it,” must be restated more accurately as: “an entity that I have made up commands you to obey me.” The principle that UPB requires, then, is: “Human beings must impose unchosen positive obligations on others, and justify those obligations according to imaginary entities.” +Ang sinasabing: "ikaw ay dapat na sumunod sa akin dahil ito ang ipinag-uutos ng diyos" marapat na maging higit pa ang inihahayag na wasto kagaya nalang ng: "isang entidad upang ako ay mayroong ginawa na mapataas ang mga kautusan sa iyo para sundin ako." ang alituntunin ng UPB ay kinakailangan, pagkatapos, ng: "ang sangkatauhan ay nilalang na marapat na magpataw ng hindi nakamit sa tiyak na pananagutan ng iba pa, at mangatwiran mga pananagutan ayon sa gawa-gawang mga entidad -Here we see the same issues as above. Bob tells Doug: “You must give me your lighter, because my imaginary friend tells you to.” Naturally, Doug replies: “You must not ask me for your lighter, because *my* imaginary friend forbids you to.” If Bob’s “commandments” are valid, then Doug’s “commandments” are equally valid, and so cancel each other out. +Dito nang lahat makikita ang parehong mga problema na gaya ng nasa itaas. Si bob ay may sinabi kay doug: "ikaw ay nararapat na bigyan ko ng layter, dahil ang aking gawa-gawang kaibigan ang nagsasabi sayo upang." ang likas, na si doug ay sumagot: "ikaw ay dapat na hindi aasa sa akin para sa iyong layter, dahil sa *aking* gawa-gawang kaibigan na ibinabawal kona ikaw." kung sakaling si bob's "ay may mga kautusan" na wasto, pagkatapos si doug's "ay mayroong mga kautusan" ay nagkaparehong wasto, at gayon paman ikinakansela na ang bawat isa na umalis. -In the same way, if a man claims that his concept called “the government” justifies his theft of my property, then I can claim that my concept called “the anti-government” justifies my *retention* of my property, and we are both equally “valid” in our justifications. +Sa parehong paraan, kung ang isang tao ay kumuha ng kanyang konseptong tinatawag ay "ang pamahalaan" na nagbibigay katwiran sa kanya na pagkuha sa aking mga pag-aari, pagkatapos ako ay maaring kumuha ng aking konseptong tinatawag "ang kontra pamahalaan" katwiranan ang aking *pagpapanatili* sa aking mga ari-arian, at ang lahat ay kapwang pantay pantay "tunay" na nasa amin ang mga katarungan. -If this tax collector then claims that his concept called “the government” only justifies his theft of *my* property, not my retention of it, then we are no further ahead. He can take my thousand dollars, but then I can invoke my concept to “steal” that money back, and his moral theory commands us to spend the rest of eternity handing back and forth the thousand dollars. +Kapag ang naniningil ng buwis ay kumuha ng kanyang konsepto na ang tawag ay "ang pamahalaan" isang mapangatwiran lamang para sa pagkuha ng *aking* pag-aari, at hindi ang aking pamamalagi sa mga ito, na ang lahat ay walang maramihan nanauuna. Siya ay may kakayahang kunin ang aking libo-libong dolyar, ngunit ako ay may panawagan na sa aking pagkakaunawa sa "magnanakaw" na ang aking salapi ay ibalik, at sa mabuting pagpapaliwanag sa kanyang mga kautusan na gumasta ang namamahinga sa kabilang buhay ay ibibigay sa likod at babalik sa libo-libong dolyar. -#### UPB And "The Majority" +#### "ang karamihan" at UPB -UPB does not allow for the accumulation of individuals to override or reverse the properties of each individual. Ten lions do not make an elephant, a government, or a god. Ten thousand soldiers might make an “army,” but they cannot reverse gravity, or make murder moral. +Ang UPB ay hindi pinapayagan para sa pagtitipon ng iisang tao na hindi pinapayagan o ibaligtad ang mga pag-aari ng bawat isang tao. Ang sampung mga leon ay hindi nakagagawa ng isang elepante, iisang pamahalaan, o iisang diyos. Ang sampung libo ng mga sundalo ay pwedeng makagawa ng isang "hukbo," pero hindi pwedeng ibaligtad ang kabigatan, o makagawa ng pagpatay sa mabuting tao. -Returning one last time to the room of Bob and Doug, let’s introduce “Jane.” +Bumalik ang isang mula sa nahuhuling oras papunta sa silid ni bob at doug, at ating ipakikilala si "jane." -Now that there are three people in the room, we can look at the “majority rule” principle. +Ngayon kaya mayroong tatlong tao sa silid, ang lahat ay pwedeng tumingin sa "karamihan sa mga patakaran" ay may prinsipyo. -If Bob, Doug and Jane take a “vote” on whether or not it is moral to rape Jane, we would all recoil at such an unjust and immoral premise. Clearly, even if Jane were “outvoted,” we would not consider the resulting rape to be transformed into a morally good act. +Kung si bob, doug at jane ay kumuha ng isang "boto" sa maging o hindi ito mabuti na halayin si jane, tayo ay ibig na ang lahat ay umurong sa gaya ng isang di-makatarungan at kasamaan sa saligan. Malinaw, na kahit si jane ay "labas na sa pagboto," lahat ay nais na hindi isaalang-alang ang naging resultang panghahalay sa naging pagbabago ng isang magandang pag-uugali sa mabuting pagkilos. -Why not? +Bakit hindi? -Well, UPB does not recognise the reality of aggregations, since the “majority” is a mere conceptual tag; it does not exist in reality, any more than “gods” or “governments” do. Thus to claim that the concept of “the majority” has any sort of moral standing is utterly invalid – it is like saying that “the Fatherland” can impregnate a woman, or that one can sit in the word “chair.” +Mabuti, ang UPB ay hindi kinikilala ang tunay na pagtitipon-tipon, dahil ang "karamihan" sa isang malamang na sabi-sabing tanda: ito ay hindi maaalis sa tunay, anuman ang hihigit pa sa "diyos" o "pamahalaan" ginawa. Kaya upang makuha na ang consepto ng "nakararami" na mayroon anumang klase ng kabutihan ang itatayo bilang maging ganap na walang bisa – ito ay gaya ng sinabi para "ang sariling bayan" ay maaaring isang babae, o isang maaring umupo sa mundo "upuan." -To say that “the majority” has rights or attributes which directly contradict the rights or attributes of any individual also contradicts rational principles, since any conceptual grouping is only validated by the accurate identification of individual characteristics. If I say that “mammals” are warm-blooded living creatures, can I logically include three plastic flamingos in the category “mammal”? +Sa sinabi na "ang karamihan"ay may katuwiran o may mga katangian na kung saan derektang sumasalungat at mangatwiran o katangian ng bawat isa na ganun din na sumasalungat sa makatuwiran sa mga alituntunin, dahil anumang sabi-sabing pagpapangkat ay iisa ang patunay sa wastong pagpapakilala ng bawat taong may mga katangiaan. Kung ako ay magsasabi ng "mamal" ay mainit ang dugong dumadaloy sa buhay na nilalang, siguro ako ay lohikal kabilang ang tatlong plastik ng plaminggo sa mga uri ng "mamal"? -Of course not. +Siyempre hindi. -Thus if it is evil for human beings to rape, can I logically create a category called “the majority” and then claim that for *these* human beings, rape is now morally good? +Kaya kung ito ay hindi mabuti para sa taong nilalang na hinalay, siguro ako ay lohical na gagawa ng mga uri na ang tawag ay "kalamangan" at pagkatapos ay kukuhain para sa *mga* taong nilalang, panghahalay nga ba sa ngayon ay kagandahang-asal at nakabubuti? -Of *course* not. +Sa *paraan* hindi. -### Majority Rule +### Patakaran ng karamihan -Can I create a moral rule that says: “the majority should be able to do whatever it wants”? +Pwede akong gumawa ng isang mabuting patakaran na sinasabi: "ang karamihan ba ay marapat na kayanin ang gawain sa anumang mga pangangailangan"? -Of course I can, but it will never be valid or true. +Syempre ako ay maari, pero ito ay hindi pa naging tunay o totoo. -Only *individuals* act – the “majority” never does. If moral rules can change when a certain number of people get together, then UPB is continually violated. +Isang *tao* lamang ang gumawa – nang sa "karamihan" ay hindi kailanman ginawa. kung mabuting mga patakaran siguro ang babaguhin at kung ang isang siguradong bilang ng tao ay magkakasama, at pakatapos ang UPB ay patuloy parin sa paglabag. -If it is moral for Bob and Doug to rape Jane because they have “outvoted her,” what happens when Jane’s two friends show up and vote against Bob and Doug’s infernal desires? +Kung ito ay mabuti para kay bob at doug na halayin si jane dahil sila'y "labas na sa pagboto," ano ang mga mangyayari kung si jane ay may dalawang kaibigan na nagpakita at bumoto na salungat naman kay bob at doug's na makagawa ng makademonyong pagnanais? -Well, suddenly Bob and Doug are the ones outvoted, and rape becomes “evil” for them again. +Mabuti, biglaan sina bob at doug ay mga nagbago na ilabas na sa pagboto, at manghalay maging "masama" upang sa kanila'y maulit muli. -Nothing substantial has changed in these “outvoting” scenarios, but we have a series of opposing moral rules for the same men – a violation of UPB, and thus invalid. +Walang matibay ang may pagbabago dito sa "labas na sa pagboto" mga nangyayari, ngunit ang lahat ay may isang palabas na lumalaban ang mabuting mga patakaran para sa parehong lalaki – isang pagsuway ng UPB, at kaya naman walang bisa. -Rape cannot be good, then evil, then good again, just because a few hands are raised or lowered. +Ang panghahalay ay hindi mabuti, pagkatapos masama, pagkatapos ay mabuti ulit, lamang dahil isa lang sa iilang mga kamay ang maitataas o maibababa. -Thus if you think that “majority rule” sounds like a reasonable moral proposition, and a perfectly valid moral theory, then I am afraid you’re going to have to go back to the beginning of this book and start again!☺ \ No newline at end of file +Kaya naman kung ikaw ay alam na ang "maramihang patakaran" mga himig ay kagaya ng isang makatarungan na mabuting suliranin, at isang ganap na tama at mabuting palagay, pagkatapos ako ay natatakot sa iyong gagawin na may papunta sa likod at pasimula dito sa aking libro at magsisimula ulit!☺ \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch04_additional_proofs.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch04_additional_proofs.md index 108109774..c3e03b85d 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch04_additional_proofs.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch04_additional_proofs.md @@ -1,35 +1,35 @@ -## Additional Proofs +## Mga Karagdagang Katunayan -There are other additional proofs that we can bring to bear on the question of universally preferable behaviour. +Mayroong iba pang mga karagdagang patunay na maaari naming dalhin upang madala sa tanong ng higit sa lahat mas mabuting pag-uugali. -### The Free-Market Economy +### Ang Libreng-Merkado ng Ekonomiya -A free-market economy is without a doubt the most efficient and wealth-producing method of organising the production and consumption of goods and resources within society. Its material success is without equal in human history, or across the world. +Ang isang libreng-merkado ng ekonomiya ay walang alinlangan ang pinaka mahusay at paraan ng paggawa ng yaman ng pag-aayos ng produksyon at paggamit ng mga kalakal at mga mapagkukunan sa loob ng lipunan. Ang materyal na tagumpay nito ay walang katumbas sa kasaysayan ng tao, o sa buong mundo. -The framework of UPB anticipates, validates and explains the reasons for the material successes of a free market economy. +Inaasahan ng balangkas ng UPB, nagpapatunay at nagpapaliwanag ng mga dahilan para sa mga materyal na tagumpay ng isang libreng ekonomiya sa merkado. -In theory, a free-market economy is based on the application of a universal theory of property rights. By contrast, communism is based on the explicit rejection of a universal theory of property rights. Since we have proven above that universal property rights is the only valid moral theory, this explains at the most fundamental level why communism is such a disaster, while a free-market economy is so materially productive. +Sa teorya, ang malayang pamilihan ay base sa aplikasyon ng unibersal na teorya ng karapatan sa ari-arian. Sa kabilang dako, ang komunismo ay base sa malinaw na pagtanggi ng unibersal na teorya ng karapatan sa ari-arian. Dahil napatunayan na natin sa itaas na ang unibersal na karapatan sa ari-arian ay ang tanging balidong teoryang moral, ito ay nagpapaliwanag sa pinakamahalagang antas kung bakit ang komunismo ay isang sakuna, habang ang ekonomiya ng malayang pamilihan ay produktibo sa materyal. -Since human beings *do in fact* have equal rights of property, any social system which rejects this right is doomed to utter failure – just as any bridge planner who rejects the reality of gravity will never be able to build a bridge that stands. +Yamang mga tao *sa katunayan* ay may pantay na mga karapatan sa ari-arian, ang kahit anong sistema ng lipunan na di-tumanggap sa karapatang ito ay nakatakda sa kabiguan – gaya ng taga-plano ng tulay na di-tumanggap sa realidad ng grabidad ay hindi makakagawa ng tulay na tumatayo. -### The Scientific Method +### Ang Siyentipikong Pamamaraan -Logic and science are in fact methodologies which exist – along with morality – under the umbrella of UPB. In other words, logic and science are both validated by the framework of UPB. +Ang lohika at sistema ay sa katunayan mga pamamaraan na umiiral – sa tabi ng moralidad – sa ilalim ng payong ng UPB. Sa madaling salita, lohika at siyensya ay parehong balido ng balangkas ng UPB. -A central question which needs to be answered is: *why is the scientific method infinitely superior to other “methodologies” of knowledge acquisition, such as mysticism?* +Ang sentral na tanong na kailangan na sagutin ay: *bakit ang siyentipikong paraan ay walang hanggan na mas superyor sa ibang “mga pamamaraan” ng pagtamo ng kaalaman, gaya ngmistisismo?* -UPB answers this question. +UPB ay sumasagot sa katanungan. -Since any methodology for knowledge acquisition must be universal, consistent, and independent of time and place, the scientific method meets these requirements, while irrational and subjective mysticism is the exact opposite of these requirements. +Dahil ang anumang pamamaraan para sa pagtatamo ng kaalaman ay kailangang pandaigdig, pare-pareho at walang kinalaman sa oras at lugar, ang siyentipikong pamamaraan ay tumugon sa mga kailangan na ito, habang ang hindi makatwiran at pansariling mysticism ay ang eksaktong kabaligtaran ng mga kinakailangan. -### Public Education +### Pampublikong Edukasyon -One central principle of free market economics is that quality only really results from *voluntarism*. Coercion, fundamentally, is inefficient – violence always results in poor quality. The old-style Soviet bakeries never carried good bread; a man who beats his wife will never have a happy marriage. +Isang pangunahing prinsipyo ng ekonomiks ng malayang pamilihan na ang kalidad ay resulta lamang mula sa *voluntarism*. Pamimilit, sa kahalagahan, ay hindi mabisa – ang karahasan ay palaging nagreresulta sa mababang kalidad. Ang mga lumang istilo ng panaderya ay hindi nakagawa ng mabuting tinapay; ang lalaking sinasaktan ang kanyang asawa ay hindi magkaroon ng masayang kasal. -The initiation of the use of force is always counter to any rational moral theory – it is a specific and explicit violation of UPB. Since public schools are funded through the initiation of the use of force, they are a form of *forced association*, which is a clear violation of the *freedom of association* validated by UPB. +Ang pagsisimula sa paggamit ng pwersa ay palaging salungat sa kahit anong rasyunal na teoryang moral - ito ay tiyak at malinaw na paglabag sa UPB. Dahil ang mga pampublikong paaralan ay pinondohan sa pamamagitan ng pagsisimula ng paggamit ng pwersa, sila ay isang klase ng *pillit na samahan*, kung saan ay isang malinaw na paglabag sa *kalayaan ng samahan* napatunayan ng UPB. -Since force violates the moral requirement of *avoidability* – and a lack of avoidability always breeds poor quality – UPB would help us easily predict that public schools would provide education of low quality. +Dahil ang pwersa ay lumabag sa moral na kailangan ng *pag iwas* - at ang kakulangan ng pag-iwas ay palaging nagbubunga ng mababang kalidad - ang UPB ay tumutulong sa atin na madaling mahulaan na ang pampublikong paaralan ay magdulot ng mababang kalidad na edukasyon. -Furthermore, UPB would also have helped us predict that, as more and more force was used in the realm of public education – as taxes, union compulsions and so on escalated – the quality of the education provided would get worse and worse. +At saka, ang UPB ay maaaring tumulong din sa atin na hulaan, na habang parami ng parami ang pwersa na ginamit sa kaharian ng pampublikong paaralan - bilang buwis, pwersa sa mga unyon, at iba pa ay tumataas - ang kalidad ng edukasyon ng ibinibigay ay nagiging masama ng pasama. -This, of course, was – and is – exactly the case. \ No newline at end of file +Ito, sapagkat, ay - at - ang esksangtong kaso. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch05_parallels.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch05_parallels.md index 9057e491a..1e1aad440 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch05_parallels.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p03_ch05_parallels.md @@ -1,75 +1,75 @@ -## Parallels +## Ang Parallel -Before the Scientific Revolution, it was considered inconceivable that the natural world could sustain itself without a conscious and “moral” entity at its centre. The sun rose trailing the chains of a supernatural chariot; the moon was a cold and lonely brother of the sun. Constellations outlined the tales and graves of the gods, and storms stemmed from the rage of demons. +Bago ang pag-agham rebolusyon, Ito ay isinasaalang-alang na hindi iisipin na ang nasabing likas na daigdig ay pwedeng umalalay mismo ng walang kaalaman at "moral" entidad sa sentro nito. Ang araw at rosas ay sumusunod sa mga tanikala ng isang karaniwan na kalesa; ang buwan ay isang malamig at nag isang kapatid ng araw. Ang mga konstelasyon ay nakabalangkas at mga salaysay tungkol sa libingan ng mga diyos, at ang mga unos ay nagmula sa galit ng mga diyablo. -The idea that nature was a self-generating and self-sustaining system was almost unimaginable. The Darwinian revolution, the idea that life was not created, but rather evolved, brought this idea from the material to the biological world. +Ang mga ideya na ang kalikasan ay isang sariling-likha at sarili-nag tutukod ng sistema ay halos hindi maiguguhit. Ang rebolusyong darwinian, na ang iniisip ay ang buhay at hindi nilikha, ngunit sa halip ay magbago, dinala ito ng isip galing sa materyal para sa biolohikal nang sangkataohan. -Before science, at the centre of every complex system lay a virtuous consciousness – without which this system would fly into chaos, and cease to be. +Sa harap ng siyensiya, sa sentro ng bawat mahihirap unawain ang sistema ng paraang itatatag ng isang banal na kamalayan - wala na ang kung saang sistemang ito ay mapupunta sa malaking gulo, at ipatigil na. -Unfortunately, this “virtuous consciousness” was merely an illusion, to put it most charitably. No such gods existed – all that *did* exist were the pronouncements of priests. Thus what really lay at the centre was the bias of irrational individuals, who had no idea how mad they really were. +Sa kasamaang palad, itong "mabait na kamalayan"ay isa lamang maling akala, para mailagay ito sa pinaka-mapagkawanggawa. Walan sa gayon na umiiral ang mga diyos – na ang lahat ay *ginawa* ang umiiral sa ngayon ay ang mga sinabi ng mga pari. Kaya naman kung ano ang talagang nakalagay sa sentro ay ang mga pagkiling ng di-makatuwirang tao, na sinoman ay ang walang alam kung gaano magalit silang tunay. -We have yet to apply this same illumination to our conceptions of society – but it is now *essential* that we do so. +Ang Lahat ay mayroon upang maisalin itong malinaw sa ating mga pagkakaintindi ng lipunan – subalit ito ngayon ay *mahalagang* ginagawa natin. -We consider it essential that, at the centre of society, we place a virtuous entity called “the government.” In the absence of this entity, we consider it axiomatic that society will fly into chaos, and cease to be – just as our ancestors considered that, in the absence of gods, the universe itself would fly into chaos, and cease to be. +Isinasaalang-alang ng lahat itong mahahalaga, at sa sentro ng panglipunan, ang lahat ng lugar ay banal na entidad tinatawag na "ang pamahalaan." ay ang kawalan ng entidad, isinasaalang-alang ng lahat itong malinaw na lipunan ay mapadpad sa ganap na kaguluhan, at mailalagay ito sa maging-makatwiran bilang mga aninong itinuturing, na nasa pagliban ng mga diyos, ang daigdig mismo ay papatungo sa malaking gulo, at ipapatigil na. -However, “the government” no more exists than “god” exists. +Ganun paman, "ang gobyerno" ay wala nang umiiral kaysa "diyos" ang umiral. -When we speak of “gods,” we are really talking about “the opinions of priests.” +Kapag tayo ay nagsasalaysay na patungkol sa "diyos," ang ating talagang pinag-uusapan "ang opinyon ng mga pari." -When we speak of “the government,” we *really* mean “the violence of a tiny minority.” +Kung saan ang lahat ng mga pinag-uusapan na patungkol sa "ang pamahalaan," lahat ay *tunay* na nangangahulugang "ang karahasan ay isang napaka liit na pagkakulang sa idad." -The idea of “spontaneous order,” which is well proven in the realms of physics and biology, remains largely inconceivable to us in the realm of society. +Ang palagay ng mga "kusang loob na humihingi," na kung saan napatunayan na mahusay sa mga lupain ng pisika at byolohiya, higit sa lahat mananatiling hindi paniniwalaan sa larangan ng atin lipunan. -However, “governments” are no more needed for the organisation and continuance of society than “gods” are required for the organisation and continuance of the universe. +Ganunpaman, ang "gobyerno" ay hindi kaylangan para sa samahan at ipagpatuloy ng lipunan kaysa "mga diyos" ay ang kailangan para narin sa samahan at ipagpapatuloy ng sandaigdig. -In fact, just as religions impeded the progress of science, so do governments impede the progress of society. Just as the illusions of *religion* caused the deaths of hundreds of millions of people throughout history, so have the illusions of *government*. +Sa katotohanan, katulad ng mga pananampalataya na humahadlang sa kaunlaran ng siyensiya, kaya naman ang mga gubyerno ay nakagagambala sa kaunlaran ng samahan. Katulad ng mga naisasaisip ng *nananampalataya* ang dahilan ng pagkamatay ng daan-daan at milyun-milyong mga tao sa buong kasaysayan, kaya mayroong mga maling-inaakala ang *pamahalaan*. -Just as the false ethics of religions “justify” all manners of abuse, corruption and violence, so do the false ethics of governments. When we choose to live by fantasy, we inevitably choose destruction, in one form or another. +Tulad narin ng mga hindi totoong etika ng mga pananampalataya "bigyan-katuwiran" ang lahat ng naaabuso, kasamaan at kalupitan, ganun din ang mga hindi totoong etika ng bawat pamahalaan. Kapag napili nating mabuhay ng naaayon sa ating pantasya, hindi natin maiiwasang matamo ang pagkasira, ng isang paraan o iba pa. -When we choose to run society according to religious moral mythologies, we end up with wars, violence, repression, abuse, corruption and bottomless hypocrisy. +Kung pipiliin nating ipamalakad ang lipunan para sa mabuting mga rehiyon na alamat, mapupunta tayo sa mga sagupaan, kalupitan, pang-aabuso, kasamaan at napakalalim na pagbabalat kayo. -When we choose to run society according to *statist* moral mythologies, the results are no different. +Kung pipiliin nating ipamalakad ang lipunang naaayon sa *statistiko* mabuting mga alamat, na ang mga resulta nito hindi magkakatulad. -We can either choose virtue or compulsion. +Pwede tayong mamili sa kabanalan o sa pagpuwersa. -We cannot have both. +Lahat ay di-pwedeng magkaroon ng doble. -### Solutions +### Ang solusyon -We can choose to believe that the government is both a necessary and a moral institution. We can choose to believe that, without government, society will collapse into “anarchy,” and the world will dissolve into a war of all against all. We can choose to believe that without the government, there will be no roads, no education, no healthcare, no old-age pensions, no libraries, no protection of property and so on. +Pwede tayong makapili ng ating paniniwalaan na ang gubyerno ay ang kapwa kailangan at isang mabuting pagtatatag. Gayon din maaari din tayong makapili ng ating paniniwalaan, nang walang pamahalaan, ang samahan ay gumuho dahil sa "kawalan ng pamamahala" at ang kamunduhan ay magugunaw dahilan sa isang sagupaan na ang lahat ay lalaban sa lahat. Maari tayong makapili ng papanigan na kung walang gubyerno, walang mga daan, walang pinag aralan, walang mangangalaga sa pang kalusugan, walang pensyon sa gulang, walang mga aklatan, walang pangangalaga sa mga ari-arian at sa iba pa. -Similar superstitions, of course, have retarded the progress of mankind throughout history. The most significant precursor to what UPB reveals about the government is what science revealed about religion. +Katulad pa, na ang mga pamahiing pamamaraan, ay may katagalan ang pagsulong ng mga tao na nasa buong salaysay. Ang pinaka makabuluhang simula sa kung ano ang nasabing UPB ipakita sa gubyerno na kung ano ang siyensya nagpakita na patungkol sa pananampalataya. -As science began to practically postulate a universe that could run without a god, all manner of hysterics clamoured that the end of the world was nigh, that society would collapse into “anarchy,” and that civilisation would dissolve into a war of all against all. +Gaya ng siyensya ay sinimulan na magbigay ng panuntunan sa mundo na pwedeng makatakbo ng wala nang isang dyos, sa lahat ng uri nang pamamaraan sa pagka-isterikong hiyawan na ang katapusan ng daigdig ay nalalapit na, sa lipunan ay makaraaranas ng paguho nito dahil sa "kakulangan ng pamahalaan," at maging ang sibilisasyon ay maaring mapunta sa pagkatunaw dahil sa digmaan na ang lahat ay lalaban sa lahat. -Any time a system that justifies power can be conceived of running *without* that power, all those who profit from the manipulation of that power cry out that without them, all is lost. +Sa anumang pagkakataon ang isang paraan na nagpapahayag ng pangangatwiran ay pwedeng maging makapangyarihang pag-iisip na patakbohin na nang *walang* mayroong kakayahan, na ang lahat ay para kumikita na mula sa pagpapatakbo ng kanilang kakayahan na ang lahat ay napahiyaw na wala sila, na ang lahat-lahat ay mawala. -Priests did this during the onset of the scientific revolution. Without God, life has no meaning. Without God, man has no morality. Without God, our souls cannot be saved. Without God, the world will descend into chaos and evil. +Ang mga pari ang tumupad sa pagpapasimula ng makaagham na pagbabago. Walang diyos, ang nagsasabing ang buhay ay walang kahulugan. Walang diyos, ang nagsasabing ang tao ay walang kalinisang asal. Walang diyos, ang nagsasabi na hindi maliligtas ang ating mga kaluluwa. Walang diyos, ang nagsasabing ang kasamaan at kaguluhan sa ating daigdig ay maghahari. -None of it turned out to be true, of course. In fact, quite the *reverse* turned out to be true. The end of religion as the dominant world-view paved the way for the separation of church and state, the end of the aristocracy, the rise of the free market, the establishment of many human liberties in significant areas of the world. +Wala sa mga nabanggit na ito ang naging patotoo, siyempre. Sa totoo lang, ang medyo *baligtad* na nakabukas para maging makatotohanan. Ang pagkatapos ng pananampalataya bilang pangingibabaw ng mundong-tanaw ang aspaltadong paraan para sa pagbubukod ng mga estado at mga simbahan, ang pagkagunaw ng aristokrasya, ang pag-angat ng malayang merkado, ang pagtatag ng mga kalayaan ng tao sa importanteng mga lugar sa ating mundo. -The fall of God was the rise of mankind. +Ang pagkahulog ng diyos na mula sa itaas ay ang pag-angat o pagbangon ng tao. -In the same way, when we begin see society as the early scientists saw the universe – as a self-sustaining system without the need for an imaginary central authority – then we can truly begin to perceive the possibilities of freedom for mankind. +Dito ay ang parehong kaparaanan, kung ang pagsisimula ng lahat na matanaw ang samahan sa natanaw na unang mga agham na pagka tunaw sa daigdig - bilang isang pang sariling-sistema na nagtutungkod wala ng pangangailangan na para sa mga isinasaisp ng sentral awtoridad - ngayon kung ang lahat ay maari ng simulan upang tunay na maunawaan ang mga bagay na maaaring mangyari upang makalaya narin ang sang katauhan. -The establishment of a central and coercive monopoly in society perpetually retards the progress of knowledge, of wisdom, of virtue, of physical and mental health – just as the establishment of a central and coercive monopoly in the *universe* perpetually retarded the progress of knowledge, of wisdom, and science. +Ang pagkatatag sa isang sentro at mapilitang humawak sa lipunan ng walang katapusang makapipigil sa pagsulong ng katalinuhan, ng karunungan, ng kabutihang asal, ng pangkatawan at pang kaisipang kalusugan – katulad ng pagtatatag sa isang sentro at mapilit ang may hawak dito sa ating *mundo* ng walang katapusang makapigil sa pagsulong ng katalinuhan, ng karunungan, at ng agham. -The way to oppose imaginary entities is with relentless truth. The way to oppose God is with reason, evidence and science. +Ang daan para tutulan ang mga isinasa-isip ay may mga entity na walang awa sa katotohanan. ang daan para tutulan ang diyos ay mayroong kadahilanan, mayroong maipapakita, at ang agham. -The way to oppose the state – the most dangerous imaginary entity – is with reason, evidence and science. +Ang daan para salungatin ang stado – ang higit na peligrong isinasaisip ng entidad – mayroong katuwiran, katunayan at agham. -### The Future +### Ang hinaharap -Whether we like it or not, UPB applies to everything that we do. Human beings have a natural tendency towards consistency, since we are beings with a rational consciousness, inhabiting a consistent and rational universe. Thus whatever premises we accept in our lives tend to compel more and more consistent behaviour throughout our lives – and throughout the “life” of our culture or nation as well. +Kung naaayon sa namin ito o hindi, ang UPB ay naaangkop sa lahat ng bagay na aming ginagawa. Ang tao ay mayroong tunay na pag-uugali papunta sa hindi pagkakabago, dahilan na ang lahat ay nilalang na mayroong isang makatuwirang kamalayan, namamalagi sa isang pagkakatulad at makatwiran daigdig. Kaya gayon anumang lugar ay tatang-gapin sa ating buhay na malamang ay may pagpilit pa at may pagkakaparehong inuugali sa buong buhay natin – at sa buong "pamumuhay" na ang ating kultura o ang ating bayan din. -Thus a man who believes that bullying is a good way to get what he wants tends to bully more and more over the course of his lifetime. A man who believes that violence is good tends to become more and more violent. +Kaya naman ang isang tao na ang pinaniniwalaan ay ang pagtakot sa isang mabuting pamamaraan para makamit ang kung ano ang kagustuhan niya na mayroong gawaing manakot muli o higit pa sa itaas na pamamaraan ng kanyang buhay. Ang isang tao na ang pinaniniwalaan ang karahasan ay may tamang pag-uugali na pwedeng maging higit o mas humigit na maging marahas. -In other words, UPB demands consistency even in inconsistency. UPB demands uniformity even in immorality. +Sa madaling salita, ang UPB ay humihingi ng hindi pagkakabago maging sa hindi pagkakapantay-pantay. ang UPB ay humihingi din ng pagkakatulad kahit sa kasamaan. -The root moral premises of a culture thus dictate its inevitable future. A culture built on justifications for coercion will always become more coercive. A culture built on rational liberty will always become less coercive. +Ang pinakang sanhi ng mabuting lugar ng isang kultura ay kayang magdikta ng hindi maiiwasan itong hinaharap. Ang isang kultura na nabuo sa mga dahilan para sa pagpipilit ay laging maging higit pa na magiging mapilit. Ang isang kultura na binuo sa makatwirang kalayaan ay palaging magiging kulang mamilit. -That is why the delineation of a rational framework for ethics is so essential. +Na ang kadahilanan ay kung bakit ang guhit ng isang makatwirang balangkas para sa etika ay lubhang-mahalaga. -What we believe is what we become. +Ang paniniwalaan natin ay kung ano tayo. -If we believe lies, we shall become slaves. \ No newline at end of file +Kung tayo ay pumapanig sa mga kabulaanan, ang lahat ay magiging mga sunod-sunuran. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p04.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p04.md index 72a50f8fd..41a6decd6 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p04.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p04.md @@ -1,53 +1,53 @@ -# Conclusions +# Ang mga konklusyon -In a relatively short time, we have covered an enormous amount of ground. The greatest challenge of philosophy is the definition of a universal, objective and absolute morality that does not rely on God or the state. The moment that we rely on God or the state for the definition of morality, morality no longer remains universal, objective and absolute. In other words, it is no longer “morality.” +Sa isang maikling panahon, nasasaklawan natin ang pinakamalaking bilang ng nasasakupang lupa. Ang pinakamatinding hamon ng pilosopiya ay ang kahulugan ng isang unibersal, hangarin o ganap na moralidad na hindi umaasa sa Diyos o sa estado. Ang bawat sandali na umaasa tayo sa Diyos o sa estado para sa kahulugan ng moralidad, ang moralidad ay hindi na mananatiling unibersal, layunin at lubos. Sa madaling salita, ito ay walang "moralidad" -The invention of imaginary entities such as “God” and “the state” does *nothing* to answer our questions about morality. +Ang pag-imbento ng mga nasa-isip na nilalang tulad ng "Diyos" at "ang estado" ay ginagawa *wala*upang masagot ang aming mga tanong tungkol sa moralidad. -We fully understand that the invention of God did nothing – and does nothing – to answer questions about the origin of life, or the universe. To say, in answer to any question, “some incomprehensible being did some inconceivable thing in some unfathomable manner for unknowable purposes,” cannot be considered any sort of rational answer. +Nalaman nating lubos na ang nilikha ng Diyos ay walang ginawa - at walang gagawin - upang sagutin ang mga tanong tungkol sa pinagmulan ng buhay, o sa sang katauhan. Upang masabi, bilang sagot sa alinmang tanong, "ang hindi maunawaan na ginawa ng ilang hindi maiisip na bagay sa di-matukoy na layunin," ay hindi maituturing na anumang uri ng makatwirang sagot. -The gravest danger in making up incomprehensible “answers” to rational and essential questions is that it provides the *illusion* of an answer, which in general negates the pursuit of truth. Furthermore, a group inevitably coalesces to defend and profit from this irrational non-answer. In the realm of religion, this is the priestly caste. In the realm of government, this is the political caste. +Ang pinakamatinding panganib sa paggawa ng hindi maunawaan na "mga sagot" sa makatuwiran at mahahalagang mga tanong ay binibigay ng *ilusyon* ng isang sagot, sa pangkalahatan ay magkaila sa pagtugis ng katotohanan. Higit pa rito, ang isang samahan ay pweding magkaisa upang magtanggol at kumita mula sa hindi makatwiran na di-sagot na ito. Sa larangan ng relihiyon, ito ang tahanan ng mga pari. Sa larangan ng pamahalaan, ito ang pampulitika caste. -When a real and essential question is met with a mystical and violent “answer,” human progress turns to regression. The science of meteorology fails to come into being if the priests say that the rain comes because the gods will it. The science of medicine fails to develop if illness is considered a moral punishment from the gods. The science of physics stalls and regresses if the motion of the stars is considered the clockwork of the deities. +Kung paano ang isang tunay at mahalaga na tanong ay nasasagot ng isang mystical at marahas na "sagot," ang pag-unlad ng tao ay lumilihis sa pagbabalik. Ang agham ng meteorolohiya ay nabigo at kung ang mga pari ay nagsasabi na ang ulan ay dahil kalooban ito ng Diyos. Ang agham ng medisina ay hindi nabuo at kung ang sakit ay itinuturing na isang parusang moral mula sa diyos. Ang agham ng puwesto ng pisika at bumalik kung ang paggalaw ng mga bituin ay itinuturing na ang orasan ng mga bathala. -When false answers are presented to moral questions, questioning those answers inevitably becomes a moral crime. When illusions are substituted for curiosity, those who profit from those illusions inevitably end up using violence to defend their lies. +Kapag ang mga mali na sagot na iniharap sa mga moral na tanong, ang pagtatanong sa mga sagot ay hindi pweding maging isang moral na krimen. Kapag ang mga ilusyon ay pinalitan para sa pag alinlangan, ang mga taong kumikita mula sa mga ilusyon ay hindi pweding hindi matapos gamit ang karahasan upang ipagtanggol ang kanilang mga kasinungalingan. -And for evermore, *children* are the first victims of these exploitive falsehoods. +At para sa habang-buhay, *mga bata* ang unang biktima ng mga mapagsamantalang kasinungalingan. -Children do not have to be bullied into eating candy, playing tag, or understanding that two plus two is four. The human mind does not require that the truth be inflicted through terror, boredom, insults and repetition. A child does not have to be “taught” that a toy is real by telling him that he is damned to hell for eternity if he does not *believe* that the toy is real. A child does not have to be bullied into believing that chocolate tastes good by being told that his taste buds are damned by original sin. +Ang mga bata ay hindi kailangang matakot sa pagkain kendi, paglalaro ng tag, o pag-unawa na ang dalawa at dalawa ay apat. Ang isip ng tao ay hindi kinakailangan na ang katotohanan ay mapahamak sa pamamagitan ng takot, inip, insulto at pag-uulit. Ang bata ay hindi na kailangang "turuan" na ang laruan ay totoo sa pagsasabi sa kanya na siya ay sinumpa sa impiyerno para sa kawalang-hanggan kung hindi siya *maniwala* na ang laruan ay totoo. Ang bata ay hindi dapat na matakot sa paniniwala na ang tsokolate ay kagustuhan ng mabuti sa pamamagitan ng pagiging sinabi na ang kanyang lasa ng buko ay sinumpa sa pamamagitan ng orihinal na kasalanan. -Saying that morality exists because God tells us that it exists is exactly the same as saying that morality does not exist. If you buy an iPod from me on eBay, and I send you an empty box, you will write to me in outrage. If I tell you not to worry, that my invisible friend assures me that there is in fact an iPod in the box, would you be satisfied? Would not my claim that my invisible friend tells me of the iPod’s existence be a certain proof that the iPod did not in fact exist? +Sinasabi na ang moralidad ay umiiral dahil sinabi sa atin ng Diyos at umaayon ito sa eksaktong katulad ng pagsasabi na ang moralidad ay hindi umiiral. Kung ikaw aybibili ng isang iPod mula sa akin sa eBay, at ipapadala ko sa iyo ng isang walang laman na kahon, ikaw ay sumulat sa akin sa kasamaan. Kung sasabihin ko sa iyo na huwag kang mag-alala, sinisigurado ko ng aking hindi nakikita na kaibigan na may katunayan na ang isang iPod sa kahon, ikaw ba ay masisiyahan? Hindi ba ang aking natanggap na sinasabi sa akin ng aking hind nakikita na kaibigan tungkol sa pagkakaroon ng iPod ay isang tiyak na katibayan na ang iPod ay wala sa katunayan umiiral? -If morality is justified according to the authority of a being that does not exist, then morality by definition is not justified. If I write a check that is “certified” by a bank that does not exist, then clearly my check is by definition *invalid*. +Kung ang moralidad ay makatwiran alinsunod sa ma awtoridad ng isang pagkatao na hindi umiiral, ang moralidad sa pamamagitan ng kahulugan ay hindi makatwiran. Kung sumulat ako ng tseke na "sertipikado" ng isang bangko na hindi umiiral, pagkatapos ay malinaw na ang aking tseke ay sa pamamagitan ng kahulugan *walang bisa*. -The same is true for enforcing morality through the irrational monopoly of “the state.” If we allow the existence of a government – a minority of people who claim the right to initiate the use of force, a right which is specifically denied to everyone else – then any and all moral “rules” enforced by the government are purely subjective, since the government is *by definition* based on a violation of moral rules. +Ang parehong totoo sa pagpapatupad ng moralidad sa pamamagitan ng di-makatwirang monopolyo ng "estado." Kung pinahihintulutan natin ang pag-iral ng isang gobyerno - isang minorya ng mga taong nag-aangkin ng karapatang simulan ang paggamit ng puwersa, isang karapatan na kung saan ay partikular na tinanggihan sa lahat ng iba pa - pagkatapos ng alinman at lahat ng moral na "patakaran" na ipinatutupad ng pamahalaan ay pulos pansarili, dahil ang pamahalaan ay *sa pamamagitan ng kahulugan* batay sa isang pagsuway sa mga tuntunin ng moralidad. -If I say that I need the government to protect my property, but that the government is by definition a group of people who can violate my property rights at will, then I am caught in an insurmountable contradiction. I am saying that my property rights must be defended – and then I create an agency to defend them that can violate them at any time. This is like being so afraid of rape that I hire a bodyguard to protect me from being raped – but in the contract, I allow my bodyguard – and anyone he chooses – to rape me at will. +Kung sinasabi ko na kailangan ko ang gobiyerno na protektahan ang aking ari-arian, ngunit ang gobiyerno ay sa pamamagitan ng kahulugan ng isang grupo ng mga tao na pweding lumabag sa aking mga karapatan sa pagmamay-ari sa kalooban, pagkatapos ay nahuli ako sa isang hindi malulutas kontradiksyon. Sinasabi ko na dapat ipaglaban ang aking mga karapatan sa pag-aari - at pagkatapos ay gumawa ako ng ahensiya upang ipaglaban ang mga ito na pweding lumabag sa mga ito sa anumang oras. Ito ay tulad ng pagiging matatakutin sa panggagahasa na kumukuha ako ng isang badigard upang protektahan ako mula sa pang-gagahasa - ngunit sa kontrata, pinapayagan ko ang aking mga badigard - at sinuman ang kanyang pipillin - sa panggagahasa sa akin sa kagustuhan. -Because “morality” based on the state and on religion is so irrational and self-contradictory, it *requires* a social agency with a monopoly on the initiation of force to function. Since everyone is just making up “morals” and claiming absolute justification based on imaginary entities, rational negotiation and understanding remain impossible. We do not need a government because people are bad, but rather, because people are irrational, we end up with a government. False moral theories always end up requiring violence to enforce them. Moral theories are not developed in *response* to violence – false moral theories *cause* violence – in fact, *demand* violence. +Dahil ang "moralidad" batay sa estado at sa relihiyon ay hindi makatwiran at kontradiksyon sa sarili, ito ay *nangangailangan* ng isang sosyal na ahensiya na may isang monopolyo sa pagsisimula ng lakas upang umandar. Dahil sa ang lahat ay gumagawa lamang ng "moral" at umangkin ng ti na pagbibigay-katarungan batay sa mga nasa isip na entidad, ang makatuwirang pag-uusap at pag-unawa ay nananatiling imposible. Hindi namin kailangan ang isang gobiyerno dahil ang mga tao ay masama, ngunit sa halip, dahil ang mga tao ay hindi makatwiran, nagtapos kami sa isang gobyerno. Ang mga maling moral na mga teorya ay laging nagtatapos na kinakailangan ng karahasan upang ipatupad ang mga ito. Ang mga teorya ng moral ay hindi pa binuo *sagot* sa karahasan – maling moral na mga teorya * dahilan* karahasan – sa katotohanan, *kailangan* karahasan. -The moral subjectivism and irrationality involved in answering “What is truth?” with “God,” and “What is morality?” with “government,” is so openly revealed by the framework of UPB that it is hard to imagine that this concept is not more widespread. +Ang katakut-takot sa moralidad at kawalan ng katwiran na kasangkot sa pagsagot ng "Ano ang katotohanan?" Sa "Diyos," at "Ano ang moralidad?" Sa "gobiyerno," ay ipinahayag nang balangkas ng UPB na mahirap isipin na ang konsepto na ito ay hindi mas kalat na kalat. -One central reason for this is that truly understanding UPB requires the very highest possible mental functioning. It is relatively easy to be rational; it is very difficult to think about the implicit premises of rationality, and all that they entail. It is relatively easy to debate; it is very difficult to tease out all of the implicit assumptions involved in the very act of debating. +Ang isang sentrong dahilan para dito ay ang totoong pag-unawa ng UPB ay kinakailangan ang pinakamataas na posibleng paggana ng kaisipan. Ito ay relatibong madaling maging makatuwiran; ito ay napakahirap pag-isipan tungkol sa mga ganap na lugar ng pagkamaykatwiran, at lahat ng kanilang kinukuha. Ito ay relatibong madali na debate; napakahirap tamaan ang lahat ng mga pahiwatig na pagpapalagay sa kasangkot na kilos ng pag-debate. -It is easy to catch a ball – it is hard to invent the physics that explain motion *universally*. +Napakadaling manghuli ng isang bola - mahirap imbentohin ang pisika na nagpapaliwanag ng paggalaw *sa buong mundo*. -Thinking *about* thinking is the hardest mental discipline of all. +Ang pag-iisip *tungkol* Ang pag-iisip ang pinakamahirap sa lahat na disiplina sa isip. -At the beginning of this book, I talked about a “beast” that terrified and enslaved mankind. This beast is always located on a mountaintop, or in a deep cave. People are afraid of the beast in the world, which is why the beast has never been defeated. +Sa simula ng lebrong ito, nag-sasalita ako ng tungkol sa isang "halimaw" na nakakatakot at umaalipin sa sangkatauhan. Ang halimaw na ito ay laging makikita sa tuktok ng bundok, o sa isang malalim na kuweba. Ang mga tao ay natatakot sa halimaw sa mundo, kung kaya nga ang halimaw ay hindi kailanman natalo. -The beast has never been defeated because the beast is an illusion. +Ang halimaw ay hindi kailanman matatalo dahil ang halimaw ay isang ilusyon. -The beast cannot be defeated in the world, because the beast is within ourselves. +Ang halimaw ay hindi pweding matalo sa mundo, dahil ang halimaw ay nasa loob ng ating mga sarili. -The collective fantasy that there exists a “null zone,” where morality magically reverses itself, called “the government” is exactly the same as the collective fantasy that there exists a “null zone” called “God” where *reality* reverses itself. +Ang kolektibong pantasiya na mayroong umiiral na isang "null zone," kung saan ang moralidad ay mahiwagang bumabalik sa sarili nito, na tinatawag na "gobyerno" ay eksaktong katulad ng kolektibong pantasya na umiiral sa "null zone" na tinatawag na "Diyos" kung saan *reyalidad* baligtarin sa kanyang sarili. -If we define “morality” according to the subjective fantasies of mere mortals, then it will forever remain under the manipulative control of power-hungry tyrants. Since God does not exist, anyone who speaks about morality in relation to God is just making up definitions to serve his own purposes. +Kung tutukuyin natin ang "moralidad" alinsunod sa mga pansariling pantasiya ng mga mortal na tao, kung gayon ito ay mananatili magpakailanman sa ilalim ng paghawak at pag-kontrol ng mga gutom na tyrante na may kapangyarihan. Mula noon hindi umiiral ang Diyos, Ang sinuman na nagsasalita tungkol sa moralidad na nauugnay sa Diyos ay naglalagay lamang ng mga kahulugan upang maglingkod sa kanyang sariling mga mithiin. -Since “the state” does not exist, anyone who speaks about morality in relation to government is just making up definitions to serve his own purposes. +Dahil ang "estado" ay hindi umiiral, kahit sino na nagsasalita tungkol sa moralidad na nauugnay sa pamahalaan ay binubuo lamang ng mga kahulugan upang maglingkod sa kanyang sariling mga mithiin. -Until we can define an objective and rational morality that is free from the subjective whims of each individual, we will never make the kind of progress that we need to as a species. +Hanggang sa matukoy natin ang isang mithiin at may makatwirang moralidad na libre mula sa mga pansariling kapritso ng bawat indibidwal, hindi natin gagawin ang uri ng pag-unlad na kailangan natin bilang isang klase ng hayop. -Morality, like physics, biology, geology and chemistry, must join the realm of the sciences if we are to flourish – and indeed, perhaps, to survive at all. +Ang moralidad, katulad ng pisika, byolohiya, heolohiya at kimika, ay dapat sumali sa larangan ng agham kung tayo ay dapat umunlad - at sa katunayan, marahil, upang makaligtas sa lahat. -However, if we can sustain our courage, it is this discipline alone that can set us, and our children – and all humanity in the future – free from the tyranny of the greatest beast: our own moral illusions. \ No newline at end of file +Gayunpaman, kung mapagtatagumpayan natin ang ating lakas ng loob, ito lamang ang disiplina na pweding magtakda sa atin, at ang ating mga anak - at lahat ng sangkatauhan sa hinaharap - malaya mula sa paniniil ng pinakadakilang halimaw: ang ating mga sariling moral na ilusyon. \ No newline at end of file diff --git a/tl/Universally Preferable Behaviour/p05_appendices.md b/tl/Universally Preferable Behaviour/p05_appendices.md index 497eab644..4c181798e 100644 --- a/tl/Universally Preferable Behaviour/p05_appendices.md +++ b/tl/Universally Preferable Behaviour/p05_appendices.md @@ -1,61 +1,61 @@ -# Appendices - -## Appendix A: UPB In A Nutshell - -Below, please find a summation of the core argument for morality. - -1. Reality is objective and consistent. -2. “Logic” is the set of objective and consistent rules derived from the consistency of reality. -3. Those theories that conform to logic are called “valid.” -4. Those theories that are confirmed by empirical testing are called “accurate.” -5. Those theories that are both valid and accurate are called “true.” -6. “Preferences” are required for life, thought, language and debating. -7. Debating requires that both parties hold “truth” to be both objective and universally preferable. -8. Thus the very act of debating contains an acceptance of universally preferable behaviour (UPB). -9. Theories regarding UPB must pass the tests of logical consistency and empirical verification. -10. The subset of UPB that examines enforceable behaviour is called “morality.” -11. As a subset of UPB, no moral theory can be considered true if it is illogical or unsupported by empirical evidence. -12. Moral theories that are supported by logic and evidence are true. All other moral theories are false. - -## Appendix B: Moral Categories - -Below is a sample table that lists some of the most common categories of actions/rules, and their key differentiators. - -| Action/Rule | Preference? | Universal? | Enforceable? | Requires initiating action on the part of the victim? | Can violators be avoided? | Moral Category | -| --------------------------------- | ----------- | ---------- | ------------ | ----------------------------------------------------- | ------------------------- | ----------------------------- | -| **Running for the bus** | No | No | n/a | n/a | n/a | Neutral | -| **You should not like ice cream** | Yes | No | No | n/a | n/a | Neutral (personal preference) | -| **You should not be late** | Yes | Yes | No | No | Yes | APA | -| **You should not commit fraud** | Yes | Yes | Yes | Yes | Yes | Good | -| **You should not rape** | Yes | Yes | Yes | No | No | Good | - -## Appendix C: UPB Podcasts - -If you would like to further your understanding of UPB and its ramifications, you might find the following podcasts (available [here](www.freedomainradio.com)) helpful. You may also wish to watch the “Introduction to Philosophy” videos, available on [Youtube](www.youtube.com/freedomainradio). - -| Track | Title | Description | -| -----:|:------------------------------------------------------------- |:------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ | -| 8 | Proving Libertarian Morality | One of the central challenges faced by libertarians is the need to prove that libertarian moral theory is universally correct, while statist and collectivistic moral theories are incorrect. Here's how to do it! | -| 560 | Call In Show Dec 17 2006 | Universally preferable behaviour and rating dating. | -| 562 | Universally Preferable Behaviour for Children | The ABCs of UPB. | -| 872 | Debating and UPB | Can you debate without using UPB? | -| 7 | The Argument From Morality (or, how we will win!) | The most powerful argument for freedom. | -| 148 | The “Ought To” Challenge - Morality does not exist in reality | The journey from the “ought” to the “is.” | -| 260 | Moral Objectivity | Using the scientific method to define morality. | -| 261 | Is And Ought and Ethics | Anyone who argues ethics agrees with ethics. | -| 318 | Moral Experimentation | Empirical proofs of abstract ethics. | -| 412 | Nit Picky City | Get out of the lifeboat! Detonating the 'gray areas' of morality. | -| 540 | Testing Morality | Can you judge a moral theory by its effects? | -| 555 | Scientific Morality | Excellent ethical questions from a poster. | -| 557 | Testing Ethics | Reasonable standards for ethical theories. | -| 567 | Morals Ethics & Aesthetics | Right and wrong from murder to manners... | -| 588 | Positive Obligations - An Example | An excellent critique of one of my articles. | -| 816 | Tennis Anyone? | A metaphor for moral action. | - -Finally, if you would like to debate these ideas with other interested philosophers, feel free drop by the [Freedomain Radio Message Board](www.freedomainradio.com/board). - -## Appendix D: Every UPB Debate I've Ever Had... - -**UPB Sceptic**: UPB is invalid. **Me**: How do you know? **UPB Sceptic**: It's not proven! **Me**: So “proof” is UPB? **UPB Sceptic**: No, nothing is UPB. **Me**: Isn't the statement "nothing is UPB" UPB? **UPB Sceptic**: No, that's not what I'm saying at all! I'm saying that UPB is invalid! **Me**: Why? **UPB Sceptic**: Because it's false! **Me**: So presenting true arguments is UPB? **UPB Sceptic**: No! **Me**: So there's nothing wrong with false arguments? **UPB Sceptic**: No. **Me**: Then why are you opposing a false argument? **UPB Sceptic**: Oh, it's just my personal preference. I just dislike falsehood. **Me**: So you're arguing for a merely personal preference? **UPB Sceptic**: Sure! **Me**: So why should your personal preference take precedence over mine? I like UPB, you don't – and why bother debating personal preferences at all? **UPB Sceptic**: Oh - because UPB is invalid! **Me**: Why is it invalid? **UPB Sceptic**: Because it's self-contradictory! **Me**: So consistency is UPB? **UPB Sceptic**: No! And stop repeating the same points over and over! And go read Kant / Hegel / Hume etc. - -*etc etc etc...* \ No newline at end of file +# Mga Apendiks + +## Apendiks A: UPB sa Isang Maikling salita + +Sa ibaba, mangyaring mahanap ang kabuuan ng argumento ng buod para sa moralidad. + +1. Ang layunin ay katotohanan at naaalinsunod. +2. Ang “lohika” ay ang hanay ng mga layunin at naaalinsunod sa mga alituntunin na nagmula sa pagkakapare-pareho ng katotohanan. +3. Ang mga teorya na sumusunod sa lohika ay tinatawag na “balido.” +4. Ang mga teorya na nakumpirma ng empirikal na pagsuri ay tinatawag na "tumpak." +5. Ang mga teyorya ay parehas na balido at tumpak ay tinawag na "totoo." +6. "ang mga kagustuhan" ang kailangan para sa buhay, ideya, wika at pakikipagtalo. +7. Ang mga pakikipagtalo ay kailangan sa parehong hawak ng partido "totoo" para parehas na maging obhetibo at sa panglahatang kanais-nais. +8. Kaya naman mas akto ng pakikipagtalo ay naglalaman ng panglahatang pagtanggap sa mas kanais-nais na paguugali (UPB). +9. Ang tungkol sa mga teyorya ng UPB ay kailangan na maipasa ang mga pagsusulit ng lohikal na pagbabago at pagpapatunay ng empirikal. +10. Ang UPB ng subset na nagsusuri sa pagpapatupad ng pag-uugali ay tinawag na "moralidad." +11. Bilang subset ng UPB, walang teyorya ng moral na pwedeng konsidirahin na totoo kung ito ay lohikal o hindi suportado ng empirikal na katibayan. +12. Ang mga moral na teorya ay sinusuportahan ng lohikal at ang mga katibayan ay totoo. lahat ng iba pang moral na mga teorya ay hindi tama. + +## Apendiks B: Ang mga Kategorya ng Moral + +Sa ilalim ay isang halimbawa ng mga listahan ng talahanayan ng ilang sa mga karaniwang mga kategorya ng aksyon/patakaran, at ang kanilang mga differentiator. + +| Aksyon/Panuntunan | Kagustuhan? | Unibersal? | Maipapatupad? | Ang aksyon ang kinakailangan sa pagsisimula ng panig ng biktima? | Maaari bang iwasan ang mga lumalabag? | Moral na Kategorya | +| -------------------------------------- | ----------- | ---------- | ------------- | ---------------------------------------------------------------- | ------------------------------------- | ---------------------------------------- | +| **Tumatakbo para sa bus** | Hindi | Hindi | n/a | n/a | n/a | Walang pinapanigan | +| **Hindi mo dapat gusto ang ice cream** | Oo | Hindi | Hindi | n/a | n/a | Walang pinapanigan (sariling kagustuhan) | +| **Hindi ka dapat mahuli** | Oo | Oo | Hindi | Hindi | Oo | APA | +| **Hindi ka dapat gumawa ng pandaraya** | Oo | Oo | Oo | Oo | Oo | Mabuti | +| **Hindi ka dapat manggahasa** | Oo | Oo | Oo | Hindi | Hindi | Mabuti | + +## Apendiks C: UPB mga Podcast + +Kung gusto mong mas maunawaan pa ang UPB ay ito ang mga sangay, pwede mong matagpuan ang mga sumusunod na podcast (maaaring [dito](www.freedomainradio.com)) ay matulungin. Pwede mo rin naisin na panuurin ang "Ang panimula sa pilosopiya" mga video, magagamit sa [Youtube](www.youtube.com/freedomainradio). + +| Subaybayan | Titulo | Paglalarawan | +| ----------:|:-------------------------------------------------------------------------- |:---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | +| 8 | Pagpapatunay ng Libertarian ng Moralidad | Ang isa sa mga pagtutol ng sentral na hinaharap ng mga libertaryan ay dapat patotohanan ng libertaryan na ang lahat ng teorya ng moral ay tama, bagama't ang mga istatistika at ang pagkolektibismo ng mga moral na teorya ay hindi tama. Narito kung paano ito gawin! | +| 560 | Tumawag sa magtatanghal Dec 17 2006 | Mas magaling na pag-uugali sa buong mundo at ang petsa ay markahan. | +| 562 | Higit na Kanais-nais na Pag-uugali para sa mga Bata | Ang ABC ng UPB. | +| 872 | Ang Pakikipagtalo at UPB | Maari ka bang maki-pagtalo ng hindi gumagamit ng UPB? | +| 7 | Mula sa Moralidad ng Pangangatwiran (o, kung paano tayo mananalo!) | Ang pinakamabisang argumento para sa kalayaan. | +| 148 | Ang Hamon na "Dapat Upang" - Ang moralidad ay hindi umiiral sa katotohanan | Ang paglalakbay "ay" hanggang mula sa "tungkulin" | +| 260 | Ang Moral na Pagkakataon | Gamit ang pang-agham na pamamaraan upang liwanagin ang moralidad. | +| 261 | Ay Ang Nararapat at Mga Etika | Ang sinumang magtalo sa mga etika ay sumasang-ayon sa mga etika. | +| 318 | Ang Moral na Eksperimento | Ang Empirikal na katibayan ng abstrak ng mga etika. | +| 412 | Nit Picky City | Kumuha ng lifeboat! Pinaputok ang 'kulay abong mga lugar' ng moralidad. | +| 540 | Ang Moralidad na Pagsubok | Maaari ka bang maghatol ng isang moral na teorya sa pamamagitan ng mga epekto nito? | +| 555 | Ang Siyentipikong Moralidad | Napakagaling na etikal na mga katanungan mula sa isang karatula. | +| 557 | Ang mga Etika ng Pagsubok | Mga makatarungang pamantayan para sa mga etikal na teorya. | +| 567 | Mga Moral Etika & Mga Aystetika | Tama at mali mula sa pagpatay sa kaugalian... | +| 588 | Positibong Obligasyon - Isang Halimbawa | Ang isang kritika na mahusay ng isa sa aking mga artikulo. | +| 816 | Sinuman Tennis? | Isang talinghaga para sa moral na aksyon. | + +Sa wakas, kung gusto mong makipagtalo sa mga ideya kasama ang ibang interesadong mga pilosopo, huwag mag-atubiling maghulog sa pamamagitan ng [Freedomain Radio Message Board](www.freedomainradio.com/board). + +## Apendiks D: Bawat Pagtatalo ng UPB Na Nagkaroon Ako... + +**UPB Sceptic**: UPB ay hindi wasto. **ako**: Paano mo nalaman? **UPB Sceptic**: ito ay hindi napatunayan! **Ako**: Kaya "patunay" ang UPB? **UPB Sceptic**: Hindi, walang UPB. **Ako**: Hindi ba ang pahayag ay "walang UPB" UPB? **UPB Sceptic**: Hindi, hindi iyan ang sinasabi ko! Ang sinasabi ko ay ang UPB ay hindi wasto! **Ako**: Bakit? **UPB Sceptic**: Dahil ito ay mali! **Ako**: Kaya ang pagpapakita ng tunay na argumento ay UPB? **UPB Sceptic**: Hindi! **Ako**: Kaya wala nang mali sa mga hindi totoong argumento? **UPB Sceptic**: Hindi. **Ako**: Kung ganon bakit mo pinagtatalunan ang isang maling argumento? **UPB Sceptic**: Oh, ito lang ang aking personal na kagustuhan. Hindi ko gusto ang kasinungalingan. **Ako**: Kaya nakikipagtalo ka para lamang sa isang personal na kagustuhan? **UPB Sceptic**: Sigurado! **Ako**: Kaya bakit ang iyong personal na kagustuhan ay magpauna sa akin? Gusto ko ng UPB, hindi mo gusto – at bakit abala ang personal na pakikipagtalo ng mga kagustuhan sa lahat? **UPB Sceptic**: Oh - dahil ang UPB ay hindi wasto! **Ako**: Bakit ito ay hindi wasto? **UPB Sceptic**: Dahil ito ay nagkakasalungatan sa sarili! **Ako**: Kaya pareho ang UPB? **UPB Sceptic**: Hindi! At itigil ang paulit-ulit na parehong mga punto ng paulit-ulit! At magbasa Kant / Hegel / Hume at iba pa. + +*at iba pa at iba pa at iba pa...* \ No newline at end of file diff --git a/tl/template/content.md b/tl/template/content.md index 641fe17ec..9a0c913f1 100644 --- a/tl/template/content.md +++ b/tl/template/content.md @@ -7,43 +7,43 @@ Below there's an enumerated list of styled pangrams, that shows every character, 3. symbols: % $ & { } # ^ ~ \ (some other symbols are still missing) 4. emphasys: *The quick, brown fox jumps over a lazy dog.* 1. strong emphasys: **The quick, brown fox jumps over a lazy dog.** - 2. inner emphasys: **The *The quick, brown fox jumps over a lazy dog* dog.** + 2. inner emphasys: **Ang *ang mabilis, na kayumangging lobo ay tumalon sa ibabaw ng tamad na aso* aso.** 1. en: The quick, brown *fox* **jumps *over* a** lazy dog. 2. pt-BR: À noite, vovô *Kowalsky* **vê o ímã *cair no pé* do pingüim queixoso** e vovó põe açúcar no chá de tâmaras do jabuti feliz. 3. jp: [色は匂へど]{いろはにほへど} [散りぬるを]{ちりぬるを} *[我が世誰ぞ]{わかよたれぞ}* **[常ならむ]{つねならむ} *[有為の奥山]{うゐのおくやま}* [今日越えて]{けふこえて}** [浅き夢見じ]{あさきゆめみじ} [酔ひもせず]{ゑひもせず}（ん） 4. th: เป็นมนุษย์สุดประเสริฐเลิศคุณค่า *กว่าบรรดาฝูงสัตว์เดรัจฉาน* **จงฝ่าฟันพัฒนาวิชาการ *อย่าล้างผลาญฤๅเข่นฆ่าบีฑาใคร* ไม่ถือโทษโกรธแช่งซัดฮึดฮัดด่า** หัดอภัยเหมือนกีฬาอัชฌาสัย ปฏิบัติประพฤติกฎกำหนดใจ พูดจาให้จ๊ะๆ จ๋าๆ น่าฟังเอยฯ (ฦ) 5. ... - 3. This phrase has two footnotes.[^1][^2] + 3. Itong kasabihan ay may dalawang mga talababa.[^1][^2] 5. This phrase has [this](https://example-this.com) link, and also [this again](https://example-this-again.com). -Now a non-enumerated list: +Ngayon sa isang di-nasambit na lista: -* First level -* First level - * Second level - * Second level - * Third level - * Third level - * Second level -* First level +* Unang baytang +* Unang baytang + * Pangalawang baytang + * Pangalawang baytang + * Ikatlong baytang + * Ikatlong baytang + * Pangalawang baytang +* Unang baytang -Some quotation. First line is large; second line is small; third line is empty; fourth line is not. 5th line is not a quotation; 6th line is: +Ilang banggit. ang unag linya ay malaki; ang pangalawang linya ay maliit; ang ikatlong linya ay wala; ang ika-apat na linya ay wala. ang ika limang linya ay hindi binanggit ang ika--anim na linya ay: -> 1th line is large: The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. The quick, brown fox jumps over a lazy dog. 2th line is small: The quick, brown fox jumps over a lazy dog. +> unang lunya ay malaki; ang mabilis ang kulay kayumangging lobo ay lumundag sa tamad na aso. Ang mabilis, ang kulay kayumanggi lobo ay lumundag sa tamad na aso. Ang mabilis, ang kulay kayumanggi lobo ay lumundag sa tamad na aso. Ang mabilis, ang kulay kayumanggi lobo ay lumundag sa tamad na aso. Ang mabilis, ang kulay kayumanggi lobo ay lumundag sa tamad na aso. Ang mabilis, ang kulay kayumanggi lobo ay lumundag sa tamad na aso. Ang mabilis, ang kulay kayumanggi lobo ay lumundag sa tamad na aso. Ang mabilis, ang kulay kayumanggi lobo ay lumundag sa tamad na aso. Ang mabilis, ang kulay kayumanggi lobo ay lumundag sa tamad na aso. Ang mabilis, ang kulay kayumanggi lobo ay lumundag sa tamad na aso. ang pangalawang linya ay maliit; Ang mabilis, ang kulay kayumanggi lobo ay lumundag sa tamad na aso. > -> 4th line is not empty: The quick, brown fox jumps over a lazy dog. +> ang ika-apat ay walang bakante; Ang mabilis, ang kulay kayumanggi lobo ay lumundag sa tamad na aso. > -> 6th line is a quotation: The quick, brown fox jumps over a lazy dog. +> ang ika-anim ay isa sa nabanggit; Ang mabilis, ang kulay kayumanggi lobo ay lumundag sa tamad na aso. -# Headings +# Ang mga pamagat -## Sub heading +## I-sub ang pamagat -### Heading at the third level +### Ang pamagat sa ikatlong baytang -#### Heading at the fourth level +#### Ang pamagat sa pang-apat na baytang -Some text at 4th level. +Ang ilang text ay pang-apat na baytang. ##### Heading at the fifth level diff --git a/tr/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/tr/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index 486cd348f..cf5971145 100644 --- a/tr/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/tr/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Keynes'e göre faiz, tamamen parasal bir fenomen olduğundan, para politikası y "Sermaye mallarını sermayenin marjinal verimi sıfır olacak kadar bol bulunur yapmak nispeten kolaydır (ve) bu kapitalizmin itiraz edilen birçok özelliğinden yavaş yavaş kurtulmanın en mantıklı yoludur."[^47] "Sermayenin az bulunurluğu için hiçbir gerçek neden yoktur."[^48] Bunun yerine, "Devletin aracılığıyla toplumsal tasarrufun az bulunur olmaktan çıkacak bir seviyede sürdürülmesi mümkündür."[^49] -Bunun sermayenin hiçbir sürdürülmesi veya ikame edilmesinin artık gerekmeyeceği (bu durumda sermaye malları daha da az bulunur hale gelir ve bu nedenle bir fiyat söz konusu olur) ve bunun yerine sermaye mallarının genellikle "ücretsiz" olan hava ile aynı şekilde "ücretsiz mallar" olmak durumunda kalacağı anlamına geldiğinden endişelenmeyin. Sermaye malları artık az bulunur olmazsa, tüketim mallarının da az bulunur olamayacağından endişelenmeyin (çünkü eğer bu durumda olurlarsa, onları üretmek işin çalıştırılan araçlar da az bulunur olacaktır). Endişelenmeyin, Keynes'in bir kuşak içinde kurmayı taahhüt ettiği bu Cennet Bahçesinde (neden bu kadar uzun sürecek?!), artık para için herhangi bir kullanım olmazdı. Çünkü kendisine "Kendimi kıtlaşıncaya kadar sermaye stokunun artırılmasının büyük toplumsal avantajlarından etkilendim" dedi.[^50] Kim buna itiraz eder ki![^51] +Bunun sermayenin hiçbir sürdürülmesi veya ikame edilmesinin artık gerekmeyeceği (bu durumda sermaye malları daha da az bulunur hale gelir ve bu nedenle bir fiyat söz konusu olur) ve bunun yerine sermaye mallarının genellikle "ücretsiz" olan hava ile aynı şekilde "ücretsiz mallar" olmak durumunda kalacağı anlamına geldiğinden endişelenmeyin. Sermaye malları artık az bulunur olmazsa, tüketim mallarının da az bulunur olamayacağından endişelenmeyin (çünkü eğer bu durumda olurlarsa, onları üretmek işin çalıştırılan araçlar da az bulunur olacaktır). Endişelenmeyin, Keynes'in bir kuşak içinde kurmayı taahhüt ettiği bu Cennet Bahçesinde (neden bu kadar uzun sürecek?!), artık para için herhangi bir kullanım olmazdı. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Ancak fazlası gelmektedir. Çünkü, Keynes'in gördüğü gibi, cennete giden yolda bazı engeller vardır. Bir kere, altın standardı yolda durmaktadır çünkü kredi genişlemesini imkansız hale getirir (veya kredi genişlemesi altının dışarı akışına ve bunu takiben ekonomik daralmaya yol açacağından en azından zorlaştırır). Bu sebeple, Keynes bu kuruma karşı polemikleri tekrarladı.[^52] Dahası, kendi yaptığının açıklanan bir sorunu var: daha düşük faiz oranı, yatırımın aynı anda artması ve azalması. Ve bu mantıksal karmaşadan kurtulmak için Keynes bir komplo teorisiyle ortaya çıkar: Kıtlığı ortadan kaldırmak için faiz oranı sıfıra indirilirken, daha önce söylediğimiz gibi, faiz oranı ne kadar düşük olursa aynı zamanda likiditeye ayrılan ödül o kadar az olur. Başka bir ifadeyle, faiz oranı ne kadar düşük olursa, sermayedarların yatırım yapmasına yönelik teşvik o kadar düşük olacaktır çünkü karları buna uygun olarak azalacaktır. Bu yüzden, Cennet Bahçesini diriltmeye dönük tüm teşebbüsleri baltalamaya çalışacak ve bunlara karşı komplo kuracaklardır. diff --git a/tr/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_05.md b/tr/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_05.md index bb6f37506..36c58a36e 100644 --- a/tr/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_05.md +++ b/tr/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch07_05.md @@ -18,7 +18,7 @@ Baştan beri parasal dengesizlik sorunu varlığı merak edilmelidir (çözüm h Bireysel anlamda, artan bir para talebi bireylerin maksatlı eylemlerinin sonucudur; yani, insanlar kendi bireysel nakit değerlerini artırmaya niyetli. Bunu yapmak için, bir kişi alımlarını kısıtlamalı ve/veya satışlarını artırmalıdır. Her iki durumda da, bazı fiyatlar derhal düşer. Kişinin x, y veya z alımlarını kısıtlamasının bir sonucu olarak, x, y veya z para fiyatını derhal düşürür (aksi takdirde tam tersi olurdu) ve aynı şekilde, birinin satışını arttırarak a, b, veya c, fiyatları hemen düşecektir. Hiç kimse genel fiyat düzeyi veya paranın genel satın alma gücü konusunda endişelenmiyor. Bunun yerine, herkes belirli fiyatlarla ve belirli ögelerle ilgili olarak para satın alma gücünden endişe duyar (ve herkes, kendi ve farklı fiyat ve satın alma gücü dizilimi ile ilgilenir). In restricting his specific purchases and/or increasing his specific sales, each actor accomplishes exactly and immediately what he wants: certain prices that he deems too high are lowered, the purchasing power of a unit of money increases, the real value of his cash balance rises, and his demand for and supply of money is immediately brought back into equilibrium (and he wishes to hold neither more nor less money than he actually does).[^32] -Para talebinin artması ile gerekli olan prakseolojik yaklaşım olarak anlamsız genel fiyat düzeyinin ayarlanması, bir dizi ani ve maksatlı bireysel nakit dengesi ayarlamalarının toplanmasından başka bir şey değildir. Artan para talebi Selgin ve White savunucular gibi mütevelli medya yoluyla sağlanırsa, bu ayarlama işlemi kolaylaştırılamaz ve gecikecektir.[^33] Fiyat ayarlamalarının hızı, verilen para miktarıyla ilgili piyasa katılımcılarının beklentilerine bağlıdır. If it is reasonable to assume that fractional reserve banks will increase their fiduciary issues in response to an unanticipated increase in the demand for money, then the adjustment will take *more* time. Üretim, enflasyonun ek etkileri olmaksızın *daha erken* ayarlanır ve başlar.[^34] +Para talebinin artması ile gerekli olan prakseolojik yaklaşım olarak anlamsız genel fiyat düzeyinin ayarlanması, bir dizi ani ve maksatlı bireysel nakit dengesi ayarlamalarının toplanmasından başka bir şey değildir. Artan para talebi Selgin ve White savunucular gibi mütevelli medya yoluyla sağlanırsa, bu ayarlama işlemi kolaylaştırılamaz ve gecikecektir.[^33] Fiyat ayarlamalarının hızı, verilen para miktarıyla ilgili piyasa katılımcılarının beklentilerine bağlıdır. Parasal talebin beklenmedik bir artışı karşısında kesirli yedek bankaların, sübvansiyonel konularını artıracağını varsayıyorum makul ise, düzenlemeye *daha<0> fazla zaman ayıracaktır. Üretim, enflasyonun ek etkileri olmaksızın *daha erken* ayarlanır ve başlar.[^34]

Dahası, kısa vadeli parasal dengesizlik sorununun iddia edilen çözümü, talep kavramı (ve arz) ve para talebi, tasarruf ve özellikle yatırım arasındaki ilişki konusunda temel bir karışıklık ortaya koymaktadır. Birincisi, artan bir para talebi (televizyonlar, bira ya da simitlerde olduğu gibi), sadece daha fazla para kazanmak (veya televizyon, bira vb.) Için değil, *effective* talep etmektir. Yani, para talebi (başka herhangi bir şey için olduğu gibi) yalnızca, talep sahibi piyasaya arzını arttırmaya ve/veya başka bir talebin azaltılmasına istekli olması durumunda tatmin edilebilir. Aynı şekilde, tedarikçi (satıcı), eşzamanlı olarak başka bir şeyin arzını (veya rezervasyon talebini) düşürürse, para arzını artırabilmektedir. Yazarlar Say'ın kanunlarını gözden kaçırmışlardır: tüm mallar (mülkiyet) diğer mallar ile satın alınabilir, kimse başka bir şey vermeden bir şey talep edememekte ve kimse başka bir şeyden daha az talep ettiği veya sunmadığı sürece hiç kimseden daha fazlasını talep edememekte veya tedarik edememektedir. Ancak mütevelli bir notun verildiği ve talep edildiği durum bu *değildir*. Artan talep talebi, talep eden olmadan ve tedarikçi olmadan başka herhangi bir şeyden az tatminkar olur. Mütevelli medyanın yayınlanması ve satılması yoluyla, talepler barındırılır, efektif talepler değil. Mülk, diğer mülkleri karşılıklı olarak vermeksizin tahsis edilir (etkili bir şekilde talep edilir). Yani, —Bu Say'in kanunları ile idare edilen— bir pazar değişim değildir, ancak lazım olmayan bir ödeneğin hareketidir. Veya televizyon, bira ve simit üreticileri televizyon, bira ve simitlere ilave başlıklar ihraç edip satarak bu "art arda" artan talebi karşılayacak olsaydı, beklenmedik kısa vadeli televizyon, bira ya da simit kıtlığı sorununa etkili bir çözüm olurdu, ancak bu malların kendileri değil mi? diff --git a/tr/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/tr/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index a9398232a..98933ed6f 100644 --- a/tr/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/tr/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/tr/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/tr/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index 6afdf7438..00707efb1 100644 --- a/tr/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/tr/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: tr is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/tr/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/tr/Universally Preferable Behaviour/info.yml index c10768fc9..062684fb2 100644 --- a/tr/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/tr/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/tr/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md b/tr/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md index 06eb83398..2a84054e3 100644 --- a/tr/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md +++ b/tr/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md @@ -1,54 +1,54 @@ -## Önsöz +## Foreword -Bir çok peri masalında, muazzam gücü olan, çevredeki topraklara zulüm eden, bir ejderha yada bir basilisk yaşar. Köylüler bu canavarın önünde tir tir titrerler; canavarın cani dürtülerini azaltmak umuduyla, hayvanlarını kurban ederler, para ve kan ile öderler. +In many fairy tales, there lives a terrible beast of stupendous power, a dragon or a basilisk, which tyrannises the surrounding lands. The local villagers tremble before this monster; they sacrifice their animals, pay money and blood in the hopes of appeasing its murderous impulses. -Çoğu insan bu canavarın gölgesi altına saklanır, korkularını “ihtiyatlılık“ olarak adlandırır, ancak birkaç – sarhoş belki de cesaret ya da ahmaklıkla – savaşmaya karar verir. Yıllar, on yıllar umut dolu şampiyonların güçlerini, erdemlerini ve marifetlerini bu tirana karşı uydurmaya çalışmasıyla geçer. +Most people cower under the shadow of this beast, calling their fear “prudence,” but a few – drunk perhaps on courage or foolhardiness – decide to fight. Year after year, decade after decade, wave after wave of hopeful champions try to match their strength, virtue and cunning against this terrible tyrant. -Denerler – ve başarısız olurlar. +Try – and fail. -Canavar daima ölümsüzdür, bu yüzden köylüler onun tiranlığından kurtulacak zamanı hayal edemezler. Canavar hiç rasyonel değildir, ve ticaret yapma arzusu da yoktur, bu yüzden hiçbir görüşme mümkün değildir. +The beast is always immortal, so the villagers cannot hope for time to rid them of their despot. The beast is never rational, and has no desire to trade, and so no negotiations are possible. -Çaresiz köylülerin tek umudu bu canavarı yenebilecek bir adamın çıkmasıdır. +The desperate villagers’ only hope is for a man to appear who can defeat the beast. -Kaçınılmaz olarak, herkese tamamen uyumsuz gelen bir adam öne çıkar. O kararlı bir çocuk, bir ayakkabıcı oğlu, bir fırıncı çırağıdır – bazende başıboş serseri biridir. +Inevitably, a man steps forward who strikes everyone as utterly incongruous. He is a stable boy, a shoemaker’s son, a baker’s apprentice – or sometimes, just a vagabond. -Bu kitap böyle bir canavar üzerine benim kişisel saldırı hikayemdir. +This book is the story of my personal assault on just such a beast. -Bu “canavar“ inancını objektif, rasyonel, seküler ve bilimsel bir etik sistemle tanımlamak imkansızdır. Bu “canavar“ sadece pragmatik nedenlerden ötürü Ahlakın tanrıların ve hükümetlerin irrasyonel bataklıklarında kaybolması gerektiğini dayatan yanılsamadır, ancak sonsuza dek mantıksal gerekçelerden ve açık tanımlardan yoksundur. Bu “canavar“ erdemin, en büyük sevincimizin, en derin mutluluğumuzun, seküler yetişkinler tarafından bir kenara atılıp çıkartılmayı beklediği, politikacılar ve rahipler – ve aileler tarafından kullanılıp sömürüldüğü fantezidir. Bu "canavar", ailelerin tiradları olmadan, tanrıların zorbalığı olmadan, hükümetlerin silahları olmadan, rasyonel ve iyi olamayacağımızı söyleyen hurafedir. +This “beast” is the belief that it is impossible to define an objective, rational, secular and scientific ethical system. This “beast” is the illusion that morality must forever be lost in the irrational swamps of gods and governments, enforced for merely pragmatic reasons, but forever lacking logical justification and clear definition. This “beast” is the fantasy that virtue, our greatest joy, our deepest happiness, must be cast aside by secular grown-ups, and left in the dust to be pawed at, paraded and exploited by politicians and priests – and parents. This “beast” is the superstition that, without the tirades of parents, the bullying of gods or the guns of governments, we cannot be both rational and good. -Bu canavar Sokrates'ten Platona, Augustine'den Hume'a, Kant'dan Rand'a birçok büyük kahramanı dize getirdi. +This beast has brought down many great heroes, from Socrates to Plato to Augustine to Hume to Kant to Rand. -İnsanoğluna maliyeti çok büyüktür. +The cost to mankind has been enormous. -Rasyonel bir ahlak sistemi tanımlayamadığımızdan, çocuklarımıza dini korku hikayeleri dayatmak zorunda kaldık, yada kendilerine “devlet“ diyen ruhsuz denetçilerin küçük bir tekeline silahlar, hapishaneler ve ordular verdik +Since we have remained unable to define a rational system of universal morality, we have been forced to inflict religious horror stories on our children, or give guns, prisons and armies to a small monopoly of soulless controllers who call themselves “the state.” -"Etik" dediğimiz kavram öznel ve sadece *kültürel* olarak kaldığından, sosyal kuralları uygulamak için kaçınılmaz olarak zorbalığa, korkuya ve şiddete bağlı kaldık. Etikler bilimsel yöntemin rasyonel temelinden yoksun oldukları için, “ahlak“ kanlı mitolojilerin kabile savaşlarının içinde batmış durumda kaldı, her grup, insanların “erdem“e bağlılıklarını kontrol edebilmek için şiddetle kavga ediyorlardı +Since what we call “ethics” remains subjective and merely *cultural*, we inevitably end up relying on bullying, fear and violence to enforce social rules. Since ethics lack the rational basis of the scientific method, “morality” remains mired in a tribal war of bloody mythologies, each gang fighting tooth and nail for control over people’s allegiance to “virtue.” -Ahlak olmadan yaşayamayız, ancak ahlakı objektif olarak da tanımlayamayız – bu nedenle de gururlu iki yüzlülüğün boş hayatlarına, alaycılığın hakimiyetine yada göstermelik köleliğe ebediyen mahkum kalıyoruz. +We cannot live without morality, but we cannot define morality objectively – thus we remain eternally condemned to empty lives of pompous hypocrisy, cynical dominance or pious slavery. -Entelektüel açıdan, dünyada riskli ve sonucu ağır olabilecek bir şey yoktur. Nesnel ve rasyonel ahlaki kuralları tanımlama konusundaki başarısızlığımız, dinler ve devletler arasındaki savaşta milyonlarca insan hayatına mal olmuştur. +Intellectually, there are no higher stakes in the world. Our failure to define objective and rational moral rules has cost hundreds of millions of human lives, in the wars of religions and states. -Bir çok yönden, riskler daha da yükseliyor. +In many ways, the stakes are getting even higher. -İnternet'in artan bilgi akışı, Yeni neslin ''erdem'' denilen şeyin onların iki yüzlü büyüklerinin kendilerine hizmet eden peri masallarından ne fazla – ne de az – olduğu şüphelerini arttırdı. Otoriteler tarafından söylenilen göstermelik yalanlar – ve onlara tapanların suç ortaklığı – şuan her zamankinden daha açıktır. +The increased information flow of the Internet has raised the suspicions of a new generation that what is called “virtue” is nothing more – or less – than the self-serving fairy tales of their hypocritical elders. The pious lies told by those in authority – and the complicity of those who worship them – are clearer now than ever before. -“Gerçek“ manipülasyon olarak,“erdem“ kontrol olarak; “sadakat“ da kölelik olarak maruz kaldı, ve “ahlak“ olarak adlandırılan şey ise, zayıf ve korkak insanları kendilerini köleleştirmek için tasarlanmış anlamsız bir kukla gösterisi olarak ortaya çıkmıştır. +“Truth” has been exposed as manipulation; “virtue” as control; “loyalty” as slavery, and what is called “morality” has been revealed as a ridiculous puppet show designed to trick weak and fearful people into enslaving themselves. -Bu farkındalık, tıpkı on dokuzuncu yüzyılda Almanya'da olduğu gibi, yeni nesil nihilistlerini de meydana getirmiştir. Bu aşırı rölativistler, kesinliğin herhangi bir formunu iddia edenler için en acı saldırılarını ayırırlar. Bu post modern nesil, müşterek geçmişlerinin kültürel bağnazlıklarını aştı, fakat şimdi de *tüm* gerçeğe önyargılı bir iddia olarak bakıyor. Alaycı ''bilgelik' ile korkutulmuş masum çocuklar gibi, tüm iletişimi reklam olarak, tüm iddiaları propaganda olarak, tüm ahlaki tavsiyeleri ikiyüzlü hırsızlık olarak görürler. +This realisation has given birth to a new generation of nihilists, just as it did in nineteenth century Germany. These extreme relativists reserve their most vitriolic attacks for anyone who claims any form of certainty. This post-modern generation has outgrown the cultural bigotries of their collective histories, but now view *all* truth as mere prejudicial assertion. Like wide-eyed children who have been scarred into cynical “wisdom,” they view all communication as advertising, all claims as propaganda, and all moral exhortations as hypocritical thievery. -Ahlaki önerileri değerlendirmek için tutarlı, objektif ve rasyonel bir çerçeve üzerinden anlaşmaya varmadığımız için, “ahlak“ mistisizme bağlı kalıyor, ve şiddetin sonucu kaçınılmaz oluyor. Tıpkı Aydınlanma öncesinde olduğu gibi, dini mezhepler aristokrasinin kılıçlarını kontrol etmek için sonsuza dek savaşmıştı, şimdi de ahlaki mitolojilerin devletin kontrolü için olan savaşlarını, ve onun tüm baskı mekanizmasını karşılaştırın. +Since we have no agreement on a cohesive, objective and rational framework for evaluating moral propositions, “morality” remains mired in mysticism, and its inevitable corollary of violence. Just as, prior to the Enlightenment, religious sects warred endlessly for control over the blades of the aristocracy, so now do competing moral mythologies war for control over the state, and all its machinery of coercion. -Böylece ahlak, tıpkı ortaçağ 'astronomisi' nin modern astronomiye yaptığı gibi modern bilime, hikaye anlatımıyla zorlanarak, tehditler, zorlama ve istismar yoluyla – gerçeğe yönelik herhangi bir gerçek ilerlemeyi hapseden, sanal bir mitoloji alanı olarak kalıyor. +Thus morality remains, relative to modern science, just as medieval “astronomy” did to modern astronomy – a realm of imaginary mythology, enforced through storytelling, threats, compulsion and exploitation – which actively bars any real progress towards the truth. -Rölativistik etiklerin bu ''canavarı'' üzerimize geliyor, üzerimizden besleniyor, vergilendirmeyi, hapis, sansür ve savaşları haklı çıkartıyor. Devlet okullarında ve Pazar günlerinin kilise sıralarından gençleri köleleştirir; yoksulları refahın tatlı Gulaglarında kapana kıstırır; doğmamış olanları bile ulusal borçların dipsiz kuyularında köleleştirir. +This “beast” of relativistic ethics looms above us, preying on us, justifying taxation, imprisonment, censorship and wars. It enslaves the young in state schools and Sunday pews; it ensnares the poor in the soft gulags of welfare; it enslaves even the unborn in the bottomless wells of national debts. -Önceki kitabım ''Gerçek Üzerine: Yanılsama Tiranlığı'' nda yazdığım gibi, kanıtlanmamış etik teorilerinin merkezinde olan en temel yalan şudur ki, bu tür teoriler gerçekte yalnızca kültürel bağnazlıktan ibaret olsa da, çocuklara her zaman objektif ve inkar edilemez gerçekler olarak sunulmasıdır. Bilim insanlarının bir hükümete yada bir Vatikan'a ihtiyaç duymamasının sebebi; bilim insanlarının anlaşmazlıkları çözmek için objektif bir metodolojiye sahip olmalarıdır: bilimsel yöntem. Dilin evrimini yönlendirmek için merkezi bir otoriteye ihtiyaç duymamasının sebebi, biçim ve yarar için birikmiş bireysel tercihlerin ''serbest piyasasına'' dayandığı içindir. +As I wrote in my previous book, “On Truth: The Tyranny of Illusion,” the most fundamental lie at the centre of unproven ethical theories is that such theories are always presented to children as objective and incontrovertible facts, when in truth they are mere cultural bigotries. The reason that scientists do not need a government or a Vatican is that scientists have an objective methodology for resolving disputes: the scientific method. The reason that language does not need a central authority to guide its evolution is that it relies on the “free market” of accumulated individual preferences for style and utility. -Modern ahlakın - ve tarih boyunca ahlakın - her zaman önce çocukların zorbalığına ve daha sonra yetişkinlerin tehdidine dayanması gerektiği nedeni, bunun erdemli bir gerçek olarak maskelenen manipülatif bir yalan olmasıdır. +The reason that modern morality – and morality throughout history – has always had to rely first on the bullying of children, and then on the threatening of adults, is that it is a manipulative lie masquerading as a virtuous truth. -Gerçek şudur ki ahlaka ihtiyacımız vardır; yalan ise tanrıların ya da hükümetlerin rasyonal bir biçimde bunu tanımlayabileceği ya da adilce uygulayabileceğidir. +The truth is that we need morality; the lie is that gods or governments can rationally define or justly enforce it. -Bu kitaptaki amacım, objektif, tutarlı, açık, rasyonel, deneysel, – ve *gerçek* olan ahlak teorilerini geçerli yapmak için bir metodoloji tanımlamaktır. +My goal in this book is to define a methodology for validating moral theories that is objective, consistent, clear, rational, empirical – and *true*. Tamamen farkındayım ki, şu anda şüpheciliğinizin yükseldiğini hissetmeniz muhtemel. -Delilerin dünyası- olan internetdeki bir adamın bir şekilde çağların felsefi problemini çözdüğü olasılığının yüksek olmadığının - aslında, buradan bile neredeyse ayırt edilemeyecek kadar sıfıra yakın olduğunun tamamen farkındayım. diff --git a/tr/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md b/tr/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md index 99e12e7b3..8f6959f04 100644 --- a/tr/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md +++ b/tr/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md @@ -1,38 +1,38 @@ -## Giriş +## Introduction -Nesiller boyunca insanoğlu egoist ve kişisellikle birlikte cahilce yaşamıştır: dünya düzdü, yıldızlar, ay ve güneş kendi etrafında dönüyordu, ataları ona ölüm perdesinin ardından sesleniyordu ve şimşek tanrıların gazabıydı. +For countless generations, mankind lived in a kind of egocentric womb of self-imposed ignorance: the world was flat, the sun, moon and stars revolved around him, ancestors beckoned to him from beyond the mists of death, and thunder was the anger of the gods. -Bu narsistlik rahminden subjektif çıkarım bin yılın işçiliğini istiyordu - ve milyonların hayatına mal olacaktı. Bakış açımızı tamir edecek olan efor *perceptual experience*, *conceptual logic* korkutucu, yorucu, kafa karıştırıcı ve oldukça tehlikelidir. Dünyanın aslında *felt like* gibi olmadığını anlamak ya da *seemed like*, - kalanlar - aklımızın en büyük sınavıdır. Ortaya çıktı ki gerçek *döğru* zihnin gözlerindeymiş etinde değil. +Burrowing out from this narcissistic womb of subjective interpretation required the labour of millennia – and cost the lives of millions. The effort required to wrench our perspective from *perceptual experience* to *conceptual logic* was terrifying, exhilarating, highly disorienting and extremely dangerous. Understanding that the world was not what it *felt like*, or *seemed like*, was – and remains – the greatest feat of our intelligence. The *truth* of reality turned out to be in the eyes of the mind, not of the flesh. -Dünya düz gibi görünüyor; ama değil. Güneş ve ay aynı büyüklükte görünüyor; ama değiller. Yıldızlar dünyanın etrafında hareket ediyor gibi görünüyor; ama etmiyorlar. Gerçeği öğrenmek için dünyayı kendi duyularımızın dışında görmeliyiz - bu duyularımızı reddetmemiz anlamına gelmiyor, ama duyularımızla tam *gerçek* bir kanıt bulmak demek, dünya düzdür, neden önemlidir, enerji ve fizik kuralları geçerlidir demek değildir. Elimizden bir taşı bıraktığımızda, düşer - bu duyuların *gerçek* kanıtıdır, Dünyanın sabit ve oynamaz olamayacağının. Dünyanın hareketsiz olduğu yanlış bir önergedir bu bizim duyularımıza ters düştüğünün kanıtıdır, aslında her şey sonunda düşer. Her şey düşerse, dünya sabit ve hareketsiz olamaz. +The world looks flat; it is not. The sun and the moon look the same size; they are not. The stars seem to move around the earth; they do not. Learning the truth requires that we see the world from outside our senses – this does not mean a rejection of our senses, but an airtight compliance with the *real* evidence of the senses, which is not that the world is flat, but that matter, energy and physical laws are consistent. When we let go of a rock in our hand, it falls – this is the *real* evidence of the senses, not that the Earth is fixed and immovable. The idea that the world is immobile is an incorrect assumption that contradicts the direct evidence of our senses, which is that everything falls. If everything falls, the world cannot be fixed and immovable. -Bunlar her gün gördüğümüz gerçeklerdir: taş düşer, duman yükselir, ateş sıcaktır ve dünya ve ay döner. Eğer bu ''küçük gerçeklere'' körü körüne bağlı olsak, büyük fizik doğruları için yanıp tutuşabiliriz, ki bunlar bize mükemmel bir bilgi ve güç sağlar. +These are the little truths of the everyday; that rocks fall, smoke rises, fire is hot and the sun and the moon are both round. If we remain steadfastly and rigorously committed to these “little truths,” we can in time derive the great truths of physics, which provide us such awesome knowledge and power. -Küçük gerçekler ve büyük gerçekler arasındakiler bizi kör eden ilizyonlardır - ikiside fizik ve ethikde. +In between the little truths and the great truths, however, are the illusions that blind us – both in physics and in ethics. -Fizikte, büyük doğrular kücük doğruları yalanlayamaz. Hiçbir "alansız alan teorisi" bizim duyularımızla duşen bir taşı ya da yükselen alevi algılamamızı doğrulayamaz. En büyük matematik teori uygulanırken, ödeme sayacında yanlış değişikliği döndürüldüğünde zaman geçerli olamamaktadır. +In physics, the great truths cannot contradict the little truths. No “unified field theory” can validly contradict our direct sense-experience of a falling rock or a rising flame. The greatest mathematical theory cannot be valid if applying it returns incorrect change at the checkout counter. -Tarihe göre, nasılsa, bizim küçük doğrularımız ve büyük doğrularımız arasında ''null zone'' diye tabir ettiğimiz bir yer vardır +Historically, however, in between our own little truths and the great truths lies what I will call the “null zone.” -### ''Hükümsüz Kuşak'' +### The "Null Zone" -Biz çocuklarımıza birbirlerine yumruk atmamalarını söylüyoruz, ve şiddetin yanlış olduğuna genel ahlak kuralıymışcasına inanıyoruz. Küçük doğru: *yumruk atmadır*. Büyük doğru ise: *şiddet yanlıştır*. +We tell our children not to punch each other, and we believe that violence is wrong in the abstract, as a general moral rule. The “little truth” is: *don’t punch*. The “great truth” is: *violence is wrong*. -Bununla beraber, kafamızda var olan ''Tanrı'' fotoğrafı tamamen bir ahlaktan başka bir şey değil. Malesef, varlığımız sürekli ve geniş kapsamda "şiddet yalnıştır" görüşünü taciz eder ve dünyayı boğar, ruhları cehennem gazabına mahkum eder; onlarda farkındadır ki "kararlarının" önbilgisine sahiptirler, tecavüz, hırsızlık, cinayet, saldırı ve diğer davranışları onların benliğini kötülüğe teslim edecektir. +However, there exists in our minds an imaginary entity called “God,” and this entity is considered perfectly moral. Unfortunately, this entity continually and grossly violates the edict that “violence is wrong” by drowning the world, consigning souls to hell despite a perfect foreknowledge of their “decisions,” sanctioning rape, murder, theft, assault and other actions that we would condemn as utterly evil in any individual. -Bu şekilde küçük doğrularımız var(*yumruk atma*) ve büyük doğrularımız var(*şiddet yanlıştır*) ama bunların ortasında birde ''null zone'' var*küçük doğrularımızın ve büyük doğrularımızın tamamen karşısında kabul edilen tamamıyla doğru*. +Thus we have the little truth (*don’t punch*) and the great truth (*violence is wrong*) but in the middle, we have this “null zone” *where the complete opposite of both our little truths and our great truths is considered perfectly true*. -Tarihsel olarak, fizikte aynı uyumsuzluğu görebiliriz. Tecrübelerimzde mükemmel yuvarlak yoktur, Tanrıya olan inanç sayesinde bütün dünyevi hareket "mükemmel yuvarlak" olmalıdır - Astronominin yüzyıllar boyunca ilerlemesini engellemiştir. Benzer olarak, adam kafasını çevirirse, bütün dünyanın kendi etrafında döndüğüne inanmaz - ve mutlulukla kendi "küçğk doğrusu" olmadığını görür, *great truth* evrensel gerçekliği kabul eder. Şimdiye kadar olan insan tarihinde, tüm gezegenlerin ve yıldızların dünya etrafında toplandığına inanıldı, ama asıl dünya diğer gezegenler ve yıldızlar etrafında rotalandı. Burda bir daha ''null zone'' u direkt duyu tecrübelerinin ve uluslararası öğretilerin arasında görebiliyoruz, yani tamamen karşı öğretiler tamamıyla gerçek olarak sayılıyor. +Historically, we can see the same inconsistency in physics. There are no perfect circles in our direct experience, but because of a belief in God, all planetary motion had to be a “perfect circle” – a premise that retarded astronomy for centuries. Similarly, if a man turns his head, he does not reasonably believe that the entire world rotates around him – and he would happily put this forward as not just his own “little truth,” but as a *great truth*, or universal principle. Yet for most of human history, it was believed that the stars and planets rotated around the Earth, rather than that the Earth rotated. Here again we can see the “null zone” between direct sense experience and universal principle, wherein entirely opposite principles are considered to be perfectly valid. -Aklı başında kimse tanrıyı direk olarak deneyimleyemez. Normal yaşantısında, tamamen kabul ettiği*ikna olmadığı şeye inanmıyor*. Hiçbir aklı başı yerinde olan insan attığı her adımda tereddüte düşmez, görünmez bir duvardan korkmak yolunu tıkayabilir. Bilimin en büyük ayrılması yaklaşımıdır. +No sane man experiences God directly. In his daily life, he fully accepts that *that which cannot be perceived does not exist*. No reasonable man flinches every time he takes a step, fearing an invisible wall that might be barring his way. The greatest abstractions of science support his approach. -Karşısında dinin "sıfır noktası", *exact opposite* iki tarafın küçük doğrularını ve mutlak doğrunun herkes tarafından kabul edildiği görülür. Şahsen, insan genellikle *ikna edilemezse inanmaz*, - akılcı yaklaşırsak, bilim bunun böyle olmadığını defalarca kanıtlamıştır. Ama, ilahiyattaki "sıfır noktası" bu çıkarımın tam tersinin doğruluğunu kabul eder - * aksiyomunda öngörülemez ve **must** için * var olmalıdır. +Conversely, in the “null zone” of religion, the *exact opposite* of both the little truths and the great truths is believed to be true. Personally, a man believes that *that which cannot be perceived does not exist* – intellectually, science has proven this repeatedly. However, in the “null zone” of theology, the exact opposite proposition holds true – the axiom there is *that which cannot be perceived **must** exist*. -Askerinin erdemlerine olan inancımız "sıfır noktasında" yatar. "Bir adam başka birini öldürmek için para alıyorsa ona "kiralık silah" deriz" ve kiralık katil olarak betimelriz. Eğer bu adam kurdelalı yeşil kostüm giyerse * ve aynı hareketi * tekrarlarsa, biz onu kahraman olarak adlandırır ve ödüllendiririz. Küçük doğrı (*öldürmemeliyim*) büyük gerçekle (*cinayet yanlıştır*) tamamen örtüşür - ama bunların ortasındaki ''null zone'' da cinayet büyülü bir şekilde ''erdemli'' olur +Our belief in the virtue of the military also lies in this “null zone.” If a private man is paid to murder another man, we call him a “gun for hire,” and condemn him as a hit man. If, however, this man puts on a green costume with certain ribbons *and commits the same act*, we hail him as a hero and reward him with a pension. The little truth (*I should not murder*) is perfectly consistent with the great truth (*murder is wrong*) – yet in the middle there lies a “null zone,” where murder magically becomes “virtuous.” -Eğer bu ''null zone'' gerçekse, hiç bir mantıklı açıklama getirilemez. Eğer önerge doğru ise - önergenin tam tersi de doğrudur - işte o zaman mantıklı açıklama yapmak imkansızlaşıyor. Mantıklı bilimin gelişmesi "sıfır noktası" için doğrusal bir saldırı olmuştur, ve hedefe sürekli olarak akın eden bu çılgın küçük cepçiler görüşe bağlıdır. +If this “null zone” is valid, then no logical proposition can ever hold. If a proposition is true – and the exact opposite of that proposition is also true – then logical reasoning becomes impossible. The growth of rational science has been the steady attack upon this “null zone,” and the incursion of objective consistency into these mad little pockets of subjective whim. -Eski haritalarda, haritacılar keşiflerini bitirmeden önce, toprakların çizimi boş kağıtlara yapılırdı. Bilginin gelişimi önce bilinmeyen şeyin tanımlanmasını ve ardından bilinen ilkelerin bilinmeyen alanlara yayılmasını gerektirir. +In old maps, before cartographers had finished their explorations, the drawings of known lands would fade into blank paper. The growth of knowledge requires first a delineation of what is not known, and then an expansion of known principles into the unknown areas. Aynısı ahlak dünyasında doğrudur. diff --git a/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md b/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md index f8cbba952..2dedffefb 100644 --- a/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md +++ b/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md @@ -1,6 +1,6 @@ ## دیباچہ کے دوسرے ایڈیشن کی طرف -* نجی ملکیت کے اقتصادیات اور اخلاقیات <0> کا پھلے ایڈیشن ۱۹۹٣ مين چھپا، کچھ سالوں تک چھپائی سے باہر رہا. کچھ وقت تک اور بہت سارے اطراف سے ایک نیا ایڈیشن تیار کرنے کے لیے مجھے زور دیا جا رہا تھا، اور Llewellyn Rockwell نے Ludwig von Mises انسٹیٹیوٹ کو اس کے ناشر کے طور پر اپنی خدمات کرپا پیش کی.

+نجی ملکیت کے اقتصادیات اور اخلاقیات * کا پھلے ایڈیشن ۱۹۹٣ مين چھپا، کچھ سالوں تک چھپائی سے باہر رہا. کچھ وقت تک اور بہت سارے اطراف سے ایک نیا ایڈیشن تیار کرنے کے لیے مجھے زور دیا جا رہا تھا، اور Llewellyn Rockwell نے Ludwig von Mises انسٹیٹیوٹ کو اس کے ناشر کے طور پر اپنی خدمات کرپا پیش کی.

*معاشیات اور اخلاقیات کی نجی جائیداد کا شریح *میرے استاد اور میرے رہبر Murray N. Rothbard, جن کے ساتھ میں زندگی کے آخری دس سال سے جڈا رہا ان کو دیا گیا، جنہوں نے پہلے انسٹیٹیوٹ براکلن پالیٹیکنیک نیو یارک میں آیے ایک دورے پر آیے ہوئے سکالر کے طور پر اور1986کے بعد University of Nevada, Las Vegas. میں ایک ساتھی کے طور پر. سال 2005 دوتھبارڈ کے موت کی دسویں سالگرہ کی نشاندہی کرتا ہے. لہذا یہ وقت Murray کو اس دوسری ایڈیشن سے پھر سے اسکے سات خراج عقیدت دینے کا سب سے بہترین وقت نظر آیا. diff --git a/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md b/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md index 7233b4f73..d39c576d2 100644 --- a/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md +++ b/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md @@ -8,7 +8,7 @@ بظاہر اس ناخوشگوار ماحول سے نکلے کے لیے ایک ہی راستہ ہے وہ یہ ہے نتیجہ: اس بات پر بحث کرنا کہ کچھ خصوصی وجوہات کی بنا پر کچھ خصوصی اجناس جن پر اوپر دیے گئے اقتصادی وجوہات لاگو نہیں ہوتے. یہ ہے کہ نام نہاد عوامی اشیاء قانون ثابت کرنے کے لئے اصول مقصد ثابت کرنے والے پرعزم ہیں ۔ [^3] بہر حال، میں حقیقت میں اس قسم کی کوئی خاص سامان یا خاص وجوہات موجود نہیں ہے اور خاص طور پر سلامتی کی پیداوار کسی دوسرے کی پیداوار کی اچھی خدمت، چاہے وہ مکاناتہو، پنیر یا انشورنس نہ ہو کہ کوئی فرق سے مسئلہ لاحق نہیں کہ کا مظاہرہ کرے گی ۔. اس کے بہت سے پیروکاروں ہونے کے باوجود،تمام عوامی اجناس کا قیاص ناکارہ ہے، آرضی وجوہات، اندرونی تضاد کی چھان بین کرنا، اور مقبول تعصب اور فرضی عقائد پر ،لیکن جن کا کوئی بھی سائینسی جواز نہیں. [^4] -کیا، پھر، سماجی اقتصادیات کاروں نے Molinari’s conclusion look like? سے بھاگ جانے کا ایک راستہ اختیار کیا ہے? Molinari کے دور سے اس بات کا جواب ہاں میں دینا کہ آیاں ایسے اجناس موجود ہے جن پر اقتصادیات کے مختلف اصول لاگو ہوتے ہیں کافی عام ہوا ہے. سچ یہ ہے کہ، ایسی کسی ہم اثر اقتصادی کتاب کو ڈھونڈنا نا ممکن ہے جس میں نجی اجناس کی فرق پر زور نا دیا گیا ھو، جس کے لیے عام طور پر یہ تردید ہوتی ہے اور یہ بھی اعتراف کیا جاتا ہے کہ اس کا مقصد اجناس کی پیداوار سے ہے کچھ اجناس اور خدمات ( بشمول سلامتی) کو خصوصی سمجھا جاتا ہے کیونکہ ان کی لطف اندوزی کو ان لوگوں تک محدود نہیں کیا جا سکتا جنہونے دراصل پیداوار میں مالی معاونت فراہم کی ہو. اس کے برعکس جو لوگ جو ان کی مالی امداد میں شرکت نہیں بھی کرتے وہ بھی اپنے لیے فائدہ نکالتے ہیں. ایسی اجناس کو عوامی اجناس یا خدمات کہا جاتا ہے ( جو کہ نجی اجناس اور خدمات سے متضاد ہیں، جن کا براہ راست فائدہ ان کے ہے جو دراصل ان کے لیے ادائیگی کرتے ہیں). عوامی اجناس کے اس خصوصی صفت کی وجہ سے، یہ دلیل دی جاتی ہے، بازار ان کو نہیں بنا سکتا، یا کم از کم کافی مقدار یا معیار میں؛ لہذا ہرجانہ کی حد مقرر کرنا ضروری ہے. [^6] +کیا، پھر، سماجی اقتصادیات کاروں نے Molinari’s conclusion look like? سے بھاگ جانے کا ایک راستہ اختیار کیا ہے? Molinari کے دور سے اس بات کا جواب ہاں میں دینا کہ آیاں ایسے اجناس موجود ہے جن پر اقتصادیات کے مختلف اصول لاگو ہوتے ہیں کافی عام ہوا ہے. سچ یہ ہے کہ، ایسی کسی ہم اثر اقتصادی کتاب کو ڈھونڈنا نا ممکن ہے جس میں نجی اجناس کی فرق پر زور نا دیا گیا ھو، جس کے لیے عام طور پر یہ تردید ہوتی ہے اور یہ بھی اعتراف کیا جاتا ہے کہ اس کا مقصد اجناس کی پیداوار سے ہے[^5] کچھ اجناس اور خدمات ( بشمول سلامتی) کو خصوصی سمجھا جاتا ہے کیونکہ ان کی لطف اندوزی کو ان لوگوں تک محدود نہیں کیا جا سکتا جنہونے دراصل پیداوار میں مالی معاونت فراہم کی ہو. اس کے برعکس جو لوگ جو ان کی مالی امداد میں شرکت نہیں بھی کرتے وہ بھی اپنے لیے فائدہ نکالتے ہیں. ایسی اجناس کو عوامی اجناس یا خدمات کہا جاتا ہے ( جو کہ نجی اجناس اور خدمات سے متضاد ہیں، جن کا براہ راست فائدہ ان کے ہے جو دراصل ان کے لیے ادائیگی کرتے ہیں). عوامی اجناس کے اس خصوصی صفت کی وجہ سے، یہ دلیل دی جاتی ہے، بازار ان کو نہیں بنا سکتا، یا کم از کم کافی مقدار یا معیار میں؛ لہذا ہرجانہ کی حد مقرر کرنا ضروری ہے. [^6] مبینہ طور پر عوامی مصنوعات کی مختلف مصنفین کی طرف سے دی گئی مثالیں وسیع پیمانے پر مختلف ہوتی ہیں ۔. مصنفین اکثر ایک ہی قسم کے اجناس یا خدمات کو مختلف طریقوں سے درجہ بندی کرتے ہیں جو تقریباً کسی بھی خصوصی جنس کو ایسے نہیں چھوڈ تے جس میں مخالفت نہ ہو جو صاف طور پر باطل کے کردار کو پیش خیمہ کرتا ہے ۔ [^7] بہر حال، کچھ ایسی مثالیں جن کو عوامی اجناس کے لیے خصوصی اہمیت حاصل ہے وہ یہ ہے کہ وہ آگ بجھانے والا دستہ جو پڈوسی کے گھر کو آگ پکڑنے سے بچاتا ہے، لہذا اپنے آگ بجانے والے دستے سے فائدہ پہنچاتا ہے، اس کے برعکس کہ اس نے کوئی مالی معاونت نہیں بھی کی ہو؛ یا وہ پولیس جو میرے نجی املاک کو چوروں سے بچاتا ہے، اگرچہ اس نے ان کے لیے کوئی مالی معاونت فراہم نہیں کی ہو، یا روشن گھر، جو ایک مثال ہے خصوصاً ماہر اقتصادیات کے لیے،[^8] t جو ایک سمندری جہاز کو اسکا راستہ بتاتا ہے جبکہ سمندری جہاز کے مالکان نے اس کی تعمیر کے لیے ایک بھی پیسہ خرچ نہیں کیا ہے. @@ -17,7 +17,7 @@ جیسا کہ یہ مثالیں اشارہ کرتی ہے کہ نجی طور سے پیدا کی گئی چیزوں میں عوامی صفات موجود ہے، عوامی اجناس کے مضمون کے ساتھ کوئی سنجیدہ طور پر غلط ہو رہا ہے عوامی چیزیں نجی طور پر پیدا نہیں کی جا سکتی، لیکن اس کے بدلے سرکاری عمل دخل کی ضرورت ہے. واضح طور پر وہ بازار کی طرف سے فراہم کیے جا سکتے ہیں. مزید از آں، تاریخی ثبوتوں سے پتہ چلتا ہے کہ تمام نام نہاد عوامی اشیاء جو آج کے دور میں سرکار کی طرف سے فراہم کی جاتی ہے ایک زمانے میں نجی تاجروں سے فراہم ہوتی تھی آج کے دور میں بھی کچھ ممالک میں اسی طرح فراہم کیے جاتے ہیں. مثال کے طور پر، ڈاک کی خدمات ایک بار تقریباً ہر جگہ نجی تھی؛ سڈکوں کی نجی طور پر مالی امداد کی جاتی تھی اور کبھی کبھار آج بھی ایسا ہوتا ہے. سب کا چہیتا لائیٹ ہاوس بھی دراصل نجی دولت سے بنایا گیا ہے;9

- اس کےےعلاوہ، دوسری مشکلات تب ابھرتی ہیں جب عوامی اور نجی اجناس کا فرق اس بات کے لیے ہوتا ہے کہ ہمیں بازار کو کب اور کیسے چھوڑنا چاہیے. مثال کے طور پر، اگر نام نہاد عوامی مصنوعات کی پیداوار مثبت نہیں ہو لیکن دوسرے لوگوں کے لئے منفی اثرات مرتّب ہو، یا تو نتائج کچھ کے لئے مثبت اور منفی دوسروں کے لیے? تو کیا جس کا گھر تھا محفوظ جلانے سے میری آگ بریگیڈ کی طرف سے پڑوسی کی خواہش تھی کہ تھے (شاید انہوں نے اوورانسقرید تھا کیونکہ) جو یہ؛ نذر آتش کر دیا تھا گلاب میرے پڑوسیوں سے نفرت یا میرے ساتھی مسافروں میرے deodorant کی خوشبو ذائیقہ تلاش کریں? اس کے علاوہ، ٹیکنالوجی میں تبدیلی ایک جنس کے صفات میں تبدیلی لا سکتا ہے. مثال کے طور پر، کیبل ٹی وی کی ترقی کے ساتھ ایک اچھا ہے جو اس سے پہلے (بظاہر) عوامی نجی بن چکا ہو. اور جائیداد کے قانون میں تبدیلی _دولت کا تصرف _عوامی اور نجی صفات کے کی تبدیلی میں موثر سابت ہو سکتا ہے. مثال کے طور پر، لائیٹ ہاوس،صرف تب تک ایک عوامی جنس ہے کیونکہ سمندر سرکاری دولت ہے نہ کہ کسی کی نجی دولت. مگر یہ ایک خالصتاً سرمایہ دارانہ سوشل آرڈر میں ہو جائے گا جیسا کہ یہ نجی املاک کے طور پر، سمندر کے ٹکڑوں کے حصول کے لیے مباح ہوتو صرف ایک محدود علاقے پر، اپنی چمک کے طور پر تو یہ واضح طور پر نونپائرس سے استفادہ سے خارج کرنے کے لئے ممکن ہوگا اس خدمات ۔. + اس کےےعلاوہ، دوسری مشکلات تب ابھرتی ہیں جب عوامی اور نجی اجناس کا فرق اس بات کے لیے ہوتا ہے کہ ہمیں بازار کو کب اور کیسے چھوڑنا چاہیے. مثال کے طور پر، اگر نام نہاد عوامی مصنوعات کی پیداوار مثبت نہیں ہو لیکن دوسرے لوگوں کے لئے منفی اثرات مرتّب ہو، یا تو نتائج کچھ کے لئے مثبت اور منفی دوسروں کے لیے? تو کیا جس کا گھر تھا محفوظ جلانے سے میری آگ بریگیڈ کی طرف سے پڑوسی کی خواہش تھی کہ تھے (شاید انہوں نے اوورانسقرید تھا کیونکہ) جو یہ؛ نذر آتش کر دیا تھا گلاب میرے پڑوسیوں سے نفرت یا میرے ساتھی مسافروں میرے deodorant کی خوشبو ذائیقہ تلاش کریں? اس کے علاوہ، ٹیکنالوجی میں تبدیلی ایک جنس کے صفات میں تبدیلی لا سکتا ہے. مثال کے طور پر، کیبل ٹی وی کی ترقی کے ساتھ ایک اچھا ہے جو اس سے پہلے (بظاہر) عوامی نجی بن چکا ہو. اور جائیداد کے قانون میں تبدیلی _دولت کا تصرف _عوامی اور نجی صفات کے کی تبدیلی میں موثر سابت ہو سکتا ہے. مثال کے طور پر، لائیٹ ہاوس،صرف تب تک ایک عوامی جنس ہے کیونکہ سمندر سرکاری دولت ہے نہ کہ کسی کی نجی( دولت. مگر یہ ایک خالصتاً سرمایہ دارانہ سوشل آرڈر میں ہو جائے گا جیسا کہ یہ نجی املاک کے طور پر، سمندر کے ٹکڑوں کے حصول کے لیے مباح ہوتو صرف ایک محدود علاقے پر، اپنی چمک کے طور پر تو یہ واضح طور پر نونپائرس سے استفادہ سے خارج کرنے کے لئے ممکن ہوگا اس خدمات ۔.

@@ -29,7 +29,7 @@

- ایک بات کے لیے، ایک نتیجہ تک پہنچنے کے لئے سرکار کو عوامی اجناس پیدا کرنی ہے بصورت دیگر وہ چیزیں تیار نہیں کی جا سکتی، ایک انسان کو اس بحث کو ختم کرنے کے لیے اصولوں کی چوری کرنی ہوگی. بصورت دیگر،اس اظہار بیان سے ان کے کچھ خصوصی صفات کی بنا پر، کچھ موثر اجناس نہیں بنایے جا سکتے، ایک انسان کبھی اس نتیجے پر نہیں پہنچ سکتا کہ کہ ان اجناس کو بنانا چاہیے. ایک قاعدے کے ساتھ ان کا نتیجہ واجب ٹھہرانا، عوامی اجناس کے اصول مقرر کرنے والوں ے صاف طور پر اقتصادیات کی بندشوں کو مثبت چھوڈا ہے. wertfrei science. اس کے بجائے وہ اخلاقیات یا اخلاقیات کے دائرے میں منتقل ہو گئے ہیں، اس لیے ایک فرد اس بات کی امید رکھے گا کہ قیاص آراں اس کو صحیح ٹھہرانے کے لیے اور ایک موزوں نتیجے تک پہنچانے کے لیے ایک مخصوص نظم و ضبط سے کام لیں گے. لیکن اس بات پر شاید ہی زور دیا جا سکتا ہے کہ عوامی اجناس کے ادبی علوم کا قیاص کا زرا سا حصہ جو اخلاقیات کی بنیادی قیاص میں موجود ہو. لہذا اس بات کو بیان کرنا ضروری ہے کہ عوامی اجناس کا قیاص کرنے والے اپنے وقار کا غلط استعمال کر رہے ہیں. شاید، انہوں نے حادثاتی طور پر کچھ صحیح کیا ہے، بغیر کسی وسیع اخلاقیات کے قیاص کی حمایت کے? یہ واضح ہوجاتا ہے کہ تب تک کچھ بھی سچ نہیں ہوسکتا جب تک کہ اس حتمی نتیجے تک پہنچے کے لیے ایک نظم واضح کیا جائے کہ سرکار کو عوامی اجناس کی فراہمی کے لئے مالی معاونت کرنا ہوگی. اوپری نتیجے پر پہنچے کے لئے جو ضبط درکار ہے وہ یہ ہے کہ: جاب کوئی فرد یہ کہیں کہ کسی چیز کو بنانا چاہیے کیونکہ اس چیز کے اثرات دوسری اجناس سے بہتر ہے اس کو نہیں بنایا جا رہا اگر بنایا بھی جاتا ہے تو بہت کم مقدار میں جب تک کہ نا کچھ مخصوص لوگ اس میں مالی معاونت فراہم نہ کریں، اس صورت میں ان اشخاص پر سرکار کی مدد سے سخت تشدد کا رویہ اپنانے کیاجازت ہے اور ایسے اشخاص کو مالی معاونت دینے کے لیے مجبور کرنا ضروری ہے. اس کو دکھانے کے لیے زیادہ تبصرہ کرنے کی ضرورت نہیں ہے کہ اس اصول کو عملانے کے نتیجے میں افرا تفری ہوگی، چونکہ اس مطلب یہ ہے کہ کوئی بھی کسی دوسرے پر حملہ کر سکتا ہے جب اس کو ایسا محسوس ہوجائے. مزید ازاں، جیسا کہ میں نے اس بات کی پہلے ہی وضاحت کی ہے کہ اس ظابطے کو کبھی بھی ایک صحیح ظابطہ نہیں ٹھہرایا جا سکتا. اس پر بحث کرنا، حقیقت میں کوئی بحث نہیں، کسی کے خلاف یا کسی کے حق میں، چاہے وہ اخلاقی ہو یا غیر اخلاقی، تجرباتی یا تجزیاتی، اس کو پہلے سے ہی یہ مان لینا چاہیے کہ اصل ضابطہ کیا کہتا ہے، ہر ایک فرد کی سالمیت کو آزادانہ طور پر فیصلہ لینے کی یقین دہانی کراتا ھے. صرف اس کے لیے کہ ہر ایک فرد کی جسمانی جارحیت کسی دوسرے سے آزاد ہو، بغیر کچھ کہے نہ تو کسی رضامندی تک اور نا کسی ممکنہ غیر رضامندی تک پہنچا جا سکتا ہے. عدم جارحیت کا اصول کسی معاہدے پر ممکنہ بحث کے لیے اولین ضرورت ہے اور لہذا اسکا دفاع محض ایک بحث سے کیا جا سکتا ہے ہے. + ایک بات کے لیے، ایک نتیجہ تک پہنچنے کے لئے سرکار کو عوامی اجناس پیدا کرنی ہے بصورت دیگر وہ چیزیں تیار نہیں کی جا سکتی، ایک انسان کو اس بحث کو ختم k lکرنے کے لیے اصولوں کی چوری کرنی ہوگی. بصورت دیگر،اس اظہار بیان سے ان کے کچھ خصوصی صفات کی بنا پر، کچھ موثر اجناس نہیں بنایے جا سکتے، ایک انسان کبھی اس نتیجے پر نہیں پہنچ سکتا کہ کہ ان اجناس کو بنانا چاہیے. ایک قاعدے کے ساتھ ان کا نتیجہ واجب ٹھہرانا، عوامی اجناس کے اصول مقرر کرنے والوں ے صاف طور پر اقتصادیات کی بندشوں کو مثبت چھوڈا ہے. wertfrei science. اس کے بجائے وہ اخلاقیات یا اخلاقیات کے دائرے میں منتقل ہو گئے ہیں، اس لیے ایک فرد اس بات کی امید رکھے گا کہ قیاص آراں اس کو صحیح ٹھہرانے کے لیے اور ایک موزوں نتیجے تک پہنچانے کے لیے ایک مخصوص نظم و ضبط سے کام لیں گے. لیکن اس بات پر شاید ہی زور دیا جا سکتا ہے کہ عوامی اجناس کے ادبی علوم کا قیاص کا زرا سا حصہ جو اخلاقیات کی بنیادی قیاص میں موجود ہو. لہذا اس بات کو بیان کرنا ضروری ہے کہ عوامی اجناس کا قیاص کرنے والے اپنے وقار کا غلط استعمال کر رہے ہیں. شاید، انہوں نے حادثاتی طور پر کچھ صحیح کیا ہے، بغیر کسی وسیع اخلاقیات کے قیاص کی حمایت کے? یہ واضح ہوجاتا ہے کہ تب تک کچھ بھی سچ نہیں ہوسکتا جب تک کہ اس حتمی نتیجے تک پہنچے کے لیے ایک نظم واضح کیا جائے کہ سرکار کو عوامی اجناس کی فراہمی کے لئے مالی معاونت کرنا ہوگی. اوپری نتیجے پر پہنچے کے لئے جو ضبط درکار ہے وہ یہ ہے کہ: جاب کوئی فرد یہ کہیں کہ کسی چیز کو بنانا چاہیے کیونکہ اس چیز کے اثرات دوسری اجناس سے بہتر ہے اس کو نہیں بنایا جا رہا اگر بنایا بھی جاتا ہے تو بہت کم مقدار میں جب تک کہ نا کچھ مخصوص لوگ اس میں مالی معاونت فراہم نہ کریں، اس صورت میں ان اشخاص پر سرکار کی مدد سے سخت تشدد کا رویہ اپنانے کیاجازت ہے اور ایسے اشخاص کو مالی معاونت دینے کے لیے مجبور کرنا ضروری ہے. اس کو دکھانے کے لیے زیادہ تبصرہ کرنے کی ضرورت نہیں ہے کہ اس اصول کو عملانے کے نتیجے میں افرا تفری ہوگی، چونکہ اس مطلب یہ ہے کہ کوئی بھی کسی دوسرے پر حملہ کر سکتا ہے جب اس کو ایسا محسوس ہوجائے. مزید ازاں، جیسا کہ میں نے اس بات کی پہلے ہی وضاحت کی ہے کہ اس ظابطے کو کبھی بھی ایک صحیح ظابطہ نہیں ٹھہرایا جا سکتا. اس پر بحث کرنا، حقیقت میں کوئی بحث نہیں، کسی کے خلاف یا کسی کے حق میں، چاہے وہ اخلاقی ہو یا غیر اخلاقی، تجرباتی یا تجزیاتی، اس کو پہلے سے ہی یہ مان لینا چاہیے کہ اصل ضابطہ کیا کہتا ہے، ہر ایک فرد کی سالمیت کو آزادانہ طور پر فیصلہ لینے کی یقین دہانی کراتا ھے. صرف اس کے لیے کہ ہر ایک فرد کی جسمانی جارحیت کسی دوسرے سے آزاد ہو، بغیر کچھ کہے نہ تو کسی رضامندی تک اور نا کسی ممکنہ غیر رضامندی تک پہنچا جا سکتا ہے. عدم جارحیت کا اصول کسی معاہدے پر ممکنہ بحث کے لیے اولین ضرورت ہے اور لہذا اسکا دفاع محض ایک بحث سے کیا جا سکتا ہے ہے.

@@ -101,13 +101,13 @@

- اصل میں، پھر، نجی اور عوامی اشیاء کے درمیان تفریق کا تعارف ایک مبتلا معاشیات کے پری سبجیکٹاواسٹ دور میں ہے ۔. کتابی اقتصادیات کے نقطہ نظر سے، ایسا کوئی بھی سامان موجود نہیں جس کو معروضی طور پر درجہ بند کیا جا سکتا ہے. یہ بنیادی طور پر عوامی اجناس کی دوسری تجویز ہے _جو کہ کم؛ استعمال ہونے والی کھپت کی اجازت دیتا ہے اوپر ددی گئی چھے ستور کو دیکھیں_. اس کے لیے کہ کوئی بیرونی مبصر یہ کہہ دے کہ کسی رایڈر کو مفت میں داخل کیا جائے جو کہ اصل میں دوسروں کو اجناس کی کھپت میں گٹھاو نہیں کرتا? واضح طور پر کوئی طریقہ نہیں وہ معروضی طور پر جائزہ تو ایسا ہی کر سکتا ہے ۔. درحقیقت، اگر زیادہ سے زیادہ لوگوں کو سڈکوں پر اور سنیما گھروں میں جانے کی اجازت دی جائے تو لوگوں کو اس کا لطف اٹھانے میں کمی آئے گی. اگر پھر ہر ایک فرد کو دوسرے فرد سے اس کی رضامندی کے لیے پوچھا جائے تو اس صورت میں کیا ہوگا. مزید ازاں، چونکہ وہ سامان جس کی کم مانگ ہو وہ بھی اصل میں مفت سامان نہیں ہے، جس کے نتیجے میں مفت رایڈرو کا مزید جھنڈ کھڈا کرے گا، لہٰذا اس کے لیے ہر ایک سے آخری حد کے لیے پوچھنا ہوگا اور میری کھپت کا انحصار اس بات پر رہے گا کہ کس نے مفت میں داخلہ لیا ہے، اس لیے مجھے اس کا بھی پوچھنا پڈے گا. آخر پر ہر ایک ان سوالوں پر اپنا نظریہ تبدیل کرے گا. اس لیے یہ فیصلہ کرنا ممکن ہے کہ ایک سامان نجی سامان کے بجائے ایک سرکاری سامان ہے جو کہ اس چیز کی کھپت کے استعمال پر منحصر ہے نیچے دیا گیا 17واں نوٹ بھی دیکھیں). + اصل میں، پھر، نجی اور عوامی اشیاء کے درمیان تفریق کا تعارف ایک مبتلا معاشیات کے پری سبجیکٹاواسٹ دور میں ہے ۔. کتابی اقتصادیات کے نقطہ نظر سے، ایسا کوئی بھی سامان موجود نہیں جس کو معروضی طور پر درجہ بند کیا جا سکتا ہے. یہ بنیادی طور پر عوامی اجناس کی دوسری تجویز ہے _جو کہ کم؛ استعمال ہونے والی کھپت کی اجازت دیتا ہے اوپر ددی گئی چھے ستور کو دیکھیں_. اس کے لیے کہ کوئی بیرونی مبصر یہ کہہ دے کہ کسی رایڈر کو مفت میں داخل کیا جائے جو کہ اصل میں دوسروں کو اجناس کی کھپت میں گٹھاو نہیں کرتا? واضح طور پر کوئی طریقہ نہیں وہ معروضی طور پر جائزہ تو ایسا ہی کر سکتا ہے ۔. درحقیقت، اگر زیادہ سے زیادہ لوگوں کو سڈکوں پر اور سنیما گھروں میں جانے کی اجازت دی جائے تو لوگوں کو اس کا لطف اٹھانے میں کمی آئے گی. اگر پھر ہر ایک فرد کو دوسرے فرد سے اس کی رضامندی کے لیے پوچھا جائے تو اس صورت میں کیا (ہوگا). مزید ازاں، چونکہ وہ سامان جس کی کم مانگ ہو وہ بھی اصل میں مفت سامان نہیں ہے، جس کے نتیجے میں مفت رایڈرو کا مزید جھنڈ کھڈا کرے گا، لہٰذا اس کے لیے ہر ایک سے آخری حد کے لیے پوچھنا ہوگا اور میری کھپت کا انحصار اس بات پر رہے گا کہ کس نے مفت میں داخلہ لیا ہے، اس لیے مجھے اس کا بھی پوچھنا پڈے گا. آخر پر ہر ایک ان سوالوں پر اپنا نظریہ تبدیل کرے گا. اس لیے یہ فیصلہ کرنا ممکن ہے کہ ایک سامان نجی سامان کے بجائے ایک سرکاری سامان ہے جو کہ اس چیز کی کھپت کے استعمال پر منحصر ہے نیچے دیا گیا 17واں نوٹ بھی دیکھی

- پال سیمولسن دیکھیں، "عوامی کھپت کا شد قیاص،" معاشیات اور اعداد و شمار کا جائزہ (1954); idem, اقتصادیات , chap. 8; Milton Friedman, سرمایہ داری اور آزادی چکاگو کی پریس یونیورسٹی 1962), chap. 2; F.A. Hayek, Lقانون،قانون سازی اور لبرٹی، میں چکاگو یونیورسٹی 1979), vol. 3, chap. 14. + پال سیمولسن دیکھیں، "عوامی کھپت کا شد قیاص،" معاشیات اور اعداد و شمار کا جائزہ (1954); idem, اقتصادیات chap. 8; Milton Friedman, سرمایہ داری اور آزادی چکاگو کی پریس یونیورسٹی 1962), chap. 2; F.A. Hayek, Lقانون،قانون سازی اور لبرٹی، koمیں چکاگو یونیورسٹی 1979), vol. 3, chap. 14.

diff --git a/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md b/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md index fcb9005a5..eb61db97e 100644 --- a/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md +++ b/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md @@ -6,32 +6,32 @@ یہ سب کہنے کے باوجود ایک سوال لا محالہ سطح کا ہوگا. کیا سلامتی کی پیداوار میں مسابقت کا سسٹم ضروری طور پر ایک مستقل سماجی تنازعہ کو گڈمڈ اور قانونی حکومت کا تعمل پیدا نہیں کرے گا؟ اس سوال کے کیی جوابات بنایے جا سکتے ہیں. سب سے پہلے، یہ نوٹ کرنا چاہیے کہ اس طرح کا ایک اثر ہرگز تاریخی اور تجرباتی لحاظ سے موافی نہیں ہوگا. ،مسابقانہ عدالتی سسٹم کیی جگہوں پر موجود ہے ( مثال کے طور پر آیرلینڈ یا ٹائم آف ہینسٹک لیگ)جدید قومی ریاست کی آمد سے قبل، اور جہاں تک ہمیں معلوم ہے انہوں نے بہت ہی عمدہ کام کیا.[^27] ایک اور اعداد شمار کے مطابق جانچ سے پتہ چلا ہے کہ پچھلے زمانے کے مقابلے میں آج جرایم کی تعداد موجودہ سرکاری پولیس کے مدد سے چلنے والی حکومت سے بہتر تھی).[^28] اور اگر ہم ہم اثر تجربات اور مثالوں کی طرف جایے، لاکھوں کی تعداد میں ابھی بین الاقوامی معاہدے ابھی بھی موجود ہے_ اور یہ کہنے میں ایک مبالغہ لگتا ہے، مثال کے طور پر وہاں پر زیادہ دھوکہ دہی زیادہ جرائم، معاہدوں کی زیادہ خلاف ورزی گھریلو تعلقات کے نسبت. اور یہ، یہ نوٹ کر لینا چاہیے، وہاں کسی اجارہ دار سیکورٹی فراہم کرنے والے اور قانون دان کے بغیر. آخر میں یہ بھولنا نہیں چاہیے کہ ابھی بھی کیی ممالک سرکار کے ساتھ ساتھ نجی سیکورٹی فراہم کرنے والے بھی ہے: غیر سرکاری چھان بین کرنے والے، انشورنس جاسوس، اور غیر سرکاری بے قاعدہ. ان کا کام اس تجزیے کی تصدیق کرتا ہے کہ وہ سماجی تنازعات کو حل کرنے میں کم و بیش کامیاب ہے. -تاہم، یہ تاریخی ثبوت خصوصی طور پر اس تنازعہ کے مطلق ہے کہ آیاں اس میں سے کوئی عمومی معلومات نکالی جا سکتی ہے. پھر بھی یہاں دانستہ وجوہات ہے کہ کیوں سوالوں کے خوف سے اچھی طرح سے قایم نہیں کیا جا سکتا. دکھنے میں قیاص لگنے والا، مقابلاجاتی سیکورٹی فراہم کرنے کے دوران قانون نافز کرنے میں کامیاب اور اس کو اچھی طرح سے عملانے کے دوران اس بہت سارے تنازعات اور سوالوں کا سامنا کرنا پڈتا ہے. ایسی بناوٹ اجارہ سرن کے تحت زیادہ کے بجائے کم ساخت کی بے چینی اور تنازعات کو جنم دے گی.[^29] ایسے قیاص کو سمجھنے کے لیے، یہ ضروری ہے کہ سلامتی کی پیداوار کی ترتیب اس مارکس کے اختلاف کو سمجھنے کے لیے، مانوپالسٹک سیکورٹی کی پیداوار اور اس کے ساتھ منسلک صورت حال پر غور کرنے کی ضرورت ہے: جب A اور B کے درمیان تنازعہ کھڈا ہوتا ہے دونوں کو کمپنیوں کی طرف سے بیمہ کیا ہوا ہوتا ہے اور یہ کمپنیاں انکی مدد کے لیے فوری طور پر سامنے نہیں آسکتی. اس صورت میں اگر اس معاہدے تک پہنچا جائے کے دونوں گاہکوں کا بیمہ ایک ہی کمپنی سے کیا گیا ہو ایسی صورت میں ان مشکلات کا اعداد و شمار کافی حد تک کم ہو گا، کیا ایسی صورت حال کا نتیجہ ایک شوٹ آوٹ کی صورت میں نہیں نکلے گا? یہ بہت زیادہ عبث ہے ۔. سب سے پہلے، دو کمپنیوں کے درمیان کوئی بھی تشدد مہنگا اور خطرے سے بھرا ہو سکتا ہے، خصوصاً اگر یہ کمپنیاں کسی با عزت مقام تک پہنچی ہوں کہ جو ان کے لیے گاہکوں کو ممکنہ صارفین کے لیے سیکورٹی کے طور پر ظاہر کرنے کے لیے حاصل کرنے کے لیے اہم ہے. زیادہ اہمیت کے طور پر، ایک مسابقانہ سسٹم میں جہاں ہر ایک کمپنی کا انحصار صارفین کی رضاکارانہ ادائیگی پر ہے، کسی بھی جنگ کو جان بوجھ کر کمپنی کے گاہکوں کا ساتھ رہتا ہے. اگر یہاں ایک بھی شخص ایسا ہوتا جس نے اپنے پیسے جنگ کی وجہ سے نکالے ہوں، اس صورت میں صورت حال کو امن میں لانے کے لیے اور اس کا حل تلاش کرنے کے لیے کمپنیوں پر فوری اقتصادی دباو آیے گا..[^30] Hence any competitive producer of security would be extremely cautious about engaging in violent measures in order to resolve conflicts. Rather, to the extent that it is peaceful conflict resolution that consumers want, each and every security producer would go to great lengths to provide it to its clients and to establish in advance, for everyone to know, to what arbitration process it would be willing to submit itself and its clients in case of a disagreement over the evaluation of conflicting claims. And as such a scheme could appear to the clients of different firms to be working only if there were agreement among them regarding such arbitrational measures, a system of law governing relations between companies that would be universally acceptable to the clients of all of the competing security producers would naturally evolve. Moreover, the economic pressure to generate rules representing a consensus on how conflicts should be handled is even more farreaching. Under a competitive system, the independent arbitrators who would be entrusted with the task of finding peaceful solutions to conflicts would be dependent on the continued support of the two disputing companies insofar as the companies could and would select different judges if either one of them were sufficiently dissatisfied with the outcome of the arbitration work. Thus, these judges would be under pressure to find solutions to the problems handed over to them that, this time not with respect to the procedural aspects of law but its content, would be acceptable to all of the clients of the firms involved.[^31] Otherwise one or all of the companies might lose customers, thus inducing those firms to turn to different arbitrators the next time they are in need of one.[^32] +تاہم، یہ تاریخی ثبوت خصوصی طور پر اس تنازعہ کے مطلق ہے کہ آیاں اس میں سے کوئی عمومی معلومات نکالی جا سکتی ہے. پھر بھی یہاں دانستہ وجوہات ہے کہ کیوں سوالوں کے خوف سے اچھی طرح سے قایم نہیں کیا جا سکتا. دکھنے میں قیاص لگنے والا، مقابلاجاتی سیکورٹی فراہم کرنے کے دوران قانون نافز کرنے میں کامیاب اور اس کو اچھی طرح سے عملانے کے دوران اس بہت سارے تنازعات اور سوالوں کا سامنا کرنا پڈتا ہے. ایسی بناوٹ اجارہ سرن کے تحت زیادہ کے بجائے کم ساخت کی بے چینی اور تنازعات کو جنم دے گی.[^29] ایسے قیاص کو سمجھنے کے لیے، یہ ضروری ہے کہ سلامتی کی پیداوار کی ترتیب اس مارکس کے اختلاف کو سمجھنے کے لیے، مانوپالسٹک سیکورٹی کی پیداوار اور اس کے ساتھ منسلک صورت حال پر غور کرنے کی ضرورت ہے: جب A اور B کے درمیان تنازعہ کھڈا ہوتا ہے دونوں کو کمپنیوں کی طرف سے بیمہ کیا ہوا ہوتا ہے اور یہ کمپنیاں انکی مدد کے لیے فوری طور پر سامنے نہیں آسکتی. اس صورت میں اگر اس معاہدے تک پہنچا جائے کے دونوں گاہکوں کا بیمہ ایک ہی کمپنی سے کیا گیا ہو ایسی صورت میں ان مشکلات کا اعداد و شمار کافی حد تک کم ہو گا، کیا ایسی صورت حال کا نتیجہ ایک شوٹ آوٹ کی صورت میں نہیں نکلے گا? یہ بہت زیادہ عبث ہے ۔. سب سے پہلے، دو کمپنیوں کے درمیان کوئی بھی تشدد مہنگا اور خطرے سے بھرا ہو سکتا ہے، خصوصاً اگر یہ کمپنیاں کسی با عزت مقام تک پہنچی ہوں کہ جو ان کے لیے گاہکوں کو ممکنہ صارفین کے لیے سیکورٹی کے طور پر ظاہر کرنے کے لیے حاصل کرنے کے لیے اہم ہے. زیادہ اہمیت کے طور پر، ایک مسابقانہ سسٹم میں جہاں ہر ایک کمپنی کا انحصار صارفین کی رضاکارانہ ادائیگی پر ہے، کسی بھی جنگ کو جان بوجھ کر کمپنی کے گاہکوں کا ساتھ رہتا ہے. اگر یہاں ایک بھی شخص ایسا ہوتا جس نے اپنے پیسے جنگ کی وجہ سے نکالے ہوں، اس صورت میں صورت حال کو امن میں لانے کے لیے اور اس کا حل تلاش کرنے کے لیے کمپنیوں پر فوری اقتصادی دباو آیے گا..[^30] لہزا کوئی بھی مسابقتی سلامتی فراہم کرنے والا تنازعات کو حل کرنے کے لیے تشدد آمیز اقدامات میں مشغولیت کے بارے میں انتہائی محتاط ہو گا. اس کے برعکس کہ صارفین کس حد تک تنازعات کو پر امن طور پر حل کرنا چاہتے ہیں ہر ایک سیکورٹی فراہم کرنے والا اپنے گاہکوں کے مسائل پیشگی میں حل کرنے کے لیے کسی بھی حد تک جا سکتے ہیں ہر کسی کی جانکاری کے لیے، کہ یہ کس طرح کا اجارہ داری عمل خود کے اور گاہکوں کے مسائل کا جائزہ لینے کے لئے داخل کرے گا. اور اس طرح کی ایک سکیم ان گاہکوں کے لیے نمایاں ہوگی جو مختلف کام کر رہے ہوں صرف اس صورت میں اگر انھوں نے ایسے اجارہ دارانہ ضابطوں کے ساتھ معاہدہ کیا ہو، قانون کا ایک سسٹم کمپنیوں کے درمیان رشتوں کی دیکھبال کرتا ہے جو گاہکوں کو عالمی سطح پر قابل قبول ہو. تمام سیکورٹی فراہم کرنے والوں کو جو قدرتی طور پر تیار ہو. اس کے علاوہ، تنازعات کو حل کرنے کے لیے اقتصادی دباؤ کے تحت مختلف اصولوں کی پیشکش کو مستقل کے لیے بھی قابو میں رکھنا چاہیے. ایک مسابقتی نظام کے تحت، خودمختار اجارہ داروں کو کمپنیوں کے درمیان تنازعات کو حل کرنے کا کام دیا جاتا ہے کمپنیوں کا ساتھ تب تک رہے گا جب تک ان کمپنیوں کے درمیان تنازعات نا ہو. اجارہ دار کے کام سے متاثر نہ ہونے کی صورت میں کمپنی دوسرے جج کا انتخاب کر سکتے ہیں. لہزا ،ان ججوں پر مسائل کو حل کرنے کا دباؤ ہوگا جو ان کے سپرد کی گئی ہو، اس وقت قانونی عمل کے متوازی اس کا مواد ان گاہکوں کو قابل قبول ہو گا جو ان فرموں کے ساتھ منسلک ہو ورنہ ایک یا تمام کمپنیاں اپنے گاہکوں کو کھو دیں گی، لہزا وہ فرمیں بھی ضرورت کے وقت دوسرے سالسوں کا رخ کریں گے -But wouldn’t it be possible under a competitive system for a security producing firm to become an outlaw company—a firm, that is, which, supported by its own clients, started aggressing against others? There is certainly no way to deny that this might be possible, though again it must be emphasized that here one is in the realm of empirical social science and no one could know such a thing with certainty. And yet the tacit implication that the possibility that a security firm could become an outlaw company somehow indicates a severe deficiency in the philosophy and economics of a pure capitalist social order is fallacious.[^33] +لیکن یہ ایک مسابقتی قانون شکن کمپنی بننے کے لئے ایک سیکورٹی فراہم کرنے والی فرم کے لئے ایک مسابقتی نظام کے تحت ممکن نہ ہوگا — جو اس کے اپنے گاہکوں کی طرف سے حمایت حاصل ہے، ایک فرم ہے، دوسروں کے خلاف اگگریسسانگ شروع کر دیا? اس کی تردید کا کوئی بھی ممکنہ راستہ نہیں ہے، لیکن اس پر دوبارہ سے زور دینا ضروری ہے کہ یہاں پر صرف ایک قسم کا تجرباتی سوشل سائینس کے دایرہ میں اور ایک انسان ایسی چیزیوں کو یقین کے ساتھ جان سکتے ہیں. اور ابھی تک ضمنی نتیجہ یہ ہےکہ ایک سیکورٹی کی فرم میں ایک قانون شکن کمپنی بننے کے امکان کسی نہ کسی طرح فلسفہ اور ایک خالص سرمایہ دارانہ سوشل آرڈر کی معیشت میں ایک شدید کمی ظاہر کرتا ہے کہ باطل ہے ۔ [^33] -First, it should be recalled that any social system, a statist-socialist order no less than a pure market economy, is dependent for its continued existence on public opinion and that a given state of public opinion at all times delimits what can or cannot occur as well as what is more or less likely to occur. The current state of public opinion in West Germany, for instance, makes it highly unlikely or even impossible that a statist-socialist system of the current Soviet type could be imposed on the West German public. The lack of public support for such a system would doom it to failure and make it collapse. It is even more unlikely that any attempt to impose a Soviet-type order could ever hope to succeed among Americans, given American public opinion. Hence, in order for us to see the problem of outlaw companies correctly, the above question should be phrased as follows: How likely is it that any such event would occur in a given society with its specific state of public opinion? Formulated in this way, it is clear that the answer would have to be different for different societies. For some, characterized by socialist ideas deeply entrenched in the public, there would be a greater likelihood of the reemergence of aggressor companies, and for other societies there would be a much smaller chance of this happening. But then, would the prospect of a competitive system of security production in any given case be better or worse than that of the continuation of a statist system? Let us look, for instance, at the present-day United States. Assume that by a legislative act the state had abolished its right to provide security with tax funds and a competitive system of security production was introduced. Given the state of public opinion, how likely then would it be that outlaw producers would spring up, and what if they did? Evidently, the answer would depend on the reactions of the public to this changed situation. Thus, the first reply to those challenging the idea of a private market for security would have to be: What about you? What would your reaction be? Does your fear of outlaw companies mean that you would then go out and engage in trade with a security producer that aggressed against other people and their property, and would you continue supporting it if it did? Certainly the critic would be much muted by this counterattack. But more important than this is the systematic challenge implied in this personal counterattack. Evidently, the described change in the situation would imply a change in the cost-benefit structure that everyone would face once he had to make his decisions. Before the introduction of a competitive system of security production, it had been legal to participate in and support (state) aggression. Now such an activity would be illegal. Hence, given one’s conscience, which makes each decision appear more or less costly (i.e., more or less in harmony with one’s own principles of correct behavior), support for a firm engaging in the exploitation of people unwilling to deliberately support its actions would be more costly than before. Given this fact, it must be assumed that the number of people (including even those who otherwise would have readily lent their support to the state) who would now spend their money to support a firm committed to honest business would rise wherever this social experiment was tried. In contrast, the number of people still committed to a policy of exploitation—of gaining at the expense of others—would fall. How drastic this effect would be would of course depend on the state of public opinion. In the example at hand—the United States, where the natural theory of property is extremely widespread and accepted as a private ethic, the libertarian philosophy being essentially the ideology on which the country was founded and that led it to the height it reached[^34]—the effect would naturally be particularly pronounced. Accordingly, security producing firms committed to the philosophy of protecting and enforcing libertarian law would attract the greatest bulk of public support and financial assistance. And while it may be true that some people, and among them especially those who have profited from the old order, might continue their support of a policy of aggression, it is very unlikely that they would be sufficient in number and financial strength to succeed in doing so. Rather, the likely outcome would be that the honest companies would develop the strength needed—alone or in a combined effort and supported in this effort by their own voluntary customers—to check any such emergence of outlaw producers and destroy them wherever and whenever they came into existence.[^35] +سب سے پہلے یہ یاد رکھنا چاہیے کوئی بھی سماجی نظام، ایک اعداد و شمار کی سماجی ترتیب ایک شفاف بازار سے کم، اس کی مسلسل موجودگی ریاست کے لوگوں کے نظریات پر منحصر ہے جو نہیں ہوسکتا یا جس کے ہونے کے امکانات ہو. مغربی جرمنی میں عوامی رائے کا موجودہ صورتحال، مثال کے طور پر اسےکافی ناگزیر یا یہاں تک کہ نا ممکن بنا دیتا ہے کہ ایک اعداد و شمار کے سماجی نظام میں مغربی جرمن لوگوں پر عاید ہوں. ایسے نظام کے لیے لوگوں کا عدم تعاون اس کو ناکام اور اس کی گراوٹ کا باعث بن جایے گا. اس بات کی امید کرنا کہ کوئی بھی ایسی کوشش جس میں سوویت قسم کا قانون کامیابی کے ساتھ امریکی لوگوں پر عاید کرنا نا ممکن ہے، امریکی رائے عامہ کے تحت. لہزا ،قانون شکن کمپنیوں کے مسائل کو صحیح طور پر دیکھنے کے لیے، اوپر دیے گئے سوال کو زیل کی طرح فقرہ کرنا چاہیے: یہ کتنا ممکن ہے کہ ایک دیے گئے سماج میں ایک ایسی تقریب رائے عامہ کے تحت منعقد ہو? اس طرح سے تیار کیا گیا، یہ صاف طور پر کہا جا سکتا ہے کہ اس کا جواب مختلف سماجوں میں مختلف ہوگا. بعض کے لیے، سماجی نظریات کی گہرائی سے عوام میں رچے بسے ہوئے خصوصیات, چڈھایی کرنے والی کمپنیوں کا پھر سے ظاہر ہونے کا امکان ہے، اور دوسرے سماجوں کے لیے ایسا ہونے کے کافی کم امکانات ہیں. لیکن پھر، ایک مسابقتی نظام کا منظر کسی دیے گئے سلامتی پیداوار کے معاملے میں بہتر یا موجودہ اعداد و شمار کے نظام سے بدتر ہو گا? آئیے، مثال کے طور پر، جو موجودہ ریاست ہائے متحدہ امریکہ میں دیکھتے ہیں ۔. فرض کریں کہ ایک قانون ساز ایکٹ کی طرف سے ریاستی ٹیکس کی رقم سے سیکورٹی فراہم کرنے کے لئے اس کا حق ختم کر دیا تھا اور مسابقتی سلامتی کی پیداوار کا ایک مقابلہ نظام متعارف کرایا گیا ۔. رائے عامہ کی صورتحال کے مطابق، تو یہ کتنا ممکن ہوگا کہ مفرور کاشتکاروں کا بڈھاوا ہو، اور انھوں نے کہا تو کیا ہسگا? بہ ظاہر ، عوام کا رد عمل اس تبدیل شدہ صورتحال پر انحصار کرے گا. لہزا ،ان لوگوں کے لیے پہلا جواب جو نجی بازار کے تصور کا چیلنج سلامتی کے لیے: آپ کے بارے میں کیا? آپکا ردعمل کیا ہوگا? قانون شکن قمپنیوں کی وجہ سے آپ کے ڈر کا مطلب یہ ہے کہ آپ باہر جاییں گے اور سیکورٹی فراہم کرنے والوں کے ساتھ تجارت میں جڈ جائے گیں جنہوں نے دوسرے لوگوں کی املاق پر زبردستی کی ہو، اور کیا آپ اس کا ساتھ دیں گے اگر اس نے ایسا کیا? یقینی طور پر اس جوابی حملے سے نقاد بہت زیادہ چپ ہو گا. لیکن اس سے زیادہ اہم اس ذاتی پرجوابی میں یہ مضمر باقاعدہ چیلنج ہے ۔. بظاہر، بیان کی گئی صورتحال میں تبدیلی کی وجہ سے قیمت کے مفاد کی شکل میں وہ تبدیلی آیے گی جس کا ہر کسی کو سامنا کرنا ہوگا فیصلہ لینے کے لیے. سلامتی کی پیداوار کےایک مسابقتی نظام کے تعارف سے پہلے، اس میں حصہ لینا اور اس کی حمایت کرنا قانونی طور پر ریاستی جارحیت کے خلاف صحیح ہے. اب ایسا عمل غیر قانونی ہو سکتا ہے. لہزا ، کسی کی گواہی کے مطابق، جو ہر فیصلے کو کم و بیش دکھنے میں قیمتی (یعنی، کسی کے صحیح اصولوں کیکم و بیش آزادی) اس فرم کی حمایت کرتے ہیں جو لوگوں کو اپنے مفادات کے لئے استعمال کرتے ہیں جو لوگ رضامندانہ طور پر ان کا ساتھ نہیں دینا چاہتے وہ ان کے لیے پہلے سے زیادہ قیمتی ہوگا. دی گئی حقیقت کے مطابق، اس کا اندازہ لگانا ضروری ہے کہ لوگوں کی تعداد (بشمول ان کے جنہوں نے رضامندانہ طور پر ریاست کو اپنا تعاون فراہم کیا ہوتا) جو اب اپنے پیسے کا استعمال اس فرم کی حمایت میں کریں گے جو ایمان دارانہ تجا رت کو بڈھاوا دینے کے لیے پر عزم ہوں اور جہاں پر سماجی تجربہ کی کوشش کی گئی ہو. اس کے برعکس، ان لوگوں کی تعداد جو ابھی بھی استحصالی پالیسی کے ساتھ پر اعظم ہے_ دوسروں کے بلبوطے پر فائدہ حاصل کرنے کے لیے _ وہ گر جائے گیں. یہ اثر کتنا خوفناک ہوگا اس کا انحصار بے شک رائے عامہ پر ہوگا. ہاتھ میں ایک مثال کے طور پر _ متعہدہ ریاستیں، جہاں پر املاق کے متعلق قدرتی نظریہ انتہائی وسیع پیمانے پر اور نجی اخلاقیات، آزادانہ فلاسفی ضروریاتی طور پر وہنظریات جن پر ملک بنایا گیا ہے اور اسے اس اونچائی پر پہنچایا جس پر وہ ہے _. اسی طرح، سیکورٹی فراہم کرنے والی فرمیں فلسفہ کو تحفظ فراہم کرنے اور آخری آزادی قانون نافذ کرنے میں پر عزم عوامی حمایت اور مالی امداد کی سب سے بڈی تعداد میں اپنی طرف متوجہ کرے گا. اسی طرح، سیکورٹی فراہم کرنے والی فرمیں فلسفہ کو تحفظ فراہم کرنے اور آخری آزادی قانون نافذ کرنے میں پر عزم عوامی حمایت اور مالی امداد کی سب سے بڈی تعداد میں اپنی طرف متوجہ کرے گا. بلکہ، اس کے ممکنہ نتائج ایماندار کمپنیاں ضرورت کی طاقت اختیار کریں گے _اکیلے یا گاہکوں کی مشترکہ کوششوں سے ایسی کسی بھی قانون شکن پیداوار کو چیک کرنے کے لیے اور انہیں تباہ کرنے کے لیے جب کبھی وہ وجود میں آتے ہیں -[^26]: Sums up Molinari, *Production of Security,* pp. 13–14, +[^26]: سلامتی کی پیداوار کو مولانری اس طرح سے جمع کرتا ہے -> If … the consumer is not free to buy security wherever he pleases, you forthwith see open up a large profession dedicated to arbitrariness and bad management. Justice becomes slow and costly, the police vexatious, individual liberty is no longer respected, the price of security is abusively inflated and inequitably apportioned, according to the power and influence of this or that class of consumers. +> اگر... صارف کی خواہش کے مطابق آذادانہ طور پر سکیورٹی نہی خرید سکتا، تو آپ دیکھتے ہیں کہ بہت سارا پیشہ زبردستی اور خراب انتظامیہ کو خاص کیا ہوا ہے. انصاف سست اور مہنگا بن جاتا ہے، پولیس مضر، انفرادی آزادی کا کوئی احترام نہیں، سلامتی کی قیمت میں چڈھاو اور نابرابری، اس کلاس کے صارفین کے طاقت اور ان کے اثر کے مطابق. -[^27]: See the literature cited in note 22; also Bruno Leoni, *Freedom and the Law* (Princeton, N.J.: D. Van Nostrand, 1961); Joseph Peden, “Property Rights in Celtic Irish Law,” *Journal of Libertarian Studies* 1, no. 2 (1977). +[^27]: باییسویں نوٹ میں دیے گئے تحریری حوالے کو دیکھیں؛ برنو اور لیونی بھی، آزادی اور قانون، پرنس ٹان، این. جے:. ڈی. وین نوسٹرانڈ ،1961)؛ جوسف پیڈں،"کلیٹک آیرش قانون میں املاق کے حقوق،" آزادی کے مطالعے کا روزنامچہ 1نمبر. 2(19772 -[^28]: See Terry L. Anderson and Peter J. Hill, “The American Experiment in Anarcho-Capitalism: The *Not* So Wild, Wild West,” *Journal of Libertarian Studies* 3, no. 1 (1980). +[^28]: ٹیرری ایل. اینڈرسن اور پیٹر جے. ھیل دیکھیں، "امریکی تجربہ انتشاری سرمایہ داری میں،" آزادانہ مطالعہ کا زونامچہ ٣،نمبر ١(١٩٨٠) -[^29]: On the following, see Hans-Hermann Hoppe, *Eigentum, Anarchie, und Staat* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1986), chap. 5. +[^29]: مندرجہ زیل پہ، ہانس ہرمن ہووپ دیکھیں، ایجینٹم، انارچی، اونڈ سٹاٹ(اوپالیڈین: ویسٹ ڈیسسیچر ورلاگ، ١٩٨٦)، باب ٥ -[^30]: Contrast this with the state’s policy of engaging in battles without having everyone’s deliberate support because it has the right to tax people; and ask yourself if the risk of war would be lower or higher if one had the right to stop paying taxes as soon as one had the feeling that the states’ handling of foreign affairs was not to one’s liking. +[^30]: اسکو ریاست کی، جنگوں میں مشغولیت بنا ہر کسی کے حمایت کے کیونکہ اس کو لوگوں کو لگان لگانے کا حق ہے، حکمت عملی کے متضاد دیکھیں؛ اور خود سے سوال کریں اگر جنگ کا خطرہ کم یا زیادہ ہوگا اگر کسی کو حق ہوتا لگان کی ادائیگی کو روکنے کا جیسے ہی کسی کو گمان ہوتا کہ مملکت کا خارجی معاملات کا سنبھالنا انکی پسند کے مطابق نہی -[^31]: And it may be noted here again that norms that incorporate the highest possible degrees of consensus are, of course, those that are presupposed by argumentation and whose acceptance makes consensus on anything at all possible, as indicated above. +[^31]: اور یہ یھاں نوٹ کیا جائے کہ وہ نمونے جو سب سے زیادہ اونچا ممکنہ اتفاق رائے کی ڈگری کو شامل کرتا ہے، بیشک، وہ جو استدلال سے پہلے سے فرض کی جاتی ہیں اور جنکی قبولیت کسی پر بھی اتفاق رائے کو ممکن بناتی ہے، جیسا کہ اوپر اشارہ کیا گیا ہے -[^32]: Again, contrast this with state-employed judges who, because they are paid from taxes and so are relatively independent of consumer satisfaction, can pass judgments that are clearly not acceptable as fair by everyone; and ask yourself if the risk of not finding the truth in a given case would be lower or higher if one had the possibility of exerting economic pressure whenever one had the feeling that a judge who one day might have to adjudicate in one’s own case had not been sufficiently careful in assembling and judging the facts of a case, or simply was an outright crook. +[^32]: پھر سے، اسکو ریاستی قاضی ملازمین کے متضاد دیکھیں، کیونکہ انہیں ٹیکسس سے ادائیگی کی جاتی ہے اور اس وجہ سے صارفین کے اطمنان سے نسبتاً آزاد ہیں، ایسے فیصلے سنا سکتے ہیں جو ہر کسی کے مطابق قابل قبول نہیں ہیں؛ اور خود سے سوال کریں کہ اگر سچ نہ ڈھونڈنے کا خطرہ ایک دی گئی صورت میں کم یا زیادہ ہوگا اور کسی کو ممکن ہوتا کہ کہ اقتصادی دباؤ ڈالنے کی جب کبھی بھی کسی کو محسوس ہوتا کہ کہ ایک قاضی جو کسی دن اپنی صورت میں ادجود اکاٹی کرنا ہوگاجب اقتصادی دباؤ ڈالنے کاامکان ہوگا جمع اور ایسے حقائق دیکھیں اور پھر محتاط یا صرف سراسر حیلہ ہوگا -[^33]: See on the following in particular Rothbard, *For A New Liberty*, pp. 233ff. +[^33]: زیل پر دیکھیں خصوصاً روتھبارڈ نیی آزادی کے لیے -[^34]: See Bernard Bailyn, *The Ideological Origins of the American Revolution* (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1967); Jackson Turner Main, *The Anti-Federalists: Critics of the Constitution* (Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1961); Murray N. Rothbard, *Conceived in Liberty* (New Rochelle, N.Y.: Arlington House, 1975–1979). +[^34]: دیکھیں برنادڈ بالن، امریکی انقلاب کے کاملوں کا آغاز کیمبرج ماس، ہاوارڈ یونیورسٹی پریس١٩٦٧؛جیکسن ٹرنر مین، متحدہ لوگوں کے خلاف، آیین کے عیب بین، (چیپل ہل: جنوبی کیرولینا یونیورسٹی پریس،١٩٦١)؛ مرے اینراتھرباد، آزادی میں محو ارلنگٹن گھر ١٩٧٥-١٩٧٩ -[^35]: Naturally, insurance companies would assume a particularly important role in checking the emergence of outlaw companies. Note Morris and Linda Tannehill (*The Market of Liberty*, pp. 110–11): +[^35]: فطری بات ہے کہ انشورنس کمپنیاں قانون شکن کمپنیوں کے قیام کی جانچ پڑتال میں خاص طور پر اہم کردار فرض کریں گے ۔ مورس اور لنڈا تننیہلل، آزادی کا بازار: -> Insurance companies, a very important sector of any totally free economy, would have a special incentive to dissociate themselves from any aggressor and, in addition, to bring all their considerable business influence to bear against him. *Aggressive violence causes value loss*, and the insurance industry would suffer the major cost in most such value losses. An unrestrained aggressor is a walking liability, and no insurance company, however remotely removed from his original aggression, would wish to sustain the risk that he might aggress against one of its own clients next. Besides, aggressors and those who associate with them are more likely to be involved in situations of violence and are, thus, bad insurance risks. An insurance company would probably refuse coverage to such people out of a foresighted desire to minimize any future losses which their aggression might cause. But even if the company were not motivated by such foresight, it would still be forced to rate their premiums up drastically or cancel their coverage altogether in order to avoid carrying the extra risk invoked in their inclination to violence. In a competitive economy, no insurance company could afford to continue covering aggressors and those who had dealings with aggressors and simply pass the cost on to its honest customers; it would soon lose these customers to more reputable firms which could afford to charge less for their insurance coverage. \ No newline at end of file +> انشورنس کمپنیاں ،ایک آزاد حکومت کاایک اہم حصہ، کو ایک خصوصی معاونت انہیں جارحانہ لوگوں سے الگاور، اس کے علاوہ ان کی تمام تجارت پر اثر ڈالنے کے لئے ان کو ان کے خلاف برداشت کرنا. جارحانہ تشدد کی قدر میں کمی کا باعث ، اور انشورنس کی صنعت اس طرح قدر کے سب سے زیادہ خسارے میں بڑی لاگت کا شکار ہوگا. ایک آزاد راہ پر چلنے کی ذمہ داری اور اپنی اصلیت کی جانب سے جارحیت، تاہم دور ہٹا دینے سے کوئی انشورنس کمپنی کا خطرہ ہے کہ وہ اپنے گاہکوں میں سے ایک کے خلاف اگلے اگگریسس ہو سکتا ہے اس کو برقرار رکھنے کے لئے خواہشیں پوری کرنی چاہیے. اس کے علاوہ، جارحانہ لوگ اور وہ جو انکے ساتھ منسلک ہیں ممکنہ طور پر تشدد کی صورتوں میں انکے ساتھ ہونگے، لہزا، خراب انشورنس کے خطرات لاحق ہیں. ایک انشورنس کمپنی ممکنہ طور پر ان لوگوں کی دور اندیش خواہشات کو مستقبل کے نقصانات کو کم کرنے اور جارحیت کے وجوہات کو شامل کرنا تسلیم نہی کرے گی. لیکن پھر بھی اگر ایک کمپنی ایسی دور اندیشی سے منوائ نہی جاسکتی، یہ پھر بھی ان پر زبردستی سے سود کو بڈھایا جائے گا یا انکی وسعت کو پوری طرح ختم کردیا جائے تاکہ جارحیت کی طرف جھکاو کی وجہ سے انکو زیادہ خطرہ اٹھانے سے بچائے. ایک مقابلہ جاتی معیشت میں، کوئی بھی کمپنی یہ استطاعت نہی کرسکتی کہ جارحانہ لوگوں کو وسعت میں رکھے اور وہ جنکو جارحانہ لوگوں کے ساتھ معاملات تھے اور بس ایماندار صارفین کی طرف قیمت کو پاس کرنا؛ یہ جلد ہی ان صارفین کو کھو دیگی زیادہ عزت دار فرموں سے جو انشورنس کوریج پر کم لاگو کرنے کی استطاعت کر سکتے ہیں. \ No newline at end of file diff --git a/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md b/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md index b9fb088b5..ec447f01f 100644 --- a/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md +++ b/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md @@ -1,71 +1,71 @@ -## The Economics and Sociology of Taxation +## اقتصادیات اور ٹیکس وصولی کی عمرانیات -As the title of the chapter indicates, I have set myself two goals. First, I want to explain the general economic effect of taxation. This part of the chapter represents a praxeological analysis of taxation and as such should not be expected to go much beyond what has already been said by other economists. +جیسے کہ باب کا عنوان کو نشاندہی کرتاہے میں نے اپنے دو اہداف مقرر کیے ہیں. سب سے پہلے میں ٹیکس کی وصولی کا عمومی معاشی اثر کی وضاحت کرنا چاہتا ہوں. اس باب کا حصہ ٹیکس کی وصولی کا ایک بعیدلعقل تجزیہ کی نمائندگی کرتی ہے اور جیسا کہ زیادہ کیا پہلے ہی دوسرے ماہرین اقتصادیات کی طرف سے کہا جاتا ہے کہ باہر جانے کے لیے امید نہیں کی جانی چاہیے. -More originality might be found in the second part, where I will try to answer the question: why is there taxation; and why is there always more of it? Answering such questions is not the task of economic theory but of praxeologically informed and constrained sociological or historical interpretations and reconstructions, and from the very outset much more room for speculation in this field of intellectual inquiry exists. +خصوصی طور پر دوسرے حصے میں پایا جا سکتا ہے، جہاں میں اس سوال کا جواب دے سکتا ہوں: وہاں پر ٹیکس کی وصولی کیوں ہے؛ اور وہاں اس کا اتنا زیادہ کیوں ہے? اس طرح کے سوالات کا جواب دینا اقتصادی نظریہ کا کام نہیں لیکن بعیدلعقل باخبر اور مجبور تاریخی یا سماجی تشریحات اور تعمیر کی اور بہت شروع ہی سے بہت زیادہ کمرے کے دانشور اس میدان میں قیاس کے لیے ہے تحقیقات موجود ہے. ## # -To say there is nothing new to be stated regarding the economic effects of taxation is not to say that what there *is* would not be news to many. In fact, after surveying several popular economics textbooks it would seem that what I have to say is news to most of today’s economists and students of economics. Insofar as these texts deal with the economic effects of taxation at all, beyond a purely descriptive presentation of various tax-schemes and their historical development[^1], they are almost completely silent on the question of what the general effects of taxation are. Moreover, what in their discussion of the problem of tax-incidence these texts then say about the economic effects of specific forms of taxation is invariably flawed. +یہ کہنا کہ وہاں اقتصادیات اور لگان کی وصولی بیان کرنے کے لیے کچھ نیا نہیں ہے یہ بہت سارے لوگوں کے لیے خبر ہو گی. درحقیقت، کئی مقبول معاشیات درسی کتابوں کے مطالعے کے بعد یہ لگتا ہے کہ جو مجھے کہنا ہے وہ آج کل کے اقتصادیاتی ماہرین اور معاشی طلباء کے لیے ایک خبر ہوگی. حتہ کہ ان کتابوں سے ٹیکس کی وصولی کے معاشی اثرات صاف طور پر، مختلف ٹیکس منصوبوں اور ان تاریخی ترقی ، کا ایک خالصتاً بیانیہ پیشکش سے آگے نمٹنے جیسے وہ جو عام اثرات کی کے سوال پر تقریباً مکمل طور پر خاموشں ٹیکس کی وصولی ہے ۔. علاوہ ازیں ، ان کی بحث کے ان متون پھر ٹیکس کی وصولی کی مخصوص اقسام کے معاشی اثرات کے بارے میں کہنا ہے کہ ٹیکس ورود کا میں ہمیشہ نقائص سے پُر ہے ۔. -However, this state of affairs merely reflects a process of intellectual degeneration. As early as 150 years ago almost everything that should be understood today about the economics of taxation had been correctly and convincingly stated by such a prominent figure in the history of economics as Jean Baptiste Say in his *Treatise on Political Economy*. +تاہم، امور کی اس حالت کے دانشورانہ زوال کا عمل محض عکاسی کرتا ہے ۔. آج سے تقریباً 150 سال پہلے ہر وہ چیز جس کو اقتصادیات اور ٹیکس کی وصولی کے لیے سمجھنا چاہیے صحیح طور پر اور انجمن کی طرف سے اس طرح کی ممتاز شخصیت جسے معاشیات کی تاریخ میں جین باپسٹی کہتے ہیں اس کی سیاسی اقتصادیات پر صحیفہ. -In contrast to today’s textbook writers, who assign the discussion of taxation to arbitrary places within the overall architectonic of their books, from the beginning Say correctly locates the phenomenon under the general heading “Of the Consumption of Wealth.” +آج کی نصابی کتابیں لکھنے والوں کے برعکس " جو اجارہ داری جگہوں پر ٹیکس کی وصولی کے لیے بحث منتخب کر تے ہیں ان کی کتابوں کی فن تعمیر کے مطلق، شروعات سے ان کے اندر بنے ہوئے قانونی جواز گاہوں کو شروع ہی سے کہتے ہیں کہ صحیح طور پر تفویض کریں -He then unmistakenly identifies and explains taxation as an attack on and punishment of the acquisition and production of property, which necessarily leads to a reduction in the formation of wealth embodied in such property and to a lowering of the general standard of living. +وہ پھر بغیر کسی غلطی کے ٹیکس کی وصولی کی وضاحت کو ایک حملہ اور سزا کے طور پر ٹیکس نظام کی وضاحت کرتا ہے، جو ضروری طور پر دولت کی پیداوار میں کمی اور عمومی معیار زندگی کے عمل میں گراوٹ لاتا ہے. -Notes Say: +نوٹ کہتے ہیں کہ: -> It is a glaring absurdity to pretend, that taxation contributes to national wealth, by engrossing part of the national produce, and enriches the nation by consuming part of its wealth.[^2] +> اس کو ظاہر کرناایک گندی نگاہ اور خرافات کی طرح ہے، کہ لگان کی وصولی قومی جائیداد میں معاونت کرتی ہے, قومی وسائل کا ایک حصہ خریدنے سے، اور قومی دولت کا ایک حصہ استعمال کرنے سے اسے مالا مال بنا دیتے ہیں > -> Taxation is the transfer of a portion of the national products from the hands of individuals to those of the government, for the purpose of meeting public consumption or expenditure. Whatever be the denomination it bears, whether tax, contribution, duty, excise, custom, aid, subsidy, grant, or free gift, it is virtually a burden imposed upon individuals, either in a separate or corporate character, by the ruling power for the time being, for the purpose of supplying the consumption it may think proper to make at their expense; in short, an impost, in the literal sense.[^3] +> ٹیکس کی وصولی ایک شخص کے ہاتھوں سے قومی مصنوعات کی ایک چھوٹے سے حصے کی منتقلی سرکار کو واپس کرنا، عوامی ضروریات اور اخراجات کو پورا کرنے کے لیے. چاہے اس کا انجام جو کچھ بھی ہو، خواہ ٹیکس ہو، فرض، آبکاری، موصولات، اپنی مرضی کے مطابق، امداد، سبسڈی، گرانٹ یا مفت تحفہ عملی طور پر ایک فرد کے اوپر بوجھ کھڈا کر دیتی ہے، علاحدہ یا ایک کارپوریٹ کردار کے طور پر، کچھ وقت تک حکمران پارٹی کی طرف سے، استعمال کی ضروریات کو سپلائی کرنے کے لیے جو ان کی قیمت پر انہیں ٹھیک لگے؛ مختصراً ایک امپاوسٹ کے لغوی معنی میں -Since such fundamental insights seem to have been forgotten, or at least no longer appear obvious today, let me, as my first task, present anew a praxeological account and explanation for Say’s central argument and its validity, and in so doing refute some popular “counterarguments” claiming to show that taxation need not obstruct the formation of property and wealth. In light of this general explanation, I will then demonstrate the fundamental logical fallacy in the standard textbook analysis of tax-incidence. +چونکہ اس طرح کی بنیادی ضروریات دکھنے میں بھولی ہوئی لگتی ہے، یا ان میں سے آج دکھنے میں کوئی بھی ٹھیک نہیں، مجھے، میرے پہلے کام کے طور پر، ایک نیا بعیدلعقل نظام اور بنیادی مرکزی بحث اور اس کے جواز اور ایسا کرنے میں ٹیکس کی وصولی کو دکھانے کے لیے جائیداد اور مال و دولت کے لئے رکاوٹ نہ بننے کی ضرورت ہے. عمومی وضاحت کی روشنی میں، میں پھر ٹیکس ورود کا معیاری نصابی کتاب تجزیہ میں بنیادی منطقی مغالطہ کا مظاہرہ کرے گی ۔. -That taxation—foremost and above all—is and must be understood as a means for the destruction of property and wealth-formation follows from a simple logical analysis of the meaning of taxation. +وہ ٹیکس کی وصولی_سب سے پہلے اور سب سے اوپر _ اور اسے لازماً دولت اور املاک کی بربادی سمجھ لینا چاہیے - اس کی بناوٹٹ ٹیکس کی وصولی کے لیے ایک منتقی تجزیہ کو اختیار کرتا ہے. -Taxation is a coercive, non-contractual transfer of definite physical assets (nowadays mostly, but not exclusively money), and the value embodied in them, from a person or group of persons who first held these assets and who could have derived an income from further holding them, to another, who now possesses them and now derives an income from so doing. How did these assets come into the hands of their original owners? Ruling out that this was the outcome of another previous act of taxation, and noting that only those assets can be taxed that have not yet been consumed or whose value has not yet been exhausted through acts of consumption (a tax-gatherer does not take away another man’s garbage but rather his still valuable assets!), three and only three possibilities exist: They come into one’s possession either by one’s having perceived certain nature-given goods as scarce and having actively brought them into one’s possession before anyone else had seen and done so; by having produced them by means of one’s labor out of such previously appropriated goods; or through voluntary, contractual acquisition from a previous appropriator or producer. Only through these types of activities is one capable of acquiring and increasing valuable—and hence taxable—assets. Acts of original appropriation turn something which no one had previously perceived as a possible source of income into an income-providing asset; acts of production are by their very nature aimed at the transformation of a less valuable asset into a more valuable one; and every contractual exchange concerns the change and redirection of specific assets from the hands of those who value their possession less to those who value them more. +ٹیکس کی وصولی ایک تشدد آمیز، جسمانی اثاثوں کی ایک مستقل منتقلی (آج کل کے دور میں زیادہ، مگر محض پیسہ ہی نہیں) اور ان کے اندر بھری ہوئی قیمت، اور ان میں سے ایک فرد یا افراد جو سب سے پہلے ان اساسوں کو جن سے وہ آمدنی حاصل کرتے ہیں دوسروں سے جن کے پاس اب وہ ہیں اور اب ایسا کرنے سے وہ ان سے آمدنی حاصل کرتے ہیں. یہ اثاثے کس طرح سے اپنے اصل مالکان کے ہاتھ میں آتے ہیں? اس کو مسترد کرتے ہوئے کہ یہ پرانے ٹیکس کی وصولی کا نتیجہ ہے، اور یہ نوٹ کریں کہ صرف ان اثاثوں کے لیے ٹیکس وصول کیا جا سکتا ہے جو استعمال کرنے کی وجہ سے ابھی تک ختم نہیں ہوئے ہیں ( ایک ٹیکس حاصل کرنے والا دوسرے آدمی کا کوڈا نہیں اٹھاتا بلکہ اس کے قیمتی اثاثے: وہ کسی کے قابو میں یا تو کسی قلط کی وجہ سے اس سے پہلے کہ ان کو کسی نے تلاش نہ کیا ہو یا اور کچھ؛ ان کو مزدوروں کے زرعیہ سے یا پچھلے کسی آرضی پیدا کرنے والے سے. صرف اس طرح کی سرگرمیوں سے ایک انسان اس کے اثاثوں کی کیمت بڈھا سکتا ہے لہزا وہ ٹیکس کی وصولی کے اثاثے ہیں. اسی طرح سے، وہاں پر پرانے کرداروں کو نیے کرداروں میں منتقل کرنے کی طاقت ہوگی. -From this it follows that any form of taxation implies a reduction of income a person can expect to receive from original appropriation, from production, or from contracting. Since these activities require the employment of scarce means—at least time and the use of one’s body—which could be used for consumption and/or leisure, the opportunity cost of performing them is raised. The marginal utility of appropriating, producing, and contracting is decreased, and the marginal utility of consumption and leisure increased. Accordingly, there will be a tendency to shift out of the former roles and into the latter ones.[^4] +اس سے ٹیکس کی وصولی کی کوئی بھی شکل ایک فرد کی امید کے مطابق پیداوار سے اصل آمدنی حاصل کرنے کا راستہ اختیار کرتا ہے، یا معاہدہ کرنے سے. کیونکہ ان سرگرمیوں کے لیے کامیاب ملازمت کی ضرورت ہے _کم وقت کے لیے کسی کا جسم استعمال کرنا _جو کھپت یا تفریح کے لیے استعمال کیا جا سکتا ہے ان کے انجام دہی کی قیمت کا موقع بڈھا دیا جاتا ہے. کم از کم استعمال کی اپراپریٹنگ، پیداوار اور معاہدہ کرنا گھٹ جاتا ہے، اور تفریح اور کھپت کے لیے نام کی موجودگی کی افادیت بڈھ جاتی ہے. اسی طرح سے، وہاں پر سابقہ کرداروں کو سانی الزکر میں منتقل کرنے کی طاقت ہوگی -Thus, by coercively transferring valuable, not yet consumed assets from their producers (in the wider sense of the term including appropriators and contractors) to people who have not produced them, taxation reduces producers’ present income and their presently possible level of consumption. Moreover, it reduces the present incentive for future production of valuable assets and thereby also lowers future income and the future level of available consumption. Taxation is not just a punishment of consumption without any effect on productive efforts; it is also an assault on production as the only means of providing for and possibly increasing future income and consumption expenditure. By lowering the present value associated with future-directed, value-productive efforts, taxation raises the effective rate of time preference, i.e., the rate of originary interest and, accordingly, leads to a shortening of the period of production and provision and so exerts an inexorable influence of pushing mankind into the direction of an existence of living from hand to mouth. Just increase taxation enough, and you will have mankind reduced to the level of barbaric animal beasts. +لہزا، اپنے قیمتی تفریحات کو منتقل کرنے سے، اثاثہ جات ان پروڈیوسرز (بشمول اپپروپریاٹرس اور ٹھیکیداروں کی اصطلاح کا وسیع تر احساس) میں سے جو ان کی پیداوار نہیں ہے لوگوں کو فنا نہیں ابھی تک ٹیکس کی وصولی پروڈیوسرز کی موجودہ آمدنی کم کر دیتا ہے اور اس کی اس وقت ممکن سطح کے طور پر استعمال کی ۔. علاوہ ازیں یہ قیمتی اثاثوں کی مستقبل کی پیداوار کے لئے موجودہ ترغیب گھٹا دیتا ہے اور اس طرح بھی آئندہ آمدنی اور مستقبل کی سطح دستیاب کھپت کوکم کرتا ہے ۔. ٹیکس کی وصولی نہ صرف سزا کے طور پر استعمال کی پیداواری کی کوششوں پر کی بغیر کسی اثر کےہے ۔ یہ بھی ایک حملہ کے لئے فراہم کرنے اور ممکنہ طور پر آئندہ آمدنی اور خرچ کے اخراجات بڑھانے کی وہ واحد ذریعہ کے طور پر پیداوار پر منحصر ہے ۔. مستقبل کے ساتھ جڈی حالیہ قیمت کو کم کرنے سے، وقت گزرنے کے ساتھ ساتھ ان کی موثر ترجیحات بڈھ جاتی ہے، یعنی، اور اس سے سود کی موثر شرح پیدا ہوتی ہے اور اس طرح سے ایک اچھی پیداوار کا دور شروع ہو جاتا ہے اور ایک بنی نوع انسان ہاتھ سے منہ تک ایک موجودہ سمت میں آگے ہاتھ بڈھا دیتا ہے. ٹیکس کی وصولی میں صرف اتنا اضافہ کریں، اور تم بنی نوع انسان کی وحشیانہ جانوروں سے جانداروں کی سطح کو کم کر سکتے ہیں. -Straightforward as such reasoning may seem, there are a number of popular objections raised against it. For instance, from the side of economists who falsely conceive of economics as an empirical science that produces nothing but hypothetical explanations which invariably must be tested against empirical evidence in order to be validated (analogous to the situation in the natural sciences), the following argument is frequently heard: Empirically, it has been observed repeatedly that a rise in the level of taxation was actually accompanied by a rise (not a fall) in GNP or other measures of productive output; hence, the above reasoning, however plausible, must be considered empirically invalid. In fact, some empiricists of this sort go even further and make the stronger claim that taxation actually helps increase the standard of living as evidenced by the fact that some countries with once low standards of living and low levels of taxation now enjoy a much greater wealth with much higher taxes. +براہ راست طور پر اس طرح کے استدلال لگ سکتا ہے، ایک بڑی تعداد کےعوامی اعتراضات اس کے خلاف اٹھائیے جاتے ہیں. فرض کریں، ایک تجرباتی سائنس جو کچھ بھی پیدا کرتا ہے لیکن ہمیشہ تجرباتی ثبوت کے خلاف (صورتحال پر یکساں بنائي جاتی ہواسکو کرنے کے لئے ٹیسٹ کیا جانا چاہیئے فرضی وضاحت کے طور پر جھوٹی حاملہ معاشیات کے ماہرین کی جانب سے علوم فطریہ میں)، مندرجہ ذیل دلیل اکثر سنائی جاتی ہے: امتحاناً، اسے بار بار ٹیکس کی وصولی کی سطح میں اضافہ دراصل جی این پی یا دیگر اقدامات کی پیداواری آؤٹ پٹ؛ میں اضافہ (نہیں ایک زوال) کے ساتھ دیکھیاگیا ہے اسی لیے, اوپر استدلال ہے، تاہم قرین قیاس امتحاناً ناجائز سمجھا جا چاہیئے ۔. حقیقت میں اس طرح کے کچھ امپاراکسٹس بھی چلے جاتے ہیں اور ٹیکس کی وصولی اصل معیار کی زندگی کا ثبوت یہ اس حقیقت کی طرف سے ہےکہ بعض ممالک ایک بار کم معیار والی زندگی اور ٹیکس کی وصولی اب کی کم سطح کے ساتھ ایک نہایت ہی لطف اندوز طور پر بڑھانے میں مدد ملتی ہے کہ مضبوط کلیم کریں بہت زیادہ ٹیکس کے ساتھ زیادہ سے زیادہ دولت ہے ۔. -Both objections are simply confused. Experience cannot beat logic, and interpretations of observational evidence which are not in line with the laws of logical reasoning are no refutation of these but the sign of a muddled mind (or would one accept someone’s observational report that he had seen a bird that was red and non-red all over at the same time as a refutation of the law of contradiction rather than the pronouncement of an idiot?). +Both objections are simply confused. منطق، تجربے کو کبھی نہیں ہرا سکتا اور تشریحات اوبسرواشنال ثبوت کی منطقی استدلال کے قوانین کے مطابق نہیں ہیں بلکہ ان میں سے کوئی رد بھی نہیں لیکن یہ ایک مبہم ذہن کی علامت ہیں (یا ایک ایک پرندہ دیکھا جاتا ہے اور کسی کے اوبسرواشنال رپورٹ قبول کرو گے جو حضرات ایک احمقانہ کے اظہار کی بجائے تضاد کی شریعت کے طور پر ایک ہی وقت سرخ اور غیر سرخ پورے تھا؟) ۔. -As regards the stronger thesis, it is nothing but a beautiful illustration of the ever so attractive *post hoc ergo propter hoc* fallacy. From the fact that the correlated events of high taxation and wealth were to be observed later than those of low taxation and wealth it is inferred that increased taxation increases wealth. Yet to reason in this way is about as convincing as the argument—justly ridiculed by Say—that one can observe rich men consuming more than poor ones; therefore, their high level of consumption must be responsible for the fact that they are rich.[^5] Just as it follows from the meaning of consumption that this is impossible and that, on the contrary, the rich are not rich because of their high level of consumption but because they previously abstained from consumption and engaged instead in value-productive actions, so it follows from the meaning of taxation that mankind cannot have prospered because of higher levels of taxation but despite such a fact. +جیسے کہ ایک مظبوط مقالہ بیان کرتا ہے، یہ کچھ بھی نہیں بلکہ ایک جازب نظر خوبصورت مثال ،تبلیس کے سوا کچھ نہیں. حقیقت یہ ہے کہ بعد میں ان کے کم ہونے اور مال و دولت سے زیادہ مصِر ہائی ٹیکس کی وصولی اور مال و دولت کے کورریلیٹد واقعات سے یہ اضافہ ٹیکس کی وصولی دولت کو بڑھاتا ہے. اس بحث کو حل کرنے کے لیے ابھی تک اس طرح کی کوئی بھی وجہ قائل نہیں — کہتے ہیں کہ منصفانہ سلوک کرنے سے_ایک مشاہدہ کر سکتے ہیں استعمال امیر آدمیوں سے کہیں زیادہ غریب ہیں ۔ لہذا، ان اعلی سطح کے طور پر استعمال کی ہے کہ وہ امیر اس حقیقت کے لئے ذمہ دار ہونا چاہیے ۔ صرف یہ کہ یہ نا ممکن ہے اور جو، اس کے برعکس، دولت سے مالا مال کی کھپت کی ان اعلی سطح کی وجہ سے امیر نہیں ہیں کھپت کے معنی سے مندرجہ ذیل کے طور پر ہے مگر چونکہ وہ پہلے سے کی کھپت حرام اور مشغول اس کے بجائے میں قدر کی پیداواری اعمال، تاکہ اسے ٹیکس کی وصولی کے مفہوم سے مندرجہ ذیل کہ بنی نوع انسان کی وجہ سے ٹیکس کی وصولی کی مگر اس طرح ایک حقیقت کے باوجود اعلی سطح کے خوشحال ہونے کی ہے نہیں کر سکتا ۔. -The weaker thesis—that experience would at least disprove any claim of a relationship between taxation and productive output that was negative by necessity—is also off the mark. The praxeological reasoning presented above does not at all rule out what empiricist economists falsely interpret as a refutation. In this earlier discussion the conclusion had been reached that the effect of taxation is a relative reduction in the production of valuable assets—a reduction, that is, as compared with the level of output that would have been produced had there been no taxation at all or had the level of taxation not been raised. Nothing was said or implied with respect to the absolute level of the output of valuable assets. As a matter of fact, absolute growth of GNP, for instance, is not only compatible with our earlier praxeological analysis, but can even be seen as a perfectly normal phenomenon to the extent that advances in productivity are possible and actually take place. If it has become possible through improvements in the technology of production to produce a higher output with an identical input (in terms of cost), or a physically identical output with a reduced input, then the coincidence of increased taxation and an increased output of valuable assets is anything but surprising. However, this does not in the least affect the validity of what has been stated about relative impoverishment resulting from taxation. With a given state of technological knowledge, though it may change over time, and taxation being what it is (a punishment of value-productive efforts), the level of productive output must be lower than the one that could have been attained with the same knowledge and no or lower taxation. Statistical studies here are entirely beside the point: they can neither help strengthen it, nor can they ever be used to weaken it. +ایک کمزور مقالہ — تجربہ کم از کم میرے کسی دعوی کے ٹیکس کی وصولی اور ضرورت کی طرف سے جومنفی تھا پیداواری آؤٹ پٹ کے درمیان تعلق توڑنا — صحیح نشانے پر نہیں ہے. اوپر دیے گئے بعیدلعقل وجوہات بالکل بھی یہ مسترد نہیں کرتے جس کی ماہر اقتصادیات جھوٹی امپارکاسٹ کے طور پر تشریع کرتے ہیں. اس سے قبل ازیں بحث میں اس نتیجے پر پہنچے کہ ٹیکس کی وصولی کا اثر اس کے ساتھ منسلک قیمتی اثاثے کی پیداوار میں کمی تک پہنچ جاتا — کمی، وہ ہے، جو تیار کیےگیے پیداوار کی سطح نسبت اور وہاں کوئی ٹیکس کی وصولی ہرگز یا ٹیکس کی وصولی کی سطح نہیں بڈھایی گیی. اثاثوں کی صحیح محنت کا حاصل اور ان کی مکمل سطح ان پر کچھ بھی نہیں عملایا گیا. ایک حقيقت کے طور پر ،جی این پی کی مطلق ترقی کی مثال کے طور پر، صرف ہمارے پہلے پرنیولوجاکال تجزیہ کے ساتھ ہم آہنگ نہیں ہے، لیکن پیداوار میں ترقی ممکن ہیں اور اصل جگہ لے اس حد تک کہ یہاں تک کہ ایک نارمل رجحان کے طور پر دیکھا جا سکتا ہے ۔. تکنیک میں اصلاحات کی وجہ سے یہ ممکن ہوا ہے کہ پیداوار کی برآمدات میں اضافہ اسی درآمد پر ہو رہا ہے ( قیمت کے حوالے سے) یہ جسمانی طور پر یکساں برآمد کم درآمد پر، پھر ٹیکس کی وصولی میں اظافہ کی مطابقت اور اثاثوں کی بڈھتی ہوئی قیمت حیران کن ہے. لیکن، ٹیکس کی وصولی سے جو کم سے کم اثر ہونا چاہیے وہ اس کے نتیجے میں نہیں ہوتا. دی گئی تکنیک کی جانکاری کے مطابق، چونکہ یہ وقت کے ساتھ ساتھ تبدیل ہوسکتی ہے، اور ٹیکس کی وصولی جو کہ ( قیمتی اثاثوں کے لیے ایک سزا)،پیداوار کی برآمدات کی سطح اگر ان پر کم یا کوئی ٹیکس کی وصولی نہیں کی گئی ہوتی اسی جانکاری کے ساتھ اظافی پیداوار حاصل کی گئی ہوتی. اعداد و شمار کے مطالعے کے بعد نقاط بالکل برعکس ہے: وہ ان کو مظبوط بنانے میں نا تو مدد کر سکتے ہیں، نا ان کا استعمال اس کو کمزور کرنے میں کیا جاسکتا ہے. -Another theoretical objection which enjoys some popularity is that imposing or raising taxes leads to a reduction of income derived from the assets taxed; that this reduction raises the marginal utility of such assets as compared to what can be derived from other forms of activity; and thus, instead of lowering it, taxation actually helps increase the tendency to engage in production. For the usual case of taxing money assets this is to say that taxes reduce monetary income which raises the marginal utility of money, and this in turn increases the incentive to attain monetary returns. This argument, to be sure, is perfectly true as far as it goes. However, it is a misconception to believe that it does anything to invalidate the relative impoverishment thesis that I have advanced. First of all, in order to keep the record straight it should be noted that even if it were true—as the just presented argument seems to suggest, albeit falsely as we will see—that increased taxation does not lead to a relatively lower output of valuable assets produced since it spurs a proportional increase in workaholism, it is still the case that the income of value-productive individuals has fallen. Even if they produce the same output as previously, they can only do so if they expend more labor now than before. Since any additional labor expenditure implies forgone leisure or consumption (leisure or consumption which they otherwise could have enjoyed along with the same output of valuable assets), their overall standard of living must be lower.[^6] +ایک اور نظریاتی اعتراض جو جو کچھ مقبولیت کا لطف اٹھاتا ہے کہ اثاثوں پر ٹیکس عائد کرنے سے آمدنی میں کمی واقع ہوتی ہے؛ اس کمی کی وجہ سے ان اثاثوں کی کم از کم قیمت ان کے عمل سے کتنا حاصل ہوسکتا ہے اس کے متنازعہ شکلوں کی عمل سے؛ اور لہزا، اس کو کم کرنے کے بجائے ٹیکس کی وصولی اصل میں اس کو بڈھاوا دیتی ہے. عام طور سے پیسوں کے اثاثے لگان کے طور لگانا یہ کہنا ہے کہ لگان روپے پیسے کی آمدنی کو کم کرتا ہے جو زرا سے پیسے کے استعمال کو بڈھاتی ہے، اور یہ بدلے میں روپے پیسے کے حاصل کرنے کی ترغیب کو بڈھاتا ہے. یہ بحث، یقیناً تب تک صحیح ہے جتنا دور یہ چلا جاتا ہے. تاہم، یہ ایک غلط فہمی ہے یہ بھروسہ کرنا کہ متعلقہ بدحالی مقالہ جس کو میں نے آگے بڈھایا ہےکہ اس سے اس میں توڈنے کے لیے کچھ بھی نہیں کیا. سب سے پہلےیہاں تک کہ اگر یہ سچ ہے کہ سب سے پہلے یہ ہونا چاہیے کے ریکارڈ سیدھی رکھنے کے لئے بتایا جایے — صرف حاضر دلیل تجویز کرنے کے لیے جھوٹی ہی سہی ہم دیکھیں گے کے طور پر لگتا ہے کے طور پر — پیداوار میں اضافہ ہونے قیمتی اثاثوں میں سے ایک نسبتاً کم پیداوار کے باعث نہیں کہ یہ ایک متناسب اضافہ وورکہولسم میں عرصہ کے بعد، یہ ایسا ہے کہ قدر کی پیداواری افراد کی آمدنی میں گر ہے ہے ۔. یہاں تک کہ اگر ان کی پچھلی برآمدات یکساں بھی ہو، وہ صرف اس صورت میں کر سکتے ہیں کہ اگر وہ پہلے سے زیادہ مزدوروں کا استعمال کریں. چونکہ کوع بھی اضافی مشقت اخراجات ماضی کی تفریح یا (تفریح یا جو وہ بصورت دیگر قیمتی اثاثوں میں سے ایک ہی آؤٹ پٹ کے ساتھ کھپت کا لطف اٹھایا ہو) اس کھپت کا مطلب، ان کامجموعی معیار زندگی کس بھی صورت میں کم تر ہونا چاہیے -It now becomes apparent why the assumption that taxation can leave the productive output of valuable assets unaffected and exclusively cripple consumption is fatally flawed. If taxation reduces one’s income (which includes that derived from present consumption and leisure), and given the universal fact of time preference, that is, that human actors invariably prefer present goods over future goods (that they cannot do without continuous consumption and can engage in lengthier, more roundabout methods of production only if a provision in the form of consumption goods has been made for the corresponding waiting period), then it necessarily follows that a person’s effective rate of time preference must have been raised through this very act (the disutility of waiting must have increased), and that he will have to shorten the length of the structure of production as compared to the one that he otherwise would have chosen. Accordingly, his output of valuable assets available at future dates will have to be lower than would be the case otherwise. If with lower or no taxation his income had been higher and his time preference schedule being given (whatever it happens to be at any particular point in time), he would have invested in lengthier production processes. As a consequence, his output of valuable future assets would have been relatively greater.[^7] +یہ اب صاف ہوجاتا ہے کہ کہ کیوں یہ قیاص کہ ٹیکس کی وصولی سے قیمتی اثاثوں کی برآمدی پیداوار پر کوئی اثر نہیں چھوڈے گااور کھپت کو خصوصی طور پر اپاہج مفروضہ کو نقائص سے پر کرے گا. ٹیکس کی وصولی (جو کہ موجودہ کھپت اور تفریح سے اخذ کیا جاتا ہے اس میں شامل ہیں) اگر آمدنی کم ہے تو، اور انسانی اداکار ہمیشہ موجود سامان (وہ اس کے بغیر نہیں مستقبل ساز و سامان پر ترجیح دیتے ہیں کہ آفاقی حقیقت کے وقت ترجیح، یعنی دیا مسلسل کھپت اور لمبے کارکردگی، زیادہ رووندابووت کے طریقوں کی پیداوار میں مشغول کر سکتے ہیں تو صرف ایک دفعہ کی کھپت اشیاء کی شکل میں متعلقہ انتظار کی مدت کے لئے دیا گیا ہے)، تو یہ ضروری نہیں کہ ایک شخص مؤثر کی مندرجہ ذیل وقت کی شرح ترجیح (داسوٹالاٹی انتظار کا اضافہ ہوا ہے چاہئے) یہ بہت ایکٹ کے تحت پرورش کرنا چاہیے اور وہ پیداوار کہ وہ دوسری صورت کا انتخاب کیا ہے کہ مقابلے کی ساخت کی لمبائی قصر کرنا پڑے گا ۔. اسی طرح سے، مستقبل کی تاریخ میں اس کے قیمتی اثاثے کم مقدار میں دستیاب ہو سکتے ہیں. اگر کم یا بغیر کسی ٹیکس کی وصولی کے اس کی آمدنی بہت ہےاور اس کے وقت کی ترجیحات دی گئی ہو(کسی مخصوص وقت پر جو کچھ بھی ہوتا ہے) اس نے لمبی برامداتی عمل میں انویسٹ کیا ہوگا. اس کے نتیجہ میں، اپنے مستقبل کے قیمتی اثاثے کی پیداوار نسبتاً زیادہ ہوتا ہے ۔ -The error in the thesis that taxation can have a neutral effect on production lies in the fact that time preference is not taken into account. The argument presently under scrutiny is quite correct in pointing out that taxation implies a twofold signal: on the one hand the substitution effect working in favor of consumption and leisure and against work; and on the other hand the income effect of raising the marginal utility of the taxed asset. However, it is false to interpret this simplistically as a mixed bag of contradictory signals—one in favor of and one against work—so that one can then state nothing of a categorical nature regarding the effects of taxation on production, and the question of whether or not taxation provides for a lower or a higher output of valuable assets must be conceived of as an entirely empirical one.[^8] For in fact, the signal of taxation is not contradictory at all once it has been recognized that it is being sent to persons whose actions are invariably constrained by time preference. For such actors there exists not only the alternative between work and no work at all but also one between producing a valuable asset in more or less time-consuming ways. Invariably, they must also choose between obtaining an asset quickly and directly, with little waiting time involved, but at the price of having to resort to less efficient methods of production (the famous fisherman who decides to use his bare hands to catch fish in order to obtain it more quickly than by going through more roundabout methods of production), or obtaining it through more productive methods but then having to wait longer for them to bear fruit (the fisherman who, lured by higher future returns, decides to endure a longer waiting period and first builds a net). However, given these choices, the message of taxation is completely unambiguous and unequivocal, and there can no longer be any question that the substitution effect must be thought of as systematically dominating any income effect: If there is not only the option of having something or not having it but also of having less of something sooner or more of it later, the double message sent through taxation is easily integrated and translated into one: reduce the waiting time; shorten the roundabout methods of production! By doing so, valuable assets will be obtained earlier—in line with their increased marginal utility. Simultaneously, in shortening the waiting period, more room will be given for leisure—in line with its increased marginal utility. By reducing the length of roundabout methods of production the two seemingly contradictory signals stemming from taxation are simultaneously accounted for. Contrary to any claim of a systematically “neutral” effect of taxation on production, the consequence of any such shortening of roundabout methods of production is a lower output produced. The price that invariably must be paid for taxation, and for every increase in taxation, is a coercively lowered productivity that in turn reduces the standard of living in terms of valuable assets provided for future consumption. Every act of taxation necessarily exerts a push away from more highly capitalized, more productive production processes in the direction of a hand-to-mouth-existence. +مقالہ میں یہ غلطی کہ ٹیکس کی وصولی کا پیداوار پر غیر جانبدار اثر اس بات پر منحصر ہے کہ ترجیحات کواس میں نہیں جوڈ دیا جاتا. موجودہ وقت میں جانچ کے تحت بحث کی دلیل میں ٹیکس کی وصولی کے نقاط صحیح اشارہ کرتے ہیں: ایک طرف سے کھپت اور تفریح کے کام کے حق میں رہنا اور اور دوسری طرف کام کے خلاف؛ اور دوسری طرف آمدنی کا اثر ٹیکس کی وصولی والے اثاثے کی افادیت بڈھ انا. تاہم، یہ قیاس کرنا غلط ہوگا کہ متضاد اشاروں کا ایک سادہ بستہ _ایک کام کے حق میں اور دوسرا کام کے خلاف _تاکہ ایک یہ کہ سکیں کہ شافی فطرت ٹیکس کی وصولی کے اثرات کی پیداوار پر، اور یہ سوال کہ کم یا بغیر ٹیکس کی وصولی قیمتی اثاثوں کی کم برآمدات فراہم کرناایک مکمل طور پر تجرباتی حاملہ ہونا چاہیے اس کے لیے در حقیقت، ٹیکس کی وصولی کے اشارے پر ایک بار پہچان لینے سے متضاد نہیں ہے اسے یہ افراد جن کے اعمال کی طرف سے وقت کی ترجیح ہمیشہ مجبور رہتی ہے تسلیم کرنے کے لیے بجھا جاتا ہے. ایسے اداکاروں کے لیے نہ صرف وہاں پر کام کرنے اور کام نہ کرنے کے درمیان ایک متبادل موجود ہے بلکہ قیمتی اثاثوں کے درمیان کم وقت والی کھپت کی راہیں. نا قابل تبدیلی ، وہ بھی ایک اثاثہ تیزی سے حاصل کرنے کے درمیان اور کم انتظار وقت شامل کے ساتھ براہ راست، لیکن ریزورٹ (جو اپنے ننگے ہاتھ میں مچھلی پکڑنے کے لئے استعمال کرنے کا فیصلہ مشہور مچھیرے کی پیداوار کم مؤثر طریقے سے کرنے کی قیمت پر انتخاب کرنا چاہیئے اس کے مقابلے میں زیادہ تیزی سے حاصل کرنے کا حکم رووندآباٹ سے زیادہ پیداوار کے طریقوں کے ذریعے جا رہا)، یا اس زیادہ پیداواری طریقوں کے ذریعے حاصل کرنے لیکن اس کے بعد اب ان پھلوں کو برداشت کرنے کے لئے انتظار کرنا ہونے (مچھیرے جو، کی طرف سے اعلی مستقبل کی واپسی، کے گردابوں کی کشش برداشت کرنے کا فیصلہ ایک اب دور کا انتظار کر رہے اور سب سے پہلے ایک جال بناتا ہے). تاہم، دیے گئے متبادل، ٹیکس کی وصولی کا پیغام مکمل طور پر واضح اور صاف ہوتا ہے، اور وہاں پر اب کسی سوال کی گنجائش نہیں ہے کہ تبادلے کا اثر لازماً آمدنی کے اثر پر غالب ہوگا: اگر وہاں پر کسی چیز کا اختیار ہوگا یا اس کا نا ہونا لیکن کسی چیز کا تھوڈا سا ہونا یا آنے والے وقت میں آنے کی امید ٹیکس کی وصولی کے زرعیہ دوگنے پیغامات بھیجنا آسانی کے ساتھ اس میں منتقل کیے جا سکتے ہیں اور ان کا ترجمہ کیا جا سکتا ہے: انتظار کا وقت کم کریں؛ پیداوار کے چکر چوک طریقوں کو گٹھاییں! ایسا کرنے سے طرف سے قیمتی اثاثہ جات پہلے ہی حاصل کیے جا سکتے ہیں — ان کی اظافی مختتم درجے افادیت کے مطابق. ایک ہی وقت میں، انتظار کرنے کا وقت گھٹانا، تفریح کو زیادہ وقت دیا جائے گا _ بڈھتی ہوئی مارجنل کھپت کے ساتھ. پیداواری چکر چوک کے طریقوں کی لمبائی کم کرنے سے دکھنے میں دو متضاد اشارےایک ساتھ ٹیکس کی وصولی کے لیے استعمال کیے جا سکتے ہیں. پیداوار پر ٹیکس کی وصولی کے اثرات باقاعدہ طور پر کسی دعوے کے لیے غیر جانبدار ہے، ایسے چکر چوک کے طریقوں کو کم کرنے کے اثرات سے درآمدات کی کم پیداوار ہوتی ہے. وہ قیمت جو بغیر کسی اعتراض کے ٹیکس کی وصولی کے لیے ادا کرنی چاہیے؛ اور ٹیکس کی وصولی کے ہر ایک اضافے میں، معیار کے آیندہ استعمال کے لیے فراہم کردہ قیمتی اثاثوں کے حوالے سےایک اپنی پست بیداری صلاحیت ہے. ٹیکس کی وصولی کا ہر ایک عمل اونچی قیمت شخص کرنے کے عمل سے دور بھاگ جاتے ہیں، زیادہ اچھی پیداوار ہاتھ سے منہ تک موجود ہے. -[^1]: Exclusively descriptive analyses of taxation are given, for instance, by Paul Samuelson, *Economics*, 10th ed. (New York: McGraw Hill, 1976), chap. 9; Roger L. Miller, *Economics Today*, 6th ed. (New York: Harper and Row, 1988), chap. 6. +[^1]: لگان کے خصوصی طور وسیع تجزیے دیے گئے ہیں، مثال کے طور پر، پال سیمیولسن کے،*معاشیات*، دسواں ایڈیشن. (نیو یارک: میکگرا ہل، ١٩٧٦)، باب. 9; Roger L. Miller, *Economics Today*, 6th ed. (New York: Harper and Row, 1988), chap. 6. -[^2]: Jean Baptiste Say, *A Treatise on Political Economy* (New York: Augustus M. Kelley, 1964), pp. 446–47. +[^2]: جین بیپٹیسٹ سیے، * سیاسی معیشت پر ایک صحیفہ*(نیو یارک: اوگستس ایم. کیللی، ١٩٦٤)، pp. 446-47 -[^3]: Ibid., p. 446; on Say’s economic analysis of taxation see also Murray N. Rothbard, “The Myth of Neutral Taxation,” *Cato Journal* (Fall, 1981), esp. pp. 551–54. +[^3]: Ibid., p. 446 سیے کی لگان کے اقتصادی تجزیہ پہ اور Murray N. Rothbard بھی دیکھیں، " غیر جانبدار لگان کا متک" *کاٹو جرنل< (Fall, 1981), esp. 0>. pp. 551–54.

-[^4]: See on this also Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970), chap. 12.8; idem, *Power and Market* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977), chap. 4, 1–3. +[^4]: اسے Murray N. Rothbard بھی دیکھیں، * آدم زات، معیشت، اور مملکت*(لاس انجلز: ناش1970)، باب. 12.8 idem; * تاقت اور بازار* (کانسس سٹی: شید اینڈریوس اور میکمیل، 1977)، باب. 4, 1–3. -[^5]: See Say, A Treatise on Political Economy, p. 448. +[^5]: سیے دیکھیں، سیاسی معیشت پہ ایک صحیفہ، p. 448. -[^6]: See on this point also Rothbard, *Power and Market*, pp. 95f. +[^6]: اس نکتے پہ Rothbard بھی دیکھیں، *تاقت اور بازار *،pp. 95f. -[^7]: One might object here that the tax receipts will come into someone’s hands—those of government officials or of governmental transfer-paymentrecipients—and that their increased income, resulting in a lower effective time preference rate for them, may offset the increase in this rate on the taxpayers’ side and hence leave the overall rate and the structure of production unchanged. Such reasoning, however, is categorically flawed: For one thing, insofar as government expenditure is concerned, it cannot be regarded as investment at all. Rather, it is consumption, and consumption alone. For, as Rothbard has explained, +[^7]: کوئی اس بات کے خلاف ہو کہ کہیں لگان کی رسیدیں کسی دوسرے کے ہاتھ نہ چلی جائیں__حکومت کے حکام کے یا حکومتی مال منتقلی کے لینے والوں کے__ اور یہ کہ انکی اضافی آمدنی، جس کا نتیجہ انکے لئے کم موثر وقت کی رفتار ہوگی، اس لگان دینے والے کی طرف سے رفتار میں شروعات کا اضافہ کرے اور جس کی وجہ سے اور مجموعی رفتار کو چھوڑ دے اور بنا پیداوار کا ڈھانچہ بدلے. ایسی سوچ، حالانکہ، صاف طور پر غلط ہے: ایک چیز کے لیے ،یہاں تک کہ حکومت کے اخراجات کا سوال ہے، اسکو سرمایہ کاری بالکل بھی نہیں سمجھا جا سکتا. بلکہ، یہ خرچ کرنا ہے، اور صرف اور صرف خرچ کرنا ہے. جیسے، Rothbard نے وضاحت کی ہے، -> [i]n any sort of division-of-labor economy, capital goods are built, not for their own sake by the investor, but in order to use them to produce lower-order and eventually consumers’ goods. In short, a characteristic of an investment expenditure is that the good in question is not being used to fulfill the needs of the investor, but of someone else—the consumer. Yet, when government confiscates resources from the private market economy, it is precisely defying the wishes of the consumers; when government invests in any good, it does so to serve the whims of government officials, not the desires of consumers. (*Man, Economy, and State*, pp. 816–17) +> معیشت میں کسی بھی طرح کی تقسیم، سرمائی اجناس بنائے جاتے ہیں، انکے سرمایہ کار کے خد کی ضرورت کے لیے نہی،بلکہ انکا استعمال کرکے ان سے نچلے درجے اور آخر میں صارفین کے اجناس کی پیداوار کرے. مختصراً، ایک سرمایہ کار کے خرچ کی سیرت یہ ہے کہ جو چیز سوالیہ ہے وہ سرمایہ کار کی ضرورت کو پورا کرنے کے لیے استعمال نہی کی جارہی، بلکہ کسی اور کی___صارف. پھر بھی، جب حکومت بجی بازار سے معیشت ضبط کرتی ہے، یہ صارفین کی خواہشات کی مزاحمت کرتی ہے؛ جب حکومت کسی جنس میں سرمایہ کاری کرتی ہے، یہ وہ حکومت کے عہدے داروں کی خواہشات کو پورا کرنے کے لیے، نہ کہ صارفین کی خواہشات کو پورا کرنے کے لیے. (*انسان، اقتصادیات، اور ریاست*، pp. 816-14) -Thus, government expenditure, by definition, cannot be conceived of as lengthening the production structure and hence as counterbalancing the taxpayers’ raised time preference rate.—On the other hand, +(<0>انسان، اقتصادیات، اور ریاست، pp. 816-14) -> as for the *transfer* expenditures made by the government (including the salaries of bureaucrats and subsidies to privileged groups), it is true that some of this will be saved and invested. These investments, however, will not represent the voluntary desires of consumers, but rather investments in fields of production *not* desired by the *producing* consumers…. Once let the tax be eliminated, and … the new investments called forth by the demands of the specially privileged will turn out to be *malinvestments*. (*Power and Market*, p. 98) - -Consequently, transfer expenditures also cannot be conceived of as compensating for the fact that taxpayers shorten the length of the production structure. All such expenditures can do is to lengthen the structure of mal-production. “At any rate” concludes Rothbard, - -> the amount consumed by the government insures that the effect of income taxation will be to raise time-preference ratios and to reduce saving and investment. (Ibid., p. 98) - -[^8]: See for such—irrelevant—empirical studies regarding the relative importance of income vs. substitution effects George F. Break, “The Incidence and Economic Effects of Taxation,” in *The Economics of Public Finance* (Washington, D.C.: Brookings, 1974), pp. 180ff.; A.B. Atkinson and Joseph E. Stiglitz, *Lectures on Public Economics* (New York: McGraw Hill, 1980), pp. 48ff.; Stiglitz, *Economics of the Public Sector* (New York: Norton, 1986), p. 372. \ No newline at end of file +> جیسے کہ*تبدیلی*حکومت کے کئے ہوے خرچے(بیوروکریٹس کی تنخواہ کو ملا کر اور مراعات یافتہ لوگوں کے لیے معاونت)، یہ سچ ہے کہ اسکا کچھ حصہ بچایا اور کچھ سرمایہ جائے گا. یہ سرمایہ کاریاں، حالانکہ، صارفین کے رضاکارانہ خواہشات کو ظاہر نہی کریں گی، بلکہ پیداوار کے میدانوں میں سرمایہ کاری جو *پیداوار صارفین کی خواہشات *نہی* ہوتی…. ایک بار لگان کا خاتمہ کیا جائے، اور ... نئے سرمایہ کارمر اعات یافتہ لوگوں کی ڈیمانڈ *مالانویسٹمنٹ* ہو جائے گی. (*تاقت اور بازار *، p. 98)

+> +> چنانچہ، اخراجات کی ترسیل کو ازالہ کے طور نہی سمجھا جاسکتا چہ لگان دینے والے پیداوار کے ڈھانچے کی لمبائی کم کرتے ہیں. ایسے اخراجات صرف یہ کر سکتے ہیں کہ تمام پیداوار کے ڈھانچے کو لمبا کرسکتے ہیں. "کسی بھی قیمت پر" Rothbard خلاصہ کرتے ہیں، +> +> > حکومت کا استعمال کیا ہوا پیسہ یہ جانچتا ہے کہ لگان کی آمدنی کا اثر وقت- رجحان کی نسبت کو بڈھاوے اور بچت اور سرمایہ کاری کو کم کرے. Ibid., p. 98)) +> +> [^8]: دیکھیں،ایسے__بے ربط__تجرباتی علوم آمدنی کی اہمیت کے متعلق اسکے خلاف. تبدیلی اثر George F. Brrak, "واقعہ اور لگان کے اقتصادی اثرات،" *عوامی مالیات کی معیشت* (واشنگٹن، ڈی سی: بروکنگس، ١٩٧٤)، pp. 180ff. A. B. Atkunson اور Joseph E. Stiglitz, *عوامی معیشت پہ لیکچر0 نیو یارک: میکگرا ہل، ١٩٨٠ pp. 44ff.Stiglitz, *عوامی سکٹر کی معیشت*نیو یارک نورٹن، 1986)، p. 372.  &#[↩](#fnref:8){.footnote-backref};;;:(;،)(

 \ No newline at end of file diff --git a/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_02.md b/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_02.md index 62b33cc32..9cba24be5 100644 --- a/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_02.md +++ b/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_02.md @@ -1,31 +1,31 @@ -It is not difficult to illustrate the validity of these conclusions if one considers the all-too-familiar case of taxing money assets. Such assets are only acquired and held because they can purchase other valuable assets at future dates. They have no own intrinsic use-value at all (as in the case of a fiat paper money), or such use-value is insignificant compared to the exchange-value (as in the case of the gold standard where money also has an—albeit small—commodity value). Rather, the value attached to them is due to their future purchasing power. Yet if the value of money consists of representing other future available assets, the effects of taxing money becomes clear immediately. Most importantly, along with increasing the marginal utility of leisure or consumption, such a tax increases the marginal utility of such future assets. This change in the constellation of incentives translates itself for an actor into increased attempts to obtain these assets more quickly, in less time-consuming production processes. The only production processes now that are systematically shorter than those of attaining future assets indirectly, via the earlier acquisition of money, are those of acquiring them through direct exchanges. Thus, taxation implies that barter trade will be substituted increasingly for the lengthier roundabout production method of monetary exchanges. But once again, resorting increasingly to barter is a regression to economic primitivism and barbarism. It was precisely because production for bartering purposes yielded an extremely low output that mankind actually outgrew this developmental stage and instead increasingly resorted to and expanded a system of production-forindirect-exchange purposes which, while requiring a longer waiting period, renders a far larger return of ever more and different assets drawn into the cash nexus. Every act of taxation means a coerced step backward in this process. It reduces output, decreases the extent of the division of labor, and leads to a reduction in social and economic integration (which, it may be noted, could never have become worldwide, were it not for the institution of indirect monetary exchanges). +ان نتائج کا جایزہ لینا مشکل نہیں ہے. اگر ٹیکس کی وصولی والے اثاثوں کی ویدتا نظر میں رکھی جایے. اس طرح اثاثہ جات صرف اس لیے رکھا جاتا ہےکی کیونکہ وہ آئندہ تاریخ پر دیگر قیمتی اثاثہ جات خرید سکتے ہیں ۔. ان کا کوئی معنوی استعمال-قدر ہرگز نہیں ہے(کیس ایک زرفرمان کاغذ کی طرح)، یا اس طرح استعمال قدر ایکسچینج قدر کے مقابلے میں غیر اہم ہے (جہاں پیسہ بھی ہے طلا معاملے کو ایک — چہ چھوٹے — اجناس قدر) ۔. اس کی بجائے ان سے منسلک قدر ان کےمستقبل کی خریداری کی طاقت کی وجہ سے ہے ۔. اگر ابھی بھی پیسے کی قیمت مستقبل میں دستیاب اثاثوں کی نمائندگی کرتے ہیں. پیسہ ہونے کے اثرات فوری طور پر ظاہر ہوتے ہیں. سب سے زیادہ لازمی طور پر، تفریح کی لیے کم سے کم استعمال ہونے والی کھپت، ایسا ٹیکس مستقبل کے لیے ان اثاثوں کی قیمت بڈھا دیتا ہے. یہ تبدیلی مراعات کی بذات خود ایک اداکار کے طور پر کے اثاثے کم کرنیوالا پیداوار کے عمل میں زیادہ تیزی سے حاصل کرنے کے لئے ترجمہ کاراضافہ کی کوششیں کرتا ہے. ایک محض پیداواری عمل چونکہ اب مستقبل میں اثاثوں کو بنانے کے لیے بالواسطہ چھوٹی ہےقبل ازیں پیسے کے حصول کے بجائے انہیں براہ راست حاصل کرتی ہے. لہزا ،ٹیکس کی وصولی کا مطلب بارٹر تجارت تیزی کے ساتھ لمبے چکر چوک کا پیداواری طریقہ مالیاتی تبادلوں کے زریعہ مہیا کیا جائے. لیکن ایک بار پھر، تیزی سے ہیراپھیری کو بحال کرنا اوراقتصادی جارحیت کی بربریت. چونکہ خاص طور پر پیداوار تبدیل کرنے کے مقاصد کے لیے کم کم مقدار کی برآمدات فراہم کرتا ہے بنی نوع انسان کو دراصل اس ترقیاتی مرحلے کےلیے اور اس کی بجائے تیزی سے کرے اور توسیع کی پیداوار-فورانداریکٹ-ایکسچینج کا ایک نظام جو مقاصد ایک انتہائی کم پیداوار نہ تھی، ایک طویل وقفہ انتظار کی ضرورت ہوتی جبکہ نقد گٹھ جوڑ میں ننگی کبھی زیادہ اور مختلف اثاثوں کی اب تک بڑے واپس راندرس ۔. ٹیکس وصولی کا ہر ایک عمل کا مطلب اس عمل میں ایک قدم پیچھے کی طرف ہے. اس سے پیداوار میں کمی واقع ہوتی ہے ، مزدور کی تقسیم کی حد تک کم کرتا ہے اور اقتصادی اور سماجی انضمام میں کمی کی طرف جاتا ہے (یہ کہ، نوٹ کیا جاسکتا ہے، یہ کبھی بھی دنیا بھر میں نہیں پھیل سکتا، جہاں یہ دنیا بھر کے مالیاتی تبادلوں کا ادارہ بن سکے. -Furthermore, the general tendency towards increasingly adopting direct instead of indirect exchange mechanisms caused by every coercive seizure of money also has highly important consequences with regard to the methods of attaining money itself. Just as in the case of non-monetary assets, the increased marginal utility of money along with that of leisure-consumption also makes it relatively more attractive to acquire money in less time-consuming ways. Instead of acquiring it in return for value-productive efforts, i.e., within the framework of mutually beneficial exchanges, taxation raises the incentive to acquire it more quickly and directly, without having to go through such tediously roundabout methods as producing and contracting. On the one hand, this means that one will try more frequently to increase one’s money assets by simply hiding them from the tax collector. On the other hand, a growing tendency will emerge to come into the possession of money through coercive seizure—either in the illegal form called stealing, or legally, by participating in the game called politics.[^9] +اس کے علاوہ، تیزی سے پیسہ ہر سخت پکڑ کی طرف جانے کی وجہ سے بالواسطہ اکسچینج طریقہ کار کی بجائے براہ راست اپنانے کی طرف بھی عام رجحان ہے. ایسے طریقے یعنی پیسہ خود کے حوالے انتہائی اہم نتائج سامنے آتے ہیں ۔. کچھ معاملات میں صرف غیر مالی اثاثوں کی طرح، تفریح کی کھپت کے پیسے کا اضافہ مختتم درجے افادیت بھی یہ نسبتاً زیادہ کشش کم کرنیوالا طریقوں سے رقم حاصل کرنے بناتا ہے ۔. قیمتی کوششوں کے لیے اس کا بدلہ لینے کی جگہ، یعنی، باہمی اشتراک کے دایرہ میں فائدہ مند تبادلوں سے، ٹیکس کی وصولی سے حاصل ہونے والے مراعات بڈھ جاتے ہیں، بغیر کسی چکر چوک کے معاہدے کی پیداوار کی طرف جانے سے. ایک طرف سے ، اس کا یہ مطلب ہے ایک زیادہ کثرت صرف ان ٹیکس وصول کرنے والوںسے چھپا کر قیمتی اثاثوں کے بڑھانے کے لئے کوشش کریں گے ۔. دوسری طرف سے ، ایک بڑھتا ہوا رجحان سخت پکڑ کے ذریعے رقوم کے قبضے میں آنے كا انتظار كریں گے—یا چوری نامی غیر قانونی شکل میں یا قانونی طور پر، سیاست کے کھیل میں حصہ لینے کی طرف سے ہے ۔ -Having completed this general economic analysis of the effects of taxation, which today’s economic textbook writers typically prefer not to deal with at all, let me now turn to what they typically do say about the effects of taxation under the heading of tax-incidence. In light of our previous analysis it will be easy to detect the fatal flaw in such accounts. Indeed, that one should fall headlong into error in dealing with specifics if one has not bothered to study the basics can hardly come as a complete surprise. +ٹیکس کی وصولی کے اثرات کا عمومی اور معاشی تجزیہ مکمل ہونے کے بعد ، آج کے دور کے معاشی کتابیں لکھنے والے مصنفین جن کو زیادہ ترجیح دیتے ہیں مجھے اب کیا وہ عام طور پر ٹیکس کی وصولی کی سرخی کے تحت ٹیکس ورود کے کے اثرات کے بارے میں یہ کہنا کہ باری دو ہوگا. ہماری پچھلی تجزیحات کی روشنی میں ایسے مقدر میں لکھے ہوئے قصور کی تلاش کرنا آسان ہوگا. بے شک، کسی خاص چیز کے ساتھ سلوک میں نقص کی وجہ سے سر کے بل گر سکتا ہے اگر اس نے بنیادی چیزوں کے مطالعے کی طرف دھیان نہ دیا ہو وہ اسے مکمل طور سے حیران کر دے گا. -The standard account of the problem of tax-incidence most frequently exemplified by the case of an excise or sales tax goes like this:[^10] Suppose an excise or sales tax is imposed. Who must bear the burden of this? It is recognized—and I have of course no intention of disputing the validity of this—that in one sense there can be no question that consumers must take the brunt, and invariably do. For no matter what the specific consequences of such a tax are, it must either be the case that consumers will have to pay a higher price for the same goods and their standard of living will be impaired because of this, or it must be the case that the tax imposes higher costs on producers, and consumers will then be punished because of a lower output produced. However, and it is with this that we will have to disagree sharply, it is then argued that whether or not the imposition of a tax harms consumers in the former or in the latter way is an open empirical question, the answer to which depends on the elasticity of demand for the taxed products. If the demand is sufficiently inelastic, then producers will shift the entire burden onto consumers in the form of higher prices. If it is highly elastic, then producers will have to absorb the tax in the form of higher costs of production, and if some section of the demand curve is inelastic and another elastic (this allegedly being empirically the most frequent case), then the burden somehow will have to be shared, with part of it being shifted onto consumers and another falling on producers. +ٹیکس معاملات کی معیاری اکاؤنٹ عموماً ایک نمونہ کے طور پر محصول اور نیلامی کے معاملات اس طرح سے جاتے ہیں: فرض کریں کہ آبکاری، موصولات یا سیلز ٹیکس عائد کیا جائے. کس کو اس کا بوجھ لازماً برداشت کرے گا? یہ تسلیم کیا گیا ہے — اور میں بے شک تنازعات پر بحث کا کوئی ارادہ نہیں ہے — ایک معنی میں ہو سکتا کہ کوئی سوال نہیں صارفین چاہیے بدقسمتی سے نقصانات ملے اور ہمیشہ کرتے ہیں ۔. بغیر کسی وجہ ک، یہ صارفین ہی سامان کے لئے ایک اعلی قیمت ادا کرنی پڑے گی اور ان کا معیار زندگی اس کی وجہ سے معذور ہو جائے گا، یا یہ کہ ٹیکس اعلٰی قیمت پورے کیس ہونی چاہیے کہ ایسا ہونا چاہیے کہ یا s پروڈیوسرز اور صارفین پر پھر پیداوار کم پیداوار کی وجہ سے سزا دی جائے گی ۔. تاہم، جب ان کو تیزی کے ساتھ اس کا اختلاف کرنا ہوگا، پھر اس بات پر بحث ہوتی ہے کہ آیاں ٹیکس کی وصولی سے صارفین پر ظالمانہ اثر پڈتا ہے یا یہ ایک کھلا منڈی والا سوال ہے، اس کے جواب کا انحصار ٹیکس وصولی والے مصنوعات کی مانگ اور ان کی لچک پر ہے. اگر مانگ میں بہت ہی کم لچک ہوگی، پھر پرڈوسرز قیمتیں بڈھا نے سے سارا دباؤ صارفین پر منتقل کریں گے. اگر اس میں کافی زیادہ لچک ہوگی، پھر پرڈوسرز کو زیادہ ٹیکس کو اونچی قیمتوں کی صورت میں جزب کرنا ہوگا، اور اگرمانگ کا کچھ حصہ کم لچک دار ہوگا( جو کہ عام حالات میں اکثر دیکھا گیا ہے) اس صورت میں دباؤ دونوں کے درمیان یعنی صارفین اور پرڈوسرز کے درمیان بانٹ دیا جائے گا. -What is wrong with this sort of argument? While it is couched in terms different from those used in my earlier analysis, one can hardly fail to notice that it merely restates, on a somewhat more specific level of discussion, what has already been demonstrated as false on a more general level: the thesis that taxes may or may not reduce productive output; that there is no necessary connection between taxes and productive output; and that it must be considered empirically possible that a tax may affect consumption exclusively while production remains untouched. To assume, as the textbook-account of taxincidence does, that taxes can be shifted forward, either totally or partially, onto consumers is simply to say that a tax may not negatively affect production. For if it were possible to shift any amount of a tax forward onto consumers, that amount would represent a “nonproduction tax,” a tax exclusively on consumption.[^11] +اس بحث کے ساتھ کیا غلط ہے? چونکہ یہ میرے پچھلے تجزیحات میں استعمال کیا گیا ہے ان سے مختلف شرائط میں کووچاد ہے، ایک مشکل یہ محض، بحث، کا کسی حد تک زیادہ مخصوص سطح پر ریستٹیس کہ جاری کر سکتے ہیں جو پہلے ہی جھوٹے اور ایک عمومی بحث کی سطح طور پر مظاہرہ کیا گیا ہو: مقالہ جو ٹیکس ہو یا پیداواری پیداوار کم نہیں ہو سکتا ۔ جو کوئی ضروری کنکشن ٹیکس اور پیداواری آؤٹ پٹ کے درمیان ہے ۔ اور یہ امتحاناً ممکن کہ ٹیکس کی کھپت کی پیداوار جبکہ خصوصی طور پر متاثر کر سکتا ہے سمجھا جائے ضروری نہیں چھیڑا گیا ہے ۔. یہ فرض کرنا کہ نصابی ٹیکس انسڈنس اکاونٹ جو کرتا ہے، کہ ٹیکس کو آگے کی طرف بڈھایا جا سکتا ہے، جزوی طور پر یا پوری طرح سے، صارفین کو سادہ طور پر کہنا ہے کہ ٹیکس کا پیداوار پر منفی اثر نہیں ہو سکتا ہے. اگر ٹیکس کی کچھ مقدار کوآگے صارفین تک پہنچانا ممکن ہوتا، وہ ٹیکس کی مقدار نان پروڈکشن ٹیکس کی نمائندگی کرتا، محض کھپت کے اوپر ٹیکس -In order to refute the typical textbook analysis, one could simply go back to our previous discussion that resulted in the conclusion that any tax imposed on people constrained by time preference must negatively affect production above and beyond any negative consequences that it implies for consumption. However, I will choose a somewhat different route of argument here in order to make essentially the same point and thereby establish the more specific thesis that no amount of any tax can be shifted onto consumers. To assume otherwise is to assume something manifestly impossible. +عام نصابی تجزیحات کو جھوٹا ثابت کرنے کے غرض سے ایک فرد سادہ طور پر پرانی بحث پر جا سکتا ہے جس کی وجہ سے یہ نتیجہ سامنے آیا کہ لوگوں کے اوپر عاید کیا گیا کوئی بھی ٹیکس پیداور اور کھپت پر منفی اثرات ظاہر کرے گا. تاہم، میں بحث کے لیے تھوڑا سا مختلف راستہ اختیار کر لوں گا اس غرض سے لازماً ایک یکساں نقطہ ایک خصوصی تجزیہ کو صارفین تک منتقل کرنے کے لیے. دوسرے انداز سے فرض کرنا کسی چیز کو ناممکنہ طور پر عیاں کرنا. -The absurdity of the tax-forward-shifting doctrine becomes clear as soon as one tries to apply it to the case of a single actor who continuously acts in both roles—that of a producer and a consumer. For such a producer-consumer, the doctrine amounts to this proposition: If he is faced with an increase in the costs of attaining some future good—an increase, that is, that he himself perceives as a cost-increasing event—then he shifts these higher costs onto himself in such a way that he responds by attaching a correspondingly higher value to the good to be obtained, thereby restoring his old profit-margin, thus leaving his role as producer unchanged and unimpaired, and requiring restrictive adjustments exclusively in his role as a consumer. Or, formulated even more drastically, insofar as his value-productive efforts are concerned, a tax does not make any difference for an individual, because he just starts liking the to-be-produced good correspondingly more. +ٹیکس کو آگے منتقل کرنے کی بیہودگی درس و تدریس صاف ہوجاتا ہے جوںہی ایک فرد ایک یکتا اداکار کے معاملے کے لیے منتخب کرتا ہے جو مسلسل طور پر دونوں کرداروں کو نبھاتا ہے- فراہم کرنے والے کا بھی اور صارف کا بھی. اس طرح ایک پروڈیوسر اور-صارف کے لئے،درس و تدریس برابر اس کی پر پوزیشن کے مطابق ہوگی: اگر وہ کچھ مستقبل خیرو بھلائی کا سبب کے اخراجات میں اضافے کا سامنا کرے گا — جو انہوں نے اپنے آپ کو ایک کی قیمت میں اضافہ تقریب کے طور پر سمجھتی اضافہ، یعنی — تو وہ ان کے زیادہ اخراجات پر شفٹس وہ اسی طرح اعلی قدر حاصل کرنا، کسی کے لیے منسلک کی طرف سے جواب کہ اس طرح اپنے پرانے منافع بحال کر رہا ہے، اس طرح پروڈیوسر کے طور پر اپنے کردار بندشی ایڈجسٹمنٹ کی کوئی تبدیلی نہیں اور یونامپیر اور چال لازمی قرار دینے میں خصوصی طور پر چھوڑ کر اس طرح میں اپنے آپ کو بطور صارف کے کردار ۔. یا، جسے زیادہ مظبوطی کے ساتھ بنایا گیا ہو، جہاں تک کہ اس کے قیمتی کوششوں کا سوال ہے، ایک فرد کے لیے ٹیکس کوئی فرق نہیں رکھتا، کیونکہ وہ فراہم کرنا پسند کرتا ہے. -Plain reasoning reveals that what generates such absurdity is a fundamental conceptual confusion: The forward-shifting doctrine arises from not recognizing that in one’s analysis one must assume that demand is given—and that this must be assumed because it in fact is given at any point in time. Any analysis that loses track of this is flawed, for if one were to assume that demand had changed, then everything would be possible: production might increase, decrease, or remain unchanged. If I am a producer of tea and tea is taxed and if it is assumed that the demand schedule for tea rises concurrently, then, naturally, it is possible that people are now willing to pay a higher price for tea than previously. Yet this is obviously not a forward shifting of the tax but the result of a change in demand. To present this possibility under the heading of tax-incidence analysis is plain nonsense: it is in fact an analysis of the entirely different question of how prices are affected by changes in demand and has nothing whatsoever to do with the effects of taxation. The confusion here is on as grand a scale as that which one would encounter if someone were to “refute” the statement that one apple and another make two by saying “No, I have just added another apple, and look, there are not two but three apples here.” It is hard to get away with such nonsense in math; in economics a doctrine hardly less absurd is the orthodoxy. +سادہ وجوہات سے پتہ چلتا ہے کہ جو اس طرح کی خرافات پیدا کرتا ہے: ایک تصوراتی الجھن ہے کہ آگے منتقل کرنے والے درس و تدریس کو کسی کے تجزیحات ایک کو مانگ کرنے کا فرض کرنا چاہیے_اور یہ لازماً فرض کر لینا چاہیے اس حقیقت کو ایک مخصوص وقت پر. کوئی بھی تجزیہ جو اس کاغلط راستہ دیکھتا ہے، اگر ایک یہ فرض کیا جائے کہ مانگ تبدیل ہو چکی ہے، پھر سب کچھ ممکن ہوگا: پیداوار بڈھ سکتی ہے، کم ہوسکتی ہے یا یکساں رہ سکتی ہے. اگر میں چاے فراہم کرنے والا ہوتا اور چائے پر ٹیکس عائد ہوتا ہو اور اگر یہ فرض کیا جائے چاہے کی مانگ میں مسلسل اظافہ ہوگا، پھر قدرتی طور پر یہ ممکن ہے کہ لوگ اب پہلے سے زیادہ قیمت ادا کرنا چاہیے گیں. اب یہ یقینی طور پر ٹیکس کو آگے منتقل کرنا چاہے گیں لیکن مانگ کے نتائج میں تبدیلی. ٹیکس ورود کی سرخی کے تحت اس امکان کو پیش کرنے کے لئے تجزیہ سادہ بکواس ہے: یہ حقیقت میں کس طرح قیمتیں طلب میں تبدیلیوں کی طرف سے متاثر ہوتے ہیں اور جو کچھ کچھ بھی نہیں کہا کہ ٹیکس نظام کے اثرات کے ساتھ کیا کرنا ہے کے بالکل مختلف سوال کا تجزیہ ہے ۔. یہاں بے یقینی پر گرینڈ ایک پیمانہ جیسا کہ اگر کوئی شخص "بیان کی تردید کے لیے" تھے جس سے ایک کا سامنا کرے گا کہ ایک سیب اور دوسرے دو "نہیں، میں صرف ایک اور سیب شامل ہے، اور دیکھو، وہاں نہیں ہیں یہاں دو لیکن تین سیب ۔" کہتے ہوئے بنانے کے طور پر ہے یہ ریاضی میں اس طرح کی بکواس کے ساتھ دور حاصل کرنے کے لئے مشکل ہے ۔ معاشیات میں ایک عقیدہ مضحکہ خیز کم بمشکل ہی سچائی ہے ۔. -Yet if one is logically committed to assuming demand to be given whenever one tries to answer the question whether or not a tax can be shifted forward, every tax must be interpreted as an event that exclusively affects the supply side: it reduces the supplies at the disposal of suppliers.[^12] Any other conclusion would amount to a denial of what had been assumed from the outset—that a tax had indeed been imposed and perceived as such by producers. To say that only the supply curve is shifted whenever a tax is extracted (while the demand curve remains the same as before) is to say nothing else than that the entire tax-burden must in fact be absorbed by the suppliers. To be sure, the leftward shift of the supply curve would cause prices to rise and consumers would naturally be harmed by having to pay these higher prices and by only being able to afford a smaller amount of goods at such a price.[^13] Yet that consumers will invariably be hurt by taxes has of course never been doubted as one should recall. However, it is a misconception to think that this higher price is a shifting of the tax burden from producers to consumers. Rather, consumers are hurt here “only” by harm being done to producers who, despite higher prices charged for their supplies, must bear the brunt.[^14] One must ask oneself why, if an entrepreneur could indeed shift any amount of the tax-burden away from himself and onto consumers, he would not have already done so by voluntarily imposing a tax on himself instead of waiting for the actual coercive tax to come along! The answer is clear: At all times he is constrained in his price-setting activity by the actual given demand. The price set by any entrepreneur is set with the expectation that a price higher than the one actually chosen would yield a lower total revenue. Otherwise, if he expected a higher price to bring about a larger revenue he would raise it. As long as an entrepreneur expects the demand to be inelastic within the region of any price-range under consideration, he will take advantage of this and choose the higher price. He stops raising prices and settles for a specific one because his expectations are reversed and he anticipates the demand curve above this price to be elastic. These expectations regarding inelastic and elastic portions of the demand curve are not at all changed if the entrepreneur is faced with a tax. Then as now he expects higher prices to produce revenue losses. Thus, it is obviously out of the question to argue that he could escape the burden of the tax. In fact, if as a consequence of the reduced supply the price now rises, this upward movement must be into an elastic portion of the demand curve, and the entrepreneur thus must assumedly pay the full price of it in the form of reduced revenue. Any other conclusion is logically flawed. Only if the entrepreneur expects a change in demand occurring simultaneously with taxation could he change his price without thereby incurring losses. If he expects demand to have increased, for instance, such that there will now be an inelastic rather than an elastic stretch of the demand curve above the presently going price, he will be able to raise it without punishment. Again, this is not a forward shifting of the tax. This is increased demand. With or without the tax the entrepreneur would have acted in precisely the same way. The tax has nothing to do with such price changes. In any case, the tax must be paid exclusively and in full by the suppliers of the taxed goods.[^15] +اگر ایک کے لئے منطقی طور پر پابند ہے یہ اینٹی کا مطالبہ ایک سوال کہ جواب دینے کی کوشش کرتا ہے جب بھی دی جائیں گی یا ٹیکس نہیں آگے منتقل کر دیا گیا ہو سکتا ہے, ہر ٹیکس کی فراہمی کی طرف خصوصی طور پر متاثر ایک واقعہ کے طور پر تشریح کی جائے ضروری ابھی تک: اس کی فراہمی میں گھٹا دیتا ہے ۔ سپلائرز کا اختیار ہے ۔ [^12] کسی بھی دیگر نتیجہ کیا شروع ہی سے فرض کیا گیا تھا کے ایک انکار کی رقم کریں گے — جو ٹیکس تھا بے شک ہوا عائد اور پروڈیوسر کی طرف سے اس طرح کے طور پر سمجھا جاتا ہے ۔. (مطالبہ منحنی ایک ہی پہلے کی طرح رہتا ہے جبکہ) ٹیکس کا ماحصل ہے جب صرف کی فراہمی منحنی منتقل کر دیا گیا ہے کہ یہ کہنا بھی نہیں ہے سے جو حقیقت میں تمام ٹیکس بوجھ ضرور سپلائرز کی طرف سے جذب ہو کہنا ہے ۔. یقین کے ساتھ ، لیفٹوارد شفٹ کی فراہمی منحنی کی قیمتوں میں اضافے کے لئے شعار اور صارفین کو قدرتی طور پر ان کی اعلی قیمت ادا کرنے اور صرف چھوٹی مقدار میں اس طرح ایک قیمت پر اشیاء کے متحمل نہیں ہو کرنے کے قابل ہونے کی طرف سے نقصان ہو گا ۔ لیکن ایک فرد یہیاد کرنا چاہیے جیسا کہ صارفین کو ہمیشہ ٹیکسوں سے چوٹ لگی ہو گی کہ بے شک کبھی شک کیا گیا ہے ۔undefined. تاہم, یہ اس اعلٰی قیمت ایک ٹیکس بوجھ کے پروڈیوسرز سے صارفین کو تبدیل کرنا ہے کہ سوچنے کے لئے ایک غلط فہمی ہے ۔. اس کے برعکس، صارفین کو یہاں پر یہ ٹھیس پہنچتی ہے، صرف ان نقصانات سے جو پرڈوسرز کو پہنچتی ہے، ان پر زیادہ چارجز لگانے کے برعکس، انہیں لازماً بدقسمتی برداشت کرنا ہوگی ایک فرد کو خود سے پوچھ لینا چاہیے کہ کیوں، اگر ایک کاروباری بے شک ٹیکس کا کچھ حصہ خود سے دور دوسرے صارفین کی طرف منتقل کرتا ہے، اس نے پہلے سے ہی رضاکارانہ طور پر خود پر ٹیکس عائد کرنے سے اس کے بجائے کہ دوسرے اور اصل کورسو ٹیکس پر! اس کا جواب بالکل واضح ہے: تمام اوقات پر ان کی قیمت کی ترتیب کی سرگرمیوں میں دی گئی اصل مانگ کے زرعیہ مجبوراً مطالبہ دہی ہوتی ہے. انٹرپرنر کے زرعیہ مقرر کی گئی قیمت اس امید کے مطابق کہ قیمت میں اضافہ ہونے کی وجہ سے مالک کو زیادہ مالیت حاصل ہوگی. وغرنہ، اگر اسکو اونچی قیمت گمان ہوگی بڈی آمدنی لانے کے لیے تو پھر وہ اسے بڈھاوے گا. جب تک کہ ایک کاروبار کرنے والا یہ توقع کرتا ہے کہ مانگ کی لچک کی قیمت کی حد میں رہے وہ اس کا فائدہ اٹھانا چاہیے گا اور اونچی قیمت کو منتخب کرے گا. وہ قیمت کو بڈھانا روک دیتا ہے ایک مخصوص کے لیے کیونکہ اس کی اُمیدیں واپس ہو جاتی ہے اور وہ مانگ کی قیمت اور لچک کا توقع سے زیادہ چاہتا ہے. یہ توقعات لچک دار اور غیر لچک دار حصوں کے لئے مانگ کی ریکھا مکمل طور پر تبدیل نہیں ہوتی اگر ایک کاروباری کو ٹیکس کا سامنا کرنا پڈے. اب جب کہ وہ اونچی قیمت کی امید رکھتا ہے مالیتی خصارے کو بنانے کے لیے. لہزا ،یہ ظاہری طور پر اس سوال پر بحث کرنے سے باہر ہے کہ وہ ٹیکس کے دباؤ سے بھاگ جائیے. دراصل، اگر کم فراہمی کے نتیجے میں قیمتوں میں بڈھاوا ہوجائے، یہ اوپر کی سمت میں حرکت لازماً مانگ کی ریکھا میں ایک لچک دار حصہ ہونا چاہیے، اور کاروباری کو لازماً فرضی طور پر پوری قیمت کو کم مالیت کی شکل میں ادا کریں. کوئی اور خلاصہ عقلی طور پر غلط ہے. صرف اگر کاروباری ڈیمانڈ میں بدلاو کی امید رکھتا ہے جو لگان کے ساتھ ساتھ واقع ہوگا تو کیا وہ قیمت میں بدلاو لائے گا بغیر نقصان اٹھائے ہوے. اگر وہ ڈیمانڈ کو بڈھنے کی امید رکھے گا، مثلاً، کہ وہاں اب ڈیمانڈ خمیدہ ابھی کے بڈھتے ہوے دام میں ایک غیر لچک دار لچک دار پھیلاو کے بدلے ہوگا، وہ اس کو بغیر کسی سزا کے بڈھانے کی قوت رکھتا ہوگا. پھر سے، یہ لگان کے آگے بڑھنے کی بدلی نہی ہے. یہ ڈیمانڈ میں بڈھاوا ہے. لگان کے ساتھ یا اسکے بغیر کاروباری بھی بالکل اسی طرح عمل کرتا. لگان کا ایسی قیمتوں کے بدلاو سے کوئی لینا دینا نہی ہے. کسی بھی صورت میں، لگان خصوصی طور پر اور پوری طور پر لگان لگائے ہوئے اشیاء کو مہیا کرنے والے ادا کرنے چاہیے.<; 0>; 7<;/0> -[^9]: Here once again what has already been explained in a somewhat different connection in note 7 above becomes evident: why it is a fundamental mistake to think that taxation might have a “neutral” effect on production such that any “negative” effects on tax*payers* may be compensated by corresponding “positive” effects on tax *spenders*. What is overlooked in this sort of reasoning is that the introduction of taxation not only implies favoring nonproducers at the expense of producers. It simultaneously changes, for producers and nonproducers alike, the cost attached to different methods of attaining an income, for it is then relatively less costly to attain an additional income through nonproductive means, i.e., not through actually producing more goods but by participating in the process of noncontractual acquisitions of already produced goods. If such a different incentive structure is applied to a given population, then the length of the production structure will necessarily be shortened, and a decrease in the output of goods produced must result. See on this also Hans-Hermann Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism* (Boston: Kluwer Academic Publishers, 1989), chap. 4. +[^9]: یہاں ایک بار پھر جو پہلے ایک دوسرے کنکشن نوٹ نمبر 7 میں اوپر بیان کیا گیا ہے صاف ظاہر ہے: یہ سوچنا بنیادی غلطی کیوں ہے کہ لگان کا پیداوار پر غیر جانبدار اثر ہو سکتا ہے تاکہ کوئی بھی منفی اثرات <; 0>; لگان ادا کرنے والوں<;/0>; سے لگان <; 0>; خرچ کرنے والوں<;/0>; مثبت اثرات برابر ہو سکتے ہیں. اس قسم کی سوچ میں کیا نظرانداز کیا جاتا ہے کہ لگان کا تعارف نہ صرف غیر پیداواری لوگوں کی مدد پیداواری لوگوں کے کھونے کی طرف اشارہ کرتی ہے. یہ ساتھ ساتھ بدلتا ہے، پیداواری اور غیر پیداواری لوگوں کے لیے، مختلف طریقوں سے آمدنی حاصل کرنے کے لیے منسلک قیمت، پھر یہ برعکس غیر زرخیز طریقوں سے آمدنی حاصل کرنا کم قیمتی ہے، یعنی، اصل صورت میں زیادہ اشیاء پیدا کرنے سے نہی بلکہ پہلے سے پیداوار اشیاء کی غیر معاہدی حصول کے عمل میں شامل ہو کر. اگر اس طرح کا ایک مختلف ترغیب کا ڈھانچہ ایک مخصوص آبادی پر لاگو کیا جائے، پھر لازماً پیداوار میں کمی واقع ہوگی اور برآمدات کی چیزوں میں لازماً کمی کا اظافہ ثابت ہوگا. دیکھیں اس پر ہنس ہرمن ہوپپی، *سوشلزم اور سرمایہ دارانہ قیاص* بوسٹن: کلویر تعلیمی اشاعت کار، 1989)، چپ. 4. -[^10]: See for instance William Baumol and Alan Blinder, *Economics: Principles and Policy* (New York: Harcourt Brace Jovanovich, 1979), pp. 636ff.; Daniel R. Fusfeld, *Economics: Principles of Political Economy,* 3rd ed. (Glenview, Ill.: Scott, Foresman, 1987), pp. 639ff.; Robert Ekelund and Robert Tollison, *Microeconomics*, 2nd ed. (Glenview, Ill.: Scott, Foresman, 1988), pp. 463ff. and 469f.; Stanley Fisher, Rudiger Dornbusch, and Richard Schmalensee, *Microeconomics*, 2nd ed. (New York: McGraw Hill, 1988), pp. 385f. +[^10]: مثال کے طور پر دیکھیں ولیم بامول اور الان بلائنڈ، *اقتصادیات ؛ اصول اور پالیسی * ( نیویارک: Harcourt Brace Jovanovich, 1979), pp. 636ff.; Daniel R. Fusfeld, *اقتصادیات: سیاسی اقتصادیات کے اصول، *تیسرا ایڈ. (Glenview, Ill.: Scott, Foresman, 1987), pp. 639ff.; Robert Ekelund and Robert Tollison, <; 0>; جزیاتی معاشیات<;/0>;, دوسرا ایڈیشن. (Glenview, Ill.: Scott, Foresman, 1988), pp. 463ff. and 469f.; Stanley Fisher, Rudiger Dornbusch, and Richard Schmalensee, <; 0>; جزیاتی معاشیات<;/0>;، دوسرا ایڈیشن. (نیو یارک میکگرا ہل:, 1988), pp. 385f.&;#160;<; 0>;&;#8617;<;/0> -[^11]: On the impossibility of a pure consumption tax see also Rothbard, *Power and Market*, pp. 108ff. +[^11]: لگان کے صحیح استعمال پہ Rothbard بھی دیکھیں، <; 0>; تاقت اور بازار<;/0>;، pp. 108ff.&;#160;<; 1>;&;#8617;<;/1> -[^12]: Baumol and Blinder, *Economics: Principles and Policy*, p. 636, present the *demand* curve as changing in response to a tax. +[^12]: Baumol and Blinder،<; 0>; اقتصادیات: اصول اور پالسی<;/0>;، صفحہ نمبر 636، <; 0>; ڈیمانڈ<;/0>; خمیدہ کو ایک لگان کے جواب میں پیش کیا ہے.&;#160;<; 1>;&;#8617;<;/1> -[^13]: To avoid any misunderstanding then: Insofar as the textbook analyses of tax-incidence point out this fact they are of course entirely correct. It is the interpretation of this phenomenon they give which is fundamentally confused! +[^13]: غلط فہمی سے دور رہنے کے لیے پھر: یہاں تک کہ جیسے یہ کتابچہ لگان وقوع کا تجزیہ کرتا ہے اس نقطہ کو ظاہر کرتا ہے کہ یہ یقینی طور پر صحیح ہیں. یہ انکے اس دیے ہوے عجوبے کی تاویل ہے جو بنیادی طور پر اضطرابی ہے!!&;#160;<; 0>;&;#8617;<;/0> -[^14]: See on this point also Rothbard, *Man, Economy, and State*, p. 809. +[^14]: اس نکتے پہ Rothbard بھی دیکھیں، <; 0>; انسان ،اقتصادیات اور ریاست<;/0>;، p. 809.&;#160;<; 1>;&;#8617;<;/1> -[^15]: Should a tax not immediately affect supply at all, as can happen in the short run, then it follows from the above analysis that the price charged will not change at all. For to raise it in response to the tax would once again imply pushing it into an elastic region of the demand curve. In the long run the supply will have to be relatively reduced and prices must move into this region. In any case, no forward shifting takes place. See on this also Rothbard, *Man, Economy, and State*, pp. 807ff.; idem, *Power and Market*, pp. 88ff. \ No newline at end of file +[^15]: کیا کوئی لگان فوری طور پر سپلائی کے اوپر کوئی اثر نہیں ڈالنا چاہے گی، جیسا کہ قلیل مدت میں ہوسکتا ہے، پھر مندرجہ بالا اعداد و شمار کی قیمت بالکل بھی تبدیل نہیں ہوگی. یہ لگان کو بڈھانے کے لیے جواب میں ایک بار پھر یہ مطالبہ منحنی کے لچک دار خطع میں داخل ہوتا ہے. لمبی دوڈ میں سپلائی مسابقتی طور پر کم ہوگی اور قیمتیں لازماً اس خطے میں داخل ہوگی. کسی بھی صورت میں، کوئی بھی منتقلی آگے کی طرف نہی ہوتی. اس پر Rothbard بھی دیکھیں، <; 0>; انسان، اقتصادیات، اور ریاست<;/0>; pp. 807ff.; idem، <; 0>; تاقت اور بازار<;/0>;،pp. 88ff.&;#160;<; 1>;&;#8617;<;/1> \ No newline at end of file diff --git a/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md b/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md index 22e5d8a79..8b4db8837 100644 --- a/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md +++ b/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md @@ -1,36 +1,36 @@ ## # -There can be no doubt, then, that taxes invariably reduce production and with this the consumer’s standard of living. Whichever way things are put, there is no escaping the conclusion that taxation is a means of obstructing the formation of wealth and thereby creating relative impoverishment. +یہاں پر کوئی شک نہیں ہو سکتا، پھر، کہ ٹیکس مسلسل طور پر پیداوار کو کم کرتا ہے اور لہزا صارفین کے جینے کا معیار بھی. چیزوں کو جس طرف بھی رکھا جائے، اس بات کا کوئی بھی نتیجہ نہیں ہے کہ ٹیکس کی تشکیل سے دولت کی تشکیل میں روڈے اور لہزا اس سے متناسب کمزوری پیدا ہوتی ہے. -This brings me to my second subject: the sociology of taxation. If taxation is an instrument for the destruction of wealth-formation, then the question immediately becomes pressing of how it can be explained that there is taxation; that there is ever more of it; that we have experienced, in particular during the last hundred years, a steady increase not just in the absolute but also in the relative level of taxation; and that the institutions which lead the way in this process, the tax-states of the Western World, have simultaneously assumed ever more powerful positions in the arena of international politics and increasingly dominate the rest of the world. +یہ مجھے میرے دوسرے موضوع کے لئے لاتا ہے: ٹیکس کی وصولی کی سوشیالوجی. اگر ٹیکس کی وصولی دولت کو بنانے کے لیے تباہی کا ایک ہتھیار ہے، تو فوری طور پر یہ سوال دباؤ پیدا کرتا ہے کہ ٹیکس کی وصولی کیسے کی جائے گی؛ اور وہاں اس سے اسکا کچھ زیادہ ہی ہے؛ جس کا ہم نے تجربہ کیا ہے، خصوصاً آخری 100 سالوں کے دوران ٹیکس کی وصولی میں ایک مسلسل اضافہ ٹیکس کی صحیح اور متناسب حد میں؛ اور اس عمل میں جو ادارے آگے ہیں، مغربی دنیا کی ٹیکس ریاستوں نے ایک ساتھ سیاست کی دنیا میں ایک طاقتور مقام حاصل کیا ہے. -With these questions one leaves the realm of economic theory. Economics answers the question “What is the consequence if taxation is introduced?” It deduces its answer from an understanding of the meaning of action and the meaning of taxation as a particular type of action. Why there is taxation is the subject matter of psychology, history, or sociology. Economics, or rather praxeology, recognizes that all actions are determined by ideas, correct or incorrect, good or bad. But it does not attempt to explain what these ideas are and how people come to hold or change them. Rather, it assumes them to be given and aims at explaining the logical consequences that flow from acting upon them, whatever they are. History and sociology ask what these ideas are, how people come to entertain them, and why they act the way they do.[^16] +ان سوالات کے ساتھ ایک اقتصادی نظریہ کے دائرے کو چھوڑتا ہے ۔. اقتصادیات اس سوال کا جواب دیتی ہے "ٹیکس وصولی کو مطعارف کرانے کے کیا نتائج ہے؟ یہ اس کا جواب ٹیکس کی وصولی کے معنی یا ٹیکس کی وصولی کی کاروائیاں یا اس کے قسم سے حاصل کرتا ہے. یہی وجہ ہے کہ ٹیکس کی وصولی کا موضوع نفسیات، تاریخ یا عمرانیات کا ہے ۔. معاشیات, یابرخلاف رسم و رواج، یہ پہچان لیتے ہیں کہ تمام حرکات خیالات سے متعین کی جاتی ہے کہ آیاں یہ صحیح ہے غلط ہے، اچھا یا خراب. لیکن یہ اس کی وضاحت کی کوشش نہیں کرتا ہے کہ لوگ کس طرح سے ان کو رکھتے ہیں اور کس طرح سے لوگ ان میں تبدیلی کرتے ہیں. بلکہ، یہ انہیں بیان کرنے کے لیے منتقی نتائج کی وضاحت جو ان پر عمل کرنے سے کہ وہ کیا ہے. تاریخ اور عمرانیات سے پوچھیں کہ یہ خیالات کیا ہیں، کس طرح لوگ ان کی تفریح کے لئے آتے ہیں، اور وہ جس طرح سے کام کیوں کرتے ہیں ۔ [^16] -On a highly abstract level the answer to the question why there is steadily increasing taxation is this: The root cause for this is a slow but dramatic change in the idea of justice that has taken place in public opinion. +ایک اونچی خلاصہ والی سطح پر اس سوال کا جواب دینا کہ اس میں. مسلسل ٹیکس میں بڈھاوا کیوں ہے: اس کا بنیادی ظہور اس کی سست اور ڈرامائی خیالات کی تبدیلی رائے عامہ کے خیالات سے ہے. -Let me explain. One can acquire property either through homesteading, production, and contracting, or else through the expropriation and exploitation of homesteaders, producers, or contractors. There are no other ways.[^17] Both methods are natural to mankind. Alongside production and contracting there has always been a process of nonproductive and noncontractual property acquisitions. Just as productive enterprises can develop into firms and corporations, so can the business of expropriating and exploiting occur on a larger scale and develop into governments and states.[^18] That taxation as such exists and that there is the drive toward increased taxation should hardly come as a surprise. For the idea of nonproductive or noncontractual appropriations is almost as old as the idea of productive ones, and everyone—the exploiter certainly no less than the producer—prefers a higher income to a lower one. +مجھے واضح کرنے دیجئے. ایک فرد یا ہومسٹیڈنگ کے زریعہ، پیداوار کے زریعہ، معاہدوں کے زریعہ یا استحصال کے زریعہ حاصل کرسکتے ہیں. وہاں پر اور کوئی راستہ نہیں ہے.[^17] دونوں طریقے بنی نوع انسان کے لئے قدرتی ہیں ۔. اس کے ساتھ ساتھ پیداوار اور معاہدہ کے عمل سےنونپرودکٹاوی اور نونکونٹریکٹوال کی خصوصیت کے حصول کا عمل ہے ۔. صرف پیداواری انٹرپرائزز فرمیں کارپوریشنوں میں ترقی کر سکتے ہیں کے طور پر، پروپریاٹنگ اور استحصال کے کاروبار بڑے پیمانے پر واقع ہوتے ہیں اور حکومتوں اور امریکہ میں پیدا کر لیتے ۔ [^18] ۔ایسی ٹیکس کی وصولی بڈھتی ہوئی ٹیکس کی وصولی کے ساتھ بمشکل ایک حیرت انگیز طور پر آنا چاہیے. نونپرودوکٹاوی یا نونکونٹریکٹوال کا خیال تقریباً اتنا پرانا ہے جتنا کہ پیداواری لوگ، ہر ایک کے طور پر ہے — پلواٹیر ضرور کوئی کم پروڈیوسر — ایک اعلی آمدنی ایک کم کرنے کو ترجیح دیتے ہیں ۔. -The decisive question is this: what controls and constrains the size and growth of such a business? +اس کے لیے ایک فیصلہ کن سوال: تجارت کے اوپر کونسی چیز کا دباؤ ہے اور کونسی چیز سے اس کو بڈھاوا ملتا ہے? -It should be clear that the constraints on the size of firms in the business of expropriating producers and contractors are of a categorically different nature than those limiting the size of firms engaged in productive exchanges. Contrary to the claim of the public choice school, government and private firms do not do essentially the same sort of business. They are engaged in categorically different types of operations.[^19] +یہ صاف ہونا چاہیے فورمز کے سایز پر پابندیاں پرڈوسرز اور ٹھیکیداروں کو بنیادی طور پر مختلف نوعیت کا نہیں ہونا چاہیے. عوامی انتخاب اسکول کے دعوے کے برعکس حکومت اور نجی فرموں نے بنیادی طور پر ایک ہی قسم کی تجارت ضروری نہیں ہے ۔. وہ ان کارروائیوں کی کیلیۓ مختلف اقسام میں مصروف رہتے ہیں ۔ [^19] -The size of a productive enterprise is constrained on the one hand by consumer demand (which imposes a definite limit on the total revenue attainable), and on the other hand by the competition of other producers, which continuously forces each firm to operate with the lowest possible costs if it wishes to stay in business. For such an enterprise to grow in size the most urgent consumer wants must be served in the most efficient ways. Nothing but voluntary consumer purchases support its size. +ایک پیداواری انٹرپرائزز کا سایز ایک طرف سے صارفین کے زریعہ گٹھایا جاتا ہے (جس سے کل وصول ہونے والی مالیات میں ایک مقررہ کمی واقع ہوتی ہے) اور دوسری طرف سے دوسرے پروڈیوسرز کی مسابقت سے، جو کمپنیوں کو ان کے اجناس کو بازار میں کم سے کم قیمت پر بجھنے کے لیے دباؤ کرتا ہے. اس طرح کی انٹرپرائز کے لیے سائز میں سب سے زیادہ فوری توجہ کے متقاضی صارفین بڑھنے کے لیے سب سے زیادہ موثر انداز میں پیش کیا جاتا ہے ۔. کچھ بھی نہیں بلکہ ایک رضاکارانہ صارف حمایت اور سایز خرید لیتا ہے. -The constraints on the other type of firm, of government or the state, are altogether different. For one thing, it is absurd to say that its size is determined by demand in the same sense as the size of a private firm is determined by demand. One cannot say, by any stretch of the imagination, that the homesteaders, the producers, and the contractors who must surrender part of their assets to a government have demanded such a service. Instead, they must be coerced into accepting it, and this is conclusive proof of the fact that the service is not actually in demand at all. Hence, demand cannot be considered as a limit on the size of government. Insofar as it grows, the state grows by acting in open *contradiction* to demand. +دوسرے قسم کی فرم پر بندشیں، سرکار یا ریاست کی، سب ایک دوسرے سے مختلف ہے. ایک چیز کے لیے، یہ کہنا غلط ہوگا کہ سایز مانگ سے طے ہوتا ہے، اسی طرح جیسے کہ کسی غیر سرکاری فرم کا سایز مانگ کے حساب سے طے ہوتا ہے. ہم یہ نہیں کہ سکتے ہیں کہ ، تخیل، کی طرف سے کسی بھی مسلسل ہومیسٹیڈرس، پروڈیوسر اور ٹھیکیداروں کو جو ایک حکومت کے لیے ان کے اثاثوں کا حصہ پر ہتھیار پھینک دیں اس طرح ایک سروس سے مطالبہ کیا ہے کہ نہیں کہہ سکتا ۔. اس کے بدلے، انہیں اسے دل سے قبول کر لینا چاہیے، اور یہ اس بات کا مکمل ثبوت ہے کہ خدمات کا مطلب بالکل بھی مانگ نہیں ہے. لہزا ،مانگ کو سرکار کے سایز کا حد قیاس نہیں کیا جا سکتا ہے. جب تک کہ یہ بڈھتا جائے گا، ریاست بھی کھلے طور پر بڈھ جایے گی*تردید *سے مانگ تک. -The state is also not in the same way constrained by competition as is a productive firm. Unlike such a firm, the state must not keep its cost of operation at a minimum but can operate at above-minimum costs because it is able to shift its higher costs onto competitors by taxing or regulating their behavior. Thus, the size of the state also cannot be considered as constrained by cost competition. Insofar as it grows, it does so in spite of the fact that it is *not* cost-efficient. +ریاست بھی اسی طرح ایک پیداواری کمپنی کے طور پر مسابقت کی طرف سے مجبور نہیں ہے ۔. اس طرح ایک فرم کے برعکس، ریاست اس آپریشن کی لاگت کم از کم رکھنا ضروری نہیں لیکن کیونکہ یہ پہلی اسم نویسی یا ان کے رویہ کو منضبط کرنے والا کی طرف سے اس کی اعلی قیمت کھلاڑیوں پر منتقل کرنے کے قابل ہے اوپر-کم از کم اخراجات پر کام کر سکتے ہیں ۔. لہزا ،ریاست کے سایز کو قیمت کی مسابقت کے ساتھ مشابہ نہیں کیا جا سکتا ہے. جب تک کہ یہ بڈھتا جائے گا، یہ ایسا کرتا رہے گا اس کے برعکس کہ *نہیں * بخشتی. -This, however, is not to say that the size of government is not constrained at all and that the historical fluctuations in the size of states are mere random walks. It only states that the constraints on the firm “government” must be fundamentally different. +یہ تاہم، کہنا کہ سرکار کا سایز تاریخی اتار چڈھاو سے محض تصادفی چال و چلن سے اس کی حد مقرر نہیں ہوتی. یہ صرف اس بات کو بیان کرتا ہے کہ کسی فرم پر حد لگانے کے لئے سرکار بنیادی طور پر مختلف نوعیت کی ہونی چاہیے. -Instead of being constrained by cost and demand conditions, the growth of an exploitative firm is constrained by public opinion:[^20] It is not voluntarily supported, but by its very nature employs coercion. On the other side of the same coin, coercion implies creating victims, and victims are not supporters but active or passive resisters of a firm’s size. It is conceivable that this resistance can be lastingly broken by force in the case of one man, or one group of men, exploiting one or maybe two or three others, or another group of roughly the same size. It is inconceivable, however, to imagine that force alone can account for the breaking down of resistance in the actually familiar case of small minorities operating their business of expropriating and exploiting populations tens, hundreds, or thousands of times their size.[^21] For this to happen, such a firm must have public support in addition to its coercive force. A majority of the population must accept its operations as legitimate. This acceptance can range from active enthusiasm to passive resignation. But there must be acceptance in the sense that a majority must have given up the idea of actively or passively resisting any attempt to enforce nonproductive and noncontractual property acquisitions. Instead of displaying outrage over such actions, of showing contempt for everyone who engages in them, and of doing nothing to help make them successful (not to mention actively trying to obstruct them), a majority must actively or passively support them. Only in light of this can it be explained how the few can govern the many. State-supportive public opinion must counterbalance the resistance of victimized property owners to the extent that active resistance appears futile. +لاگت اور طلب کے حالات سے مجبور ہونے کے بجائے، ایک استحصالی فرم کی ترقی کو رائے عامہ کی طرف سے جائزہ لیا جاتا ہے:[^20] یہ رضاکارانہ طور پر معاون نہیں ہے، بلکہ اس کی فطرت کی طرف سے جبر ملازمین. ایک ہی سککے کے دوسرے طرف، جابریت کا مطلب مشدد بنانا ہے، اور مشدد حمایت کرنے والے نہیں ہوتے بلکہ فرم کے فعل اور غیر فعل فرم کے سایز کو روکنے والے. یہ قابل فہم ہے کہ روکنے کی صلاحیت کو آخر پر توڈا جا سکتا ہے طاقت کی بنیاد پر ایک یا کہیں افراد کے زرعیہ، دو تین یا دیگر کے استحصال سے، یا اسی سایز کے کسی گروہ کو. یہ چھپانے کے قابل ہے، تاہم، یہ گمان کرناکہ طاقت اکیلے ہی روکنے والی قوتوں کو توڈنے کے لیے دراصل چھوٹے طبقوں کو ان تجارت کو چلانے کے لیے برآمدات اورلوگوں کے استحصال ان کے سایز کے ہزاروں گنا[^21] اس کے ہونے کے لیے، ایسی فرم کے پاس اپنی طاقت کے علاوہ عوام کی حمایت بھی ہونی چاہیے. عوام کی اکثریت اسکے عوامل کو قانونی اختیار کر لینے چاہیے. یہ قبولیت فعال جوش و خروش سے غیر فعال مستعفی ہونے کے لیے حد بھی ہوسکتی ہے ۔. لیکن یہاں پر اکثریت کی ایک قبولیت اس طرح سے ہونی چاہئے کہ انہوں نے رائے کو فعال یا مستعفی طور پر کسی بھی ایسی کوشش کو جس میں غیر پیداواری اور نانکنٹراکطول املاق کے حصول کو نافز کرنے کی بات کہی گئی ہو. اس طرح کے اقدامات پر زبردستی دکھانے کے بجائے ہر ایک کو جو ان میں مصروف رہتے توہین پراپرٹی اور ان (ذکر ان پر سرگرمی کی کوشش کامیاب نہیں)، بنانے میں مدد کے لئے کچھ نہیں کر رہے اکثریت یا سکوتا ان کی تائید کرنا چاہئے ۔. صرف اسی روشنی میں یہ وضاحت کی جا سکتی ہے کہ کس طرح کچھ لوگ بہت سارے لوگوں پر حکمرانی کر سکتے ہیں. ریاست کا حمایت کردہ رائے عامہ کو لازماً لوگوں کی ملکیت کے ساتھ ایک استدلال میں رکھنا ہے تاکہ اہل مزاحمت زایع نا ہوجائے. -The state of public opinion also imposes a constraint on the size of the state in another respect. Every firm in the large-scale business of property expropriation must naturally aim to be a monopolist in a definite territory, for one can only prosper in such a business so long as there is something that can be expropriated. However, if competition were allowed in the business of expropriating, there would obviously be nothing left to take. Hence, in order to stay in business, one must be a monopolist. +رائے عامہ کی صورتحال دیگر سلسلوں میں ریاست کے سایز پر رکاوٹیں عاید کرتی ہے. Every firm in the large-scale business of property expropriation must naturally aim to be a monopolist in a definite territory, for one can only prosper in such a business so long as there is something that can be expropriated. However, if competition were allowed in the business of expropriating, there would obviously be nothing left to take. Hence, in order to stay in business, one must be a monopolist. -Even if there is no internal competition, competition between governments operating in *different* territories still exists, and it is this competition that imposes severe limits on the size of government. On the one hand, it opens up the possibility that people may vote with their feet against a government and leave its territory if they perceive other territories as offering less exploitative living conditions. Naturally, each state must see this as a crucial problem, for it literally lives off a population, and any population loss is thus a loss of potential state-income.[^22] Again, the state of public opinion is of utmost importance for maintaining exploitative rule. Only if the state succeeds in generating the impression in the general public that that state’s own territory compares favorably, or at least tolerably well with others will it be able to secure and expand its position. +اگر چہ وہاں پر کوئی بھی اندرونی مسابقت نا ہو، لیکن* مختلف <0> صوبوں کے درمیان مسابقت پھر بھی موجود ہے، اور اسی مسابقت کی وجہ سے سرکار کے سایز میں خطرناک حدیں لاگو ہوتی ہے. ایک طرف سے، یہ ایک ممکنہ راہ کھول دیتا ہے کہ شاید لوگ دوسرے صوبوں کی سرکار کے لیے اپنے ووٹ کا استعمال کریں جو انہیں اس سے بہتر سہولیات فراہم کریں. قدرتی طور پر، ہر ایک ریاست کو اسے ایک نازک مسئلہ کے طور پر تصور کر لینا چاہیے،اس کے لیے ایک آبادی زندہ رہتی ہیں، لہزا آبادی میں کوئی بھی ممکنہ کمی ریاست کی آمدنی میں کمی کا سبب ہوگی.[^22] پھر سے، رائے عامہ کی صورتحال سب سے اعلی درجے کی متحمم ہے مزاحمتی اصول کو منتظم کرنے کے لیے. صرف اگر ریاست عام عوام میں اپنا اثر ڈالنے میں کامیاب ہوجائے تاکہ عوام کی زاتی ریاست کا موازنہ، یا کم از کم اپنے مقام کو وسیع کرنے کے لیے دوسروں کے ساتھ برداشت کی حد بڈھسیے.

-Public opinion also plays a decisive role in the case of interstate aggression. While not a logical necessity, the nature of a state as an exploitative enterprise still makes it highly likely (not the least because of the just addressed problem of population movements) that it will become engaged in aggression against a “foreign” territory, or that it must defend itself against such aggression from other states.[^23] Moreover, in order to emerge successfully from such interstate wars or warlike actions, a state must be in command of sufficient (in relative terms) economic resources that alone make its actions sustainable. However, these resources can only be provided by a productive population. Thus, to secure the means necessary to win wars and avoid being confronted with slackening productive outputs while at war, public opinion again turns out to be the decisive variable controlling the size of government. Only if popular support for the state’s war exists can it be sustained and possibly won. +رائے عامہ اندرونی ریاست کی جارحیت میں ایک فیصلہ کن کردار ادا کرتا ہے. اسی اثنا میں ایک منتقی ضرورت نہیں، ریاست کا مزاج ایک مزاحمتی کاروبار کے طور پر ابھی بھی اسےبہت زیادہ ممکنہ طور پر (کم از کم نہیں کیونکہ صرف آبادی کی حرکات سے مشکلات کا ازالہ کیا جاتا ہے) تاکہ یہ دیگر خارجی ریاستوں کے ساتھ ان کی جارحیت میں شامل ہو سکے، یا وہ خود کو دوسری ریاستوں کی جارحیت سے محفوظ رکھ سکے[^23] علاوہ ازیں، ایسے اندرونی جنگوں یا جنگ جیس صورتحال سے کامیابی کے ساتھ ابھرنے کے لیے، ایک ریاست کے پاس کافی مقدار میں ( متوازی الفاظ میں) اقتصادی وسائل جو یکتا طور پر قابل وسائل بناتا ہے. تاہم، یہ وسائل صرف ایک پیداواری آبادی کی فراہمی سے حاصل کیے جا سکتے ہیں. لہزا، جنگیں جیت اور پیداواری نتائج میں جنگ کے دوران سلیکانانگ کے ساتھ سامنا ہونے سے بچنے کے لیے ضروری وسائل کو محفوظ بنانے کے لئے رائے عامہ دوبارہ حکومت کے سائز کو کنٹرول کرنے کے فیصلہ کن متغیر ہو جاتا ہے ۔. اگر صرف ریاستی جنگ میں مشہور حمایت موجود ہو تو اسے پائیدار بنایا جا سکتا ہے اور ممکن ہے کہ اسے جیتا بھی جا سکتا ہے. -Finally, the state of public opinion limits the size of government in yet a third way. While the state maintains its position vis-à-vis the exploited population through coercion and the successful management of public opinion, to maintain its own internal order, which regulates the relationships between the various branches of government and its employees, there is nothing else at its disposal but public opinion, for clearly, no one outside the state exists who could enforce its internal rules upon it. Rather, the enforcement must be accomplished exclusively by means of supportive public opinion among state employees themselves in the various branches of government.[^24] That is, the president cannot coerce the general to go to war—in fact, the greater physical strength would probably be on the general’s side; and the general in turn cannot coerce his soldiers to do the fighting and killing—in fact, they could smash him anytime. President and general can only succeed because of favorable intrastate public opinion, and only insofar as the overwhelming majority of the state employees at least passively supports their actions as legitimate. If, in the various branches of government, a large majority of them were strictly opposed to the enforcement of presidential policy, it could not be put into action successfully. The general who thinks most of his troops consider the war illegitimate or who thinks that the Congress, the IRS, the large majority of public educators and the so-called social services regard such actions as outrageous and to be openly opposed, would face an impossible task even if he himself supported the presidential command.[^25] +آخر کار، رائے عامہ کی صورتحال تیسری طور پر سرکار کے سایز پر حد عاید کرتا ہے. جبکہ ریاست اس کے مقام کو مزاحمتی آبادی میں ہمت اور رائے عامہ کے اچھے انتظام کے تحت برقرار رکھتا ہے، تاکہ اس کی اندرونی ترتیب برقرار رہ سکے، جو کہ سرکار اور اس کے ملازمین کی کیی شاخوں کے درمیان رشتہ کو برقرار رکھتا ہے، اس کے تحت رائے عامہ کے بغیر کچھ بھی نہیں ہے، صاف طور پر، ریاست سے باہر کا کوئی بھی اس پر اپنے اصول لاگو نہیں کر سکتا. بلکہ، اس کی عمل داری کے لیے ملازمین اور سرکار کی مختلف شاخوں کو رائے عامہ کی براہ راست حمایت ہونی چاہیے..[^24] جیسے کہ، صدر آرمی کے جنرل کو جنگ کے لیے قائل نہیں کر سکتا _ ہو سکتا ہے کہ اس صورت میں زیادہ جسمانی قوت صدر کے پاس ہی ہو؛ اور جنرل بھی اس کے سپاہیوں کو جنگ کرنے کے لیے مجبور نہیں کر سکتا _ درحقیقت وہ انہیں کسی بھی وقت توڈ سکتے ہیں. President and general can only succeed because of favorable intrastate public opinion, and only insofar as the overwhelming majority of the state employees at least passively supports their actions as legitimate. If, in the various branches of government, a large majority of them were strictly opposed to the enforcement of presidential policy, it could not be put into action successfully. The general who thinks most of his troops consider the war illegitimate or who thinks that the Congress, the IRS, the large majority of public educators and the so-called social services regard such actions as outrageous and to be openly opposed, would face an impossible task even if he himself supported the presidential command.[^25] With public opinion rather than demand and cost conditions thus identified as the constraining force on the size of government, I return to my original explanation of the phenomenon of ever-increasing taxation as “simply” a change in prevailing ideas. diff --git a/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_05.md b/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_05.md index 0007f3554..186316594 100644 --- a/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_05.md +++ b/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_05.md @@ -1,4 +1,4 @@ -In recognition of this corruptive influence on public opinion, then, states increasingly become engaged in redistributive policies. The share of government expenditure for civilian spending compared to military spending and pure government consumption increases. The latter expenditures can still increase steadily in absolute terms, and they have indeed done so practically everywhere to this day, but they lose importance everywhere relative to expenditures allocated to redistributionist measures.[^41] +لوگوں پر خراب کرنے والے اخلاقی اثر کی شناخت میں تب ریاست مائل ھوگئ سیاسی مصلحت اندیشی کو دوبارہ تقسیم کرنے میں۔. The share of government expenditure for civilian spending compared to military spending and pure government consumption increases. The latter expenditures can still increase steadily in absolute terms, and they have indeed done so practically everywhere to this day, but they lose importance everywhere relative to expenditures allocated to redistributionist measures.[^41] Depending on the particular conditions of public opinion, such redistributionist policies typically simultaneously assume one of two forms and frequently, as in the case of Prussia both: On the one hand the form of *Sozialpolitik*, of so-called welfare reforms, generally involving an income redistribution from the “haves” among producers to the “have-nots,” and on the other hand that of business cartelizations and regulations, generally implying a redistribution from productive “have-nots” or “not-yet-haves” to the established “already-haves.” With the introduction of a *Sozialpolitik* an appeal is made to egalitarian sentiments and a substantial part of it can be corrupted into accepting state exploitation in exchange for the state’s enforcement of “social justice.” With the introduction of a policy of business cartelization and regulation one appeals to conservative feelings, particularly among the bourgeois establishment, and it can be brought to accept the state’s noncontractual appropriations in exchange for its commitment to the preservation of a status quo. Egalitarian socialism and conservatism are thus transformed into statist ideologies. They compete with each other in the sense that they advocate somewhat different patterns of redistribution, but their competitive efforts converge and integrate in joint support for statism and statist redistribution. diff --git a/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md b/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md index ad8f2cb37..b93c6ccff 100644 --- a/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md +++ b/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_01.md @@ -1,8 +1,8 @@ -## Banking, Nation States, and International Politics: A Sociological Reconstruction of the Present Economic Order +## بینکینگ،قوم امریکہ اور بین الاقوامی سیاست: ایک مدنی ازسر نو تعمیر کا موجودہ اقتصادی حکم۔ -### Money and Banking +### نقدی اور بینکنگ۔ -In order to explain the emergence of barter, nothing more than the assumption of a narrowly defined self-interest is required. Insofar as man prefers more choices and goods to fewer, he will choose barter and division of labor over self-sufficiency. +ادلابدلی کے ظاہر کی وضاحت کرنا،کسی ایسی ذمہ داری سے زیادہ نہیں جس میں باریکی سے واضع خودغرضی کی ضرورت ھو۔. حتی کہ جسطرح انسان زیادہ پسندیدگی اور عمدہ کم تعداد کو ترجیع دیتا ھے،وہ غرور سے بڑھ کر ادلابدلی اور کام کو تقسیم کرنا چاہتا ہے۔. The emergence of money from barter follows from the same narrow self-interest, if man is integrated in a barter economy and prefers a higher to a lower standard of living, he will choose to select and support a common medium of exchange. In selecting a money he can overcome the fundamental restriction imposed on exchange by a barter economy, i.e., that of requiring the existence of a double coincidence of wants. With money his possibilities for exchange widen. Every good becomes exchangeable for every other, independent of double coincidences or imperfect divisibilities. And with this widened exchangeability the value of each and every good in his possession increases. diff --git a/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_03.md b/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_03.md index 321c8fec5..7b1eaa6d6 100644 --- a/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_03.md +++ b/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch03_03.md @@ -1,4 +1,4 @@ -Second, the use of money substitutes instead of actual gold must be systematically encouraged and such a tendency backed up by the enactment of legal tender laws. The counterfeiting process thereby becomes much less costly. Instead of having to remint gold, only paper tickets must be printed. +دوسرا، اصلی سونے کے بدلے میں روپیہ متبادل کے استعمال کی باقائرہ طور پر حوصلہ افضائ اور ایسی رغبت کو قانونی طور پر پیش کرنا۔. The counterfeiting process thereby becomes much less costly. Instead of having to remint gold, only paper tickets must be printed. However, the problem already discussed earlier remains. As long as a system of free banking is in operation, the counterfeit notes cannot be prevented from returning to the new issuer with the request for redemption, and he then cannot—at least not without a contractive adjustment—fulfill his obligations. To overcome this obstacle, in the next step the state must monopolize the banking system or force the competing banks into a cartel under the tutelage of its own state-operated central bank. Once it is in command of a monopolized or cartelized banking system, the state can put the coordinated and joint counterfeiting process of the entire banking system into effect that avoids this risk. diff --git a/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index 09251737a..07d54d382 100644 --- a/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/ur-IN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/ur-IN/LICENSE/CC BY-SA 4.0.md b/ur-IN/LICENSE/CC BY-SA 4.0.md index a1c6d1f74..2c8546a1c 100644 --- a/ur-IN/LICENSE/CC BY-SA 4.0.md +++ b/ur-IN/LICENSE/CC BY-SA 4.0.md @@ -1,174 +1,174 @@ -## creative commons +## تخلیقی عام -# Attribution-ShareAlike 4.0 International +# انتباہ-شراکت 4.0 بین الاقوامی -Creative Commons Corporation (“Creative Commons”) is not a law firm and does not provide legal services or legal advice. Distribution of Creative Commons public licenses does not create a lawyer-client or other relationship. Creative Commons makes its licenses and related information available on an “as-is” basis. Creative Commons gives no warranties regarding its licenses, any material licensed under their terms and conditions, or any related information. Creative Commons disclaims all liability for damages resulting from their use to the fullest extent possible. +تخلیقی العام سند يافتہ ادارہ ("تخلیقی العام") قانونی فرم نہیں ہے اور قانونی خدمات یا قانونی مشورہ فراہم نہیں کرتی ہے. تخلیقی العام عوامی لائسنس کی تقسیم کسی وکیل کلائنٹ یا دوسرے رشتے کو نہیں بناتا ہے. تخلیقی العام اس لائسنس کو بناتا ہے اور متعلقہ معلومات کو "کے طور پر ۔ ہے" بنیاد پر دستیاب کرتا ہے. تخلیقی العام اس کے لائسنس کے حوالے سے کوئی وارنٹی فراہم نہیں کرتا ہے، ان کے شرائط و ضوابط کے تحت لائسنس یافتہ مواد ہو، یا کوۂی بھی متعلق معلومات ہو. تخلیقی العام ممکنہ حد تک ان کے استعمال کے نتیجے میں نقصانات کے لۓ تمام ذمہ داری کو مسترد کرتا ہے. -### Using Creative Commons Public Licenses +### تخلیقی العام پبلک لائسنس کا استعمال کر رہیں ہیں -Creative Commons public licenses provide a standard set of terms and conditions that creators and other rights holders may use to share original works of authorship and other material subject to copyright and certain other rights specified in the public license below. The following considerations are for informational purposes only, are not exhaustive, and do not form part of our licenses. +تخلیقی العام عوامی لائسنس اصطلاحات اور شرائط کا ایک اچھا معیار مقرر کرتے ہیں جو تخلیق کار اور دیگر حقوق ہولڈرز ذیل میں عوامی لائسنس میں مخصوص کاپی رائٹ اور مخصوص مواد کے حق اشاعت کے اصل کام اور دیگر مواد کے حصول کے لئے استعمال کرسکتے ہیں. مندرجہ ذیل خیالات صرف معلومات کے مقاصد کے لئے ہیں، ہر لحاظ مکمل نہیں ہیں، اور ہمارے لائسنس کا حصہ نہیں ہیں. -* **Considerations for licensors:** Our public licenses are intended for use by those authorized to give the public permission to use material in ways otherwise restricted by copyright and certain other rights. Our licenses are irrevocable. Licensors should read and understand the terms and conditions of the license they choose before applying it. Licensors should also secure all rights necessary before applying our licenses so that the public can reuse the material as expected. Licensors should clearly mark any material not subject to the license. This includes other CC-licensed material, or material used under an exception or limitation to copyright. [More considerations for licensors](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensors). - -* **Considerations for the public:** By using one of our public licenses, a licensor grants the public permission to use the licensed material under specified terms and conditions. If the licensor’s permission is not necessary for any reason–for example, because of any applicable exception or limitation to copyright–then that use is not regulated by the license. Our licenses grant only permissions under copyright and certain other rights that a licensor has authority to grant. Use of the licensed material may still be restricted for other reasons, including because others have copyright or other rights in the material. A licensor may make special requests, such as asking that all changes be marked or described. Although not required by our licenses, you are encouraged to respect those requests where reasonable. [More considerations for the public](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensees). - -## Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International Public License - -By exercising the Licensed Rights (defined below), You accept and agree to be bound by the terms and conditions of this Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International Public License ("Public License"). To the extent this Public License may be interpreted as a contract, You are granted the Licensed Rights in consideration of Your acceptance of these terms and conditions, and the Licensor grants You such rights in consideration of benefits the Licensor receives from making the Licensed Material available under these terms and conditions. - -### Section 1 – Definitions. - -a. **Adapted Material** means material subject to Copyright and Similar Rights that is derived from or based upon the Licensed Material and in which the Licensed Material is translated, altered, arranged, transformed, or otherwise modified in a manner requiring permission under the Copyright and Similar Rights held by the Licensor. For purposes of this Public License, where the Licensed Material is a musical work, performance, or sound recording, Adapted Material is always produced where the Licensed Material is synched in timed relation with a moving image. - -b. **Adapter's License** means the license You apply to Your Copyright and Similar Rights in Your contributions to Adapted Material in accordance with the terms and conditions of this Public License. - -c. **BY-SA Compatible License** means a license listed at [creativecommons.org/compatiblelicenses](http://creativecommons.org/compatiblelicenses), approved by Creative Commons as essentially the equivalent of this Public License. - -d. **Copyright and Similar Rights** means copyright and/or similar rights closely related to copyright including, without limitation, performance, broadcast, sound recording, and Sui Generis Database Rights, without regard to how the rights are labeled or categorized. For purposes of this Public License, the rights specified in Section 2(b)(1)-(2) are not Copyright and Similar Rights. - -e. **Effective Technological Measures** means those measures that, in the absence of proper authority, may not be circumvented under laws fulfilling obligations under Article 11 of the WIPO Copyright Treaty adopted on December 20, 1996, and/or similar international agreements. - -f. **Exceptions and Limitations** means fair use, fair dealing, and/or any other exception or limitation to Copyright and Similar Rights that applies to Your use of the Licensed Material. - -g. **License Elements** means the license attributes listed in the name of a Creative Commons Public License. The License Elements of this Public License are Attribution and ShareAlike. - -h. **Licensed Material** means the artistic or literary work, database, or other material to which the Licensor applied this Public License. - -i. **Licensed Rights** means the rights granted to You subject to the terms and conditions of this Public License, which are limited to all Copyright and Similar Rights that apply to Your use of the Licensed Material and that the Licensor has authority to license. - -j. **Licensor** means the individual(s) or entity(ies) granting rights under this Public License. - -k. **Share** means to provide material to the public by any means or process that requires permission under the Licensed Rights, such as reproduction, public display, public performance, distribution, dissemination, communication, or importation, and to make material available to the public including in ways that members of the public may access the material from a place and at a time individually chosen by them. - -l. **Sui Generis Database Rights** means rights other than copyright resulting from Directive 96/9/EC of the European Parliament and of the Council of 11 March 1996 on the legal protection of databases, as amended and/or succeeded, as well as other essentially equivalent rights anywhere in the world. - -m. **You** means the individual or entity exercising the Licensed Rights under this Public License. Your has a corresponding meaning. - -### Section 2 – Scope. - -a. ***License grant.*** - -1. Subject to the terms and conditions of this Public License, the Licensor hereby grants You a worldwide, royalty-free, non-sublicensable, non-exclusive, irrevocable license to exercise the Licensed Rights in the Licensed Material to: +* ** لائسنس یافتہ افراد پر غور:**ہمارے عوامی لائسنس ان لوگوں کے ذریعہ استعمال کرنے کے لئے ارادہ رکھتے ہیں جن کے ذریعہ مواد کو استعمال کرنے کے لئے عوامی اجازت دی گئی ہے دوسری صورت میں کاپی رائٹ اور بعض مخصوص حقوق کی طرف سے محدود ہے. ہماری لائسنس ناقابل تنسیخ یا تردید ہیں. لائسنس دہندگان کو لائسنس کے شرائط و ضوابط کو پڑھنا اور سمجھنا چاہئے وہ درخواست دینے سے پہلے منتخب کرتے ہیں. لائسنس دہندگان کو ہمارے لائسنس کو ایپلائی کرنے سے پہلے تمام حقوق کو بھی ضرور محفوظ کرنا چاہئے تاکہ عوام مواد کو متوقع طور پر دوبارہ استعمال کرسکیں. لائسنس دہندگان کو واضح طور پر کسی بھی مواد کو جو لائسنس کے تابع نہیں نشان زد کرنا چاہیے. اس میں دیگر سی سی لائسنس یافتہ مواد، یا کسی استثنا کے تحت یا کاپی رائٹ کی حد تک استعمال ہونے والے مواد شامل ہیں. لائسنس یافتہ کے لئے زیادہ سوچ بچار.

- A. reproduce and Share the Licensed Material, in whole or in part; and + * **عوام کے لیے سوچ بچار** میں سے کسی ایک کا استعمال کرتے ہوئے، ایک لائسنس یافتہ مخصوص شرائط و ضوابط کے مطابق لائسنس یافتہ مواد کو استعمال کرنے کے لئے عوامی اجازت دیتا ہے. اگر کسی بھی وجہ سے لائسنس یافتہ کی اجازت ضروری نہیں ہے، تو مثال کے طور پر، کیونکہ کسی بھی قابل اطلاق استثنی یا کاپی رائٹ کی حد میں - پھر اس کا استعمال لائسنس کی طرف سے نہیں ہے. ہمارے لائسنس حق اشاعت کے تحت صرف اجازت اور مخصوص لائسنس فراہم کرتا ہے جو لائسنس یافتہ ہے. لائسنس یافتہ مواد کا استعمال اب بھی دوسری وجوہات کے لئے محدود ہوسکتا ہے، بشمول دوسروں کے پاس مواد میں کاپی رائٹ یا دیگر حقوق ہیں. ایک لائسنس یافتہ خصوصی درخواستیں کر سکتے ہیں، جیسے کہ تمام تبدیلیوں کو نشان زد یا بیان کیا جاسکتا ہے. اگرچہ ہماری لائسنس کی ضرورت نہیں، لیکن آپ کی حوصلہ افزائی کی جاتی ہے ان درخواستوں کا احترام کرنے کے لئے جہاں مناسب ہو. [عوام کے لئے مزید غور کی ضرورت ہے](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensees). - B. produce, reproduce, and Share Adapted Material. - -2. **Exceptions and Limitations.** For the avoidance of doubt, where Exceptions and Limitations apply to Your use, this Public License does not apply, and You do not need to comply with its terms and conditions. - -3. **Term.** The term of this Public License is specified in Section 6(a). - -4. **Media and formats; technical modifications allowed.** The Licensor authorizes You to exercise the Licensed Rights in all media and formats whether now known or hereafter created, and to make technical modifications necessary to do so. The Licensor waives and/or agrees not to assert any right or authority to forbid You from making technical modifications necessary to exercise the Licensed Rights, including technical modifications necessary to circumvent Effective Technological Measures. For purposes of this Public License, simply making modifications authorized by this Section 2(a)(4) never produces Adapted Material. - -5. **Downstream recipients.** + ## تخلیقی عام انتباہ - ShareAlike 4.0 بین الاقوامی پبلک لائسنس - A. **Offer from the Licensor – Licensed Material.** Every recipient of the Licensed Material automatically receives an offer from the Licensor to exercise the Licensed Rights under the terms and conditions of this Public License. + لائسنس یافتہ حقوق (ذیل میں بیان کردہ) کا استعمال کرتے ہوئے، آپ کو اس تخلیقی العام انتساب - شراکت 4.0 بین الاقوامی پبلک لائسنس ("پبلک لائسنس") کے شرائط و ضوابط کی طرف سے پابندی کو قبول کیا اور اتفاق کیا ہے. To the extent this Public License may be interpreted as a contract, You are granted the Licensed Rights in consideration of Your acceptance of these terms and conditions, and the Licensor grants You such rights in consideration of benefits the Licensor receives from making the Licensed Material available under these terms and conditions. - B. __Additional offer from the Licensor – Adapted Material. Every recipient of Adapted Material from You automatically receives an offer from the Licensor to exercise the Licensed Rights in the Adapted Material under the conditions of the Adapter’s License You apply. + ### سیکشن 1 - تعریفیں. - C. **No downstream restrictions.** You may not offer or impose any additional or different terms or conditions on, or apply any Effective Technological Measures to, the Licensed Material if doing so restricts exercise of the Licensed Rights by any recipient of the Licensed Material. - -6. **No endorsement.** Nothing in this Public License constitutes or may be construed as permission to assert or imply that You are, or that Your use of the Licensed Material is, connected with, or sponsored, endorsed, or granted official status by, the Licensor or others designated to receive attribution as provided in Section 3(a)(1)(A)(i). - -b. ***Other rights.*** - -1. Moral rights, such as the right of integrity, are not licensed under this Public License, nor are publicity, privacy, and/or other similar personality rights; however, to the extent possible, the Licensor waives and/or agrees not to assert any such rights held by the Licensor to the limited extent necessary to allow You to exercise the Licensed Rights, but not otherwise. - -2. Patent and trademark rights are not licensed under this Public License. - -3. To the extent possible, the Licensor waives any right to collect royalties from You for the exercise of the Licensed Rights, whether directly or through a collecting society under any voluntary or waivable statutory or compulsory licensing scheme. In all other cases the Licensor expressly reserves any right to collect such royalties. - -### Section 3 – License Conditions. - -Your exercise of the Licensed Rights is expressly made subject to the following conditions. - -a. ***Attribution.*** - -1. If You Share the Licensed Material (including in modified form), You must: + ایک. **منسلک مواد**کاپی رائٹ اور اسی طرح کے حقائق کے مادی موضوع کا مطلب ہے جو لائسنس یافتہ مواد پر مبنی ہے اور جس میں لائسنس یافتہ مواد کا ترجمہ کیا گیا ہو، تبدیل، ترتیب، یا دوسری صورت میں ترمیم کی ضرورت ہے جس میں لائسنس یافتہ کے اجازت کی ضرورت ہے. For purposes of this Public License, where the Licensed Material is a musical work, performance, or sound recording, Adapted Material is always produced where the Licensed Material is synched in timed relation with a moving image. - A. retain the following if it is supplied by the Licensor with the Licensed Material: + ب. **اڈاپٹر کا لائسنس**اس لائسنس کا مطلب یہ ہے کہ آپ اس پبلک لائسنس کے شرائط و ضوابط کے مطابق آپ کے کاپی رائٹ اور اسی طرح کے حقوق کو ایڈجسٹ کردہ مواد میں آپ کی شراکت میں لاگو ہوتا ہے. - i. identification of the creator(s) of the Licensed Material and any others designated to receive attribution, in any reasonable manner requested by the Licensor (including by pseudonym if designated); - - ii. a copyright notice; - - iii. a notice that refers to this Public License; - - iv. a notice that refers to the disclaimer of warranties; - - v. a URI or hyperlink to the Licensed Material to the extent reasonably practicable; - + سی. **BY-SA Compatible License** means a license listed at [creativecommons.org/compatiblelicenses](http://creativecommons.org/compatiblelicenses), approved by Creative Commons as essentially the equivalent of this Public License. - B. indicate if You modified the Licensed Material and retain an indication of any previous modifications; and + d. **Copyright and Similar Rights** means copyright and/or similar rights closely related to copyright including, without limitation, performance, broadcast, sound recording, and Sui Generis Database Rights, without regard to how the rights are labeled or categorized. For purposes of this Public License, the rights specified in Section 2(b)(1)-(2) are not Copyright and Similar Rights. - C. indicate the Licensed Material is licensed under this Public License, and include the text of, or the URI or hyperlink to, this Public License. - -2. You may satisfy the conditions in Section 3(a)(1) in any reasonable manner based on the medium, means, and context in which You Share the Licensed Material. For example, it may be reasonable to satisfy the conditions by providing a URI or hyperlink to a resource that includes the required information. - -3. If requested by the Licensor, You must remove any of the information required by Section 3(a)(1)(A) to the extent reasonably practicable. - -b. ***ShareAlike.*** - -In addition to the conditions in Section 3(a), if You Share Adapted Material You produce, the following conditions also apply. - -1. The Adapter’s License You apply must be a Creative Commons license with the same License Elements, this version or later, or a BY-SA Compatible License. - -2. You must include the text of, or the URI or hyperlink to, the Adapter's License You apply. You may satisfy this condition in any reasonable manner based on the medium, means, and context in which You Share Adapted Material. - -3. You may not offer or impose any additional or different terms or conditions on, or apply any Effective Technological Measures to, Adapted Material that restrict exercise of the rights granted under the Adapter's License You apply. - -### Section 4 – Sui Generis Database Rights. - -Where the Licensed Rights include Sui Generis Database Rights that apply to Your use of the Licensed Material: - -a. for the avoidance of doubt, Section 2(a)(1) grants You the right to extract, reuse, reproduce, and Share all or a substantial portion of the contents of the database; - -b. if You include all or a substantial portion of the database contents in a database in which You have Sui Generis Database Rights, then the database in which You have Sui Generis Database Rights (but not its individual contents) is Adapted Material, including for purposes of Section 3(b); and - -c. You must comply with the conditions in Section 3(a) if You Share all or a substantial portion of the contents of the database. - -For the avoidance of doubt, this Section 4 supplements and does not replace Your obligations under this Public License where the Licensed Rights include other Copyright and Similar Rights. - -### Section 5 – Disclaimer of Warranties and Limitation of Liability. - -a. **Unless otherwise separately undertaken by the Licensor, to the extent possible, the Licensor offers the Licensed Material as-is and as-available, and makes no representations or warranties of any kind concerning the Licensed Material, whether express, implied, statutory, or other. This includes, without limitation, warranties of title, merchantability, fitness for a particular purpose, non-infringement, absence of latent or other defects, accuracy, or the presence or absence of errors, whether or not known or discoverable. Where disclaimers of warranties are not allowed in full or in part, this disclaimer may not apply to You.** - -b. **To the extent possible, in no event will the Licensor be liable to You on any legal theory (including, without limitation, negligence) or otherwise for any direct, special, indirect, incidental, consequential, punitive, exemplary, or other losses, costs, expenses, or damages arising out of this Public License or use of the Licensed Material, even if the Licensor has been advised of the possibility of such losses, costs, expenses, or damages. Where a limitation of liability is not allowed in full or in part, this limitation may not apply to You.** - -c. The disclaimer of warranties and limitation of liability provided above shall be interpreted in a manner that, to the extent possible, most closely approximates an absolute disclaimer and waiver of all liability. - -### Section 6 – Term and Termination. - -a. This Public License applies for the term of the Copyright and Similar Rights licensed here. However, if You fail to comply with this Public License, then Your rights under this Public License terminate automatically. - -b. Where Your right to use the Licensed Material has terminated under Section 6(a), it reinstates: - -1. automatically as of the date the violation is cured, provided it is cured within 30 days of Your discovery of the violation; or - -2. upon express reinstatement by the Licensor. + e. **Effective Technological Measures** means those measures that, in the absence of proper authority, may not be circumvented under laws fulfilling obligations under Article 11 of the WIPO Copyright Treaty adopted on December 20, 1996, and/or similar international agreements. - For the avoidance of doubt, this Section 6(b) does not affect any right the Licensor may have to seek remedies for Your violations of this Public License. - -c. For the avoidance of doubt, the Licensor may also offer the Licensed Material under separate terms or conditions or stop distributing the Licensed Material at any time; however, doing so will not terminate this Public License. - -d. Sections 1, 5, 6, 7, and 8 survive termination of this Public License. - -### Section 7 – Other Terms and Conditions. - -a. The Licensor shall not be bound by any additional or different terms or conditions communicated by You unless expressly agreed. - -b. Any arrangements, understandings, or agreements regarding the Licensed Material not stated herein are separate from and independent of the terms and conditions of this Public License.t stated herein are separate from and independent of the terms and conditions of this Public License. - -### Section 8 – Interpretation. - -a. For the avoidance of doubt, this Public License does not, and shall not be interpreted to, reduce, limit, restrict, or impose conditions on any use of the Licensed Material that could lawfully be made without permission under this Public License. - -b. To the extent possible, if any provision of this Public License is deemed unenforceable, it shall be automatically reformed to the minimum extent necessary to make it enforceable. If the provision cannot be reformed, it shall be severed from this Public License without affecting the enforceability of the remaining terms and conditions. - -c. No term or condition of this Public License will be waived and no failure to comply consented to unless expressly agreed to by the Licensor. - -d. Nothing in this Public License constitutes or may be interpreted as a limitation upon, or waiver of, any privileges and immunities that apply to the Licensor or You, including from the legal processes of any jurisdiction or authority. - -> Creative Commons is not a party to its public licenses. Notwithstanding, Creative Commons may elect to apply one of its public licenses to material it publishes and in those instances will be considered the “Licensor.” Except for the limited purpose of indicating that material is shared under a Creative Commons public license or as otherwise permitted by the Creative Commons policies published at [creativecommons.org/policies](http://creativecommons.org/policies), Creative Commons does not authorize the use of the trademark “Creative Commons” or any other trademark or logo of Creative Commons without its prior written consent including, without limitation, in connection with any unauthorized modifications to any of its public licenses or any other arrangements, understandings, or agreements concerning use of licensed material. For the avoidance of doubt, this paragraph does not form part of the public licenses. -> -> Creative Commons may be contacted at creativecommons.org \ No newline at end of file + f. **Exceptions and Limitations** means fair use, fair dealing, and/or any other exception or limitation to Copyright and Similar Rights that applies to Your use of the Licensed Material. + + g. **License Elements** means the license attributes listed in the name of a Creative Commons Public License. The License Elements of this Public License are Attribution and ShareAlike. + + h. **Licensed Material** means the artistic or literary work, database, or other material to which the Licensor applied this Public License. + + i. **Licensed Rights** means the rights granted to You subject to the terms and conditions of this Public License, which are limited to all Copyright and Similar Rights that apply to Your use of the Licensed Material and that the Licensor has authority to license. + + j. **Licensor** means the individual(s) or entity(ies) granting rights under this Public License. + + k. **Share** means to provide material to the public by any means or process that requires permission under the Licensed Rights, such as reproduction, public display, public performance, distribution, dissemination, communication, or importation, and to make material available to the public including in ways that members of the public may access the material from a place and at a time individually chosen by them. + + l. **Sui Generis Database Rights** means rights other than copyright resulting from Directive 96/9/EC of the European Parliament and of the Council of 11 March 1996 on the legal protection of databases, as amended and/or succeeded, as well as other essentially equivalent rights anywhere in the world. + + m. **You** means the individual or entity exercising the Licensed Rights under this Public License. Your has a corresponding meaning. + + ### Section 2 – Scope. + + a. ***License grant.*** + + 1. Subject to the terms and conditions of this Public License, the Licensor hereby grants You a worldwide, royalty-free, non-sublicensable, non-exclusive, irrevocable license to exercise the Licensed Rights in the Licensed Material to: + + A. لائسنس یافتہ مواد کو مکمل اور حصہ میں دوبارہ پیدا اور تقسیم کریں؛ اور + + بی. پیداوار، دوبارہ پیداوار، اور منسلک مواد تقسیم کریں. + + 2. **استثناء اور حدود. شبہ سے بچنے کے لئے، جہاں استثناء اور حدود آپ کے استعمال پر لاگو ہوتا ہے، یہ پبلک لائسنس پر لاگو نہیں ہوتا، اور آپ کو اس کے شرائط و ضوابط کی تعمیل کرنے کی ضرورت نہیں ہے.

+ + * ** شرائط. اس پبلک لائسنس کی شرائط سیکشن 6 (ا) میں بیان کی گئی ہے.

+ + * ** میڈیا اور فارمیٹس؛ تکنیکی ترمیم کی اجازت دی گئی ہے.** لائسنس کنندہ نے آپ کو تمام ذرائع ابلاغ میں لائسنس یافتہ حقوق کو استعمال کرنے کے لئے مستند کیا ہے یا اب معلوم ہوا یا بعد میں پیدا کیا، اور ایسا کرنے کے لئے ضروری تکنیکی ترمیم کرنا ہے. The Licensor waives and/or agrees not to assert any right or authority to forbid You from making technical modifications necessary to exercise the Licensed Rights, including technical modifications necessary to circumvent Effective Technological Measures. اس پبلک لائسنس کے مقاصد کے لئے، صرف اس سیکشن 2 (ا) (4) کے ذریعہ مجاز شدہ ترمیم کرنے کے لئے کبھی بھی اپنانے والا مواد تیار نہیں ہوتا ہے. + + * **نیچے کے سلسلے وصول کرنے والے.** + + ایک. **Offer from the Licensor – Licensed Material.** Every recipient of the Licensed Material automatically receives an offer from the Licensor to exercise the Licensed Rights under the terms and conditions of this Public License. + + B. لائسنس دہندگان سے اضافی پیشکش - اپنایا شدہ مواد. Every recipient of Adapted Material from You automatically receives an offer from the Licensor to exercise the Licensed Rights in the Adapted Material under the conditions of the Adapter’s License You apply. + + سی. **No downstream restrictions.** You may not offer or impose any additional or different terms or conditions on, or apply any Effective Technological Measures to, the Licensed Material if doing so restricts exercise of the Licensed Rights by any recipient of the Licensed Material. + + * **No endorsement.** Nothing in this Public License constitutes or may be construed as permission to assert or imply that You are, or that Your use of the Licensed Material is, connected with, or sponsored, endorsed, or granted official status by, the Licensor or others designated to receive attribution as provided in Section 3(a)(1)(A)(i). + + b. ***Other rights.*** + + 1. Moral rights, such as the right of integrity, are not licensed under this Public License, nor are publicity, privacy, and/or other similar personality rights; however, to the extent possible, the Licensor waives and/or agrees not to assert any such rights held by the Licensor to the limited extent necessary to allow You to exercise the Licensed Rights, but not otherwise. + + 2. اس پبلک لائسنس کے تحت پیٹنٹ اور ٹریڈ مارک کے حقوق لائسنس یافتہ نہیں ہیں. + + 3. To the extent possible, the Licensor waives any right to collect royalties from You for the exercise of the Licensed Rights, whether directly or through a collecting society under any voluntary or waivable statutory or compulsory licensing scheme. دیگر تمام معاملات میں لائسنس یافتہ اس طرح کے شاہی حق کو جمع کرنے کا حق محفوظ رکھتا ہے. + + ### سیکشن 3 - لائسنس کی شرائط. + + لائسنس یافتہ حقوق کا آپ کا اظہار واضح طور پر مندرجہ ذیل شرائط پر مبنی ہے. + + a. ***Attribution.*** + + 1. اگر آپ لائسنس یافتہ مواد کو تقسیم کرتے ہیں (بشمول ترمیم شدہ فارم)، تو آپ لازمی کریں: + + A. retain the following if it is supplied by the Licensor with the Licensed Material: + + i. identification of the creator(s) of the Licensed Material and any others designated to receive attribution, in any reasonable manner requested by the Licensor (including by pseudonym if designated); + + ii. a copyright notice; + + iii. a notice that refers to this Public License; + + iv. a notice that refers to the disclaimer of warranties; + + v. a URI or hyperlink to the Licensed Material to the extent reasonably practicable; + + + B. indicate if You modified the Licensed Material and retain an indication of any previous modifications; and + + C. indicate the Licensed Material is licensed under this Public License, and include the text of, or the URI or hyperlink to, this Public License. + + 2. You may satisfy the conditions in Section 3(a)(1) in any reasonable manner based on the medium, means, and context in which You Share the Licensed Material. مثال کے طور پر، حالات کو مطمئن کرنے کے لئے یہ مناسب ہوسکتا ہے ایک ایسی وسائل کے لئے یو آرآئ یا ہائپر لنک فراہم کرکے جس میں ضروری معلومات شامل ہیں. + + 3. If requested by the Licensor, You must remove any of the information required by Section 3(a)(1)(A) to the extent reasonably practicable. + + b. ***ShareAlike.*** + + سیکشن 3 (ا) کے حالات کے علاوہ، اگر آپ اپنانے والے مواد کو تقسیم کرتے ہیں تو آپ پر مندرجہ ذیل حالات بھی لاگو ہوتے ہیں. + + 1. The Adapter’s License You apply must be a Creative Commons license with the same License Elements, this version or later, or a BY-SA Compatible License. + + 2. اڈاپٹر کی لائسنس جو آپ نے ایپلائی کیا ہے. آپ ٹیکسٹ کو، یا یو آر آئی یا ہائپر لنکس کو لازمی شامل کریں. آپ درمیانی بنیاد پر اس حالت کو کسی مناسب طریقے سے مطمئن کر سکتے ہیں، مطلب، اور سیاحت جس میں آپ اپنانے والے مواد کو تقسیم کرتیں ہیں. + + 3. You may not offer or impose any additional or different terms or conditions on, or apply any Effective Technological Measures to, Adapted Material that restrict exercise of the rights granted under the Adapter's License You apply. + + ### Section 4 – Sui Generis Database Rights. + + Where the Licensed Rights include Sui Generis Database Rights that apply to Your use of the Licensed Material: + + a. for the avoidance of doubt, Section 2(a)(1) grants You the right to extract, reuse, reproduce, and Share all or a substantial portion of the contents of the database; + + b. if You include all or a substantial portion of the database contents in a database in which You have Sui Generis Database Rights, then the database in which You have Sui Generis Database Rights (but not its individual contents) is Adapted Material, including for purposes of Section 3(b); and + + c. You must comply with the conditions in Section 3(a) if You Share all or a substantial portion of the contents of the database. + + شبہ سے بچنے کے لئے، یہ سیکشن 4 اس پبلک لائسنس کے تحت آپ کی ذمہ داریوں کو تبدیل نہیں کرتا ہے جہاں لائسنس یافتہ حقوق دیگر کاپی رائٹ اور اسی طرح کے حقوق شامل ہیں. + + ### Section 5 – Disclaimer of Warranties and Limitation of Liability. + + a. **Unless otherwise separately undertaken by the Licensor, to the extent possible, the Licensor offers the Licensed Material as-is and as-available, and makes no representations or warranties of any kind concerning the Licensed Material, whether express, implied, statutory, or other. This includes, without limitation, warranties of title, merchantability, fitness for a particular purpose, non-infringement, absence of latent or other defects, accuracy, or the presence or absence of errors, whether or not known or discoverable. Where disclaimers of warranties are not allowed in full or in part, this disclaimer may not apply to You.** + + b. **To the extent possible, in no event will the Licensor be liable to You on any legal theory (including, without limitation, negligence) or otherwise for any direct, special, indirect, incidental, consequential, punitive, exemplary, or other losses, costs, expenses, or damages arising out of this Public License or use of the Licensed Material, even if the Licensor has been advised of the possibility of such losses, costs, expenses, or damages. جہاں مکمل طور پر یا جزوی طور پر ذمہ داری کی حد کی اجازت نہیں ہے، یہ حد آپ پر لاگو نہیں ہوتی.

+ + c. The disclaimer of warranties and limitation of liability provided above shall be interpreted in a manner that, to the extent possible, most closely approximates an absolute disclaimer and waiver of all liability. + + ### Section 6 – Term and Termination. + + a. This Public License applies for the term of the Copyright and Similar Rights licensed here. تاہم، اگر آپ فیل ہو جاتیں ہیں اس پبلک لائسنس کی تعمیل کے ساتھ تو، اس پبلک لائسنس کے تحت آپ کے حقوق خود کار طریقے سے ختم ہوجاتے ہیں. + + b. Where Your right to use the Licensed Material has terminated under Section 6(a), it reinstates: + + 1. automatically as of the date the violation is cured, provided it is cured within 30 days of Your discovery of the violation; or + + 2. upon express reinstatement by the Licensor. + + For the avoidance of doubt, this Section 6(b) does not affect any right the Licensor may have to seek remedies for Your violations of this Public License. + + c. For the avoidance of doubt, the Licensor may also offer the Licensed Material under separate terms or conditions or stop distributing the Licensed Material at any time; however, doing so will not terminate this Public License. + + d. Sections 1, 5, 6, 7, and 8 survive termination of this Public License. + + ### Section 7 – Other Terms and Conditions. + + a. The Licensor shall not be bound by any additional or different terms or conditions communicated by You unless expressly agreed. + + b. Any arrangements, understandings, or agreements regarding the Licensed Material not stated herein are separate from and independent of the terms and conditions of this Public License.t stated herein are separate from and independent of the terms and conditions of this Public License. + + ### Section 8 – Interpretation. + + ایک. For the avoidance of doubt, this Public License does not, and shall not be interpreted to, reduce, limit, restrict, or impose conditions on any use of the Licensed Material that could lawfully be made without permission under this Public License. + + ب. To the extent possible, if any provision of this Public License is deemed unenforceable, it shall be automatically reformed to the minimum extent necessary to make it enforceable. If the provision cannot be reformed, it shall be severed from this Public License without affecting the enforceability of the remaining terms and conditions. + + c. No term or condition of this Public License will be waived and no failure to comply consented to unless expressly agreed to by the Licensor. + + d. Nothing in this Public License constitutes or may be interpreted as a limitation upon, or waiver of, any privileges and immunities that apply to the Licensor or You, including from the legal processes of any jurisdiction or authority. + + > Creative Commons is not a party to its public licenses. Notwithstanding, Creative Commons may elect to apply one of its public licenses to material it publishes and in those instances will be considered the “Licensor.” Except for the limited purpose of indicating that material is shared under a Creative Commons public license or as otherwise permitted by the Creative Commons policies published at [creativecommons.org/policies](http://creativecommons.org/policies), Creative Commons does not authorize the use of the trademark “Creative Commons” or any other trademark or logo of Creative Commons without its prior written consent including, without limitation, in connection with any unauthorized modifications to any of its public licenses or any other arrangements, understandings, or agreements concerning use of licensed material. For the avoidance of doubt, this paragraph does not form part of the public licenses. + > + > Creative Commons may be contacted at creativecommons.org \ No newline at end of file diff --git a/ur-IN/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/ur-IN/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index f948004c7..a26bd99bb 100644 --- a/ur-IN/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/ur-IN/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: ur-IN is_translation: true @@ -24,7 +12,7 @@ translation: fetch_progress: true titles: - The Myth of~~~~~~ - - National Defense + - قومی دفاع - Essays on~~~~~~~~~~~~~~ - the Theory and History - of Security Production @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/ur-IN/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/ur-IN/Universally Preferable Behaviour/info.yml index 7e2685677..cb9fad23d 100644 --- a/ur-IN/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/ur-IN/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/ur-IN/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md b/ur-IN/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md index 4ddd874d6..201520953 100644 --- a/ur-IN/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md +++ b/ur-IN/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md @@ -1,62 +1,62 @@ -## Foreword +## دیباچہ -In many fairy tales, there lives a terrible beast of stupendous power, a dragon or a basilisk, which tyrannises the surrounding lands. The local villagers tremble before this monster; they sacrifice their animals, pay money and blood in the hopes of appeasing its murderous impulses. +بہت سی پریوں کی کہانیوں میں ایک عظیم الشان طاقت کا خونخوار درندا،ایک اذدھا یا ایک امریکی گدگٹ، جس نے آ س پاس کے علاقوں میں تشدد پھیلا یا. مقامی گانوں والے اس درندے سے کانپ اٹھتے تھے؛ انہوں نے اپنے مویشیوں کا بلدان دیا،انہوں نے اس قاتلانہ لھر سے چھٹکارا پانے کی امید میں بہت سے پینسے اور خون ادا کیا. -Most people cower under the shadow of this beast, calling their fear “prudence,” but a few – drunk perhaps on courage or foolhardiness – decide to fight. Year after year, decade after decade, wave after wave of hopeful champions try to match their strength, virtue and cunning against this terrible tyrant. +بہت سے لوگوں نے اس درندے کے خوفناک سایے میں رہ کر اپنا سر جھکایا،اپنے ڈر کو ہوشیاری سمجھ بیٹھے،لیکن ان میں کچھ-شرابی شاید دلیری یا احمقانہ بھادری دکھا کر جنگ کا فیصلہ کر بیٹھے. سالوسال،برسوبرس،ان امیدوار پہلوانوں نے یہی کوشش کی کہ ہم اس درندے کو اپنی طاقت، خوبی اور اپنی ہوشیاری سے اس کو برابر کی ٹکر دے سکھے. -Try – and fail. +کوشش کی-لیکن ناکام ہوے. -The beast is always immortal, so the villagers cannot hope for time to rid them of their despot. The beast is never rational, and has no desire to trade, and so no negotiations are possible. +درندا ہمیشہ امر ہوتا ہے، اسی لیے گاوں والے اس ظالم حکمران سے چھٹکارا پانے کی امید نہیں رکھ سکتے. درندا کبھی عقلمند نہیں ہوتا اور انہیں سوداگری کی کوی خواہش نہیں ہوتی، اور اس لئے باتچیت اور بحث کرنا ممکن نہیں. -The desperate villagers’ only hope is for a man to appear who can defeat the beast. +مایوس امیدواروں کی ایک ہی امید ہے کہ کوئی ایسا شخص ظاہر ہو جو اس درندے کو مات دے سکے. -Inevitably, a man steps forward who strikes everyone as utterly incongruous. He is a stable boy, a shoemaker’s son, a baker’s apprentice – or sometimes, just a vagabond. +لامحالہ، ایک آدمی آگے بڑھا جس نے کسی کو بھی موقع نہیں دیا اور سب کو متاثر کیا. وہ ایک مستحکم لڈکا، ایک موچی کا بیٹا، ایک نان ساز شاگر-اور کبھی کبھی آوارہ بھی ہے. -This book is the story of my personal assault on just such a beast. +یہ کتاب میری انفرادی حملے کی کہانی ہے جس میں ایک ایسا درندا ہے. -This “beast” is the belief that it is impossible to define an objective, rational, secular and scientific ethical system. This “beast” is the illusion that morality must forever be lost in the irrational swamps of gods and governments, enforced for merely pragmatic reasons, but forever lacking logical justification and clear definition. This “beast” is the fantasy that virtue, our greatest joy, our deepest happiness, must be cast aside by secular grown-ups, and left in the dust to be pawed at, paraded and exploited by politicians and priests – and parents. This “beast” is the superstition that, without the tirades of parents, the bullying of gods or the guns of governments, we cannot be both rational and good. +یہ"درندا" ایک اعتبار ہے جس کا حقیقی ،عقلی، لامذھبی، سائینسی و اخلاقی نظام واضع کرنا ناممکن ہے. یہ "جانور" ایک فریب نظر ہے جس کے اخلاقیات بتوں اور حکومتی کے غیر منتقلی دلدل میں ہمیشہ کے لیے کھو جا نے چاہیے ،صرف معمولی وجوہات کے لیے مجبور کر نا، لیکن ہمیشہ کی طرح منطقی واجبیت اور واضح تعریف کی کمی محسوس ہوئی. یہ جانور ایک تصور پیدا کرنے کی طاقت ہے جو جوہر، ہماری بڈی اور گہری خوشی، اس زات پات اور لامذھبی سیانوں کو ایک طرف چھوڑ کر، اور دھول میں جانوروں کے پنجے پڈنے کے لیے چھوڑ دیا، جہاں سیاستدان اور پادری - اور والدین نے نمایش اور استحصال کیا. یہ جانور ایک وھم ہے جو، والدین کی طنزیھ نظم کے بغیر، بتوں اور سرکاری بندوقوں سے دھماکانا، ہم عاقل اور اچھے دونوں ایک ساتھ نہیں ہوسکتے. -This beast has brought down many great heroes, from Socrates to Plato to Augustine to Hume to Kant to Rand. +اس وحشی درندے نے بہت سے بہادر سپاہیوں، سکرات سے افلاطون، افلاطون سے اگسٹین، اگسٹین سے ہیومن، ہیوم سے کانت، کانت سے رینڈ. -The cost to mankind has been enormous. +بنی نوع انسان کی قیمت بہت ہی بے اندازہ ہے. -Since we have remained unable to define a rational system of universal morality, we have been forced to inflict religious horror stories on our children, or give guns, prisons and armies to a small monopoly of soulless controllers who call themselves “the state.” +چونکہ ہم کائناتی اصول اخلاقیات کے عقلی نظام کو واضع کرنے میں ناکام رہے، ہمیں مزہبی ڈراونی کہنیاں اپنے بچوں پر عائد کرنے پر مجبور کیا گیا، یا بندوق، حوالات، اور فوج دیتے جو چھوٹا اجارہ تھا جہاں بیجان سرکاری محاسب تھے جو اپنے آپ کو " ایک ریاست" کہتے تھے -Since what we call “ethics” remains subjective and merely *cultural*, we inevitably end up relying on bullying, fear and violence to enforce social rules. Since ethics lack the rational basis of the scientific method, “morality” remains mired in a tribal war of bloody mythologies, each gang fighting tooth and nail for control over people’s allegiance to “virtue.” +چونکہ جس کو ہم "اصول" کہتے ہیں وہ محض موضوعی اور تہذیبی رہے، اور ہم نے لامحالہ دھمکانے، ڈر اور تشدد پر بھروسہ کرنا چھوڑ دیا جس کی وجہ سے سماجی حکومت لاگو ہوی. چونکہ اخلاقیات میں عقلی بنیاد اور سائنسی طریقے کی کمی تھی، "شرافت" شکار بن گئ جس میں دیوتاؤں کے قصے قبائلی خونی جنگ بن گئی، ہر کوئی گروہ اپنی طرف سے پوری کوشش میں لگا تھا کہ ہم ان لوگوں کی فضیلت کی تابعداری پر اختیار پا سکے -We cannot live without morality, but we cannot define morality objectively – thus we remain eternally condemned to empty lives of pompous hypocrisy, cynical dominance or pious slavery. +ہم اخلاقیات کے بغیر نہیں رہ سکتے، لیکن ہم حقیقی طور پر اخلاقیات کی توضیع نہیں کر سکتے-اس طرح سے ہم شاندار فریب، ترش دو کے غلبے یا دیندار غلامی کی خالی زندگی کو ہمیشہ کے لئے ملمت کر گئے. -Intellectually, there are no higher stakes in the world. Our failure to define objective and rational moral rules has cost hundreds of millions of human lives, in the wars of religions and states. +زہنی طور پر، دنیا میں کوئی اونچے مفادات نہیں. ہم مقصد اور عقلی اور اخلاقی قوانین کی وضاحت کرنے میں ناکام رہےجس کی وجہ سے ہزاروں لاکھوں انسانی جانیں گیی، ان مزہبی اور ریاستی جنگوں میں. -In many ways, the stakes are getting even higher. +اور بہت سے طریقوں میں، یہ مفادات اور بھی زیادہ بڈھنے لگے. -The increased information flow of the Internet has raised the suspicions of a new generation that what is called “virtue” is nothing more – or less – than the self-serving fairy tales of their hypocritical elders. The pious lies told by those in authority – and the complicity of those who worship them – are clearer now than ever before. +انٹرنیٹ کی وجہ سے بڈھتی ہوی معلومات کے بہاؤ نے نیی نسل میں شک وشبہا بڈھا دیا ہے جسے" فضیلت" کہتے ہیں جو ان پرفریب بزرگوں کی خودمختار پریوں کی کہانیوں سے - کم یا زیادہ نہیں تھا. جن کو اختیار تھا انہوں نے متقیی جھوٹ بولے-اور ان عبادت کرنے والوں کی سازشیں - پہلے سے زیادہ صاف و شفاف ہیں. -“Truth” has been exposed as manipulation; “virtue” as control; “loyalty” as slavery, and what is called “morality” has been revealed as a ridiculous puppet show designed to trick weak and fearful people into enslaving themselves. +"سچائی" کا خلاصہ دستکاری کے طور پر؛ "صفت" اختیار کے طور پر؛" نمق حلالی" غلامی کے طور پر؛ اور جس کو ہم "شرافت" بولتے ہیں اسے ایک بدترین کٹھ پتلیوں کا کھیل بولا گیا جو کمزور اور ڈرپوک لوگوں کو ان کی غلامی کروانے کی چال تھی. -This realisation has given birth to a new generation of nihilists, just as it did in nineteenth century Germany. These extreme relativists reserve their most vitriolic attacks for anyone who claims any form of certainty. This post-modern generation has outgrown the cultural bigotries of their collective histories, but now view *all* truth as mere prejudicial assertion. Like wide-eyed children who have been scarred into cynical “wisdom,” they view all communication as advertising, all claims as propaganda, and all moral exhortations as hypocritical thievery. +اس اندازے سے ایک نئی عدمیت نسل کا آغاز ہوا، جس طرح انیسویں صدی میں جرمنی نے پیر ایش کی. یہ انتہائی اضافے اپنے پرجوش حملے کو اس کے لئے موجود رکھتے ہیں جو کسی بھی قسم کے مطالبے پر یقین رکھتے ہیں. یہ مابعد جدیدیتی نسل جس نے اپنے اجتماعی تزکرے کے ثقافتی تعصب کو تجاوز کر دیا، لیکن اب سارا سچ محض کسی خاص خیال کی بنا پر ادعا ہوا. جیسے وسیع-انکھوں والا بچہ جس کو ترش رو دانش میں نشان زدہ کیا گیا، وہ تمام مواصلات کو دکھاوے کے طور پر دیکھتے ہیں، اور سب دعوے تبلیغی انجمن کے طور پر، اور سب اخلاقی نصیحتیں منافقانہ چرانے کی عادت کے طور پر. -Since we have no agreement on a cohesive, objective and rational framework for evaluating moral propositions, “morality” remains mired in mysticism, and its inevitable corollary of violence. Just as, prior to the Enlightenment, religious sects warred endlessly for control over the blades of the aristocracy, so now do competing moral mythologies war for control over the state, and all its machinery of coercion. +چونکہ ہم نے کوئی سمجھوتا نہیں کیا اس ایکجوٹ ،حقیقی اور عقلی حمایت پر جس سے وضع تجویز کا جائزہ لے سکے، "اخلاقیات" تصوف اور ناگزیر منطقی نتیجے کے تشدد کا شکار بن کے رہ گیی. روشن خیالی پانے سے پہلے ہی مزہبی گروہ نے ایک مخصوص طبقہ کی حکومت پر قبضہ پانے کے لئے مسلسل حملے جاری رکھے، اب مقابلے میں اخلاقی خوشگوار لوگ ریاست اور اس کی جبر کی آلت پر قبضہ پانے کے لئے جنگ کرتے رہے. -Thus morality remains, relative to modern science, just as medieval “astronomy” did to modern astronomy – a realm of imaginary mythology, enforced through storytelling, threats, compulsion and exploitation – which actively bars any real progress towards the truth. +اسی لئے اخلاقیات جدید علمی میں اضافی رہ گئی، جس طرح قرون وسطٰی "فلکیات" نے جدید فلکیات کے ساتھ کیا-ایک خیالی پران کا دایرہ، داستاں گویی، خطرے، مجبوری اور استحصال کی وجہ سے مجبور کیا-جس کی وجہ سے کوئی بھی اصلی پیشرفت جو سچائی کی طرف تھی وہ فعال طور پر خارج ہوی. -This “beast” of relativistic ethics looms above us, preying on us, justifying taxation, imprisonment, censorship and wars. It enslaves the young in state schools and Sunday pews; it ensnares the poor in the soft gulags of welfare; it enslaves even the unborn in the bottomless wells of national debts. +یہ "درندا" جو اضافیتی اخلاقیات کا ہے دھندلا سا ہمارے اوپر منڈا رہا ہے، ہمارا شکار کرنا چاہتا ہے، جوازپیش محصول طریقہ اپنا رہا ہے، قید، احتساب اور جنگ اپنا رہا ہے. یہ ان نوجوانوں جو محدود نشست اور ریاستی اداروں میں ہے ان سے اپنی غلامی کروا رہا ہے؛ یہ ان غریبوں کو جو مزدور خیموں میں رہتے ہیں اپنی چال پھنستا ہے؛ یہاں تک کہ ان کو بھی اپنی غلامی کروا تا ہے جو نوزائیدہ اور عمیق کنووں کے قومی ادھاروں میں ہیں. -As I wrote in my previous book, “On Truth: The Tyranny of Illusion,” the most fundamental lie at the centre of unproven ethical theories is that such theories are always presented to children as objective and incontrovertible facts, when in truth they are mere cultural bigotries. The reason that scientists do not need a government or a Vatican is that scientists have an objective methodology for resolving disputes: the scientific method. The reason that language does not need a central authority to guide its evolution is that it relies on the “free market” of accumulated individual preferences for style and utility. +جیسا کہ میں نے اپنی پرانی کتاب "پر حق: ایک فریب نظر ظلم" میں لکھا، ایک سب سے ضروری جھوٹ جو غیر ثابت اخلاقی نظریات کے بیچ میں تھا-ایسے نظریات ہمیشہ ان بچوں کو حقیقی اور صریح حقائق کی شکل میں دکھایا جاتا ہے، جبکہ سچائی تو یہ ہے کہ وہ محض ایک ثقافتی تعصب ہیں. سائنسدانوں کو کسی حکومت یہ روم کے بادشاہ کی ضرورت نہیں اس کی وجہ یہ بھی ہے کہ سائنسدانوں کے پاس ایک ایسا طریقہ کار مقصد ہے جس سے یہ لڈاییاں حل ہو سکتی ہیں: وہ ایک سائینسی طریقہ ہے. اس بولی کو اِرتقاء دکھانے کے لیے کسی درمیانی اختیار کی ضرورت نہیں اس کی وجہ یہ ہے کہ یہ "آزاد بازار" پر انحصار کرتا ہے جس میں جمع ہوے شخصیی انداز اور افادیت پر زور دیا گیا ہے. -The reason that modern morality – and morality throughout history – has always had to rely first on the bullying of children, and then on the threatening of adults, is that it is a manipulative lie masquerading as a virtuous truth. +جدید اخلاقیات اور تاریخی اخلاقیات ایک وجہ یہ بھی ہے - انہوں نے ہمیشہ پہلے بچوں کی غنڈہ گردی پر بھروسہ کیا، اور پھر بڈھوں کا دھمکانا، یہ ایک جوڑ توڑ جھوٹ تھا جسے بھیس بدل کر نیک سچ کی طرح دکھایا گیا. -The truth is that we need morality; the lie is that gods or governments can rationally define or justly enforce it. +سچائی یہ ہے کہ ہمیں اخلاقیات کی ضرورت ہے؛ اور جھوٹ یہ ہے کہ بت اور حکومت صرف عقلی وضاحت دے سکتے ہیں یا بس اسے لاگو کر سکتے ہیں. -My goal in this book is to define a methodology for validating moral theories that is objective, consistent, clear, rational, empirical – and *true*. +اس کتاب میں میرا یہ مقصد ہے کہ میں اس چیز کی وضاحت کر سکھوں کہ ایک طریقہ کارجو توثیق اخلاقیاتی نظریات کیا ہے اور وہ ہے مقصد، یکساں، صاف، عقلی، آخباخت-اور سچ. -I am fully aware that, at this moment, you will very likely be feeling a rising wave of scepticism. I fully understand that the odds that some guy out there on the Internet – the home world of crazies – has somehow solved the philosophical problem of the ages are not particularly high – in fact, they would be so close to zero as to be virtually indistinguishable from it. +میں اس سے باخبر ہوں کہ، اس لمحے میں، آپ کو ابھی ایک ایسی چیز محسوس ہوگی جو آپکو شکوک و شبہات کی ایک بڈھتی ہوی لہر لگے گی. مجھے پوری طرح سے سمجھ آ گیا کہ جو مشکلات وہ ایک لڈکا جو وہاں انٹرنیٹ چلا رہا ہے - جو پاگلوں کا دنیاوی گھر ہے - کیا کسی نے برسوں سے پڈنے ہوئے فلسفیانے مشکلات ہل کئے ہیں جو خاص طور پر بڈی نہیں تھی- جبکہ، وہ کچھ نہ ہونے کے برابر تھیں اور ویسے وہ عملی طور پر ممتاز وامتیازات اور اس سے بالکل بھی میل نہیں کھاتی تھی. -Still, not *quite* zero. +ابھی بھی، بالکل صفر کے برابر نہیں تھی. -### Ground Rules +### بنیادی اصول -Extraordinary claims require extraordinary proof. In taking on this mammoth task – particularly in such a short book – I have set myself some basic ground rules, which are worth going over here.[^1] +خلاف معمول دعووں کے لیے خلاف معمول ثبوت کی ضرورت ہے. اس عظیم کام کو لینے کے لئے _ خصوصاً ایسیایک چھوٹی کتاب کے لیے _ میں نے خود پر کچھ بنیادی اصول ترتیب دیئے ہے، جو یہاں پر لازمی چل رہے ہیں [^1] 1. I fully accept the Humean distinction between “is” and “ought.” Valid moral rules cannot be directly derived from the existence of anything in reality. The fact that human beings in general *prefer* to live, and must successfully interact with reality in order to do so, cannot be the basis for any valid theory of ethics. Some people clearly do not prefer to live, and steadfastly reject reality, so this definition of ethics remains subjective and conditional. 2. Ethics cannot be objectively defined as “that which is good for man’s survival.” Certain individuals can survive very well by preying on others, so this definition of ethics does not overcome the problem of subjectivism. In biological terms, this would be analogous to describing evolutionary tendencies as “that which is good for *life’s* survival” – this would make no sense. Human society is an ecosystem of competing interests, just as the rainforest is, and what is “good” for one man so often comes at the expense of another. diff --git a/ur-IN/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md b/ur-IN/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md index 92afe9afa..a1273100d 100644 --- a/ur-IN/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md +++ b/ur-IN/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md @@ -1,49 +1,49 @@ -## Initiation +## 引发 -A reasonable moral theory should be able to explain all of the above universal standards, just as a reasonable theory of physics should be able to explain how a man can unconsciously calculate the arc of a thrown baseball, and catch it. +合理的道德理论应该能够解释以上所有的普遍标准，正如一个合理的物理学理论应该能够解释一个人如何无意识地计算投掷棒球的弧线，并抓住它一样。 -If the framework of UPB can explain the above, then it will certainly have passed at least the “common sense” test. +如果UPB框架可以解释以上，那么它肯定有过至少“常识”测试。 -This does not mean that some surprising – even shocking – conclusions may not result from our moral theory, but at least we shall have passed the first hurdle of explaining the obvious, before analysing that which is far from obvious. +这并不意味着我们的道德理论可能不会产生一些令人惊讶，甚至令人震惊的结论，但至少在分析那些不明显的分析之前，我们将通过解释明显的第一个障碍。 -With that in mind, let us turn to the question of *initiation*. +考虑到这一点，让我们谈谈启动的问题。 -A surgeon can “stab” you with a scalpel, but we can easily understand that his action is very different from a mugger who stabs you with a knife. +外科医生可以用手术刀“刺”你，但我们可以很容易地理解他的行为与用刀刺伤你的抢劫犯非常不同。 -This difference can be understood through a further analysis of *initiation*. +通过对启动的进一步分析可以理解这种差异。 -If you get cancer, you may ask a surgeon to operate on you. The reason that the surgeon’s “stab” is not immoral is that the cancer “initiated” an attack upon your life and health. The surgeon is acting as a “surrogate self-defence agent,” just like a man who shoots a mugger who is attacking you. You have also given your consent to the surgeon, and bound his behaviour by a specific contract. +如果你得了癌症，你可以叫外科医生给你做手术。外科医生的“刺”并不是不道德的，原因是癌症“发起”了对你的生命和健康的攻击。外科医生扮演着“代理自卫代理人”的角色，就像一个男人射杀了一个攻击你的凶手。你也已经同意了外科医生，并通过特定的合同来约束他的行为。 -The mugger who stabs you, however, is initiating an attack upon your life and health, which is why his attack is the moral *opposite* of the surgeon’s efforts. +然而，刺伤你的凶手正在对你的生命和健康发起攻击，这就是他的攻击与外科医生努力相反的原因。 -If I am a chronic and long-time smoker, I have participated in the chain of events that lead to my lung cancer. By initiating and maintaining the habit of smoking, I have set into motion a chain of causality that can result in a life-threatening affliction. It is certainly possible for me to get lung cancer without smoking – or smoke without getting lung cancer – but I certainly have affected the odds. +如果我是一个长期抽烟的人，我就参与了导致我肺癌的一系列事件。通过倡导和保持吸烟的习惯，我开始了一连串的因果关系，可能导致危及生命的痛苦。对我而言，肺癌肯定是可以不吸烟的 - 或者没有肺癌的烟雾 - 但我肯定已经影响了这种可能性。 -Similarly, it is possible for me to leave my wallet on a park bench for a week, return and find it still sitting there, but by leaving it there for such a long time, I certainly have affected the odds of it being gone. +同样地，我有可能把我的钱包放在公园的长椅上呆了一个星期，回来后发现它仍然坐在那里，但是在那里呆了很长时间，我肯定已经影响了它的消失几率。 -On the other hand, if I stay home every night, I am not exactly courting crime, and so if a maniac invades my home and robs me blind, I cannot be reasonably blamed for any causal role I have played in the incident. +另一方面，如果我每天晚上都呆在家里，我并不是完全追求犯罪，所以如果一个疯子侵入我的家，并且让我失明，我不能因为我在事件中扮演的任何因果角色而受到指责。 -### The Non-Aggression Principle (NAP) +### 非侵犯原则（NAP） -A moral rule is often proposed called the *non-aggression principle*, or NAP. It is also called being a “porcupine pacifist,” insofar as a porcupine only uses “force” in self-defence The NAP is basically the proposition that “the initiation of the use of force is morally wrong.” Or, to put it more in the terms of our conversation: “The non-initiation of force is universally preferable”. +道德法则常被称为不侵犯原则，或 NAP。它也被称为是一个“豪猪的和平主义者”，只要一只豪猪用“力”自卫午睡基本上是主张“使用武力的起始是不道德的”。或者，把它放在我们的谈话：“非暴力是普遍较好“。 -When we analyse a principle such as the NAP, there are really only seven possibilities: three in the negative, three in the positive, and one neutral: +当我们分析一个原理时，比如 NAP，实际上只有七种可能性：三在负，三在正，一中性： -- The initiation of the use of force is always morally wrong. -- The initiation of the use of force is sometimes morally wrong. -- The initiation of the use of force is never morally wrong. -- The initiation of the use of force has no moral content. -- The initiation of the use of force is never morally right. -- The initiation of the use of force is sometimes morally right. -- The initiation of the use of force is always morally right. +- 开始使用武力在道德上始终是错误的。 +- 开始使用武力有时在道德上是错误的。 +- 开始使用武力在道德上从来不是错误的。 +- 开始使用武力没有道德内容。 +- 开始使用武力在道德上是不对的。 +- 开始使用武力有时在道德上是正确的。 +- 开始使用武力总是道德上正确的。 -As we have seen above, however, UPB is an “all or nothing” framework. If an action is *universally preferable*, then it cannot be limited by individual, geography, time etc. If it is wrong to murder in Algiers, then it is also wrong to murder in Belgium, the United States, at the North Pole and on the moon. If it is wrong to murder yesterday, then it cannot be right to murder tomorrow. If it is wrong for Bob to murder, then it must also be wrong for Doug to murder. +然而，正如我们上面所看到的，UPB是一个“全部或全部”的框架。如果行动是普遍可取的，那么它不能受个人，地理，时间等因素的限制。如果在阿尔及尔谋杀是错误的，那么在比利时，美国，北极和月亮也是错误的。如果昨天谋杀是不对的，那么明天谋杀是不对的。如果Bob谋杀是不对的，那么Doug谋杀也是错误的。 -Uniting the NAP with UPB, thus allows us to whittle these seven statements down to three: +结合NAP与UPB，从而使我们这七个陈述缩减为三： -1. It is universally preferable to initiate the use of force. -2. It is universally preferable to not initiate the use of force. -3. The initiation of the use of force is not subject to universal preferences. +1. 开始使用武力是普遍优先的。 +2. 最好不要开始使用武力。 +3. 开始使用武力不受普遍偏好的限制。 -This is the natural result of applying the requirement of rational consistency to ethical propositions. A rational theory cannot validly propose that opposite results can occur from the same circumstances. A scientific theory cannot argue that one rock must fall down, but another rock must fall up. Einstein did not argue that E=MC^2^ on a Thursday, but that E=MC^3^ on a Friday, or on Mars, or during a blue moon. The law of conservation – that matter can be neither created nor destroyed – does not hold true only when you really, really want it to, or if you pay a guy to make it so, or when a black cat crosses your path. The laws of physics are not subject to time, geography, opinion or acts of Congress. This consistency must also be required for systems of ethics, or UPB, and we will subject generally accepted moral theories to this rigour in Part Two, in a few pages. +这是将合理一致性的要求应用于道德命题的自然结果。理性的理论不能有效地提出在相同的情况下会出现相反的结果。一个科学理论不能说一个摇滚必须倒下，但另一个摇滚必须掉下来。爱因斯坦在星期四没有争辩说E=MC^2^，但星期五，火星或蓝月亮时E=MC^3^。保护法则 - 既不能创造也不能破坏物质 - 只有当你真正想要的时候，或者如果你付钱让人这么做，或者当一只黑猫超越你的道路，这种规律才会成立。物理定律不受时间，地理，意见或国会行为的约束。伦理体系或UPB也必须要求这种一致性，我们将在第二部分几页中将公认的道德理论置于严谨的层面。 -However, since we are dealing with the question of *consistency*, it is well worth taking the time to deal with our capacity for *inconsistency*. \ No newline at end of file +然而，由于我们正在处理一致性问题，因此很值得花时间来处理我们的不一致性。 \ No newline at end of file diff --git a/ur-IN/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md b/ur-IN/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md index cadf3fb89..218b4d8ab 100644 --- a/ur-IN/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md +++ b/ur-IN/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md @@ -30,12 +30,12 @@ Surely I should cry from the very rooftops that their drinking water was causing Surely, in the knowledge of such universal and preventable poisoning, I should not waste my time arguing that the true danger you faced was the tiny possibility that some random individual might decide to poison you at some point in the future. -Thus, as a philosopher concerned with violence and immorality, should I focus on private criminals, or public criminals? +因此，作为一个关心暴力和不道德的哲学家，我应该关注私人罪犯还是公共罪犯？ -The violations that I experienced at the hands of private criminals fade to insignificance relative to even *one day* under the tender mercies of my “virtuous and good masters.” +我在私人罪犯手中遭受的侵犯行为，即使在一天之内，我的”善良和善良的主人“也毫不留情。 -If, then, the greatest dangers to mankind are false ethical theories, then our highest prioritisation should be the discovery, communication and refinement of a valid, rational, empirical and consistent ethical theory. If we discover that most plague victims are dying from impure water, then surely telling them to purify their water should be our first and highest priority. +那么，如果人类面临的最大危险是虚假的道德理论，那么我们的最高优先级应该是有效的，理性的，经验的和一致的道德理论的发现，交流和改进。如果我们发现大多数瘟疫受害者都因不纯净的水而死亡，那么一定要告诉他们净化水是我们的首要任务。 -Let us now turn to that task. +现在让我们谈谈这个任务。 [^12]: Or, rather: “*forced* education is a virtue” – my parents were compelled to pay through taxes, and I was compelled to attend. \ No newline at end of file diff --git a/ur-IN/template/info.yml b/ur-IN/template/info.yml index a43dbea33..7fed6fdda 100644 --- a/ur-IN/template/info.yml +++ b/ur-IN/template/info.yml @@ -1,7 +1,7 @@ --- content_files: - - - content.md + - مواد. ایم ڈی - https://github.com/ancap-ch/from-en/blob/utopian/ur-IN/template/content.md translation: language: ur-IN @@ -11,34 +11,34 @@ translation: fetch_reviwers: true fetch_progress: true titles: - - Title Text + - عنوان متن - '~~Centered~~' - - '~~~~~to the right' + - دائیں طرف حرکت کریں discussions: - - https://en.ancap.ch/t/5 - Ancap Channel more_infos: - - - https://www.google.com - - Website name + - https://www.Google.com + - ویب سائٹ نام tags: - - Some Tag - - Another Tag - - And so on + - کچھ ٹیگ + - اور ایک ٹیگ + - اور بھی tag_prefix: "https://en.ancap.ch/tags/" persons: - person: [ ] - identifier: "template_person" - rule: "author" + identifier: "ٹیمپلیٹ _ شخص" + rule: "مصنف" - person: [ ] - identifier: "template_person" + identifier: "ٹیمپلیٹ _ شخص" rule: "collaborator" - person: [ ] - identifier: "template_person" + identifier: "ٹیمپلیٹ _ شخص" rule: "thanked" - person: [ ] diff --git a/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md b/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md index c0d7e22f4..78ef33854 100644 --- a/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md +++ b/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/01_pref2nd_ed.md @@ -2,9 +2,9 @@ * نجی ملکیت کے اقتصادیات اور اخلاقیات <0> کا پھلے ایڈیشن ۱۹۹٣ مين چھپا، کچھ سالوں تک چھپائی سے باہر رہا. کچھ وقت تک اور بہت سارے اطراف سے ایک نیا ایڈیشن تیار کرنے کے لیے مجھے زور دیا جا رہا تھا، اور Llewellyn Rockwell نے Ludwig von Mises انسٹیٹیوٹ کو اس کے ناشر کے طور پر اپنی خدمات کرپا پیش کی.

-نجی ملکیت کے اقتصادیات اور اخلاقیات کا شریح میرے اساتاد اور میرے رہبر، Murray N. Rothbard،کو دیا جاتا ہے جن کے ساتھ مین انکی زندگی کے آخری دس سال کے دوران قریب سے منسلک رہا ،پہلے Brooklyn Polytechnic Institute میں ایک زیارتی عالم کی حیثیت سے جو نیو یارک سٹی میں واقع ہے اور اسکے بعد ١٩٨٦ ميں ایک ساتھی کی حیثیت سے نیواڈا کی یونیورسٹی میں جو لاس وگاس میں ہے. سالRothbard ۲۰۰۵ کی موت کی دسویں سالگرہ کی نشاندہی کرتا ہے. لہذا یہ Murray کو اس دوسری ایڈیشن سے پھر سے اسکے سات خراج عقیدت دینے کا سب سے بہترین وقت نظر آیا. +*نجی ملکیت کے اقتصادیات اور اخلاقیات* کا شریح میرے اساتاد اور میرے رہبر، Murray N. Rothbard،کو دیا جاتا ہے جن کے ساتھ مین انکی زندگی کے آخری دس سال کے دوران قریب سے منسلک رہا ،پہلے Brooklyn Polytechnic Institute میں ایک زیارتی عالم کی حیثیت سے جو نیو یارک سٹی میں واقع ہے اور اسکے بعد ١٩٨٦ ميں ایک ساتھی کی حیثیت سے نیواڈا کی یونیورسٹی میں جو لاس وگاس میں ہے. سالRothbard ۲۰۰۵ کی موت کی دسویں سالگرہ کی نشاندہی کرتا ہے. لہذا یہ Murray کو اس دوسری ایڈیشن سے پھر سے اسکے سات خراج عقیدت دینے کا سب سے بہترین وقت نظر آیا. -نجی ملکیت کے اقتصادیات اور اخلاقیات کے موجودہ ایڈیشن کو مزید اور بڈھایا گیا. اس کتاب کی حقيقي بنیادی کے بعد اس میں چار مضامین _باب ٦،٧،٨، اور ١٥ کا اضافہ کیا گیا. لیکن یہ سب اس کے بنیادی مضمون نج ملکیت کے معاشیات اور اخلاقیات کے ساتھ جڈے ہوئے ہیں. نئے ایڈیشن کے موقع کو اس میں اہم ادارتی بہتری اور نظر ثانی کے لیے استعمال کیا گیا ہے. +*نجی ملکیت کے اقتصادیات اور اخلاقیات* کے موجودہ ایڈیشن کو مزید اور بڈھایا گیا. اس کتاب کی حقيقي بنیادی کے بعد اس میں چار مضامین _باب ٦،٧،٨، اور ١٥ کا اضافہ کیا گیا. لیکن یہ سب اس کے بنیادی مضمون نج ملکیت کے معاشیات اور اخلاقیات کے ساتھ جڈے ہوئے ہیں. نئے ایڈیشن کے موقع کو اس میں اہم ادارتی بہتری اور نظر ثانی کے لیے استعمال کیا گیا ہے. Hans Hermann Hoppe diff --git a/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md b/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md index 51f7a532d..3770f397e 100644 --- a/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md +++ b/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_01.md @@ -6,18 +6,18 @@ انہوں نے اس تمام بحث پر تبصرہ کیا کہ، "یا تو یہ منطقی اور حقیقی ہے، ورنہ وہ اصول جن پر اقتصادی سائینس کی بنیاد ہے غلط ہیں.”[^2] -اس ناخوشگوار نتیجے(تمامسےاشتراکی،یعنی( نکلنے لیے بظاہر ایک ہی راستہ ہے: اس بات پر بحث کرنا کہ کچھ خصوصی وجوہات کی بنا پر کچھ خصوصی اجناس ہیں جن پر اوپر دیے گئے اقتصادی وجوہات لاگو نہیں ہوتے. یہ ہےوہ جس کو نام نہاد عوامی اشیاء قانون ثابت کرنے کے لئے اصول مقصد ثابت کرنے پر تلے ہوئے ہیں ۔ [^3] بہر حال، میں حقیقت میں دکھا دوںگا کہ اس قسم کا کوئی خاص سامان یا خاص وجوہات موجود نہیں ہے اور خاص طور پر سلامتی کی پیداوار کسی دوسرے کی پیداوار کی اچھی خدمت، چاہے وہ مکانات، پنیر یا انشورنس ہوں ان پر کوئی فرق سے مسئلہ لاحق نہیں. اس کے بہت سے پیروکاروں ہونے کے باوجود، ساری عوامی اجناس کا قیاص ناقص ہے، آرضی وجوہات، اندرونی تضاد کی چھان بین کرنا، اور مقبول تعصب اور فرضی عقائد پر ،لیکن بنا کسی سائینسی جواز نہیں. [^4] +اس ناخوشگوار نتیجے(تمامسےاشتراکی،یعنی) نکلنے لیے بظاہر ایک ہی راستہ ہے: اس بات پر بحث کرنا کہ کچھ خصوصی وجوہات کی بنا پر کچھ خصوصی اجناس ہیں جن پر اوپر دیے گئے اقتصادی وجوہات لاگو نہیں ہوتے. یہ ہےوہ جس کو نام نہاد عوامی اشیاء قانون ثابت کرنے کے لئے اصول مقصد ثابت کرنے پر تلے ہوئے ہیں ۔ [^3] بہر حال، میں حقیقت میں دکھا دوںگا کہ اس قسم کا کوئی خاص سامان یا خاص وجوہات موجود نہیں ہے اور خاص طور پر سلامتی کی پیداوار کسی دوسرے کی پیداوار کی اچھی خدمت، چاہے وہ مکانات، پنیر یا انشورنس ہوں ان پر کوئی فرق سے مسئلہ لاحق نہیں. اس کے بہت سے پیروکاروں ہونے کے باوجود، ساری عوامی اجناس کا قیاص ناقص ہے، آرضی وجوہات، اندرونی تضاد کی چھان بین کرنا، اور مقبول تعصب اور فرضی عقائد پر ،لیکن بنا کسی سائینسی جواز نہیں. [^4] کیا، پھر، سماجی اقتصادیات کاروں نے چھپنے کا راستہ ڈھونڈ لیا تاکہ Molinari کے نتیجہ جیسے نکالنے سے باز رہیں? Molinari کے دور سے اس بات کا جواب ہاں میں دینا کافی عام ہوا ہے کہ کچھ ایسے اجناس موجود ہیں جن پر اقتصادیات کے مختلف اصول لاگو ہوتے ہیں. یہ سمجھ آتا ہے کہ، ایسی کسی دور خاص اقتصادی کتاب کو ڈھونڈنا نا ممکن ہے جس میں نجی اجناس کی فرق اہمیت پر زور نا دیا گیا ھو، جس کے لیے عام تردید ہوتا ہے اور یہ بھی اعتراف کیا جاتا ہے کہ اس کا مقصد اجناس کی پیداوار سے ہے، جس کے یہ عام طور پر جھٹلایا جاتا ہے.[^5] کچھ اجناس اور خدمات ( بشمول حفاظت) کو خصوصی بولا جاتا ہے کیونکہ ان کا مزہ ان لوگوں تک محدود نہیں کیا جا سکتا جنہونے دراصل پیداوار میں مالی معاونت فراہم کی ہو. بلکہ، جو لوگ جو ان کی مالی امداد میں شرکت نہیں کرتے وہ بھی اپنے لیے فائدہ نکال لیتے ہیں. ایسی اجناس کو عوامی اجناس یا خدمات کہا جاتا ہے (جو نجی اجناس اور خدمات سے مخالفت ہیں، جن کا خصوصی طور پر فائدہ ان کے لیے ہے جو اصل میں ان کی ادائیگی کرتے ہیں). عوامی اجناس کے اس خصوصی صفت کی وجہ سے، یہ بحث کی جاتی ہے،انکو بازار نہیں بنا سکتا، یا کم از کم کافی مقدار یا معیار میں نہیں؛ لہذا، ہرجانہ کی حد مقرر کرنا ضروری ہے. [^6] -مبینہ طور پر عوامی اشیاء کی مختلف مصنفین کی طرف سے دی گئی مثالیں وسیع پیمانے پر فرق کرتی ہیں. مصنفین اکثر ایک ہی قسم کے جنس یا خدمت کو مختلف طریقوں سے قسم بندی کرتے ہیں جس کی وجہ سے تقریباً کسی بھی خصوصی جنس کو ایسے نہیں چھوڈ تے جس میں مخالفت نہ ہو، جو صاف طور پر فریب کے کردار کو پیش خیمہ کرتا ہے.[^7] بہر حال، کچھ مثالیں جو کہ عوامی اجناس کے لیے خصوصی اہمیت رکھتے ہیں وہ یہ ہے کہ وہ آگ بجھانے والا دستہ ہے جو پڈوسی کے گھر کو آگ پکڑنے سے بچاتا ہے، لہذا میرے اس آگ بجھانے والے کے دستے سے فائدہ اٹھاتا ہے، اس کے برعکس کہ اس نے کوئی مالی معاونت بھی نہ کی ہو؛ یا وہ پولیس جو میرے نجی املاک کو چوروں سے بچاتا ہے، اگرچہ اس نے ان کے لیے کوئی مالی معاونت بھی فراہم نہ کی ہو، یا روشنی سے چمکتا ہوا گھر، ایک مثال ہے خصوصاً ماہر اقتصادیات کاروں کے لیے،٨ جو ایک سمندری جہاز کو اسکا راستہ دکھانے میں مدد کرتا ہے ہانلاںکہ سمندری جہاز کے مالک نے اس کی تعمیر کے لیے ایک بھی پیسہ خرچ نہ کیا ہو.

+مبینہ طور پر عوامی اشیاء کی مختلف مصنفین کی طرف سے دی گئی مثالیں وسیع پیمانے پر فرق کرتی ہیں. مصنفین اکثر ایک ہی قسم کے جنس یا خدمت کو مختلف طریقوں سے قسم بندی کرتے ہیں جس کی وجہ سے تقریباً کسی بھی خصوصی جنس کو ایسے نہیں چھوڈ تے جس میں مخالفت نہ ہو، جو صاف طور پر فریب کے کردار کو پیش خیمہ کرتا ہے.[^7] بہر حال، کچھ مثالیں جو کہ عوامی اجناس کے لیے خصوصی اہمیت رکھتے ہیں وہ یہ ہے کہ وہ آگ بجھانے والا دستہ ہے جو پڈوسی کے گھر کو آگ پکڑنے سے بچاتا ہے، لہذا میرے اس آگ بجھانے والے کے دستے سے فائدہ اٹھاتا ہے، اس کے برعکس کہ اس نے کوئی مالی معاونت بھی نہ کی ہو؛ یا وہ پولیس جو میرے نجی املاک کو چوروں سے بچاتا ہے، اگرچہ اس نے ان کے لیے کوئی مالی معاونت بھی فراہم نہ کی ہو، یا روشنی سے چمکتا ہوا گھر، ایک مثال ہے خصوصاً ماہر اقتصادیات کاروں کے لیے،8 جو ایک سمندری جہاز کو اسکا راستہ دکھانے میں مدد کرتا ہے ہانلاںکہ سمندری جہاز کے مالک نے اس کی تعمیر کے لیے ایک بھی پیسہ خرچ نہ کیا ہو.

اس سے پہلے کہ میں عوامی اجناس کے قیاص کا نازک امتحان اور نمائش کروں، میں اس بات کی چھان بین کروں گا کہ نجی اور عوامی اجناس میں ایسا کیا فرق ہے جس سے ہم یہ جان سکے کہ کب ہمیں اپنے اجناس کو نجی طور پر پیدا کرنا چاہیے اور مملکت کیا فراہم کرنی چاہئے یا مملکت کی مدد. یہاں تک کہ انتہائی سطحی تجزیہ ظاہر کرنے میں ناکام نہیں ہو سکا کہ مبینہ کسوٹی انیاکلدبلاٹی کا استعمال کرتے ہوئے باہر کی طرف اشارہ کرنے کی بجائے ایک سمجھدار حل پیش کر کے ایک گہری مصیبت میں ڈالے گا. حالانکہ کم از کم پہلی نظر میں یہ لگتا ہے کہ کچھ مملکت شدہ اجناس اور خدمات کو عوامی اجناس کو یقینی طور پر قبول کیا جا سکتا ہے، لیکن یہ بات صاف ظاہر نہیں ہیں کہ اصل میں اس کے اندر ایسے کتنے اجناس ہیں جو عوامی اجناس کے دائرہ میں آتے ہیں. پٹریاں، ڈاک خدمات، ٹیلی-فون، گلیاں، اور ان کے جیسے باقی اجناس ایسے نظر آتے ہیں جن کا استعمال صرف ان لوگوں تک محدود ہے جو دراصل ان کی مالی معاونت کرتے ہیں، اور اس وجہ سے یہ نجی سامان دکھائی دیتے ہیں. اور یکساں معاملہ کثیر الجہتی اچھی "سلامتی" کے بہت سے پہلوؤں کے بارے میں ایسا ہی نظر آتا ہے: ہر چیز جس پر انشورنس نکالا جا سکتا ہے اس کو زاتی سامان میں مشروط ہونا چاہیے. پھر بھی یہ کافی نہیں. جیسے کہ بہت سے مملکت شدہ اجناس نجی اجناس نظر آتے ہیں، کئی نجی طور پر بنایے ہوے اجناس عوامی سامان کے درجہ میں موزوں دکھتے ہیں. میرے پڈوسی یقیناً میرے اچھے طریقے سے رکھے ہوئے گلاب کے باغ سے فائدہ اٹھائیں گے_ وہ اس باغ کو دیکھ کر لطف اٹھائیں گے بغیر اسکو بنانے میں مدد کیے ہوے. یہی سچ ہے کہ تمام اقسام کی بہتری کے لئے کہ میں اپنی جائداد پر جس قدر بھی پراپرٹی ہمسایہ ملک میں اضافہ ہوگا کروں گا. وہ لوگ بھی جو اس ٹوپی میں پیسہ نہیں پھینکنا، ایک سڑک موسیقار کی کارکردگی سے فائدہ حاصل کر سکتے ہیں. وہ گاڈی میں میرے ہمسفر جنہوں نے میری مدد نہیں کی اسکو خریدنے میں، میرے اتر سے فائدہ حاصل کرتے ہیں. ہر کوئی جو کبھی مجھے ملے میری کوششوں سے فائدہ لے گا، بغیر ان کے مالی امداد کے، خود کو سب سے پیارا شخص بنانے میں. اب، کیا یہ سب اجناس _ گلاب کے باغات، جائیدادی سدھار، گلیوں کی موسیقی،اتر، نجی سدھار__ چونکہ ان سب میں عوامی جائیداد جیسے تمام صفات موجود ہے، پھر یہ سرکار کی طرف سے یا سرکار کی مدد سے فراہم ہونے چاہئیں?

- جیسے کہ یہ مثالیں نجی طور سے پیدا کی گئی چیزوں میں عوامی اجناس اشارہ کرتی ہیں، عوامی اجناس کے مضمون کے ساتھ کوئی سنجیدہ طور سے غلط ہو رہا ہے کہ عوامی چیزیں نجی طور پر پیدا نہیں کی جا سکتی، ہانلاںکہ اس میں سرکاری عمل دخل کی ضرورت ہے. ظاہر ہے کہ انکو بازار سے فراہم کیا جا سکتے ہیں. مزید، تاریخی ثبوت ہمیں دکھاتے ہیں کہ تمام نام نہاد عوامی اشیاء جو آج مملکت فراہم کرتی ہے ایک زمانے میں نجی تاجروں سے فراہم ہوا کرتی تھیں یا آج کے دور میں کچھ ممالک میں اسی طرح فراہم کی جاتی ہیں. مثال کے طور پر، ڈاک کی خدمات ایک بار تقریباً ہر جگہ نجی تھی؛ سڈکوں کی نجی طور پر مالی امداد کی جاتی تھی اور آج بھی کبھی ایسا ہوتا ہے؛حتاکہ چہیتے روشن گھر بھی نجی دولت کا نتیجہ تھا؛ ٩غیر سرکاری پولیس فوج، سراغ رساں، اور پنچ موجود ہیں؛بیمار، غربت، عزیز، یتیموں اور بیواؤں کی ضرورتوں کو پورا کرنا خیراتی تنظیموں کی روایتی تشویش رہی ہے. پھر یہ کہنا کہ ایک خالص بازاری نظام کی طرف سے پیدا نہیں کیا جا سکتا تجرباتی طور پر ایک بہت ہی بڈی غلطی ہے.

+ جیسے کہ یہ مثالیں نجی طور سے پیدا کی گئی چیزوں میں عوامی اجناس اشارہ کرتی ہیں، عوامی اجناس کے مضمون کے ساتھ کوئی سنجیدہ طور سے غلط ہو رہا ہے کہ عوامی چیزیں نجی طور پر پیدا نہیں کی جا سکتی، ہانلاںکہ اس میں سرکاری عمل دخل کی ضرورت ہے. ظاہر ہے کہ انکو بازار سے فراہم کیا جا سکتے ہیں. مزید، تاریخی ثبوت ہمیں دکھاتے ہیں کہ تمام نام نہاد عوامی اشیاء جو آج مملکت فراہم کرتی ہے ایک زمانے میں نجی تاجروں سے فراہم ہوا کرتی تھیں یا آج کے دور میں کچھ ممالک میں اسی طرح فراہم کی جاتی ہیں. مثال کے طور پر، ڈاک کی خدمات ایک بار تقریباً ہر جگہ نجی تھی؛ سڈکوں کی نجی طور پر مالی امداد کی جاتی تھی اور آج بھی کبھی ایسا ہوتا ہے؛حتاکہ چہیتے روشن گھر بھی نجی دولت کا نتیجہ تھا؛ 9غیر سرکاری پولیس فوج، سراغ رساں، اور پنچ موجود ہیں؛بیمار، غربت، عزیز، یتیموں اور بیواؤں کی ضرورتوں کو پورا کرنا خیراتی تنظیموں کی روایتی تشویش رہی ہے. پھر یہ کہنا کہ ایک خالص بازاری نظام کی طرف سے پیدا نہیں کیا جا سکتا تجرباتی طور پر ایک بہت ہی بڈی غلطی ہے.

اس کے بنا، دوسری اور مشکلات جب ابھرتی ہیں جب عوامی- نجی اجناس کا فرق اس بات کے لیے کیا جاتا ہے کہ ہمیں بازار کے لئے کیا اور کیا نہیں چھوڑنا چاہیے. مثال کے طور پر، اگر نام نہاد عوامی اجناس کی پیداوار مثبت نہیں ہو بلکہ دوسرے لوگوں کے لئے منفی اثرات مرتّب کرتے ہوں، یا پھر نتائج کچھ کے لئے مثبت ہوں اور باقیوں کے لیے منفی? تو کیا اگر وہ ہمسایہ جس کا گھر میرے آگ بریگیڈ کے چاہنے سے جلنے سے محفوظ رہا(شاید وہ زیادہ بیمہ کیا ہوا تھا) جو یہ جل جاتا؛یا میرے پڑوسیوں کو گلاب کی نفرت ہے یا میرے ساتھی مسافروں کو اتر کی خوشبو کو قابل نفرت نظر آتی ہے? اضافی طور، ٹیکنالوجی میں تبدیلی ایک جنس کی کردار میں تبدیلی لا سکتا ہے. مثالاً، کیبل ٹی وی کی ترقی کے ساتھ ایک جنس جو اس سے پہلے (بظاہر) عوامی تھا اب نجی بن گیا ہے. اور جائیداد کے قانون میں تبدیلیاں _دولت کا تصرف _عوامی اور نجی صفات کی تبدیلی میں موثر سابت ہو سکتے ہیں. روش گھر،مثال کے طور پر،صرف تب تک ایک عوامی جنس ہے چونکہ سمندر سرکاری( نہ کہ نجی) دولت تے. لیکن اگر اسکو سمندر کے ٹکڈے نجی ملکیت کے طور حاصل کرنے کی اجازت ملتی، چونکہ یہ ایک خالص سرمایہ دار سماجی آرڈر میں ہوتا، پھر جب یہ روشن گھر ایک صرف ایک محدود علاقے پر چمکتا ہے، یہ واضح طور پر ممکن ہوجائے گا رقم نہ دینے والوں کو اس کی خدمات سے لطف اندوز ہونے خارج کر دیا جائے گا. @@ -28,11 +28,11 @@

- پر اگر کوئی ان ساری مشکلات کو نظر انداز کرتا اور یہ ماننے کے لیے تیار ہوتا کہ،صرف اس بحث کے لیے کہ عوامی-نجی اجناس میں فرق یقینی ہے،یہ بحث وہ جو یہ کرنی چاہیے ثابت نہیں کر سکتی. نہ یہ کوئی حتمی وجہ فراہم کرتا ہے کہ کیوں عوامی اجناس__ فرض کریں یہ ایک الگ فہرست میں شامل ہیں__ ان کی پیداوار ہی کیوں کریں، کیوں نہ مملکت نجی کاروباری اقدام کے بجائے انہیں تیار کرے. یہ ہے جو عوامی حقیقت میں اجناس کا نظریہ کہتا ہے، جیسا کہ ہم نے پہلے ہی تصور شدہ فرق واضح کیا ہے: ان عوامی اجناس کے مثبت اثرات ان لوگوں کے لئے جنکو تیار کرنے میں وہ کچھ نہیں دیتے یا سرمایہ کاری ثابت کرتی ہے کہ چیزیں لوگوں کی چہیتی ہیں. لیکن بظاہر وہ نہیں بنایے جا سکتے، یا کم سے کم کافی مقدار یا خاصیت میں ،ایک آزادانہ، مقابلاجاتی بازار میں، چونکہ ان میں سے وہ تمام ان کی پیداوار سے فائدہ حاصل نہیں کر پائیں گے پھر بھی وہ ان کی پیداوار کو کامیاب بنانے کے لئے مالی مدد کریں گے. ایسے اجناس کی پیداوار کی غرض سے (جو بظاہر چہیتے ہیں، مگر بصورت دیگر نہی بن سکتے)، اس صورت میں مملکت آگے چاہیے اور انکی پیداوار میں انہیں مدد فراہم کرنی چاہئے. اس قسم کی بحث، جو تقریباً اقتصادیات کی ہر کتاب میں ملے گی، نوبل انعام کے پھول پہنائیں ہوئے لوگوں کو الگ کیے بغیر) ١٣دونوں صورتوں میں مکمل طور پر گمراہ کن ہے. + پر اگر کوئی ان ساری مشکلات کو نظر انداز کرتا اور یہ ماننے کے لیے تیار ہوتا کہ،صرف اس بحث کے لیے کہ عوامی-نجی اجناس میں فرق یقینی ہے،یہ بحث وہ جو یہ کرنی چاہیے ثابت نہیں کر سکتی. نہ یہ کوئی حتمی وجہ فراہم کرتا ہے کہ کیوں عوامی اجناس__ فرض کریں یہ ایک الگ فہرست میں شامل ہیں__ ان کی پیداوار ہی کیوں کریں، کیوں نہ مملکت نجی کاروباری اقدام کے بجائے انہیں تیار کرے. یہ ہے جو عوامی حقیقت میں اجناس کا نظریہ کہتا ہے، جیسا کہ ہم نے پہلے ہی تصور شدہ فرق واضح کیا ہے: ان عوامی اجناس کے مثبت اثرات ان لوگوں کے لئے جنکو تیار کرنے میں وہ کچھ نہیں دیتے یا سرمایہ کاری ثابت کرتی ہے کہ چیزیں لوگوں کی چہیتی ہیں. لیکن بظاہر وہ نہیں بنایے جا سکتے، یا کم سے کم کافی مقدار یا خاصیت میں ،ایک آزادانہ، مقابلاجاتی بازار میں، چونکہ ان میں سے وہ تمام ان کی پیداوار سے فائدہ حاصل نہیں کر پائیں گے پھر بھی وہ ان کی پیداوار کو کامیاب بنانے کے لئے مالی مدد کریں گے. ایسے اجناس کی پیداوار کی غرض سے (جو بظاہر چہیتے ہیں، مگر بصورت دیگر نہی بن سکتے)، اس صورت میں مملکت آگے چاہیے اور انکی پیداوار میں انہیں مدد فراہم کرنی چاہئے. اس قسم کی بحث، جو تقریباً اقتصادیات کی ہر کتاب میں ملے گی، (نوبل انعام کے پھول پہنائیں ہوئے لوگوں کو الگ کیے بغیر(دونوں صورتوں میں مکمل طور پر گمراہ کن ہے.

- ایک چیز کے لیے، ایک نتیجہ تک پہنچنا کہ مملکت کو عوامی اجناس پیدا کرنا ہیں جو بصورت دیگر تیار نہیں کی جا سکتی، ایک انسان کو اس بحث کو ختم کرنے کے لیے اصولوں کی چوری کرنی ہوگی. نوع دیگر،اس اظہار بیان سے ان کے کچھ خصوصی صفات کی بنا پر، کچھ اجناس نہیں بنایے جا سکتے، ایک انسان کبھی اس نتیجے پر نہیں پہنچ سکتا کہ کہ ان اجناس کی پیداوار ہونی چاہیے. مگر ایک قاعدے کے ساتھ ان کا نتیجہ واجب ٹھہرانا، عوامی اجناس کے اصول مقرر کرنے والوں نے صاف طور پر اقتصادیات کی بندشوں کو مثبت چھوڈا ہے، غیر جانبدار سائینس. اس کے بجائے وہ آداب یا اخلاقیات کے حدود میں منتقل ہو گئے ہیں، اور اس لیے ایک فرد اس بات کی امید رکھے گا کہ قیاص آراں اس کو صحیح ٹھہرانے کے لیے اور ایک موزوں نتیجے تک پہنچنے کے لیے ایک مخصوص نظم و ضبط سے کام لیں. لیکن اس بات پر شاید ہی اور زور دیا جا سکتا ہے کہ عوامی اجناس کے ادبی علوم کے قیاص کا زرا سا حصہ بھی جو اخلاقیات کی بنیادی قیاص میں موجود دکھے. لہذا اس بات کو بیان کرنا ضروری ہے، کہ عوامی اجناس کا قیاص کرنے والے اپنے، جو بھی وقار مثبت اقتصادی کے طور ہو، وقار کا غلط استعمال کر رہے ہیں ان معاملات کے بیان پر جن پہ، جیسا کہ انکی جود کی لکھائی ظاہر کرتی ہے، ان کو بالکل بھی کوئی اختیار نہیں. شاید، اگرچہ، وہ حادثہ سے ٹھوکر کھا گئے کچھ صحیح چیز، بغیر کسی وسیع اخلاقیات کے قیاص کی حمایت کے? یہ واضح ہوجاتا ہے کہ کچھ بھی سچ اور دور نہیں ہوسکتا جبکہ ایک فرد اس حتمی نتیجے تک پہنچے کے لیے ایک نظم واضح کیا جائے کہ مملکت کو عوامی اجناس کی فراہمی کے لئے مالی معاونت کرنا ہوگی. اوپر کے نتیجے پر پہنچنے کے لئے جو ضبط درکار ہے وہ یہ ہے کہ: جب کوئی فرد یہ کسی طریقے سے یہ ثابت کر سکے کہ کسی خاص چیز کی بناوٹ یا خدمت کا ایک مثبت اثر ہے کس اور پر مگر اس کی بناوٹ بالکل بھی نہ کی جائے یا ایک مقرر میں نہیں بنایا جائے یا خاصیت میں جب تک کہ کچھ مخصوص لوگ اس کے مالی معاونت میں شرکت نہ کریں، اس کے بعد ان اشخاص پر مملکت کی مدد سے سخت تشدد کا رویہ اپنایا جاتا ہے، اور ایسے اشخاص کو مالی معاونت دینے کے لیے مجبور بھی کیا جا سکتا ہے. اس کو دکھانے کے لیے کثیر تبصرہ کرنے کی ضرورت نہیں کہ اس اصول کو عملانے کے نتیجے میں افرا تفری ہوجائے گی، چونکہ اسکا مطلب یہ ہے کہ کوئی بھی کسی پر حملہ آور ہوسکتا ہے دوجا کہ جب اس کو ایسا محسوس ہوجائے. مزید، جیسا کہ میں نے وضاحت سے کسی اور جگہ جتایا ہے اس ظابطے کو کبھی بھی ایک صحیح ظابطہ روا نہیں رکھا جا سکتا. ایسی بحث کرنا، اصل میں بحث ہی کرنا، کسی کے حق میں یا کسی کے خلاف، چاہے وہ اخلاقی، غیر اخلاقی، تجرباتی، یا تجزیاتی حالت ہو، اس کو پہلے سے ہی مان لینا چاہیے کہ یہ اصل ضابطے کے برعکس کیا کہتا ہے، ہر ایک فرد کی سالمیت کو آزادانہ طور پر فیصلہ لینے کی یقین دہانی کراتا ھے. صرف اسکے لئے کہ اگر ہر ایک فرد جسمانی تاخت سے آزاد ہو ہر کسی سے،کیا کچھ پہلے کہا جاسکتا ہے اور پہر نہ رضامندی تک اور نا کسی ممکنہ غیر رضامندی تک پہنچا جا سکتا ہے. عدم جارحیت کا اصول کسی معاہدے پر ممکنہ بحث کے لیے اولین ضرورت ہے اور لہذا اسکا دفاع قیاسی بحث سے ایک صحیح معیار کے طور سے کیا جا سکتا ہے. + ایک چیز کے لیے، ایک نتیجہ تک پہنچنا کہ مملکت کو عوامی اجناس پیدا کرنا ہیں جو بصورت دیگر تیار نہیں کی جا سکتی، ایک انسان کو اس بحث کو ختم کرنے کے لیے اصولوں کی چوری کرنی ہوگی. نوع دیگر،اس اظہار بیان سے ان کے کچھ خصوصی صفات کی بنا پر، کچھ اجناس نہیں بنایے جا سکتے، ایک انسان کبھی اس نتیجے پر نہیں پہنچ سکتا کہ کہ ان اجناس کی پیداوار ہونی چاہیے. مگر ایک قاعدے کے ساتھ ان کا نتیجہ واجب ٹھہرانا، عوامی اجناس کے اصول مقرر کرنے والوں نے صاف طور پر اقتصادیات کی بندشوں کو مثبت چھوڈا ہے، غیر جانبدار سائینس. اس کے بجائے وہ آداب یا اخلاقیات کے حدود میں منتقل ہو گئے ہیں، اور اس لیے ایک فرد اس بات کی امید رکھے گا کہ قیاص آراں اس کو صحیح ٹھہرانے کے لیے اور ایک موزوں نتیجے تک پہنچنے کے لیے ایک مخصوص نظم و ضبط سے کام لیں. لیکن اس بات پر شاید ہی اور زور دیا جا سکتا ہے کہ عوامی اجناس کے ادبی علوم کے قیاص کا زرا سا حصہ بھی جو اخلاقیات کی بنیادی قیاص میں موجود دکھے. لہذا اس بات کو بیان کرنا ضروری ہے، کہ عوامی اجناس کا قیاص کرنے والے اپنے، جو بھی وقار مثبت اقتصادی کے طور ہو، وقار کا غلط استعمال کر رہے ہیں ان معاملات کے بیان پر جن پہ، جیسا کہ انکی جود کی لکھائی ظاہر کرتی ہے، ان کو بالکل بھی کوئی اختیار نہیں. شاید، اگرچہ، وہ حادثہ سے ٹھوکر کھا گئے کچھ صحیح چیز، بغیر کسی وسیع اخلاقیات کے قیاص کی حمایت کے? یہ واضح ہوجاتا ہے کہ کچھ بھی سچ اور دور نہیں ہوسکتا جبکہ ایک فرد اس حتمی نتیجے تک پہنچے کے لیے ایک نظم واضح کیا جائے کہ مملکت کو عوامی اجناس کی فراہمی کے لئے مالی معاونت کرنا ہوگی. اوپر کے نتیجے پر پہنچنے کے لئے جو ضبط درکار ہے وہ یہ ہے کہ: جب کوئی فرد یہ کسی طریقے سے یہ ثابت کر سکے کہ کسی خاص چیز کی بناوٹ یا خدمت کا ایک مثبت اثر ہے کس اور پر مگر اس کی بناوٹ بالکل بھی نہ کی جائے یا ایک مقرر میں نہیں بنایا جائے یا خاصیت میں جب تک کہ کچھ مخصوص لوگ اس کے مالی معاونت میں شرکت نہ کریں، اس کے بعد ان اشخاص پر مملکت کی مدد سے سخت تشدد کا رویہ اپنایا جاتا ہے، اور ایسے اشخاص کو مالی معاونت دینے کے لیے مجبور بھی کیا جا سکتا ہے. اس کو دکھانے کے لیے کثیر تبصرہ کرنے کی ضرورت نہیں کہ اس اصول کو عملانے کے نتیجے میں افرا تفری ہوجائے گی، چونکہ اسکا مطلب یہ ہے کہ کوئی بھی کسی پر حملہ آور ہوسکتا ہے دوجا کہ جب اس کو ایسا محسوس ہوجائے. مزید، جیسا کہ میں نے وضاحت سے کسی اور جگہ جتایا ہے اس ظابطے کو کبھی بھی ایک صحیح ظابطہ روا نہیں رکھا جا سکتا. ایسی بحث کرنا، اصل میں بحث ہی کرنا، کسی کے حق میں یا کسی کے خلاف، چاہے وہ اخلاقی، غیر اخلاقی، تجرباتی، یا تجزیاتی حالت ہو، اس کو پہلے سے ہی مان لینا چاہیے کہ یہ اصل ضابطے کے برعکس کیا کہتا ہے، ہر ایک فرد کی سالمیت کو آزادانہ طور پر فیصلہ لینے کی یقین دہانی کراتا ھے. صرف اسکے لئے کہ اگر ہر ایک فرد جسمانی تاخت سے آزاد ہو ہر کسی سے،کیا کچھ پہلے کہا جاسکتا ہے اور پہر نہ رضامندی تک اور نا کسی ممکنہ غیر رضامندی تک پہنچا جا سکتا ہے. عدم جارحیت کا اصول کسی معاہدے پر ممکنہ بحث کے لیے اولین ضرورت ہے اور لہذا اسکا دفاع قیاسی بحث سے ایک صحیح معیار کے طور سے کیا جا سکتا ہے.

@@ -66,7 +66,7 @@

- عوامی اجناس کی پہچان کا ایک اور اصول "کم کثرت استعمال" ہے. عام طور پر، یہ دونوں ضوابط یکساں نظر آتے ہیں: جب مفت کا سفر کرنے والوں کو باہر نہیں کیا جا سکتا، اس صورت میں کم کثرت کا استعمال ممکن ہے؛ اور جب انھیں الگ کیا جاسکتا ہے، تو استعمال کثرت سے ہوتا ہے، یا ایسا دکھتا ہے. حالانکہ، جیسے کہ عوامی اجناس کے قیاس کار بحث کرتے ہیں، یہ پر اتفاق کامل نہیں ہے. یہ، وہ کہتے ہیں، کہ قابل فہم ہے کہ مفت سفر کرنے والوں کو اس سے الگ کرنا ممکن ہوسکتا ہے، ان کی شمولیت کے لیے شاید ہی کوئی لاگت درکار ہو ( ان کو شامل کرنے کی کم از کم قیمت صفر ہے، یعنی)، اور ان اجناس کا خرچ کرنا ان مفت استعمال کرنے والوں کے داخلے سے باقیوں کے پاس موجودہ اجناس کے خرچ کرنے میں شاید ہی کوئی کمی کرے. ایسا سامان ایک عوامی سامان بھی ہو سکتا ہے. اور چونکہ اخراج مفت بازار پر عملایا جائے گا اور اس طرح سے ہر ایک کے لیے سامان کثرت سے دستیاب نہیں رہے گا _باوجود کہ اس کے لئے اضافی قیمت درکار نہیں ہوگی__ یہ سسٹیٹس-سوشلسٹ منطق کے مطابق بازار کی ناکامی کا باعث بن جایے گا، جوکہ، بہت کم استعمال کی حد ہے_. لہذا ان اجناس کی دیکھ بھال کا زمہ مملکت کو اٹھانا پڈے گا. مثال کے طور پر ایک سنیما گھر آدھا بھرا ہو سکتا ہے، لہذا دوسرے لوگوں کو اس میں مفت داخل کرنا بے قیمت ہو اور ان لوگوں پر بھی کوئی اثر نہ ہوگا جنہوں نے فلم دیکھنے کے لیے پیسے خرچ کیے ہوں؛ لہذا یہ فلم ایک عوامی اچھائی کا درجہ حاصل کرے گی. جب سے، حالانکہ، سنیما گھر کا مالک اخراج میں محو رہے گا، اس کے بجائے کہ مفت سواروں کو بے قیمت لطف اٹھا لینے سے، سنیما گھر قوم پرستی کے لیے کامل ہونگے. عوامی اجناس کو واضح کرنے میں جو کثیر دھوکے بازیاں شامل ہیں غیر رقابت خرچ کے معاملے میں، نیچے ١٢ اور ١٧ دیے گئے نوٹ دیکھیں. + عوامی اجناس کی پہچان کا ایک اور اصول "کم کثرت استعمال" ہے. عام طور پر، یہ دونوں ضوابط یکساں نظر آتے ہیں: جب مفت کا سفر کرنے والوں کو باہر نہیں کیا جا سکتا، اس صورت میں کم کثرت کا استعمال ممکن ہے؛ اور جب انھیں الگ کیا جاسکتا ہے، تو استعمال کثرت سے ہوتا ہے، یا ایسا دکھتا ہے. حالانکہ، جیسے کہ عوامی اجناس کے قیاس کار بحث کرتے ہیں، یہ پر اتفاق کامل نہیں ہے. یہ، وہ کہتے ہیں، کہ قابل فہم ہے کہ مفت سفر کرنے والوں کو اس سے الگ کرنا ممکن ہوسکتا ہے، ان کی شمولیت کے لیے شاید ہی کوئی لاگت درکار ہو ( ان کو شامل کرنے کی کم از کم قیمت صفر ہے، یعنی)، اور ان اجناس کا خرچ کرنا ان مفت استعمال کرنے والوں کے داخلے سے باقیوں کے پاس موجودہ اجناس کے خرچ کرنے میں شاید ہی کوئی کمی کرے. ایسا سامان ایک عوامی سامان بھی ہو سکتا ہے. اور چونکہ اخراج مفت بازار پر عملایا جائے گا اور اس طرح سے ہر ایک کے لیے سامان کثرت سے دستیاب نہیں رہے گا _باوجود کہ اس کے لئے اضافی قیمت درکار نہیں ہوگی__ یہ سسٹیٹس-سوشلسٹ منطق کے مطابق بازار کی ناکامی کا باعث بن جایے گا، جوکہ، بہت کم استعمال کی حد ہے_. لہذا ان اجناس کی دیکھ بھال کا زمہ مملکت کو اٹھانا پڈے گا. (مثال کے طور پر ایک سنیما گھر آدھا بھرا ہو سکتا ہے، لہذا دوسرے لوگوں کو اس میں مفت داخل کرنا بے قیمت ہو اور ان لوگوں پر بھی کوئی اثر نہ ہوگا جنہوں نے فلم دیکھنے کے لیے پیسے خرچ کیے ہوں؛ لہذا یہ فلم ایک عوامی اچھائی کا درجہ حاصل کرے گی. جب سے، حالانکہ، سنیما گھر کا مالک اخراج میں محو رہے گا، اس کے بجائے کہ مفت سواروں کو بے قیمت لطف اٹھا لینے سے، سنیما گھر قوم پرستی کے لیے کامل ہونگے). عوامی اجناس کو واضح کرنے میں جو کثیر دھوکے بازیاں شامل ہیں غیر رقابت خرچ کے معاملے میں، نیچے ١٢ اور ١٧ دیے گئے نوٹ دیکھیں.

@@ -102,28 +102,30 @@

- در اصل، پھر، نجی اور عوامی اشیاء کے درمیان تفریق کا تعارف ایک مبتلا اقتصادیات کے موضوعات کے پہلے دور کی طرف ہے. موضوعی اقتصادیات کے نقطہ نظر سے، ایسا کوئی بھی جنس موجود نہیں جس کو معروضی طور پر نجی یا عوامی درجہ بندی کی جاسکتی ہے. یہ وجہ ہے کہ بنیادی طور عوامی اجناس کی دوسری تجویز __ غیر رقابت کھپت کی اجازت دیتا ہے(اوپر دیا نوٹ ٦ دیکھیں بہی ٹوٹ جاتی ہے.)__. اس کے لیے کہ کوئی بیرونی مبصر یہ تعین کرے کہ کسی مفت رایڈر کو بنا کسی فیس کے داخل کیا جائے یا نہیں جو کہ یقیناً دوسروں کو اجناس کی کھپت میں گٹھاو نہیں کرتا? ظاہر طور پر کوئی طریقہ نہیں ہے جو وہ معروضی طور پر ایسا کر سکے. دراصل، یہ ہوسکتا ہے کہ کسی کے فلم کا مزہ یا سڈک پر گاڈی چلانے کا مزہ کافی حد تک کم ہو جائے گا اگر اور لوگوں کو سنیما گھر اور سڈک پر چلنے کی اجازت دی جائے. پھر، یہ دیکھنے کے لیے کہ یہی وہ صورت ہے کہ کسی کو ہر دوسرے فرد سے پوچھنا پڑے گا__اور ہر کوئی اقرار نہیں کرے گا.(اب کیا؟). مزید ازاں، چونکہ وہ سامان جو غیر رقابت خرچ کی اجازت دیتا ہو وہ بھی اصل میں مفت نہیں، جس کے نتیجے میں مفت رایڈرو کا مزید جھنڈ کھڈا ہو گا، اور اس کے لیے ہر ایک سے مناسب فرق کے لیے پوچھنا ہوگا. اسکے علاوہ، میری کھپت کا انحصار اس بات پر رہ بھی سکتا ہے یا نہیں بھی کہ کس نے مفت میں داخلہ لیا ہے، اس لیے مجھے اس کے بارے میں بھی پوچھنا چاہیے. اور آخر میں، ہر ایک ان سوالوں پر اپنا نظریہ وقت کے ساتھ بدل بھی سکتا ہے. اس لئے یہ فیصلہ کرنا ویسے ہی ناممکن ہے کہ ایک سامان نجی سامان کے بجائے ایک سرکاری سامان ہے یا نہیں جو کہ اس چیز کی کھپت کے استعمال پر منحصر ہے(نیچے دیا نوٹ ١٧ بھی دیکھیں) + در اصل، پھر، نجی اور عوامی اشیاء کے درمیان تفریق کا تعارف ایک مبتلا اقتصادیات کے موضوعات کے پہلے دور کی طرف ہے. موضوعی اقتصادیات کے نقطہ نظر سے، ایسا کوئی بھی جنس موجود نہیں جس کو معروضی طور پر نجی یا عوامی درجہ بندی کی جاسکتی ہے. یہ وجہ ہے کہ بنیادی طور عوامی اجناس کی دوسری تجویز __ غیر رقابت کھپت کی اجازت دیتا ہے(اوپر دیا نوٹ ٦ دیکھیں بہی ٹوٹ جاتی ہے.)__. اس کے لیے کہ کوئی بیرونی مبصر یہ تعین کرے کہ کسی مفت رایڈر کو بنا کسی فیس کے داخل کیا جائے یا نہیں جو کہ یقیناً دوسروں کو اجناس کی کھپت میں گٹھاو نہیں کرتا? ظاہر طور پر کوئی طریقہ نہیں ہے جو وہ معروضی طور پر ایسا کر سکے. دراصل، یہ ہوسکتا ہے کہ کسی کے فلم کا مزہ یا سڈک پر گاڈی چلانے کا مزہ کافی حد تک کم ہو جائے گا اگر اور لوگوں کو سنیما گھر اور سڈک پر چلنے کی اجازت دی جائے. پھر، یہ دیکھنے کے لیے کہ یہی وہ صورت ہے کہ کسی کو ہر دوسرے فرد سے پوچھنا پڑے گا__اور ہر کوئی اقرار نہیں کرے گا.(اب کیا؟). مزید ازاں، چونکہ وہ سامان جو غیر رقابت خرچ کی اجازت دیتا ہو وہ بھی اصل میں مفت نہیں، جس کے نتیجے میں مفت رایڈرو کا مزید جھنڈ کھڈا ہو گا، اور اس کے لیے ہر ایک سے مناسب فرق کے لیے پوچھنا ہوگا. اسکے علاوہ، میری کھپت کا انحصار اس بات پر رہ بھی سکتا ہے یا نہیں بھی کہ کس نے مفت میں داخلہ لیا ہے، اس لیے مجھے اس کے بارے میں بھی پوچھنا چاہیے. اور آخر میں، ہر ایک ان سوالوں پر اپنا نظریہ وقت کے ساتھ بدل بھی سکتا ہے. اس لئے یہ فیصلہ کرنا ویسے ہی ناممکن ہے کہ ایک سامان (نجی سامان کے بجائے) ایک سرکاری سامان ہے یا نہیں جو کہ اس چیز کی کھپت کے استعمال پر منحصر ہے(نیچے دیا نوٹ ١٧ بھی دیکھیں)

- Paul Samuelson دیکھیں، "عوامی کھپت کا صاف قیاص،" اقتصادیات اور اعداد و شمار کا جائزہ (1954); idem, اقتصادیات , chap. 8; Milton Friedman, سرمایہ داری اور آزادی (شکاگو: یونیورسٹی آف شکاگو پریس،١٩٦٢)،باب. 2;F.A. Hayek, قانون ،قانون سازی اور آزادی(0شکاگو: یونیورسٹی آف شکاگو، ١٩٧٩)،جلد. ٣،باب. 14.

 + Paul Samuelson دیکھیں، "عوامی کھپت کا صاف قیاص،" اقتصادیات اور اعداد و شمار کا جائزہ (1954); idem, اقتصادیات،باب. 8; Milton Friedman, سرمایہ داری اور آزادی (شکاگو: یونیورسٹی آف شکاگو پریس،١٩٦٢)،باب. Hayek2 F. A.;قانون ،قانون سازی اور آزادی (شکاگو: یونیورسٹی آف شکاگو، ١٩٧٩)،جلد. ٣،باب. 14. +

+ + + +

+ ماہر اقتصادیات نے حالیہ برسوں میں، خصوصاً شکاگو اسکول، جائیداد کے تجزیے کے ساتھ بہت زیادہ اور تیزی سے فکر مند رہے ہیں. HarolHarold Demsetz, “The Exchange and Enforcement of Property Rights,” Journal of Law and Economics 7 (1964); idem, “Toward a Theory of Property Rights,” American Economic Review (1967); Ronald Coase, “The Problem of Social Cost,” Journal of Law and Economics 3 (1960); Armen Alchian, Economic Forces at Work (Indianapolis: Liberty Fund, 1977), part 2; Richard Posner, Economic Analysis of the Law (Boston: Brown, 1977). d Demsetz. تاہم اس طرح کی تجزیوں کا اخلاقیات کے ساتھ کوئی تعلق نہیں ہے. اس کے برعکس، اقتصادی کارکردگی میں بہتری کے لئے وہ بہتر اخلاقی اصولوں کی ترجمانی کرتے ہیں[ایسی تنقید ایسی جدوجہد پہ دیکھیں Murray N. Rothbard،آزادی کے اخلاقیات)0Atlantic Highland, N.J.: Humanities Press, ١٩٨٢)، باب. 26;والٹر بلاک ،" Coase and Demsetz on نجی املاک کے حقوق,” آزاد مطالعہ کا روزنامچہ١، نمبر ٢(١٩٧٧); Ronald Dworkin, " دولت کی قیمت,” J قانونی مطعالے کا روزنامچہ 9 (١٩٨٠); Murray N. Rothbard, “Tthe Myth of Efficiency,” in Mario Rizzo, ed., Time Uncertainty and Disequilibrium (Lexington, Mass.: D.C. Heath,١٩٧٩). آخر میں، تمام کارکردگی دلائل غیر متعلقہ ہیں کیونکہ وہاں پر کوئی بھی قاعدے کا ناپنے، وزن کرنے والا راستہ موجود نہیں، اور فرد کی تمام قابل استعمال اور ناقابل استعمال چیزیں اکٹھے جائیداد کے حقوق کی پاسداری کرتے ہیں. لہذا جائیدادی حقوق تفویض کرنے کے نظام کے لیے کچھ خصوصی سفارشات کی وقالت کرنے کی کسی بھی کوشش کو سماج میں بہتری کے لئے ایک دو روخ سائینسی مکار کہا جایے گا. خصوصاً دیکھیں، Murray N. Rothbard, تعمیر نو کی افادیت اور فلاحی اقتصادیات کی طرف ( نیو یارک: مرکز ببرائے آزاد مطالعہ، Occasional Paper Series No. ٣، ١٩٧٧) also Lionel Robbins, “اقتصادیات اور سیاسی معاشیات,” امریکی اقتصادی جایزہ (١٩٨١).

+ +

+ "حوالے سے اتقاق رائے کے اصول" جنہیں Buchanan اور Tullock نے Knut Wicksell کے بعد Finanztheoretische Untersuchungen, Jena: Gustav Fischer, 1896) بار بار ایک رہنما کی طرح اقتصادی پالیسی کے لیے تجویزات دی تاکہ اخلاقی اصولوں کے ساتھ الجھا نہ جائے. اس اصول کے مطابق پالیسی میں صرف ایسی تبدیلیاں لانی چاہیے جو اتفاق رائے حاصل کر سکے اور یہ یقینی طور پر سننے میں پر کشش لگتا ہے؛ _لیکن پھر, mutatis mutandis، اگر کسی تبدیلی کی تجویز پراتفاق نہ ہو جائے اور دکھنے میں زیادہ پر کشش نہ ہو، جائیداد کے حقوق کے متعلق معاملات کا موجودہ حال کسی بھی حال میں صحیح ہونا چاہیے. حالانکہ، عوامی انتخاب نظریہ کار کوئی جواز میعاری نظریہ کے لحاظ سے جائداد کے حقوق اس کے لئے ایسے ضرورت ہو گی جیسا کہ دعوی جرات پیش کرتے ہیں. لہذا، آخر کار اتفاق رائے اصول اخلاقیات کی بنیاد کے بغیر ہے. دراصل، چونکہ یہ کسی مختصر درجہ کے مقدار کو جایز ٹھہرایے گا، Buchananites' کا سب سے پسندیدہ اصول اصل میں جانچ کے نا معقول اصول سے کچھ کم نہیں ہے. اس پہ یہ بھی دیکھیں Rothbard اخلاقیات کی آزادی باب. 26; idem, “The Myth of Neutral Taxation,” pp. 549f. +

+ +

+ جو کچھ بھی اتفاق رائے کے اصولوں سے باقی رہ گیا ہو، Buchanan اور Tullock نے دوبارہ Wicksell کی راہ اپناتے ہوئے، اس کو "متناسب" یا "ظاہری طور پر" اس کے اثرات کو کم کرکے اتفاق رائے سے چھوڈ دیا.. +

- +

- ماہر اقتصادیات نے حالیہ برسوں میں، خصوصاً شکاگو اسکول، جائیداد کے تجزیے کے ساتھ بہت زیادہ اور تیزی سے فکر مند رہے ہیں. HarolHarold Demsetz, “The Exchange and Enforcement of Property Rights,” Journal of Law and Economics 7 (1964); idem, “Toward a Theory of Property Rights,” American Economic Review (1967); Ronald Coase, “The Problem of Social Cost,” Journal of Law and Economics 3 (1960); Armen Alchian, Economic Forces at Work (Indianapolis: Liberty Fund, 1977), part 2; Richard Posner, Economic Analysis of the Law (Boston: Brown, 1977). d Demsetz. تاہم اس طرح کی تجزیوں کا اخلاقیات کے ساتھ کوئی تعلق نہیں ہے. اس کے برعکس، اقتصادی کارکردگی میں بہتری کے لئے وہ بہتر اخلاقی اصولوں کی ترجمانی کرتے ہیں[ایسی تنقید ایسی جدوجہد پہ دیکھیں Murray N. Rothbard،آزادی کے اخلاقیات)0Atlantic Highland, N.J.: Humanities Press, ١٩٨٢)، باب. 26;والٹر بلاک ،" Coase and Demsetz on نجی املاک کے حقوق,” آزاد مطالعہ کا روزنامچہ١، نمبر ٢(١٩٧٧); Ronald Dworkin, " دولت کی قیمت,” J قانونی مطعالے کا روزنامچہ 9 (١٩٨٠); Murray N. Rothbard, “Tthe Myth of Efficiency,” in Mario Rizzo, ed., Time Uncertainty and Disequilibrium (Lexington, Mass.: D.C. Heath,١٩٧٩). آخر میں، تمام کارکردگی دلائل غیر متعلقہ ہیں کیونکہ وہاں پر کوئی بھی قاعدے کا ناپنے، وزن کرنے والا راستہ موجود نہیں، اور فرد کی تمام قابل استعمال اور ناقابل استعمال چیزیں اکٹھے جائیداد کے حقوق کی پاسداری کرتے ہیں. لہذا جائیدادی حقوق تفویض کرنے کے نظام کے لیے کچھ خصوصی سفارشات کی وقالت کرنے کی کسی بھی کوشش کو سماج میں بہتری کے لئے ایک دو روخ سائینسی مکار کہا جایے گا. خصوصاً دیکھیں، Murray N. Rothbard, تعمیر نو کی افادیت اور فلاحی اقتصادیات کی طرف ( نیو یارک: مرکز ببرائے آزاد مطالعہ، Occasional Paper Series No. ٣، ١٩٧٧) also Lionel Robbins, “اقتصادیات اور سیاسی معاشیات,” امریکی اقتصادی جایزہ (١٩٨١).

- -

- "حوالے سے اتقاق رائے کے اصول" جنہیں Buchanan اور Tullock نے Knut Wicksell کے بعد Finanztheoretische Untersuchungen, Jena: Gustav Fischer, 1896) بار بار ایک رہنما کی طرح اقتصادی پالیسی کے لیے تجویزات دی تاکہ اخلاقی اصولوں کے ساتھ الجھا نہ جائے. اس اصول کے مطابق پالیسی میں صرف ایسی تبدیلیاں لانی چاہیے جو اتفاق رائے حاصل کر سکے اور یہ یقینی طور پر سننے میں پر کشش لگتا ہے؛ _لیکن پھر, mutatis mutandis، اگر کسی تبدیلی کی تجویز پراتفاق نہ ہو جائے اور دکھنے میں زیادہ پر کشش نہ ہو، جائیداد کے حقوق کے متعلق معاملات کا موجودہ حال کسی بھی حال میں صحیح ہونا چاہیے. حالانکہ، عوامی انتخاب نظریہ کار کوئی جواز میعاری نظریہ کے لحاظ سے جائداد کے حقوق اس کے لئے ایسے ضرورت ہو گی جیسا کہ دعوی جرات پیش کرتے ہیں. لہذا، آخر کار اتفاق رائے اصول اخلاقیات کی بنیاد کے بغیر ہے. دراصل، چونکہ یہ کسی مختصر درجہ کے مقدار کو جایز ٹھہرایے گا، Buchananites' کا سب سے پسندیدہ اصول اصل میں جانچ کے نا معقول اصول سے کچھ کم نہیں ہے. اس پہ یہ بھی دیکھیں Rothbard اخلاقیات کی آزادی باب. 26; idem, “The Myth of Neutral Taxation,” pp. 549f. -

- -

- جو کچھ بھی اتفاق رائے کے اصولوں سے باقی رہ گیا ہو، Buchanan اور Tullock نے دوبارہ Wicksell کی راہ اپناتے ہوئے، اس کو "متناسب" یا "ظاہری طور پر" اس کے اثرات کو کم کرکے اتفاق رائے سے چھوڈ دیا.. -

- - -

- Hans-Hermann Joppe، " Laissez Faireکی اقتصادیات سے اخلاقیات کی آزادی تک،" Walter Block اور Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds., انسان، اقتصادیات اور آزادی: Rothbard کی خراج تحسین کے لیے مضامین ہیں (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988); infra chap. 8. -

- \ No newline at end of file + Hans-Hermann Joppe، " Laissez Faireکی اقتصادیات سے اخلاقیات کی آزادی تک،" Walter Block اور Llewellyn H. Rockwell, Jr., eds., انسان، اقتصادیات اور آزادی: Rothbard کی خراج تحسین کے لیے مضامین ہیں (Auburn, Ala.: Ludwig von Mises Institute, 1988); infra chap. 8. +

+ \ No newline at end of file diff --git a/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md b/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md index e92ed9f30..b732b1ca3 100644 --- a/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md +++ b/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_02.md @@ -1,110 +1,47 @@ -لیکن عام سامان کے اصول صرف اس وجہ سے غیر معقول اخلاقی استدلال کی وجہ سے نہیں ٹوٹتے. یہاں تک کہ اعلی مفادات، معاشی استدلال کی مندرجہ بالا بحث میں موجود افادی غلط ہے. جیسے عوامی اجناس کا قیاص یہ کہتا ہے کہ، یہ بہتر ہوگا کہ عوامی اجناس کو چھوڈ نے کے بجائے انہیں رکھ لینا بہتر ہوگا، اگرچہ اس بات کو بھولنا نہیں چاہیے کہ اس سے پہلے کسی وجہ کا موجود ہونا ضروری نہیں ( جو عوامی اجناس کے قیاص کا خاتمہ بالکل یہاں پر کرے گا). اس کے لیے یہ واضح طور سے ممکن ہے، اور بے شک یہ اسے ایک حقیقت سے جانا جاتا ہے، کہ وہ انتشاری موجود ہیں جو مملکت کی حرکت سے شدید نفرت کرتے ہیں کہ وہ عوامی اجناس کو بالکل بھی نہ رکھنے کی ترجیع دیں گے بجانے اسکے کہ مملکت انہیں فراہم کرے.[^16] یہاں تک کہ اگر دلائل کے اعتراف کی صورت میں سرکار کی طرف سے عوامی اشیاء اگر مہیا ہو جائیں اس صورت میں یہ بیان کرنا ضروری ہے کہ انھیں مملکت کی طرف فراہم کردہ مگر دو ٹوک ہونا چاہیے, چونکہ یہ کسی بھی اعتبار سے وہ پسند نہیں ہے اسکے ساتھ جس کا مقابلہ فرد کرتا ہے. چونکہ پیسے یا کوئی یا دیگر وسائل کو ممکنہ متبادل استعمال کے طور نکالنا چاہتے تاکہ مبینہ عوامی سامان کی امداد کی جائے، ایک واحد اور مناسب سوال یہ ہے کہ دیگر وسائل سے نکالا گیا پیسہ کیا ہمیں عوامی اجناس پر اپنا پیسہ خرچ کرنا چاہیے یا نہیں (چنانچہ وہ سامان غیر سرکاری سامان جو ہم خرید سکتے تھے اب اس وجہ سے نہیں خرید سکتے کیونکہ اس کا استعمال عوامی اجناس کے لیے ہوا ہے) جو عوامی سامان سے زیادہ قیمتی اور زیادہ ضروری ہے. اور اس سوال کا جواب بالکل واضح ہے. صارفین کی تشخیص کے مطابق، چاہے اس کی سطح کتنی ہی اونچی کیوں نہ ہو، عوامی اجناس کی قیمت نجی سامان کے مقابلے میں کم ہے کیونکہ اگر صارفین پر یہ فیصلہ چھوڈا جاتا( اوروہ ان پہ کسی متبادل کا دباؤ نہ ڈالتے) وہ ظاہراً پیسے کا استعمال کسی دوسرے طریقے سے کرنا چاہے گیں ( ورنہ کسی بھی دباؤ کی ضرورت نہیں پڑتی. اس سے بغیر کسی شک کے یہ ثابت ہوتا ہے کہ جو وسائل عوام کی سہولت کے لیے رکھے جاتے ہیں وہ دراصل ضائع کیے جاتے ہیں کیونکہ وہ جو تمام وسائل اشیاء اور خدمات فراہم کرتے ہیں جو مشکل سے ثانوی اہمیت کے حامل ہوتے ہیں. مختصراً، اگر کوئی گمان کرتا کہ عوامی اجناس اور نجی املاک کے درمیان فرق واضح طور سے موجود ہے، اور اگر یہ بھی کہا جاتا کہ ایک عوامی جنس مفید ہو سکتا ہے، اس صورت میں سرکاری اجناس پھر بھی نجی اجناس کے ساتھ مقابلہ کر لیتے. اور یہ جاننے کے لیے صرف ایک ہی طریقہ ہے کہ آیاں یہ فوری طور پر مطلوب ہیں یا نہیں اور کس حد تک، یا*mutatis mutandis*،اگر، اور کس حد تک ان کی پیداوار کا انحصار فوری ضرورت کے حامل نجی املاک پر ہیں: اگر ہر ایک چیز مقابلہ والی غیر سرکاری اجننسیو سے مفت میں فراہم ہو جائے اس صورت میں. اس لیے، عوامی اجناس کے قیاص آراوں کے نتیجے تک پہنچنے کے برعکس منطق اس بات کو منوانے پر زور دیتا ہے کہ نظام کی حفاظت صرف خالص بازار ہیں، صارفین کے نظریہ سے، عوامی جنس کی پیداوار کا فیصلہ لینا. اور صرف ایک خالص سرمایہ دارانہ حکم کے تحت ایک یقینی فیصلہ لیا جاسکتا ہے کہ کتنی مقدار میں عوامی اجناس کو بنایا جائے ( بشرطیکہ یہ سب کے لیے تیار کیےجایے) یہی ایک عقلمند فیصلہ بھی ہوگا. [^17] ایک الگ نتیجے کے طور پر ابھرنے کے لیے واقعی Orwellian ابعاد کے ایک علم المعانی انقلاب سے کم نہ ہو گا. اگر کوئی کسی کی ہاں کو نا تصور کر لے اور اسے سچ میں مانتا ہوں "اور کسی چیز کو خریدنے سے انکار کرنا جسے وہ مانتا ہو کہ یہ وہ دوسری چیز کے نثبت بہتر ہے" کسی سے معاہدہ کرنے کا مطلب معاہدہ نا کرنا اور اسی طرح باقی سب، کیا عوامی اجناس کے قیاص آراوں کا نقطہ نظر سابت کیا جا سکتا ہے ”[^18] میں لیکن پھر یہ کیسے یقین کے ساتھ کہا جا سکتا ہے کہ جو وہ کہتے ہیں وہ صحیح ہے بجائے اسکے کہ جو وہ کہتے ہیں وہ اسکا متضاد ہیں، جو کہ دراصل ایک سادہ بکواس کے سوا کوئی معنی نہیں رکھتا? ہم نہیں کر سکتے. Murray N. Rothbard بالکل درست ہے کہ جب وہ عوامی اجناس کی موجودگی کو سابت کرنے کے لیے کوششیں کرنے والوں کی ناکامی پر تبصرہ کرتا ہے جو کہ عوامی اجناس کی کم پیداوار یا کم مقدار میں یا کم معیار کے مصنوعات بنانے کی وجہ سے ہوتا ہے. وہ لکھتے ہیں، +لیکن عام سامان کے اصول صرف اس وجہ سے غیر معقول اخلاقی استدلال کی وجہ سے نہیں ٹوٹتے. یہاں تک کہ اعلی مفادات، معاشی استدلال کی مندرجہ بالا بحث میں موجود افادی غلط ہے. جیسے عوامی اجناس کا قیاص یہ کہتا ہے کہ، یہ بہتر ہوگا کہ عوامی اجناس کو چھوڈ نے کے بجائے انہیں رکھ لینا بہتر ہوگا، اگرچہ اس بات کو بھولنا نہیں چاہیے کہ اس سے پہلے کسی وجہ کا موجود ہونا ضروری نہیں ( جو عوامی اجناس کے قیاص کا خاتمہ بالکل یہاں پر کرے گا). اس کے لیے یہ واضح طور سے ممکن ہے، اور بے شک یہ اسے ایک حقیقت سے جانا جاتا ہے، کہ وہ انتشاری موجود ہیں جو مملکت کی حرکت سے شدید نفرت کرتے ہیں کہ وہ عوامی اجناس کو بالکل بھی نہ رکھنے کی ترجیع دیں گے بجانے اسکے کہ مملکت انہیں فراہم کرے.[^16] یہاں تک کہ اگر دلائل کے اعتراف کی صورت میں سرکار کی طرف سے عوامی اشیاء اگر مہیا ہو جائیں اس صورت میں یہ بیان کرنا ضروری ہے کہ انھیں مملکت کی طرف فراہم کردہ مگر دو ٹوک ہونا چاہیے, چونکہ یہ کسی بھی اعتبار سے وہ پسند نہیں ہے اسکے ساتھ جس کا مقابلہ فرد کرتا ہے. چونکہ پیسے یا کوئی یا دیگر وسائل کو ممکنہ متبادل استعمال کے طور نکالنا چاہتے تاکہ مبینہ عوامی سامان کی امداد کی جائے، ایک واحد اور مناسب سوال یہ ہے کہ دیگر وسائل سے نکالا گیا پیسہ کیا ہمیں عوامی اجناس پر اپنا پیسہ خرچ کرنا چاہیے یا نہیں (چنانچہ وہ سامان غیر سرکاری سامان جو ہم خرید سکتے تھے اب اس وجہ سے نہیں خرید سکتے کیونکہ اس کا استعمال عوامی اجناس کے لیے ہوا ہے) جو عوامی سامان سے زیادہ قیمتی اور زیادہ ضروری ہے. اور اس سوال کا جواب بالکل واضح ہے. صارفین کی تشخیص کے مطابق، چاہے اس کی سطح کتنی ہی اونچی کیوں نہ ہو، عوامی اجناس کی قیمت نجی سامان کے مقابلے میں کم ہے کیونکہ اگر صارفین پر یہ فیصلہ چھوڈا جاتا( اوروہ ان پہ کسی متبادل کا دباؤ نہ ڈالتے) وہ ظاہراً پیسے کا استعمال کسی دوسرے طریقے سے کرنا چاہے گیں (ورنہ کسی بھی دباؤ کی ضرورت نہیں پڑتی). اس سے بغیر کسی شک کے یہ ثابت ہوتا ہے کہ جو وسائل عوام کی سہولت کے لیے رکھے جاتے ہیں وہ دراصل ضائع کیے جاتے ہیں کیونکہ وہ جو تمام وسائل اشیاء اور خدمات فراہم کرتے ہیں جو مشکل سے ثانوی اہمیت کے حامل ہوتے ہیں. مختصراً، اگر کوئی گمان کرتا کہ عوامی اجناس اور نجی املاک کے درمیان فرق واضح طور سے موجود ہے، اور اگر یہ بھی کہا جاتا کہ ایک عوامی جنس مفید ہو سکتا ہے، اس صورت میں سرکاری اجناس پھر بھی نجی اجناس کے ساتھ مقابلہ کر لیتے. اور یہ جاننے کے لیے صرف ایک ہی طریقہ ہے کہ آیاں یہ فوری طور پر مطلوب ہیں یا نہیں اور کس حد تک، یا*mutatis mutandis*،اگر، اور کس حد تک ان کی پیداوار کا انحصار فوری ضرورت کے حامل نجی املاک پر ہیں: اگر ہر ایک چیز مقابلہ والی غیر سرکاری اجننسیو سے مفت میں فراہم ہو جائے اس صورت میں. اس لیے، عوامی اجناس کے قیاص آراوں کے نتیجے تک پہنچنے کے برعکس منطق اس بات کو منوانے پر زور دیتا ہے کہ نظام کی حفاظت صرف خالص بازار ہیں، صارفین کے نظریہ سے، عوامی جنس کی پیداوار کا فیصلہ لینا. اور صرف ایک خالص سرمایہ دارانہ حکم کے تحت ایک یقینی فیصلہ لیا جاسکتا ہے کہ کتنی مقدار میں عوامی اجناس کو بنایا جائے ( بشرطیکہ یہ سب کے لیے تیار کیےجایے) یہی ایک عقلمند فیصلہ بھی ہوگا. [^17] ایک الگ نتیجے کے طور پر ابھرنے کے لیے واقعی Orwellian ابعاد کے ایک علم المعانی انقلاب سے کم نہ ہو گا. اگر کوئی کسی کی ہاں کو نا تصور کر لے اور اسے سچ میں مانتا ہوں "اور کسی چیز کو خریدنے سے انکار کرنا جسے وہ مانتا ہو کہ یہ وہ دوسری چیز کے نثبت بہتر ہے" کسی سے معاہدہ کرنے کا مطلب معاہدہ نا کرنا اور اسی طرح باقی سب، کیا عوامی اجناس کے قیاص آراوں کا نقطہ نظر سابت کیا جا سکتا ہے ”[^18] میں لیکن پھر یہ کیسے یقین کے ساتھ کہا جا سکتا ہے کہ جو وہ کہتے ہیں وہ صحیح ہے بجائے اسکے کہ جو وہ کہتے ہیں وہ اسکا متضاد ہیں، جو کہ دراصل ایک سادہ بکواس کے سوا کوئی معنی نہیں رکھتا? ہم نہیں کر سکتے. Murray N. Rothbard بالکل درست ہے کہ جب وہ عوامی اجناس کی موجودگی کو سابت کرنے کے لیے کوششیں کرنے والوں کی ناکامی پر تبصرہ کرتا ہے جو کہ عوامی اجناس کی کم پیداوار یا کم مقدار میں یا کم معیار کے مصنوعات بنانے کی وجہ سے ہوتا ہے. وہ لکھتے ہیں، > [s]uch ایک نقطہ نظر مکمل طور پر اقتصادی سائنس کا دعوی ہونے کی آزاد منڈی عمل *کبھی* کافی ہے. یہ زیادہ سے زیادہ ہے، اقتصادیات کے زاتی اخلاقی خیالات سے نہیں، بلکہ، ان تمام افراد کے نقطہ نظر سے جو آزادانہ طور پر صارفین کی ضرورتوں کے موقف کی پاسداری کرتے ہیں. سرکاری دخل اندازی، لہٰذا، ہمیشہ ضروری طور پر *اس راستے * کی حد سے اکثر زیادہ سے زیادہ دور بھاگ جایے گا. [^19] یقیناً، جن دلائل کو مبینہ طور پر مارکیٹ کی ناکامی ثابت کرنے کا زمہ دار ٹھہرایا جاتا ہے وہ چھوٹا اور نا معقول ہے. ان غیر مترقبہ تکنیکی شبدجال چھین لینا یہ ثابت کرتا ہے کہ": یہ شرائط کی کمی، اور بہت سارے اشیاء یا صرف پیدا کیے جاسکتےہو تو فراہم کردہ خدمات کی طرف سے نشان لگا دیا گیا پر عائد عدم جارحیت کے اصول کی طرف سے کہا جاتا ہے کہ طور پر ایک مارکیٹ کامل نہیں ہے جارحیت کی اجازت دی گی نہ ہو پیدا ہوتی ہے. بہت حد تک صحیح ہے، پر کوئی بھی مارکیٹ قیاص آراں اسے مسترد کرنے کی ہمت نہیں کر سکتا. پھر بھی،اور نتیجہ خیز ہونے کے باوجود بھی بازار کی ناکاری کا تحفظ اخلاقی اور اقتصادی طور پر کیا جا سکتا ہے، بازار کی تکمیل کے لئے فرض کیے جانے والے عوامی اجناس کے قیاص آراں نہیں پھیلا سکتے [^20] یہ بھی صحیح ہے کہ عوامی اجناس کو فراہم کرنے کے موجودہ عمل کو نکالنے کے لیے موجودہ سماجی ڈھانچے اور مال و دولت کی تقسیم میں تبدیلیاں لانا پڈے گی. ایسی تبدیلیاں بے شک لوگوں کی مشکلات کا اضالہ لائیے گی. بلکہ، یہ با قاعدہ طور پر دور تک پھیلے ہوئے عوامی تعرض کو ریاست کی غیر سرکاری پالیسیوں کو عملانے کے لیے اس کے باوجود کہ سماجی دولت کو اس سے بڈھاوا مل سکے. یقیناً، تاہم، اس حقیقت کو درست حجت کے طور پرتسلیم نہیں کیا جا سکتا جو کہ بازار کی ناکامی کو بیان کر سکے. اگر ایک شخص کو دوسرے لوگوں کے سر پر مارنے کی اجازت دی جائے اور اس عمل کو مسلسل کرنے کی اجازت دی جائے، وہ یقینی طور پر چوٹل ہوگا. لیکن کوئی بھی پرانے (سخت) اصولوں کو شاید ہی جایز عزر کے طور پر قبول کریں. اسے تکلیف پہنچتی ہے، اور بے لیکن اس کو تکلیف دینے سے سماج میں موجود ہر ایک فرد کو یہ تعین کرنے کا حق مل جاتا ہے کہ کون سی چیز کتنی مقدار میں بنایی جائے، ایسے نظام کے لیے جہاں صارفین کو یہ حق ہو کہ وہ یہ تعین کر سکے کہ دوسرے صارفین کو رضاکارانہ طور پر منصفانہ سلوک خریدنے کی اجازت دی جائے. یقیناً، اس طرح کا ایک متبادل صارفین کے نقطہ نظر سے رضاکارانہ صارفین پر قابل ترجیح ہوگا. -منطقی استدلال کی قوت سے، ہمیں صارفین کے خاطر Molinari کے نتائج کو اپنا لینا چاہیے، تمام سامان اور خدمات بازار سے فراہم ہونی چاہیے.[^21] یہ نہ صرف ایک جھوٹ ہے کہ واضح طور پر الگ اشیاء موجود ہیں، جو کچھ خصوصی ترامیم کو جو کہ عام مقالہ سرمایہ دارانہ نظام کی اقتصادی برتری کو سر انجام دے سکے؛ یہاں تک کہ اگر وہ موجود بھی ہوں، اس کی کوئی خاص وجہ نہیں ملتی کہ کیوں کچھ سرکاری اجناس کو غیر سرکاری تنظیموں کے زریعے نہیں بنایا جاسکتا, چونکہ یہ مستقل طور پر نجی سامان کے مقابلہ میں کھڈے ہیں. دراصل، عوامی اجناس کے قیاص آراوں کے انتظام نشر و اشاعت کے باوجود، بازاروں کی زیادہ افادیت ریاست کے مقابلے میں تیزی کے ساتھ مبینہ طور پر عوامی اجناس کا احترام بڈھ رہا ہے. روز مرہ کے تجربات سامنے ہونے کے باوجود، کوئی بھی اس بات کی طرف سنجیدہ نہیں ہے کہ ہمارے روز مرہ کی ضروریات، جیسے کہ ڈاک خدمات، ریل سڈکیں، بجلی، ٹیلی-فون، تعلیم، پیسہ، سڈکیں اور وغیرہ موثر طور پر مملکت سے زیادہ فراہم کرتی ہین، یعنی، صارفین کی ترجیحات کے ساتھ. ابھی بھی لوگ عام طور پر ایک مخصوص شعبے میں، کس منطق کو قبول کرنے سے دور تیز کترانے لگیں: سیکورٹی کی پیداوار میں. اس لیے, اس باب کے دیگر حصے میں میری توجہ کمخصوص علاقے میں سرمایہ دارانہ معیشت کے کام کاج کی وضاحت کرنے پر ہوگی—ایک برتری جس کا منطقی کیس پہلے سے ہی اب تک بنایا گیا ہو، لیکن اس کو زیادہ قائل بنانے کے لیے ایک بار کچھ تجرباتی مواد کا تجزیہ کرنا چاہتے اور یہ اس کے اپنے حق میں ایک مسئلہ کے طور پر تعلیم حاصل کی ہے ۔ 7

- -

- ایک نونمانپولسٹک، مسابقانہ پیداواری کی سیکورٹی کا نظام کس طرح کام کرے گا? یہ پہلے سے ہی واضح ہونا چاہیے کہ اس سوال کا جواب دینا منطقی تجزیہ کے دایرے سےخالص ہونا چاہیے، عوامی اجناس کے قیاص کو بیان کرنے کے لیے اپوڈکٹ کردار کو بیان کرنے کا فقدان ہے. عام طور پر سامنے آنے والی مشکلات مارکیٹ ہیم پیداوار کی مشکلات حل کرنے کے لیے ملتا جلتا ہے، خصوصاً اگر اس حد تک ہیم کو مملکت کی طرف سے تیار کیا گیا ہو، لہذا کوئی بھی ماضی کے تجربات نہیں کھینچ سکتا. صرف آزمایشی جوابات تیار کیے جا سکتے ہیں. ممکنہ طور پر کوئی بھی hamburger کا حقیقی ڈھانچہ نہیں جان سکتا_کہ کتنی مقابلہ کرنے والی کمپنیاں وجود میں آئیں گی اور ان کی دوسری کمپنیوں کے مقابلے میں کیا اہمیت ہوگی، ہیم برگرز کس طرح کے ہونگے، مانگ میں کمی کی وجہ سے بازار میں کتنے اقسام کے ہیم برگرز غائب ہو نگے اور اور بھی. کوئی بھی ان تمام تبدیلیوں اور حالات کو نہیں جان سکتا جن کی وجہ سے ہیم صنعت کی ساخت پر اثر پڈے _مختلف صارفین کے گرہوں کی مانگ میں تبدیلی، تکنیک میں تبدیلی، مختلف اجناس کی قیمتوں میں تبدیلی سے صنعت پر بالواسطہ یا بلا واسطہ اثر پڈے گا، اور اور بھی. اس بات پر زور دینا ضروری ہے کہ نجی پیداوار کی سلامتی پر مشابہ مسائل اٹھتے ہیں، اس کا قطعی طور پر یہ مطلب نہیں ہے کہ کچھ بھی فیصلہ کن نہیں کہا جا سکتا. سلامتی کی سہولیات کے لیے کچھ خاص شرائط کو قبول کرنا ( وہ شرائط جو کم و بیش دنیا کی حقیقت کی عکاسی کرتے ہیں) کیا کچھ کیااور کہا جا سکتا ہے کہ کیسے سلامتی کی پیداوار کے مختلف سماجی قوانین کے تحت کام کرنے کے لیے مختلف ساختی رکاوٹوں کا کسی دوسرے طریقے سے جواب طلب کرے گا. مجھے پہلے اندازہ کرنے دیں اس معاملے کے کم از کم ایک نتیجے تک پہنچنے کے لیے وسیع علامات لانے کی ضرورت ہے اور پھر اس نظام کا موازنہ اس سے کیا جائے گا اس سے کیا نتایج نکلے گیں اگر انہیں nonmonopolistic سے بدلا جائے. -

- -

- یہاں تک کہ اگر سیکورٹی کو ایک عوامی سامان سمجھا جاتا ہے، قلیل وسائل کو تعین کرنے کے لیے انہیں دوسرے اجناس سے مقابلہ کرنا ہوگا. جو کچھ سیکورٹی پر خرچ ہوتا ہے اب اسے دوسرے اجناس کے لیے استعمال نہیں کیا جا سکتا جو کہ صارفین کے اطمنان کو بڈھا سکتے ہیں. اس کے علاوہ، سیکورٹی نہ صرف ایک یکساں سامان ہے، بلکہ یہ متعدد اجزاء اور پہلوؤں پر مشتمل ہے. اس سے نہ صرف جرائم کی روک تھام ہوگی، مجرموں کی کھوج، اور قانون کو عملانا، بلکہ یہاں چوروں سے، قدرتی آفات، پالیوٹرس اور وغیرہ وغیرہ سے بچنے کے لیے بھی سیکورٹی ہے. اس کے علاوہ، سکیورٹی کو ایک گانٹھ میں بنایا نہیں جاتا بلکہ مختم درجے کے یونٹس میں تقسیم کیا جاسکتا ہے. اس کے علاوہ، مختلف لوگ مجموعی طور پر سکیورٹی کی اہمیت کو مختلف طور پر منسلک کرتے ہیں اور پورے سامان کے مختلف خصوصیات کے ساتھ، جس کا انحصار ان کی زاتی خصوصیات کے مختلف پہلوؤں کواپنے ماضی کے عدم تحفظ کا احساس اور وہ وقت جس میں وہ زندہ رہتے ہیں یہاں پر میں نایاب وسائل کو مقرر کرنے کے بنیادی اقتصادی مشکلات کےمقابلاجاتی استعمال میں، کس طرح سے ایک ریاست _ کوئی ادارہ جس کی مالی معاونت لگان کے علاوہ کسی اور زرایع سے نہیں ہوتی وہ اس کا اندازہ کس بات سے لگائے کہ کتنی تعداد میں سیکورٹی تیار کی جائے، اس کی لاتعداد خصوصیات کو کیسے کب اور کس کے لیے فراہم کیا جائے? اس کا جواب یہ ہے کہ اس کا کوئی معقول طریقہ نہیں جس سے اس سوال کا فیصلہ کیا جائے. صارفین کے نقطہ نظر سے، ان کی سیکورٹی کے مطالبات کو ضرور صوابدیدی طور پر سمجھنا چاہیے. کیا ہمیں ایک پولیس اہلکار کی ایک جج کی، یا 100000 کی ضرورت ہوگی? کیا انہیں ماہانہ $100 یا $10,000 ادا کرنے ہونگے? ایک پولیس اہلکار کو چاہیے، چاہے ہمارے پاس ان کی کتنی بھی تعداد موجود کیوں نہ ہو انہیں زیادہ وقت گلیوں کی نگرانی، چوروں کو پکڈ نے، اور چوری شدہ سامان نکالنا، یا ان افراد کی مکھبری کرنا جن میں کوئی ظلم کرنے والا نہیں ہوتا جیسے کہ فروشی، منشیات استعمال کرنے پر یا اسمگلنگ پر? اور کیا قاضیوں کو بحال اپنا زیادہ وقت اور طاقت سماعت طلاق کے مقدمات میں صرف کرنا چاہیے، ٹریفک کی خلاف ورزیوں، دکانیں اٹھانے کے اقدامات اور قتل یا بھروسے کے خلاف مادمات? ظاہر ہے کہ، ایک ان سوالات کا جواب کسی بھی طرح سے ضرور دینا چاہیے کیونکہ جب تک وہاں قلیل سہولیات ہیں اور ہمیں عدن کے باغ میں جینا پڈے گا، ایک چیز پر صرف کیا گیا وقت دوسری چیز پر صرف نہیں ہو سکتا. مملکت کو ان سوالات کا جواب بھی لازماً دینا ہوگا، لیکن یہ جو کچھ بھی کرتی ہے، یہ نفع اور نقصان کی کسوٹی کے شرائط پر نہیں کرتا. اسی لیے، اس کی کارروائی بنا قانونی جواز ہے اور لاتعداد مخرب غیر دانستہ طور پر صارفین کے نقطہ نظر سے ضروری ہے ۔ صارفین کی بڈی ضروریات سے آزاد، ریاستی ملازم اس کے بدلے میں وہی کرتے ہیں جو اس کو لگتا ہے. کچھ کرنے کے بجائے وہ ارد گرد رہتے ہیں، اور اگر وہ کام بھی کریں وہ خود کو طاقت دینے کے لیے کرتے ہیں بجائے اسکے کہ لوگوں کو فائدہ پہنچے. پولیس افسران ارد گرد کافی سفر کرتے ہیں، جنہیں شاہد ٹریفک کی خلاف ورزی کرنے والوں پر جرمانہ عائد کیا جاتا ہے مجرم کے بغیر جرم پر بھاری رقم خرچ ہوتی ہے جس میں بہت سارے لوگ( یعنی غیر امیدوار) نہیں کرتے مگر کچھ لوگ اس کا دفاع کرنے کے لیے کافی پیسہ صرف کرنا چاہیے گیں، کیونکہ اس سے ان پر کوئی اثر نہیں ہوتا. صارفین کو فوری طور پر ضرورت پڈنے والی چیزوں کے مقابلے میں کٹر جرائم کو روکنے کے لیے ( یعنی جس میں مظلوم شامل ہو) کٹر مجرموں کے لیے فہیم اور موثر سزا، چوری شدہ مال کی وصولی، اور مظلوموں کو ان پر کیے گئے ظلم کا معاوضہ دلانا کافی بھاری بجٹ مختصر ہونے کے باوجود پولیس کا کام ناقابل قبول ہے. -

- -

- اس کے علاوہ، مملکت میں ملازمت کرنے والے قاضی اور پولیس اہلکار (صوابدیدی جیسا کہ اسے ہونا چاہیے) وہ اسے قلت کے ساتھ کرنا چاہیں گیں کیونکہ ان کی آمدنی کا دارومدار کم و بیش لوگوں کے تجزیات پر منحصر ہے. اس طرح سے عدالتی عمل کی سُست رفتاری اور پولیس کے ظلم اور خودمختاری کا مشاہدہ ہوتا ہے. اس کے علاوہ،یہ قابل ذکر ے کہ نہ تو پولیس اور نہ ہی عدالتی نظام صارفین کو کوئبھی یکساں خدمات جس میں معاہدہ غیر مبہم انداز میں حرکت کر ایک مخصوص سیٹ کرنے کے لیے صارفین توقع کر سکتے ہیں کیا طریقہ کار رکھی فراہم کرتا ہے. اس کے برعکس، دونوں ایک معاہدہی تعلق کے طور خلا میں کام کرتے ہیں کہ وقت کے ساتھ ساتھ انہیں اپنے انضباط کاروائی جایٔداد تبدیل کرنے کے لیے اجازت دینے چاہئیں اور یہ واقعی مضحکہ خیز حقیقت کی وضاحت کرتا ہے کہ پولیس اور جج ایک طرف اور دوسرے طرف عام شہریوں کے درمیان تنازعات کی آبادکاری ایک آزاد تیسری پارٹی، لیکن ایک اور پولیس اہلکار یا جو آجر کو ایک جماعت کے ساتھ شریک قاضی سے تفویض کردہ نہیں ہے — حکومت — اس تنازعے میں. -

- - - -

- اس بحث پر Rothbard کی، "تخیل کی غیر جانبدارانہ ٹیکس کی وصولی،" دیکھیں p. 533\. اتفاقاً، ایک واحد انتشاری کا وجود اقتصادیات کے جایز ریاستی وجود کو کم و بیش ایک کسوٹی کے طور پر فاسد قرار دیتا ہے. -

- - - -

- بنیادی طور پر وہی مناظرہ عوامی اجناس کی مبینہ طور سے منفرد کردار پر خارج نہ کرنے کی کسوٹی کی طرف سے واضع طور پر سماجی اعداد و شمار کے قیاص کو مسترد کرنے کے لازم وجوہات میں ہے. اس کے بجائے اس طرح کے سامان کو ساماں کی کھپت کے مطابق درجہ بند کیا جاتا ہے(اوپر دیے ٦ اور ١٢ نوٹ دیکھیں). ایک چیز کے لیے، ایک ضبط کا اظہار بیان حاصل کرنے کے لیے انہیں چاہیے اشیاء کے مقابلے کی غیر رقابت کا اظہار بیان صارفین کے لیے مفت بازار میں نہیں لایا جا سکتا، یہ قیاص بجا اخلاقی ضروریات کی اسی مسئلے کا سامنا کرے گا. اس کے علاوہ، افادی استدلال بھی پوشیدہ طور سے غلط ہے. دلیل کے طور، جیسا کہ عوامی اشیاء کا قیاص کرنے والے کرتے ہیں، کہ آزاد رائیڈرز سے نونراوالراس کی کھپت میں صفر مختتم درجے کے اخراجات کی اجازت دیگا ساز و سامان سے استفادہ کو چھوڑ کر اس آزاد منڈی پر عمل سماجی بہبود کی ایک سبوپمال سطح کی نشاندہی کرےگا اور اسی لیے گے کومپانسٹری ریاست کے عمل پر دو متعلقہ شمار خراب ہے کی ضرورت ہے. پہلے، قیمت ایک کتابی زمرہ ہے اور اسے کبھی بھی کسی باہری دیکھنے والے کی طرف سے ماپا نہیں جا سکتا. لہذا ،یہ کہنا کہ اضافی آزاد سواروں کو مفت میں داخلہ دینا کسی بالکل بھی مثبت نہیں رکھتا. دراصل، کسی چارج کے بغیر زیادہ سے زیادہ صارفین کو اگرساپیکش اخراجات بیشک صفر ہوتا، نجی مالک-پیداوار جو سوالیہ ہے وہ ایسا کرتے. اگر وہ ایسا نہیں کرے گا، اس سے یہ سابت ہوتا ہے کہ اس کی قیمت اسکے لئے سفر نہیں ہے. اس کی وجہ اس کا یقین ہوسکتا ہے کہ ایسا کرنے سے اس کے اندر کا اطمنان دوسرے صارفین کے لئے کم ہوگا اور اس سےمسنوعات کی قیمت میں گراوٹ آیے گی؛ یا یہ مفت سفر کرنے والوں کے لیے نا پسندیدہ ہوگا، مثال کے طور پر جب میں اپنے ٹھکانے کے کمرے کو اس کی صلاحیت کے مطابق مہمانوں کو مدعو کرتا ہوں. کسی بھی صورت میں، کسی بھی وجہ کی بنا پر قیمت کو سفر نہیں مانا جاسکتا، پھر یہ کہنا بازاری ناکامی کے لیے غلط ہوگا جب کچھ اجناس کو مفت میں نہ سونپا جائے. دوسری جانب، فلاح و بہبود کا نقصان بیشک ایک بتانے کیلئے سامان جسے مبینہ طور پر فراہم کرنے نونراوالراس استعمال کے لیے اجازت کی عوامی اشیاء قانون کی سفارش قبول کر لیا تو لامحالہ بن مفت میں ریاست کی طرف سے ہے. اس کسوٹی کے علاوہ، ریاست، پُورا کرتا ہے کا تعین کرنے کے ناقابل تسخیر کام کے علاوہ آزاد صارف کی رضاکارانہ خریداری کے پہلے آف جوہرِ کس طرح زیادہ سے زیادہ عوام کی بھلائی کرنے کا تعین کرنے کا برابر انسلبلی مسئلہ کا سامنا کرے گا فراہم کرتے ہیں. ظاہراً، چونکہ عوامی اجناس مفت نہیں ہیں لیکن"کچھ استعمال کی سطح پر زیادہ رش کے تحت آتے ہیں، یہاں مملکت کے لیے کوئی بھی روکنے والی سطح نہیں، کیونکہ سپلائی کی کسی بھی حد پریس استعمال کرنے والے ہونگے جنہیں اخراج کرنا ہوگااور وہ زیادہ سپلائی کی وجہ سے مفت سفر کر پایے گیں. لیکن یہاں تک کہ اگر مسئلہ کو موجزاتی طور پر حل کیا جا سکے، اس صورت میں (لازمی چڈھاو) عوامی اجناس کی پیداواری قیمت اور تقسیم کا عمل بغیر کسی قیمت کے کم مقابلہ کی غیر رقابت پر ٹیکس ادا کرنا پڈے گا. اور پھر یہ،یعنی، یہ حقیقت کہ صارفین کو مفت سفر کرنے کے لیے مجبور کیا گیا ہے، جو پھر سے یہ ثابت کرتا ہے کہ بغیر کسی شک کے ان اجناس کی قیمت صارفین کے نقطہ نظر سے غیر سرکاری املاک کے مقابلے میں بہت کم ہے

 - - -

- Orwellian double talk کی سب سے نمایاں جدید چیمپئنز Buchanan اور Tullock ہیں (نوٹ میں 3 اوپر حوالہ دیا ان کاموں کو دیکھو). وہ یہ دعوا کرتے ہیں کہ سرکار ایک "آیینی دستور" پر بنایی گیی ہے. جس میں ہر ایک افہام و تفہیم سے حکومت کی سخت قوتوں کو جمع کرواتے کے لیے رضامند رہتا ہے. لہزا حکومت صرف بظاہر سخت بلکہواقعی طور پر رضاکارانہ عمل ہے. اس تجسس بحث کے لئے کئی واضح اعتراضات ہیں. پہلے, اس لڈایی کے پیچھے کوئی بھی تجزیاتی کے ثبوت موجود نہیں ہیں جس کو رضاکارانہ طور پر اس سے منسلک تمام افراد نے اس دستور کو قبول کیا ہو. تضاد کی شریعت کا انکار کرنا ایسا ہے جیسا کہ سب لوگ رضاکارانہ طور پر خود کو سختی کے تصور میں زیادہ سے زیادہ محض اسی طرح تخیل ہے. اس کے لیے اگر رضاکارانہ طور پر اعتراف کیا جبر رضاکارانہ ہے تو یہ ممکن تھا کہ تابعداری آیین کو منسوخ کیا جائے، اور ریاست ایک رضاکارانہ طور پر شمولیت اختیار کلب سے زیادہ نہ ہوگا. تاہم، اگر کس کو یہ حق نہ ہو کہ وہ ریاست کو نزر انداز کر سکے__ اگر اس کے پاس یہ حق نا ہو یہی ایک خصوصیت بلا شبہ ایک ریاست کا موازنہ ایک کلب کے ساتھ کرتا ہے __پھر یہ منطقی طور پر مثتب ہوگا کہ کسی کی رضاکارانہ ریاستی جابریت کو صحیح مانا جایے. اس کے علاوہ، اگر یہ سب ممکن ہوتا، آیینی رابطہ کسی کو بھی بغیر ان کے جنہوں نے اس پر دستخط کئے ہیں اس کے ساتھ منسلک نہیں کر سکتا. -

- -

- Buchanan اور Tullock کس طرح ایسے بیہودہ خیالات کے ساتھ آ سکتے ہیں? علم المعانی چال کی وجہ سے. جو کچھ"ناقابل تصور اور جس پر کوئی معاہدہ نہیں تھا ان کے لیے Orwell Ian کی پچھلی باتیں ایک سبق آموز عمل کے لیے تصوراتی طور پر ممکن اور تصوراتی معاہدے کے وجوہات کی جست اور حدوں پر، جیمز بکانن کہتے ہیں ایک کانٹرکٹیان نقطہ نظر انتشار" دستور کے معاہدے میں آزادی (College Station: Texas A&M University Press, 1977). یہاں پر ہم سیکھتے ہیں(p. 17) اس کے برعکس کہ 55 میل فی گھنٹہ کی رفتار رضاکارانہ طور پر تسلیم کرنا ممکن ہے (بکانن کو پورا یقین نہیں ہے) کیونکہ یہ آخر میں رک جاتا ہے اور خیالی دستور کی پاسداری کرتا ہے، اور بکانن ایک اعداد و شمار کرنے والا نہیں بلکہ سچ میں ایک انتشاری ہے (p. 11). -

- - - -

- Rothbard, Man, انسان ،اقتصادیات اور مملکت , p. 887. -

- - - -

- سب سے پہلے یہ دماغ میں رکھنا ضروری ہے جب کبھی بھی کوئی کسی بحث میں عمل دخل کرے اسے اس دخل کے معیار کا پہلے موازنہ کرنا چاہیں، جیسے کہ مندرجہ ذیل مباحثہ by John Maynard Keynes (“The End of Laissez Faire,” in idem, مجتمع لکھائی, لندن: Macmillan, 1972, جلد IX, p. 291): -

- -
-

- ریاست کا اہم ترین ایجنڈا نہ ان سرگرمیوں سے تعلق رکھتا ہے جو نجی افراد کو پہلے ہی پورا ہیں بلکہ وہ افعال جو فرد، جو کہ ریاست ان کو نہ تو کسی ایک کی طرف سے بنائے جاتے ہیں ان فیصلوں کے لیے کے دائرے سے باہر نکلتا ہے. سرکار کے لیے ان چیزوں کو کرنے کی کوئی ضرورت نہیں جو پہلے سے ہی افراد کی طرف سے کی جاتی ہیں اور انہیں تھوڑا سا بہتر یا تھوڑا بدتر طور سےکرنا: بلکہ وہ چیزیں کرنا جو بالکل بھی نہیں کی جاتی. -

-
- -

- یہ وجوہات نہ صرف دکھتے ہیں یہ ایک سچائی ہے -

- - - -

- کچھ آزاد مانئنارچسٹس یہ اعتراض کرتے ہیں کہ بازار کے وجود کو تسلیم کرانے اور نفاد شریعت کو نافز کرنے والے اداروں کو ایجنسی کے طور پر،اور لہذا ایک حکومت اجارہ دارانہ قاضی اور نافذ کرنے والے دفتر کے طور. (مثال کے طور پر دیکھیں، John Hospers، آزاد رہ Los Angeles: Nash, 1971]; Tibor Machanانسانی حقوق اور انسانی آزادی Chicago: نیلسن-ہال،1975[. اب یہ پریسپوزکہ ایک مارکیٹ کو تسلیم کرنےاور نافز کروانے کے اداروں کے تاثیر کے احوال ان قوانین کے یقیناً صحیح ہے. لیکن اس سے اسے اس کام سے کوئی اجارہ دارانہ دفتر کی پیروی نہیں کرتا. دراصل ایک عام زبان یا نظامی نشان کو بھی بازار سے پہلے سے ہی فرض کی جاتی ہے؛ لیکن ایک مشکل سے یہ غمان کرتا ہے کہ وہ اسی لیے حکومت کی زبان کے قواعد کی روایت کو یقینی بنانا چاہیے. زبان کے نظام کی طرح، پھر، بازار کے رویے کے قواعد خود بخود ابھرنے کے لیے اور غیر مرعی کے ہاتھ زاتی مفاد کی طرف سے نافز کیے جاسکتے ہیں. تقریر کے عام قوانین کے مشاہدہ کے بغیر، لوگوں کو مواصلاتی پیشکشوں کے فوائد کا فائدہ نہ اٹھا پائے، اور طرز عمل کے عام قوانین کے بغیر، مزدور کی تقسیم کی بنیاد پر لوگ تبادلے معیشت کی اعلی پیداوار کے فوائد سے لطف اندوز نہیں کرسکتے. اسکے علاوہ، جس کا میں نے اوپر اشارہ کیا، سرکار اور غیر جارحانہ اصول سے آزاد بازار کے کام کے اصولوں کا دفاع کیا جا سکتا ہے. اس کے علاوہ، جیسا کہ میں اس باب کے آخر میں یہ بحث کروں گا، یہ بالکل واضح طور پر ایک مسابقتی قانونی انتظامیہ اور نظام جو اتفاق رائے کے اعلی ترین ڈگری کے زریعے ظابطہ اخلاق کے نفاد کے لیے سب سے بڈا ممکنہ دباؤ پیدا کرتا ہے. اور بے شک یہ اصول وہ ہیں جو مفروضہ اولین ان وجوہات کو منطقی طور پر بحث کی پریسپوزشن کے معاہدے کے لیے ضروری ہے -

- - - -

- اتفاق سے، اخلاقی نظریاتی عہدوں، کے لئے فکر مند پس منظر بھی اتفاقاً ایک سلامتی کی پیداوار کا تصور نجی کاروباری صارفین کے اطمینان کا مسئلہ اقتصادی طور پر سب سے بہترین حل کے طور کسی طرف سے بھی قبول کرنے پر مجبور کرے گا کہ ایک ہی منطق، فورسز کلاسیکی آزاد خیالی کا سیاسی نظریہ کو چھوڑ کر اور چھوٹی لیکن اس کے باوجود (وہاں) سے فیصلہ کن قدم محسوس یا نجی املاک نراج کا نظریہ. کلاسیکل آزاد خیالی ،بیسوی صدی کے اولین نمایندہ لڈوگون مسز عدم جارحیت کے اصول پر مبنی سماجی نظام کی وکالت کرتا ہے. اور یہ ہے وہ کہ جو آزاد خیالی کی وکالت کرتا ہے. لیکن کلاسیکل آزادی پھر اس اصول کو اجارہ داری ایجنسی (سرکار، ریاست)__یا کوئی تنظیم جو پوری طرح سے رضاکارانہ تنظیموں اور دوسری خدمات پر منحصر ہے ان پرلاگو کرے گا. لیکن اس کے پاس صارفین پر اس علاقے کی سلامتی کے لیے اس کام کے لیے ٹیکس عائد کرنے کا حق ہے. اب، چاہے یہ سننے میں کتنا ہی خوشنما کیوں نہ لگے، یہ واضح ہونا چاہیے کہ یہ متضاد ہیں. یا تو جارحیت کا اصول جایز ہے، اس صورت میں اس ریاست کو جو کسی مخصوص رعایت کی حقدار ہومانوپالسٹ غلط ہے، یا وہ تجارت جسے جارحیت یا اس کے گرد بنایا گیا ہو__کسی وسیلے کو طاقت کی بنیاد پر حاصل کر لینا__جایز ہے، اس صورت میں ہر ایک کو پہلا قیاص اپنا لینا چاہیے. یہ ناممکن ہے کہ دونوں جگڈوں کو برقرار رکھنے کے لیے اور بلا شبہ عمل کے طور پر، جو عدم جارحیت کے اصول اور ریاست کی نصبت زیادہ جارحانہ بنیادی تشدد کے حق اور جو دونوں میں سے ایک اصول فراہم کرنا ناممکن ہے، جو دائرہ اقتدار کے مطلق ناکارہ گی سے جائز ہے، انہیں منطقی طور پر نکالا جاسکتا ہے. تاہم، آزاد خیالی نے کبھی بھی ایسا کوئی اصول نہیں دیا، نا یہ کبھی اس کو فراہم کر سکتا ہے، کسی بحث کے حق کے لیے ایک جارحیت کو آزاد کرنے کا مفروضہ اولین حق ہے. دی گئے حقیقت سے عدم جارحیت کے اصول جو اخلاقی جایز نہیں ٹھہرایا جا سکتا، منطق کے دباؤ سے آزاد خیالی کو چھوڑ کراس کے بجائے؛ اسکے چھوٹے بچے کو اپنا لینا: بدکاری، سرمایہ داری کے اصول کا فلسفہ، جو یہ مانگ کرتا ہے کہ سیکورٹی کی پیداوار کی زمہ داری غیر سرکاری تجارت کو اٹھانی چاہیے. -

- - - -

- مقابلاجاتی سلامتی کی پیداوار کو سامنے آنے والی مشکلات پر، see Gustave de Molinari, سیکورٹی کی پیداوار /0>; Murray N. Rothbard, طاقت اور بازار (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977), chap. 1; idem, ایک نیی آزادی کے لیے (New York: Macmillan, 1978), باب. 12; W.C. Woolridge, چچا سام اجارہ داری مرد (New Rochelle, N.Y.: Arlington House, 1970), ابواب. 5–6; Morris and Linda Tannehill, آزادی کے لیے بازار (New York: Laissez Faire Books, ١٩٨٤), حصہ.٢ -

- - - -

- Manfred Murck دیکھیں Soziologie der Öffentlichen Sicherheit (Frankfurt: Campus, ١٩٨٠). -

- - - -

- یہ کہنا کہ وسائل کو مختصر کرنا ایک اچھے نظام کے بغیر جابرانہ ہے کوئی بھی فیصلہ جو نفع اور نقصان کی بنیاد پر لیا جاتا ہے وہ کسی بھی صورت میں صاف و شفاف نہیں ہوتا. وہ نہیں ہے، اور اس طرح کے کوئی بھی فیصلے لینے سے فیصلہ بنانے والے پر کچھ پابندیاں عائد کرتا ہے. اگر، فرض کریں، پیداوار کی کسوٹی کو آزادانہ طور پر اس کا فیصلہ لیا جاتا، پھر یہ ظاہر طور پر اکثریت کی نمایندگی کرتا. لیکن اگر کوئی فیصلہ اس طرح لیا جائے یا اگر یہ کسی اور انداز میں بنایا گیا ہو، تو یہ اب بھی بنا قانونی جواز کے نقطہ نظر سے خریدار اور غیر خریدار کو رضاکارانہ طور پر خود مختار ہیں. -

- -

- بہ لحاظ اسکے جمہوری طور پر Iضبط کے تحت مختص ہونے والی ضرورت کی خامیاں نمایاں ہو چکی ہے. جیسے کہ مثال کے طور پر، جیمز بکانن اور ریچارڈ ای. اس ویگنر لکھتے ہیں (<0جناب کینز کے لیے نتائج >لندن: اقتصادی معاملات کا ادارہ, ١٩٧٨[, p. ١٩): -

- -
-

- بازاری مقابلہ مسلسل ہے؛ ہر ایک چیز خرید و فروخت پر، ایک صارف مسابقانہ بیچنے والوں کے درمیان منتخب کرتا ہے. سیاسی مقابلہ وقفے وقفے کا ہے؛ ایک فیصلہ عموماً کچھ سالوں کو اکٹھا کرنے کے لیے ہوتا ہے. بازاروں کا مقابلہ کیی سارے مقابلہ کرنے والوں کو بیک وقت قائم رکھنے کی اجازت دیتا ہے…. سیاسی مسابقت سے یا سب یا کوئی بھی نتیجہ سامنے نہیں آئے گا…. بازار کی مسابقت میں ایک خریدار ان چیزوں کو خریدے گا جو اس کی خریداری کے عین مطابق ہو. سیاسی مسابقت میں، ایک ایجنٹ سے خریداری کرنے کے اثر میں ہے، جس کے ساتھ وہ جڈ نہیں سکتا…. اس کے علاوہ، ایک سیاست دان کو دوسرے اکثر سیاست دانوں کی محفوظ شراکت کی ضرورت ہوتی ہے، ایک سیاست دان کے لیے ایک ووٹ کی قیمت ایک نجی "فرم" کے لیے ایک ووٹ سے کم پاک نہیں ہے. -

-
- -

- جیمز بکانن کی، "بازار اور ووٹ کا انفرادی انتخاب،" دیکھیں، ان عڈم کی خزانہ کے متعلق قیاص اورسیاسی اقتصادیات، "چیپل ہل: شمالی کیرولینا یونیورسٹی پریس، 1962)؛ اس مشکلات کے بہتر علاج کے لیے بکانن اور ٹوللوک, The Calculus of Consent. -

- -

- عام طور پر جو نظر انداز کیا جاتا ہے، اگرچہ__خصوصاً وہ لوگ لوگوں ووٹنگ کے لیے دیے گئے برابر کے جمہورحقوق کا فائدہ اٹھانا چاہتے ہیں، جبکہ صارفین کی غیر مساوی مختاری نابرابری کے ووٹ کی اجازت دیتا ہے _یہ سب کے لیے ایک اہم ترین کمی ہے: ایک صارف کی حاکمیت کے نظام کے تحت لوگ مساوی ووٹ ڈال سکتے ہیں، وہ ان چیزوں پر ان عملوں پر کنٹرول کر سکتے جن کو کرنے کے لیے ان پر دباؤ ڈالا جاتا ہے. ایک پیداوار کی جمہوریت میں ہر ایک کو فرد سے ان چیزوں کے لیے کچھ نہ کچھ کہنے کا جو اس کے پاس نہیں ہے فرض کیا جاتا ہے.؛ لہزا ایک راجدھانی کی بناوٹ کے لیے ایک کو جایز عدم استحکام پیدا کرنے کی اور منفی اثرات ڈالنے کے لئے مدعو کیا جاتا ہے، لیکن علاوہ ازیں غلط عمل سے. اس کے لیے لڈونگ وان مسز کیسوشلزم (Indianapolis: Liberty Fund, 1981), باب. 31. -

- \ No newline at end of file +منطقی استدلال کی قوت سے، ہمیں صارفین کے خاطر Molinari کے نتائج کو اپنا لینا چاہیے، تمام سامان اور خدمات بازار سے فراہم ہونی چاہیے.[^21] یہ نہ صرف ایک جھوٹ ہے کہ واضح طور پر الگ اشیاء موجود ہیں، جو کچھ خصوصی ترامیم کو جو کہ عام مقالہ سرمایہ دارانہ نظام کی اقتصادی برتری کو سر انجام دے سکے؛ یہاں تک کہ اگر وہ موجود بھی ہوں، اس کی کوئی خاص وجہ نہیں ملتی کہ کیوں کچھ سرکاری اجناس کو غیر سرکاری تنظیموں کے زریعے نہیں بنایا جاسکتا, چونکہ یہ مستقل طور پر نجی سامان کے مقابلہ میں کھڈے ہیں. دراصل، عوامی اجناس کے قیاص آراوں کے انتظام نشر و اشاعت کے باوجود، بازاروں کی زیادہ افادیت ریاست کے مقابلے میں تیزی کے ساتھ مبینہ طور پر عوامی اجناس کا احترام بڈھ رہا ہے. روز مرہ کے تجربات سامنے ہونے کے باوجود، کوئی بھی اس بات کی طرف سنجیدہ نہیں ہے کہ ہمارے روز مرہ کی ضروریات، جیسے کہ ڈاک خدمات، ریل سڈکیں، بجلی، ٹیلی-فون، تعلیم، پیسہ، سڈکیں اور وغیرہ موثر طور پر مملکت سے زیادہ فراہم کرتی ہین، یعنی، صارفین کی ترجیحات کے ساتھ. ابھی بھی لوگ عام طور پر ایک مخصوص شعبے میں، کس منطق کو قبول کرنے سے دور تیز کترانے لگیں: سیکورٹی کی پیداوار میں. اس لیے, اس باب کے دیگر حصے میں میری توجہ کمخصوص علاقے میں سرمایہ دارانہ معیشت کے کام کاج کی وضاحت کرنے پر ہوگی—ایک برتری جس کا منطقی کیس پہلے سے ہی اب تک بنایا گیا ہو، لیکن اس کو زیادہ قائل بنانے کے لیے ایک بار کچھ تجرباتی مواد کا تجزیہ کرنا چاہتے اور یہ اس کے اپنے حق میں ایک مسئلہ کے طور پر تعلیم حاصل کی ہے.[^22] + +ایک نونمانپولسٹک، مسابقانہ پیداواری کی سیکورٹی کا نظام کس طرح کام کرے گا? یہ پہلے سے ہی واضح ہونا چاہیے کہ اس سوال کا جواب دینا منطقی تجزیہ کے دایرے سےخالص ہونا چاہیے، عوامی اجناس کے قیاص کو بیان کرنے کے لیے اپوڈکٹ کردار کو بیان کرنے کا فقدان ہے. عام طور پر سامنے آنے والی مشکلات مارکیٹ ہیم پیداوار کی مشکلات حل کرنے کے لیے ملتا جلتا ہے، خصوصاً اگر اس حد تک ہیم کو مملکت کی طرف سے تیار کیا گیا ہو، لہذا کوئی بھی ماضی کے تجربات نہیں کھینچ سکتا. صرف آزمایشی جوابات تیار کیے جا سکتے ہیں. ممکنہ طور پر کوئی بھی hamburger کا حقیقی ڈھانچہ نہیں جان سکتا_کہ کتنی مقابلہ کرنے والی کمپنیاں وجود میں آئیں گی اور ان کی دوسری کمپنیوں کے مقابلے میں کیا اہمیت ہوگی، ہیم برگرز کس طرح کے ہونگے، مانگ میں کمی کی وجہ سے بازار میں کتنے اقسام کے ہیم برگرز غائب ہو نگے اور اور بھی. کوئی بھی ان تمام تبدیلیوں اور حالات کو نہیں جان سکتا جن کی وجہ سے ہیم صنعت کی ساخت پر اثر پڈے _مختلف صارفین کے گرہوں کی مانگ میں تبدیلی، تکنیک میں تبدیلی، مختلف اجناس کی قیمتوں میں تبدیلی سے صنعت پر بالواسطہ یا بلا واسطہ اثر پڈے گا، اور اور بھی. اس بات پر زور دینا ضروری ہے کہ نجی پیداوار کی سلامتی پر مشابہ مسائل اٹھتے ہیں، اس کا قطعی طور پر یہ مطلب نہیں ہے کہ کچھ بھی فیصلہ کن نہیں کہا جا سکتا. سلامتی کی سہولیات کے لیے کچھ خاص شرائط کو قبول کرنا ( وہ شرائط جو کم و بیش دنیا کی حقیقت کی عکاسی کرتے ہیں) کیا کچھ کیااور کہا جا سکتا ہے کہ کیسے سلامتی کی پیداوار کے مختلف سماجی قوانین کے تحت کام کرنے کے لیے مختلف ساختی رکاوٹوں کا کسی دوسرے طریقے سے جواب طلب کرے گا.[^23] مجھے پہلے اندازہ کرنے دیں اس معاملے کے کم از کم ایک نتیجے تک پہنچنے کے لیے وسیع علامات لانے کی ضرورت ہے اور پھر اس نظام کا موازنہ اس سے کیا جائے گا اس سے کیا نتایج نکلے گیں اگر انہیں nonmonopolistic سے بدلا جائے. + +یہاں تک کہ اگر سیکورٹی کو ایک عوامی سامان سمجھا جاتا ہے، قلیل وسائل کو تعین کرنے کے لیے انہیں دوسرے اجناس سے مقابلہ کرنا ہوگا. جو کچھ سیکورٹی پر خرچ ہوتا ہے اب اسے دوسرے اجناس کے لیے استعمال نہیں کیا جا سکتا جو کہ صارفین کے اطمنان کو بڈھا سکتے ہیں. اس کے علاوہ، سیکورٹی نہ صرف ایک یکساں سامان ہے، بلکہ یہ متعدد اجزاء اور پہلوؤں پر مشتمل ہے. اس سے نہ صرف جرائم کی روک تھام ہوگی، مجرموں کی کھوج، اور قانون کو عملانا، بلکہ یہاں چوروں سے، قدرتی آفات، پالیوٹرس اور وغیرہ وغیرہ سے بچنے کے لیے بھی سیکورٹی ہے. اس کے علاوہ، سکیورٹی کو ایک گانٹھ میں بنایا نہیں جاتا بلکہ مختم درجے کے یونٹس میں تقسیم کیا جاسکتا ہے. اس کے علاوہ، مختلف لوگ مجموعی طور پر سکیورٹی کی اہمیت کو مختلف طور پر منسلک کرتے ہیں اور پورے سامان کے مختلف خصوصیات کے ساتھ، جس کا انحصار ان کی زاتی خصوصیات کے مختلف پہلوؤں کواپنے ماضی کے عدم تحفظ کا احساس اور وہ وقت جس میں وہ زندہ رہتے ہیں [^24] یہاں پر میں نایاب وسائل کو مقرر کرنے کے بنیادی اقتصادی مشکلات کےمقابلاجاتی استعمال میں، کس طرح سے ایک ریاست _ کوئی ادارہ جس کی مالی معاونت لگان کے علاوہ کسی اور زرایع سے نہیں ہوتی وہ اس کا اندازہ کس بات سے لگائے کہ کتنی تعداد میں سیکورٹی تیار کی جائے، اس کی لاتعداد خصوصیات کو کیسے کب اور کس کے لیے فراہم کیا جائے? اس کا جواب یہ ہے کہ اس کا کوئی معقول طریقہ نہیں جس سے اس سوال کا فیصلہ کیا جائے. صارفین کے نقطہ نظر سے، ان کی سیکورٹی کے مطالبات کو ضرور صوابدیدی طور پر سمجھنا چاہیے. کیا ہمیں ایک پولیس اہلکار کی ایک جج کی، یا 100000 کی ضرورت ہوگی? کیا انہیں ماہانہ $100 یا $10,000 ادا کرنے ہونگے? ایک پولیس اہلکار کو چاہیے، چاہے ہمارے پاس ان کی کتنی بھی تعداد موجود کیوں نہ ہو انہیں زیادہ وقت گلیوں کی نگرانی، چوروں کو پکڈ نے، اور چوری شدہ سامان نکالنا، یا ان افراد کی مکھبری کرنا جن میں کوئی ظلم کرنے والا نہیں ہوتا جیسے کہ فروشی، منشیات استعمال کرنے پر یا اسمگلنگ پر? اور کیا قاضیوں کو بحال اپنا زیادہ وقت اور طاقت سماعت طلاق کے مقدمات میں صرف کرنا چاہیے، ٹریفک کی خلاف ورزیوں، دکانیں اٹھانے کے اقدامات اور قتل یا بھروسے کے خلاف مادمات? ظاہر ہے کہ، ایک ان سوالات کا جواب کسی بھی طرح سے ضرور دینا چاہیے کیونکہ جب تک وہاں قلیل سہولیات ہیں اور ہمیں عدن کے باغ میں جینا پڈے گا، ایک چیز پر صرف کیا گیا وقت دوسری چیز پر صرف نہیں ہو سکتا. مملکت کو ان سوالات کا جواب بھی لازماً دینا ہوگا، لیکن یہ جو کچھ بھی کرتی ہے، یہ نفع اور نقصان کی کسوٹی کے شرائط پر نہیں کرتا. اسی لیے، اس کی کارروائی بنا قانونی جواز ہے اور لاتعداد مخرب غیر دانستہ طور پر صارفین کے نقطہ نظر سے ضروری ہے ۔ [^25] صارفین کی بڈی ضروریات سے آزاد، ریاستی ملازم اس کے بدلے میں وہی کرتے ہیں جو اس کو لگتا ہے. کچھ کرنے کے بجائے وہ ارد گرد رہتے ہیں، اور اگر وہ کام بھی کریں وہ خود کو طاقت دینے کے لیے کرتے ہیں بجائے اسکے کہ لوگوں کو فائدہ پہنچے. پولیس افسران ارد گرد کافی سفر کرتے ہیں، جنہیں شاہد ٹریفک کی خلاف ورزی کرنے والوں پر جرمانہ عائد کیا جاتا ہے مجرم کے بغیر جرم پر بھاری رقم خرچ ہوتی ہے جس میں بہت سارے لوگ( یعنی غیر امیدوار) نہیں کرتے مگر کچھ لوگ اس کا دفاع کرنے کے لیے کافی پیسہ صرف کرنا چاہیے گیں، کیونکہ اس سے ان پر کوئی اثر نہیں ہوتا. صارفین کو فوری طور پر ضرورت پڈنے والی چیزوں کے مقابلے میں کٹر جرائم کو روکنے کے لیے ( یعنی جس میں مظلوم شامل ہو) کٹر مجرموں کے لیے فہیم اور موثر سزا، چوری شدہ مال کی وصولی، اور مظلوموں کو ان پر کیے گئے ظلم کا معاوضہ دلانا کافی بھاری بجٹ مختصر ہونے کے باوجود پولیس کا کام ناقابل قبول ہے. + +اس کے علاوہ، مملکت میں ملازمت کرنے والے قاضی اور پولیس اہلکار (صوابدیدی جیسا کہ اسے ہونا چاہیے) وہ اسے قلت کے ساتھ کرنا چاہیں گیں کیونکہ ان کی آمدنی کا دارومدار کم و بیش لوگوں کے تجزیات پر منحصر ہے. اس طرح سے عدالتی عمل کی سُست رفتاری اور پولیس کے ظلم اور خودمختاری کا مشاہدہ ہوتا ہے. اس کے علاوہ،یہ قابل ذکر ے کہ نہ تو پولیس اور نہ ہی عدالتی نظام صارفین کو کوئبھی یکساں خدمات جس میں معاہدہ غیر مبہم انداز میں حرکت کر ایک مخصوص سیٹ کرنے کے لیے صارفین توقع کر سکتے ہیں کیا طریقہ کار رکھی فراہم کرتا ہے. اس کے برعکس، دونوں ایک معاہدہی تعلق کے طور خلا میں کام کرتے ہیں کہ وقت کے ساتھ ساتھ انہیں اپنے انضباط کاروائی جایٔداد تبدیل کرنے کے لیے اجازت دینے چاہئیں اور یہ واقعی مضحکہ خیز حقیقت کی وضاحت کرتا ہے کہ پولیس اور جج ایک طرف اور دوسرے طرف عام شہریوں کے درمیان تنازعات کی آبادکاری ایک آزاد تیسری پارٹی، لیکن ایک اور پولیس اہلکار یا جو آجر کو ایک جماعت کے ساتھ شریک قاضی سے تفویض کردہ نہیں ہے — حکومت — اس تنازعے میں. + +[^16]: اس بحث پر Rothbard کی، "تخیل کی غیر جانبدارانہ ٹیکس کی وصولی،" دیکھیں p. 533\. اتفاقاً، ایک واحد انتشاری کا وجود اقتصادیات کے جایز ریاستی وجود کو کم و بیش ایک کسوٹی کے طور پر فاسد قرار دیتا ہے. + +[^17]: بنیادی طور پر وہی مناظرہ عوامی اجناس کی مبینہ طور سے منفرد کردار پر خارج نہ کرنے کی کسوٹی کی طرف سے واضع طور پر سماجی اعداد و شمار کے قیاص کو مسترد کرنے کے لازم وجوہات میں ہے. اس کے بجائے اس طرح کے سامان کو ساماں کی کھپت کے مطابق درجہ بند کیا جاتا ہے(اوپر دیے ٦ اور ١٢ نوٹ دیکھیں). ایک چیز کے لیے، ایک ضبط کا اظہار بیان حاصل کرنے کے لیے انہیں *چاہیے* اشیاء کے مقابلے کی غیر رقابت کا اظہار بیان صارفین کے لیے مفت بازار میں *نہیں* لایا جا سکتا، یہ قیاص بجا اخلاقی ضروریات کی اسی مسئلے کا سامنا کرے گا. اس کے علاوہ، افادی استدلال بھی پوشیدہ طور سے غلط ہے. دلیل کے طور، جیسا کہ عوامی اشیاء کا قیاص کرنے والے کرتے ہیں، کہ آزاد رائیڈرز سے نونراوالراس کی کھپت میں صفر مختتم درجے کے اخراجات کی اجازت دیگا ساز و سامان سے استفادہ کو چھوڑ کر اس آزاد منڈی پر عمل سماجی بہبود کی ایک سبوپمال سطح کی نشاندہی کرےگا اور اسی لیے گے کومپانسٹری ریاست کے عمل پر دو متعلقہ شمار خراب ہے کی ضرورت ہے. پہلے، قیمت ایک کتابی زمرہ ہے اور اسے کبھی بھی کسی باہری دیکھنے والے کی طرف سے ماپا نہیں جا سکتا. لہذا ،یہ کہنا کہ اضافی آزاد سواروں کو مفت میں داخلہ دینا کسی بالکل بھی مثبت نہیں رکھتا. دراصل، کسی چارج کے بغیر زیادہ سے زیادہ صارفین کو اگرساپیکش اخراجات بیشک صفر ہوتا، نجی مالک-پیداوار جو سوالیہ ہے وہ ایسا کرتے. اگر وہ ایسا نہیں کرے گا، اس سے یہ سابت ہوتا ہے کہ اس کی قیمت اسکے لئے سفر *نہیں* ہے. اس کی وجہ اس کا یقین ہوسکتا ہے کہ ایسا کرنے سے اس کے اندر کا اطمنان دوسرے صارفین کے لئے کم ہوگا اور اس سےمسنوعات کی قیمت میں گراوٹ آیے گی؛ یا یہ مفت سفر کرنے والوں کے لیے نا پسندیدہ ہوگا، مثال کے طور پر جب میں اپنے ٹھکانے کے کمرے کو اس کی صلاحیت کے مطابق مہمانوں کو مدعو کرتا ہوں. کسی بھی صورت میں، کسی بھی وجہ کی بنا پر قیمت کو سفر نہیں مانا جاسکتا، پھر یہ کہنا بازاری ناکامی کے لیے غلط ہوگا جب کچھ اجناس کو مفت میں نہ سونپا جائے. دوسری جانب، فلاح و بہبود کا نقصان بیشک ایک بتانے کیلئے سامان جسے مبینہ طور پر فراہم کرنے نونراوالراس استعمال کے لیے اجازت کی عوامی اشیاء قانون کی سفارش قبول کر لیا تو لامحالہ بن مفت میں ریاست کی طرف سے ہے. اس کسوٹی کے علاوہ، ریاست، پُورا کرتا ہے کا تعین کرنے کے ناقابل تسخیر کام کے علاوہ آزاد صارف کی رضاکارانہ خریداری کے پہلے آف جوہرِ *کس طرح زیادہ سے زیادہ* عوام کی بھلائی کرنے کا تعین کرنے کا برابر انسلبلی مسئلہ کا سامنا کرے گا فراہم کرتے ہیں. ظاہراً، چونکہ عوامی اجناس مفت نہیں ہیں لیکن"کچھ استعمال کی سطح پر زیادہ رش کے تحت آتے ہیں، یہاں مملکت کے لیے کوئی بھی روکنے والی سطح نہیں، کیونکہ سپلائی کی کسی بھی حد پریس استعمال کرنے والے ہونگے جنہیں اخراج کرنا ہوگااور وہ زیادہ سپلائی کی وجہ سے مفت سفر کر پایے گیں. لیکن یہاں تک کہ اگر مسئلہ کو موجزاتی طور پر حل کیا جا سکے، اس صورت میں (لازمی چڈھاو) عوامی اجناس کی پیداواری قیمت اور تقسیم کا عمل بغیر کسی قیمت کے کم مقابلہ کی غیر رقابت پر ٹیکس ادا کرنا پڈے گا. اور پھر یہ،یعنی، یہ حقیقت کہ صارفین کو مفت سفر کرنے کے لیے مجبور کیا گیا ہے، جو پھر سے یہ ثابت کرتا ہے کہ بغیر کسی شک کے ان اجناس کی قیمت صارفین کے نقطہ نظر سے غیر سرکاری املاک کے مقابلے میں بہت کم ہے + +[^18]: Orwellian double talk کی سب سے نمایاں جدید چیمپئنز Buchanan اور Tullock ہیں (نوٹ میں 3 اوپر حوالہ دیا ان کاموں کو دیکھو). وہ یہ دعوا کرتے ہیں کہ سرکار ایک "آیینی دستور" پر بنایی گیی ہے. جس میں ہر ایک افہام و تفہیم سے حکومت کی سخت قوتوں کو جمع کرواتے کے لیے رضامند رہتا ہے. لہزا حکومت صرف *بظاہر* سخت بلکہ*واقعی طور پر* رضاکارانہ عمل ہے. اس تجسس بحث کے لئے کئی واضح اعتراضات ہیں. پہلے, اس لڈایی کے پیچھے کوئی بھی تجزیاتی کے ثبوت موجود نہیں ہیں جس کو رضاکارانہ طور پر اس سے منسلک تمام افراد نے اس دستور کو قبول کیا ہو. تضاد کی شریعت کا انکار کرنا ایسا ہے جیسا کہ سب لوگ رضاکارانہ طور پر خود کو سختی کے تصور میں زیادہ سے زیادہ محض اسی طرح تخیل ہے. اس کے لیے اگر رضاکارانہ طور پر اعتراف کیا جبر رضاکارانہ ہے تو یہ ممکن تھا کہ تابعداری آیین کو منسوخ کیا جائے، اور ریاست ایک رضاکارانہ طور پر شمولیت اختیار کلب سے زیادہ نہ ہوگا. تاہم، اگر کس کو یہ حق نہ ہو کہ وہ ریاست کو نزر انداز کر سکے__ اگر اس کے پاس یہ حق نا ہو یہی ایک خصوصیت بلا شبہ ایک ریاست کا موازنہ ایک کلب کے ساتھ کرتا ہے __پھر یہ منطقی طور پر مثتب ہوگا کہ کسی کی رضاکارانہ ریاستی جابریت کو صحیح مانا جایے. اس کے علاوہ، اگر یہ سب ممکن ہوتا، آیینی رابطہ کسی کو بھی بغیر ان کے جنہوں نے اس پر دستخط کئے ہیں اس کے ساتھ منسلک نہیں کر سکتا. + +Buchanan اور Tullock کس طرح ایسے بیہودہ خیالات کے ساتھ آ سکتے ہیں? علم المعانی چال کی وجہ سے. جو کچھ"ناقابل تصور اور جس پر کوئی معاہدہ نہیں تھا ان کے لیے Orwell Ian کی پچھلی باتیں ایک سبق آموز عمل کے لیے تصوراتی طور پر ممکن اور تصوراتی معاہدے کے وجوہات کی جست اور حدوں پر، جیمز بکانن کہتے ہیں ایک کانٹرکٹیان نقطہ نظر انتشار" * دستور کے معاہدے میں آزادی * (College Station: Texas A&M University Press, 1977). یہاں پر ہم سیکھتے ہیں(p. 17) اس کے برعکس کہ 55 میل فی گھنٹہ کی رفتار رضاکارانہ طور پر تسلیم کرنا ممکن ہے (بکانن کو پورا یقین نہیں ہے) کیونکہ یہ آخر میں رک جاتا ہے اور خیالی دستور کی پاسداری کرتا ہے، اور بکانن ایک اعداد و شمار کرنے والا نہیں بلکہ سچ میں ایک انتشاری ہے (p. 11). + +[^19]: Rothbard, *Man, انسان ،اقتصادیات اور مملکت *, p. 887. + +[^20]: سب سے پہلے یہ دماغ میں رکھنا ضروری ہے جب کبھی بھی کوئی کسی بحث میں عمل دخل کرے اسے اس دخل کے معیار کا پہلے موازنہ کرنا چاہیں، جیسے کہ مندرجہ ذیل مباحثہ by John Maynard Keynes (“The End of Laissez Faire,” in idem, *مجتمع لکھائی*, لندن: Macmillan, 1972, جلد IX, p. 291): + +> ریاست کا اہم ترین ایجنڈا نہ ان سرگرمیوں سے تعلق رکھتا ہے جو نجی افراد کو پہلے ہی پورا ہیں بلکہ وہ افعال جو فرد، جو کہ ریاست ان کو نہ تو کسی ایک کی طرف سے بنائے جاتے ہیں ان فیصلوں کے لیے کے دائرے سے باہر نکلتا ہے. سرکار کے لیے ان چیزوں کو کرنے کی کوئی ضرورت نہیں جو پہلے سے ہی افراد کی طرف سے کی جاتی ہیں اور انہیں تھوڑا سا بہتر یا تھوڑا بدتر طور سےکرنا: بلکہ وہ چیزیں کرنا جو بالکل بھی نہیں کی جاتی. + +یہ وجوہات نہ صرف *دکھتے ہیں * یہ ایک سچائی ہے + +[^21]: کچھ آزاد مانئنارچسٹس یہ اعتراض کرتے ہیں کہ بازار کے وجود کو تسلیم کرانے اور نفاد شریعت کو نافز کرنے والے اداروں کو ایجنسی کے طور پر،اور لہذا ایک حکومت اجارہ دارانہ قاضی اور نافذ کرنے والے دفتر کے طور. (مثال کے طور پر دیکھیں، John Hospers، *آزاد رہ* Los Angeles: Nash, 1971]; Tibor Machan*انسانی حقوق اور انسانی آزادی * Chicago: نیلسن-ہال،1975[.) اب یہ پریسپوزکہ ایک مارکیٹ کو تسلیم کرنےاور نافز کروانے کے اداروں کے تاثیر کے احوال ان قوانین کے یقیناً صحیح ہے. لیکن اس سے اسے اس کام سے کوئی اجارہ دارانہ دفتر کی پیروی نہیں کرتا. دراصل ایک عام زبان یا نظامی نشان کو بھی بازار سے پہلے سے ہی فرض کی جاتی ہے؛ لیکن ایک مشکل سے یہ غمان کرتا ہے کہ وہ اسی لیے حکومت کی زبان کے قواعد کی روایت کو یقینی بنانا چاہیے. زبان کے نظام کی طرح، پھر، بازار کے رویے کے قواعد خود بخود ابھرنے کے لیے اور غیر مرعی کے ہاتھ زاتی مفاد کی طرف سے نافز کیے جاسکتے ہیں. تقریر کے عام قوانین کے مشاہدہ کے بغیر، لوگوں کو مواصلاتی پیشکشوں کے فوائد کا فائدہ نہ اٹھا پائے، اور طرز عمل کے عام قوانین کے بغیر، مزدور کی تقسیم کی بنیاد پر لوگ تبادلے معیشت کی اعلی پیداوار کے فوائد سے لطف اندوز نہیں کرسکتے. اسکے علاوہ، جس کا میں نے اوپر اشارہ کیا، سرکار اور غیر جارحانہ اصول سے آزاد بازار کے کام کے اصولوں کا دفاع کیا جا سکتا ہے. اس کے علاوہ، جیسا کہ میں اس باب کے آخر میں یہ بحث کروں گا، یہ بالکل واضح طور پر ایک مسابقتی قانونی انتظامیہ اور نظام جو *اتفاق رائے *کے اعلی ترین ڈگری کے زریعے ظابطہ اخلاق کے نفاد کے لیے سب سے بڈا ممکنہ دباؤ پیدا کرتا ہے. اور بے شک یہ اصول وہ ہیں جو مفروضہ اولین ان وجوہات کو منطقی طور پر بحث کی پریسپوزشن کے معاہدے کے لیے ضروری ہے + +[^22]: اتفاق سے، اخلاقی نظریاتی عہدوں، کے لئے فکر مند پس منظر بھی اتفاقاً ایک سلامتی کی پیداوار کا تصور نجی کاروباری صارفین کے اطمینان کا مسئلہ اقتصادی طور پر سب سے بہترین حل کے طور کسی طرف سے بھی قبول کرنے پر مجبور کرے گا کہ ایک ہی منطق، فورسز کلاسیکی آزاد خیالی کا سیاسی نظریہ کو چھوڑ کر اور چھوٹی لیکن اس کے باوجود (وہاں) سے فیصلہ کن قدم محسوس یا نجی املاک نراج کا نظریہ. کلاسیکل آزاد خیالی ،بیسوی صدی کے اولین نمایندہ لڈوگون مسز عدم جارحیت کے اصول پر مبنی سماجی نظام کی وکالت کرتا ہے. اور یہ ہے وہ کہ جو آزاد خیالی کی وکالت کرتا ہے. لیکن کلاسیکل آزادی پھر اس اصول کو اجارہ داری ایجنسی (سرکار، ریاست)__یا کوئی تنظیم جو پوری طرح سے رضاکارانہ تنظیموں اور دوسری خدمات پر منحصر ہے ان پرلاگو کرے گا. لیکن اس کے پاس صارفین پر اس علاقے کی سلامتی کے لیے اس کام کے لیے ٹیکس عائد کرنے کا حق ہے. اب، چاہے یہ سننے میں کتنا ہی خوشنما کیوں نہ لگے، یہ واضح ہونا چاہیے کہ یہ متضاد ہیں. یا تو جارحیت کا اصول جایز ہے، اس صورت میں اس ریاست کو جو کسی مخصوص رعایت کی حقدار ہومانوپالسٹ غلط ہے، یا وہ تجارت جسے جارحیت یا اس کے گرد بنایا گیا ہو__کسی وسیلے کو طاقت کی بنیاد پر حاصل کر لینا__جایز ہے، اس صورت میں ہر ایک کو پہلا قیاص اپنا لینا چاہیے. یہ ناممکن ہے کہ دونوں جگڈوں کو برقرار رکھنے کے لیے اور بلا شبہ عمل کے طور پر، جو عدم جارحیت کے اصول اور ریاست کی نصبت زیادہ جارحانہ بنیادی تشدد کے حق اور جو دونوں میں سے ایک اصول فراہم کرنا ناممکن ہے، جو دائرہ اقتدار کے مطلق ناکارہ گی سے جائز ہے، انہیں منطقی طور پر نکالا جاسکتا ہے. تاہم، آزاد خیالی نے کبھی بھی ایسا کوئی اصول نہیں دیا، نا یہ کبھی اس کو فراہم کر سکتا ہے، کسی بحث کے حق کے لیے ایک جارحیت کو آزاد کرنے کا مفروضہ اولین حق ہے. دی گئے حقیقت سے عدم جارحیت کے اصول جو اخلاقی جایز نہیں ٹھہرایا جا سکتا، منطق کے دباؤ سے آزاد خیالی کو چھوڑ کراس کے بجائے؛ اسکے چھوٹے بچے کو اپنا لینا: بدکاری، سرمایہ داری کے اصول کا فلسفہ، جو یہ مانگ کرتا ہے کہ سیکورٹی کی پیداوار کی زمہ داری غیر سرکاری تجارت کو اٹھانی چاہیے. + +[^23]: مقابلاجاتی سلامتی کی پیداوار کو سامنے آنے والی مشکلات پر، see Gustave de Molinari, سیکورٹی کی پیداوار /0>; Murray N. Rothbard, * طاقت اور بازار * (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977), chap. 1; idem, * ایک نیی آزادی کے لیے * (New York: Macmillan, 1978), باب. 12; W.C. Woolridge, *چچا سام اجارہ داری مرد* (New Rochelle, N.Y.: Arlington House, 1970), ابواب. 5–6; Morris and Linda Tannehill, * آزادی کے لیے بازار * (New York: Laissez Faire Books, ١٩٨٤), حصہ.٢ + +[^24]: Manfred Murck دیکھیں * Soziologie der Öffentlichen Sicherheit* (Frankfurt: Campus, ١٩٨٠). + +[^25]: یہ کہنا کہ وسائل کو مختصر کرنا ایک اچھے نظام کے بغیر جابرانہ ہے کوئی بھی فیصلہ جو نفع اور نقصان کی بنیاد پر لیا جاتا ہے وہ کسی بھی صورت میں صاف و شفاف نہیں ہوتا. وہ نہیں ہے، اور اس طرح کے کوئی بھی فیصلے لینے سے فیصلہ بنانے والے پر کچھ پابندیاں عائد کرتا ہے. اگر، فرض کریں، پیداوار کی کسوٹی کو آزادانہ طور پر اس کا فیصلہ لیا جاتا، پھر یہ ظاہر طور پر اکثریت کی نمایندگی کرتا. لیکن اگر کوئی فیصلہ اس طرح لیا جائے یا اگر یہ کسی اور انداز میں بنایا گیا ہو، تو یہ اب بھی بنا قانونی جواز کے نقطہ نظر سے خریدار اور غیر خریدار کو رضاکارانہ طور پر خود مختار ہیں. + +بہ لحاظ اسکے* جمہوری طور پر * Iضبط کے تحت مختص ہونے والی ضرورت کی خامیاں نمایاں ہو چکی ہے. جیسے کہ مثال کے طور پر، جیمز بکانن اور ریچارڈ ای. اس ویگنر لکھتے ہیں (*جناب کینز کے لیے نتائج >*[لندن: اقتصادی معاملات کا ادارہ, ١٩٧٨[, p. ١٩): + +> بازاری مقابلہ مسلسل ہے؛ ہر ایک چیز خرید و فروخت پر، ایک صارف مسابقانہ بیچنے والوں کے درمیان منتخب کرتا ہے. سیاسی مقابلہ وقفے وقفے کا ہے؛ ایک فیصلہ عموماً کچھ سالوں کو اکٹھا کرنے کے لیے ہوتا ہے. بازاروں کا مقابلہ کیی سارے مقابلہ کرنے والوں کو بیک وقت قائم رکھنے کی اجازت دیتا ہے…. سیاسی مسابقت سے یا سب یا کوئی بھی نتیجہ سامنے نہیں آئے گا…. بازار کی مسابقت میں ایک خریدار ان چیزوں کو خریدے گا جو اس کی خریداری کے عین مطابق ہو. سیاسی مسابقت میں، ایک ایجنٹ سے خریداری کرنے کے اثر میں ہے، جس کے ساتھ وہ جڈ نہیں سکتا…. اس کے علاوہ، ایک سیاست دان کو دوسرے اکثر سیاست دانوں کی محفوظ شراکت کی ضرورت ہوتی ہے، ایک سیاست دان کے لیے ایک ووٹ کی قیمت ایک نجی "فرم" کے لیے ایک ووٹ سے کم پاک نہیں ہے. + +جیمز بکانن کی، "بازار اور ووٹ کا انفرادی انتخاب،" دیکھیں، ان عڈم کی *خزانہ کے متعلق قیاص اورسیاسی اقتصادیات، "*(چیپل ہل: شمالی کیرولینا یونیورسٹی پریس، 1962)؛ اس مشکلات کے بہتر علاج کے لیے بکانن اور ٹوللوک, *The Calculus of Consent.* + +عام طور پر جو نظر انداز کیا جاتا ہے، اگرچہ__خصوصاً وہ لوگ لوگوں ووٹنگ کے لیے دیے گئے برابر کے جمہورحقوق کا فائدہ اٹھانا چاہتے ہیں، جبکہ صارفین کی غیر مساوی مختاری نابرابری کے ووٹ کی اجازت دیتا ہے _یہ سب کے لیے ایک اہم ترین کمی ہے: ایک صارف کی حاکمیت کے نظام کے تحت لوگ مساوی ووٹ ڈال سکتے ہیں، وہ ان چیزوں پر ان عملوں پر کنٹرول کر سکتے جن کو کرنے کے لیے ان پر دباؤ ڈالا جاتا ہے. ایک پیداوار کی جمہوریت میں ہر ایک کو فرد سے ان چیزوں کے لیے کچھ نہ کچھ کہنے کا جو اس کے پاس نہیں ہے فرض کیا جاتا ہے.؛ لہزا ایک راجدھانی کی بناوٹ کے لیے ایک کو جایز عدم استحکام پیدا کرنے کی اور منفی اثرات ڈالنے کے لئے مدعو کیا جاتا ہے، لیکن علاوہ ازیں غلط عمل سے. اس کے لیے لڈونگ وان مسز کی*سوشلزم * (Indianapolis: Liberty Fund, 1981), باب. 31. \ No newline at end of file diff --git a/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md b/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md index f9dbf58a3..1d2a182d2 100644 --- a/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md +++ b/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch01_03.md @@ -1,37 +1,37 @@ -تیسرا، کوئی بھی جس نے مملکت کی طرف سے چلایے جانے والے تھانے اور عدالتیں بند دیکھی ہیں، جیلوں کا زکر نا کرتے ہوئے، وہ جانتے ہیں کہ ہمارے استعمال کے لیے دی جانے والی پیداوار ایسی سیکورٹی میں، کتنی ناپاک اور بری طرح رکھیں جاتے ہیں ان کے اصل وجوہات معلوم ہے. چونکہ ان عوامل کو استعمال کرنے والا ہر کوئی دراصل ان کا مالک نہیں ہے کہ (نجی طور پر نفع و نقصان کے لیے کوئی بھی ان کو بیچ نہیں سکتا نا ہی اس کے لیے کوئی رسید بنا سکتا ہے) ہرکوئی اس کی نجی آمدنی کا ان عمود کی وجہ سے مرکزی اخراجات کی قیمت کو بڈھا نے کی کوشش کرے گا. لہذا ،مختم درجے کی قیمت تیزی سے مختم درجے کے مصنوعات کی قدر حد سے تجاوز کرے گا جس کی وجہ سے یہ نتیجہ نکلے گا کہ دار الحکومت کا بہت زیادہ استعمال ہو گا. اور اگر، کسی غیر معمولی کیس میں، ایسا نہیں ہوجاتا ہے اور زیادہ استعمال نہیں ہوتی تو پھر یہ صرف نصبتا زیادہ سے زیادہ ممکنہ قیمت پر کاروبار کے زیادہ سے زیادہ اخراجات پر ممکن ہے +تیسرا، کوئی بھی جس کے پاس سرکار کی طرف سے چلایے جانے والے پولیس تھانے اور عدالتیں بند، جیلوں کا زکر نا کرتے ہوئے، وہ جانتے ہیں کہ ہمارے استعمال کے لیے دی جانے والی پیداوار ایسی سیکورٹی میں، کتنی ناپاک اور بری طرح رکھیں جاتے ہیں ان کے اصل وجوہات معلوم ہے. چونکہ ان عوامل کو استعمال کرنے والا ہر (کوئی دراصل ان کا مالک نہیں ہے) اور نجی طور پر نفع (اور نقصان) کے لیے کوئی بھی ان کو بیچ نہیں سکتا نا ہی اس کے لیے کوئی رسید بنا سکتا ہے، ہر کوئی اس کی نجی آمدنی کا ان عمود کی وجہ سے مرکزی اخراجات کی قیمت کو بڈھا نے کی کوشش کرے گا. لہذا ،مختم درجے کی قیمت تیزی سے مختم درجے کے مصنوعات کی قدر حد سے تجاوز کرے گا جس کی وجہ سے بہت زیادہ اوریوٹالایزیشن کا نتیجہ نکلے گا. اور اگر، کسی غیر معمولی کیس میں، ایسا نہیں ہوجاتا ہے اور اوریوٹالایزیشن سے ظاہر نہیں ہوتی تو پھر یہ صرف نصبتا زیادہ سے زیادہ ممکنہ قیمت پر کاروبار کے زیادہ سے زیادہ اخراجات پر ممکن ہے.[^26] -بنا کسی شک کے، یہ تمام مشکلات بغیر کسی شک کے ایک مانوپالسٹک سیکورٹی پیداوار کو ایک نظام میں فطری مسائل تیزی سے حل ہونگے جب ایک بار سکیورٹی خدمات کی مانگ پوری ہوئی ہو بازاری مقابلہ سے اسکے بالکل الگ پیداوار کے ڈھانچے سے. ہم ایسا نہیں کہ سکتے ہیں کہ یہ تفرق سلامتی کے مشکلات کا ایک کامل حل مل سکے. یہاں پھر بھی چوریاں اور قتل ہونگے؛ اور نہ تو سارا چوری شدہ مال وصول ہوگا اور نا ہی سارے چوروں کو پکڈا جائے گا. لیکن صارفین کے حوالے سے اس صورتحال کو پرکھنے میں اس حد تک سدھار ہوگا کہ ایک انسان کا مزاج اسکو سدھارنے کی اجازت نہیں دے سکتا. سب سے پہلے جب تک کہ وہاں ایک مسابقتی نظام (یعنی جب تک پرڈوسدز کی سیکورٹی خدمات کا انحصار رضاکارانہ، جن میں سے زیادہ تر انشورنس معاہدوں کی جارحیت اور اس عدم تحفظ پر پہلے سے رضامند ہوں) کوئی بھی پرڈوسد اپنی آمدنی کو بغیر اپنی خدمات کے معیار کو بڈھایے نہیں بڈھا سکتے. اس کے علاوہ، اگر تمام سیکورٹی پرڈوسدز کو ایک ساتھ لایا جائے تب بھی وہ کسی بھی مخصوص صنعت کو سہارا نہیں دے سکتے، صارفین نے سیکورٹی کو کس دوسرے سامان کے نسبت بے شق زیادہ قیمت لگاتے ہیں، لہزا وہ اس بات کو یقینی بنانے کے علاوہ ایک دوسرے کا ساتھ لیے تمام سیکورٹی پرڈوسدز کم یا بالکل بھی نا پیدا ہونے والے پیداوار کی قیمت اس کی جگہ نہیں لے سکتا، اگر ہم کہیں کہ پنیر ایک مسابقانہ نجی سامان ہے. اس کے علاوہ، سیکورٹی خدمات فراہم کرنے والوں کو صارفین کے درمیان سیکورٹی کی مصنوعات کے لیے ایک انتہائی بڈا مطالبہ جو ان کی قربانیوں کو کافی حد تک متنوع بنانے کے لیے ہوگا. رضاکارانہ صارفین کی حمایت پر براہ راست انحصار، انہیں فوری مالی نقصان ہوگا اگر وہ صارفین کی ضرورتوں کو اور ضروریات میں تبدیلی کا عملی جواب نہیں دیں گے. لہذا موجود اجناس کی بازار سے نایابی کے پیچھے ہر ایک صارف کا اگر زیادہ نہیں بلکہ کچھ نہ کچھ اثر براہ راست ہوگا. سب کو ایک یکساں سلامتی فراہم کرنے کے بجائے ریاست کی پیداواری پالیسی کا ایک مخصوص صفت، بازار میں کثرت کے ساتھ خدمات نمایاں ہو گی. اکاونٹس کو مختلف پیشوں کے لیے، مختلف برتاو کے خطرات، انشورنس بچانے کی مختلف ضروریات اور مختلف جگرافیایی جگہوں اور وقت کی بندشوں کو لوگوں کی مختلف خدمات کو پورا کرنے کے لیے استعمال کیا جائے گا. +یہ تمام مشکلات بغیر کسی شک کے ایک مانوپالسٹک سیکورٹی پیداوار کو ایک نظام میں فطری مسائل تیزی سے حل ہونگے. ہم ایسا نہیں کہ سکتے ہیں کہ یہ تفرق سلامتی کے مشکلات کا ایک کامل حل مل سکے. یہاں پھر بھی چوریاں اور قتل ہونگے؛ اور نہ تو سارا چوری شدہ مال وصول ہوگا اور نا ہی سارے چوروں کو پکڈا جائے گا. لیکن صارفین کے حوالے سے اس صورتحال کو پرکھنے میں سدھار ہوگا. سب سے پہلے جب تک کہ وہاں ایک مسابقتی نظام (یعنی جب تک پرڈوسدز کی سیکورٹی خدمات کا انحصار رضاکارانہ، جن میں سے زیادہ تر انشورنس معاہدوں کی جارحیت اور اس عدم تحفظ پر پہلے سے رضامند ہوں) کوئی بھی پرڈوسد اپنی آمدنی کو بغیر اپنی خدمات کے معیار کو بڈھایے نہیں بڈھا سکتے. اس کے علاوہ، اگر تمام سیکورٹی پرڈوسدز کو ایک ساتھ لایا جائے تب بھی وہ کسی بھی مخصوص صنعت کو سہارا نہیں دے سکتے، صارفین نے سیکورٹی کو کس دوسرے سامان کے نسبت بے شق زیادہ قیمت لگاتے ہیں، لہزا وہ اس بات کو یقینی بنانے کے علاوہ ایک دوسرے کا ساتھ لیے تمام سیکورٹی پرڈوسدز کم یا بالکل بھی نا پیدا ہونے والے پیداوار کی قیمت اس کی جگہ نہیں لے سکتا، اگر ہم کہیں کہ پنیر ایک مسابقانہ نجی سامان ہے. اس کے علاوہ، سیکورٹی خدمات فراہم کرنے والوں کو صارفین کے درمیان سیکورٹی کی مصنوعات کے لیے ایک انتہائی بڈا مطالبہ جو ان کی قربانیوں کو کافی حد تک متنوع بنانے کے لیے ہوگا. رضاکارانہ صارفین کی حمایت پر براہ راست انحصار، انہیں فوری مالی نقصان ہوگا اگر وہ صارفین کی ضرورتوں کو اور ضروریات میں تبدیلی کا عملی جواب نہیں دیں گے. لہذا موجود اجناس کی بازار سے نایابی کے پیچھے ہر ایک صارف کا اگر زیادہ نہیں بلکہ کچھ نہ کچھ اثر براہ راست ہوگا. سب کو ایک یکساں سلامتی فراہم کرنے کے بجائے ریاست کی پیداواری پالیسی کا ایک مخصوص صفت، بازار میں کثرت کے ساتھ خدمات نمایاں ہو گی. اکاونٹس کو مختلف پیشوں کے لیے، مختلف برتاو کے خطرات، انشورنس بچانے کی مختلف ضروریات اور مختلف جگرافیایی جگہوں اور وقت کی بندشوں کو لوگوں کی مختلف خدمات کو پورا کرنے کے لیے استعمال کیا جائے گا. -لیکن یہ سب سے دور ہے. اختلاف کے باوجود، پروڈکٹس کے مقدار اور معیار میں بھی اضافہ ہو گا. یہ نہ صرف سلامتی کی ایجنسیوں اور صارفین کے آپس میں برتاو میں فوری طور پرسدھار لایے گا بلکہ "میں کم پروا کر سکتا ہوں" اور، ظلم و جابریت، اور موجودہ پولیس اور عدالتی سسٹم میں لاپرواہی آخر کار ختم ہوگی. چونکہ جج اور پولیس اہلکار صارفین کے اختیاری مدد اور صارفین کے کسی کام کے غلط کرنے پر منحصر ہونگے اور اس میں کویی لاپرواہی یا کوتاہی ان سے ان کی نوکری چھڈا سکتی ہے. اس کے علاوہ، ایک موکل اور اس کے تجارتی شریک کے درمیان تضادات کے قیام کی خصوصیات یہ ہے کہ ایسے کیس تقریباً کتابوں سے غائب ہونگے، اور آزاد پارٹیوں کا ظلم سلامتی فراہم کرنے والوں کی طرف سے ایک لاہ عمل بن جائے گا. سب سے زیادہ اہم بات یہ ہے کہ صارفین کو برقرار رکھنے اور اپنی طرف متوجہ کرنے کے لئے ایسی خدمات کو فراہم کرنے والوں کو صارفین کے لیے ایسی خدمات استعمال کرنے کے قابل بنانا ہے، اور اگر یہ معاہدے کے عین مطابق اپنا عمل نہیں کرتا ہے اس صورت میں انہیں شکایات کا سامنا کرنا ہوگا. زیادہ خاص طور پر، جب تک کہ نہ وہ ان خدمات کے معاہدوں سے جہاں ایک صارف کی طرف سے اپنے خطرے کی بنیاد پر بغیر کسی شراکت کے ادائیگی کی جاتی ہے اس کے برعکس کہ وہ دیگر لوگوں سے آپس میں نفع بانٹنے کے لیے، موجودہ اعداد و شمار کے عمل کے عکس یہ معاہدے زیادہ ایک گروہ کے قیمت پراکسی دوسرے گروہ کی حمایت کرنا. اس کے برعکس، اگر کسی کو یہ محسوس ہوجائے کہ اس کو فراہم کیے گئے معاہدوں کو اسے دوسرے لوگوں کی مخصوص ضروریات اپنی رسک پر پورا کرنا ہوگا __عوامل کے عدم تحفظ کا احساس، وہ یہ ہے کہ اپنے لیے ان کو قبول نہیں کرے گا__ وہ ان پر یا تو دستخط نہیں کرے گا یا ادائیگی بند کرے گا. +لیکن یہ سب سے ہے. اختلاف کے باوجود، پروڈکٹس کے مقدار اور معیار میں بھی اضافہ ہو گا. یہ نہ صرف سلامتی کی ایجنسیوں اور صارفین کے آپس میں برتاو میں فوری طور پرسدھار لایے گا بلکہ "میں کم پروا کر سکتا ہوں" اور، ظلم و جابریت، اور موجودہ پولیس اور عدالتی سسٹم میں لاپرواہی آخر کار ختم ہوگی. چونکہ جج اور پولیس اہلکار صارفین کے اختیاری مدد اور صارفین کے کسی کام کے غلط کرنے پر منحصر ہونگے اور اس میں کویی لاپرواہی یا کوتاہی ان سے ان کی نوکری چھڈا سکتی ہے. اس کے علاوہ، ایک موکل اور اس کے تجارتی شریک کے درمیان تضادات کے قیام کی خصوصیات یہ ہے کہ ایسے کیس تقریباً کتابوں سے غائب ہونگے، اور آزاد پارٹیوں کا ظلم سلامتی فراہم کرنے والوں کی طرف سے ایک لاہ عمل بن جائے گا. سب سے زیادہ اہم بات یہ ہے کہ صارفین کو برقرار رکھنے اور اپنی طرف متوجہ کرنے کے لئے ایسی خدمات کو فراہم کرنے والوں کو صارفین کے لیے ایسی خدمات استعمال کرنے کے قابل بنانا ہے، اور اگر یہ معاہدے کے عین مطابق اپنا عمل نہیں کرتا ہے اس صورت میں انہیں شکایات کا سامنا کرنا ہوگا. زیادہ خاص طور پر، جب تک کہ نہ وہ ان خدمات کے معاہدوں سے جہاں ایک صارف کی طرف سے اپنے خطرے کی بنیاد پر بغیر کسی شراکت کے ادائیگی کی جاتی ہے اس کے برعکس کہ وہ دیگر لوگوں سے آپس میں نفع بانٹنے کے لیے، موجودہ اعداد و شمار کے عمل کے عکس یہ معاہدے زیادہ ایک گروہ کے قیمت پراکسی دوسرے گروہ کی حمایت کرنا. اس کے برعکس، اگر کسی کو یہ محسوس ہوجائے کہ اس کو فراہم کیے گئے معاہدوں کو اسے دوسرے لوگوں کی مخصوص ضروریات اپنی رسک پر پورا کرنا ہوگا _عوامل کے عدم تحفظ کا احساس، وہ یہ ہے کہ اپنے لیے ان کو قبول نہیں کرے گا _ وہ ان پر یا تو دستخط نہیں کرے گا یا ادائیگی بند کرے گا. -یہ سب کہنے کے باوجود ایک سوال لا محالہ سطح کا ہوگا. کیا سلامتی کی پیداوار میں مسابقت کا سسٹم ضروری طور پر ایک مستقل سماجی تنازعہ کو گڈمڈ اور قانونی حکومت کا تعمل پیدا نہیں کرے گا؟ اس سوال کے کیی جوابات بنایے جا سکتے ہیں. سب سے پہلے، یہ نوٹ کرنا چاہیے کہ اس طرح کا ایک اثر ہرگز تاریخی اور تجرباتی لحاظ سے موافی نہیں ہوگا. ،مسابقانہ عدالتی سسٹم کیی جگہوں پر موجود ہے ( مثال کے طور پر آیرلینڈ یا ٹائم آف ہینسٹک لیگ)جدید قومی ریاست کی آمد سے قبل، اور جہاں تک ہمیں معلوم ہے انہوں نے بہت ہی عمدہ کام کیا.[^27] ایک اور اعداد شمار کے مطابق جانچ سے پتہ چلا ہے کہ پچھلے زمانے کے مقابلے میں آج جرایم کی تعداد موجودہ سرکاری پولیس کے مدد سے چلنے والی حکومت سے بہتر تھی).[^28] اور اگر ہم ہم اثر تجربات اور مثالوں کی طرف جایے، لاکھوں کی تعداد میں ابھی بین الاقوامی معاہدے ابھی بھی موجود ہے_ اور یہ کہنے میں ایک مبالغہ لگتا ہے، مثال کے طور پر وہاں پر زیادہ دھوکہ دہی زیادہ جرائم، معاہدوں کی زیادہ خلاف ورزی گھریلو تعلقات کے نسبت. And this, it should be noted, without there being one big monopolistic security producer and lawmaker. Finally it is not to be forgotten that even now in a great number of countries there are various private security producers alongside the state: private investigators, insurance detectives, and private arbitrators. Their work seems to confirm the thesis that they are more, not less, successful in resolving social conflicts than their public counterparts. +یہ سب کہنے کے باوجود ایک سوال لا محالہ سطح کا ہوگا. کیا سلامتی کی پیداوار میں مسابقت کا سسٹم ضروری طور پر ایک مستقل سماجی تنازعہ کو گڈمڈ اور قانونی حکومت کا تعمل پیدا نہیں کرے گا؟ اس سوال کے کیی جوابات بنایے جا سکتے ہیں. سب سے پہلے، یہ نوٹ کرنا چاہیے کہ اس طرح کا ایک اثر ہرگز تاریخی اور تجرباتی لحاظ سے موافی نہیں ہوگا. ،مسابقانہ عدالتی سسٹم کیی جگہوں پر موجود ہے ( مثال کے طور پر آیرلینڈ یا ٹائم آف ہینسٹک لیگ)جدید قومی ریاست کی آمد سے قبل، اور جہاں تک ہمیں معلوم ہے انہوں نے بہت ہی عمدہ کام کیا.[^27] ایک اور اعداد شمار کے مطابق جانچ سے پتہ چلا ہے کہ پچھلے زمانے کے مقابلے میں آج (جرایم کی تعداد) (جو صحیح نہی تھا جیسا کہ کئی فلمیں دکھاتی ہیں) موجودہ سرکاری پولیس کے مدد سے چلنے والی حکومت سے بہتر تھی).[^28] اور اگر ہم ہم اثر تجربات اور مثالوں کی طرف جایے، لاکھوں کی تعداد میں ابھی بین الاقوامی معاہدے ابھی بھی موجود ہے_ اور یہ کہنے میں ایک مبالغہ لگتا ہے، مثال کے طور پر وہاں پر زیادہ دھوکہ دہی زیادہ جرائم، معاہدوں کی زیادہ خلاف ورزی گھریلو تعلقات کے نسبت. اور یہ، نوٹ کریں، کہ وہاں بغیر کسی اجارہ دار سیکورٹی فراہم کرنے والے اور قانون دان کے. آخر میں یہ نہیں بھولنا چاہیے کہ آج بھی کئی ممالک کے ساتھ ساتھ نجی سیکورٹی فراہم کرنے والے بھی ہیں: نجی چھان بین کرنے والے، انشورنس جاسوس، اور نجی بے قاعدہ. ان کا کام اس تجزیے کی تصدیق کرتا ہے کہ وہ زیادہ، نہ کہ کم، سماجی تنازعات کو عوامی ھم منصوبوں کے برعکس حل کرنے میں کامیاب ہیں. -However, this historical evidence is very much subject to dispute, in particular regarding whether any general information can be derived from it. Yet there are systematic reasons, too, why the fear expressed by the question is not well-founded. Paradoxical as it may seem, establishing a competitive system of security producers implies erecting an institutionalized incentive structure to produce an order of law and law-enforcement that embodies the highest possible degree of consensus regarding the question of conflict resolution. Such a structure will tend to generate less rather than more social unrest and conflict than would occur under monopolistic auspices.[^29] In order to understand this paradox, it is necessary to take a closer look at the only typical situation that concerns the skeptic and that allows him to believe in the superior virtue of a monopolistically organized order of security production: when a conflict arises between A and B, both are insured by different companies and the companies cannot come to an immediate agreement regarding the validity of the conflicting claims brought forward by their respective clients. (No problem would exist if such an agreement were reached or if both clients were insured by one and the same company—at least the problem then would not be different in any way from that emerging under a statist monopoly.) Would not such a situation always result in a shoot-out? This is highly unlikely. First, any violent battle between companies would be costly and risky, in particular if these companies had reached a respectable size (which would be important for them to have in order to appear as effective guarantors of security to their prospective clients in the first place). More importantly, under a competitive system with each company dependent on the continuation of voluntary consumer payments, any battle would have to be deliberately supported by each and every client of both companies. If there were only one person who withdrew his payments because he was not convinced a battle was necessary in the particular conflict at hand, there would be immediate economic pressure on the company to look for a peaceful solution to the conflict.[^30] Hence any competitive producer of security would be extremely cautious about engaging in violent measures in order to resolve conflicts. Rather, to the extent that it is peaceful conflict resolution that consumers want, each and every security producer would go to great lengths to provide it to its clients and to establish in advance, for everyone to know, to what arbitration process it would be willing to submit itself and its clients in case of a disagreement over the evaluation of conflicting claims. And as such a scheme could appear to the clients of different firms to be working only if there were agreement among them regarding such arbitrational measures, a system of law governing relations between companies that would be universally acceptable to the clients of all of the competing security producers would naturally evolve. Moreover, the economic pressure to generate rules representing a consensus on how conflicts should be handled is even more farreaching. Under a competitive system, the independent arbitrators who would be entrusted with the task of finding peaceful solutions to conflicts would be dependent on the continued support of the two disputing companies insofar as the companies could and would select different judges if either one of them were sufficiently dissatisfied with the outcome of the arbitration work. Thus, these judges would be under pressure to find solutions to the problems handed over to them that, this time not with respect to the procedural aspects of law but its content, would be acceptable to all of the clients of the firms involved.[^31] Otherwise one or all of the companies might lose customers, thus inducing those firms to turn to different arbitrators the next time they are in need of one.[^32] +تاہم، یہ تاریخی ثبوت خصوصی طور پر تنازعہ کے مطلق ہے، کہ آیاں اس میں سے کوئی عمومی معلومات نکالی جا سکتی ہیں. پھر بھی یہاں دانستہ وجوہات بھی ہیں، کیوں سوالوں کے خوف اچھی طرح سے قایم نہیں کئے جا سکتے. دکھنے میں بعیدالعقل لگے، مقابلاجاتی سیکورٹی فراہم کرنے کے دوران قانون نافز کرنے میں کامیاب اور اس کو اچھی طرح سے عملانے کے دوران اس بہت سارے تنازعات اور سوالوں کا سامنا کرنا پڈتا ہے. ایسا ڈھانچہ اجارہ سرن کے تحت زیادہ کے بجائے کم سماجی اضطراب اور تنازعات پیدا کرے گا بجائے اجارہ دارانہ سرپرستی کے.[^29] ایسی الٹی بات کو سمجھنے کے لیے، یہ ضروری ہے کہ سلامتی کی پیداوار کی ترتیب اس مارکس کے اختلاف کو سمجھنے کے لیے، مانوپالسٹک سیکورٹی کی پیداوار اور اس کے ساتھ منسلک صورت حال پر غور کرنے کی ضرورت ہے: جب A اور B کے درمیان تنازعہ کھڈا ہوتا ہے، دونوں کو مختلف کمپنیوں کی طرف سے بیمہ کیا ہوا ہوتا ہے اور یہ کمپنیاں انکے تنازعاتی دعووں کو آگے لانے میں فوری طور معاہدے پہ نہیں آسکتی. (اس صورت میں اگر اس معاہدے تک پہنچا جائے کہ دونوں گاہکوں کا بیمہ ایک ہی کمپنی سے کیا جائے، ایسی صورت میں ان مشکلات کا اعداد و شمار کافی حد تک کم ہو گا) کیا ایسی صورت حال کا نتیجہ ایک شوٹ آوٹ نہیں نکلے گا? یہ کافی خلاف قیاص ہے. پہلے، کمپنیوں کے درمیان کوئی بھی تشدد مہنگا اور خطرناک ہو سکتا ہے، خصوصاً اگر یہ کمپنیاں کسی با عزت قد تک پہنچی ہوں( جو ان کے لیے گاہکوں کو ممکنہ صارفین کے لیے سیکورٹی کے طور پر ظاہر کرنے کے لیے حاصل کرنے کے لیے اہم ہے). زیادہ اہمیت کے طور، ایک مسابقانہ سسٹم میں جہاں ہر ایک کمپنی کا انحصار صارفین کی رضاکارانہ ادائیگی پر ہے، کسی بھی جنگ کو جان بوجھ کر دونوں کمپنیوں کے گاہکوں کا ساتھ ہونا ضروری ہے. اگر ایک بھی شخص ایسا ہوتا جس نے اپنے پیسے نکالے ہوں کیونکہ وہ مطمئین نہی تھا تو ایک جنگ اس خاص تنازعہ پر ضرعری ہوتی، تو اس صورت حال کو امن میں لانے کے لیے اور اس کا حل تلاش کرنے کے لیے کمپنیوں پر فوری اقتصادی دباو آجاتا.[^30] لہزا کوئی بھی مسابقتی سلامتی فراہم کرنے والا تنازعات کو حل کرنے کے لیے تشدد آمیز اقدامات میں مشغولیت کے بارے میں انتہائی محتاط ہو گا. اس کے برعکس، کہ صارفین کس حد تک امنی تنازعات حل کے طور چاہتے ہیں، ہر ایک سیکورٹی فراہم کرنے والا اپنے گاہکوں کو فراہم کرنے کے لیے اور پہلے سے قایم کرنے کے لیے کسی بھی حد تک جا سکتا ہے، ہر کسی کے جاننے کے لیے، کہ یہ کس طرح کا اجارہ داری عمل خود کے اور گاہکوں کے مسائل کا جائزہ لینے کے لئے داخل کرے گا. اور اس طرح کی کوئی سکیم صرف اس صورت میں مختلف تجارتی اداروں کے گاہکوں کے لیے نمایاں ہوگی اگر انھوں نے ایسے اجارہ دارانہ ضابطوں کے ساتھ معاہدہ کیا ہو، قانون کا ایک سسٹم کمپنیوں کے درمیان رشتوں کی دیکھبال کرتا ہے جو گاہکوں کو عالمی سطح پر قابل قبول ہو، تمام سیکورٹی فراہم کرنے والوں کو جو قدرتی طور پر تیار ہوں قدرتی طور نشوونما ہوگا. اس کے علاوہ، تنازعات کو حل کرنے کے لیے اقتصادی دباؤ کے تحت مختلف اصولوں کی پیشکش کو کس طرح قابو میں رکھنا چاہیے اور بھی دور رس ہے. ایک مسابقتی نظام کے تحت، خودمختار اجارہ داروں کو کمپنیوں کے درمیان تنازعات کو حل کرنے کا کام دیا جاتا ہے یہ کمپنیوں کا ساتھ تب تک رہے گا جب تک ان کمپنیوں کے درمیان تنازعات نہ ہوں. اجارہ دار کے کام سے دونوں میں سے کوئی بھی متاثر نہ ہونے کی صورت میں کمپنی دوسرے قاضیوں کا انتخاب کر سکتی ہے. لہزا ،ان قاضیوں پر مسائل کو حل کرنے کا دباؤ ہوگا جو ان کے سپرد کی گئیں ہوں، اس وقت قانونی عمل کے متوازی اس کا مواد ان گاہکوں کو قابل قبول ہو گا جو ان فرموں کے ساتھ منسلک ہونگے.[^31] ورنہ ایک یا تمام کمپنیاں اپنے گاہکوں کو کھو سکتی ہیں، لہزا وہ تجارتی ادارے بھی ضرورت کے وقت دوسرے سالسوں کی طرف رخ کریں گی. [^32] -But wouldn’t it be possible under a competitive system for a security producing firm to become an outlaw company—a firm, that is, which, supported by its own clients, started aggressing against others? There is certainly no way to deny that this might be possible, though again it must be emphasized that here one is in the realm of empirical social science and no one could know such a thing with certainty. And yet the tacit implication that the possibility that a security firm could become an outlaw company somehow indicates a severe deficiency in the philosophy and economics of a pure capitalist social order is fallacious.[^33] +لیکن کیا یہ ممکن نہ ہوگا کہ ایک مسابقتی قانون شکن کمپنی بننے کے لئے ایک سیکورٹی فراہم کرنے والی فرم کے لئے، ایک مسابقتی نظام کے تحت —ایک تجارتی ادارہ، جو اس کے اپنوں کی طرف سے حمایت حاصل کرتا ہے، دوسروں کے خلاف جارحیت شروع کر دے? اس کی تردید کا کوئی بھی ممکنہ راستہ نہیں ہے، حالانکہ اس پر زور دینا ضروری ہے کہ یہاں پر انسان صرف ایک قسم کا تجرباتی سوشل سائینس کے دایرہ میں ہے اور کوئی بھی ایسی چیزیوں کو یقین کے ساتھ نہی جان سکتا. اور ابھی تک یہ ضمنی نتیجہ کہ ایک سیکورٹی فرم میں ایک قانون شکن کمپنی بننے کے امکان کسی نہ کسی طرح فلسفے کی کمی اور ایک خالص اقتصادی سوشل آرڈر کی معیشت میں ایک شدید کمی ظاہر کرتا ہے، کہ یہ باطل ہے.[^33] -First, it should be recalled that any social system, a statist-socialist order no less than a pure market economy, is dependent for its continued existence on public opinion and that a given state of public opinion at all times delimits what can or cannot occur as well as what is more or less likely to occur. The current state of public opinion in West Germany, for instance, makes it highly unlikely or even impossible that a statist-socialist system of the current Soviet type could be imposed on the West German public. The lack of public support for such a system would doom it to failure and make it collapse. It is even more unlikely that any attempt to impose a Soviet-type order could ever hope to succeed among Americans, given American public opinion. Hence, in order for us to see the problem of outlaw companies correctly, the above question should be phrased as follows: How likely is it that any such event would occur in a given society with its specific state of public opinion? Formulated in this way, it is clear that the answer would have to be different for different societies. For some, characterized by socialist ideas deeply entrenched in the public, there would be a greater likelihood of the reemergence of aggressor companies, and for other societies there would be a much smaller chance of this happening. But then, would the prospect of a competitive system of security production in any given case be better or worse than that of the continuation of a statist system? Let us look, for instance, at the present-day United States. Assume that by a legislative act the state had abolished its right to provide security with tax funds and a competitive system of security production was introduced. Given the state of public opinion, how likely then would it be that outlaw producers would spring up, and what if they did? Evidently, the answer would depend on the reactions of the public to this changed situation. Thus, the first reply to those challenging the idea of a private market for security would have to be: What about you? What would your reaction be? Does your fear of outlaw companies mean that you would then go out and engage in trade with a security producer that aggressed against other people and their property, and would you continue supporting it if it did? Certainly the critic would be much muted by this counterattack. But more important than this is the systematic challenge implied in this personal counterattack. Evidently, the described change in the situation would imply a change in the cost-benefit structure that everyone would face once he had to make his decisions. Before the introduction of a competitive system of security production, it had been legal to participate in and support (state) aggression. Now such an activity would be illegal. Hence, given one’s conscience, which makes each decision appear more or less costly (i.e., more or less in harmony with one’s own principles of correct behavior), support for a firm engaging in the exploitation of people unwilling to deliberately support its actions would be more costly than before. Given this fact, it must be assumed that the number of people (including even those who otherwise would have readily lent their support to the state) who would now spend their money to support a firm committed to honest business would rise wherever this social experiment was tried. In contrast, the number of people still committed to a policy of exploitation—of gaining at the expense of others—would fall. How drastic this effect would be would of course depend on the state of public opinion. In the example at hand—the United States, where the natural theory of property is extremely widespread and accepted as a private ethic, the libertarian philosophy being essentially the ideology on which the country was founded and that led it to the height it reached[^34]—the effect would naturally be particularly pronounced. Accordingly, security producing firms committed to the philosophy of protecting and enforcing libertarian law would attract the greatest bulk of public support and financial assistance. And while it may be true that some people, and among them especially those who have profited from the old order, might continue their support of a policy of aggression, it is very unlikely that they would be sufficient in number and financial strength to succeed in doing so. Rather, the likely outcome would be that the honest companies would develop the strength needed—alone or in a combined effort and supported in this effort by their own voluntary customers—to check any such emergence of outlaw producers and destroy them wherever and whenever they came into existence.[^35] +پہلے، یہ یاد رکھنا چاہیے کوئی بھی سماجی نظام، ایک اعداد و شمار کی سماجی ترتیب ایک شفاف بازار سے کم نہیں، اس کی مسلسل موجودگی ریاست کے لوگوں کے نظریات پر منحصر ہے جو نہیں ہوسکتا یا جس کے ہونے کے امکانات ہو اور کیا زیادہ یا کم واقع ہونا ممکن ہے. مغربی جرمنی میں عوامی رائے کی موجودہ صورتحال، مثال کے طور پر، اسےکافی ناگزیر یا یہاں تک کہ نا ممکن بنا دیتا ہے کہ ایک اعداد و شمار کے سماجی نظام میں مغربی جرمن لوگوں پر عاید کیا جاسکتا ہے. ایسے نظام کے لیے لوگوں کا عدم تعاون اس کو ناکام اور اس کو گرا دے گا. اس بات کی امید کرنا کہ کوئی بھی ایسی کوشش جس میں soviet قسم کا قانون کامیابی کے ساتھ امریکی لوگوں پر عاید کرنا نا ممکن ہوگا، امریکی رائے عامہ کے تحت. لہزا، مفرور کمپنیوں کی مشکلات کو صحیح طور پر دیکھنے کے لیے، اوپر دیے گئے سوال کو زیل کی طرح فقرہ کرنا چاہیے: یہ کتنا ممکن ہے کہ ایسی کوئی بھی تقریب ایک دیے گئے سماج میں ایک ایسی تقریب رائے عامہ کے تحت منعقد ہو? اس طرح سے تیار کیا ہوا، یہ ظاہر ہے کہ اس کا جواب مختلف ہونا ہے مختلف سماجوں میں. بعض کے لیے، سماجی نظریات کی گہرائی سے عوام میں رچے بسنے سے مخصوص کئے, جارحیت پسند کمپنیوں کا پھر سے ظاہر ہونے کے زیادہ امکان ہیں، اور دوسرے سماجوں کے لیے ایسا ہونے کے کافی کم امکانات ہیں. لیکن پھر،کیا ایک مسابقتی نظام کا منظر کسی سلامتی پیداوار کے معاملے میں کسی بھی معاملے میں بہتر یا موجودہ اعداد و شمار کے نظام سے بدتر ہو گا? آئیں، مثال کے طور پر، جو موجودہ ریاست ہائے متحدہ امریکہ میں دیکھتے ہیں. فرض کریں کہ ایک قانون ساز ایکٹ کی طرف سے ریاستی ٹیکس کی رقم سے سیکورٹی فراہم کرنے کے لئے اس کا حق ختم کر دیا تھا اور مسابقتی سلامتی کی پیداوار کا ایک مقابلہ نظام متعارف کرایا گیا. رائے عامہ کی صورتحال کے مطابق، تو یہ کتنا ممکن ہوگا کہ مفرور کاشتکاروں کا بڈھاوا ہو، اور انھوں نے کہا تو کیا ہوگا؟ بہ ظاہر ، عوام کا رد عمل اس تبدیل شدہ صورتحال پر انحصار کرے گا. لہزا، ان لوگوں کے لیے پہلا جواب جو نجی بازار کے تصور کا چیلنج سلامتی کے لیے: آپ کے بارے میں کیا؟ آپکا ردعمل کیا ہوگا؟ قانون شکن قمپنیوں کی وجہ سے آپ کے ڈر کا مطلب یہ ہے کہ آپ باہر جاییں گے اور سیکورٹی فراہم کرنے والوں کے ساتھ تجارت میں جڈ جائے گیں جنہوں نے دوسرے لوگوں کی املاق پر زبردستی کی ہو، اور کیا آپ اس کا ساتھ دیں گے اگر اس نے ایسا کیا؟ یقینی طور پر اس جوابی حملے سے نقاد بہت زیادہ چپ ہو گا. لیکن اس سے زیادہ اہم اس ذاتی پرجوابی میں یہ مضمر باقاعدہ چیلنج ہے. بظاہر، بیان کی گئی صورتحال میں تبدیلی کی وجہ سے قیمت کے مفاد کی شکل میں وہ تبدیلی آیے گی جس کا ہر کسی کو سامنا کرنا ہوگا فیصلہ لینے کے لیے. سلامتی کی پیداوار کےایک مسابقتی نظام کے تعارف سے پہلے، اس میں حصہ لینا اور اس کی حمایت کرنا قانونی طور پر (ریاستی) ارحیت کے خلاف صحیح ہے. اب ایسا عمل غیر قانونی ہو سکتا ہے. لہزا ، کسی کی گواہی کے مطابق، جو ہر فیصلے کو کم و بیش دکھنے میں قیمتی (یعنی، کسی کے صحیح اصولوں کیکم و بیش آزادی) اس فرم کی حمایت کرتے ہیں جو لوگوں کو اپنے مفادات کے لئے استعمال کرتے ہیں جو لوگ رضامندانہ طور پر ان کا ساتھ نہیں دینا چاہتے وہ ان کے لیے پہلے سے زیادہ قیمتی ہوگا. دی گئی حقیقت کے مطابق، اس کا اندازہ لگانا ضروری ہے کہ لوگوں کی تعداد (بشمول ان کے جنہوں نے رضامندانہ طور پر ریاست کو اپنا تعاون فراہم کیا ہوتا) جو اب اپنے پیسے کا استعمال اس فرم کی حمایت میں کریں گے جو ایمان دارانہ تجا رت کو بڈھاوا دینے کے لیے پر عزم ہوں اور جہاں پر سماجی تجربہ کی کوشش کی گئی ہو. اس کے برعکس، ان لوگوں کی تعداد جو ابھی بھی استحصالی پالیسی کے ساتھ پر اعظم ہے__ دوسروں کے بلبوطے پر فائدہ حاصل کرنے کے لیے__ وہ گر جائے گیں. یہ اثر کتنا خوفناک ہوگا اس کا انحصار بے شک رائے عامہ پر ہوگا. ہاتھ میں ایک مثال کے طور پر__ متعہدہ ریاستیں، جہاں پر املاق کے متعلق قدرتی نظریہ انتہائی وسیع پیمانے پر اور نجی اخلاقیات[^34]__ آزادانہ فلاسفی ضروریاتی طور پر وہنظریات جن پر ملک بنایا گیا ہے اور اسے اس اونچائی پر پہنچایا جس پر وہ ہے_. اسی طرح، سیکورٹی فراہم کرنے والی فرمیں فلسفہ کو تحفظ فراہم کرنے اور آخری آزادی قانون نافذ کرنے میں پر عزم عوامی حمایت اور مالی امداد کی سب سے بڈی تعداد میں اپنی طرف متوجہ کرے گا. اسی طرح، سیکورٹی فراہم کرنے والی فرمیں فلسفہ کو تحفظ فراہم کرنے اور آخری آزادی قانون نافذ کرنے میں پر عزم عوامی حمایت اور مالی امداد کی سب سے بڈی تعداد میں اپنی طرف متوجہ کرے گا. بلکہ، اس کے ممکنہ نتائج ایماندار کمپنیاں ضرورت کی طاقت اختیار کریں گے _اکیلے یا گاہکوں کی مشترکہ کوششوں سے ایسی کسی بھی قانون شکن پیداوار کو چیک کرنے کے لیے اور انہیں تباہ کرنے کے لیے جب کبھی وہ وجود میں آتے ہیں.[^35] -[^26]: Sums up Molinari, *Production of Security,* pp. 13–14, +[^26]: مولیناری کا خلاصہ، *سکیورٹی کی پیداوار،* پی پی ١٣-١٤ -> If … the consumer is not free to buy security wherever he pleases, you forthwith see open up a large profession dedicated to arbitrariness and bad management. Justice becomes slow and costly, the police vexatious, individual liberty is no longer respected, the price of security is abusively inflated and inequitably apportioned, according to the power and influence of this or that class of consumers. +> اگر... صارف جہاں چاہے وہاں سکیورٹی خرید نہی سکتا، آپ دیکھ سکتے ہیں کہ ایک بڈا پیشہ خود مختاری اور اور خراب انتظامیہ کو وقف کیا ہوا ہے. انصاف مہنگا اور مدھم بن جاتا ہے، پولیس پریشان کن، انفرادی آزادی کی اب کوئی عزت نہی، سکیورٹی کی قیمت بدسلوکی سے بھری جاتی ہے اور نا راستہ طور بانٹی جاتی ہے، صارفین کی اس یا اُس جماعت کے طاقت اور اسر و رسوخ کے مطابق. -[^27]: See the literature cited in note 22; also Bruno Leoni, *Freedom and the Law* (Princeton, N.J.: D. Van Nostrand, 1961); Joseph Peden, “Property Rights in Celtic Irish Law,” *Journal of Libertarian Studies* 1, no. 2 (1977). +[^27]: نوٹ ٢٢ میں حوالہ دیے ادب میں دیکھیں؛ برونو لیونی بھی، آزادی اور قانون(پرنسٹن، این جے: وین نوسٹرانڈ، ١٩٦١)؛ جوزیف پڈین،"کیلٹک آیرش قانون میں ملکیت کے حقوق،" آزادانہ مطالعہ کا زونامچہ ١، نمبر ٢ (١٩٧٧). -[^28]: See Terry L. Anderson and Peter J. Hill, “The American Experiment in Anarcho-Capitalism: The *Not* So Wild, Wild West,” *Journal of Libertarian Studies* 3, no. 1 (1980). +[^28]: ٹیرری ایل. اینڈرسن اور پیٹر جے. ھیل دیکھیں، "امریکی تجربہ انتشاری سرمایہ داری بہت وحشی، وحشی مغرب،:" *آزادانہ مطالعہ کا زونامچہ* ٣،نمبر ١(١٩٨٠)  -[^29]: On the following, see Hans-Hermann Hoppe, *Eigentum, Anarchie, und Staat* (Opladen: Westdeutscher Verlag, 1986), chap. 5. +[^29]: مندرجہ زیل پہ، ہانس ہرمن ہووپ دیکھیں، ایجینٹم، انارچی، اونڈ سٹاٹ(اوپالیڈین: ویسٹ ڈیسسیچر ورلاگ، ١٩٨٦)، باب ٥.  -[^30]: Contrast this with the state’s policy of engaging in battles without having everyone’s deliberate support because it has the right to tax people; and ask yourself if the risk of war would be lower or higher if one had the right to stop paying taxes as soon as one had the feeling that the states’ handling of foreign affairs was not to one’s liking. +[^30]: اسکو ریاست کی، جنگوں میں مشغولیت بنا ہر کسی کے حمایت کے کیونکہ اس کو لوگوں کو لگان لگانے کا حق ہے، حکمت عملی کے متضاد دیکھیں؛ اور خود سے سوال کریں اگر جنگ کا خطرہ کم یا زیادہ ہوگا اگر کسی کو حق ہوتا لگان کی ادائیگی کو روکنے کا جیسے ہی کسی کو گمان ہوتا کہ مملکت کا خارجی معاملات کا سنبھالنا انکی پسند کے مطابق نہی.  [↩](#fnref:30){.footnote-backref} -[^31]: And it may be noted here again that norms that incorporate the highest possible degrees of consensus are, of course, those that are presupposed by argumentation and whose acceptance makes consensus on anything at all possible, as indicated above. +[^31]: اور یہ یھاں نوٹ کیا جائے کہ وہ نمونے جو سب سے زیادہ اونچا ممکنہ اتفاق رائے کی ڈگری کو شامل کرتا ہے، بیشک، وہ جو استدلال سے پہلے سے فرض کی جاتی ہیں اور جنکی قبولیت کسی پر بھی اتفاق رائے کو ممکن بناتی ہے، جیسا کہ اوپر اشارہ کیا گیا ہے. [↩](#fnref:31){.footnote-backref} -[^32]: Again, contrast this with state-employed judges who, because they are paid from taxes and so are relatively independent of consumer satisfaction, can pass judgments that are clearly not acceptable as fair by everyone; and ask yourself if the risk of not finding the truth in a given case would be lower or higher if one had the possibility of exerting economic pressure whenever one had the feeling that a judge who one day might have to adjudicate in one’s own case had not been sufficiently careful in assembling and judging the facts of a case, or simply was an outright crook. +[^32]: پھر سے، اسکو ریاستی قاضی ملازمین کے متضاد دیکھیں، کیونکہ انہیں ٹیکسس سے ادائیگی کی جاتی ہے اور اس وجہ سے صارفین کے اطمنان سے نسبتاً آزاد ہیں، ایسے فیصلے سنا سکتے ہیں جو ہر کسی کے مطابق قابل قبول نہیں ہیں؛ اور خود سے سوال کریں کہ اگر سچ نہ ڈھونڈنے کا خطرہ ایک دی گئی صورت میں کم یا زیادہ ہوگا اور کسی کو ممکن ہوتا کہ کہ اقتصادی دباؤ ڈالنے کی جب کبھی بھی کسی کو محسوس ہوتا کہ کہ ایک قاضی جو کسی دن اپنی صورت میں ادجود اکاٹی کرنا ہوگاجب اقتصادی دباؤ ڈالنے کاامکان ہوگا جمع اور ایسے حقائق دیکھیں اور پھر محتاط یا صرف سراسر حیلہ ہوگا. [↩](#fnref:32){.footnote-backref} -[^33]: See on the following in particular Rothbard, *For A New Liberty*, pp. 233ff. +[^33]: زیل پر دیکھیں خصوصاً روتھبارڈ* نیی آزادی کے لیے*، pp. 233ff. [↩](#fnref:33){.footnote-backref} -[^34]: See Bernard Bailyn, *The Ideological Origins of the American Revolution* (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1967); Jackson Turner Main, *The Anti-Federalists: Critics of the Constitution* (Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1961); Murray N. Rothbard, *Conceived in Liberty* (New Rochelle, N.Y.: Arlington House, 1975–1979). +[^34]: دیکھیں برنادڈ بالن، *امریکی انقلاب کے کاملوں کا آغاز کیمبرج ماس*، ہاوارڈ یونیورسٹی پریس١٩٦٧؛جیکسن ٹرنر مین، *متحدہ لوگوں کے خلاف، آیین کے عیب بین*(چیپل ہل: جنوبی کیرولینا یونیورسٹی پریس،١٩٦١)؛ مرے اینراتھرباد، *آزادی میں محو* ارلنگٹن گھر ١٩٧٥-١٩٧٩. [↩](#fnref:34){.footnote-backref} -[^35]: Naturally, insurance companies would assume a particularly important role in checking the emergence of outlaw companies. Note Morris and Linda Tannehill (*The Market of Liberty*, pp. 110–11): +[^35]: فطری بات ہے کہ انشورنس کمپنیاں قانون شکن کمپنیوں کے قیام کی جانچ پڑتال میں خاص طور پر اہم کردار فرض کریں گے ۔ مورس اور لنڈا تننیہلل، *آزادی کا بازار*، 0pp. 110-21:(_: -> Insurance companies, a very important sector of any totally free economy, would have a special incentive to dissociate themselves from any aggressor and, in addition, to bring all their considerable business influence to bear against him. *Aggressive violence causes value loss*, and the insurance industry would suffer the major cost in most such value losses. An unrestrained aggressor is a walking liability, and no insurance company, however remotely removed from his original aggression, would wish to sustain the risk that he might aggress against one of its own clients next. Besides, aggressors and those who associate with them are more likely to be involved in situations of violence and are, thus, bad insurance risks. An insurance company would probably refuse coverage to such people out of a foresighted desire to minimize any future losses which their aggression might cause. But even if the company were not motivated by such foresight, it would still be forced to rate their premiums up drastically or cancel their coverage altogether in order to avoid carrying the extra risk invoked in their inclination to violence. In a competitive economy, no insurance company could afford to continue covering aggressors and those who had dealings with aggressors and simply pass the cost on to its honest customers; it would soon lose these customers to more reputable firms which could afford to charge less for their insurance coverage. \ No newline at end of file +> انشورنس کمپنیاں ،ایک آزاد حکومت کاایک اہم حصہ، کو ایک خصوصی معاونت انہیں جارحانہ لوگوں سے الگاور، اس کے علاوہ ان کی تمام تجارت پر اثر ڈالنے کے لئے ان کو ان کے خلاف برداشت کرنا. *جارحانہ تشدد کی قدر میں کمی کا باعث* ، اور انشورنس کی صنعت اس طرح قدر کے سب سے زیادہ خسارے میں بڑی لاگت کا شکار ہوگا. ایک آزاد راہ پر چلنے کی ذمہ داری اور اپنی اصلیت کی جانب سے جارحیت، تاہم دور ہٹا دینے سے کوئی انشورنس کمپنی کا خطرہ ہے کہ وہ اپنے گاہکوں میں سے ایک کے خلاف اگلے اگگریسس ہو سکتا ہے اس کو برقرار رکھنے کے لئے خواہشیں پوری کرنی چاہیے. اس کے علاوہ، جارحانہ لوگ اور وہ جو انکے ساتھ منسلک ہیں ممکنہ طور پر تشدد کی صورتوں میں انکے ساتھ ہونگے، لہزا، خراب انشورنس کے خطرات لاحق ہیں. ایک انشورنس کمپنی ممکنہ طور پر ان لوگوں کی دور اندیش خواہشات کو مستقبل کے نقصانات کو کم کرنے اور جارحیت کے وجوہات کو شامل کرنا تسلیم نہی کرے گی. لیکن پھر بھی اگر ایک کمپنی ایسی دور اندیشی سے منوائ نہی جاسکتی، یہ پھر بھی ان پر زبردستی سے سود کو بڈھایا جائے گا یا انکی وسعت کو پوری طرح ختم کردیا جائے تاکہ جارحیت کی طرف جھکاو کی وجہ سے انکو زیادہ خطرہ اٹھانے سے بچائے. ایک مقابلہ جاتی معیشت میں، کوئی بھی کمپنی یہ استطاعت نہی کرسکتی کہ جارحانہ لوگوں کو وسعت میں رکھے اور وہ جنکو جارحانہ لوگوں کے ساتھ معاملات تھے اور بس ایماندار صارفین کی طرف قیمت کو پاس کرنا؛ یہ جلد ہی ان صارفین کو کھو دیگی زیادہ عزت دار فرموں سے جو انشورنس کوریج پر کم لاگو کرنے کی استطاعت کر سکتے ہیں. \ No newline at end of file diff --git a/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md b/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md index b9fb088b5..c4cf5142f 100644 --- a/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md +++ b/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_01.md @@ -1,71 +1,71 @@ -## The Economics and Sociology of Taxation +## اقتصادیات اور ٹیکس وصولی کی عمرانیات -As the title of the chapter indicates, I have set myself two goals. First, I want to explain the general economic effect of taxation. This part of the chapter represents a praxeological analysis of taxation and as such should not be expected to go much beyond what has already been said by other economists. +جیسے کہ باب کا عنوان نشاندہی کرتا ہے، میں نے اپنے دو اہداف مقرر کیے ہیں. سب سے پہلے، میں ٹیکس کی وصولی کا عمومی اقتصادی اثر کی وضاحت کرنا چاہتا ہوں. اس باب کا حصہ ٹیکس کی وصولی کا ایک بعیدالعقل تجزیہ کی نمائندگی کرتا ہے اور جیسا کہ پہلے ہی دوسرے ماہر اقتصادیات کی طرف سے کہا گیا ہے کہ باہر جانے کے لیے زیادہ امید نہیں کی جانی چاہیے. -More originality might be found in the second part, where I will try to answer the question: why is there taxation; and why is there always more of it? Answering such questions is not the task of economic theory but of praxeologically informed and constrained sociological or historical interpretations and reconstructions, and from the very outset much more room for speculation in this field of intellectual inquiry exists. +زیادہ تخلیقیت دوسرے حصے میں پائ جا سکتی ہے، جہاں میں اس سوال کا جواب دے سکتا ہوں: ٹیکس کی وصولی کیوں ہے؛ اور اسکا ہمیشہ اتنا زیادہ کیوں ہے? اس طرح کے سوالات کے جوابات دینا اقتصادی نظریہ کا کام نہیں بلکہ بعیدالعقل سے باخبر اور مجبور تاریخی یا سماجی تشریحات اور تعمیر کی اور بہت شروع ہی سے بہت زیادہ کمرے کے دانشور اس میدان میں قیاس کے لیے ہے تحقیقات موجود ہے. ## # -To say there is nothing new to be stated regarding the economic effects of taxation is not to say that what there *is* would not be news to many. In fact, after surveying several popular economics textbooks it would seem that what I have to say is news to most of today’s economists and students of economics. Insofar as these texts deal with the economic effects of taxation at all, beyond a purely descriptive presentation of various tax-schemes and their historical development[^1], they are almost completely silent on the question of what the general effects of taxation are. Moreover, what in their discussion of the problem of tax-incidence these texts then say about the economic effects of specific forms of taxation is invariably flawed. +یہ کہنا کہ وہاں لگان کی وصولی کے اقتصادی اثر کا بیان کرنے کے لیے کچھ نیا نہی ہے *یہ* بہت سارے لوگوں کے لیے خبر ہو گی. اصل میں، بہت سے مقبول اقتصادی درسی کتابیں کا سروے کرنے کے بعد یہ لگتا ہے کہ مجھے کیا کہنا چاہیے آج کے اقتصادیات اور اقتصادیات کے طالب علموں کو. حتہ کہ جیسے کہ یہ لکھائی وصولی کے معاشی اثرات سے ڈیل کرتی ہے، مختلف ٹیکس منصوبوں اور ان تاریخی ترقی سے بالا١، خالصتاً بیانیہ پیشکش سے آگے نمٹنے جیسے وہ جو عام اثرات کی کے سوال پر تقریباً مکمل طور پر خاموشں ٹیکس کی وصولی ہے. اس کے علاوہ، ان کی بحث پھر ٹیکس کی وصولی کی مخصوص اقسام کے اقتصادی اثرات کے بارے میں کہنا ہے کہ ٹیکس ورود کا میں ہمیشہ نقائص سے بھرا ہے. -However, this state of affairs merely reflects a process of intellectual degeneration. As early as 150 years ago almost everything that should be understood today about the economics of taxation had been correctly and convincingly stated by such a prominent figure in the history of economics as Jean Baptiste Say in his *Treatise on Political Economy*. +حالانکہ، اس امور کی حالت کے دانشورانہ زوال کا عمل محض اس کی عکاسی کرتا ہے. قبل ازیں ١٥٠ سال ہر وہ چیز جس کو اقتصادیات اور ٹیکس کی وصولی کے لیے سمجھنا چاہیے صحیح طور پر اور انجمن کی طرف سے اس طرح کی ممتاز شخصیت جسے معاشیات کی تاریخ میں جین باپسٹی کہتے ہیں اس کی*سیاسی اقتصادیات پر صحیفہ*. -In contrast to today’s textbook writers, who assign the discussion of taxation to arbitrary places within the overall architectonic of their books, from the beginning Say correctly locates the phenomenon under the general heading “Of the Consumption of Wealth.” +برعکس ان آج کی نصابی کتابیں لکھنے والوں کے جو اجارہ داری جگہوں پر ٹیکس کی وصولی کے لیے بحث منتخب کر تے ہیں، ان کی کتابوں کی فن تعمیر کے مطلق، شروعات سے ان کے اندر بنے ہوئے قانونی جواز گاہوں کو شروع ہی سے کہتے ہیں کہ صحیح طور پر تفویض کریں -He then unmistakenly identifies and explains taxation as an attack on and punishment of the acquisition and production of property, which necessarily leads to a reduction in the formation of wealth embodied in such property and to a lowering of the general standard of living. +وہ پھر واضح طور پر پہچانتا ہے اور ٹیکس کی وصولی کو ایک حملہ اور سزا کے طور پر ٹیکس نظام کی وضاحت کرتا ہے، جو ضروری طور پر دولت کے بڈھاوے میں کمی کرتا ہے اور عمومی معیار زندگی کے عمل میں گراوٹ لاتا ہے. -Notes Say: +نوٹوں کا کہنا ہے: -> It is a glaring absurdity to pretend, that taxation contributes to national wealth, by engrossing part of the national produce, and enriches the nation by consuming part of its wealth.[^2] +> یہ دکھاوا کرنا ایک واضح حماقت ہے، کہ لگان کی وصولی قومی جائیداد میں معاونت کرتی ہے, قومی وسائل کا ایک حصہ خریدنے سے، اور قومی دولت کا ایک حصہ استعمال کرنے سے اسے مالا مال بنا دیتے ہیں.٢ > -> Taxation is the transfer of a portion of the national products from the hands of individuals to those of the government, for the purpose of meeting public consumption or expenditure. Whatever be the denomination it bears, whether tax, contribution, duty, excise, custom, aid, subsidy, grant, or free gift, it is virtually a burden imposed upon individuals, either in a separate or corporate character, by the ruling power for the time being, for the purpose of supplying the consumption it may think proper to make at their expense; in short, an impost, in the literal sense.[^3] +> لگان کی وصولی ایک شخص کے ہاتھوں سے قومی مصنوعات کی ایک چھوٹے سے حصے کی منتقلی سرکار کو واپس کرنا، صرف عوامی ضروریات اور اخراجات کو پورا کرنے کے لیے. چاہے اس کا انجام کچھ بھی ہو، خواہ لگان ہو، امداد، فرض، آبکاری، موصولات، اپنی مرضی کے مطابق، امداد، سبسڈی، گرانٹ یا مفت تحفہ عملی طور پر ایک فرد کے اوپر بوجھ کھڈا کر دیتی ہے، علاحدہ یا ایک کارپوریٹ کردار کے طور پر، کچھ وقت تک حکمران پارٹی کی طرف سے، استعمال کی ضروریات کو سپلائی کرنے کے لیے جو ان کی قیمت پر انہیں ٹھیک لگے؛ مختصراً لغوی معنوں میں ایک محصور ہے.٣ -Since such fundamental insights seem to have been forgotten, or at least no longer appear obvious today, let me, as my first task, present anew a praxeological account and explanation for Say’s central argument and its validity, and in so doing refute some popular “counterarguments” claiming to show that taxation need not obstruct the formation of property and wealth. In light of this general explanation, I will then demonstrate the fundamental logical fallacy in the standard textbook analysis of tax-incidence. +چونکہ اس طرح کی بنیادی ضروریات لگتا ہے کہ بھلا دی گئی ہیں، یا ان میں سے آج کوئی بھی ٹھیک نظر نہیں آتی، مجھے، میرے پہلے کام کے طور پر، ایک نیا بعیدلعقل نظام اور بنیادی مرکزی بحث اور اس کے جواز اور ایسا کرنے میں ٹیکس کی وصولی کو دکھانے کے لیے جائیداد اور مال و دولت کے لئے رکاوٹ نہ بننے کی ضرورت ہے. اس عمومی وضاحت کی روشنی میں، میں پھر ٹیکس ورود کا معیاری نصابی کتاب کے تجزیہ میں بنیادی منطقی مغالطہ کا مظاہرہ کروں گا. -That taxation—foremost and above all—is and must be understood as a means for the destruction of property and wealth-formation follows from a simple logical analysis of the meaning of taxation. +وہ ٹیکس کی وصولی__سب سے پہلے اور سب سے اوپر__ اور اسے لازماً دولت اور املاک کی بربادی سمجھ لینا چاہیے-اس کی بناوٹٹ ایک ٹیکس کی وصولی کے منتقی تجزیہ کو اختیار کرنے کی ہے. -Taxation is a coercive, non-contractual transfer of definite physical assets (nowadays mostly, but not exclusively money), and the value embodied in them, from a person or group of persons who first held these assets and who could have derived an income from further holding them, to another, who now possesses them and now derives an income from so doing. How did these assets come into the hands of their original owners? Ruling out that this was the outcome of another previous act of taxation, and noting that only those assets can be taxed that have not yet been consumed or whose value has not yet been exhausted through acts of consumption (a tax-gatherer does not take away another man’s garbage but rather his still valuable assets!), three and only three possibilities exist: They come into one’s possession either by one’s having perceived certain nature-given goods as scarce and having actively brought them into one’s possession before anyone else had seen and done so; by having produced them by means of one’s labor out of such previously appropriated goods; or through voluntary, contractual acquisition from a previous appropriator or producer. Only through these types of activities is one capable of acquiring and increasing valuable—and hence taxable—assets. Acts of original appropriation turn something which no one had previously perceived as a possible source of income into an income-providing asset; acts of production are by their very nature aimed at the transformation of a less valuable asset into a more valuable one; and every contractual exchange concerns the change and redirection of specific assets from the hands of those who value their possession less to those who value them more. +لگان لگانا تشدد آمیز ہے، جسمانی اثاثوں کی ایک مستقل منتقلی (آج کل کے دور میں زیادہ، مگر محض پیسہ ہی نہیں)، اور ان کے اندر بھری ہوئی قیمت، اور ان میں سے ایک فرد یا افراد جو سب سے پہلے ان اساسوں کو جن سے وہ آمدنی حاصل کرتے ہیں دوسروں سے جن کے پاس اب وہ ہیں اور اب ایسا کرنے سے وہ ان سے آمدنی حاصل کرتے ہیں. کس طرح سے یہ اثاثے اپنے اصل مالکان کے ہاتھ میں آتے ہیں؟ اس کو مسترد کرتے ہوئے کہ یہ پرانے ٹیکس کی وصولی کا نتیجہ ہے، اور یہ نوٹ کرتے ہوئے کہ صرف ان اثاثوں کے لیے لگان وصول کیا جائے جو استعمال کرنے کی وجہ سے ابھی تک ختم نہیں ہوئے ہیں ( ایک ٹیکس حاصل کرنے والا دوسرے آدمی کا کوڈا نہیں اٹھاتا) بلکہ اس کے قیمتی اثاثے: وہ کسی کے قابو میں یا تو کسی قلط کی وجہ سے اس سے پہلے کہ ان کو کسی نے تلاش نہ کیا ہو یا اور کچھ؛ ان کو مزدوروں کے زرعیہ سے یا پچھلے کسی آرضی پیدا کرنے والے سے. صرف اس طرح کی سرگرمیوں سے ایک انسان اس کے اثاثوں کی کیمت بڈھا اور حاصل کر سکتا ہے__ اور لہذا وہ لگان کی مستحق__. اصل تخصیص کے امل اس میں بدلتے ہیں جو کسی نے بھی کبھی ایک ممکن امداد کے طور امداد-فراہم کرنے والے اثاثے کے طور سوچا نہی تھا؛ پیداور کے امل انکی اپنی فطرت سے تبدیلی کے مقصد ایک کم قیمتی اثاثے کے لیے ایک زیادہ قیمتی کے طور؛ اور ہر معاہداتی تعلق کی ادل بدل بدلاو کی فکر کرتا ہے اور اور خاص اثاثوں نئ سمت ان لوگوں کے ہاتھوں سے جو ملکیت کو کم قیمت دیتے ہیں برعکس انکے جو انہیں زیادہ دیتے ہیں. -From this it follows that any form of taxation implies a reduction of income a person can expect to receive from original appropriation, from production, or from contracting. Since these activities require the employment of scarce means—at least time and the use of one’s body—which could be used for consumption and/or leisure, the opportunity cost of performing them is raised. The marginal utility of appropriating, producing, and contracting is decreased, and the marginal utility of consumption and leisure increased. Accordingly, there will be a tendency to shift out of the former roles and into the latter ones.[^4] +اس سے لگان کی وصولی کی کوئی بھی شکل ایک فرد کی امید کے مطابق پیداوار سے اصل آمدنی حاصل کرنے کا راستہ اختیار کرتا ہے، یا معاہدہ کرنے سے. چونکہ ان سرگرمیوں کے لیے کامیاب ملازمت کی ضرورت ہے__کم وقت تک اور خد کے جسم استعمال کرنا__جو کھپت یا تفریح کے لیے استعمال کیا جا سکتا ہے ان کے انجام دہی کی قیمت کا موقع بڈھا دیا جاتا ہے. کم از کم استعمال کی مناسبت، پیداوار، اور معاہدہ کرنا گھٹ جاتا ہے، اور تفریح اور کھپت کے لیے اور افادیت بڈھ جاتی ہے. اسی طرح سے، وہاں پر سابقہ کرداروں کو پرانے کردار سے اگلوں میں منتقل کرنے کی طاقت ہوگی.٤ -Thus, by coercively transferring valuable, not yet consumed assets from their producers (in the wider sense of the term including appropriators and contractors) to people who have not produced them, taxation reduces producers’ present income and their presently possible level of consumption. Moreover, it reduces the present incentive for future production of valuable assets and thereby also lowers future income and the future level of available consumption. Taxation is not just a punishment of consumption without any effect on productive efforts; it is also an assault on production as the only means of providing for and possibly increasing future income and consumption expenditure. By lowering the present value associated with future-directed, value-productive efforts, taxation raises the effective rate of time preference, i.e., the rate of originary interest and, accordingly, leads to a shortening of the period of production and provision and so exerts an inexorable influence of pushing mankind into the direction of an existence of living from hand to mouth. Just increase taxation enough, and you will have mankind reduced to the level of barbaric animal beasts. +لہزا، اپنے قیمتی تفریحات کو منتقل کرنے سے، اثاثہ جات ان پیداوار (بشمول اپپروپریاٹرس اور ٹھیکیداروں کی اصطلاح کا وسیع تر احساس) ان لوگوں کو جنہوں نے ان کی پیداوار نہیں کی ہے لگان کی وصولی پروڈیوسرز کی موجودہ آمدنی کم کر دیتا ہے اور اس کی اس وقت ممکن سطح کے طور پر استعمال کی. اسکے علاوہ یہ قیمتی اثاثوں کی مستقبل کی پیداوار کے لئے موجودہ ترغیب گھٹا دیتا ہے اور اس طرح بھی آئندہ آمدنی اور مستقبل کی سطح دستیاب خرچے کوکم کرتا ہے. لگان کا وصولی عمل، نہ صرف استعمال کی سزا ہے، پیداوار پہ بغیر کسی کوشش کے، سزا ہے. یہ بھی ایک حملہ کے لئے فراہم کرنے اور ممکنہ طور پر آئندہ آمدنی اور خرچ کے اخراجات بڑھانے کی وہ واحد ذریعہ کے طور پر پیداوار پر منحصر ہے. مستقبل کے ساتھ جڈی حالیہ قیمت کو کم کرنے سے، وقت گزرنے کے ساتھ ساتھ ان کی موثر ترجیحات بڈھ جاتی ہے، یعنی، اس سے سود کی موثر شرح پیدا ہوتی ہے اور اس طرح سے ایک اچھی پیداوار کا دور شروع ہو جاتا ہے اور ایک بنی نوع انسان ہاتھ سے منہ تک ایک موجودہ سمت میں آگے ہاتھ بڈھا دیتا ہے. لگان میں صرف زرا سا اضافہ کریں، اور آپ آدم زات کو وحشیانہ جانوروں کی سطح پر لا کھڈا کر سکتے ہیں. -Straightforward as such reasoning may seem, there are a number of popular objections raised against it. For instance, from the side of economists who falsely conceive of economics as an empirical science that produces nothing but hypothetical explanations which invariably must be tested against empirical evidence in order to be validated (analogous to the situation in the natural sciences), the following argument is frequently heard: Empirically, it has been observed repeatedly that a rise in the level of taxation was actually accompanied by a rise (not a fall) in GNP or other measures of productive output; hence, the above reasoning, however plausible, must be considered empirically invalid. In fact, some empiricists of this sort go even further and make the stronger claim that taxation actually helps increase the standard of living as evidenced by the fact that some countries with once low standards of living and low levels of taxation now enjoy a much greater wealth with much higher taxes. +براہ سیدھی طور اس طرح کے استدلال لگ سکتا ہے، ایک بڑی تعداد کےعوامی اعتراضات اس کے خلاف اٹھائیے جاتے ہیں. فرض کریں، ایک تجرباتی سائنس جو کچھ بھی پیدا کرتا ہے لیکن ہمیشہ تجرباتی ثبوت کے خلاف (صورتحال پر یکساں بنائي جاتی ہواسکو کرنے کے لئے ٹیسٹ کیا جانا چاہیئے فرضی وضاحت کے طور پر جھوٹی حاملہ معاشیات کے ماہرین کی جانب سے علوم فطریہ میں)، مندرجہ ذیل دلیل اکثر سنائی جاتی ہے: امتحاناً، اسے بار بار ٹیکس کی وصولی کی سطح میں اضافہ دراصل جی این پی یا دیگر اقدامات کی پیداواری میں؛ میں اضافہ (نہیں ایک زوال) کے ساتھ دیکھیاگیا ہے اسی لیے, اوپر استدلال ہے، تاہم قرین قیاس امتحاناً ناجائز سمجھا جا چاہیئے. دراصل، اس طرح کے کچھ امپاراکسٹس بھی چلے جاتے ہیں اور ٹیکس کی وصولی اصل معیار کی زندگی کا ثبوت یہ اس حقیقت کی طرف سے ہےکہ بعض ممالک ایک بار کم معیار والی زندگی اور ٹیکس کی وصولی اب کی کم سطح کے ساتھ ایک نہایت ہی لطف اندوز طور پر بڑھانے میں مدد ملتی ہے کہ مضبوط کلیم کریں بہت زیادہ ٹیکس کے ساتھ زیادہ سے زیادہ دولت ہے. -Both objections are simply confused. Experience cannot beat logic, and interpretations of observational evidence which are not in line with the laws of logical reasoning are no refutation of these but the sign of a muddled mind (or would one accept someone’s observational report that he had seen a bird that was red and non-red all over at the same time as a refutation of the law of contradiction rather than the pronouncement of an idiot?). +دونوں اعتراضات بس الجھن میں ہیں. منطق تجربے کو کبھی نہیں ہرا سکتا، اور تشریحات اوبسرواشنال ثبوت کی منطقی استدلال کے قوانین کے مطابق نہیں ہیں بلکہ ان میں سے کوئی رد بھی نہیں لیکن یہ ایک مبہم ذہن کی علامت ہیں (یا ایک ایک پرندہ دیکھا جاتا ہے اور کسی کے اوبسرواشنال رپورٹ قبول کرو گے جو حضرات ایک احمقانہ کے اظہار کی بجائے تضاد کی شریعت کے طور پر ایک ہی وقت سرخ اور غیر سرخ پورے تھا؟). -As regards the stronger thesis, it is nothing but a beautiful illustration of the ever so attractive *post hoc ergo propter hoc* fallacy. From the fact that the correlated events of high taxation and wealth were to be observed later than those of low taxation and wealth it is inferred that increased taxation increases wealth. Yet to reason in this way is about as convincing as the argument—justly ridiculed by Say—that one can observe rich men consuming more than poor ones; therefore, their high level of consumption must be responsible for the fact that they are rich.[^5] Just as it follows from the meaning of consumption that this is impossible and that, on the contrary, the rich are not rich because of their high level of consumption but because they previously abstained from consumption and engaged instead in value-productive actions, so it follows from the meaning of taxation that mankind cannot have prospered because of higher levels of taxation but despite such a fact. +جیسے کہ مظبوط مقالہ حوالہ دیتا ہے، یہ کچھ بھی نہیں بلکہ ایک جازب نظر خوبصورت مثال*post hoc ergo propter hov*تبلیس کے سوا کچھ نہیں. حقیقت میں جو ہائی لگان اور دولت کے لازم و ملزوم تقریبات انکا مشاہدہ کرنا کم لگان اور کم دولت کے بعد کا تھا یہ قیاص کیا جاتا ہے کہ لگان کا اضافہ دولت میں اضافہ کرتا ہے. اس بحث کو حل کرنے کے لیے ابھی تک اس طرح کی کوئی بھی وجہ قائل نہیں—صحیح طور پر مذاق اڈا کے مثال کے طور پر__ایک مشاہدہ کر سکتے ہیں استعمال امیر آدمیوں سے کہیں زیادہ غریب ہیں ۔ لہذا، ان اعلی سطح کے طور پر استعمال کی ہے کہ وہ امیر اس حقیقت کے لئے ذمہ دار ہونا چاہیے۔[^5] صرف یہ کہ یہ نا ممکن ہے اور جو، اس کے برعکس، دولت سے مالا مال کی کھپت کی ان اعلی سطح کی وجہ سے امیر نہیں ہیں کھپت کے معنی سے مندرجہ ذیل کے طور پر ہے مگر چونکہ وہ پہلے سے کی کھپت حرام اور مشغول اس کے بجائے میں قدر کی پیداواری اعمال، تاکہ اسے ٹیکس کی وصولی کے مفہوم سے مندرجہ ذیل کہ بنی نوع انسان کی وجہ سے ٹیکس کی وصولی کی مگر اس طرح ایک حقیقت کے باوجود اعلی سطح کے خوشحال ہونے کی ہے نہیں کر سکتا. -The weaker thesis—that experience would at least disprove any claim of a relationship between taxation and productive output that was negative by necessity—is also off the mark. The praxeological reasoning presented above does not at all rule out what empiricist economists falsely interpret as a refutation. In this earlier discussion the conclusion had been reached that the effect of taxation is a relative reduction in the production of valuable assets—a reduction, that is, as compared with the level of output that would have been produced had there been no taxation at all or had the level of taxation not been raised. Nothing was said or implied with respect to the absolute level of the output of valuable assets. As a matter of fact, absolute growth of GNP, for instance, is not only compatible with our earlier praxeological analysis, but can even be seen as a perfectly normal phenomenon to the extent that advances in productivity are possible and actually take place. If it has become possible through improvements in the technology of production to produce a higher output with an identical input (in terms of cost), or a physically identical output with a reduced input, then the coincidence of increased taxation and an increased output of valuable assets is anything but surprising. However, this does not in the least affect the validity of what has been stated about relative impoverishment resulting from taxation. With a given state of technological knowledge, though it may change over time, and taxation being what it is (a punishment of value-productive efforts), the level of productive output must be lower than the one that could have been attained with the same knowledge and no or lower taxation. Statistical studies here are entirely beside the point: they can neither help strengthen it, nor can they ever be used to weaken it. +ایک کمزور مقالہ—یہ تجربہ کم از کم کسی بھی دعوی کے لگان اور ضرورت کی طرف سے اور پیداوار،جو منفی تھا، کے درمیان تعلق توڑنا —وہ بھی نشانے پر نہیں ہے. اوپر دیے گئے بعیدالعقل وجوہات بالکل بھی یہ مسترد نہیں کرتے جس کو ماہر اقتصادیات غلطی سے تردید کرتے ہیں. اس سے قبل ازیں بحث میں اس نتیجے پر پہنچیں کہ لگان کا اثر اس کے ساتھ منسلک قیمتی اثاثے کی پیداوار میں کمی تک پہنچ جاتا—کمی، وہ ہے، جو تیار کیے گیے پیداوار کی سطح کے نسبت ہو اور وہاں کوئی لگان ہرگز یا لگان کی سطح نہیں بڈھایی گیی. اثاثوں کی صحیح محنت کا حاصل اور ان کی مکمل سطح کے بارے میں کوئی بھی اشارہ نہی کیا گیا. حقيقت کے طور پر، جی این پی کی مطلق ترقی، مثال کے طور پر، صرف ہمارے پہلے پرنیولوجاکال تجزیہ کے ساتھ ہم آہنگ نہیں ہے، لیکن پیداوار میں ترقی ممکن ہیں اور اصل جگہ لے اس حد تک کہ یہاں تک کہ ایک نارمل رجحان کے طور پر دیکھا جا سکتا ہے. تکنیک میں اصلاحات کی وجہ سے یہ ممکن ہوا ہے کہ پیداوار کی برآمدات میں اضافہ اسی درآمد پر ہو رہا ہے (قیمت کے حوالے سے)، یہ جسمانی طور پر یکساں برآمد کم درآمد کے ساتھ، پھر ٹیکس کی وصولی میں اظافہ کی مطابقت اور اثاثوں کی بڈھتی ہوئی قیمت حیران کن ہے. لیکن، لگان سے جو کم سے کم اثر ہونا چاہیے وہ اس کے نتیجے میں نہیں ہوتا. دیے گئے تیکنالوجی کے علم کے مطابق، چونکہ یہ وقت کے ساتھ ساتھ تبدیل ہوسکتی ہے، اور ٹیکس کی وصولی جو کہ ( قیمتی اثاثوں کے لیے ایک سزا)،پیداوار کی برآمدات کی سطح اگر ان پر کم یا کوئی ٹیکس کی وصولی نہیں کی گئی ہوتی اسی جانکاری کے ساتھ اظافی پیداوار حاصل کی گئی ہوتی. اعداد و شمار کے مطالعے کے بعد نقاط بالکل برعکس ہے: وہ ان کو نا ہی مظبوط بنانے میں مدد کر سکتے ہیں، نا ہی ان کا استعمال اس کو کمزور کرنے کے لیے کیا جاسکتا ہے. -Another theoretical objection which enjoys some popularity is that imposing or raising taxes leads to a reduction of income derived from the assets taxed; that this reduction raises the marginal utility of such assets as compared to what can be derived from other forms of activity; and thus, instead of lowering it, taxation actually helps increase the tendency to engage in production. For the usual case of taxing money assets this is to say that taxes reduce monetary income which raises the marginal utility of money, and this in turn increases the incentive to attain monetary returns. This argument, to be sure, is perfectly true as far as it goes. However, it is a misconception to believe that it does anything to invalidate the relative impoverishment thesis that I have advanced. First of all, in order to keep the record straight it should be noted that even if it were true—as the just presented argument seems to suggest, albeit falsely as we will see—that increased taxation does not lead to a relatively lower output of valuable assets produced since it spurs a proportional increase in workaholism, it is still the case that the income of value-productive individuals has fallen. Even if they produce the same output as previously, they can only do so if they expend more labor now than before. Since any additional labor expenditure implies forgone leisure or consumption (leisure or consumption which they otherwise could have enjoyed along with the same output of valuable assets), their overall standard of living must be lower.[^6] +ایک اور نظریاتی اعتراض جو کچھ مقبولیت کا لطف اٹھاتا ہے کہ اثاثوں پر لگان عائد کرنے سے آمدنی میں کمی واقع ہوتی ہے؛ اس کمی کی وجہ سے ان اثاثوں کی کم از کم قیمت ان کے عمل سے کتنی حاصل ہوسکتی ہے اس کے متنازعہ شکلوں کی عمل سے؛ اور لہزا، اس کو کم کرنے کے بجائے ٹیکس کی وصولی اصل میں اس پیداوار کو بڈھاوا دیتی ہے. عام طور سے پیسوں کے اثاثے لگان کے طور لگانا یہ کہنا ہے کہ لگان روپے پیسے کی آمدنی کو کم کرتا ہے جو زرا سے پیسے کے استعمال کو بڈھاتی ہے، اور یہ بدلے میں روپے پیسے کے حاصل کرنے کی ترغیب کو بڈھاتا ہے. یہ بحث، یقینی طور پر، صحیح ہے جتنا ہی دور یہ چلا جائے. تاہم، یہ ایک غلط فہمی ہے کہ یہ بھروسہ کرنا کہ متعلقہ بدحالی مقالہ جس کو میں نے بڈھاوا دیا ہے کہ یہ اس کو مفلسی کے قیاص کو غیر معثر نہیں کرتا. اولاً، یہاں تک کہ اگر یہ سچ ہے کہ سب سے پہلے یہ ہونا چاہیے کے ریکارڈ سیدھی رکھنے کے لئے بتایا جایے—صرف حاضر دلیل تجویز کرنے کے لیے جھوٹی ہی سہی ہم دیکھیں گے کے طور پر لگتا ہے کے طور پر — پیداوار میں اضافہ ہونے قیمتی اثاثوں میں سے ایک نسبتاً کم پیداوار کے باعث نہیں کہ یہ ایک متناسب اضافہ وورکہولسم میں عرصہ کے بعد، یہ ایسا ہے کہ قدر کی پیداواری افراد کی آمدنی میں گر ہے ہے. اگرچہ ان کی پیداوار پچھلی برآمدات یکساں بھی ہوں، وہ صرف اس صورت میں کر سکتے ہیں کہ اگر وہ پہلے سے زیادہ مزدوروں کا استعمال کریں. چونکہ کوع بھی اضافی مشقت اخراجات ماضی کی تفریح یا (تفریح یا جو وہ بصورت دیگر قیمتی اثاثوں میں سے ایک ہی آؤٹ پٹ کے ساتھ کھپت کا لطف اٹھایا ہو) اس کھپت کا مطلب، ان کامجموعی معیار زندگی کس بھی صورت میں کم تر ہونا چاہیے.[^6] -It now becomes apparent why the assumption that taxation can leave the productive output of valuable assets unaffected and exclusively cripple consumption is fatally flawed. If taxation reduces one’s income (which includes that derived from present consumption and leisure), and given the universal fact of time preference, that is, that human actors invariably prefer present goods over future goods (that they cannot do without continuous consumption and can engage in lengthier, more roundabout methods of production only if a provision in the form of consumption goods has been made for the corresponding waiting period), then it necessarily follows that a person’s effective rate of time preference must have been raised through this very act (the disutility of waiting must have increased), and that he will have to shorten the length of the structure of production as compared to the one that he otherwise would have chosen. Accordingly, his output of valuable assets available at future dates will have to be lower than would be the case otherwise. If with lower or no taxation his income had been higher and his time preference schedule being given (whatever it happens to be at any particular point in time), he would have invested in lengthier production processes. As a consequence, his output of valuable future assets would have been relatively greater.[^7] +یہ اب پوشیدہ ہے کہ کیوں یہ قیاص کہ لگان سے قیمتی اثاثوں کی برآمدی پیداوار پر کوئی اثر نہیں چھوڈے گا اور کھپت کو خصوصی طور پر اپاہج مفروضہ کرنا نہایت ہی غلط ہے. اگر لگان کسی کی آمدنی میں کمی لائے (جو کہ موجودہ کھپت اور تفریح سے اخذ کیا جاتا ہے اس میں شامل ہیں) اور انسانی اداکار ہمیشہ موجود سامان (وہ اس کے بغیر نہیں مستقبل ساز و سامان پر ترجیح دیتے ہیں کہ آفاقی حقیقت کے وقت ترجیح، یعنی دیا مسلسل کھپت اور لمبے کارکردگی، زیادہ رووندابووت کے طریقوں کی پیداوار میں مشغول کر سکتے ہیں تو صرف ایک دفعہ کی کھپت اشیاء کی شکل میں متعلقہ انتظار کی مدت کے لئے دیا گیا ہے)، تو یہ ضروری نہیں کہ ایک شخص مؤثر کی مندرجہ ذیل وقت کی شرح ترجیح (داسوٹالاٹی انتظار کا اضافہ ہوا ہے چاہئے) یہ بہت ایکٹ کے تحت پرورش کرنا چاہیے اور اسکے بمقابلہ جو اسنے دوسری صورت میں چنا ہوتا. اسی طرح سے، مستقبل کی تاریخ میں اس کے قیمتی اثاثے کم مقدار میں دستیاب ہو سکتے ہیں بجائے کسی دوسری صورت کے جو ہوتے. اگر کم یا بغیر کسی لگان کے اس کی آمدنی بہت ہوتی اور اس کے وقت کی ترجیحات دی گئی ہوتی (کسی مخصوص وقت پر جو کچھ بھی ہوتا ہے) اس نے لمبی برامداتی عمل میں انویسٹ کیا ہوگا. نتیجہ یہ نکلتا ہے ک، اپنے مستقبل کے قیمتی اثاثے کی پیداوار نسبتاً زیادہ ہوتا ہے.[^7] -The error in the thesis that taxation can have a neutral effect on production lies in the fact that time preference is not taken into account. The argument presently under scrutiny is quite correct in pointing out that taxation implies a twofold signal: on the one hand the substitution effect working in favor of consumption and leisure and against work; and on the other hand the income effect of raising the marginal utility of the taxed asset. However, it is false to interpret this simplistically as a mixed bag of contradictory signals—one in favor of and one against work—so that one can then state nothing of a categorical nature regarding the effects of taxation on production, and the question of whether or not taxation provides for a lower or a higher output of valuable assets must be conceived of as an entirely empirical one.[^8] For in fact, the signal of taxation is not contradictory at all once it has been recognized that it is being sent to persons whose actions are invariably constrained by time preference. For such actors there exists not only the alternative between work and no work at all but also one between producing a valuable asset in more or less time-consuming ways. Invariably, they must also choose between obtaining an asset quickly and directly, with little waiting time involved, but at the price of having to resort to less efficient methods of production (the famous fisherman who decides to use his bare hands to catch fish in order to obtain it more quickly than by going through more roundabout methods of production), or obtaining it through more productive methods but then having to wait longer for them to bear fruit (the fisherman who, lured by higher future returns, decides to endure a longer waiting period and first builds a net). However, given these choices, the message of taxation is completely unambiguous and unequivocal, and there can no longer be any question that the substitution effect must be thought of as systematically dominating any income effect: If there is not only the option of having something or not having it but also of having less of something sooner or more of it later, the double message sent through taxation is easily integrated and translated into one: reduce the waiting time; shorten the roundabout methods of production! By doing so, valuable assets will be obtained earlier—in line with their increased marginal utility. Simultaneously, in shortening the waiting period, more room will be given for leisure—in line with its increased marginal utility. By reducing the length of roundabout methods of production the two seemingly contradictory signals stemming from taxation are simultaneously accounted for. Contrary to any claim of a systematically “neutral” effect of taxation on production, the consequence of any such shortening of roundabout methods of production is a lower output produced. The price that invariably must be paid for taxation, and for every increase in taxation, is a coercively lowered productivity that in turn reduces the standard of living in terms of valuable assets provided for future consumption. Every act of taxation necessarily exerts a push away from more highly capitalized, more productive production processes in the direction of a hand-to-mouth-existence. +مقالہ میں یہ غلطی کہ لگان کا پیداوار پر غیر جانبدار اثر اس بات پر منحصر ہے کہ ترجیحات کواس میں نہیں جوڈ دیا جاتا. موجودہ وقت میں جانچ کے تحت بحث کی دلیل میں لگان کے نقاط صحیح اشارہ کرتے ہیں: ایک طرف سے کھپت اور تفریح کے کام کے حق میں رہنا اور اور دوسری طرف کام کے خلاف؛ اور دوسری طرف آمدنی کا اثر ٹیکس کی وصولی والے اثاثے کی افادیت بڈھ انا. تاہم، یہ قیاس کرنا غلط ہوگا کہ متضاد اشاروں کا ایک سادہ بستہ _ایک کام کے حق میں اور دوسرا کام کے خلاف _تاکہ ایک یہ کہ سکیں کہ شافی فطرت لگان کے اثرات کی پیداوار پر، اور یہ سوال کہ کم یا بغیر ٹیکس کی وصولی قیمتی اثاثوں کی کم برآمدات فراہم کرناایک مکمل طور پر تجرباتی حاملہ ہونا چاہیے.[^8] حقیقت میں، لگان کا اشارہ، ایک بار پہچان لینے سے، متضاد نہیں ہے، کہ اسے ایسے افراد جن کے اعمال کی طرف سے وقت کی ترجیح ہمیشہ مجبور رہتی ہے تسلیم کرنے کے لیے بیجھا جاتا ہے. ایسے اداکاروں کے لیے نہ صرف وہاں پر کام کرنے اور بالکل بھی کوئی کام نہ کرنے کے درمیان ایک متبادل موجود ہے بلکہ ایک پیداوار اور قیمتی اثاثوں کے درمیان کم وقت والی کھپت کی راہوں کے درمیان بھی. نا قابل تبدیلی، انہیںتیزی سے حاصل کرنے اور براہ راست حاصل کرنے کے درمیان بھی چننا چاہیے، کم وقت میں، لیکن اس قیمت پہ کہ کم موثر پیداوار کے طریقے کی اور رجوع کر کے ( اس مشہور مچھیرے کی طرح جو اپنے ننگے ہاتھ پانی میں ڈال کے مچھلی پکڑنے کے لئے استعمال کرنے کا فیصلہ کرتا ہے تاکہ پیداوار کم مؤثر طریقے سے کرنے کی قیمت پر انتخاب کرے بمقابل اس کے کہ کوئی اور اسکے جیسے طریقے کار اپناے)، یا اسے زیادہ پیداواری طریقوں کے ذریعے سے حاصل کرے لیکن اب ان پھلوں کو پانے کے لئے انتظار کرنا برداشت کرنا پڈے (جمچھیرا جو، اعلی مستقبل والا ہو، کچھ وقت اور برداشت کرنے کا فیصلہ کرتا ہے اور سب سے پہلے ایک جال بناتا ے). تاہم، دیے گئے چارہ، لگان کا پیغام مکمل طور پر واضح اور صاف ہوتا ہے، اور وہاں پر اب کسی سوال کی گنجائش نہیں کہ منظم طریقہ لازماً آمدنی کے اثر پر غالب ہوگا: اگر وہاں پر کسی چیز کا اختیار ہونا یا اس کا نا ہونا ہوگا لیکن یہ بھی کہ کسی چیز کا تھوڈا سا ہونا یا آنے والے وقت میں آنے کی امید ٹیکس کی وصولی کے زرعیہ دوگنے پیغامات بھیجنا آسانی کے ساتھ اس میں منتقل کیے جا سکتے ہیں اور ان کا ترجمہ کیا جا سکتا ہے: انتظار کا وقت کم کریں؛ پیداوار کے چکر چوک طریقوں کی گٹھای! ایسا کرنے سے، قیمتی اثاثہ جات پہلے ہی حاصل کیے جا سکتے ہیں —ان کی اظافی مختتم درجے افادیت کے مطابق. ایک ہی وقت میں، انتظار کرنے کا وقت گھٹانا، تفریح کو زیادہ وقت دیا جائے گا__بڈھتی ہوئی مارجنل کھپت کے ساتھ. پیداواری چکر چوک کے طریقوں کی لمبائی کم کرنے سے دکھنے میں دو متضاد اشارے ایک ساتھ لگان کے لیے استعمال کیے جا سکتے ہیں. اسکے برعکس پیداوار پر لگان کے اثرات باقاعدہ طور پر کسی دعوے کے لیے غیر جانبدار ہے، ایسے چکر چوک کے طریقوں کو کم کرنے کے اثرات سے درآمدات کی کم پیداوار ہوتی ہے. وہ قیمت جو بغیر کسی اعتراض کے ٹیکس کی وصولی کے لیے ادا کرنی چاہیے؛ اور لگان کی ہر ایک اضافے میں، معیار کے آیندہ استعمال کے لیے فراہم کردہ قیمتی اثاثوں کے حوالے سےایک اپنی پست بیداری کی صلاحیت ہے. لگان کا ہر ایک عمل ضروری طور زیادہ سرمایہ دارانہ سے ایک اضافی دکھا دیتا ہے، زیادہ اچھی پیداوار ہاتھ سے منہ تک موجود ہے. -[^1]: Exclusively descriptive analyses of taxation are given, for instance, by Paul Samuelson, *Economics*, 10th ed. (New York: McGraw Hill, 1976), chap. 9; Roger L. Miller, *Economics Today*, 6th ed. (New York: Harper and Row, 1988), chap. 6. +[^1]: لگان کے خصوصی طور وسیع تجزیے دیے گئے ہیں، مثال کے طور پر، پال سیمیولسن کے،*معاشیات*، دسواں ایڈیشن. (نیو یارک: میکگرا ہل، ١٩٧٦)، باب. 9; Roger L. Miller, *Economics Today*, 6th ed. (New York: Harper and Row, 1988), chap. 6. -[^2]: Jean Baptiste Say, *A Treatise on Political Economy* (New York: Augustus M. Kelley, 1964), pp. 446–47. +[^2]: جین بیپٹیسٹ سیے، * سیاسی معیشت پر ایک صحیفہ*(نیو یارک: اوگستس ایم. کیللی، ١٩٦٤)، pp. 446-47 -[^3]: Ibid., p. 446; on Say’s economic analysis of taxation see also Murray N. Rothbard, “The Myth of Neutral Taxation,” *Cato Journal* (Fall, 1981), esp. pp. 551–54. +[^3]: Ibid., p. 446 سیے کی لگان کے اقتصادی تجزیہ پہ اور Murray N. Rothbard بھی دیکھیں، " غیر جانبدار لگان کا متک" *کاٹو جرنل< (Fall, 1981), esp. 0>. pp. 551–54.

-[^4]: See on this also Murray N. Rothbard, *Man, Economy, and State* (Los Angeles: Nash, 1970), chap. 12.8; idem, *Power and Market* (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977), chap. 4, 1–3. +[^4]: اسے Murray N. Rothbard بھی دیکھیں، * آدم زات، معیشت، اور مملکت*(لاس انجلز: ناش1970)، باب. 12.8 idem; * تاقت اور بازار* (کانسس سٹی: شید اینڈریوس اور میکمیل، 1977)، باب. 4, 1–3. -[^5]: See Say, A Treatise on Political Economy, p. 448. +[^5]: سیے دیکھیں، سیاسی معیشت پہ ایک صحیفہ، p. 448. -[^6]: See on this point also Rothbard, *Power and Market*, pp. 95f. +[^6]: اس نکتے پہ Rothbard بھی دیکھیں، *تاقت اور بازار *،pp. 95f. -[^7]: One might object here that the tax receipts will come into someone’s hands—those of government officials or of governmental transfer-paymentrecipients—and that their increased income, resulting in a lower effective time preference rate for them, may offset the increase in this rate on the taxpayers’ side and hence leave the overall rate and the structure of production unchanged. Such reasoning, however, is categorically flawed: For one thing, insofar as government expenditure is concerned, it cannot be regarded as investment at all. Rather, it is consumption, and consumption alone. For, as Rothbard has explained, +[^7]: کوئی اس بات کے خلاف ہو کہ کہیں لگان کی رسیدیں کسی دوسرے کے ہاتھ نہ چلی جائیں__حکومت کے حکام کے یا حکومتی مال منتقلی کے لینے والوں کے__ اور یہ کہ انکی اضافی آمدنی، جس کا نتیجہ انکے لئے کم موثر وقت کی رفتار ہوگی، اس لگان دینے والے کی طرف سے رفتار میں شروعات کا اضافہ کرے اور جس کی وجہ سے اور مجموعی رفتار کو چھوڑ دے اور بنا پیداوار کا ڈھانچہ بدلے. ایسی سوچ، حالانکہ، صاف طور پر غلط ہے: ایک چیز کے لیے ،یہاں تک کہ حکومت کے اخراجات کا سوال ہے، اسکو سرمایہ کاری بالکل بھی نہیں سمجھا جا سکتا. بلکہ، یہ خرچ کرنا ہے، اور صرف اور صرف خرچ کرنا ہے. جیسے، Rothbard نے وضاحت کی ہے، -> [i]n any sort of division-of-labor economy, capital goods are built, not for their own sake by the investor, but in order to use them to produce lower-order and eventually consumers’ goods. In short, a characteristic of an investment expenditure is that the good in question is not being used to fulfill the needs of the investor, but of someone else—the consumer. Yet, when government confiscates resources from the private market economy, it is precisely defying the wishes of the consumers; when government invests in any good, it does so to serve the whims of government officials, not the desires of consumers. (*Man, Economy, and State*, pp. 816–17) +> معیشت میں کسی بھی طرح کی تقسیم، سرمائی اجناس بنائے جاتے ہیں، انکے سرمایہ کار کے خد کی ضرورت کے لیے نہی،بلکہ انکا استعمال کرکے ان سے نچلے درجے اور آخر میں صارفین کے اجناس کی پیداوار کرے. مختصراً، ایک سرمایہ کار کے خرچ کی سیرت یہ ہے کہ جو چیز سوالیہ ہے وہ سرمایہ کار کی ضرورت کو پورا کرنے کے لیے استعمال نہی کی جارہی، بلکہ کسی اور کی___صارف. پھر بھی، جب حکومت بجی بازار سے معیشت ضبط کرتی ہے، یہ صارفین کی خواہشات کی مزاحمت کرتی ہے؛ جب حکومت کسی جنس میں سرمایہ کاری کرتی ہے، یہ وہ حکومت کے عہدے داروں کی خواہشات کو پورا کرنے کے لیے، نہ کہ صارفین کی خواہشات کو پورا کرنے کے لیے. (*انسان، اقتصادیات، اور ریاست*، pp. 816-14) -Thus, government expenditure, by definition, cannot be conceived of as lengthening the production structure and hence as counterbalancing the taxpayers’ raised time preference rate.—On the other hand, +(<0>انسان، اقتصادیات، اور ریاست، pp. 816-14) -> as for the *transfer* expenditures made by the government (including the salaries of bureaucrats and subsidies to privileged groups), it is true that some of this will be saved and invested. These investments, however, will not represent the voluntary desires of consumers, but rather investments in fields of production *not* desired by the *producing* consumers…. Once let the tax be eliminated, and … the new investments called forth by the demands of the specially privileged will turn out to be *malinvestments*. (*Power and Market*, p. 98) - -Consequently, transfer expenditures also cannot be conceived of as compensating for the fact that taxpayers shorten the length of the production structure. All such expenditures can do is to lengthen the structure of mal-production. “At any rate” concludes Rothbard, - -> the amount consumed by the government insures that the effect of income taxation will be to raise time-preference ratios and to reduce saving and investment. (Ibid., p. 98) - -[^8]: See for such—irrelevant—empirical studies regarding the relative importance of income vs. substitution effects George F. Break, “The Incidence and Economic Effects of Taxation,” in *The Economics of Public Finance* (Washington, D.C.: Brookings, 1974), pp. 180ff.; A.B. Atkinson and Joseph E. Stiglitz, *Lectures on Public Economics* (New York: McGraw Hill, 1980), pp. 48ff.; Stiglitz, *Economics of the Public Sector* (New York: Norton, 1986), p. 372. \ No newline at end of file +> جیسے کہ*تبدیلی*حکومت کے کئے ہوے خرچے(بیوروکریٹس کی تنخواہ کو ملا کر اور مراعات یافتہ لوگوں کے لیے معاونت)، یہ سچ ہے کہ اسکا کچھ حصہ بچایا اور کچھ سرمایہ جائے گا. یہ سرمایہ کاریاں، حالانکہ، صارفین کے رضاکارانہ خواہشات کو ظاہر نہی کریں گی، بلکہ پیداوار کے میدانوں میں سرمایہ کاری جو *پیداوار صارفین کی خواہشات *نہی* ہوتی…. ایک بار لگان کا خاتمہ کیا جائے، اور ... نئے سرمایہ کارمر اعات یافتہ لوگوں کی ڈیمانڈ *مالانویسٹمنٹ* ہو جائے گی. (*تاقت اور بازار *، p. 98)

+> +> چنانچہ، اخراجات کی ترسیل کو ازالہ کے طور نہی سمجھا جاسکتا چہ لگان دینے والے پیداوار کے ڈھانچے کی لمبائی کم کرتے ہیں. ایسے اخراجات صرف یہ کر سکتے ہیں کہ تمام پیداوار کے ڈھانچے کو لمبا کرسکتے ہیں. "کسی بھی قیمت پر" Rothbard خلاصہ کرتے ہیں، +> +> > حکومت کا استعمال کیا ہوا پیسہ یہ جانچتا ہے کہ لگان کی آمدنی کا اثر وقت- رجحان کی نسبت کو بڈھاوے اور بچت اور سرمایہ کاری کو کم کرے. Ibid., p. 98)) +> +> [^8]: دیکھیں،ایسے__بے ربط__تجرباتی علوم آمدنی کی اہمیت کے متعلق اسکے خلاف. تبدیلی اثر George F. Brrak, "واقعہ اور لگان کے اقتصادی اثرات،" *عوامی مالیات کی معیشت* (واشنگٹن، ڈی سی: بروکنگس، ١٩٧٤)، pp. 180ff. A. B. Atkunson اور Joseph E. Stiglitz, *عوامی معیشت پہ لیکچر0 نیو یارک: میکگرا ہل، ١٩٨٠ pp. 44ff.Stiglitz, *عوامی سکٹر کی معیشت*نیو یارک نورٹن، 1986)، p. 372.  &#[↩](#fnref:8){.footnote-backref};;;:(;،)(

\ No newline at end of file diff --git a/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_02.md b/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_02.md index 62b33cc32..19b3d9467 100644 --- a/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_02.md +++ b/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_02.md @@ -1,31 +1,31 @@ -It is not difficult to illustrate the validity of these conclusions if one considers the all-too-familiar case of taxing money assets. Such assets are only acquired and held because they can purchase other valuable assets at future dates. They have no own intrinsic use-value at all (as in the case of a fiat paper money), or such use-value is insignificant compared to the exchange-value (as in the case of the gold standard where money also has an—albeit small—commodity value). Rather, the value attached to them is due to their future purchasing power. Yet if the value of money consists of representing other future available assets, the effects of taxing money becomes clear immediately. Most importantly, along with increasing the marginal utility of leisure or consumption, such a tax increases the marginal utility of such future assets. This change in the constellation of incentives translates itself for an actor into increased attempts to obtain these assets more quickly, in less time-consuming production processes. The only production processes now that are systematically shorter than those of attaining future assets indirectly, via the earlier acquisition of money, are those of acquiring them through direct exchanges. Thus, taxation implies that barter trade will be substituted increasingly for the lengthier roundabout production method of monetary exchanges. But once again, resorting increasingly to barter is a regression to economic primitivism and barbarism. It was precisely because production for bartering purposes yielded an extremely low output that mankind actually outgrew this developmental stage and instead increasingly resorted to and expanded a system of production-forindirect-exchange purposes which, while requiring a longer waiting period, renders a far larger return of ever more and different assets drawn into the cash nexus. Every act of taxation means a coerced step backward in this process. It reduces output, decreases the extent of the division of labor, and leads to a reduction in social and economic integration (which, it may be noted, could never have become worldwide, were it not for the institution of indirect monetary exchanges). +ان نتائج کا جایزہ لینا مشکل نہیں ہے اگر لگان والے اثاثوں کی ویدتا نظر میں رکھی جائے. اس طرح اثاثے صرف اس لیے رکھےجاتے ہیں کیونکہ وہ آئندہ تاریخ پر دیگر قیمتی اثاثہ جات خرید سکتے ہیں. ان کے بالکل بھی کوئی معنوی قدر-استعمال نہیں ہے(کیس ایک زرفرمان کاغذ کی طرح)، یا اس طرح استعمال قدر ایکسچینج قدر کے مقابلے میں غیر اہم ہے ( جہاں سونے کے معاملے میں پیسہ کو بھی طلا ہو—اگرچہ چھوٹے—اجناس قدر). بالکہ،ان سے منسلک قدر ان کےمستقبل کی خریداری کی طاقت کی وجہ سے ہے. بجائے اسکے کہ اگر ابھی بھی پیسے کی قیمت مستقبل میں دستیاب اثاثوں کی نمائندگی کرتے ہیں، پیسہ لگان کی صورت میں لگانے کے اثرات فوری طور پر ظاہر ہوتے ہیں. لازمی طور پر، تفریح کی لیے کم سے کم استعمال ہونے والی کھپت، ایسی لگان مستقبل کے لیے ایسے اثاثوں کا استعمال ہونا بڈھا دیتا ہے. یہ تبدیلی مراعات کی بذات خود ایک اداکار کے طور پر کے اثاثے کم کرنے والے پیداوار کے عمل میں زیادہ تیزی سے حاصل کرنے کے لئے ترجمہ کار اضافہ کی کوششیں کرتا ہے. ایک محض پیداواری عمل چونکہ اب مستقبل میں اثاثوں کو بنانے کے لیے بالواسطہ چھوٹی ہےقبل ازیں پیسے کے حصول کے بجائے انہیں براہ راست حاصل کرتی ہے. لہزا، لگان اسکی طرف اشارہ کرتا ہے کہ بارٹر تجارت تیزی کے ساتھ لمبے چکر چوک پیداواری طریقہ مال کی تبدیلیوں کے زریعہ مہیا کیا جائے. لیکن پھر ایک بار، تیزی سے ہیراپھیری کو بحال کرنا بارٹر اقتصادی جارحیت اور بربریت کرنے کے لیے. یہ خصوصی طور پر تھا چونکہ پیداوار کا مبادلہ کرنا مقدار کی انتہائی کم برآمدات فراہم کرتا ہے بنی نوع انسان کو دراصل اس ترقیاتی مرحلے کے لیے اوپر بڈھے اور اس کی بجائے تیزی سے کرے اور توسیع کی پیداوار-فورانداریکٹ-ایکسچینج کا ایک نظام جو مقاصد ایک انتہائی کم پیداوار نہ تھی، ایک طویل وقفہ انتظار کی ضرورت ہوتی جبکہ نقد گٹھ جوڑ میں ننگی کبھی زیادہ اور مختلف اثاثوں کی اب تک بڑے واپس راندرس. لگان وصولی کا ہر ایک عمل کا مطلب اس عمل میں ایک قدم پیچھے کی طرف ہے. اس سے پیداوار میں کمی واقع ہوتی ہے ، مزدور کی تقسیم کی حد تک کم کرتا ہے اور اقتصادی اور سماجی انضمام میں کمی ہی کی طرف جاتا ہے ( جو، نوٹ کیا جاسکتا ہے، یہ کبھی بھی دنیا بھر میں نہیں پھیل سکتا، جہاں یہ دنیا بھر کے مالیاتی تبادلوں کا ادارہ بن سکے). -Furthermore, the general tendency towards increasingly adopting direct instead of indirect exchange mechanisms caused by every coercive seizure of money also has highly important consequences with regard to the methods of attaining money itself. Just as in the case of non-monetary assets, the increased marginal utility of money along with that of leisure-consumption also makes it relatively more attractive to acquire money in less time-consuming ways. Instead of acquiring it in return for value-productive efforts, i.e., within the framework of mutually beneficial exchanges, taxation raises the incentive to acquire it more quickly and directly, without having to go through such tediously roundabout methods as producing and contracting. On the one hand, this means that one will try more frequently to increase one’s money assets by simply hiding them from the tax collector. On the other hand, a growing tendency will emerge to come into the possession of money through coercive seizure—either in the illegal form called stealing, or legally, by participating in the game called politics.[^9] +اس کے علاوہ، تیزی سے پیسہ ہر سخت لینے کی طرف جانے کی وجہ سے بالواسطہ اکسچینج طریقہ کار کی بجائے براہ راست اپنانے کی طرف بھی عام رجحان ہے اور ایسے طریقے یعنی پیسہ خود کے حوالے انتہائی اہم نتائج سامنے آتے ہیں. جیسے کہ کچھ معاملات میں صرف غیر مالی اثاثے، تفریح کی کھپت کے پیسے کا اضافہ مختتم درجے افادیت بھی یہ نسبتاً زیادہ کشش کم کرنیوالا طریقوں سے رقم حاصل کرتے ہیں. قیمتی اشیاء کی بدلہ لینے کی جگہ، یعنی، باہمی اشتراک کے دایرہ میں فائدہ مند بادلوں سے، لگان وصولنے سے حاصل ہونے والے مراعات بڈھ جاتے ہیں، بغیر کسی چکر چوک کے معاہدے کی پیداوار کی طرف جانے سے. ایک طرف سے، اس کا یہ مطلب ہے ایک زیادہ کثرت صرف ان لگان وصول کرنے والوں سے چھپا کر قیمتی اثاثوں کے بڑھانے کے لئے کوشش کریں گے. دوسری طرف سے، ایک بڑھتا ہوا رجحان سخت پکڑ کے ذریعے رقوم کے قبضے میں آنے كا انتظار كریں گے—یا چوری نامی غیر قانونی شکل میں یا قانونی طور پر، سیاست کے کھیل میں حصہ لینے کی طرف سے ہے.[^9] -Having completed this general economic analysis of the effects of taxation, which today’s economic textbook writers typically prefer not to deal with at all, let me now turn to what they typically do say about the effects of taxation under the heading of tax-incidence. In light of our previous analysis it will be easy to detect the fatal flaw in such accounts. Indeed, that one should fall headlong into error in dealing with specifics if one has not bothered to study the basics can hardly come as a complete surprise. +لگان کے اثرات کا عمومی اور معاشی تجزیہ مکمل ہونے کے بعد،جو آج کے دور کے معاشی کتابیں لکھنے والے مصنفین جن کو زیادہ ترجیح دی جاتی ہے، مجھے اب کیا وہ عام طور پر لگان کی سرخی کے تحت ٹیکس ورود کے کے اثرات کے بارے میں یہ کہنا کہ باری دو ہوگا. ہماری پچھلی تجزیحات کی روشنی میں، ایسے اکاونٹس میں غلطیوں کی تلاش کرنا آسان ہوگا. یقیناً، انسان کسی خاص چیز کے ساتھ سلوک میں نقص کی وجہ سے سر کے بل گر سکتا ہے اگر اس نے بنیادی چیزوں کے مطالعے کی طرف دھیان نہ دیا ہو وہ اسے مشکل سے حیران کر سکتا ہے. -The standard account of the problem of tax-incidence most frequently exemplified by the case of an excise or sales tax goes like this:[^10] Suppose an excise or sales tax is imposed. Who must bear the burden of this? It is recognized—and I have of course no intention of disputing the validity of this—that in one sense there can be no question that consumers must take the brunt, and invariably do. For no matter what the specific consequences of such a tax are, it must either be the case that consumers will have to pay a higher price for the same goods and their standard of living will be impaired because of this, or it must be the case that the tax imposes higher costs on producers, and consumers will then be punished because of a lower output produced. However, and it is with this that we will have to disagree sharply, it is then argued that whether or not the imposition of a tax harms consumers in the former or in the latter way is an open empirical question, the answer to which depends on the elasticity of demand for the taxed products. If the demand is sufficiently inelastic, then producers will shift the entire burden onto consumers in the form of higher prices. If it is highly elastic, then producers will have to absorb the tax in the form of higher costs of production, and if some section of the demand curve is inelastic and another elastic (this allegedly being empirically the most frequent case), then the burden somehow will have to be shared, with part of it being shifted onto consumers and another falling on producers. +لگان کی معاملات کا معیاری اکاؤنٹ عموماً ایک نمونے کے طور پر محصول اور خرید لگان اس طرح سے جاتے ہیں:[^10] فرض کریں کہ آبکاری، مثال کے طور موصولات یا سیلز لگان عائد کیا جاتا ہے. کس کو اسکا بوجھ اٹھانا چاہیے؟ یہ تسلیم ہے—اور میں بے شک تنازعات پر بحث کا کوئی ارادہ نہیں ہے—ان معنوں میں کہ کوئی بھی سوال نہی ہے کہ صارفین نقصانات اٹھائیں، اور ہمیشہ کرتے ہیں. بنا کسی وجہ کے، یہ صارفین ہی سامان کے لئے ایک اعلی قیمت ادا کرنی پڑے گی ایسے لگان یہ ہیں، اور یہ ہو سکتا ہے کہ اس کی وجہ سے معذور ہو جائے گا، یا یہ کہ ٹیکس اعلٰی قیمت پورے کیس ہونی چاہیے کہ ایسا ہونا چاہیے، اور صارفین کو اس لیے سزا دی جائے کیونکہ کم برآمدات پیدا ہوتی ہے. تاہم، جب ان کو تیزی کے ساتھ اس کا اختلاف کرنا ہوگا، پھر اس بات پر بحث ہوتی ہے کہ آیاں ٹیکس کی وصولی سے صارفین پر ظالمانہ اثر پڈتا ہے یا یہ ایک کھلا منڈی والا سوال ہے، اس کے جواب کا انحصار لگان والے مصنوعات کی مانگ اور ان کی لچک پر ہے. اگر مانگ بہت کم لچک دار ہوگی، پھر پیداوار قیمتیں بڈھانے کی صورت سے سارا دباؤ صارفین پر منتقل کریں گے. اگر یہ کافی لچک دار ہوگی، پھر پیداواروں کو زیادہ لگان کو بڈی قیمتوں کی صورت میں جزب کرنا ہوگا، اور اگر مانگ کا کچھ حصہ کم لچک دار ہوگا (جو کہ عام حالات میں اکثر دیکھا گیا ہے)، اس صورت میں دباؤ دونوں کے درمیان بانٹا جائے گا، کچھ حصہ صارفین اور کچھ پیداواروں کے اوپر. -What is wrong with this sort of argument? While it is couched in terms different from those used in my earlier analysis, one can hardly fail to notice that it merely restates, on a somewhat more specific level of discussion, what has already been demonstrated as false on a more general level: the thesis that taxes may or may not reduce productive output; that there is no necessary connection between taxes and productive output; and that it must be considered empirically possible that a tax may affect consumption exclusively while production remains untouched. To assume, as the textbook-account of taxincidence does, that taxes can be shifted forward, either totally or partially, onto consumers is simply to say that a tax may not negatively affect production. For if it were possible to shift any amount of a tax forward onto consumers, that amount would represent a “nonproduction tax,” a tax exclusively on consumption.[^11] +تو اس قسم کی بحث میں کیا غلط ہے؟ جب یہ میرے پچھلے تجزیحات سے مختلف میں استعمال کیا گیا ہے، ایک مشکل یہ بحث کر سکتا ہے کہ یہ حد تک اس سے ملتا ہے، جس کو زیادہ مخصوص سطح پر مظاہرہ کیا گیا ہو: مقالہ کہ لگان پیداوار کو کم یا کم نہیں کرسکتے؛ کہ کوئی ضروری کنکشن لگان اور پیداواری برآمد کے درمیان نہی ہے؛ اور یہ امتحاناً ممکن کہ لگان کی کھپت کو خصوصی طور پر متاثر کر سکتی ہے لیکن پیداوار پر کوئی اثر نہیں پڑتا. یہ فرض کرنا کہ، نصابی لگان انسڈنس اکاونٹ جو کرتا ہے، کہ لگان کو آگے کی طرف بڈھایا جا سکتا ہے، جزوی طور پر یا پوری طرح سے، صارفین کو سادہ طور پر کہنا ہے کہ لگان کا پیداوار پر منفی اثر نہیں ہو سکتا ہے. اگر لگان کی کچھ مقدار کو آگے صارفین تک پہنچانا ممکن ہو جاتا، تو وہ لگان کی مقدار "نان پروڈکشن ٹیکس" کی نمائندگی کرتا، ایک ٹیکس محض کھپت کے اوپر.[^11] -In order to refute the typical textbook analysis, one could simply go back to our previous discussion that resulted in the conclusion that any tax imposed on people constrained by time preference must negatively affect production above and beyond any negative consequences that it implies for consumption. However, I will choose a somewhat different route of argument here in order to make essentially the same point and thereby establish the more specific thesis that no amount of any tax can be shifted onto consumers. To assume otherwise is to assume something manifestly impossible. +عام نصابی تجزیحات کو جھوٹا ثابت کرنے کی غرض سے ایک فرد سادہ طور پر پرانی بحث پر جا جس کی وجہ سے یہ نتیجہ سامنے آیا کہ لوگوں کے اوپر عاید کیا گیا کوئی بھی لگان پیداور اور کھپت پر منفی اثرات ظاہر کرے گا. حالانکہ، میں بحث کے لیے تھوڑا سا مختلف راستہ اختیار کر لوں گا اس غرض سے لازماً ایک یکساں نقطہ ایک خصوصی تجزیے کو صارفین تک منتقل کیا جائے گا. دوسرے انداز سے فرض کرنا یہ ہے کہ کسی چیز کو ناممکنہ طور پر عیاں کرنا ہے. -The absurdity of the tax-forward-shifting doctrine becomes clear as soon as one tries to apply it to the case of a single actor who continuously acts in both roles—that of a producer and a consumer. For such a producer-consumer, the doctrine amounts to this proposition: If he is faced with an increase in the costs of attaining some future good—an increase, that is, that he himself perceives as a cost-increasing event—then he shifts these higher costs onto himself in such a way that he responds by attaching a correspondingly higher value to the good to be obtained, thereby restoring his old profit-margin, thus leaving his role as producer unchanged and unimpaired, and requiring restrictive adjustments exclusively in his role as a consumer. Or, formulated even more drastically, insofar as his value-productive efforts are concerned, a tax does not make any difference for an individual, because he just starts liking the to-be-produced good correspondingly more. +لگان کو آگے منتقل کرنے کی بیہودگی درس و تدریس صاف ہوجاتا ہے جوں ہی ایک فرد ایک یکتا اداکار کے معاملے کے لیے منتخب کرتا ہے جو مسلسل طور پر دونوں کرداروں کو نبھاتا ہے__فراہم کرنے والے کا بھی اور صارف کا بھی. اس طرح ایک پیداواروں اور صارف کے لئے، درس و تدریس برابر اس کی پر نمبر کے مطابق ہوگی: اگر وہ کچھ اضافی رقم کا سامنا کرے گا—ایک اضافہ، جو انہوں نے اپنے آپ کو ایک کی قیمت میں اضافہ تقریب کے طور پر سمجھتی یعنی — تو وہ ان کے زیادہ اخراجات پر شفٹس وہ اسی طرح اعلی قدر حاصل کرنا، کسی کے لیے منسلک کی طرف سے جواب کہ اس طرح اپنے پرانے منافع بحال کر رہا ہے، اس طرح پروڈیوسر کے طور پر اپنے کردار بندشی ایڈجسٹمنٹ کی کوئی تبدیلی نہیں اور یونامپیر اور چال لازمی قرار دینے میں خصوصی طور پر چھوڑ کر اس طرح میں اپنے آپ کو بطور صارف کے کردار. یا، جسے زیادہ مظبوطی کے ساتھ بنایا گیا ہو، جہاں تک کہ اس کی قیمتی کوششوں کا سوال ہے، ایک فرد کے لیے لگان کوئی فرق نہیں رکھتا، کیونکہ وہ فراہم کرنے والا جنس پسند کرتا ہے شروع کرتا ہے. -Plain reasoning reveals that what generates such absurdity is a fundamental conceptual confusion: The forward-shifting doctrine arises from not recognizing that in one’s analysis one must assume that demand is given—and that this must be assumed because it in fact is given at any point in time. Any analysis that loses track of this is flawed, for if one were to assume that demand had changed, then everything would be possible: production might increase, decrease, or remain unchanged. If I am a producer of tea and tea is taxed and if it is assumed that the demand schedule for tea rises concurrently, then, naturally, it is possible that people are now willing to pay a higher price for tea than previously. Yet this is obviously not a forward shifting of the tax but the result of a change in demand. To present this possibility under the heading of tax-incidence analysis is plain nonsense: it is in fact an analysis of the entirely different question of how prices are affected by changes in demand and has nothing whatsoever to do with the effects of taxation. The confusion here is on as grand a scale as that which one would encounter if someone were to “refute” the statement that one apple and another make two by saying “No, I have just added another apple, and look, there are not two but three apples here.” It is hard to get away with such nonsense in math; in economics a doctrine hardly less absurd is the orthodoxy. +سادہ وجوہات سے پتہ چلتا ہے کہ جو اس طرح کی خرافات پیدا کرتا ہے: ایک تصوراتی الجھن ہے کہ آگے منتقل کرنے والے درس و تدریس کو کسی کے تجزیحات ایک کو مانگ کرنے کا فرض کرنا چاہیے_اور یہ کہ یہ لازماً فرض کر لینا چاہیے کیونکہ حقیقت میں یہ ایک مخصوص وقت پر دیا جاتا ہے. کوئی بھی تجزیہ جو اس کا غلط راستہ دیکھتا ہے، اگر ایک یہ فرض کیا جائے کہ مانگ تبدیل ہو چکی ہے، پھر سب کچھ ممکن ہوگا: پیداوار بڈھ سکتی ہے، کم ہوسکتی ہے یا یکساں رہ سکتی ہے. اگر میں چائے کی پیداوار کرنے والا ہوتا اور چائے پر لگان عائد ہورہی ہو اور اگر یہ فرض کیا جائے کہ چاہے کی مانگ میں مسلسل اظافہ ہو رہا ہو، پھر قدرتی طور پر یہ ممکن ہے کہ لوگ اب پہلے سے زیادہ قیمت ادا کرنا چاہیے گیں. اب یہ یقینی طور پر لگان کو آگے منتقل کرنا چاہے گیں لیکن مانگ کے نتائج میں تبدیلی. لگان سرخی تجزیہ کے تحت اس امکان کو پیش کرنے کے لئے سادہ بکواس ہے: یہ حقیقت میں ایک تجربہ ہے اس پہ کہ قیمتیں ڈیمانڈ سے کیسے متاثر ہوتے ہیں اور اسکا لگان کے اثرات کے ساتھ بالکل بھی کوئی لین دین نہی ہے. یہاں الجھن اتنی بڈی سطح پر ہے جو ایک انسان کے آڈے آیے اگر کوئی "بیان کی تردید کے لیے" آتا یہ مقالہ کہ ایک سیب اور دوسرا کہنے سے دو "نہیں، میں نے دوسرا سیب شامل کیا ہے، اور دیکھو، وہاں دو نہی لیکن تین سیب ہیں" اس طرح کی بکواس کے ساتھ دوری حاصل کرنا مشکل ہے. معاشیات میں ایک عقیدہ مضحکہ خیز کم بمشکل ہی سچائی ہے. -Yet if one is logically committed to assuming demand to be given whenever one tries to answer the question whether or not a tax can be shifted forward, every tax must be interpreted as an event that exclusively affects the supply side: it reduces the supplies at the disposal of suppliers.[^12] Any other conclusion would amount to a denial of what had been assumed from the outset—that a tax had indeed been imposed and perceived as such by producers. To say that only the supply curve is shifted whenever a tax is extracted (while the demand curve remains the same as before) is to say nothing else than that the entire tax-burden must in fact be absorbed by the suppliers. To be sure, the leftward shift of the supply curve would cause prices to rise and consumers would naturally be harmed by having to pay these higher prices and by only being able to afford a smaller amount of goods at such a price.[^13] Yet that consumers will invariably be hurt by taxes has of course never been doubted as one should recall. However, it is a misconception to think that this higher price is a shifting of the tax burden from producers to consumers. Rather, consumers are hurt here “only” by harm being done to producers who, despite higher prices charged for their supplies, must bear the brunt.[^14] One must ask oneself why, if an entrepreneur could indeed shift any amount of the tax-burden away from himself and onto consumers, he would not have already done so by voluntarily imposing a tax on himself instead of waiting for the actual coercive tax to come along! The answer is clear: At all times he is constrained in his price-setting activity by the actual given demand. The price set by any entrepreneur is set with the expectation that a price higher than the one actually chosen would yield a lower total revenue. Otherwise, if he expected a higher price to bring about a larger revenue he would raise it. As long as an entrepreneur expects the demand to be inelastic within the region of any price-range under consideration, he will take advantage of this and choose the higher price. He stops raising prices and settles for a specific one because his expectations are reversed and he anticipates the demand curve above this price to be elastic. These expectations regarding inelastic and elastic portions of the demand curve are not at all changed if the entrepreneur is faced with a tax. Then as now he expects higher prices to produce revenue losses. Thus, it is obviously out of the question to argue that he could escape the burden of the tax. In fact, if as a consequence of the reduced supply the price now rises, this upward movement must be into an elastic portion of the demand curve, and the entrepreneur thus must assumedly pay the full price of it in the form of reduced revenue. Any other conclusion is logically flawed. Only if the entrepreneur expects a change in demand occurring simultaneously with taxation could he change his price without thereby incurring losses. If he expects demand to have increased, for instance, such that there will now be an inelastic rather than an elastic stretch of the demand curve above the presently going price, he will be able to raise it without punishment. Again, this is not a forward shifting of the tax. This is increased demand. With or without the tax the entrepreneur would have acted in precisely the same way. The tax has nothing to do with such price changes. In any case, the tax must be paid exclusively and in full by the suppliers of the taxed goods.[^15] +اگر کوئی منطقی طور پر یہ خیال کرنے پہ پابند کرتا ہے جب بھی کوئی سوال کہ جواب دینے کی کوشش کرتا ہے کہ لگان کو آگے منتقل کیا جائے یا نہیں, ہر لگان جو خصوصی طور پر سپلائی کو موثر کرتا ہے اسکو ایک واقعہ کی طور سمجھنا چاہیے: اس کی فراہمی میں اسکے فراہم کرنے والوں کی وجہ سے کمی آتی ہے.[^12] کوئی بھی اور نتیجہ پہلے سے فرض کیے ہوئے کا انکار ہوگا— کہ لگان عائد کیا گیا تھا اور پروڈیوسر نے اس طرح سمجھا تھا. (مطالبہ منحنی ایک ہی پہلے کی طرح رہتا ہے جبکہ) ٹیکس کا ماحصل ہے جب صرف کی فراہمی منحنی منتقل کر دیا گیا ہے کہ یہ کہنا بھی نہیں ہے سے جو حقیقت میں تمام ٹیکس بوجھ ضرور سپلائرز کی طرف سے جذب ہو کہنا ہے. یقینی طور، بائیں جانب کی طرف دکھا فراہمی منحنی کی قیمتوں میں اضافے کرے گا اور صارفین قدرتی طور پر اس سے اعلی قیمت ادا کرنے اور صرف چھوٹی مقدار میں اس طرح ایک قیمت پر بہت کم اشیاء کی خریداری کر پکائیں گے جس سے انکا نقصان ہو گا.[^13] صارفین لگان سے چوٹ کھائے ہوئے ہوںگی یہ کبھی بھی شک کیا گیا ہے سے باہر نہی جیسا کہ ہمیں یاد کر لینا چاہیے. حالانکہ، یہ یہ سوچنا غلط ہوگا کہ یہ قیمتوں میں اضافہ پروڈیوسر کے لگان کے بوجھ کی تبدیلیوں سے ہے. اس کے برعکس، صارفین کو یہاں پر یہ ٹھیس پہنچتی ہے، صرف ان نقصانات سے جو پرڈوسرز کو پہنچتی ہے، ان پر زیادہ چارجز لگانے کے برعکس، انہیں لازماً بدقسمتی برداشت کرنا ہوگی.[^14] ایک فرد کو خود سے پوچھ لینا چاہیے کہ کیوں، اگر ایک کاروباری بے شک ٹیکس کا کچھ حصہ خود سے دور دوسرے صارفین کی طرف منتقل کرتا ہے، اس نے پہلے سے ہی رضاکارانہ طور پر خود پر ٹیکس عائد کرنے سے اس کے بجائے کہ دوسرے اور اصل کورسو لگان پر! جواب بالکل واضح ہے: تمام اوقات پر ان کی قیمت کی ترتیب کی سرگرمیوں میں دی گئی اصل مانگ کے زرعیہ مجبوراً مطالبہ دہی ہوتی ہے. کاروباری افراد کے زرعیہ مقرر کی گئی قیمت اس امید کے مطابق کہ قیمت میں اضافہ ہونے کی وجہ سے مالک کو زیادہ مالیت حاصل ہوگی. وغرنہ، اگر اسکو اونچی قیمت گمان ہوگی بڈی آمدنی لانے کے لیے تو پھر وہ اسے بڈھاوے گا. جب تک کہ ایک کاروبار کرنے والا یہ توقع کرتا ہے کہ مانگ کی لچک کی قیمت کی حد میں رہے وہ اس کا فائدہ اٹھانا چاہیے گا اور اونچی قیمت کو منتخب کرے گا. وہ قیمت کو بڈھانا روک دیتا ہے ایک مخصوص کے لیے کیونکہ اس کی اُمیدیں واپس ہو جاتی ہے اور وہ مانگ کی قیمت اور لچک کا توقع سے زیادہ چاہتا ہے. یہ توقعات لچک دار اور غیر لچک دار حصوں کے لئے مانگ کی ریکھا مکمل طور پر تبدیل نہیں ہوتی اگر ایک کاروباری کو لگان کا سامنا کرنا پڈے. اب جب کہ وہ اونچی قیمت کی امید رکھتا ہے مالیتی خصارے کو بنانے کے لیے. لہزا ،یہ ظاہری طور پر اس سوال پر بحث کرنے سے باہر ہے کہ وہ ٹیکس کے دباؤ سے بھاگ جائیے. دراصل، اگر کم فراہمی کے نتیجے میں قیمتوں میں بڈھاوا ہوجائے، یہ اوپر کی سمت میں حرکت لازماً مانگ کی ریکھا میں ایک لچک دار حصہ ہونا چاہیے، اور کاروباری کو لازماً فرضی طور پر پوری قیمت کو کم مالیت کی شکل میں ادا کریں. کوئی اور خلاصہ عقلی طور پر غلط ہے. صرف اگر کاروباری ڈیمانڈ میں بدلاو کی امید رکھتا ہے جو لگان کے ساتھ ساتھ واقع ہوگا تو کیا وہ قیمت میں بدلاو لائے گا بغیر نقصان اٹھائے ہوے. اگر وہ ڈیمانڈ کو بڈھنے کی امید رکھے گا، مثلاً، کہ وہاں اب ڈیمانڈ خمیدہ ابھی کے بڈھتے ہوے دام میں ایک غیر لچک دار لچک دار پھیلاو کے بدلے ہوگا، وہ اس کو بغیر کسی سزا کے بڈھانے کی قوت رکھتا ہوگا. پھر سے، یہ لگان کے آگے بڑھنے کی بدلی نہی ہے. یہ ڈیمانڈ میں بڈھاوا ہے. لگان کے ساتھ یا اسکے بغیر کاروباری بھی بالکل اسی طرح عمل کرتا. لگان کا ایسی قیمتوں کے بدلاو سے کوئی لینا دینا نہی ہے. کسی بھی صورت میں، لگان خصوصی طور پر اور پوری طور پر لگان لگائے ہوئے اشیاء کو مہیا کرنے والے ادا کرنے چاہیے.[^15] -[^9]: Here once again what has already been explained in a somewhat different connection in note 7 above becomes evident: why it is a fundamental mistake to think that taxation might have a “neutral” effect on production such that any “negative” effects on tax*payers* may be compensated by corresponding “positive” effects on tax *spenders*. What is overlooked in this sort of reasoning is that the introduction of taxation not only implies favoring nonproducers at the expense of producers. It simultaneously changes, for producers and nonproducers alike, the cost attached to different methods of attaining an income, for it is then relatively less costly to attain an additional income through nonproductive means, i.e., not through actually producing more goods but by participating in the process of noncontractual acquisitions of already produced goods. If such a different incentive structure is applied to a given population, then the length of the production structure will necessarily be shortened, and a decrease in the output of goods produced must result. See on this also Hans-Hermann Hoppe, *A Theory of Socialism and Capitalism* (Boston: Kluwer Academic Publishers, 1989), chap. 4. +[^9]: یہاں ایک بار پھر جو پہلے ایک دوسرے کنکشن نوٹ نمبر 7 میں اوپر بیان کیا گیا ہے صاف ظاہر ہے: یہ سوچنا بنیادی غلطی کیوں ہے کہ لگان کا پیداوار پر غیر جانبدار اثر ہو سکتا ہے تاکہ کوئی بھی منفی اثرات *لگان ادا کرنے والوں* سے لگان *خرچ کرنے والوں* مثبت اثرات برابر ہو سکتے ہیں. اس قسم کی سوچ میں کیا نظرانداز کیا جاتا ہے کہ لگان کا تعارف نہ صرف غیر پیداواری لوگوں کی مدد پیداواری لوگوں کے کھونے کی طرف اشارہ کرتی ہے. یہ ساتھ ساتھ بدلتا ہے، پیداواری اور غیر پیداواری لوگوں کے لیے، مختلف طریقوں سے آمدنی حاصل کرنے کے لیے منسلک قیمت، پھر یہ برعکس غیر زرخیز طریقوں سے آمدنی حاصل کرنا کم قیمتی ہے، یعنی، اصل صورت میں زیادہ اشیاء پیدا کرنے سے نہی بلکہ پہلے سے پیداوار اشیاء کی غیر معاہدی حصول کے عمل میں شامل ہو کر. اگر ایسا الگ ترغیبی ڈھانچہ ایک آبادی خاص آبادی پہ لگایا جائے، تو اس سے یقینی طور پر پیداواری ڈھانچے کی لمبائی کم ہو جائے گی، اور اس کی بدولت اشیاء کی برآمد ہونی چاہیے. اس پہ Hans-Hermann Hoppe بھی دیکھیں، *ایک قیاص اشتراکیت اور سرمایہ داری پہ*(Boston: Kluwer Academic Publishers, 1989)، باب. 4. -[^10]: See for instance William Baumol and Alan Blinder, *Economics: Principles and Policy* (New York: Harcourt Brace Jovanovich, 1979), pp. 636ff.; Daniel R. Fusfeld, *Economics: Principles of Political Economy,* 3rd ed. (Glenview, Ill.: Scott, Foresman, 1987), pp. 639ff.; Robert Ekelund and Robert Tollison, *Microeconomics*, 2nd ed. (Glenview, Ill.: Scott, Foresman, 1988), pp. 463ff. and 469f.; Stanley Fisher, Rudiger Dornbusch, and Richard Schmalensee, *Microeconomics*, 2nd ed. (New York: McGraw Hill, 1988), pp. 385f. +[^10]: مثال کے طور پر William Baumol اور Alan Blinder کو دیکھیں،*اقتصادیات: اصول اور پالسی* (New York: Harcourt Brace Jovanovich, 1979), pp. 636ff.; Daniel R. Fusfeld, * اقتصادیات: سیاسی معیشت کے اصول، *تیسرا ایڈیشن. (Glenview, Ill.: Scott, Foresman, 1987), pp. 639ff.; Robert Ekelund and Robert Tollison, *جزیاتی معاشیات*, دوسرا ایڈیشن. (Glenview, Ill.: Scott, Foresman, 1988), pp. 463ff. and 469f.; Stanley Fisher, Rudiger Dornbusch, and Richard Schmalensee, *جزیاتی معاشیات*، دوسرا ایڈیشن. (نیو یارک میکگرا ہل:, 1988), pp. 385f. -[^11]: On the impossibility of a pure consumption tax see also Rothbard, *Power and Market*, pp. 108ff. +[^11]: لگان کے صحیح استعمال پہ Rothbard بھی دیکھیں، *تاقت اور بازار*، pp. 108ff. -[^12]: Baumol and Blinder, *Economics: Principles and Policy*, p. 636, present the *demand* curve as changing in response to a tax. +[^12]: Baumol and Blinder،* اقتصادیات: اصول اور پالسی*، صفحہ نمبر 636، *ڈیمانڈ*خمیدہ کو ایک لگان کے جواب میں پیش کیا ہے. -[^13]: To avoid any misunderstanding then: Insofar as the textbook analyses of tax-incidence point out this fact they are of course entirely correct. It is the interpretation of this phenomenon they give which is fundamentally confused! +[^13]: غلط فہمی سے دور رہنے کے لیے پھر: یہاں تک کہ جیسے یہ کتابچہ لگان وقوع کا تجزیہ کرتا ہے اس نقطہ کو ظاہر کرتا ہے کہ یہ یقینی طور پر صحیح ہیں. یہ انکے اس دیے ہوے عجوبے کی تاویل ہے جو بنیادی طور پر اضطرابی ہے!! -[^14]: See on this point also Rothbard, *Man, Economy, and State*, p. 809. +[^14]: اس نکتے پہ Rothbard بھی دیکھیں، *انسان ،اقتصادیات اور ریاست*، p. 809. -[^15]: Should a tax not immediately affect supply at all, as can happen in the short run, then it follows from the above analysis that the price charged will not change at all. For to raise it in response to the tax would once again imply pushing it into an elastic region of the demand curve. In the long run the supply will have to be relatively reduced and prices must move into this region. In any case, no forward shifting takes place. See on this also Rothbard, *Man, Economy, and State*, pp. 807ff.; idem, *Power and Market*, pp. 88ff. \ No newline at end of file +[^15]: کیا کوئی لگان فوری طور پر سپلائی کے اوپر کوئی اثر نہیں ڈالنا چاہے گی، جیسا کہ قلیل مدت میں ہوسکتا ہے، پھر مندرجہ بالا اعداد و شمار کی قیمت بالکل بھی تبدیل نہیں ہوگی. یہ لگان کو بڈھانے کے لیے جواب میں ایک بار پھر یہ مطالبہ منحنی کے لچک دار خطع میں داخل ہوتا ہے. لمبی دوڈ میں سپلائی مسابقتی طور پر کم ہوگی اور قیمتیں لازماً اس خطے میں داخل ہوگی. کسی بھی صورت میں، کوئی بھی منتقلی آگے کی طرف نہی ہوتی. اس پر Rothbard بھی دیکھیں، *انسان، اقتصادیات، اور ریاست*pp. 807ff.; idem، *تاقت اور بازار*،pp. 88ff. \ No newline at end of file diff --git a/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md b/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md index 22e5d8a79..3ba009bb4 100644 --- a/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md +++ b/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch02_03.md @@ -1,36 +1,36 @@ ## # -There can be no doubt, then, that taxes invariably reduce production and with this the consumer’s standard of living. Whichever way things are put, there is no escaping the conclusion that taxation is a means of obstructing the formation of wealth and thereby creating relative impoverishment. +یہاں پر کوئی شک نہیں ہو سکتا، پھر، کہ لگان مسلسل طور پر پیداوار کو کم کرتا ہے اور لہزا صارفین کے جینے کا معیار بھی. چیزوں کو جس طرف بھی رکھا جائے، اس بات کا کوئی بھی نتیجہ نہیں ہے کہ ٹیکس کی تشکیل سے دولت کی تشکیل میں روڈے اور لہزا اس سے متناسب کمزوری پیدا ہوتی ہے. -This brings me to my second subject: the sociology of taxation. If taxation is an instrument for the destruction of wealth-formation, then the question immediately becomes pressing of how it can be explained that there is taxation; that there is ever more of it; that we have experienced, in particular during the last hundred years, a steady increase not just in the absolute but also in the relative level of taxation; and that the institutions which lead the way in this process, the tax-states of the Western World, have simultaneously assumed ever more powerful positions in the arena of international politics and increasingly dominate the rest of the world. +یہ مجھے میرے دوسرے موضوع کے لئے لاتا ہے: لگان لگانے کی سوشیالوجی. اگر لگان دولت کو بنانے کے لیے تباہی کا ایک ہتھیار ہے، تو فوری طور پر یہ سوال دباؤ پیدا کرتا ہے کہ ٹیکس کی وصولی کیسے کی جائے گی؛ اور وہاں اس سے اسکا کچھ زیادہ ہی ہے؛ جس کا ہم نے تجربہ کیا ہے، خصوصاً آخری 100 سالوں کے دوران لگان میں ایک مسلسل اضافہ لگان کی صحیح اور متناسب حد میں؛ اور اس عمل میں جو ادارے آگے ہیں، مغربی دنیا کی ٹیکس ریاستوں نے ایک ساتھ سیاست کی دنیا میں ایک طاقتور مقام حاصل کیا ہے. -With these questions one leaves the realm of economic theory. Economics answers the question “What is the consequence if taxation is introduced?” It deduces its answer from an understanding of the meaning of action and the meaning of taxation as a particular type of action. Why there is taxation is the subject matter of psychology, history, or sociology. Economics, or rather praxeology, recognizes that all actions are determined by ideas, correct or incorrect, good or bad. But it does not attempt to explain what these ideas are and how people come to hold or change them. Rather, it assumes them to be given and aims at explaining the logical consequences that flow from acting upon them, whatever they are. History and sociology ask what these ideas are, how people come to entertain them, and why they act the way they do.[^16] +ان سوالات کے ساتھ ایک اقتصادی نظریہ کے دائرے کو چھوڑتا ہے. اقتصادیات اس سوال کا جواب دیتی ہے "لگان وصولنے کو مطعارف کرانے کے کیا نتائج ہے؟" یہ اس کا جواب ٹیکس کی وصولی کے معنی یا ٹیکس کی وصولی کی کاروائیاں یا اس کے قسم سے حاصل کرتا ہے. یہی وجہ ہے کہ ٹیکس کی وصولی کا موضوع نفسیات، تاریخ یا عمرانیات کا ہے. معاشیات, یابرخلاف رسم و رواج، یہ پہچان لیتے ہیں کہ تمام حرکات خیالات سے متعین کی جاتی ہے کہ آیاں یہ صحیح ہے غلط ہے، اچھا یا خراب. لیکن یہ اس کی وضاحت کی کوشش نہیں کرتا ہے کہ لوگ کس طرح سے ان کو رکھتے ہیں اور کس طرح سے لوگ ان میں تبدیلی کرتے ہیں. بلکہ، یہ انہیں بیان کرنے کے لیے منتقی نتائج کی وضاحت جو ان پر عمل کرنے سے کہ وہ کیا ہے. تاریخ اور عمرانیات سے پوچھیں کہ یہ خیالات کیا ہیں، کس طرح لوگ ان کی تفریح کے لئے آتے ہیں، اور وہ جس طرح سے کام کیوں کرتے ہیں.[^16] -On a highly abstract level the answer to the question why there is steadily increasing taxation is this: The root cause for this is a slow but dramatic change in the idea of justice that has taken place in public opinion. +ایک اونچی خلاصہ والی سطح پر اس سوال کا جواب دینا کہ اس میں. مسلسل ٹیکس میں بڈھاوا کیوں ہے: اس کا بنیادی ظہور اس کی سست اور ڈرامائی خیالات کی تبدیلی رائے عامہ کے خیالات سے ہے. -Let me explain. One can acquire property either through homesteading, production, and contracting, or else through the expropriation and exploitation of homesteaders, producers, or contractors. There are no other ways.[^17] Both methods are natural to mankind. Alongside production and contracting there has always been a process of nonproductive and noncontractual property acquisitions. Just as productive enterprises can develop into firms and corporations, so can the business of expropriating and exploiting occur on a larger scale and develop into governments and states.[^18] That taxation as such exists and that there is the drive toward increased taxation should hardly come as a surprise. For the idea of nonproductive or noncontractual appropriations is almost as old as the idea of productive ones, and everyone—the exploiter certainly no less than the producer—prefers a higher income to a lower one. +مجھے واضح کرنے دیجئے. ایک فرد یا ہومسٹیڈنگ کے زریعہ، پیداوار کے زریعہ، معاہدوں کے زریعہ یا استحصال کے زریعہ حاصل کرسکتے ہیں. وہاں پر اور کوئی راستہ نہیں ہے.[^17] دونوں طریقے بنی نوع انسان کے لئے قدرتی ہیں. اس کے ساتھ ساتھ پیداوار اور معاہدہ کے عمل سے غیر پیداواری اور غیر معاہدی کی خصوصیت کے حصول کا عمل ہے. صرف پیداواری انٹرپرائزز فرمیں کارپوریشنوں میں ترقی کر سکتے ہیں کے طور پر، پروپریاٹنگ اور استحصال کے کاروبار بڑے پیمانے پر واقع ہوتے ہیں اور حکومتوں اور امریکہ میں پیدا کر لیتے.[^18] ایسی لگان بڈھتی ہوئی لگان کے ساتھ بمشکل ایک حیرت انگیز طور پر آنا چاہیے. نونپرودوکٹاوی یا نونکونٹریکٹوال کا خیال تقریباً اتنا پرانا ہے جتنا کہ پیداواری لوگ، ہر ایک کے طور پر ہے—پلواٹیر ضرور کوئی کم پروڈیوس—ایک اعلی آمدنی ایک کم کرنے کو ترجیح دیتے ہیں. -The decisive question is this: what controls and constrains the size and growth of such a business? +اس کے لیے ایک فیصلہ کن سوال: تجارت کے اوپر کونسی چیز کا دباؤ ہے اور کونسی چیز سے اس کو بڈھاوا ملتا ہے؟ -It should be clear that the constraints on the size of firms in the business of expropriating producers and contractors are of a categorically different nature than those limiting the size of firms engaged in productive exchanges. Contrary to the claim of the public choice school, government and private firms do not do essentially the same sort of business. They are engaged in categorically different types of operations.[^19] +یہ صاف ہونا چاہیے فورمز کے سایز پر پابندیاں پرڈوسرز اور ٹھیکیداروں کو بنیادی طور پر مختلف نوعیت کا نہیں ہونا چاہیے. عوامی انتخاب اسکول کے دعوے کے برعکس حکومت اور نجی فرموں نے بنیادی طور پر ایک ہی قسم کی تجارت ضروری نہیں ہے. وہ ان کارروائیوں کی کیلیۓ مختلف اقسام میں مصروف رہتے ہیں.[^19] -The size of a productive enterprise is constrained on the one hand by consumer demand (which imposes a definite limit on the total revenue attainable), and on the other hand by the competition of other producers, which continuously forces each firm to operate with the lowest possible costs if it wishes to stay in business. For such an enterprise to grow in size the most urgent consumer wants must be served in the most efficient ways. Nothing but voluntary consumer purchases support its size. +ایک پیداواری انٹرپرائزز کا حجم ایک طرف سے صارفین کے زریعہ گٹھایا جاتا ہے (جس سے کل وصول ہونے والی مالیات میں ایک مقررہ کمی واقع ہوتی ہے) اور دوسری طرف سے دوسرے پیداواری لوگوں کی مسابقت سے، جو کمپنیوں کو ان کے اجناس کو بازار میں کم سے کم قیمت پر بجھنے کے لیے دباؤ کیا ج جاتا. اس طرح کی انٹرپرائز کے لیےحجم میں سب سے زیادہ فوری توجہ کے متقاضی صارفین بڑھنے سب سے زیادہ موثر انداز میں پیش کی جانی چاہیے. کچھ بھی نہیں بلکہ ایک رضاکارانہ صارف حمایت اور حجم خرید لیتا ہے. -The constraints on the other type of firm, of government or the state, are altogether different. For one thing, it is absurd to say that its size is determined by demand in the same sense as the size of a private firm is determined by demand. One cannot say, by any stretch of the imagination, that the homesteaders, the producers, and the contractors who must surrender part of their assets to a government have demanded such a service. Instead, they must be coerced into accepting it, and this is conclusive proof of the fact that the service is not actually in demand at all. Hence, demand cannot be considered as a limit on the size of government. Insofar as it grows, the state grows by acting in open *contradiction* to demand. +دوسری قسم کی فرم پر بندشیں، سرکار یا ریاست کی، سب ایک دوسرے سے مختلف ہیں. ایک چیز کے لیے، یہ کہنا نامعقول ہوگا کہ حجم مانگ سے طے ہوتا ہے، اسی طرح جیسے کہ کسی غیر سرکاری فرم کا حجم مانگ کے حساب سے طے ہوتا ہے. کوئی یہ نہی کہہ سکتا کہ، تخیل کی طرف سے کسی بھی مسلسل ہومیسٹیڈرس، پروڈیوسر اور ٹھیکیداروں کو جو ایک حکومت کے لیے ان کے اثاثوں کا حصہ پر ہتھیار پھینک دیں اس طرح ایک سروس سے مطالبہ کیا ہے کہ نہیں کہہ سکتا. اس کے بدلے، انہیں اسے دل سے قبول کر لینا چاہیے، اور یہ اس بات کا مکمل ثبوت ہے کہ خدمات بالکل بھی مانگ میں نہیں ہیں. لہزا، مانگ کو سرکار کے حجم پہ مانگ کو حد قیاس نہیں کیا جا سکتا ہے. جب تک کہ یہ بڈھتا جائے گا، ریاست بھی کھلے طور پر بڈھ جایے گی *تردید*سے مانگ تک. -The state is also not in the same way constrained by competition as is a productive firm. Unlike such a firm, the state must not keep its cost of operation at a minimum but can operate at above-minimum costs because it is able to shift its higher costs onto competitors by taxing or regulating their behavior. Thus, the size of the state also cannot be considered as constrained by cost competition. Insofar as it grows, it does so in spite of the fact that it is *not* cost-efficient. +جب تک کہ یہ بڈھتا جائے گا، ریاست بھی کھلے طور پر بڈھ جایے گی <0>تردیدسے مانگ تک. ایسی فرم کے برعکس، ریاست اس آپریشن کی لاگت کم از کم رکھنا ضروری نہیں لیکن کیونکہ یہ پہلی اسم نویسی یا ان کے رویہ کو منضبط کرنے والے کی طرف سے اس کی اعلی قیمت کھلاڑیوں پر منتقل کرنے کے قابل ہے اوپر-کم از کم اخراجات پر کام کر سکتے ہیں. لہزا، ریاست کے سایز کو قیمت کی مسابقت کے ساتھ مشابہ نہیں کیا جا سکتا ہے. جب تک کہ یہ بڈھتا جائے گا، یہ ایسا کرتا رہے گا کہ یہ سستا *نہیں* ہے. -This, however, is not to say that the size of government is not constrained at all and that the historical fluctuations in the size of states are mere random walks. It only states that the constraints on the firm “government” must be fundamentally different. +یہ، حالانکہ، کہنا کہ سرکار کا سایز تاریخی اتار چڈھاو سے محض تصادفی چال و چلن سے اس کی حد مقرر نہیں ہوتی. یہ صرف اس بات کو بیان کرتا ہے کہ کسی فرم پر حد لگانے کے لئے سرکار بنیادی طور پر مختلف نوعیت کی ہونی چاہیے. -Instead of being constrained by cost and demand conditions, the growth of an exploitative firm is constrained by public opinion:[^20] It is not voluntarily supported, but by its very nature employs coercion. On the other side of the same coin, coercion implies creating victims, and victims are not supporters but active or passive resisters of a firm’s size. It is conceivable that this resistance can be lastingly broken by force in the case of one man, or one group of men, exploiting one or maybe two or three others, or another group of roughly the same size. It is inconceivable, however, to imagine that force alone can account for the breaking down of resistance in the actually familiar case of small minorities operating their business of expropriating and exploiting populations tens, hundreds, or thousands of times their size.[^21] For this to happen, such a firm must have public support in addition to its coercive force. A majority of the population must accept its operations as legitimate. This acceptance can range from active enthusiasm to passive resignation. But there must be acceptance in the sense that a majority must have given up the idea of actively or passively resisting any attempt to enforce nonproductive and noncontractual property acquisitions. Instead of displaying outrage over such actions, of showing contempt for everyone who engages in them, and of doing nothing to help make them successful (not to mention actively trying to obstruct them), a majority must actively or passively support them. Only in light of this can it be explained how the few can govern the many. State-supportive public opinion must counterbalance the resistance of victimized property owners to the extent that active resistance appears futile. +لاگت اور طلب کے حالات سے مجبور ہونے کے بجائے، ایک استحصالی فرم کی ترقی کا رائے عامہ سے جائزہ لیا جاتا ہے:[^20]یہ رضاکارانہ طور پر معاون نہیں کیا جاتا، بلکہ اس کی فطرت کی طرف سے جبر ملازمین. ایک ہی سککے کی دوسرے طرف، جابریت کا مطلب مشدد بنانا ہے، اور مشدد حمایت والے نہیں بلکہ فرم کے فعال اور غیر فعال سایز کو روکنے والے ہوتے ہیں. یہ قابل فہم ہے کہ روکنے کی صلاحیت کو آخر پر توڈا جا سکتا ہے طاقت کی بنیاد پر ایک یا کہیں افراد کے زرعیہ، دو تین یا دیگر کے استحصال سے، یا اسی حجم کے کسی اور گروہ کو. یہ چھپانے کے قابل نہیں، حالانکہ، یہ گمان کرناکہ طاقت اکیلے ہی روکنے والی قوتوں کو توڈنے کے لیے دراصل چھوٹے طبقوں کو ان تجارت کو چلانے کے لیے برآمدات اورلوگوں کے استحصال ان کے سایز کے ہزاروں گنا[^21] اس کے ہونے کے لیے، ایسی فرم کے پاس اپنی طاقت کے علاوہ عوام کی حمایت بھی ہونا ضروری ہے. عوام کی اکثریت اسکی کارروائیوں کو صحیح ماننی چاہیے. یہ قبولیت فعال جوش وخروش اور غیر فعال دستبرداری ہونے کے رسائی میں آسکتی ہے. لیکن یہاں پر قبولیت اس طرح سے ہونی چاہئے کہ اکثریت کی رائے کو فعال یا مستعفی طور پر کسی بھی ایسی کوشش کو جس میں غیر پیداواری اور نانکنٹراکطول املاق کے حصول کو نافز کرنے کی بات کہی گئی ہو. اس طرح کے اقدامات پر شدید غصہ دکھانے کے بجائے، ہر ایک کو جو ان میں مصروف رہتے توہین پراپرٹی اور ان (ذکر ان پر سرگرمی کی کوشش کامیاب نہیں)، بنانے میں مدد کے لئے کچھ نہیں کر رہے اکثریت یا سکوتا ان کی تائید کرنا چاہئے. صرف اس کی روشنی میں یہ وضاحت کی جا سکتی ہے کہ کس طرح کچھ لوگ بہت سارے لوگوں پر حکمرانی کر سکتے ہیں. ریاست کی حمایت کردہ رائے عامہ کو لازماً لوگوں کی ملکیت کے ساتھ ایک استدلال میں رکھنا ہے تاکہ اہل مزاحمت زایع نا ہوجائیں. -The state of public opinion also imposes a constraint on the size of the state in another respect. Every firm in the large-scale business of property expropriation must naturally aim to be a monopolist in a definite territory, for one can only prosper in such a business so long as there is something that can be expropriated. However, if competition were allowed in the business of expropriating, there would obviously be nothing left to take. Hence, in order to stay in business, one must be a monopolist. +رائے عامہ کی صورتحال دیگر سلسلوں میں ریاست کے حجم پر بھی رکاوٹیں عاید کرتی ہیں. ہر فرم جائداد کی ضبطی کے بڈے پیمانے کے کاروبار میں ضرورتاً ایک علاقے میں اجارہ دار بننے کا مقصد رکھنی چاہیے، کہ کوئی جب ہی ایسے کاروبار میں فلاح پا سکتا ہے کیونکہ اس میں ایسا کچھ ہے جو ضبط کیا جائے. تاہم، اگر ضبطی کاروبار میں مقابلے کی اجازت ہوتی، تو وہاں لینے کے لئے بالکل بھی کچھ نہی ہوتا. لہزا، کاروبار میں رہنے کے لیے، انسان کا اجارہ دار ہونا ضروری ہے. -Even if there is no internal competition, competition between governments operating in *different* territories still exists, and it is this competition that imposes severe limits on the size of government. On the one hand, it opens up the possibility that people may vote with their feet against a government and leave its territory if they perceive other territories as offering less exploitative living conditions. Naturally, each state must see this as a crucial problem, for it literally lives off a population, and any population loss is thus a loss of potential state-income.[^22] Again, the state of public opinion is of utmost importance for maintaining exploitative rule. Only if the state succeeds in generating the impression in the general public that that state’s own territory compares favorably, or at least tolerably well with others will it be able to secure and expand its position. +اگر چہ وہاں پر کوئی اندرونی مسابقت نا بھی ہو، لیکن*مختلف* صوبوں کے درمیان مسابقت پھر بھی موجود ہے، اور یہ ہے وہ مسابقت جو سرکار کے حجم پر خطرناک حدود لاگو کرتی ہیں. دوسری طرف سے، یہ ایک ممکنہ راہ کھول دیتا ہے کہ شاید لوگ دوسرے صوبوں کی سرکار کے لیے اپنے ووٹ کا استعمال انکے خلاف کریں اور اسکے علاقے کو چھوڑ دیں اگر انہیں یہ خیال ہو کہ اور علاقے انہیں اس سے بہتر سہولیات فراہم کریں. قدرتی طور پر، ہر ایک ریاست کو اسے ایک نازک مسئلہ کے طور پر تصور کرنا چاہیے، اس کے لیے ایک آبادی زندہ رہتی ہیں، لہزا آبادی میں کوئی بھی ممکنہ کمی اصل میں ریاست کی آمدنی میں کمی ہے.[^22] پھر سے، رائے عامہ کی حالت مزاحمتی اصول کو منتظم کرنے کے لیے سب سے اعلی درجے کی متحمم ہے. اگر ریاست صرف عام عوام میں اپنا اثر ڈالنے میں کامیاب ہوجائے تاکہ عوام کی زاتی ریاست کا موازنہ، یا کم از کم اپنے مقام کو وسیع اور محفوظ کرنے کے لیے دوسروں کے ساتھ برداشت میں رہے. -Public opinion also plays a decisive role in the case of interstate aggression. While not a logical necessity, the nature of a state as an exploitative enterprise still makes it highly likely (not the least because of the just addressed problem of population movements) that it will become engaged in aggression against a “foreign” territory, or that it must defend itself against such aggression from other states.[^23] Moreover, in order to emerge successfully from such interstate wars or warlike actions, a state must be in command of sufficient (in relative terms) economic resources that alone make its actions sustainable. However, these resources can only be provided by a productive population. Thus, to secure the means necessary to win wars and avoid being confronted with slackening productive outputs while at war, public opinion again turns out to be the decisive variable controlling the size of government. Only if popular support for the state’s war exists can it be sustained and possibly won. +رائے عامہ بھی اندرونی ریاست کی جارحیت میں ایک فیصلہ کن کردار ادا کرتا ہے. اسی اثنا میں ایک منتقی ضرورت نہیں، ریاست کا مزاج ایک مزاحمتی کاروبار کے طور پر ابھی بھی اسے بہت زیادہ ممکنہ طور پر (کم از کم نہیں کیونکہ صرف آبادی کی حرکات سے مشکلات کا ازالہ کیا جاتا ہے) تاکہ یہ دیگر خارجی ریاستوں کے ساتھ ان کی جارحیت میں شامل ہو سکے، یا وہ خود کو دوسری ریاستوں کی جارحیت سے محفوظ رکھ سکے.[^23] اسکے علاوہ، ایسے اندرونی جنگوں یا جنگ جیسی صورتحال سے کامیابی کے ساتھ ابھرنے کے لیے، ایک ریاست کو کافی مقدار میں ( متوازی الفاظ میں) اقتصادی وسائل جو یکتا طور پر اسکے عمل پائدار بنانے میں اختیار ہونا چاہیے. تاہم، یہ وسائل صرف ایک پیداواری آبادی کی فراہمی سے حاصل کیے جا سکتے ہیں. لہزا، جنگیں جیتنے کے لیے ضروری وسائل کو محفوظ کرنا اور سست پیداواری برآمدات کا سامنا جنگ کی حالت میں کرنے سے بچیں، رائے عامہ دوبارہ حکومت کے حجم کو قابو کرنے کے فیصلہ کن متغیر ہو جاتا ہے. اگر صرف ریاستی جنگ میں مشہور حمایت موجود ہو تو کیا اسے پائیدار بنایا جا سکتا ہے اور ممکنہ طور پر جیتا بھی جا سکتا ہے. -Finally, the state of public opinion limits the size of government in yet a third way. While the state maintains its position vis-à-vis the exploited population through coercion and the successful management of public opinion, to maintain its own internal order, which regulates the relationships between the various branches of government and its employees, there is nothing else at its disposal but public opinion, for clearly, no one outside the state exists who could enforce its internal rules upon it. Rather, the enforcement must be accomplished exclusively by means of supportive public opinion among state employees themselves in the various branches of government.[^24] That is, the president cannot coerce the general to go to war—in fact, the greater physical strength would probably be on the general’s side; and the general in turn cannot coerce his soldiers to do the fighting and killing—in fact, they could smash him anytime. President and general can only succeed because of favorable intrastate public opinion, and only insofar as the overwhelming majority of the state employees at least passively supports their actions as legitimate. If, in the various branches of government, a large majority of them were strictly opposed to the enforcement of presidential policy, it could not be put into action successfully. The general who thinks most of his troops consider the war illegitimate or who thinks that the Congress, the IRS, the large majority of public educators and the so-called social services regard such actions as outrageous and to be openly opposed, would face an impossible task even if he himself supported the presidential command.[^25] +آخر کار، رائے عامہ کی صورتحال تیسرے طریقہ سے سرکار کے حجم پر حد عاید کرتا ہے. While the state maintains its position vis-à-vis the exploited population through coercion and the successful management of public opinion, to maintain its own internal order, which regulates the relationships between the various branches of government and its employees, there is nothing else at its disposal but public opinion, for clearly, no one outside the state exists who could enforce its internal rules upon it. Rather, the enforcement must be accomplished exclusively by means of supportive public opinion among state employees themselves in the various branches of government.[^24] That is, the president cannot coerce the general to go to war—in fact, the greater physical strength would probably be on the general’s side; and the general in turn cannot coerce his soldiers to do the fighting and killing—in fact, they could smash him anytime. President and general can only succeed because of favorable intrastate public opinion, and only insofar as the overwhelming majority of the state employees at least passively supports their actions as legitimate. If, in the various branches of government, a large majority of them were strictly opposed to the enforcement of presidential policy, it could not be put into action successfully. The general who thinks most of his troops consider the war illegitimate or who thinks that the Congress, the IRS, the large majority of public educators and the so-called social services regard such actions as outrageous and to be openly opposed, would face an impossible task even if he himself supported the presidential command.[^25] With public opinion rather than demand and cost conditions thus identified as the constraining force on the size of government, I return to my original explanation of the phenomenon of ever-increasing taxation as “simply” a change in prevailing ideas. diff --git a/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index c5cd31099..ead89df35 100644 --- a/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/ur-PK/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/ur-PK/LICENSE/CC BY-SA 4.0.md b/ur-PK/LICENSE/CC BY-SA 4.0.md index a1c6d1f74..2fd62aa9f 100644 --- a/ur-PK/LICENSE/CC BY-SA 4.0.md +++ b/ur-PK/LICENSE/CC BY-SA 4.0.md @@ -1,24 +1,24 @@ -## creative commons +## تخلیقی عام -# Attribution-ShareAlike 4.0 International +# انتباہ-شراکت 4.0 بین الاقوامی -Creative Commons Corporation (“Creative Commons”) is not a law firm and does not provide legal services or legal advice. Distribution of Creative Commons public licenses does not create a lawyer-client or other relationship. Creative Commons makes its licenses and related information available on an “as-is” basis. Creative Commons gives no warranties regarding its licenses, any material licensed under their terms and conditions, or any related information. Creative Commons disclaims all liability for damages resulting from their use to the fullest extent possible. +تخلیقی العام سند يافتہ ادارہ ("تخلیقی العام") قانونی فرم نہیں ہے اور قانونی خدمات یا قانونی مشورہ فراہم نہیں کرتی ہے. تخلیقی العام عوامی لائسنس کی تقسیم کسی وکیل کلائنٹ یا دوسرے رشتے کو نہیں بناتا ہے. تخلیقی العام اس لائسنس کو بناتا ہے اور متعلقہ معلومات کو "کے طور پر ۔ ہے" بنیاد پر دستیاب کرتا ہے. تخلیقی العام اس کے لائسنس کے حوالے سے کوئی وارنٹی فراہم نہیں کرتا ہے، ان کے شرائط و ضوابط کے تحت لائسنس یافتہ مواد ہو، یا کوۂی بھی متعلق معلومات ہو. تخلیقی العام ممکنہ حد تک ان کے استعمال کے نتیجے میں نقصانات کے لۓ تمام ذمہ داری کو مسترد کرتا ہے. -### Using Creative Commons Public Licenses +### تخلیقی العام پبلک لائسنس کا استعمال کر رہیں ہیں -Creative Commons public licenses provide a standard set of terms and conditions that creators and other rights holders may use to share original works of authorship and other material subject to copyright and certain other rights specified in the public license below. The following considerations are for informational purposes only, are not exhaustive, and do not form part of our licenses. +تخلیقی العام عوامی لائسنس اصطلاحات اور شرائط کا ایک اچھا معیار مقرر کرتے ہیں جو تخلیق کار اور دیگر حقوق ہولڈرز ذیل میں عوامی لائسنس میں مخصوص کاپی رائٹ اور مخصوص مواد کے حق اشاعت کے اصل کام اور دیگر مواد کے حصول کے لئے استعمال کرسکتے ہیں. مندرجہ ذیل خیالات صرف معلومات کے مقاصد کے لئے ہیں، ہر لحاظ مکمل نہیں ہیں، اور ہمارے لائسنس کا حصہ نہیں ہیں. -* **Considerations for licensors:** Our public licenses are intended for use by those authorized to give the public permission to use material in ways otherwise restricted by copyright and certain other rights. Our licenses are irrevocable. Licensors should read and understand the terms and conditions of the license they choose before applying it. Licensors should also secure all rights necessary before applying our licenses so that the public can reuse the material as expected. Licensors should clearly mark any material not subject to the license. This includes other CC-licensed material, or material used under an exception or limitation to copyright. [More considerations for licensors](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensors). +* ** لائسنس یافتہ افراد پر غور:**ہمارے عوامی لائسنس ان لوگوں کے ذریعہ استعمال کرنے کے لئے ارادہ رکھتے ہیں جن کے ذریعہ مواد کو استعمال کرنے کے لئے عوامی اجازت دی گئی ہے دوسری صورت میں کاپی رائٹ اور بعض مخصوص حقوق کی طرف سے محدود ہے. ہماری لائسنس ناقابل تنسیخ یا تردید ہیں. لائسنس دہندگان کو لائسنس کے شرائط و ضوابط کو پڑھنا اور سمجھنا چاہئے وہ درخواست دینے سے پہلے منتخب کرتے ہیں. لائسنس دہندگان کو ہمارے لائسنس کو ایپلائی کرنے سے پہلے تمام حقوق کو بھی ضرور محفوظ کرنا چاہئے تاکہ عوام مواد کو متوقع طور پر دوبارہ استعمال کرسکیں. لائسنس دہندگان کو واضح طور پر کسی بھی مواد کو جو لائسنس کے تابع نہیں نشان زد کرنا چاہیے. اس میں دیگر سی سی لائسنس یافتہ مواد، یا کسی استثنا کے تحت یا کاپی رائٹ کی حد تک استعمال ہونے والے مواد شامل ہیں. [لائسنس یافتہ کے لئے زیادہ سوچ بچار](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensors). -* **Considerations for the public:** By using one of our public licenses, a licensor grants the public permission to use the licensed material under specified terms and conditions. If the licensor’s permission is not necessary for any reason–for example, because of any applicable exception or limitation to copyright–then that use is not regulated by the license. Our licenses grant only permissions under copyright and certain other rights that a licensor has authority to grant. Use of the licensed material may still be restricted for other reasons, including because others have copyright or other rights in the material. A licensor may make special requests, such as asking that all changes be marked or described. Although not required by our licenses, you are encouraged to respect those requests where reasonable. [More considerations for the public](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensees). +* **عوام کے لیے سوچ بچار** میں سے کسی ایک کا استعمال کرتے ہوئے، ایک لائسنس یافتہ مخصوص شرائط و ضوابط کے مطابق لائسنس یافتہ مواد کو استعمال کرنے کے لئے عوامی اجازت دیتا ہے. اگر کسی بھی وجہ سے لائسنس یافتہ کی اجازت ضروری نہیں ہے، تو مثال کے طور پر، کیونکہ کسی بھی قابل اطلاق استثنی یا کاپی رائٹ کی حد میں - پھر اس کا استعمال لائسنس کی طرف سے نہیں ہے. ہمارے لائسنس حق اشاعت کے تحت صرف اجازت اور مخصوص لائسنس فراہم کرتا ہے جو لائسنس یافتہ ہے. لائسنس یافتہ مواد کا استعمال اب بھی دوسری وجوہات کے لئے محدود ہوسکتا ہے، بشمول دوسروں کے پاس مواد میں کاپی رائٹ یا دیگر حقوق ہیں. ایک لائسنس یافتہ خصوصی درخواستیں کر سکتے ہیں، جیسے کہ تمام تبدیلیوں کو نشان زد یا بیان کیا جاسکتا ہے. اگرچہ ہماری لائسنس کی ضرورت نہیں، لیکن آپ کی حوصلہ افزائی کی جاتی ہے ان درخواستوں کا احترام کرنے کے لئے جہاں مناسب ہو. [عوام کے لئے مزید غور کی ضرورت ہے](http://wiki.creativecommons.org/Considerations_for_licensors_and_licensees#Considerations_for_licensees). -## Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International Public License +## تخلیقی عام انتباہ - ShareAlike 4.0 بین الاقوامی پبلک لائسنس -By exercising the Licensed Rights (defined below), You accept and agree to be bound by the terms and conditions of this Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International Public License ("Public License"). To the extent this Public License may be interpreted as a contract, You are granted the Licensed Rights in consideration of Your acceptance of these terms and conditions, and the Licensor grants You such rights in consideration of benefits the Licensor receives from making the Licensed Material available under these terms and conditions. +لائسنس یافتہ حقوق (ذیل میں بیان کردہ) کا استعمال کرتے ہوئے، آپ کو اس تخلیقی العام انتساب - شراکت 4.0 بین الاقوامی پبلک لائسنس ("پبلک لائسنس") کے شرائط و ضوابط کی طرف سے پابندی کو قبول کیا اور اتفاق کیا ہے. To the extent this Public License may be interpreted as a contract, You are granted the Licensed Rights in consideration of Your acceptance of these terms and conditions, and the Licensor grants You such rights in consideration of benefits the Licensor receives from making the Licensed Material available under these terms and conditions. ### Section 1 – Definitions. -a. **Adapted Material** means material subject to Copyright and Similar Rights that is derived from or based upon the Licensed Material and in which the Licensed Material is translated, altered, arranged, transformed, or otherwise modified in a manner requiring permission under the Copyright and Similar Rights held by the Licensor. For purposes of this Public License, where the Licensed Material is a musical work, performance, or sound recording, Adapted Material is always produced where the Licensed Material is synched in timed relation with a moving image. +ایک. **Adapted Material** means material subject to Copyright and Similar Rights that is derived from or based upon the Licensed Material and in which the Licensed Material is translated, altered, arranged, transformed, or otherwise modified in a manner requiring permission under the Copyright and Similar Rights held by the Licensor. For purposes of this Public License, where the Licensed Material is a musical work, performance, or sound recording, Adapted Material is always produced where the Licensed Material is synched in timed relation with a moving image. b. **Adapter's License** means the license You apply to Your Copyright and Similar Rights in Your contributions to Adapted Material in accordance with the terms and conditions of this Public License. @@ -50,21 +50,21 @@ a. ***License grant.*** 1. Subject to the terms and conditions of this Public License, the Licensor hereby grants You a worldwide, royalty-free, non-sublicensable, non-exclusive, irrevocable license to exercise the Licensed Rights in the Licensed Material to: - A. reproduce and Share the Licensed Material, in whole or in part; and + A. لائسنس یافتہ مواد کو مکمل اور حصہ میں دوبارہ پیدا اور تقسیم کریں؛ اور - B. produce, reproduce, and Share Adapted Material. + بی. پیداوار، دوبارہ پیداوار، اور منسلک مواد تقسیم کریں. -2. **Exceptions and Limitations.** For the avoidance of doubt, where Exceptions and Limitations apply to Your use, this Public License does not apply, and You do not need to comply with its terms and conditions. +2. **استثناء اور حدود.** شبہ سے بچنے کے لئے، جہاں استثناء اور حدود آپ کے استعمال پر لاگو ہوتا ہے، یہ پبلک لائسنس پر لاگو نہیں ہوتا، اور آپ کو اس کے شرائط و ضوابط کی تعمیل کرنے کی ضرورت نہیں ہے. -3. **Term.** The term of this Public License is specified in Section 6(a). +3. ** شرائط.** اس پبلک لائسنس کی شرائط سیکشن 6 (ا) میں بیان کی گئی ہے. -4. **Media and formats; technical modifications allowed.** The Licensor authorizes You to exercise the Licensed Rights in all media and formats whether now known or hereafter created, and to make technical modifications necessary to do so. The Licensor waives and/or agrees not to assert any right or authority to forbid You from making technical modifications necessary to exercise the Licensed Rights, including technical modifications necessary to circumvent Effective Technological Measures. For purposes of this Public License, simply making modifications authorized by this Section 2(a)(4) never produces Adapted Material. +4. ** میڈیا اور فارمیٹس؛ تکنیکی ترمیم کی اجازت دی گئی ہے.** لائسنس کنندہ نے آپ کو تمام ذرائع ابلاغ میں لائسنس یافتہ حقوق کو استعمال کرنے کے لئے مستند کیا ہے یا اب معلوم ہوا یا بعد میں پیدا کیا، اور ایسا کرنے کے لئے ضروری تکنیکی ترمیم کرنا ہے. The Licensor waives and/or agrees not to assert any right or authority to forbid You from making technical modifications necessary to exercise the Licensed Rights, including technical modifications necessary to circumvent Effective Technological Measures. اس پبلک لائسنس کے مقاصد کے لئے، صرف اس سیکشن 2(a (4)) ذریعہ مجاز شدہ ترمیم کرنے کے لئے کبھی بھی اپنانے والا مواد تیار نہیں ہوتا ہے. -5. **Downstream recipients.** +5. **نیچے کے سلسلے وصول کرنے والے.** A. **Offer from the Licensor – Licensed Material.** Every recipient of the Licensed Material automatically receives an offer from the Licensor to exercise the Licensed Rights under the terms and conditions of this Public License. - B. __Additional offer from the Licensor – Adapted Material. Every recipient of Adapted Material from You automatically receives an offer from the Licensor to exercise the Licensed Rights in the Adapted Material under the conditions of the Adapter’s License You apply. + B. لائسنس دہندگان سے اضافی پیشکش - اپنایا شدہ مواد. Every recipient of Adapted Material from You automatically receives an offer from the Licensor to exercise the Licensed Rights in the Adapted Material under the conditions of the Adapter’s License You apply. C. **No downstream restrictions.** You may not offer or impose any additional or different terms or conditions on, or apply any Effective Technological Measures to, the Licensed Material if doing so restricts exercise of the Licensed Rights by any recipient of the Licensed Material. @@ -74,17 +74,17 @@ b. ***Other rights.*** 1. Moral rights, such as the right of integrity, are not licensed under this Public License, nor are publicity, privacy, and/or other similar personality rights; however, to the extent possible, the Licensor waives and/or agrees not to assert any such rights held by the Licensor to the limited extent necessary to allow You to exercise the Licensed Rights, but not otherwise. -2. Patent and trademark rights are not licensed under this Public License. +2. اس پبلک لائسنس کے تحت پیٹنٹ اور ٹریڈ مارک کے حقوق لائسنس یافتہ نہیں ہیں. -3. To the extent possible, the Licensor waives any right to collect royalties from You for the exercise of the Licensed Rights, whether directly or through a collecting society under any voluntary or waivable statutory or compulsory licensing scheme. In all other cases the Licensor expressly reserves any right to collect such royalties. +3. To the extent possible, the Licensor waives any right to collect royalties from You for the exercise of the Licensed Rights, whether directly or through a collecting society under any voluntary or waivable statutory or compulsory licensing scheme. دیگر تمام معاملات میں لائسنس یافتہ اس طرح کے شاہی حق کو جمع کرنے کا حق محفوظ رکھتا ہے. -### Section 3 – License Conditions. +### سیکشن 3 - لائسنس کی شرائط. -Your exercise of the Licensed Rights is expressly made subject to the following conditions. +لائسنس یافتہ حقوق کا آپ کا اظہار واضح طور پر مندرجہ ذیل شرائط پر مبنی ہے. a. ***Attribution.*** -1. If You Share the Licensed Material (including in modified form), You must: +1. اگر آپ لائسنس یافتہ مواد کو تقسیم کرتے ہیں (بشمول ترمیم شدہ فارم)، تو آپ لازمی کریں: A. retain the following if it is supplied by the Licensor with the Licensed Material: @@ -103,17 +103,17 @@ a. ***Attribution.*** C. indicate the Licensed Material is licensed under this Public License, and include the text of, or the URI or hyperlink to, this Public License. -2. You may satisfy the conditions in Section 3(a)(1) in any reasonable manner based on the medium, means, and context in which You Share the Licensed Material. For example, it may be reasonable to satisfy the conditions by providing a URI or hyperlink to a resource that includes the required information. +2. You may satisfy the conditions in Section 3(a)(1) in any reasonable manner based on the medium, means, and context in which You Share the Licensed Material. مثال کے طور پر، حالات کو مطمئن کرنے کے لئے یہ مناسب ہوسکتا ہے ایک ایسی وسائل کے لئے یو آرآئ یا ہائپر لنک فراہم کرکے جس میں ضروری معلومات شامل ہیں. 3. If requested by the Licensor, You must remove any of the information required by Section 3(a)(1)(A) to the extent reasonably practicable. b. ***ShareAlike.*** -In addition to the conditions in Section 3(a), if You Share Adapted Material You produce, the following conditions also apply. +سیکشن 3 (a) کے حالات کے علاوہ، اگر آپ اپنانے والے مواد کو تقسیم کرتے ہیں تو آپ پر مندرجہ ذیل حالات بھی لاگو ہوتے ہیں. 1. The Adapter’s License You apply must be a Creative Commons license with the same License Elements, this version or later, or a BY-SA Compatible License. -2. You must include the text of, or the URI or hyperlink to, the Adapter's License You apply. You may satisfy this condition in any reasonable manner based on the medium, means, and context in which You Share Adapted Material. +2. اڈاپٹر کی لائسنس جو آپ نے ایپلائی کیا ہے. آپ ٹیکسٹ کو، یا یو آر آئی یا ہائپر لنکس کو لازمی شامل کریں. آپ درمیانی بنیاد پر اس حالت کو کسی مناسب طریقے سے مطمئن کر سکتے ہیں، مطلب، اور سیاحت جس میں آپ اپنانے والے مواد کو تقسیم کرتیں ہیں. 3. You may not offer or impose any additional or different terms or conditions on, or apply any Effective Technological Measures to, Adapted Material that restrict exercise of the rights granted under the Adapter's License You apply. @@ -127,19 +127,19 @@ b. if You include all or a substantial portion of the database contents in a dat c. You must comply with the conditions in Section 3(a) if You Share all or a substantial portion of the contents of the database. -For the avoidance of doubt, this Section 4 supplements and does not replace Your obligations under this Public License where the Licensed Rights include other Copyright and Similar Rights. +شبہ سے بچنے کے لئے، یہ سیکشن 4 اس پبلک لائسنس کے تحت آپ کی ذمہ داریوں کو تبدیل نہیں کرتا ہے جہاں لائسنس یافتہ حقوق دیگر کاپی رائٹ اور اسی طرح کے حقوق شامل ہیں. ### Section 5 – Disclaimer of Warranties and Limitation of Liability. a. **Unless otherwise separately undertaken by the Licensor, to the extent possible, the Licensor offers the Licensed Material as-is and as-available, and makes no representations or warranties of any kind concerning the Licensed Material, whether express, implied, statutory, or other. This includes, without limitation, warranties of title, merchantability, fitness for a particular purpose, non-infringement, absence of latent or other defects, accuracy, or the presence or absence of errors, whether or not known or discoverable. Where disclaimers of warranties are not allowed in full or in part, this disclaimer may not apply to You.** -b. **To the extent possible, in no event will the Licensor be liable to You on any legal theory (including, without limitation, negligence) or otherwise for any direct, special, indirect, incidental, consequential, punitive, exemplary, or other losses, costs, expenses, or damages arising out of this Public License or use of the Licensed Material, even if the Licensor has been advised of the possibility of such losses, costs, expenses, or damages. Where a limitation of liability is not allowed in full or in part, this limitation may not apply to You.** +b. **To the extent possible, in no event will the Licensor be liable to You on any legal theory (including, without limitation, negligence) or otherwise for any direct, special, indirect, incidental, consequential, punitive, exemplary, or other losses, costs, expenses, or damages arising out of this Public License or use of the Licensed Material, even if the Licensor has been advised of the possibility of such losses, costs, expenses, or damages. جہاں مکمل طور پر یا جزوی طور پر ذمہ داری کی حد کی اجازت نہیں ہے، یہ حد آپ پر لاگو نہیں ہوتی.** c. The disclaimer of warranties and limitation of liability provided above shall be interpreted in a manner that, to the extent possible, most closely approximates an absolute disclaimer and waiver of all liability. ### Section 6 – Term and Termination. -a. This Public License applies for the term of the Copyright and Similar Rights licensed here. However, if You fail to comply with this Public License, then Your rights under this Public License terminate automatically. +a. This Public License applies for the term of the Copyright and Similar Rights licensed here. تاہم، اگر آپ فیل ہو جاتیں ہیں اس پبلک لائسنس کی تعمیل کے ساتھ تو، اس پبلک لائسنس کے تحت آپ کے حقوق خود کار طریقے سے ختم ہوجاتے ہیں. b. Where Your right to use the Licensed Material has terminated under Section 6(a), it reinstates: @@ -159,7 +159,7 @@ a. The Licensor shall not be bound by any additional or different terms or condi b. Any arrangements, understandings, or agreements regarding the Licensed Material not stated herein are separate from and independent of the terms and conditions of this Public License.t stated herein are separate from and independent of the terms and conditions of this Public License. -### Section 8 – Interpretation. +### حصہ 8 - ترجمانی. a. For the avoidance of doubt, this Public License does not, and shall not be interpreted to, reduce, limit, restrict, or impose conditions on any use of the Licensed Material that could lawfully be made without permission under this Public License. diff --git a/ur-PK/Libertarianism and the Alt-Right/01_speech.md b/ur-PK/Libertarianism and the Alt-Right/01_speech.md index f6dd8a4d5..253b7c7d1 100644 --- a/ur-PK/Libertarianism and the Alt-Right/01_speech.md +++ b/ur-PK/Libertarianism and the Alt-Right/01_speech.md @@ -1,8 +1,8 @@ -We know the fate of the term liberal and liberalism. It has been affixed to so many different people and different positions that it has lost all its meaning and become an empty, non-descript label. The same fate now increasingly also threatens the term libertarian and libertarianism that was invented to regain some of the conceptual precision lost with the demise of the former labels. +ہم لبرل اور لبرلزم کی اصطلاح کے انجام سے واقف ہیں۔ یہ بہت سے مختلف لوگوں اور مختلف عہدوں کے ساتھ چسپاں کر دیا گیا کہ اس نے اپنے تمام معنی کھو دیے اور ایک خالی، غیر معروف عنوان بن گیا ہے۔ وہی انجام اب بھی تیزی سے لبرٹیرین اور لبرٹیرینزم کی اصطلاح کو دھمکا رہا ہے جو کہ کچھ تصوراتی اصلاح کو دوبارہ حاصل کرنےکے متعلق ایجاد کی گئی تھی،وہ گزشتہ عنوانات کے اختتام کے ساتھ ہی کھو گئی تھی۔ -However, the history of modern libertarianism is still quite young. It began in Murray Rothbard’s living room and found its first quasi-canonical expression in his *For A New Liberty. A Libertarian Manifesto*, published in 1973. And so I am still hopeful and not yet willing to give up on libertarianism as defined and explained by Rothbard with unrivaled conceptual clarity and precision, notwithstanding the meanwhile countless attempts of so-called libertarians to muddy the water and misappropriate the good name of libertarianism for something entirely different. +تاہم، جدید آزادی کی تاریخ ابھی تک کافی جوان ہے۔ تاہم، جدید آزادی کی تاریخ ابھی تک کافی جوان ہے۔ یہ مرے روتھبارڈ کے رہنے کے کمرے میں شروع ہوا اور اس نے اپنا پہلا غیر معمولی اظہاراسکی* For A New Liberty میں پایا۔ ایک لبرٹیرین منشور*، جو کہ 1973 میں شائع ہوا۔ اور اسی طرح میں اب بھی پُراُمید ہوں اور ابھی تک روتھبارڈ کی طرف سےدی گئی وضاحت کو چھوڑنے کے لیے تیار نہیں ہوں ،جو غیر جانبدارنہ نظریاتی تصور کی درستی، اس دوران نام نہاد لبرٹیریننز کی پانی کو گندہ کرنے اور لبریٹرینزم کے اچھے نام کو کسی بالکل مختلف شے کے غلط استعمال کی ان گنت کوششوں کی وضاحت کرتی ہے۔ -The theoretical, irrefutable core of the libertarian doctrine is simple and straightforward and I have explained it already repeatedly at this place. If there were no scarcity in the world, human conflicts or more precisely physical clashes would be impossible. Interpersonal conflicts are always conflicts concerning scarce things. I want to do A with a given thing and you want to do B with the same thing. Because of such conflicts – and because we are able to communicate and argue with each other – we seek out norms of behavior with the purpose of avoiding these conflicts. The purpose of norms is conflict-avoidance. If we did not want to avoid conflicts, the search for norms of conduct would be senseless. We would simply fight and struggle. +نظریاتی، ناقابل یقین لبرٹیرین اصول کی بنیادسادہ اور سیدھی ہے اور میں نے اسکی اس جگہ کافی دفعہ وضاحت دی ہے۔ اگر دنیا میں کوئی کمی نہ ہوتی تو، انسانی تنازعات یا زیادہ واضح طور پر جسمانی تنازعات ناممکن ہوں گے۔ ذاتی تنازعات ہمیشہ کمیاب چیزوں سے متعلق ہیں۔ میں کسی دی گئی چیز کے ساتھ Aکرنا چاہتا ہوں اور آپ اسی چیز کے ساتھ B کرنا چاہتے ہیں۔ اسطرح کے تنازعات کی وجہ سے- اور کیونکہ ہم ایک دوسرے سے رابطہ کرنے اور بحث کرنے کے قابل ہیں - ہم ان تنازعات سے بچنے کے مقصد کے ساتھ رویے کے معیارات تلاش کرتے ہیں۔ The purpose of norms is conflict-avoidance. If we did not want to avoid conflicts, the search for norms of conduct would be senseless. We would simply fight and struggle. Absent a perfect harmony of all interests, conflicts regarding scarce resources can only be avoided if all scarce resources are assigned as private, exclusive property to some specified individual or group of individuals. Only then can I act independently, with *my* own things, from you, with *your* own things, without you and me clashing. diff --git a/ur-PK/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/ur-PK/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index 0cb8b43e8..00ddfd184 100644 --- a/ur-PK/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/ur-PK/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: ur-PK is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/ur-PK/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/ur-PK/Universally Preferable Behaviour/info.yml index a6765a60d..41c6f11ec 100644 --- a/ur-PK/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/ur-PK/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/ur-PK/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md b/ur-PK/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md index 4ddd874d6..7b0408f80 100644 --- a/ur-PK/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md +++ b/ur-PK/Universally Preferable Behaviour/p00_ch01_foreword.md @@ -1,48 +1,48 @@ -## Foreword +## دیباچہ -In many fairy tales, there lives a terrible beast of stupendous power, a dragon or a basilisk, which tyrannises the surrounding lands. The local villagers tremble before this monster; they sacrifice their animals, pay money and blood in the hopes of appeasing its murderous impulses. +بہت سی پریوں کی کہانیوں میں، ایک عظیم طاقت والا خونخوار درندا رہتا ے، ایک اذدھا یا ایک امریکی گدگٹ، جو آس پاس کے علاقوں پہ ظلم کرتا ہے. مقامی گانوں والے اس درندے کے آگے کانپ اٹھتے تھے؛ وہ اپنے مویشیوں کو قربان کرتے ہیں، وہ انکی قاتلانہ لھر سے چھٹکارا پانے کی امید میں بہت سے پینسے اور خون کی ادائیگی کرتے ہیں. -Most people cower under the shadow of this beast, calling their fear “prudence,” but a few – drunk perhaps on courage or foolhardiness – decide to fight. Year after year, decade after decade, wave after wave of hopeful champions try to match their strength, virtue and cunning against this terrible tyrant. +بہت سے لوگ اس درندے کے سایے میں رہ کر اپنا سر جھکایا، اپنے ڈر کو "ہوشیاری" کہتے ہیں، لیکن کچھ - شرابی شاید دلیری یا احمقانہ بھادری دکھا کر جنگ کا فیصلہ کر بیٹھیں. سالوسال، برسوبرس، جونک در جونک ان امیدوار چمپئنوں نے یہی کوشش کی کہ ہم اس درندے کو اپنی طاقت، خوبی اور اپنی ہوشیاری سے اس کو برابر کی ٹکر دے سکھے. -Try – and fail. +کوشش کی- لیکن ناکام ہوے. -The beast is always immortal, so the villagers cannot hope for time to rid them of their despot. The beast is never rational, and has no desire to trade, and so no negotiations are possible. +درندا ہمیشہ امر ہے، اسی لیے گاوں والے اس ظالم حکمران سے چھٹکارا پانے کی امید نہیں رکھ سکتے. درندا کبھی عقلمند نہیں ہوتا، اور انہیں سوداگری کی کوی خواہش نہیں ہوتی، اور اس لئے باتچیت اور بحث کرنا ممکن نہیں. -The desperate villagers’ only hope is for a man to appear who can defeat the beast. +گاوں والوں کی ایک ہی امید ہے کہ کوئی ایسا شخص ظاہر ہو جو اس درندے کو مات دے سکے. -Inevitably, a man steps forward who strikes everyone as utterly incongruous. He is a stable boy, a shoemaker’s son, a baker’s apprentice – or sometimes, just a vagabond. +لامحالہ، ایک آدمی آگے بڑھا جس نے کسی کو بھی موقع نہیں دیا اور سب کو متاثر کیا. وہ ایک مستحکم لڈکا، ایک موچی کا بیٹا، ایک نان ساز شاگر - یا کبھی، صرف ایک آوارہ. -This book is the story of my personal assault on just such a beast. +یہ کتاب میرے انفرادی حملے کی کہانی ہے ایک ایسے ہی درندے پر. -This “beast” is the belief that it is impossible to define an objective, rational, secular and scientific ethical system. This “beast” is the illusion that morality must forever be lost in the irrational swamps of gods and governments, enforced for merely pragmatic reasons, but forever lacking logical justification and clear definition. This “beast” is the fantasy that virtue, our greatest joy, our deepest happiness, must be cast aside by secular grown-ups, and left in the dust to be pawed at, paraded and exploited by politicians and priests – and parents. This “beast” is the superstition that, without the tirades of parents, the bullying of gods or the guns of governments, we cannot be both rational and good. +یہ"درندا" یہ اعتبار ہے کہ اسکا کوئی حقیقی ،عقلی، لامذھبی، سائینسی و اخلاقی نظام واضع کرنا ناممکن ہے. یہ "درندا" ایک غمان ہے کہ جس کے اخلاقیات بتوں اور حکومت کے غیر منتقلی دلدل میں ہمیشہ کے لیے کھو جا نے چاہیے ،صرف معمولی وجوہات کے لیے مجبور کر نا، لیکن ہمیشہ کی طرح منطقی واجبیت اور واضح تعریف کی کمی محسوس ہوئی. یہ "درندا" ایک تصور پیدا کرنے کی طاقت ہے جو جوہر، ہماری سب سے بڈی خوشی، سب سے گہری مسرت، اس کو غیر مزہبی لوگوں سے ایک طرف چھوڑ کر، اور دھول میں جانوروں کے پنجے پڈنے کے لیے چھوڑ دیا، جہاں سیاستدان اور پادری - اور والدین نے نمایش اور استحصال کیا. یہ "درندا" ایک وھم ہے جو، والدین کی طنزیھ نظم کے بغیر، بتوں اور سرکاری بندوقوں سے دھماکانا، ہم معقول اور اچھے دونوں نہیں ہوسکتے. -This beast has brought down many great heroes, from Socrates to Plato to Augustine to Hume to Kant to Rand. +اس درندے نے بہت سے ہمت ولے سپاہیوں، سقراط سے افلاطون سے اگسٹین سے ہیوم سے کانٹ سے رینڈ. -The cost to mankind has been enormous. +بنی نوع انسان پہ قیمت بہت ہی بے اندازہ رہی ہے. -Since we have remained unable to define a rational system of universal morality, we have been forced to inflict religious horror stories on our children, or give guns, prisons and armies to a small monopoly of soulless controllers who call themselves “the state.” +چونکہ ہم کائناتی اصول اخلاقیات کے معقول نظام کو واضع کرنے میں ناکام رہے، ہمیں مزہبی ڈراونی کہنیاں اپنے بچوں پر عائد کرنے پر مجبور کیا گیا، یا بندوق، حوالات، اور فوج دیتے جو چھوٹا اجارہ تھا جہاں بیجان سرکاری محاسب تھے جو اپنے آپ کو "ایک ریاست" کہتے تھے. -Since what we call “ethics” remains subjective and merely *cultural*, we inevitably end up relying on bullying, fear and violence to enforce social rules. Since ethics lack the rational basis of the scientific method, “morality” remains mired in a tribal war of bloody mythologies, each gang fighting tooth and nail for control over people’s allegiance to “virtue.” +چونکہ جس کو ہم "اخلاقیات" کہتے ہیں وہ محض موضوعی اور *تہذیبی* رہے، اور ہم نے لامحالہ دھمکانے، ڈر اور تشدد پر بھروسہ کرنا چھوڑ دیا جس کی وجہ سے سماجی حکومت لاگو ہوی. چونکہ اخلاقیات سائنسی طریقے کی کمی تھی، "اخلاق" شکار بن گئے جس میں دیوتاؤں کے قصے قبائلی خونی جنگ بن گئی، ہر کوئی گروہ اپنی طرف سے پوری کوشش میں لگا تھا کہ ہم ان لوگوں کی فضیلت کی "تابعداری" پر اختیار پا سکے. -We cannot live without morality, but we cannot define morality objectively – thus we remain eternally condemned to empty lives of pompous hypocrisy, cynical dominance or pious slavery. +ہم اخلاقیات کے بغیر نہیں رہ سکتے، لیکن ہم حقیقی طور پر اخلاقیات کی توضیع نہیں کر سکتے-اس طرح سے ہم شاندار فریب، ترش دو کے غلبے یا دیندار غلامی کی خالی زندگی کو ہمیشہ کے لئے ملمت کر گئے. -Intellectually, there are no higher stakes in the world. Our failure to define objective and rational moral rules has cost hundreds of millions of human lives, in the wars of religions and states. +دماغی طور پر، دنیا میں کوئی اونچے مفادات نہیں. ہم مقصد اور عقلی اور اخلاقی قوانین کی وضاحت کرنے میں ناکام رہےجس کی وجہ سے ہزاروں لاکھوں انسانی جانیں گیی، مزہبی اور ریاستی جنگوں میں. -In many ways, the stakes are getting even higher. +بہت سے طریقوں میں، یہ مفادات اور بھی زیادہ بڈھنے لگے ہیں. -The increased information flow of the Internet has raised the suspicions of a new generation that what is called “virtue” is nothing more – or less – than the self-serving fairy tales of their hypocritical elders. The pious lies told by those in authority – and the complicity of those who worship them – are clearer now than ever before. +انٹرنیٹ کی وجہ سے بڈھتی ہوی معلومات کے بہاؤ نے نیی نسل کے شک وشبہا بڈھا دیے ہیں وہ جسے "پرہیزگاری" کہتے ہیں زیادہ - یا کم - ان سے جو ان پرفریب بزرگوں کی خودمختار پریوں کی کہانیاں ہیں. اختیارات رکھنے والوں نے متقیی جھوٹ بولے - اور ان عبادت کرنے والوں کی سازشیں - پہلے سے زیادہ صاف و شفاف ہیں. -“Truth” has been exposed as manipulation; “virtue” as control; “loyalty” as slavery, and what is called “morality” has been revealed as a ridiculous puppet show designed to trick weak and fearful people into enslaving themselves. +"سچائی" کا خلاصہ دستکاری کے طور کیا گیا ہے؛ "پرہیزگاری" اختیار کے طور پر؛ "نمک حلالی"; غلامی کے طور پر؛ اور جس کو ہم "اخلاقیات" بولتے ہیں اسے ایک بدترین کٹھ پتلیوں کا کھیل بولا گیا جو کمزور اور ڈرپوک لوگوں کو ان کی غلامی کروانے کی چال تھی. -This realisation has given birth to a new generation of nihilists, just as it did in nineteenth century Germany. These extreme relativists reserve their most vitriolic attacks for anyone who claims any form of certainty. This post-modern generation has outgrown the cultural bigotries of their collective histories, but now view *all* truth as mere prejudicial assertion. Like wide-eyed children who have been scarred into cynical “wisdom,” they view all communication as advertising, all claims as propaganda, and all moral exhortations as hypocritical thievery. +اس اندازے سے ایک نئی عدمیت نسل کا آغاز ہوا، جس طرح انیسویں صدی میں جرمنی میں اس نے کیا. یہ انتہائی اضافے اپنے پرجوش حملے کو اس کے لئے موجود رکھتے ہیں جو کسی بھی قسم کے مطالبے پر یقین رکھتے ہیں. یہ مابعد جدیدیتی نسل جس نے اپنے اجتماعی تزکرے کے ثقافتی تعصب کو تجاوز کر دیا، لیکن اب *سارا* سچ محض کسی خاص خیال کی بنا پر ادعا ہوا. جیسے وسیع-انکھوں والا بچہ جس کو "ترش رو دانش" میں نشان زدہ کیا گیا، وہ تمام مواصلات کو دکھاوے کے طور پر دیکھتے ہیں، اور سب دعوے تبلیغی انجمن کے طور پر، اور سب اخلاقی نصیحتیں منافقانہ چرانے کی عادت کے طور پر. -Since we have no agreement on a cohesive, objective and rational framework for evaluating moral propositions, “morality” remains mired in mysticism, and its inevitable corollary of violence. Just as, prior to the Enlightenment, religious sects warred endlessly for control over the blades of the aristocracy, so now do competing moral mythologies war for control over the state, and all its machinery of coercion. +چونکہ ہمیں کوئی ایکجوٹ سمجھوتا نہیں ہوا ہے ،حقیقی اور عقلی حمایت پر جس سے وضع تجویز کا جائزہ لے سکے، "اخلاقیات" تصوف میں دھنسا ہی ہے اور ناگزیر منطقی نتیجے کے تشدد کا شکار بن کے رہ گیی. جیسے کہ، روشن خیالی پانے سے پہلے ہی مزہبی گروہ نے ایک مخصوص طبقہ کی حکومت پر قبضہ پانے کے لئے مسلسل حملے جاری رکھے، اب مقابلے میں اخلاقی خوشگوار لوگ ریاست اور اس کی جبر کی آلت پر قبضہ پانے کے لئے جنگ کرتے رہے. -Thus morality remains, relative to modern science, just as medieval “astronomy” did to modern astronomy – a realm of imaginary mythology, enforced through storytelling, threats, compulsion and exploitation – which actively bars any real progress towards the truth. +اسی لئے اخلاقیات رہ گئ، جدید علمی کے متعلق، جس طرح قرون وسطٰی "فلکیات" نے جدید فلکیات کے ساتھ کیا-ایک خیالی پران کا دایرہ، داستاں گویی، خطرے، مجبوری اور استحصال کی وجہ سے مجبور کیا-جس کی وجہ سے کوئی بھی اصلی پیشرفت جو سچائی کی طرف تھی وہ فعال طور پر خارج ہوی. -This “beast” of relativistic ethics looms above us, preying on us, justifying taxation, imprisonment, censorship and wars. It enslaves the young in state schools and Sunday pews; it ensnares the poor in the soft gulags of welfare; it enslaves even the unborn in the bottomless wells of national debts. +یہ "درندا" جو اضافیتی اخلاقیات ہمارے اوپر منڈا رہا ہے، ہمارا شکار کرنا چاہتا ہے، لگان، قید، احتساب اور جنگ کو جوازپیش کر رہا ہے. It enslaves the young in state schools and Sunday pews; it ensnares the poor in the soft gulags of welfare; it enslaves even the unborn in the bottomless wells of national debts. -As I wrote in my previous book, “On Truth: The Tyranny of Illusion,” the most fundamental lie at the centre of unproven ethical theories is that such theories are always presented to children as objective and incontrovertible facts, when in truth they are mere cultural bigotries. The reason that scientists do not need a government or a Vatican is that scientists have an objective methodology for resolving disputes: the scientific method. The reason that language does not need a central authority to guide its evolution is that it relies on the “free market” of accumulated individual preferences for style and utility. +جیسا کہ میں نے اپنی پرانی کتاب، "حق پر: ظلم کا وہم،" میں لکھا، ایک سب سے بنیادی جو غیر ثابت اخلاقی نظریات کے بیچ میں تھا-ایسے نظریات ہمیشہ ان بچوں کو حقیقی اور صریح حقائق کی شکل میں دکھایا جاتا ہے، جبکہ سچائی تو یہ ہے کہ وہ محض ایک ثقافتی تعصب ہیں. The reason that scientists do not need a government or a Vatican is that scientists have an objective methodology for resolving disputes: the scientific method. The reason that language does not need a central authority to guide its evolution is that it relies on the “free market” of accumulated individual preferences for style and utility. The reason that modern morality – and morality throughout history – has always had to rely first on the bullying of children, and then on the threatening of adults, is that it is a manipulative lie masquerading as a virtuous truth. diff --git a/ur-PK/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md b/ur-PK/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md index 92afe9afa..a1273100d 100644 --- a/ur-PK/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md +++ b/ur-PK/Universally Preferable Behaviour/p01_ch07_init.md @@ -1,49 +1,49 @@ -## Initiation +## 引发 -A reasonable moral theory should be able to explain all of the above universal standards, just as a reasonable theory of physics should be able to explain how a man can unconsciously calculate the arc of a thrown baseball, and catch it. +合理的道德理论应该能够解释以上所有的普遍标准，正如一个合理的物理学理论应该能够解释一个人如何无意识地计算投掷棒球的弧线，并抓住它一样。 -If the framework of UPB can explain the above, then it will certainly have passed at least the “common sense” test. +如果UPB框架可以解释以上，那么它肯定有过至少“常识”测试。 -This does not mean that some surprising – even shocking – conclusions may not result from our moral theory, but at least we shall have passed the first hurdle of explaining the obvious, before analysing that which is far from obvious. +这并不意味着我们的道德理论可能不会产生一些令人惊讶，甚至令人震惊的结论，但至少在分析那些不明显的分析之前，我们将通过解释明显的第一个障碍。 -With that in mind, let us turn to the question of *initiation*. +考虑到这一点，让我们谈谈启动的问题。 -A surgeon can “stab” you with a scalpel, but we can easily understand that his action is very different from a mugger who stabs you with a knife. +外科医生可以用手术刀“刺”你，但我们可以很容易地理解他的行为与用刀刺伤你的抢劫犯非常不同。 -This difference can be understood through a further analysis of *initiation*. +通过对启动的进一步分析可以理解这种差异。 -If you get cancer, you may ask a surgeon to operate on you. The reason that the surgeon’s “stab” is not immoral is that the cancer “initiated” an attack upon your life and health. The surgeon is acting as a “surrogate self-defence agent,” just like a man who shoots a mugger who is attacking you. You have also given your consent to the surgeon, and bound his behaviour by a specific contract. +如果你得了癌症，你可以叫外科医生给你做手术。外科医生的“刺”并不是不道德的，原因是癌症“发起”了对你的生命和健康的攻击。外科医生扮演着“代理自卫代理人”的角色，就像一个男人射杀了一个攻击你的凶手。你也已经同意了外科医生，并通过特定的合同来约束他的行为。 -The mugger who stabs you, however, is initiating an attack upon your life and health, which is why his attack is the moral *opposite* of the surgeon’s efforts. +然而，刺伤你的凶手正在对你的生命和健康发起攻击，这就是他的攻击与外科医生努力相反的原因。 -If I am a chronic and long-time smoker, I have participated in the chain of events that lead to my lung cancer. By initiating and maintaining the habit of smoking, I have set into motion a chain of causality that can result in a life-threatening affliction. It is certainly possible for me to get lung cancer without smoking – or smoke without getting lung cancer – but I certainly have affected the odds. +如果我是一个长期抽烟的人，我就参与了导致我肺癌的一系列事件。通过倡导和保持吸烟的习惯，我开始了一连串的因果关系，可能导致危及生命的痛苦。对我而言，肺癌肯定是可以不吸烟的 - 或者没有肺癌的烟雾 - 但我肯定已经影响了这种可能性。 -Similarly, it is possible for me to leave my wallet on a park bench for a week, return and find it still sitting there, but by leaving it there for such a long time, I certainly have affected the odds of it being gone. +同样地，我有可能把我的钱包放在公园的长椅上呆了一个星期，回来后发现它仍然坐在那里，但是在那里呆了很长时间，我肯定已经影响了它的消失几率。 -On the other hand, if I stay home every night, I am not exactly courting crime, and so if a maniac invades my home and robs me blind, I cannot be reasonably blamed for any causal role I have played in the incident. +另一方面，如果我每天晚上都呆在家里，我并不是完全追求犯罪，所以如果一个疯子侵入我的家，并且让我失明，我不能因为我在事件中扮演的任何因果角色而受到指责。 -### The Non-Aggression Principle (NAP) +### 非侵犯原则（NAP） -A moral rule is often proposed called the *non-aggression principle*, or NAP. It is also called being a “porcupine pacifist,” insofar as a porcupine only uses “force” in self-defence The NAP is basically the proposition that “the initiation of the use of force is morally wrong.” Or, to put it more in the terms of our conversation: “The non-initiation of force is universally preferable”. +道德法则常被称为不侵犯原则，或 NAP。它也被称为是一个“豪猪的和平主义者”，只要一只豪猪用“力”自卫午睡基本上是主张“使用武力的起始是不道德的”。或者，把它放在我们的谈话：“非暴力是普遍较好“。 -When we analyse a principle such as the NAP, there are really only seven possibilities: three in the negative, three in the positive, and one neutral: +当我们分析一个原理时，比如 NAP，实际上只有七种可能性：三在负，三在正，一中性： -- The initiation of the use of force is always morally wrong. -- The initiation of the use of force is sometimes morally wrong. -- The initiation of the use of force is never morally wrong. -- The initiation of the use of force has no moral content. -- The initiation of the use of force is never morally right. -- The initiation of the use of force is sometimes morally right. -- The initiation of the use of force is always morally right. +- 开始使用武力在道德上始终是错误的。 +- 开始使用武力有时在道德上是错误的。 +- 开始使用武力在道德上从来不是错误的。 +- 开始使用武力没有道德内容。 +- 开始使用武力在道德上是不对的。 +- 开始使用武力有时在道德上是正确的。 +- 开始使用武力总是道德上正确的。 -As we have seen above, however, UPB is an “all or nothing” framework. If an action is *universally preferable*, then it cannot be limited by individual, geography, time etc. If it is wrong to murder in Algiers, then it is also wrong to murder in Belgium, the United States, at the North Pole and on the moon. If it is wrong to murder yesterday, then it cannot be right to murder tomorrow. If it is wrong for Bob to murder, then it must also be wrong for Doug to murder. +然而，正如我们上面所看到的，UPB是一个“全部或全部”的框架。如果行动是普遍可取的，那么它不能受个人，地理，时间等因素的限制。如果在阿尔及尔谋杀是错误的，那么在比利时，美国，北极和月亮也是错误的。如果昨天谋杀是不对的，那么明天谋杀是不对的。如果Bob谋杀是不对的，那么Doug谋杀也是错误的。 -Uniting the NAP with UPB, thus allows us to whittle these seven statements down to three: +结合NAP与UPB，从而使我们这七个陈述缩减为三： -1. It is universally preferable to initiate the use of force. -2. It is universally preferable to not initiate the use of force. -3. The initiation of the use of force is not subject to universal preferences. +1. 开始使用武力是普遍优先的。 +2. 最好不要开始使用武力。 +3. 开始使用武力不受普遍偏好的限制。 -This is the natural result of applying the requirement of rational consistency to ethical propositions. A rational theory cannot validly propose that opposite results can occur from the same circumstances. A scientific theory cannot argue that one rock must fall down, but another rock must fall up. Einstein did not argue that E=MC^2^ on a Thursday, but that E=MC^3^ on a Friday, or on Mars, or during a blue moon. The law of conservation – that matter can be neither created nor destroyed – does not hold true only when you really, really want it to, or if you pay a guy to make it so, or when a black cat crosses your path. The laws of physics are not subject to time, geography, opinion or acts of Congress. This consistency must also be required for systems of ethics, or UPB, and we will subject generally accepted moral theories to this rigour in Part Two, in a few pages. +这是将合理一致性的要求应用于道德命题的自然结果。理性的理论不能有效地提出在相同的情况下会出现相反的结果。一个科学理论不能说一个摇滚必须倒下，但另一个摇滚必须掉下来。爱因斯坦在星期四没有争辩说E=MC^2^，但星期五，火星或蓝月亮时E=MC^3^。保护法则 - 既不能创造也不能破坏物质 - 只有当你真正想要的时候，或者如果你付钱让人这么做，或者当一只黑猫超越你的道路，这种规律才会成立。物理定律不受时间，地理，意见或国会行为的约束。伦理体系或UPB也必须要求这种一致性，我们将在第二部分几页中将公认的道德理论置于严谨的层面。 -However, since we are dealing with the question of *consistency*, it is well worth taking the time to deal with our capacity for *inconsistency*. \ No newline at end of file +然而，由于我们正在处理一致性问题，因此很值得花时间来处理我们的不一致性。 \ No newline at end of file diff --git a/ur-PK/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md b/ur-PK/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md index cadf3fb89..218b4d8ab 100644 --- a/ur-PK/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md +++ b/ur-PK/Universally Preferable Behaviour/p01_ch09_the_beast.md @@ -30,12 +30,12 @@ Surely I should cry from the very rooftops that their drinking water was causing Surely, in the knowledge of such universal and preventable poisoning, I should not waste my time arguing that the true danger you faced was the tiny possibility that some random individual might decide to poison you at some point in the future. -Thus, as a philosopher concerned with violence and immorality, should I focus on private criminals, or public criminals? +因此，作为一个关心暴力和不道德的哲学家，我应该关注私人罪犯还是公共罪犯？ -The violations that I experienced at the hands of private criminals fade to insignificance relative to even *one day* under the tender mercies of my “virtuous and good masters.” +我在私人罪犯手中遭受的侵犯行为，即使在一天之内，我的”善良和善良的主人“也毫不留情。 -If, then, the greatest dangers to mankind are false ethical theories, then our highest prioritisation should be the discovery, communication and refinement of a valid, rational, empirical and consistent ethical theory. If we discover that most plague victims are dying from impure water, then surely telling them to purify their water should be our first and highest priority. +那么，如果人类面临的最大危险是虚假的道德理论，那么我们的最高优先级应该是有效的，理性的，经验的和一致的道德理论的发现，交流和改进。如果我们发现大多数瘟疫受害者都因不纯净的水而死亡，那么一定要告诉他们净化水是我们的首要任务。 -Let us now turn to that task. +现在让我们谈谈这个任务。 [^12]: Or, rather: “*forced* education is a virtue” – my parents were compelled to pay through taxes, and I was compelled to attend. \ No newline at end of file diff --git a/vi/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/vi/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/vi/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/vi/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/vi/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/vi/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index 669f4cabc..4c816b60e 100644 --- a/vi/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/vi/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/vi/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/vi/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index 636a26397..1b6a36a49 100644 --- a/vi/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/vi/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: vi is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/vi/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/vi/Universally Preferable Behaviour/info.yml index 4aea6c40b..9f6a819d5 100644 --- a/vi/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/vi/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/yo/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/yo/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/yo/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/yo/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/yo/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/yo/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index 5f2957fc2..a75e720df 100644 --- a/yo/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/yo/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/yo/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/yo/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index f350ed9f1..0f13f9ed8 100644 --- a/yo/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/yo/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: yo is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/yo/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/yo/Universally Preferable Behaviour/info.yml index e7bddd337..d2027b4b3 100644 --- a/yo/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/yo/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/yo/Universally Preferable Behaviour/p02_ch03_the_second_test_murder.md b/yo/Universally Preferable Behaviour/p02_ch03_the_second_test_murder.md index de1d16033..b841d6b04 100644 --- a/yo/Universally Preferable Behaviour/p02_ch03_the_second_test_murder.md +++ b/yo/Universally Preferable Behaviour/p02_ch03_the_second_test_murder.md @@ -1,39 +1,39 @@ -## The Second Test: Murder +## Ìdánwò Kejì: Ipaniyàn -Let us now test the UPB framework against moral propositions regarding *murder*, which here is defined as killing intentionally and with premeditation, not in self-defence. +Ka wa ṣe ìdánwò ìlànà UPB lori àlàyé ìwà nipa *ipaniyàn*, èyí tí a lè túmọ sí pípa èèyàn pẹlú mímọ ṣe ati pẹlu èròngbà tẹlẹ, ti kìí ṣe ní idabobo ara ẹni. -Since we spent so much time dissecting the question of rape – and since many of the same arguments will apply here – this analysis can be much briefer. +Nígbàtí a tia àsìkò púpọ lórí àyẹwò ìbéèrè ifipábanílopọ̀ - ati pé ọpọ nínú àwọn ìjiyàn náà yíò jẹyọ níbí - àlàyé náà yíò wa ni ṣókí. -Let us return to our two moral guinea pigs sitting in a room – we’ll call them Bob and Doug. +Ka tun padà sí awọn ẹlẹdẹ tó ní ìwà rere méjèèjì tó wà nínú iyàrá kan - a ó pe wọn ni Bob ati Doug. -If murder is morally good, then clearly *refraining* from murder is immoral. Thus the only chance that Bob and Doug have to be moral is in the instant that they simultaneously murder each other. Physically, this is impossible of course – if they both stand and grip each other’s throats, they will never succumb to strangulation at exactly the same moment. If Bob dies first, his grip on Doug’s throat will loosen, thus condemning Doug to the status of *immorality* until such time as he can find another victim. Because Bob dies first – and thus cannot continue to try murdering Doug – Bob’s death renders him more immoral than Doug’s murder. +Tí ipaniyàn ba jẹ ìwà dáadáa, ọ fihàn wípé *ìdènà* fún ipaniyàn jẹ ìwà àìdá. A jẹ wípé ayè kan ṣoṣo tí Bob àti Doug ni lati ni ìwà rere yíò jẹ́ ìgbà tí àwọn méjèèjì bá pá ara wọn lásìkò kànna. Ní ti ara, èyí kò ṣeéṣe pàápàá - ti awọn méjèèjì ba dide ti wọn sì fún ọ̀fún ara wọn, wọn kò lè rí ara wọn pa lásìkò kànnà. Ti Bob ba kú ṣáájú, fífún ọ̀fun Doug yíò tu kalẹ, tí yíò sì mú Doug dé ipò *ìwà àìdá* titi àsìkò tí yíò fi ri ẹlòmíràn. Nítorípé Bob kọkọ kú - ti kò sì lè gbìyànjú láti pa Doug mọ - ikú Bob sọ ìwà rẹ di àìdá ju ti ipaniyan Doug lọ. -Intuitively, we fully recognise the insanity of the moral proposition that murder is good. Logically, we know that the proposition is incorrect because if it is true, it is impossible for two men in a room to both be moral at the same time. Morality, like health, cannot be considered a mere “snapshot,” but must be a process, or a continuum. The UPB framework confirms that Bob cannot be “evil” *while* he is strangling Doug, and then achieve the pinnacle of moral virtue the moment that he kills Doug – and then revert immediately back to a state of evil. Moral propositions must be universal, and independent of time and place. The proposition that murder is moral fails this requirement at every level, and so is not valid. +Pẹlú atinuda, a ó ri aṣiwere to wa nínú àlàyé ìwà wípé ipaniyan dára. Pẹlú ọgbọn, a mọ wípé àlàyé náà kò jẹ òtítọ́ nítorípé to ba je òtítọ́, kò le ṣeéṣe fún ọkùnrin meji ninu iyàrá kan láti ni ìwà rere lásìkò kànna. Ìhùwàsí, gẹgẹbi àláfíà, kò ṣe fojú wo bi "àwòrán" lásán, ṣugbọn gbọdọ jẹ ètò kan, tàbí ìlọsíwájú kan. Ìlànà UPB jẹri pé Bob kò le jẹ "èèyàn àìdá" *nígbàtí* ó n fún Doug ní ọ̀fun, ati pé yíò rí àṣeyọrí ìwà rere lásìkò tó bá pá Doug - lẹhinna yíò wá padà sí ipò àìdá. Àlàyé ìwà gbọdọ jẹ ti àgbáyé, ti kò sì ní gbára lé àsìkò àti ààyè. Àlàyé wípé ipaniyan je ìwà rere kùnà ìbéèrè yìí ni gbogbo ọnà, nitorinà kò wúlò. -If murder were morally good, then it would also be the case that a man stranded on a desert island would be morally evil for as long as he lived there, since he would have no victims to kill. A man in a coma would also be evil, as would a sleeping man, or a man on the operating table. A torturer would be an evil man as long as he continued to torture – but then would become a good man in the moment that his victim died at his hand. +Ti ipaniyan ba je ìwà rere, a jẹ irufẹ iṣẹlẹ wípé ọkùnrin kan to dáwà nínú aṣálẹ yíò jé òní ìwà àìdá fún àsìkò tó ba sì n gbé ibẹ, nítorípé kò ní rí ẹni tí yíò pa. Ọkùnrin kàn to wa ni ojú ikú má jé òní ìwà àìdá, bákanáà ni ọkùnrin ti n sún, tàbí okùnrin kan to wà lórí tábìlì iṣẹ abẹ. Ẹni tí n fí iyà jẹ èèyàn yíò jẹ́ ọkùnrin àìdá lópin igba tó sì n fí iyà jẹ èèyàn - ṣugbọn yíò di ọkùnrin dáadáa lásìkò ti eni ti n fí iyà jẹ ba kú lọwọ rẹ. -We can thus see that the proposition that “murder is good” is not only instinctively bizarre, but also logically impossible. +A lè wà ri pe àlàyé wípé "ipaniyan dára" kìí ṣe nkan ti kò mú ọpọlọ wa nìkan, ó tún jé nkan ti kò ṣeéṣe pẹlu ọgbọn. -The other objections that applied to the proposition “rape is good” also apply here. Murder cannot be morally neutral, since morally neutral judgements or actions cannot be forcibly inflicted upon another, and murder by definition is forcibly inflicted upon another. +Awọn kíkọ silẹ ti a mú lò fún àlàyé "ifipábanilopọ̀ dára" tún ṣe ṣe mú lò níbí. Ipaniyan kò le jẹ ìwà láàrín dáadáa ati àìdá, nígbàtí ìdájọ́ tabi ìhùwàsí ìwà láàrín daada ati àìdá kò ṣe fi tipátipá ló lórí ẹlòmíràn, àti pé ipaniyan ni ìtumò má ní lò tipátipá lórí ẹlòmíràn. -There is also a basic contradiction involved in any universal justification for the act of murder, just as there was in the act of rape. If Bob tries to strangle Doug, but Doug resists, how could Bob rationally justify his actions according to UPB? +Itakora kékeré kan náà wà nínú èyíkéyìí ìjẹ́risí àgbáyé lori ìwà ìpaniyàn, gẹgẹbi ó ti wa fún ìwà ifipábanilopọ̀. Ti Bob ba gbìyànjú láti fún Doug lọrùn, ṣugbọn ti Doug kò gbà fun, báwo ni Bob yíò ṣe fi ọgbọn jẹrìí ìhùwàsí rẹ rẹ ni ìlànà UPB? -Well, he could say something like: “a man’s life can be taken any time you want to” – but of course, since UPB is the only valid test of moral propositions, this justifies Doug killing Bob as much as it does Bob killing Doug. Thus Bob can only justify strangling Doug if Doug does not resist in any way – but of course if Doug does not resist, then can it really be considered murder? +Pàápàá, ọ lè sọ ọrọ kàn gẹgẹbi: "ẹ̀mí ọkùnrin kan ṣe gbà nígbà kúgbà tó bá fẹ" - ṣugbọn pàápàá, nígbàtí UPB jẹ ìdánwò kàn ṣoṣo tó ní itẹwọgba fún àlàyé ìwà, èyí tó jẹrisi kí Doug pa Bob gẹgẹbi yíò ti jẹri kí Bob pá Doug. A jẹ wípé Bob lè jẹrisi fífún Doug lọrùn ti Doug kò bá dènà lọnà kánkan - ṣugbọn pàápàá ti Doug kò bá kọ fun, Ṣe a lè wà gba èyí ni ìpaniyàn? -Let us say that Bob then adjusts his premise to say: “I can shoot a man in his sleep any time I want.” The problem here is not only the sleep that Bob will lose based on his universal premise, but also the logical impossibility of reversing moral propositions based on the differences in the states of sleeping and waking. Biologically speaking, a man does not become the *opposite* of a man when he falls asleep, any more than gravity reverses when he blinks. +Ká sọ wípé Bob ṣe àtúnṣe àsọtẹlẹ rẹ sí: "Mo lè yin ìbọn pá ọkùnrin kan lójú òrun nígbà kúgbà ti mo ba fẹ." Wàhálà to wa níbí kìí ṣe ti òrun tí Bob yíò sọnù lórí àsọtẹlẹ àgbáyé rẹ, ṣugbọn aiṣeéṣe pẹlu ọgbọn àyípadà àlàyé ìwà lori iyatọ láàrín ipò sísun ati jiji. Ní ti ìsèdálè, ọkùnrin kan kò le di *idakeji* ọkùnrin kan nígbà tó bá sùn, bi ìwálẹ̀ ṣe lè yípadà to ba ṣẹ́jú. -Since a man remains a man when he falls asleep, it cannot be the case that opposite moral rules apply to him in this state. Thus to say that it is immoral to murder a man when he is awake, but it is moral to murder a him when he is asleep, is to create a logical contradiction unsupported by any objective biological facts. A physicist may say that a rock falls down, but a helium balloon rises up – but that is because a rock and a helium balloon have fundamentally different properties. No credible physicist can say that one rock falls down, but that another rock with almost exactly the same qualities falls up. The same is true for moral theories – no credible philosopher can say that morality reverses itself when a man is asleep, since a man’s nature does not fundamentally alter when he naps. +Nígbàtí ọkùnrin kan yíò sì má jẹ ọkùnrin lẹyìn tó bá sùn, kò le jẹ wípé kí Idakeji òfin ìwà wa jẹ àmúlò lori rẹ ni ipò yìí. A jẹ pé láti so wípé ìwà àìdá ni pípa ọkùnrin tó tí jí kalẹ ṣugbọn ìwà rere ni pípa ọkùnrin nígbà ti n sùn, jẹ idasilẹ itakora pẹlu ọgbọn tí kò ni atilẹyin ẹrí ìsèdálè kánkan. Onímọ̀ físíksì le ma sọ wípé òkúta kàn yíò já walẹ, ṣugbọn baluu ti a fun pẹlu afẹfẹ helium yíò ma lọ sókè _ èyí jẹ nítorípé òkúta ati baluu helium ní àwọn ohun ìní ìní pàtàkì tó yàtọ sí ara wọn. Kò sí onimọ físíksì ti yíò sọ wípé òkúta kàn já walẹ, ṣùgbọ́n òkúta mìíràn tó rí bákannáà já sókè. Òtítọ́ ni bákanáà fún àlàyé ìwà - kò sí ọlọgbọn tí yíò sọ wípé ìwà rere ma yí ara rẹ padà nígbà tí ọkùnrin kan bá ti sùn, nígbàtí ara ọkùnrin kan kò ní àyípadà nígbàtí ó n sùn. -In this way, if we cannot justly shoot a man when he is awake, we also cannot shoot him when he is asleep, since he is still a man. +Lọnà yìí, t a kò bá lè jẹrisi pípa ọkùnrin nígbà tó jí kalẹ pẹlú ìbọn, a kò le fí ìbọn pá lójú òrun bákanáà, nígbàtí ó sí jẹ ọkùnrin. -Thus, since the statement “I can shoot a man in his sleep any time I want” cannot be validated according to UPB, it cannot be a true moral proposition. +A jẹ wípé, nígbàtí gbólóhùn "Mo le pá ọkùnrin kan lójú òrun nígbà kúgbà ti mo ba fẹ" kò ní àtéwógbà ni ìlànà UPB, kò le jẹ àlàyé ìwà òtítọ́. -Here again we find that the UPB framework holds true in terms of murder. The only possible valid moral theory regarding murder is that it is evil, or universally banned. +Níbí yìí lẹẹkan sí a ó ri pe ìlànà UPB duro ni òtítọ́ nípa ti ìpaniyàn. Àlàyé ìwà kan ṣoṣo tó ní ìjẹ́risí nipa ti ìpaniyàn je wípé ìwà àìdá ni, tàbí tí ó jẹ kíkọ̀ lágbayé. -We could take the same approach to the question of assault, but the arguments would be identical to those of rape and murder, so for the sake of brevity, we shall continue. +A lè gbà ọnà kànnà wo ìbéèrè ìjà, ṣugbọn awọn Ijiyan yíò jọ tí ifipábanilopọ̀ ati ìpaniyàn, ní kúkúrú, a ó ma ba ọrọ lọ. -Let us now turn to the question of theft. If this framework holds true here as well, then we have hit the perfect trifecta of our instinctual moral understanding, and found rational confirmation for our existing beliefs. We have discovered the maths that explains how we are able to instinctively catch a ball, and that is a necessary start. +Ki a wa pada sí ìbéèrè olè jíjà. Ti ìlànà yìí ba jẹ òtítọ́ níbi yìí bákanáà, a jẹ wípé a ti jẹ tẹtẹ mẹta tó pé nípa agbọye ìwà tó ní àláfíà, ti a sì tí rí ìdánilójú fún àwọn ìgbàgbọ ti a ni tẹlẹ. A ti ṣe ìwádìí ìṣirò to sàlàyé fún wa bí a ti lè mú bọọlu, èyí sì jẹ ìbẹrẹ tó ṣe kókó. -### Self-Defence? +### Ìdáàbòbò ara ẹni? -We have skirted over the issue of self-defence with regards to murder, though it is scarcely necessary to examine it in the case of rape. This is not because the issue of self-defence is either self-evident or uncomplicated, but rather because the complications that exist can be dealt with more comprehensively after we look at the question of theft. \ No newline at end of file +A tí kọjá lórí ọrọ ìdáàbòbò ara ẹni pẹlú àkíyèsí sí ipaniyàn, bí ó tilẹ̀ jẹ́ wípé kò ní lò àyẹwò níbi ìṣẹlẹ ifipábanílopọ̀. Èyí kìí ṣe nitori ọrọ wípé ìdáàbòbò ara ẹni je yálà ọrọ tó ní ẹ̀rí tàbí nkan to rọrùn, ṣugbọn yíò jé nítorípé àwọn ìnira tó wà níbẹ̀ ni a má gbé yẹwo lẹ́yìn tí a bá wo ìbéèrè olè jíjà. \ No newline at end of file diff --git a/yo/Universally Preferable Behaviour/p02_ch04_the_third_test_theft.md b/yo/Universally Preferable Behaviour/p02_ch04_the_third_test_theft.md index 79842fe38..8365676ed 100644 --- a/yo/Universally Preferable Behaviour/p02_ch04_the_third_test_theft.md +++ b/yo/Universally Preferable Behaviour/p02_ch04_the_third_test_theft.md @@ -44,76 +44,76 @@ If a man does not have the right to use property, then he does not have the righ It is fairly safe to assume that anyone you are debating property rights with is drawing breath, and thus agrees with you that he has the right to use his own body at least. -The question then comes up whether or not human beings have the right to *exclusive* property use. For instance, property could be defined as a sort of time-share principle of ownership, insofar as everyone should have the right to own everything, on some schedule or another. +Ìbéèrè náà wá jẹyọ bóyá èèyàn ni ẹtọ sí *ìyasọtọ* lilọ dukia. Bi àpẹẹrẹ, a le tumọ dukia sì irufẹ ìpinnu ìpín-àsìkò fún ẹtọ níní, ti gbogbo èèyàn ma ni ẹtọ lati ni gbogbo nkan, lori iṣeto kan tabi mìíràn. -This means of course that a man with lung cancer has a right to at least one lung of a healthy person. Since all ownership starts with the body, if we do not have the right to exclusive ownership over our own body, then we must share our body with other people, or be immoral. The sick man has a right to one of our lungs, and if we withhold it from him, that is exactly the same as stealing it. Similarly, both you and I have the right to use Celine Dion’s singing voice, since it is wholly selfish of her to pretend that she has exclusive ownership of it. +Èyí túmò sí wípé ọkùnrin tó ní àìsàn ẹdọfóró ni ẹtọ sì ẹdọfóró kan ti eeyan tó ní àláfíà. Nígbà tó jẹ wipe gbogbo ẹtọ níní bẹrẹ pẹlu ara, ti a ko ba ni ẹtọ sì níní iyasọtọ lori ara wa, nigbana a gbọdọ pin ara wa pẹlu ẹlòmíràn, tàbí ká jẹ aláìní ìwà. Ọkùnrin aláìsàn náà ni ẹtọ sì ọkan ninu ẹdọfóró wa, ti a ko bá sì fún, yíò jé bákannáà pẹlu pé a ji. Bákannáà, èmi àti iwọ ni ẹtọ lati lo ohun orin Celine Dion, nítorípé yíò jé imotaraeni nikan fún ùn lati se bẹni pe ọ ni iyasọtọ ẹtọ níní lori ohun náà. -If human beings do not possess exclusive ownership over their own bodies, then the crime of rape becomes meaningless, since a woman clearly does not exclusively own her vagina, and neither does a man own his own various orifices. If exclusive self-ownership is not an axiom, then even the crime of murder becomes meaningless. +Ti àwọn èèyàn kò bá ní iyasọtọ ẹtọ níní lori ara wọn, a je wipe ẹ̀ṣẹ̀ ifipabanilopo yíò di àìní túmò, nígbàtí obìrin kan ko ni iyasọtọ níní obo rẹ, ati pe ọkunrin kan ko ni nkan ara rẹ náà. Ti iyasọtọ ẹtọ níní ara ẹni ko ba je sí, a je wipe ẹ̀ṣẹ̀ ipaniyan ko ni ìtumọ. -It is no crime to commit suicide, any more than it is to set fire to your own house, since the destruction of one’s own property is a valid exercise of ownership. However, if exclusive self-ownership is invalid, then there can be no distinction between murder and suicide. If my liver is failing, and I have a right to take yours, then I can “repossess” it in perfect accordance with morality and honourable behaviour. If this procedure kills you, so what? Without exclusive self-ownership, there is no “you” to begin with… +Ki n ṣe ẹ̀ṣẹ̀ lati gba emi ara ẹni, bi diẹ ju ki eeyan dáná sún ilé ẹni, nígbà tó ṣe pé kiko ìparun ba nkan ini ẹni jẹ àmúlò dáadáa fun ẹtọ nini. Sibẹsibẹ, ti iyasọtọ ẹtọ níní ara ẹni ko bá sì, a jẹ́ wípé kò sí ìyàtọ̀ láàrin ipaniyan ati gbígbà ẹ̀mí ẹni. Ti ẹdọfóró mí bá dá iṣẹ lẹ, ti mo ṣì ni ẹtọ lati gba tiẹ, a je wípé mo lè " tún ni" èmí ni ìbámu pẹlú ìwà rere àti ìhùwàsí apọ́nlé. Ti ìgbésẹ yìí ba pa ọ, ki wa ni? Láìsí iyasọtọ ẹtọ níní ara ẹni, ko sí "iwọ" láti bẹrẹ pẹlú… -Thus we can reasonably say that exclusive self-ownership is a basic reality – that all human beings at all times and in all places have exclusive ownership over their own bodies, and thus have exclusive ownership over the effects of their own bodies, both in terms of moral behaviour and property creation or acquisition. +Báyìí a lè fí ọgbọn sọ wípé iyasọtọ ẹtọ níní ara ẹni jẹ ìpìlẹ òtítọ́ - wípé gbogbo èèyàn nígbà gbogbo àti níbikíbi ni iyasọtọ ẹtọ níní lórí ara wọn, ati iyasọtọ ẹtọ níní lórí ipa ti ara wọn kò, nínú ìhùwàsí àti dukia níní tabi kikojọ. -### The Grey Areas +### Awọn àgbègbè láàrín dáadáa ati àìdá -Naturally, any statement such as the above brings the inevitable howls of “complexity,” which I fully agree with. +Ní òdodo, èyíkéyìí gbólóhùn gẹgẹbi awọn ti òkè yìí má n mu gbigbo ti kò ṣe yẹra fún ni ti "ìnira," leyi ti mọ fọwọ́sí. -Let us say that I mean to give you five dollars as a gift, but by mistake I hand you a ten dollar bill, saying, “This is for you.” Few people would consider it theft if I said, the moment after I handed it to you: “Sorry, I meant to give you five dollars, not ten,” and took the larger note back, even though I am taking back property that I have voluntarily relinquished. +Jẹ kí a sọ wípé mo fẹ fún ẹ ni dọ́là márùn bi ẹbùn, ṣugbọn pẹlú àṣìṣe mo fún ẹ ni dọ́là mẹwa, pẹlú sísọ wipe, "tiẹ ni èyí.* Awọn eeyan diẹ le gbà wipe olè jíjà ni ti mo ba sọ wípé, lẹyìn ásìkò ti mo ti fún ẹ: "pẹlẹ, dọ́là márùn ni mo fẹ fún ẹ, kìíse mẹwa," ati pé kín wá gbà owó nlá náà padà, bi o ti wulẹ jẹ wípé mo n gbà dukia ti mo fi atinuwá mu kalẹ. -On the other extreme, if you are one of my sons, and I pay for your university education, and explicitly tell you that you never need to pay me back, my generosity will doubtless affect your spending habits. It would scarcely seem reasonable for me to clap my forehead after your graduation ceremony and cry, “Oh, I thought you were one of my *other* sons!” and demand repayment. +Lórí iwọn mìíràn, tó bá jẹ ọ̀kan nínú àwọn ọmọ mi, ti mo ṣì san owó ilé ẹkọ gíga rẹ, ti mo tun wa sọ fún ẹ wipe óò nilo lati san padà, ore ọfẹ mi yíò nípa lórí ìwà ìnáwó rẹ. Kò ní mu ọgbọn wa fún mi láti fi ọwọ gbá orí lẹ́hìn ìnáwó ìparí ilé ẹkọ rẹ àti lati ma sunkún, "Oh, Mo ro wípé ọkàn nínú àwọn ọmọ mí *tó kù* ni ẹ!" ki wa bèrè owó mi padà. -Similarly, it is generally accepted that children cannot enter into legal contracts, but that adults can. In many societies, the differentiating age is eighteen years. This means, of course, that at the stroke of midnight between a man’s seventeenth year and eighteenth birthday, his capacity to enter into legal contracts arrives fully formed. Has he gone through some massive biological transformation in that split second? Certainly not, although at eighteen he is biologically very different than he was at the age of ten, both in terms of physical and mental development. +Bákannáà, ó je nkan ti a gbà lapapọ wipe ọmọdé kò lè wọ àdéhùn òfin, ṣugbọn awọn àgbàlagbà le wọ. Ni àwùjọ púpọ, ọjọ orí tí n ṣe iyatọ jẹ ọmọ ọdún méjìdínlógún. Èyí túmọ̀sí, ni pàápàá, wípé ti ọ ba di àárín òru láàrín ọdún ketadinlogun sí ọjọ ìbí kejidinlogun ọkùnrin kan, ìkápá rẹ lati le wọ àdéhùn òfin tí dé. Ṣẹ o ti wa ni àyípadà nlá ni ti ara láàrín iṣẹju kékeré náà? Kò rí bẹ́ẹ̀, bí ọ tilẹ̀ jẹ́ pé ni ọmọ ọdún méjìdínlógún ọ ti yatọ lára ju ìgbà tó wà lọmọ ọdún mẹwa, nípasẹ ìdàgbàsókè ara ati ọpọlọ. -For the sake of efficiency, if not perfect morality, arbitrary transitions are often placed between one state and another. Childhood is definitely one state; adulthood is quite another. The transition between childhood and adulthood is blended; it is not black and white, but rather like the day descending into dusk, and then night. Noon is definitely not night, and midnight is definitely not daytime, but there are times in between when it is harder to tell, although the direction of the transition is always clear. +Fún ìdí tí iṣẹ dáadáa, ti ki ba ṣe ìwà pípé, àyípadà ti kò ní ìdí má n wa láàrín ààyè kan sí ìkejì. Àsìkò ọmọdé jẹ ààyè kan, àsìkò àgbàlagbà jẹ ààyè míìràn. Àyípadà láàrín ìgbà ọmọdé àti àgbàlagbà dá papọ mọra; kìí ṣe dúdú àti funfun, ṣugbọn o dàbí ojú ọjọ ti n di irọlẹ, lẹhinna alẹ́. Ọsán kìí ṣe alẹ́, òru náà kìí ṣe aarọ, ṣugbọn awọn àsìkò kan wà láàrin wọn ti a le lati sọ, bi ọ tilẹ̀ jẹ́ wípé àyípadà náà fojú hàn. -In the same way, a man who is greatly mentally deficient can be considered far less responsible for his own actions. A man with an IQ of sixty-five is mentally scarcely more than a little child – a man with an IQ of one hundred is an average adult. If we say that a man with an IQ of eighty becomes responsible, then we are by definition saying that a man with an IQ of seventy-nine is not responsible – is that a clear, fair, and utterly objective demarcation? Certainly not, but in order for most concepts to be practical, the criterion of “good enough” and a reasonable cost/benefit analysis must be put into place. As mentioned above, no water is perfectly pure, but waiting for perfect purity would simply cause a man to die of thirst. +Lọnà kànnà ni, ọkùnrin kan to ní àrùn ọpọlọ jẹ ẹnìkán ti ko lè dúró fún ìhùwàsí rẹ. Ọkùnrin kan pẹlú IQ ọgọ́ta àti márùn fi diẹ jù ọmọdé lọ - ọkùnrin kan pẹlú IQ ọgọrun jẹ́ àgbàlagbà niwọn. Ti a ba le sọ wípé ọkùnrin tó bá ní IQ ọgọrin ti lè ṣe ojúṣe, a jẹ wípé pẹlú àlàyé a n so wípé ọkùnrin tó ní IQ adọ́rin àti mẹsan kò lè ṣe ojúṣe - ṣé èyí je ìyapa to fojú hàn, to je déédé, ati ohun tó daju? Kò rí bẹ́ẹ̀, ṣugbọn ki awọn agbekalẹ le ṣe mú lò, odiwọn "ó dára tó" ati ìṣirò iye/ànfààní ti o ba làákàyè mu gbọdọ̀ wa ni ipò. Bi a ti sọ lókè, kò sí omi tó mọ́ tán, ṣugbọn ìdúró dé èyí tó mọ́ tán yíò mu kí okunrin kan kú pẹlú òùngbẹ. -Given that the question of moral responsibility and intellectual capacity only applies to a very small percentage of people right on the border, and that creating objective and perfect tests is very likely to prove impossible, there will inevitably be some “rules of thumb” that win the day. We can only assume that, since biologists live with this kind of occasional subjectivism every day, moral philosophers can somehow survive as well. +Pẹlú wípé ìbéèrè nípa ojúṣe ìwà àti ìkápá ọgbọn ṣiṣẹ lórí ìwọnba diẹ ninu awọn èèyàn tó wà lórí ààlà, ati pe ṣiṣẹda ìdánwò tó dára tó sì wá ní pípé yíò jé nkan ti kò ṣeéṣe, yóò wá dandan awọn "òfin atókùn" ti yíò borí lọ́jọ́ náà. A lè rò wípé, nígbàtí àwọn onímọ̀ ìjìnlè nípa ẹdá ènìyàn lè ma gbe pelu irú èròngbà gbogbo ìgbà lojojumọ, àwọn ọlọgbọn ìwà na lé mú orí bọ bákanáà. -### Property As Universality +### Dukia gẹgẹbi àjọni -UPB thus gives us clear options with regards to property rights. It cannot be the case that some men have property rights, while other men do not. It cannot be the case that men in Washington have property rights, while women in Baltimore do not. It cannot be the case that men have property rights today, but not tomorrow, and so on. +UPB sí fun wa ni àṣàyàn lórí ẹtọ dukia. Kò lè jẹ wípé àwon ọkùnrin kan ni ẹtọ dukia, nígbàtí àwọn kan kò ni. Kò le jẹ ọràn wípé awon ọkùnrin ní Washington ní ẹtọ dukia, nígbàtí àwọn obìrin ni Baltimore ko ni. Kò le jẹ ọràn wípé awon ọkùnrin kan ní ẹtọ dukia ní òní, ṣugbọn kò ní sí ní ọ̀la, àti bẹbẹ lọ. -It also cannot be the case that men have only fifty percent property rights. +Kò tún lè jẹ ọràn wípé àwọn ọkùnrin ní ìdá adọta nínú ọgọrùn ẹtọ dukia. -If I argue: “Men only have fifty percent property rights,” then I create yet another insurmountable contradiction. You may well ask me which half of my sentence was *not* generated by me. If I only have fifty percent property rights, then clearly I only have fifty percent control over my own body – if I put forward the above sentence, then clearly I am only in control of fifty percent of that sentence, since I only have fifty percent control over my voice. Who, then, is responsible for the other fifty percent of my sentence? +Ti mo ba jiyàn: "Awọn ọkùnrin ní ìdá adọta nínú ọgọrùn ẹtọ dukia nìkan," nigbana mo ti dá ìtakö nlá kan kalẹ. Ó le béèrè lọwọ mi wipe ewo nínú ọrọ ti mo kọ kalẹ ní *kìí ṣe* ipilẹṣẹ mi. Ti mo ba ni ìdá adọta nínú ọgọrùn ẹtọ dukia, a jẹ wípé ìdá adọta nínú ọgọrùn ìkápá ni mo ni lori ara mi - ti mo ba sọ ọrọ tó wà lókè yìí, ọ fihàn wípe ìkápá ìdá adọta nínú ọgọrùn ni mo ní lórí ọrọ náà, nígbàtí onje wípe ìkápá ìdá adọta nínú ọgọrùn ni mo ní lórí ohùn mi. Ta wa ni, nigbanà, ló ní ojúṣe lori ìdá adọta nínú ọgọrùn toku ọrọ mi? -This may sound esoteric, but it is a deadly serious question, for reasons that we will get to shortly. +Èyí lè fẹ ruju, ṣugbọn ìbéèrè nlá ni ọ jẹ, nípa awọn ìdí tí a má mẹnu ba laipẹ. -Let us say that we can somehow magically bypass the “fifty percent ownership of the body” problem, and say that human beings only have fifty percent property rights when it comes to *external* objects. +Kí a wá so wípé a lè ṣe àṣeyọrí kọjá ìṣòro "ìdá adọta nínú ọgọrùn níní ara ẹni", ati wípé ẹdá ènìyàn ní ìdá adọta nínú ọgọrùn ẹtọ dukia tó jẹ tí *ìta*. -How does that work in practice? +Báwo ni èyí ṣe lè ní àmúlò? -Well, if I have two lawnmowers and you have none, then clearly it would be logical for you to have the right to take one of my lawnmowers, since I can only ever own half of my lawnmower collection. +Ọ da náà, ti mo ba ni ẹrọ ṣiṣan oko méjì tí iwọ kò sí ní, a jẹ wípé ọ tọ fún ẹ lati ni eto lati gba okán nínú àwọn ẹrọ ṣiṣan oko mi, nígbàtí ọ jẹ wípé ìdajì ẹrọ ṣiṣan oko mi ni mo lè ni. -However, when you take possession of one of my lawnmowers, unfortunately you are only ever allowed to own *half* of that lawnmower, since we only have the right to fifty percent ownership over external objects. Thus you must immediately find somebody with whom you can share the lawnmower. This brings your “just” ownership down to twenty-five percent. However, your new co-owner cannot have the right to twenty-five percent of the lawnmower, because he only has fifty percent rights for whatever ownership he possesses – thus he must find somebody to take fifty percent of the twenty-five percent that he has – and so on and so on and so on. +Sibẹsibẹ, nígbà tó gba ọkàn nínú àwọn ẹrọ ṣiṣan oko mi, ó se ni laanu pé iwọ kò lè ní *ìdajì* nínú ẹrọ ṣiṣan oko naa, nígbàtí a ni ẹtọ sí ìdá adọta nínú ọgọrùn níní lori ohun ìta. A jẹ wípé ọ gbọdọ tètè wá eni tí yíò ba ọ pin nínú ẹrọ ṣiṣan oko náà. Èyí mú níní tó "tọ" sí ẹ walẹ sí ìdá marundinlọ́gbọn nínú ọgọrùn. Sibẹsibẹ, ẹni tuntun tí ẹ jọ ni ẹrọ náà ko ni ẹtọ sí ìdá marundinlọ́gbọn nínú ọgọrùn ẹrọ ṣiṣan oko náà, nítorípé òun náà ni ẹtọ sí ìdá adọta nínú ọgọrùn nkan to ba ni - a jẹ wípé yíò wá ẹni tí yíò gbà ìdá adọta nínú ọgọrùn nínú ìdá marundinlọ́gbọn nínú ọgọrùn to ní - ati bẹẹbẹ lọ. -The problem with any theory that argues for less than one hundred percent property rights is that it instantly creates a “domino effect” of infinite regression, wherein everybody ends up with infinitely small ownership rights over pretty much everything, which is clearly impossible. Thus it must be the case – both logically and practically – that we have full ownership over our own bodies, and over the effects of our bodies, in terms of external property. We do not need a homesteading theory, or other “just acquisition” approaches to justify property rights – they are justified because anybody who acts in any way, shape or form – including arguing – is axiomatically exercising one hundred percent control over his own body, and “homesteading” both oxygen and sound waves in order to make his case. +Wàhálà tó wa pẹlú àlàyé tó jiyàn fún nkan to kéré sí ìdá ọgọrùn nínú ọgọrùn ẹtọ dukia ni pé yíò ṣe òkùnfà idinku ailopin, nibi tí gbogbo èèyàn yíò gbẹyin pẹlú níní ẹtọ kékeré jùlọ lori gbogbo nkan, leyi tí kò ṣeéṣe. A jẹ wípé ọràn náà gbọdọ jẹ - ni ti ọgbọn ati àmúlò - wípé a ni gbogbo ẹtọ níní lórí ara wa, ati lórí ipa ti ara wa ba kó, nipa ti dukia ìta. A kò nilo àlàyé ìtọ́jú ilé, tàbí "akómọ́ra ẹtọ" lati ṣe ìdánilójú ẹtọ dukia - wọn ti ni ìdánilójú nitoripe ẹnikẹni tó bá gbà ọnakọna - pẹlu ìjiyàn - ni n ṣe àmúlò ìdá ọgọrùn nínú ọgọrùn ìkápá lórí ara rẹ, ati "ìtọjú ilé" afẹfẹ ati ohùn lati mu ọràn rẹ wa. -Thus, by combining this axiomatic reality with UPB, we can easily understand that since anyone debating property rights is exercising one hundred percent control over his own property, the only question is whether or not property rights vary from individual to individual – a question definitively settled by the axiomatic fact of self-ownership, as well as the UPB framework. Any moral proposition must be universal and consistent, and this is how we also know that *everyone* has one hundred percent property rights. +Nigbana, tí a bá pá òtítọ́ òdodo pọ pẹlú UPB, a ó wa ni agbọye irọrun wipe nígbàtí ẹnikẹni tó bá jiyàn lori ẹtọ dukia n se àmúlò ìdá ọgọrùn nínú ọgọrùn ìkápá lórí ohun ìní rẹ, ìbéèrè toku ni bóyá ẹtọ dukia yatọ láti ẹnìkan sí ẹnìkan - ìbéèrè tí òtítọ́ òdodo ti níní ara ẹni tí dáhùn sí, ati ìlànà UPB pàápàá. Èyíkéyìí èròngbà lori ìwà gbọdọ jẹ ti àgbáyé àti dúró déédé, èyí ni a lè fi mọ wípé *gbogbo èèyàn* ló ní ìdá ọgọrùn nínú ọgọrùn ẹtọ dukia. -Any other possibility is logically and empirically impossible. +Èyíkéyìí ìṣẹlẹ mìíràn kò le ṣeéṣe ni ti ọgbọn àti ìrírí. -### Testing "Theft" +### Agbeyewo "olè jija" -Let us return to our patient moral guinea pigs, Bob and Doug. +Ká pada Si àwọn ẹlẹdẹ oni ìwà sùúrù wa, Bob ati Doug. -If theft is morally good, then once again we face the problem of the impossibility of simultaneous morality. If Bob has a lighter, and it is morally good to steal, then Doug must steal Bob’s lighter. However, the moment that Doug is stealing Bob’s lighter, Bob cannot himself be moral. The moment *after* Doug steals his lighter, Bob must then steal “his” lighter back – however, it is only “stealing” if the lighter is *not* legitimately Bob’s in the first place. When Doug steals Bob’s lighter, the lighter does not legitimately become Doug’s property, otherwise the concept of theft would make no sense. If, the moment I steal something, it becomes my legitimate property, then restitution would itself become theft. If, however, I do *not* establish legitimate ownership by stealing Bob’s lighter, then clearly it is impossible for Bob to “steal” the lighter *back*, because we cannot steal what we already own, and my theft has not invalidated Bob’s ownership of his lighter. +Ti olè jija bá je ìwà rere, a jẹ wípé a má tún rí wàhálà ìwà ìgbà kànnà ti kò ṣeéṣe. Ti Bob ba ni ìṣáná kan, tíó sí jẹ ìwà rere lati jalè, a jẹ wípé Doug gbọdọ ji ìṣáná Bob. Sibẹsibẹ, lásìkò ti Doug n ji ìṣáná Bob, Bob fúnra rẹ kò le ni ìwà rere. Àsìkò *lẹhin* tí Doug ji ìṣáná rẹ, Bob gbọdọ ji ìṣáná "rẹ" padà - sibẹsibẹ, yíò ma je "olè jija" to ba jẹ wípé ìṣáná náà *kìí ṣe* tí Bob ni ìgbà àkọ́kọ́. Nígbàtí Doug ji ìṣáná Bob, ìṣáná náà ninu òfin kò di dukia Doug, bíbẹ̀ẹ̀kọ́ èròngbà olè jija ko ni ìtumọ. To ba je wípé, lásìkò ti mo ji nkan, ọ di témi ninu òfin, a jẹ wípé àtúnṣe fúnra rẹ yíò di olè jija. Tó bá jẹ́, sibẹsibẹ, Mi *kò* da ẹtọ níní tó ba ofin mu pẹlu jiji ìṣáná Bob, a jẹ wípé ọ hàn pé kò ṣeéṣe fún Bob láti "ji" ìṣáná *padà*, nítorípé a kò lè ji nkan tó jẹ tiwa tẹlẹ, ati pe olè jija mi kò bá níní ti Bob ni ìṣáná rẹ jẹ. -Thus, if stealing is good, then goodness becomes a state achievable only in the instant that Doug steals Bob’s lighter. In that instant, only Doug can be moral, and Bob cannot be. After that, goodness becomes impossible to achieve for either party, unless Doug keeps giving Bob’s lighter back and then snatching it away again. +Nígbà náà, ti olè jija bá dára, a jẹ wípé daada yíò di ìṣẹlẹ tí a lè rí nigba ti Doug ba jí ìṣáná Bob. Nígbà náà, Doug nìkan ló ni ìwà rere, Bob kò ni. Lẹyìn náà, dáadáa yíò di kò ṣeéṣe fún àwọn méjèèjì, àyàfi tí Dough ba ni fún Bob ni ìṣáná rẹ padà tí ó sí n tún já gba lọwọ rẹ lẹkan si. -Of course, it seems patently ridiculous to imagine that the ideal moral state is for one man to keep giving another man back the property he has stolen, and then immediately stealing it again. Thus logic seems to validate our instinctual understanding of the foolishness of this as a moral ideal – but let’s go a little further, to see if it still holds. +Pàápàá, ó pá ní l'ẹrin lati ro wípé ipò ìwà tó dára ni ki ọkùnrin kan má fún ọkùnrin mìíràn ni dukia to ji padà, ki ó tún wà má jí pada nígbà kannáà. A jẹ wípé ìmọràn fihàn ọgbọn orí wá jíjẹ òmùgò nipa èyí gẹgẹbi ìwà rere - ṣugbọn ká tẹ síwájú diẹ sí, lati wò bóyá yóò sì dúró. -Remember, we are not particularly concerned with individual criminals, but rather with moral theories that justify violations of property rights. For instance, if Doug steals Bob’s lighter because Doug believes that “No property rights are valid,” then Doug’s moral theory instantly self-detonates. +Rántí, a kò ní ìṣòro pẹlú olúkúlùkù ọdaràn, ṣugbọn pẹlú àlàyé ìwà rere ti n jẹri sí irúfin ẹtọ dukia. Bi àpẹẹrẹ, ti Dough ba jí ìṣáná Bob nítorípé Doug gbagbọ pé "kò sí ẹtọ dukia tó ní ijẹrisi," a jẹ wípé àlàyé ìwà rere Doug tako ara rẹ lẹsẹkẹse. -If no property rights are valid, then stealing is a completely illogical action, since stealing is an assertion of the just desire to control property. +Ti kò bá sí ẹtọ dukia tó ní ijẹrisi, a jẹ wípé olè jija jẹ ìhùwàsí ti kò ni ọgbọn nínú, nítorípé olè jija je àlàyé ìfẹ́ láti ní ìkápá dukia. -Property rights themselves are nothing more than the assertion of a just desire to retain control over assets. It is optional, insofar as you and I can join some hippie commune, and decide to never assert our property rights ever again. Or, if it becomes known in my neighbourhood that I am more than happy if somebody takes my property, it seems somewhat more likely that my lawnmower will go missing. Similarly, if I put a notebook computer on my front lawn with a sign saying “yours if you want it,” then I am clearly signalling that I have no desire to retain current or future control over the notebook. +Ẹtọ dukia fúnra wọn kò jẹ nkankan ju àlàyé ìfẹ́ òtítọ́ láti sẹku ìkápá lórí dukia. Kìí ṣe dandan, lopin ìgbà tí iwọ ati èmi lè parapọ̀ mo awon ìjọ hippie, ká sì pinu lati ma tẹnumọ ẹtọ dukia wa mọ laye laye. Tàbí, ti awọn ará àdúgbò mi ba mọ wípé inú mi dùn púpọ̀ tí èèyàn kan ba mú dukia mi, yíò jẹ wípé ọ ṣeéṣe kí ẹrọ ṣiṣan oko mi di àwáti. Bákannáà, ti mo ba gbé ẹrọ kọmputa mí sí ita gbangba pẹlu àmì wípé "tiẹ ni to ba fẹ," a jẹ wípé mo n ṣe amí àfihàn wípé mi ko lérò lati ni ìkápá nisinyii tàbí ní ọjọ iwájú lori kọmputa náà. -If Doug steals Bob’s lighter, it is because Doug has a desire to gain control over the lighter – which is the very definition of property rights. If Doug steals Bob’s lighter because Doug believes that property rights are invalid, then what he is really saying is: “I want to gain control over Bob’s lighter because it is never valid to gain control over any object.” +Ti Doug ba jí ìṣáná Bob, a jẹ nitori pé Dough lérò lati gba ìkápá lórí ìṣáná náà - èyí tó jẹ ìtumò ẹtọ dukia. Ti Doug ba jí ìṣáná Bob nítorípé Doug gbagbo wipe ẹtọ dukia kò ní ijẹrisi, a jẹ wípé nkan to nso sọ nipe: "Mo fẹ gbà ìkápá lórí ìṣáná Bob nítorípé kò sí ijẹrisi fún gbígba ìkápá lórí ohun kóhun." -If Doug does steal Bob’s lighter, but then defends his theft through a rejection of property rights, then clearly Doug cannot object to Bob taking his lighter back – since property rights are invalid, Doug now has no more valid claim to own the lighter than Bob did. Finally, if Doug steals Bob’s lighter under the principle “theft is good,” then clearly Doug could have no logical objection to someone else stealing the lighter immediately. However, it would make precious little sense for Doug to spend time and energy stealing Bob’s lighter if the moment he had it in his hot little hands, someone else snatched it away from him. In other words, working to gain control of a piece of property is only valid if you can assert your property rights over the stolen object. No man will bother stealing a wallet if he has certain knowledge that it will be stolen from him the moment he gets his hands on it. +Ti Dough ba jí ìṣáná Bob, ṣugbọn ó wa ni dàbobo jija olè rẹ pẹlu kíkọ fún ètò dukia, ó fihàn pé Dough kò lè kọ fún Bob láti gba ìṣáná rẹ padà - nígbàtí ẹtọ dukia kò ní ijẹrisi, Doug kò wá ní ẹrí òdodo láti ni ìṣáná náà jù bí Bob ti ní lọ. Ní ìparí, ti Doug ba jí ìṣáná Bob labẹ ìlànà "olè jija dára," ó fihàn pé Doug kò ní kíkọ to ni ọgbọn nínú fún ẹlòmíràn láti jí ìṣáná náà lẹsẹkẹsẹ. Sibẹsibẹ, yíò mu ọpọlọ pípé diẹ wá fún Doug lati lo asiko àti agbára fi jí ìṣáná Bob to je wípé lásìkò to wa lọwọ rẹ, ẹlòmíràn wa já gba lọwọ rẹ. Ní ọrọ mìíràn, ajọṣepọ láti ní ìkápá lórí ìpín dukia kan ní ijẹrisi ti ó ba lè tẹnumọ ẹtọ dukia rẹ lórí ohun tí wọn jí lọ. Kò sí ẹnìkan tí yíò jí ipamọ owó tó ba mọ wípé yíò gbà jiji lọwọ ohun lásìkò ti ọwọ ohun tẹ. -In other words, theft in practice is both an affirmation of property rights and a denial of property rights. Any moral theory that supports theft thus both affirms and denies the existence of property rights – an insurmountable contradiction which completely invalidates any such theory. +Ní ọrọ mìíràn, olè jija ni àmúlò je àpapọ ijẹrisi ẹtọ dukia ati kikọ ẹtọ dukia. Èyíkéyìí àlàyé ìwà rere tó ṣe atilẹyin olè jija yíò ma ni ijẹrisi àti kíkọ iwalaye ẹtọ dukia - ìtako nlá ti yíò dojú irú àlàyé náà rú pátápátá. -If we look at the moral aspects of communism, for instance, property rights are explicitly denied for the individual. However, those individuals who call themselves “the government” do claim the right to control property. What this means in practice is that it is *evil* for some men to control property, but it is *good* for other men to control property. Since there is no biological distinction in terms of species between ruler and ruled, we can clearly see that here, for the same species, we have completely opposite moral rules, which cannot be valid. UPB explicitly demands that moral rules be consistent for all men, in all places, and at all times – saying that it is immoral for Ivan Denisovich to exercise his property rights – but *moral* for Joseph Stalin to exercise *his* property rights – creates a rank contradiction, akin to saying that pouring water into a swimming pool both fills it and empties it at the same time. Any physicist who proposed the latter would be laughed out of his profession – moralists, however, regularly propose the former, and are greeted with mysterious levels of respect. \ No newline at end of file +Ti a ba wo ẹyà ajọṣepọ ti ìwà, fún àpẹẹrẹ, ẹtọ dukia je kíkọ ní gbangba fún olúkúlùkù. Sibẹsibẹ, awọn olúkúlùkù ti n pé ara wọn ni "ìjọba" má n gba ẹtọ lati ni ìkápá lórí dukia. Nkan ti èyí túmò sí ní àmúlò ni pé ó jẹ *àìdá* fún àwọn ọkùnrin kan láti ní ìkápá dukia, ṣugbọn ọ jẹ *dáadáa* fún àwọn ọkùnrin yòókù láti ní ìkápá lórí dukia. Nígbàtí kò sí iyatọ ṣiṣẹda ara olórí àti àwọn tó wà labẹ rẹ, a lè rí dáadáa níbí pe, fún ẹyà kànnà, a ní òfin ìwà tó yàtọ sí ara wọn pátápátá, ti kò lè ní ijẹrisi. UPB n béèrè ni gbangba wipe òfin ìwà gbọdọ jẹ déédé fún gbogbo ènìyàn, ni ibikibi, ni igbakigba - siso wipe ọ jẹ ìwà àìdá fún Ivan Denisovich lati ni àmúlò ẹtọ dukia rẹ - ṣugbọn *ìwà rere* ní fún Joseph Stalin láti ṣe àmúlò ẹtọ dukia *rẹ* - ma da ipò ti n tako ara wọn, bi ka so wípé dída omi sí inú odò n ṣe alekun fún ati idinku fún lásìkò kànnà. Èyíkéyìí onimọ ìṣẹgun tó bá gbèrò oro ta sọ nigbeyin yíò fi ìtiju kúrò níbi iṣẹ rẹ - awọn onimọ ìwà, sibẹsibẹ, ni gbogbo igbà má n gbèrò ọrọ ti a sọ lakọkọ, ti wọn sì n gba kiki pelu itẹriba lọpọlọpọ. \ No newline at end of file diff --git a/zh-CN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md b/zh-CN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md index c6c71d17e..544311cbe 100644 --- a/zh-CN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md +++ b/zh-CN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/03_p01_ch05_03.md @@ -46,7 +46,7 @@ Since interest, according to Keynes, is a purely monetary phenomenon, it is only It is “comparatively easy to make capital goods so abundant that the marginal efficiency of capital is zero (and) this may be the most sensible way of gradually getting rid of many of the objectional features of capitalism.”[^47] “There are no intrinsic reasons for the scarcity of capital.”[^48] Rather, it is “possible for communal saving through the agency of the State to be maintained at a level where it ceases to be scarce.”[^49] -Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this![^51] +Don’t worry that this would imply that no maintenance or replacement of capital would be needed any longer (for, if this were the case, capital goods would still be scarce and hence command a price), and capital goods instead would have to be “free goods” in the same sense in which air is usually “free.” Don’t worry that if capital goods were no longer scarce, then consumer goods could no longer be scarce either (for, if they were, the means employed to produce them would have to be scarce, too). And don’t worry that in this Garden of Eden, which Keynes promises to establish within one generation (why so long?!), there would no longer be any use for money. For, as he informs us, “I am myself impressed by the great social advantages of increasing the stock of capital until it ceases to be scarce.”[^50] Who would dare disagree with this! [^51] Yet more is to come. Because, as Keynes sees it, there are some obstacles on the path toward paradise. For one thing, the gold standard stands in the way, because it makes the expansion of credit impossible (or difficult at least, in that a credit expansion would lead to an outflow of gold and a subsequent economic contraction). Hence Keynes’s repeated polemics against this institution.[^52] Furthermore, there is the just explained problem of his own making: that a lower interest rate supposedly increases and decreases investment simultaneously. And it is to get out of this logical mess that Keynes comes up with a conspiracy theory: For, while the interest rate must be reduced to zero so as to eliminate scarcity, as we were just told, the lower the interest rate the lower also the reward for parting with liquidity. The lower the interest rate, that is to say, the lower the incentive for capitalists to invest, because their profits will be reduced accordingly. Thus, they will try to undermine, and conspire against, any attempt to resurrect the Garden of Eden. diff --git a/zh-CN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml b/zh-CN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml index c3fdb96ae..e470cba63 100644 --- a/zh-CN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml +++ b/zh-CN/Economics and Ethics of Private Property Studies in Political Economy and Philosophy/info.yml @@ -171,10 +171,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 2 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 + clear_page_depth: 2 toc_depth: 3 version: "0.1.2" diff --git a/zh-CN/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml b/zh-CN/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml index 8ee3c4ff0..7ccedc016 100644 --- a/zh-CN/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml +++ b/zh-CN/The Myth of National Defense Essays on the Theory and History of Security Production/info.yml @@ -3,18 +3,6 @@ content_files: - - intro.md - "" - - - - sec1.md - - "" - - - - sec2.md - - "" - - - - sec3.md - - "" - - - - sec4.md - - "" translation: language: zh-CN is_translation: true @@ -83,7 +71,7 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article + name: book reset_footer_active: false reset_footer_depth: 0 clear_page_active: true diff --git a/zh-CN/Universally Preferable Behaviour/info.yml b/zh-CN/Universally Preferable Behaviour/info.yml index 874b0cb49..1e268a214 100644 --- a/zh-CN/Universally Preferable Behaviour/info.yml +++ b/zh-CN/Universally Preferable Behaviour/info.yml @@ -162,10 +162,10 @@ resources: targets: - target: [ ] - name: article - reset_footer_active: false - reset_footer_depth: 0 + name: book + reset_footer_active: true + reset_footer_depth: 1 clear_page_active: true - clear_page_depth: 1 - toc_depth: 3 + clear_page_depth: 3 + toc_depth: 2 version: "0.1.2" diff --git a/zh-CN/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md b/zh-CN/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md index a8e13948b..2e22fcb02 100644 --- a/zh-CN/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md +++ b/zh-CN/Universally Preferable Behaviour/p00_ch02_intro.md @@ -1,38 +1,38 @@ -## 引言 +## Introduction -历经无数个世代，人类生活在一种自我矇昧的以自我为中心的摇篮里：地球是平的，月亮和星星围绕着人转，祖先从死亡的迷雾中向人召唤，雷声是众神的愤怒。 +For countless generations, mankind lived in a kind of egocentric womb of self-imposed ignorance: the world was flat, the sun, moon and stars revolved around him, ancestors beckoned to him from beyond the mists of death, and thunder was the anger of the gods. -人们挖掘这个富有主观解释的自我崇拜的摇篮需要几千年的劳动，并且要付出数百万人的生命作为代价。 要把我们的视角从*知觉经验*转向*逻辑概念*所做的努力是可怕的，令人兴奋的，会让人非常迷茫，也极具危险。 理解世界并不是*感觉*它是什么，也不是*好像*它是什么，理解世界是—依然是—人类智慧最大的壮举。 现实的*真相*在心灵的慧眼里，而不在肉眼里。 +Burrowing out from this narcissistic womb of subjective interpretation required the labour of millennia – and cost the lives of millions. The effort required to wrench our perspective from *perceptual experience* to *conceptual logic* was terrifying, exhilarating, highly disorienting and extremely dangerous. Understanding that the world was not what it *felt like*, or *seemed like*, was – and remains – the greatest feat of our intelligence. The *truth* of reality turned out to be in the eyes of the mind, not of the flesh. -地球看起来是平的，其实并不是。 太阳和月亮看起来大小一样，其实它们大小不一样。 星星好像围绕着地球转；其实并不是。 认识真理需要我们置于我们感官之外来看世界—这并不意味着否认我们的感官，而是严密的遵循感官的*真实*依据，这一依据不是地球是平的，而是物质，能量和物理定理的一致性。 当我们放开手中的石头，它掉下来了—这是感官*真实的*依据，而不是地球是固定不变的。 认为世界是静止的这一观点是错误的假设，它与我们感官的直接证据相矛盾，即一切事物都会坠落。 如果一切事物都会坠落，世界就无法固定不变。 +The world looks flat; it is not. The sun and the moon look the same size; they are not. The stars seem to move around the earth; they do not. Learning the truth requires that we see the world from outside our senses – this does not mean a rejection of our senses, but an airtight compliance with the *real* evidence of the senses, which is not that the world is flat, but that matter, energy and physical laws are consistent. When we let go of a rock in our hand, it falls – this is the *real* evidence of the senses, not that the Earth is fixed and immovable. The idea that the world is immobile is an incorrect assumption that contradicts the direct evidence of our senses, which is that everything falls. If everything falls, the world cannot be fixed and immovable. -这些都是日常的小道理：岩石坠落，烟雾升起，火是热的，太阳和月亮都是圆的。 如果我们继续坚定严格地致力于这些“小真理”，我们迟早都能推导出物理学的伟大真理，它为我们提供了令人如此敬畏的知识和力量。 +These are the little truths of the everyday; that rocks fall, smoke rises, fire is hot and the sun and the moon are both round. If we remain steadfastly and rigorously committed to these “little truths,” we can in time derive the great truths of physics, which provide us such awesome knowledge and power. -然而，在小道理和伟大真理之间存在着蒙蔽我们的幻象—无论是在物理学里还是伦理学里都是这样。 +In between the little truths and the great truths, however, are the illusions that blind us – both in physics and in ethics. -在物理学中，伟大真理不能与小道理相矛盾。 没有“统一场理论”能有效地反驳我们对岩石坠落或火焰上升的直接的感觉经验。 把最伟大的数学理论应用于收银台中错误的退还零钱是没有效的。 +In physics, the great truths cannot contradict the little truths. No “unified field theory” can validly contradict our direct sense-experience of a falling rock or a rising flame. The greatest mathematical theory cannot be valid if applying it returns incorrect change at the checkout counter. -然而，历史上在我们所拥有的小道理和伟大真理之间存在着我称之为的“零地域”。 +Historically, however, in between our own little truths and the great truths lies what I will call the “null zone.” -### “零地域” +### The "Null Zone" -我们告诉我们的孩子不要相互攻击，并把它作为一个普世的道德准则，我们认为从理论上来说暴力是错误的。 “小道理”是：*不要攻击*。 “大真理”是：*暴力是错误的*。 +We tell our children not to punch each other, and we believe that violence is wrong in the abstract, as a general moral rule. The “little truth” is: *don’t punch*. The “great truth” is: *violence is wrong*. -然而，在我们的头脑中存在着一个被称为“上帝”的虚构实体，这个实体被认为是完全合乎道德的。 这个实体淹没世界，尽管他们做了完美又有先见之明的决定，但让灵魂下了地狱，制裁强奸，谋杀，盗窃，打架斗殴等行为，这些行为我们都会谴责为绝对邪恶，不幸的是，这个实体不断严重地违反“暴力是错误的”这一法令。 +However, there exists in our minds an imaginary entity called “God,” and this entity is considered perfectly moral. Unfortunately, this entity continually and grossly violates the edict that “violence is wrong” by drowning the world, consigning souls to hell despite a perfect foreknowledge of their “decisions,” sanctioning rape, murder, theft, assault and other actions that we would condemn as utterly evil in any individual. -因此，在我们有的“小道理”（*不要攻击*）和“大真理”（*暴力是错误的*）的中间，我们有的这个“零地域”*被认为是完全正确的，它与小道理和大真理是完全对立的*。 +Thus we have the little truth (*don’t punch*) and the great truth (*violence is wrong*) but in the middle, we have this “null zone” *where the complete opposite of both our little truths and our great truths is considered perfectly true*. -从历史角度看，我们可以在物理学中看见相同的矛盾。 在我们的直接经验中没有完美的圆周运动，但是由于对上帝的信仰，所有的行星运动都必须是一个“完美的圆周运动”—这一前提阻碍了天文学发展长达几个世纪。 同样地，如果一个人转动他的头，他就没有理由相信：整个世界围绕着他转—他会很高兴地把这往前推进，不只是作为他的“小道理”，而是作为一个*大真理*，或是普世原则。 然而，在人类历史大部分时间里，人们相信恒星和行星围绕着地球旋转，而不是地球围绕恒星和行星旋转。 我们能在直接经验和普世原则之间看到“零地域”，其中完全对立的原则被认为是完全有效的。 +Historically, we can see the same inconsistency in physics. There are no perfect circles in our direct experience, but because of a belief in God, all planetary motion had to be a “perfect circle” – a premise that retarded astronomy for centuries. Similarly, if a man turns his head, he does not reasonably believe that the entire world rotates around him – and he would happily put this forward as not just his own “little truth,” but as a *great truth*, or universal principle. Yet for most of human history, it was believed that the stars and planets rotated around the Earth, rather than that the Earth rotated. Here again we can see the “null zone” between direct sense experience and universal principle, wherein entirely opposite principles are considered to be perfectly valid. -理智的人不能直接感受到上帝的存在。 在他的日常生活中，他完全接受*无法感知的就不存在*。 没有理智的人无论何时每走一步他都会畏惧，害怕无形的墙可能会阻拦他的路。 科学最伟大的抽象概念支持他的方法。 +No sane man experiences God directly. In his daily life, he fully accepts that *that which cannot be perceived does not exist*. No reasonable man flinches every time he takes a step, fearing an invisible wall that might be barring his way. The greatest abstractions of science support his approach. -相反地，在宗教的“零地域”中，小道理和大真理的*对立面*被认为是真的。 就个人而言，一个人相信*无法感知的就不存在*—就学术上而言，科学已经反复证明了这一点。 然而，在神学的“零地域”中，完全相反的命题是正确的—有个公理是*不能被感知到的**必然**存在*。 +Conversely, in the “null zone” of religion, the *exact opposite* of both the little truths and the great truths is believed to be true. Personally, a man believes that *that which cannot be perceived does not exist* – intellectually, science has proven this repeatedly. However, in the “null zone” of theology, the exact opposite proposition holds true – the axiom there is *that which cannot be perceived **must** exist*. -我们对军事美德的信仰也在于这个“零地域”。如果一个有秘密的人被雇佣去杀害另一个人，我们称他为“雇用枪”，谴责他为职业杀手。 然而，如果这个人穿上绿色的服装戴上特定的丝带，*犯下同样错误*，我们会称赞他为英雄，给他养老金。 小道理（*我不应该杀人*）和大真理（*杀人是错误的*）完全契合—然而在中间有一个“零地域”，在“零地域”里谋杀神奇地变成了“有道理的”。 +Our belief in the virtue of the military also lies in this “null zone.” If a private man is paid to murder another man, we call him a “gun for hire,” and condemn him as a hit man. If, however, this man puts on a green costume with certain ribbons *and commits the same act*, we hail him as a hero and reward him with a pension. The little truth (*I should not murder*) is perfectly consistent with the great truth (*murder is wrong*) – yet in the middle there lies a “null zone,” where murder magically becomes “virtuous.” -如果这个“零地域”是有效的，那么没有逻辑命题可以保持不变。 如果一个命题是真的—这个命题的对立面也是真的—那么逻辑推理就变得不可能了。 理性科学的发展是对“零地域”的稳步抨击，也是客观一致性侵入了这些主观幻想的疯狂小口袋。 +If this “null zone” is valid, then no logical proposition can ever hold. If a proposition is true – and the exact opposite of that proposition is also true – then logical reasoning becomes impossible. The growth of rational science has been the steady attack upon this “null zone,” and the incursion of objective consistency into these mad little pockets of subjective whim. -制图者完成了他们的探索以前，旧地图上对已知大陆的绘制可能会褪色成白纸。 知识的增长首先需要对未知事物做一个划分，然后将已知原则扩展到未知领域。 +In old maps, before cartographers had finished their explorations, the drawings of known lands would fade into blank paper. The growth of knowledge requires first a delineation of what is not known, and then an expansion of known principles into the unknown areas. 在道德领域也是如此。